Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, jak wygląda rak piersi, od objawów i badań, po leczenie, powrót do zdrowia i profilaktykę. Zdjęcia przedstawiają budowę piersi i guzy.

Wizualny przewodnik po raku piersi

1 z 27

Rak piersi dzisiaj

Rak piersi nie jest już tym, czym był 20 lat temu. Współczynnik przeżywalności wzrasta dzięki większej świadomości, wczesnemu wykrywaniu i postępom w leczeniu. Dla około 284 000 Amerykanek, u których każdego roku diagnozuje się raka piersi, jest wiele powodów do nadziei.

2 z 27

Objawy raka piersi

Rak piersi często nie daje żadnych objawów, ale możesz zauważyć coś, co powinien sprawdzić lekarz. Zwróć uwagę na:

• Bezbolesnego guzka w piersi

• Zmiany w wielkości lub kształcie piersi

• Opuchlizna pod pachą

• Zmiany na brodawce sutkowej lub wydzielina

Ból piersi może być także objawem raka, ale nie jest to częste.

3 z 27

Objawy zapalnego raka piersi

Ten rzadki, szybko rosnący typ raka rzadko powoduje powstanie wyraźnego guzka. Zamiast tego skóra piersi może stać się gruba, czerwona i wyglądać jak skórka pomarańczy. Obszar ten może być również ciepły lub wrażliwy na dotyk i może mieć małe zgrubienia, które wyglądają jak wysypka.

4 z 27

Badania mammograficzne

Im wcześniej wykryje się chorobę, tym łatwiej jest ją leczyć. Mammografia, czyli zdjęcie rentgenowskie piersi, może wykryć guzy, zanim staną się one na tyle duże, że będą wyczuwalne. Strona

Według niej kobiety w wieku 45-54 lat o średnim poziomie ryzyka powinny wykonywać mammografię co roku. Od 55 roku życia mammografię można wykonywać co 2 lata. Należy je kontynuować tak długo, jak długo cieszysz się dobrym zdrowiem. Na stronie

Według niej do 50. roku życia należy porozmawiać z lekarzem o potrzebie wykonania badań. Następnie należy wykonywać badania mammograficzne co 2 lata w wieku od 50 do 74 lat. Nie musisz rezygnować z badań po ukończeniu 75 lat; grupa ta po prostu nie ocenia zalet i wad. Możesz to ustalić ze swoim lekarzem.

5 z 27

Ultrasonografia i rezonans magnetyczny

Lekarz może zlecić wykonanie dodatkowego badania, polegającego na wykonaniu zdjęć wnętrza ciała. Badanie ultrasonograficzne piersi może pomóc w wykryciu torbieli, wypełnionych płynem woreczków, które najczęściej nie są nowotworami. Jeśli masz podwyższone ryzyko zachorowania na raka piersi, w ramach rutynowych badań możesz mieć wykonywany rezonans magnetyczny razem z mammografią.

6 z 27

Samobadanie

Przez lata lekarze zalecali kobietom, by raz w miesiącu badały swoje piersi. Jednak badania sugerują, że w porównaniu z innymi metodami badania, badania te odgrywają bardzo małą rolę w wykrywaniu raka. Obecnie uważa się, że ważniejsze jest poznanie swoich piersi i zwracanie uwagi na wszelkie zmiany, niż regularne ich sprawdzanie. Jeśli chcesz wykonać samobadanie, omów technikę z lekarzem.

7 z 27

Co zrobić, jeśli znajdziesz guzek?

Po pierwsze, nie wpadaj w panikę. Osiemdziesiąt procent guzków w piersiach nie jest rakowych. Często okazują się one nieszkodliwymi torbielami lub zmianami w tkance związanymi z cyklem miesiączkowym. Jeśli jednak zauważysz w piersi coś niezwykłego, od razu poinformuj o tym swojego lekarza. Jeśli jest to rak, im wcześniej zostanie wykryty, tym lepiej. A jeśli to nie jest rak, badania mogą dać Ci spokój.

8 z 27

Biopsja piersi

Jedynym pewnym sposobem na stwierdzenie, że guzek jest rakiem, jest wykonanie biopsji. Oznacza to pobranie próbki guzka, którą można zbadać w laboratorium. Lekarz może być w stanie wykonać tę biopsję za pomocą małej igły. Może być jednak konieczna operacja chirurgiczna, aby pobrać część lub cały guzek do badania. Wyniki badań wykażą, czy jest to rak, a jeśli tak, to jakiego typu. Istnieje kilka postaci raka piersi, a metody leczenia są starannie dopasowane do każdego typu.

9 z 27

Hormonowrażliwy rak piersi

Niektóre typy raka piersi rozwijają się pod wpływem hormonów: estrogenu lub progesteronu. Lekarz przeprowadzi badania na obecność receptorów hormonalnych – białek, które odbierają sygnały z hormonów, nakazujące komórkom wzrost. Biopsja może wykazać, czy guz ma receptory dla estrogenu (ER-pozytywne) i progesteronu (PR-pozytywne). Około 2 na 3 nowotwory piersi są wrażliwe na hormony. Istnieje kilka leków, które powstrzymują hormony od powodowania dalszego wzrostu nowotworu.

Na rysunku przedstawiono model molekularny receptora estrogenowego.

10 z 27

HER2-dodatni rak piersi

U około 20% pacjentów komórki raka piersi mają za dużo białka zwanego HER2/neu. Ważne jest, aby wiedzieć, czy guz jest HER2-dodatni, ponieważ istnieją specjalne metody leczenia tego typu raka.

Na rysunku przedstawiono komórkę HER2-dodatnią. Sygnały wzrostu, które nie są prawidłowe, są zaznaczone na zielono.

11 z 27

Potrójnie ujemny rak piersi

W nawet 15% raków piersi komórki nowotworowe nie mają receptorów estrogenowych lub progesteronowych i zawierają jedynie niewielką ilość białka HER2. Lekarze nazywają ten typ raka piersi „potrójnie ujemnym”. Ma on tendencję do szybszego wzrostu i rozprzestrzeniania się niż inne typy. Terapia hormonalna lub leki celowane nie są pomocne w przypadku tego typu raka. Istnieją jednak inne opcje leczenia, w tym chirurgia, chemioterapia i radioterapia.

12 z 27

Etapy raka piersi

Jeśli rak piersi został zdiagnozowany, następnym krokiem jest ustalenie, jak duży jest guz i na jaką część ciała oddziałuje. Proces ten nazywa się stopniowaniem. Lekarze używają stopni 0-IV, aby opisać, czy rak jest tylko w piersi, czy przeniósł się do pobliskich węzłów chłonnych, czy też rozprzestrzenił się na inne organy, takie jak płuca. Znajomość stadium i typu raka piersi pomoże Twojemu zespołowi opieki zdrowotnej w opracowaniu planu leczenia.

13 z 27

Wskaźniki przeżywalności

Szanse na pokonanie raka piersi zależą w dużej mierze od tego, jak wcześnie zostanie on wykryty. American Cancer Society podaje, że 99% kobiet z rakiem piersi w stadium I przeżywa co najmniej 5 lat, a wiele kobiet z tej grupy pozostaje na zawsze wolna od raka. Im bardziej zaawansowany jest nowotwór, tym mniejsza jest ta liczba. W stadium IV wskaźnik 5-letniego przeżycia spada do 29%. Jednak wskaźniki te będą rosły w miarę wynajdywania coraz skuteczniejszych metod leczenia.

14 z 27

Chirurgia raka piersi

Istnieje wiele rodzajów operacji raka piersi, od usunięcia obszaru wokół guzka (lumpektomia lub operacja oszczędzająca pierś) po usunięcie całej piersi (mastektomia). Porozmawiaj o zaletach i wadach każdej z nich z lekarzem, aby zdecydować, co jest dla Ciebie odpowiednie.

15 z 27

Radioterapia

Zabieg ten zabija komórki nowotworowe za pomocą promieni o wysokiej energii. Może być stosowana po operacji raka piersi w celu zniszczenia komórek nowotworowych, które pozostały w pobliżu miejsca guza. Czasami jest podawany podczas operacji oszczędzającej pierś w miejscu, z którego usunięto guz. Może być połączony z chemioterapią w celu leczenia raka, który rozprzestrzenił się na inne części ciała. Efekty uboczne obejmują zmęczenie i obrzęk lub uczucie przypominające oparzenie słoneczne w miejscu, w którym zastosowano leczenie.

16 z 27

Chemioterapia

W leczeniu tym wykorzystuje się leki do zabijania komórek nowotworowych w dowolnym miejscu organizmu. Często są one podawane dożylnie, ale można je także przyjmować doustnie lub w postaci zastrzyku. Chemioterapia może być stosowana przed operacją w celu zmniejszenia dużego guza lub po niej, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu. U kobiet z zaawansowanym rakiem piersi chemioterapia może pomóc w kontrolowaniu wzrostu nowotworu. Skutki uboczne mogą obejmować utratę włosów, nudności, zmęczenie i zwiększone ryzyko infekcji.

17 z 27

Terapia hormonalna

Jest to terapia przeznaczona dla kobiet z ER-dodatnim lub PR-dodatnim rakiem piersi. Nowotwory te rosną szybciej w odpowiedzi na hormony: estrogen i progesteron. Terapia hormonalna może zablokować ten efekt. Może być stosowana po operacji, aby zapobiec nawrotowi nowotworu. Lekarze czasami podają ją kobietom z wysokimi czynnikami ryzyka, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi.

18 z 27

Leczenie celowane

Te nowsze leki celują w określone elementy wewnątrz komórek nowotworowych. Na przykład u kobiet z HER2-dodatnim rakiem piersi występuje zbyt duża ilość białka zwanego HER2. Terapie celowane mogą powstrzymać to białko przed pobudzaniem komórek nowotworowych do wzrostu. Leki te są często stosowane razem z chemioterapią, ponieważ mają zazwyczaj łagodniejsze skutki uboczne.

19 z 27

Immunoterapia

Immunoterapia polega na wykorzystaniu własnych sił organizmu do walki z chorobami przeciwko nowotworom. Leki zwane inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego celują w określone białka komórek układu odpornościowego. Utrudniają one komórkom nowotworowym unikanie ataków. Immunoterapia jest czasem stosowana w leczeniu zaawansowanego raka.

20 z 27

Życie po diagnozie

Nie ma wątpliwości, że choroba nowotworowa zmienia życie. Leczenie może cię wyczerpać. Możesz mieć problemy z wykonywaniem codziennych obowiązków, pracą lub spotkaniami towarzyskimi. Może to powodować poczucie izolacji. Ważne jest, aby zwrócić się o wsparcie do przyjaciół i rodziny. Mogą oni pójść z pacjentem na leczenie, pomóc w obowiązkach lub po prostu przypomnieć, że nie jest on sam. Wiele osób decyduje się na dołączenie do grupy wsparcia, albo w pobliżu miejsca zamieszkania, albo w Internecie.

21 z 27

Rekonstrukcja piersi

Wiele kobiet, którym usunięto pierś, decyduje się na operację rekonstrukcyjną. Zastępuje ona skórę, brodawkę sutkową i tkankę piersi utraconą podczas mastektomii. Można to zrobić za pomocą implantu piersi lub tkanki pobranej z innego miejsca w ciele, np. z brzucha. Niektóre kobiety rozpoczynają ten proces zaraz po mastektomii. Można go jednak wykonać także kilka miesięcy lub lat później.

22 z 27

Formularze piersi

Zamiast rekonstrukcji można zastosować protezę piersi. Jest to proteza w kształcie piersi, która mieści się w biustonoszu. Noszenie protezy pozwala uzyskać zrównoważony wygląd podczas ubierania się. Podobnie jak operacja, protezy piersi są często pokrywane przez ubezpieczenie.

23 z 27

Rak piersi: Dlaczego ja?

Najbardziej oczywistym czynnikiem ryzyka zachorowania na raka piersi jest bycie kobietą. Mężczyźni również chorują na tę chorobę, ale jest ona około 100 razy częstsza u kobiet. Inne czynniki zwiększające prawdopodobieństwo zachorowania to wiek powyżej 55 lat lub posiadanie bliskiego krewnego, który zachorował na tę chorobę. Mimo to aż 80% kobiet chorujących na raka piersi nie ma historii rodzinnej tej choroby.

24 z 27

Geny raka piersi

Niektóre kobiety mają wysokie ryzyko zachorowania na raka piersi, ponieważ w ich genach po urodzeniu wystąpiły zmiany lub mutacje. Geny najczęściej związane z rakiem piersi znane są jako BRCA1 i BRCA2. Kobiety z mutacjami w tych genach mają większe szanse zachorowania na raka piersi w pewnym momencie życia niż te, które nie mają mutacji. Inne geny również mogą być związane z ryzykiem zachorowania na raka piersi.

25 z 27

Zmniejszanie ryzyka zachorowania na raka piersi

Kobiety, które karmią swoje dzieci piersią przez zalecany okres czasu (6 miesięcy wyłącznie i do 2 lat lub dłużej częściowo), mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka piersi o 25%. Możesz również zmniejszyć swoje ryzyko, utrzymując niski wskaźnik BMI i uprawiając ćwiczenia fizyczne. Należy także ograniczyć ilość wypijanego alkoholu. Tabletki antykoncepcyjne i niektóre formy terapii hormonalnej po menopauzie mogą zwiększyć ryzyko zachorowania. Jednak po odstawieniu tych leków ryzyko wydaje się wracać do normy. Dobre wybory dotyczące stylu życia również mogą pomóc osobom, które przeżyły chorobę. Badania wykazały, że aktywność fizyczna może zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu. Jest to także sprawdzony sposób na poprawę nastroju.

26 z 27

Badania nad rakiem piersi

Lekarze wciąż poszukują metod leczenia, które byłyby skuteczniejsze i łatwiejsze do przeprowadzenia. Fundusze na te badania pochodzą z wielu źródeł, w tym od grup wsparcia w całym kraju. Wiele spośród 3,8 miliona osób, które przeżyły raka piersi, oraz ich rodzin decyduje się na udział w marszach i innych imprezach charytatywnych. W ten sposób każda indywidualna walka z rakiem staje się wspólnym wysiłkiem na rzecz postępu.

Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Pintereście

Po mastektomii możesz chcieć poddać się operacji rekonstrukcji piersi. Podczas operacji rekonstrukcji płatem DIEP lekarz wykorzystuje Twoją tkankę zamiast implantów, aby odtworzyć naturalną pierś.

Po mastektomii możesz chcieć poddać się operacji rekonstrukcji piersi. W niektórych przypadkach do odbudowy piersi można użyć własnej tkanki zamiast implantów. Nazywa się to chirurgią płatową.

Co to jest operacja rekonstrukcyjna płatem DIEP?

W przypadku operacji płatka DIEP lekarze pobierają tkanki z brzucha, aby odtworzyć pierś. Użycie własnej tkanki zwykle daje bardziej naturalne rezultaty, ponieważ nowa pierś starzeje się w taki sam sposób, jak pierś oryginalna. Nie ma też ryzyka wystąpienia problemów, które mogą być związane z implantami.

Twój chirurg pobierze skórę, tłuszcz i naczynia krwionośne – ale nie mięśnie – z dolnej części brzucha powyżej kości łonowej. Nazywa się to czasem obszarem, w którym wykonuje się plastykę brzucha. DIEP to skrót od angielskiego terminu deep inferior epigastric perforator. Nazwa pochodzi od tętnicy, która przebiega przez brzuch, czyli podbrzusze. Procedura ta została zaprojektowana tak, aby dawała mniej efektów ubocznych i bardziej naturalne rezultaty.

Kiedy się go wykonuje?

Operacja DIEP prawdopodobnie zostanie przeprowadzona w tym samym czasie, co mastektomia. Oznacza to, że nie będziesz musiała przechodzić dwóch oddzielnych operacji. Szybciej się zagoisz i szybciej wrócisz do normalnego życia.

Jeśli jednak po mastektomii zdecydujesz się na rekonstrukcję piersi w późniejszym terminie, operacja DIEP nadal może być rozwiązaniem.

Zabieg DIEP może nie być możliwy, jeśli nie masz wystarczającej ilości tkanki brzusznej lub jeśli przeszłaś już pewne operacje w obrębie jamy brzusznej. Lekarz może pomóc w podjęciu decyzji, czy zabieg ten jest dla Ciebie odpowiedni.

Co się dzieje po zabiegu?

Podczas operacji DIEP lekarz wykona cięcie wzdłuż linii bikini, od biodra do biodra. Usunie skórę, tłuszcz i naczynia krwionośne z dolnej części brzucha i przeniesie je na klatkę piersiową w miejsce po mastektomii. Tkanki te zostaną uformowane w kształt piersi. Chirurg będzie używał mikroskopu, aby ułatwić mu obserwację procesu łączenia naczyń krwionośnych z naczyniami krwionośnymi w klatce piersiowej. Dzięki temu nowa tkanka piersi będzie mogła rosnąć i rozwijać się.

Pozostaniesz w szpitalu przez około 3 do 5 dni, aby chirurg mógł upewnić się, że wszystko jest w porządku. Całkowity powrót do zdrowia może potrwać 6 tygodni lub dłużej. Należy zadbać o kilka skaleczeń. Prawdopodobnie będziesz musiał nosić bandaże elastyczne lub biustonosze podtrzymujące, aby zmniejszyć obrzęk podczas gojenia.

Czy występują efekty uboczne?

Jak każda operacja, także DIEP wiąże się z pewnym ryzykiem.

Zdarza się to rzadko, ale czasami tkanka przeniesiona do klatki piersiowej nie otrzymuje wystarczającego przepływu krwi i obumiera. Jeśli jest to niewielki obszar, chirurg może przyciąć martwą tkankę. Jeśli jest to większa część tkanki, konieczne będzie zastąpienie całego płata.

Dopływ krwi może też zostać odcięty w niektórych miejscach, co spowoduje powstanie tkanki bliznowatej. Miejsca te mogą być odczuwane jako guzki w piersi. Mogą one ustąpić samoistnie lub nie.

Istnieje również możliwość powstania przepukliny lub osłabienia mięśni wokół miejsca w dolnej części brzucha, z którego chirurg usunął tkankę. W celu usunięcia przepukliny zwykle konieczna jest operacja.

Czego można się spodziewać po zabiegu?

W przeciwieństwie do niektórych innych operacji z użyciem płatów, DIEP nie wymaga wycięcia mięśni z brzucha i przeniesienia ich do klatki piersiowej. Oznacza to, że nie stracisz siły w brzuchu. A rekonwalescencja powinna być mniej bolesna niż w przypadku niektórych innych operacji z użyciem płatów.

Ponieważ operacja DIEP wykorzystuje naturalną tkankę, Twoja nowa pierś powinna zmieniać się wraz z Twoim ciałem. Jeśli na przykład przytyjesz lub schudniesz, zmiany te będą widoczne również w piersi.

Blizna będzie przebiegać przez podbrzusze, wokół pępka i na nowo powstałej piersi. Brzuch powinien być bardziej napięty i płaski, tak jakbyś miała robioną plastykę brzucha.

Nowy film krótkometrażowy reżyserki Patty Jenkins, który pomógł jej wyleczyć się po stracie drogiej przyjaciółki, jest częścią nowatorskiej antologii Lifetime.

Reżyserka Patty Jenkins w naturalny sposób nawiązała kontakt ze swoim nowym filmem krótkometrażowym Pearl, jednym z pięciu przeplatających się winiet w antologii Lifetime Original Movies, Five. Premiera kwintetu filmów odbędzie się 10 października w ramach inicjatywy telewizji Lifetime „Stop rakowi piersi na całe życie” (www.mylifetime.com/my-lifetime-commitment/breast-cancer).

„Bez względu na to, kim jesteś, żadna ilość informacji nie zapewni ci profilaktyki” – mówi Jenkins. „Trudno jest znaleźć kogoś, kto nie miał w rodzinie lub wśród znajomych osoby chorej na raka piersi”.

Jenkins, lat 40, miała obie te choroby. U jej babci, Patsy Roth, obecnie osiemdziesięcioletniej, raka zdiagnozowano w wieku 42 lat i poddano podwójnej mastektomii. (W połowie czerwca na raka piersi zmarła w wieku 61 lat bliska przyjaciółka Jenkins, wybitna producentka filmowa i współzałożycielka organizacji Stand Up To Cancer, Laura Ziskin. Pięć osób pozwoliło Jenkins pozytywnie ukierunkować emocje związane z utratą Ziskin, jak sama mówi.

Projekt „Five” w Lifetime

Jenkins dołącza do projektów innych reżyserów (i gwiazd Hollywood), Jennifer Aniston, Alicii Keys, Demi Moore i Penelope Spheeris, z których każda nakręciła film na podstawie historii opracowanej przez Martę Kauffman, współtwórczynię przebojowego sitcomu Przyjaciele, w którym wystąpiła Aniston. Jenkins jest najbardziej znana z niezależnego dramatu kryminalnego „Monster” z 2003 roku, który przyniósł Oscara dla najlepszej aktorki Charlize Theron.

Film Five analizuje wpływ raka piersi na związki i postrzeganie tej choroby przez kobiety, która jest drugim, po raku skóry, najczęściej występującym nowotworem wśród amerykańskich kobiet. Według danych National Breast Cancer Foundation, co roku diagnozuje się około 200 000 nowych przypadków, a 40 000 kobiet umiera z powodu tej choroby.

Każdy z 20-minutowych filmów śledzi losy tytułowych bohaterek – Charlotte, Cheyanne, Lili, Mii i Pearl – od momentu postawienia diagnozy poprzez różne etapy leczenia i radzenia sobie z chorobą. Pearl, grana przez aktorkę Jeanne Tripplehorn, jest ogniwem chronologicznym: W pierwszym filmie traci matkę na raka piersi, potem dorasta i zostaje onkologiem, który leczy pozostałe cztery główne bohaterki, a następnie sama zmaga się z rakiem piersi.

W bogatej obsadzie filmu Five znaleźli się także Rosario Dawson, Bob Newhart oraz osoby, które naprawdę przeżyły chorobę. Jenkins chce, aby film inspirował poprzez swoich bohaterów, aby bawił bez wymuszania elementu edukacyjnego. „Intrygujące było spojrzenie na raka piersi w ten sposób – z humorem i dramatyzmem, nie w sposób nachalny, ale obejmujący pełne spektrum emocji, z różnymi punktami widzenia”.

Jakie leczenie będzie potrzebne w przypadku nieinwazyjnego raka piersi lub raka przewodowego in situ (DCIS)? Czy konieczna będzie operacja? Co się stanie po operacji?

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie nieinwazyjnego raka piersi, prawdopodobnie zastanawiasz się, jakiego leczenia będziesz potrzebować. Lekarze często nazywają ten typ raka piersi rakiem przewodowym in situ (ductal carcinoma in situ – DCIS). Nazwa ta pochodzi stąd, że rak znajduje się tylko w przewodach piersiowych, w których płynie mleko. Czasami można też usłyszeć, że jest to rak piersi w stadium 0.

Istnieją różne sposoby leczenia DCIS. Cel leczenia jest zawsze ten sam – pozbycie się nowotworu, zanim będzie miał szansę wydostać się z przewodów i przedostać się do miękkiej tkanki piersi.

Czy konieczna będzie operacja?

Najprawdopodobniej tak. Chirurgia jest najczęstszym sposobem leczenia DCIS przez lekarzy. Najczęściej wykonuje się zabieg zwany lumpektomią. Chirurg usuwa tylko zmienione chorobowo miejsce w piersi, pozostawiając zdrową tkankę. Lekarze nazywają to również operacją oszczędzającą pierś.

Czasami lekarz może zasugerować usunięcie całej piersi. Ten rodzaj operacji to mastektomia. Powody, dla których lekarz może zasugerować wykonanie mastektomii zamiast lumpektomii w przypadku DCIS, są następujące

• Nowotwór obejmuje duży obszar piersi.

• Nowotwór znajduje się w więcej niż jednym miejscu.

• Umiejscowienie nowotworu utrudnia uzyskanie dobrego efektu kosmetycznego po lumpektomii.

• Wysokie ryzyko zachorowania na raka piersi w przyszłości wynika z wywiadu rodzinnego, wyników badań genetycznych lub młodego wieku.

Co dzieje się po operacji?

Po lumpektomii zwykle stosuje się radioterapię, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu. Jeśli wykonano mastektomię, zwykle nie ma potrzeby naświetlania. W przypadku DCIS promieniowanie można stosować na różne sposoby.

• Najczęstszą metodą leczenia jest napromienianie całej piersi. Promieniowanie jest dostarczane przez maszynę, często przez 5 dni w tygodniu przez kilka tygodni.

• Możliwe jest naświetlanie tylko części piersi. Nie jest jasne, czy działa to tak dobrze, jak naświetlanie całej piersi.

• Zamiast używać maszyny, lekarz może wprowadzić do piersi radioaktywne ziarno lub pastylkę. Nie jest jeszcze jasne, czy takie postępowanie równie dobrze zapobiega nawrotom raka.

Oprócz naświetlania niektóre kobiety mogą przyjmować lek tamoksyfen lub inną terapię hormonalną, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu. Lekarze zalecają ten rodzaj leczenia w przypadku DCIS, który jest hormonozależny, co oznacza, że reaguje na hormon estrogen. Czasami można zastosować tamoksyfen i pominąć naświetlanie. Skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy twój rak jest hormonozależny, czy nie.

Czy potrzebuję chemioterapii?

Nie, najprawdopodobniej nie. W chemioterapii stosuje się leki podawane w całym organizmie w celu zabicia szybko rosnących komórek, w tym komórek nowotworowych. Ponieważ DCIS znajduje się tylko w przewodach piersiowych, lekarze zwykle nie zalecają chemioterapii w jego leczeniu.

Czy będę potrzebował kolejnej operacji?

Jest to możliwe. Czasami po pierwszej lumpektomii lekarz może być zmuszony do wykonania drugiej. Dzieje się tak zazwyczaj, gdy tkanka usunięta podczas pierwszej operacji nie ma wokół siebie wystarczającej ilości zdrowej tkanki, aby lekarze mogli mieć pewność, że usunęli ją całą. Na tym etapie można również rozważyć mastektomię, aby upewnić się, że nowotwór został usunięty.

Po lumpektomii lub mastektomii niektóre kobiety mogą zdecydować się na operację rekonstrukcji piersi. Decyzja o rekonstrukcji piersi jest sprawą osobistą. Nie jest ona konieczna z medycznego punktu widzenia i nie musi być wykonana od razu. Porozmawiaj z lekarzem na temat rekonstrukcji, aby zdecydować, czy jest to coś, czego mogłabyś chcieć.

Jak Dave Balch nauczył się opiekować swoją żoną podczas kilkukrotnego zachorowania na raka C, a także dbać o siebie.

W kwietniu 2002 roku, kiedy lekarz powiedział nam, że moja żona, Chris, ma raka piersi, pierwsze dwa słowa, jakie wydobyły się z moich ust, to „Och” i jedno czteroliterowe słowo. Czułem szok i niedowierzanie – że takie rzeczy przytrafiają się innym ludziom, a nie nam. Nie miałam pojęcia, jak sobie z tym poradzę – z całą tą opieką i zarabianiem na życie. Od razu moje nastawienie było następujące: „Jej zadaniem jest wyzdrowieć, a moim jest zrobić wszystko inne”. Ale nadal wydawało się to niemożliwe.

Jak się okazało, Chris miała raka piersi w trzecim stadium zaawansowania i musiała poddać się mastektomii, chemioterapii i naświetlaniom. Zdecydowanie chciała, żebym się zaangażował, a ja chciałem być przy niej tak bardzo, jak to tylko możliwe. Ale my mieszkamy w górach i jesteśmy dość odizolowani. Nie ma tam żadnych grup wsparcia.

W tamtym czasie byłem programistą – teraz lubię mówić, że jestem programistą, który wrócił do zdrowia – więc zrobiłem to, co przychodziło mi naturalnie: Zacząłem szukać informacji w Internecie. Znalazłem onkologa, którego uwielbialiśmy, i najlepszy moim zdaniem ośrodek onkologiczny na Zachodzie – UCLA.

A ponieważ z natury jestem osobą opiekuńczą, rzuciłam się w wir opieki nad Chris w trakcie, jak się okazało, czterech zmagań z rakiem piersi, które obejmowały sześć operacji, dwie tury chemioterapii i trzy tury naświetlań. Zmieniałam opatrunki, zajmowałam się jej drenami chirurgicznymi, kąpałam ją, karmiłam, podawałam leki i woziłam ją do i z UCLA, czyli 100 mil w każdą stronę. Robiłem to wszystko, ponieważ wierzyłem, że krótkoterminowe poświęcenie jest warte długoterminowego rezultatu: jej przeżycia.

Wypalenie opiekuna

Po około pięciu latach dopadło mnie wypalenie zawodowe – to, co niektórzy nazywają „zmęczeniem współczuciem”. Naprawdę potrzebowałam wyjść z domu, żeby nie rozmawiać i nie myśleć tyle o raku. To wszystko, w połączeniu z problemami finansowymi, było po prostu zbyt wiele.

W końcu dołączyłam do internetowej grupy wsparcia, która okazała się bardzo pomocna. Postanowiłam napisać książkę, aby pomóc innym opiekunom w tym wyczerpującym, stresującym i izolującym zajęciu. Zostałam profesjonalnym mówcą i opracowałam kilka narzędzi internetowych, takich jak thepatientpartnerproject.org , copinguniversity.com oraz bezpłatny comiesięczny biuletyn „Caring and Coping”, aby wspierać pacjentów i ich opiekunów, rodziny i przyjaciół.

W trakcie tej podróży nauczyłam się tak wiele – o znaczeniu poczucia humoru (nie, rak nie jest zabawny, ale niektóre rzeczy, które dzieją się z powodu raka, sprawiają, że śmiejesz się na głos), o rozmowie i słuchaniu, a także o radzeniu sobie z dziwnymi rzeczami, które ludzie mówią w takich sytuacjach.

Chris ma się teraz dobrze. Jej rak piersi powrócił trzykrotnie (raz w kościach i dwa razy jako guz mózgu), ale poza tym jest zdrowa. Stwierdziliśmy, że ta podróż zbliżyła nas do siebie, co jest bardzo ważne, ponieważ przez ostatnie 25 lat byliśmy ze sobą niemal 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu!

Dlaczego lekarz sprawdza obecność "receptorów hormonalnych", jeśli masz raka piersi.

Hormony w Twoim organizmie, które rozpoczęły okres dojrzewania i regulują miesiączkę, mogą odgrywać rolę w rozwoju raka piersi.

Większość raków piersi – około 70% – jest wrażliwa na hormony estrogenu lub progesteronu. Guzy te mają coś w rodzaju biologicznego wyłącznika, zwanego receptorem hormonalnym. Estrogen i progesteron mogą włączać te przełączniki i przyspieszać wzrost komórek rakowych.

Lekarz sprawdzi, czy twój guz ma receptory hormonalne. Jeśli tak, może go nazwać „hormonozależnym”, ER-pozytywnym lub PR-pozytywnym.

W zaawansowanych przypadkach lekarz może chcieć powtórzyć te badania po pewnym czasie, aby sprawdzić, czy choroba się zmieniła. Może ona reagować na hormony inaczej niż wcześniej. Wyniki pomogą lekarzowi znaleźć najlepsze leczenie na każdym etapie choroby.

Jakie są różnice?

W porównaniu z innymi typami raka piersi, raki hormonozależne, zwane także HR-pozytywnymi, mają tendencję do:

• wolniej rosną

• Lepiej reagują na terapię hormonalną

• Lepsze perspektywy (rokowanie)

Badanie receptorów hormonalnych

W przypadku zaawansowanego raka lekarz pobierze niewielką część nowotworu, który rozprzestrzenił się do węzłów chłonnych, wątroby lub innych części ciała. Może on użyć bardzo cienkiej igły lub pobrać tkankę podczas zabiegu chirurgicznego. Badania laboratoryjne wykażą, czy choroba ma receptory hormonalne.

Jeśli przyjmujesz hormony, konieczne może być zaprzestanie ich przyjmowania przed wykonaniem badania.

Komórki nowotworowe mogą mieć:

• Tylko receptory estrogenowe. Lekarz nazwie to rakiem ER-dodatnim lub ER+.

• Wyłącznie receptory progesteronowe. Są to raki PR-dodatnie lub PR+.

• Zarówno receptory estrogenowe, jak i progesteronowe, które lekarze nazywają receptorami hormonalnymi

• Ani receptory estrogenowe, ani progesteronowe, zwane hormonalnie ujemnymi lub HR-„.

Co oznaczają wyniki testu receptorów hormonalnych

Wybór sposobu leczenia może częściowo zależeć od wyników testu.

W raporcie z badań laboratoryjnych możesz zobaczyć jedną z poniższych informacji:

Jeśli wynik jest pozytywny, oznacza to, że twój nowotwór jest wrażliwy na hormony. Jeśli jest negatywny, oznacza to, że nie jest. Wynik pozytywny i negatywny nie oznacza, że jest lepiej lub gorzej – chodzi tylko o sam nowotwór.

Wynik 0% oznacza, że żadna komórka nie posiada receptorów. 100% oznacza, że wszystkie komórki je mają.

Informuje on, ile komórek jest HR-pozytywnych, a także o ich „intensywności” (jak dobrze są widoczne w badaniach laboratoryjnych).

Laboratoria stosują różne punkty odcięcia, aby stwierdzić, czy rak jest HR-dodatni. Poproś swojego lekarza o wyjaśnienie, co one oznaczają dla Ciebie.

Jak to wpływa na leczenie

Jeśli masz HR-dodatniego raka piersi, lekarz może przepisać ci leki ukierunkowane na pewne hormony wytwarzane przez twój organizm. W ten sposób utrudnia się komórkom rakowym przetrwanie.

Istnieją różne rodzaje terapii hormonalnych. Niektóre obniżają ilość tych hormonów wytwarzanych przez organizm. Inne blokują działanie hormonów w tkance piersi lub w innych miejscach, gdzie nowotwór mógł się rozprzestrzenić.

Ogólnie rzecz biorąc, im więcej masz receptorów i im większe jest ich natężenie, tym większe prawdopodobieństwo, że leczenie hormonalne będzie skuteczne.

Jeśli twój rak jest tylko ER-dodatni (wrażliwy na estrogen) lub tylko PR-dodatni (wrażliwy na progesteron) – a nie na oba – może on nadal reagować na leczenie hormonalne.

Jeśli Twój nowotwór jest zarówno ER-ujemny, jak i PR-ujemny, terapia hormonalna prawdopodobnie nie zadziała. Lepsze efekty może przynieść inny rodzaj leczenia. Lekarz dobierze najlepsze opcje o najmniejszych skutkach ubocznych i omówi z pacjentką korzyści i zagrożenia związane z każdą z nich.

Guzki są najlepiej znanymi objawami raka piersi, ale nie jedynymi. Od zmian w piersiach po wydzielinę z sutka – poznaj znaki, których należy szukać.

Najczęstszym objawem raka piersi jest guzek w piersi lub pod pachą. Może on być miękki lub twardy. Może być bolesny lub bezbolesny. Może być gumowaty lub przypominać twardy węzeł, kulkę lub guzek.

Ale guzki nie są jedynymi objawami raka piersi. Inne objawy mogą sygnalizować raka.

Zmiany w piersi

Z czasem możesz zauważyć różnice w wyglądzie swoich piersi, zwłaszcza w miarę zmiany cykli hormonalnych. Zazwyczaj nie są one związane z rakiem. Najlepiej jednak wiedzieć o tym na pewno.

Różnica w wyglądzie lub odczuwaniu piersi może być oznaką raka: Możesz zauważyć:

• Zmiany w wielkości piersi

• Zmiany kształtu piersi

• Ból w jednym miejscu, który nie ustępuje

• Zaczerwienienie lub zaciemnienie piersi

• Wgłębienie, wgłębienie lub zgrubienie skóry przypominające skórkę pomarańczy

• Obrzęk w jednym miejscu

• Obrzęk całej piersi

• Ciepło w piersi

• Obolała pierś

Zmiany w sutkach

Nawet niewielkie zmiany w wyglądzie lub odczuwaniu sutków mogą mieć związek z rakiem piersi. Możesz zauważyć:

• Sutek jest obolały, bolesny lub swędzący.

• Wygląda na czerwoną, suchą, łuszczącą się lub grubą.

• Wciąga do środka lub cofa się.

• Zmienia się kierunek brodawki sutkowej.

• Pojawia się na niej owrzodzenie.

• Twoja otoczka wygląda jak łuszcząca się lub jest obolała.

Rozładowanie sutka

Od czasu do czasu z Twoich sutków może wyciekać płyn. Zwykle nie jest to nowotwór.

Ściskanie sutka może spowodować pojawienie się wydzieliny. Jeśli karmisz piersią, może wyciekać mleko z piersi. Infekcje i inne schorzenia mogą również powodować wyciek z sutków.

Ale wydzielina z sutka może być oznaką raka piersi, jeśli:

• Zauważasz ją, gdy sutek nie jest ściskany.

• Pochodzi tylko z jednej piersi.

• Płyn jest przezroczysty lub krwisty, a nie mleczny.

• Dzieje się to nagle.

Opuchnięte węzły chłonne

Czasami rak piersi rozprzestrzenia się do węzłów chłonnych. Może to być bardziej prawdopodobne niż wykrycie guza w piersi.

Zwróć uwagę na obrzęk, zgrubienie lub guzek pod pachą lub w pobliżu obojczyka.

Specjalna uwaga dla mężczyzn

Rzadziej, ale mężczyźni również mogą zachorować na raka piersi. Oprócz guzków, najczęstsze objawy to:

• Wgłębienie

• Guzki

• Wydzielina z brodawki sutkowej

Objawy różnią się

Objawy raka piersi nie są jednakowe dla wszystkich.

Poznaj swoje piersi, abyś mogła zauważyć, czy coś się zmieniło. Wiele osób zauważa zmiany podczas zwykłych, codziennych czynności, takich jak branie prysznica czy nakładanie dezodorantu. Jeśli zauważysz nową masę, guzek lub zmianę w piersi lub sutku, zgłoś się do lekarza. Jeśli konieczna jest wizyta u specjalisty, może on wystawić skierowanie. Możesz też uzyskać sugestię od kogoś zaufanego, np. członka rodziny lub przyjaciela.

Lekarz przeprowadzi badanie i zapyta Cię o historię Twojego zdrowia i historię raka piersi w Twojej rodzinie. Być może wykona mammografię, czyli zdjęcie rentgenowskie piersi. Lekarz może zlecić badania kontrolne, takie jak USG, rezonans magnetyczny, badania krwi lub biopsję.

Nawet jeśli objawy mogą być związane z innymi czynnikami, najlepiej jest zgłosić się do lekarza, aby uzyskać pewność. Może on stwierdzić, co jest przyczyną objawów i wykluczyć inne choroby. Jeśli jest to rak piersi, najlepiej wykryć go jak najszybciej, aby można go było wcześnie wyleczyć.

Profilaktyczna podwójna mastektomia (zwana także podwójną mastektomią profilaktyczną) to operacja usunięcia obu piersi, której celem jest zapobieganie rakowi piersi. Kto poddaje się profilaktycznej mastektomii, dlaczego oraz jakie są zagrożenia i korzyści? Przeczytaj o powodach, dla których niektóre kobiety rozważają przeprowadzenie tej operacji, aby zapobiec rakowi piersi zanim się on pojawi.

Profilaktyczna podwójna mastektomia to operacja usunięcia obu piersi, której celem jest próba zapobieżenia rakowi piersi. ?

Jeśli rozważasz tę operację, potrzebujesz odpowiedzi na następujące pytania. ?

1. Dlaczego osoba bez raka miałaby rozważać przeprowadzenie profilaktycznej podwójnej mastektomii?

Niektóre z najczęstszych powodów to:

• Rak w rodzinie:

  Czy Twoja matka, siostra lub córka chorowały na raka piersi, zwłaszcza przed 50 rokiem życia? Jeśli więcej niż jedna z nich miała raka piersi lub jajnika, to prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi może być jeszcze większe.

• Mutacja genu BRCA1 lub BRCA2:

  Jeśli masz mutację BRCA1 lub BRCA2, prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi jest pięciokrotnie większe niż w przypadku kobiet bez tych mutacji. Zwiększa się również prawdopodobieństwo zachorowania na raka jajnika. Jeśli zastanawiasz się nad wykonaniem testu, skonsultuj się z doradcą ds. genetyki, aby dowiedzieć się więcej.

• Miałeś LCIS

  (lobular carcinoma in situ). LCIS nie jest rakiem. Są to nieprawidłowe komórki w przewodach piersi. Jeśli go miałaś, możesz być bardziej narażona na zachorowanie na raka piersi.

Istnieją też inne możliwe przyczyny, np. jeśli już wcześniej chorowałaś na raka piersi i starasz się zapobiec jego nawrotom lub jeśli przeszłaś radioterapię. W każdym z tych przypadków jest to indywidualny wybór, który każda kobieta podejmuje wraz z lekarzem.

2. Jak skuteczna jest operacja?

Profilaktyczna mastektomia może zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi nawet o 90% u kobiet, u których ryzyko zachorowania na raka piersi jest umiarkowane lub wysokie.

Zabieg ten nie zapobiega jednak całkowicie zachorowaniu na raka piersi.

Tkanka piersiowa znajduje się nie tylko w piersiach. Znajduje się również pod pachami, nad obojczykiem i aż w jamie brzusznej – mówi dr Clifford A. Hudis. Jest on szefem oddziału zajmującego się leczeniem raka piersi w Memorial Sloan-Kettering Cancer Center. Tak więc usunięcie piersi nie powoduje usunięcia całej pozostałej tkanki piersi.

3. Czy istnieją inne możliwości?

Tak, ale nie przy takim samym zmniejszeniu ryzyka zachorowania na raka piersi.

• Leki na receptę

  : Kobieta z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na raka piersi może zdecydować się na przyjmowanie tamoksyfenu lub innego rodzaju leków na receptę, zwanych inhibitorami aromatazy. Zmniejszyłoby to jej ryzyko nawet o 50%, mówi dr Todd Tuttle, ordynator oddziału onkologii chirurgicznej na Uniwersytecie Minnesota w Minneapolis.

• Obserwacja z bliska

  przez rezonans magnetyczny, mammografię i badanie piersi przez lekarza, a także zauważanie wszelkich zmian w piersiach i informowanie o nich lekarza. Takie postępowanie nie zmniejsza prawdopodobieństwa zachorowania na raka piersi, ale może pomóc w jego wcześniejszym wykryciu.

4. Jak długi jest czas powrotu do zdrowia?

Średnio około miesiąca – mówi Tuttle.

5. Czy w tym samym czasie mogę przystąpić do rekonstrukcji piersi?

Tak. Wiele kobiet tak właśnie postępuje. Jak mówi Tuttle, operacje wykonywane razem trwają około 5-6 godzin.

6. Jakie są skutki uboczne?

Jak każdy zabieg chirurgiczny wiąże się z ryzykiem. Jak mówi Tuttle, w przypadku infekcji lub gdy tkanka się nie zagoi, konieczne mogą być kolejne operacje.

U niektórych kobiet mogą wystąpić emocjonalne skutki uboczne związane z obrazem własnego ciała. Dla innych spokój ducha, jaki zyskują dzięki operacji, jest ważniejszy niż zmiany w ich ciele.

Wszystko zależy od tego, jakie jest poczucie ryzyka” – mówi Hudis.

Brenda Nelson z Cloquet w stanie Minn. przeszła na początku 2013 roku podwójną mastektomię i operację rekonstrukcji. Nelson jest nosicielką mutacji genu BRCA1, jej matka miała raka jajnika, a w jej rodzinie występował również rak piersi.

Jestem bardzo zadowolona z mojej decyzji. Wydawało mi się nieuniknione, że zachoruję na raka, a teraz moje szanse są znacznie większe” – mówi Nelson. Mimo to szanuje wybory innych kobiet.

[To była bardzo osobista decyzja. Nikomu nie powiedziałabym, czy powinien, czy nie powinien”.

7. Czy są kobiety, które nie powinny poddawać się temu zabiegowi ze względów medycznych?

Tak. Operacja nie jest zalecana w przypadku innych problemów zdrowotnych, takich jak poważne choroby serca, płuc lub nerek, mówi Tuttle.

8. Czy ubezpieczenie pokrywa koszty prewencyjnej mastektomii?

To zależy od stanu. Prawo federalne tego nie wymaga.

Firmy ubezpieczeniowe zazwyczaj płacą za operację, jeśli lekarz stwierdzi, że jest ona konieczna, a także za rekonstrukcję piersi.

Porozmawiaj z firmą ubezpieczeniową i lekarzem, aby wiedzieć, czego możesz się spodziewać.