Jade Devis była w zaledwie kilku miesiącach ciąży, gdy dowiedziała się, że ma szybko rozwijającą się odmianę raka piersi.
Nov. 4, 2019 — Jade Devis była w zaledwie kilku miesiącach ciąży, kiedy dowiedziała się, że ma szybko rosnący typ raka piersi. Jak sama mówi, jej lekarz ginekolog był ponury: Moje dziecko było zbyt małe, by je uratować, a dla mnie to było życie i śmierć.
W ciągu godziny od wyjścia z gabinetu, kiedy mi to powiedziała, płakałam w samochodzie, gdzieś na parkingu” – opowiada Devis.
Ale dziś, po lumpektomii i miesiącach chemioterapii w czasie ciąży, ta 36-letnia księgowa z Kalifornii jest szczęśliwą mamą 3-miesięcznego Bradleya. Jak mówi, teraz czujemy się naprawdę dobrze.
Shes nadal otrzymuje chemioterapię, a jej ostatni wlew jest zaplanowany na koniec listopada. Następnie przez miesiąc będzie poddawana radioterapii. Te zabiegi, wraz z operacją, są głównymi metodami leczenia potrójnie ujemnego raka piersi (TNBC), z którym walczy Devis.
Mamy nadzieję, że uda się ją wyleczyć!!! – mówi jej onkolog, dr Gayathri Nagaraj z Loma Linda University Cancer Center w Kalifornii.
TNBC to agresywna odmiana raka piersi, występująca częściej u kobiet poniżej 40. roku życia, takich jak Devis. Nazywa się go potrójnie ujemnym, ponieważ nie jest napędzany przez hormony estrogen i progesteron ani przez białko zwane HER2. Oznacza to, że terapia hormonalna i leki ukierunkowane na HER2, stosowane w leczeniu innych typów raka piersi, nie działają w przypadku TNBC, co sprawia, że chore na niego kobiety mają mniej możliwości leczenia.
Devis mówi, że podejrzewała, że coś jest nie tak, zanim lekarz zdiagnozował u niej raka. W styczniu, zaledwie kilka tygodni po zajściu w ciążę, zauważyła twardy, bolesny guzek nad lewą piersią. Miała wrażenie, że to miejsce się pali. Lekarz powiedział jej wówczas, że to prawdopodobnie zatkany przewód mleczny. Devis była jednak sceptyczna i nadal wyrażała swoje obawy, aż w końcu wykonano biopsję. Wykazała ona, że ma raka.
Nie sądzę, by ktokolwiek rozumiał moje objawy” – mówi Devis.
Potrójnie ujemny rak piersi może mieć takie same objawy, jak inne rodzaje raka piersi, a nowy guzek lub masa to najczęstsza czerwona flaga. Inne objawy raka piersi to obrzęk piersi, dołeczek lub sutek skierowany do wewnątrz. Ponieważ istnieje wiele znaków ostrzegawczych, ważne jest, aby lekarz sprawdzał wszelkie zauważone zmiany.
Po operacji usunięcia guzka nowotworowego i 10 okolicznych węzłów chłonnych – operacji, która jest zasadniczo bezpieczna dla kobiet w ciąży – Devis udała się w maju do Centrum Onkologii Uniwersytetu Loma Linda, gdzie przeszła pierwszą z kilku rund chemioterapii.
Byłam bardzo zdenerwowana, ponieważ myślałam, że już tyle przeszłam po operacji, a moje ciało było już posiniaczone, zranione i zmęczone, a byłam w szóstym miesiącu ciąży” – mówi.
Podczas gdy chemioterapia nie jest bezpieczna dla nienarodzonego dziecka w pierwszych trzech miesiącach ciąży, niektóre chemioterapeutyki wydają się bezpieczne w miesiącach od czwartego do dziewiątego, jak twierdzi American Cancer Society. Badania wykazują, że nie zwiększają one szans na wystąpienie wad wrodzonych, martwych urodzeń lub problemów zdrowotnych wkrótce po urodzeniu, choć mogą zwiększyć prawdopodobieństwo przedwczesnego porodu. Naukowcy nie są również pewni, czy chemioterapia może mieć wpływ na zdrowie dziecka w późniejszym okresie życia.
W przypadku Deviss jej onkolog, Nagaraj, podjął środki bezpieczeństwa, aby chronić ją i jej dziecko. Nagaraj i jej zespół upewnili się, że wszystkie leki podawane Deviss – w tym chemioterapia i leki na jej skutki uboczne – są dla niej bezpieczne. Dokładnie zaplanowali też, kiedy rozpoczną i zakończą podawanie chemioterapii, aby przerwać ją na kilka tygodni przed planowanym terminem porodu. Ogólnie rzecz biorąc, American Cancer Society twierdzi, że podawanie chemioterapii po 35 tygodniu ciąży lub w ciągu 3 tygodni od porodu jest ryzykowne, ponieważ może prowadzić do powikłań, takich jak krwawienie lub infekcja podczas porodu.
Devis miała też cały zespół opiekujący się nią. Nagaraj mówi, że specjaliści medycyny matczyno-płodowej uważnie obserwowali stan zdrowia dziecka. Farmaceuci sprawdzali, czy wszystkie leki są bezpieczne. Dietetyk udzielał jej porad żywieniowych. Pracownicy socjalni zapewnili jej wsparcie psychologiczne w postaci poradnictwa. Pielęgniarki pomagały koordynować opiekę nad dzieckiem.
Mimo że ojciec dziecka nie był obecny przy Devis, otrzymała ona wsparcie od matki i sióstr, które gotowały dla niej posiłki i chodziły na zakupy. To było ważne dla Devis, ponieważ w tamtym czasie ukrywałam się” – mówi. Shed straciła włosy podczas chemioterapii i nie chciała chodzić po domu, wychodzić z domu w ciąży i z łysym brzuchem – było w tym wiele niepewności.
Podczas leczenia dręczyła ją niepewność. Czy dziecku nic się nie stanie? Czy chemioterapia mu zaszkodzi? Nie miałam jeszcze przygotowanego pokoju dziecinnego, bo nie byłam pewna, jaki będzie wynik” – mówi. Odmawiałam też prezentów dla dziecka od wszystkich, bo nie chciałam wrócić do domu i w najgorszym wypadku musieć zwracać te wszystkie prezenty.
Przez cały czas czułam się jakbym była karana. Siedziałam w swoim pokoju jak w celi więziennej, czekając na werdykt” – mówi.
Jej najgorsze obawy nie spełniły się. Pod koniec lipca urodziła zdrowego syna. Kiedy dziecko się urodziło, usłyszałam płacz, a oddział NICU go wypisał, to było tak, jakby wyrok zapadł” – mówi. To było tak, jakbyśmy czuli, że nam się udało, wiesz? Jesteśmy tutaj, udało nam się”.
