Joanna Sather opowiada o tym, jak to jest mieć zaawansowanego raka piersi.
Święta mają dla mnie podwójne znaczenie. Rak piersi zdiagnozowano u mnie w Dniu Świętego Patryka, mastektomię przeprowadzono w Cinco de Mayo, a naświetlania zakończyłam tuż przed Bożym Narodzeniem.
Obie moje babcie miały raka piersi, ale myślałam, że zachoruję na niego w późniejszym wieku. Tuż po ukończeniu 41 lat znalazłam guzek pod pachą. Myślałam, że to przeziębienie. Umówiono mnie na pierwszą w życiu mammografię i okazało się, że to był rak. Dlatego właśnie mówię ludziom: Sprawdzajcie swoje doły! Niektórzy ludzie nie wiedzą, jak je sprawdzać, ale to bardzo ważne. Po wielu badaniach, tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym zdiagnozowano u mnie inwazyjnego raka przewodowego (IDC) i HER2-negatywnego raka piersi.
Leczenie: Nie żałuję
Moje leczenie było dość skomplikowane. Wiosną rozpocząłem chemioterapię AC, czyli doksorubicyną (Adriamycin) i cyklofosfamidem (Cytoxan). Chemioterapię stosowałem co 4 tygodnie przez około 16 tygodni. Następnie przez kilka tygodni podawano mi paklitaksel (Taxol). Po chemioterapii miałem krótką przerwę przed rozpoczęciem naświetlania. Przez około 6 tygodni chodziłam na naświetlania od poniedziałku do piątku. Nigdy nie opuściłam żadnego terminu chemioterapii ani naświetlania.
Po chemioterapii i naświetlaniach przeszłam kilka operacji. Miałam operację rekonstrukcyjną piersi. Ponieważ przeszłam naświetlania, nie nadawałam się do wszczepienia implantów piersi. Istnieje duże ryzyko powikłań i infekcji. Okres rekonwalescencji jest bardzo długi, ale pomogło mi to poczuć się znowu sobą. Nie żałuję niczego”.
Wkrótce po postawieniu diagnozy okazało się, że mam mutację genu BRCA2. Oznaczało to, że będę musiała usunąć jajniki, ponieważ gen ten zwiększa ryzyko zachorowania na inne rodzaje raka, np. raka jajnika.
Jajniki usunięto mi jako ostatnie, a następnie zaczęłam przyjmować inhibitory aromatazy (AI). Mój rak jest odżywiany estrogenami, więc będę musiała przyjmować AI przez 10 lat. Ten lek pomaga mi obniżyć poziom estrogenu. Mam z nim trochę do czynienia na zasadzie miłości/nienawiści. Skutki uboczne są ciężkie. Powoduje menopauzę, więc pojawiają się uderzenia gorąca, nocne poty i bóle stawów. Skończyło się też na neuropatii w stopach, więc stosuję terapię przeciwbólową.
Z moim onkologiem spotykam się co 3 miesiące. Odbyłam kilka wizyt wirtualnych i kilka osobistych. Wolę wizyty osobiste. Spotykam się też z naturopatą, który pracuje z pacjentami chorymi na raka. Korzystam z akupunktury, aby złagodzić skutki uboczne stosowania leków antyretrowirusowych. Biorę też antydepresant na stany lękowe.
Rutyna poranna i wsparcie
Musiałam pić kawę i byłam bardzo zadowolona, że mogłam ją nadal pić podczas leczenia. Do kawy dodawałam peptydy kolagenowe. Myślę, że to pomogło mojemu brzuszkowi i wzmocniło moje paznokcie. Jeśli nie czułam się dobrze, odwoziłam dwójkę moich dzieci do szkoły lub robiła to moja mama.
Moi rodzice kupili przyczepę i zamieszkali z nami podczas mojej rekonwalescencji. Zawsze starałam się uprawiać delikatną jogę lub spacerować. Starałam się jeść zdrowy lunch, a czasem razem z mamą wychodziłyśmy na wykwintny posiłek.
Popołudnia i ćwiczenia
Z fitnessem zetknęłam się kilka lat przed moją diagnozą. Prowadziłam zajęcia fitness i regularnie ćwiczyłam. Byłam w najlepszej formie w moim życiu. Myślę, że to naprawdę pomogło mi w zdrowieniu. Ćwiczyłam regularnie, kiedy byłam w trakcie leczenia. Prowadziłam nawet zajęcia i pamiętam, jak pot spływał mi po twarzy, bo nie miałam brwi.
Niedawno otworzyłem siłownię z dobrym przyjacielem. Gdyby nie rak, prawdopodobnie nie założyłabym firmy. Dzięki niemu mogę bez obaw próbować różnych rzeczy. ?
Popołudnia spędzałam i nadal spędzam na gnieżdżeniu się, czytaniu i prowadzeniu zajęć z gimnastyki. Gdy moja siłownia była zamknięta, prowadziliśmy zajęcia wirtualne. Sprawdzam media społecznościowe lub pomagam dzieciom w pracach szkolnych. Wracam do gotowania i ćwiczeń.
Drzemki i odżywianie
Jestem żonaty i mam dwójkę dzieci, więc życie jest bardzo zabiegane. Codziennie, kiedy tylko mogę, ucinam sobie drzemkę lub medytuję. Podczas naświetlania byłam bardzo zmęczona. Nauczyłam się naprawdę słuchać swojego ciała i kłaść się, kiedy tego potrzebowałam. Wszystko działo się przed południem, gdy przechodziłam chemioterapię i naświetlania. Około 14.00 czułam się zmęczona i potrzebowałam drzemki. Moja mama pomagała przy dzieciach i ich pracy w szkole.
Potem ktoś przynosił obiad. Bardzo polegałam na tym pociągu z posiłkami. Pamiętam, że chciałam gotować dla rodziny, ale byłam tak zmęczona, że musiałam siedzieć na stołku. Najczęściej zasypiałam na piersi mojego męża, oglądając film. Byłam tak zmęczona, że raz nawet zasnęłam podczas kolacji z okazji Święta Dziękczynienia. Mój mąż musiał mnie powstrzymywać, żebym nie wpadła do puree ziemniaczanego! Nauczyłam się wtedy wiele o dbaniu o siebie i dziś staram się zachować tę równowagę.
?
Kiedy przechodziłam chemioterapię, jadłam dużo zup. Nie mogłam jeść wielu moich ulubionych pikantnych potraw, więc wybierałam takie, które nie szkodziłyby wnętrzu ust. Starałam się jeść jak najzdrowiej. Od czasu do czasu jadłam lody, ale starałam się wybierać te bez nabiału i o niskiej zawartości cukru, które mój brzuszek był w stanie zjeść. Uwielbiam solony karmel. Nadal muszę pić kawę.
Dbam o zdrowie psychiczne
Kiedy chorujesz na raka, koncentrujesz się na sprawach fizycznych, ale musisz też zadbać o swoje zdrowie psychiczne. Nie byłam przygotowana na to, że wraz ze spowolnieniem leczenia będzie mi coraz trudniej. Jakby wszystko zaczynało cię dotykać. Trzeba być przygotowanym na to, że można wejść w świat jako nowa osoba.
Bardzo ważne jest posiadanie dobrego systemu wsparcia. Moja rodzina jest wspaniała. Pomocne okazały się dla mnie media społecznościowe. Mam przyjaciół na całym świecie – w Sudanie, Amsterdamie, Nowej Zelandii. Poznałam wspaniałych przyjaciół. Nazywamy się nawzajem naszymi piersiami.
Kiedy masz do czynienia z rakiem piersi, oczekuje się, że będziesz wdzięczna każdego dnia, ale w niektóre dni po prostu nie jesteś. Nie ma nic złego w tym, że nie jest dobrze. Wojownicy też miewają złe dni. W niektóre dni nie czuję się jak wojownik. W inne dni wiem, że jestem silna.
