Lekarz mówi ci.

Najskuteczniejszym sposobem leczenia bulimii jest terapia poznawczo-behawioralna. Przeczytaj więcej, aby dowiedzieć się więcej na ten temat.

Jednak bez względu na wiek, zawsze istnieją możliwości leczenia. Najskuteczniejszą znaną metodą leczenia jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o leczeniu bulimii metodą CBT.

Co to jest bulimia?

Bulimia lub bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania, w którym występują epizody niekontrolowanego jedzenia lub objadania się. Po obżarstwie następuje oczyszczenie organizmu poprzez użycie środków przeczyszczających lub zwymiotowanie. Binge eating definiuje się jako spożywanie większych i niekontrolowanych ilości jedzenia niż zazwyczaj w bardzo krótkim czasie.

Dwa typy bulimii to:

• Bulimia oczyszczająca. Ten typ bulimii polega na wymiotowaniu z wyboru, środkami przeczyszczającymi, moczopędnymi, lewatywami lub innymi lekami.

• Bulimia bez oczyszczania. Osoba cierpiąca na ten typ bulimii, zamiast oczyszczać się, angażuje się w zachowania takie jak poszczenie lub zbyt intensywne ćwiczenia fizyczne.

Niezależnie od rodzaju bulimii, może ona być zaburzeniem niezwykle uciążliwym i pochłaniającym. Może także zagrażać życiu i powodować poważne konsekwencje fizyczne, z których niektóre to:

• Rozerwanie żołądka

• Problemy z sercem?

• Problemy stomatologiczne

• Zapalenie przełyku

• Obrzęk gruczołów w okolicy policzków

• Nieregularne cykle miesiączkowe

• Problemy z nerkami

• Zmniejszony popęd płciowy

• Uzależnienia i zachowania kompulsywne

• Problemy ze zdrowiem psychicznym?

• Myśli lub zachowania samobójcze?

Ze względu na daleko idące i poważne konsekwencje bulimii, ważne jest, aby uzyskać pomoc, jeśli uważasz, że ty lub ktoś z twoich bliskich postępuje zgodnie z tymi wzorcami.

Co to jest terapia poznawczo-behawioralna?

Terapia poznawczo-behawioralna jest rodzajem leczenia psychologicznego stosowanym w przypadku różnych problemów ze zdrowiem psychicznym i uzależnieniami. Skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej została szeroko przebadana, doświadczona i udokumentowana. Udowodniono nawet, że jest ona równie lub bardziej skuteczna niż inne rodzaje terapii i leki.

CBT opiera się na kilku podstawowych zasadach. Należą do nich:

• Problemy psychologiczne wynikają z niewłaściwych myśli.

• Nieprzydatne, wyuczone wzorce zachowań są przyczyną problemów psychologicznych.

• Osoby z problemami psychologicznymi mogą wyzdrowieć, ucząc się radzić sobie ze swoimi problemami i opracowując lepsze strategie radzenia sobie z nimi.

Zazwyczaj CBT obejmuje najpierw nauczenie się rozpoznawania tych wzorców, zrozumienie problemów, a następnie pracę z terapeutą nad zmianą sposobu myślenia i odczuwania w odniesieniu do nich. O ile o pewnych rzeczach trzeba powiedzieć pacjentom w przeszłości, o tyle w rozmowach z terapeutą należy skupić się na teraźniejszości, aby nauczyć się, jak w zdrowszy sposób radzić sobie w przyszłości.

Jak stosuje się terapię poznawczo-behawioralną w leczeniu bulimii?

Na początku leczenie bulimii metodą CBT koncentruje się na przerwaniu cyklu jedzenia, obżarstwa i oczyszczania organizmu. Następnie terapia przechodzi do kwestionowania idei i przekonań, które leżą u podstaw zaburzeń odżywiania.

Zazwyczaj CBT jest zaplanowana na dziewiętnaście sesji w ciągu osiemnastu tygodni. Na koniec każdej sesji terapeuta zwykle zadaje pracę domową. Praca domowa to zwykle połączenie ćwiczeń i testów, które można wypróbować między sesjami terapeutycznymi.

Zazwyczaj pacjenci są też proszeni o prowadzenie dziennika swoich myśli i uczuć. Prowadzenie dziennika pomaga zrozumieć, że zaburzenia odżywiania mają miejsce w znacznie szerszym kontekście stanu psychicznego. Na przykład, można zauważyć tendencje w tym, co wywołuje bulimię. W rezultacie możesz zacząć być świadomy swoich wzorców zachowań.

Uświadomienie sobie mechanizmów, które pozwalają na utrzymywanie się zaburzeń odżywiania, może dać ci wolność. Możesz nauczyć się rozpoznawać, nazywać, a następnie przerywać swoje schematy. Niektóre z tych wzorców lub zniekształceń poznawczych to:

• Myślenie typu „wszystko albo nic

• Myślenie, że potrafi się czytać w myślach innych ludzi

• Myślenie emocjonalne zamiast racjonalnego

• Personalizacja?

Te różne zniekształcenia poznawcze są trudne do usunięcia. Pozbycie się ich może zająć sporo czasu. W związku z tym pacjenci są często proszeni o zebranie dużej ilości danych na poparcie i zaprzeczenie swoich przekonań. W ten sposób, kiedy rozpoznasz swoje myśli i uczucia jako część zaburzeń odżywiania, będziesz uzbrojony w skuteczne argumenty przeciwko nim i będziesz mógł pracować nad lepszymi i zdrowszymi nawykami.

Bulimia to poważne zaburzenie odżywiania, które może wyrządzić trwałe szkody w organizmie i zdrowiu psychicznym. lekarz wyjaśnia fizyczne i psychologiczne zagrożenia.

Jak wszystkie zaburzenia odżywiania, bulimia jest poważną chorobą. Może ona trwale uszkodzić organizm, a nawet być śmiertelna.

Osoby cierpiące na bulimię często jedzą duże ilości pokarmu, a następnie próbują pozbyć się kalorii w ramach tzw. oczyszczania organizmu. Często wiąże się to z wymiotami, nadmiernymi ćwiczeniami fizycznymi lub nadużywaniem środków przeczyszczających i moczopędnych. Ten cykl zachowań może powodować problemy we wszystkich częściach ciała.

Bulimia wpływa także na mózg i często wiąże się z problemami psychicznymi, takimi jak lęk i depresja.

Można jednak uzyskać pomoc. Istnieje wiele metod leczenia, które pozwalają przerwać cykl objadania się i oczyszczania. Pamiętaj tylko, aby stosować je z pomocą lekarza, aby powrót do zdrowia był bezpieczny.

Fizyczne skutki bulimii

Cykle objadania się i oczyszczania organizmu są bardzo uciążliwe. Może uszkodzić wszystko, od serca i układu trawiennego po zęby i dziąsła. Może też powodować inne problemy, w tym:

• Odwodnienie. Organizm traci płyny, gdy wymiotujesz lub nadużywasz leków moczopędnych.

• Zaburzenia równowagi elektrolitowej. Kiedy jesteś bardzo odwodniony, tracisz elektrolity. Są to związki chemiczne, takie jak sód i potas. Pomagają one organizmowi utrzymać właściwą ilość płynów w naczyniach krwionośnych i narządach. Zaburzenia równowagi elektrolitowej mogą prowadzić do problemów z sercem, a nawet do śmierci.

• Problemy z sercem. Mogą one obejmować szybkie, trzepoczące lub bijące serce (tzw. kołatanie serca) oraz nieprawidłowy rytm serca, zwany arytmią.

• Niskie ciśnienie krwi. Ciśnienie krwi może spaść tak nisko, że grozi to omdleniem.

• Problemy z regulacją temperatury ciała. Jeśli nie jesz wystarczająco dużo, aby zasilić organizm, temperatura ciała może się obniżyć. Może być ci cały czas zimno.

• Uszkodzenie przełyku. Silne wymioty mogą spowodować rozerwanie wyściółki przełyku, przewodu łączącego gardło z żołądkiem. Rozdarcie to może spowodować poważne i zagrażające życiu krwawienie. Jest to znane jako zespół Mallory’ego-Weissa. Objawem tego zespołu jest obecność jasnoczerwonej krwi w wymiocinach.

• Rozerwanie przełyku. Powtarzające się gwałtowne wymioty mogą również spowodować pęknięcie przełyku. Jest to tzw. zespół Boerhaave’a. Jest to stan nagły i wymaga natychmiastowej operacji.

• Refluks kwaśny. Kiedy dolna część przełyku ulegnie uszkodzeniu, kwas żołądkowy może przez nią wracać. Powoduje to niestrawność i zgagę.

• Inne problemy trawienne. Bulimia może trwale uszkodzić żołądek i jelita, powodując inne problemy, takie jak zaparcia, biegunki i zespół jelita drażliwego.

• Problemy hormonalne. Problemy z układem rozrodczym, w tym nieregularne miesiączki, brak miesiączki i problemy z płodnością są częstymi skutkami ubocznymi bulimii.

• Związek z cukrzycą. Jeśli masz cukrzycę typu 1 i zaburzenia odżywiania, możesz również cierpieć na chorobę, która została nazwana diabulimią. Termin ten opisuje osoby chore na cukrzycę, które potrzebują insuliny, ale celowo przyjmują jej mniej niż powinny, starając się schudnąć. Może to prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak udar, śpiączka i śmierć.

• Próchnica zębów. Kwas żołądkowy zawarty w wymiocinach może uszkadzać szkliwo zębów, powodując wrażliwość zębów na ciepło i zimno.

• Problemy z jamą ustną. Kwas żołądkowy może również powodować przebarwienia zębów i choroby dziąseł. Zwymiotowanie w wyniku oczyszczania powoduje bolesne owrzodzenia w kącikach ust i ból gardła. Bulimia może prowadzić do powiększenia gruczołów ślinowych w jamie ustnej.

• Miopatia wywołana przez ipecac, czyli osłabienie mięśni. Niektórzy ludzie wymiotują za pomocą palców, inni mogą użyć syropu ipecac, który kiedyś był używany do wywoływania wymiotów u osób zatrutych. Wypicie zbyt dużej ilości ipecacu przez dłuższy czas może spowodować trwałe uszkodzenie serca, a nawet śmierć.

• „Obrzęk ślinianek spowodowany zbyt częstym wymiotowaniem może spowodować, że twarz i szyja staną się obrzmiałe.

• Ochrypły głos. Jeśli często wymiotujesz, kwas żołądkowy może podrażniać struny głosowe i wpływać na głos.

• Znak Russellsa. Regularne używanie palców do wymiotów może spowodować przebarwienie lub stwardnienie grzbietu stawów palców. Ten stan skóry nazywany jest objawem Russellsa.

• Problemy z włosami, skórą i paznokciami. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości składników odżywczych, Twoje włosy, paznokcie i skóra bywają suche. Włosy i paznokcie mogą się łatwo łamać, a włosy mogą się przerzedzać. Wymioty mogą powodować małe pęknięte żyłki na twarzy, czerwone obszary wokół ust lub fioletową wysypkę.

• Zapalenie trzustki. Jest to stan zapalny trzustki, który może powodować ból, nudności i wymioty. Przyczyną może być niedożywienie lub oczyszczanie organizmu.

• Trudności w czasie ciąży. Bulimia zwiększa ryzyko poronienia lub cesarskiego cięcia. Zwiększa również prawdopodobieństwo, że dziecko urodzi się przedwcześnie, będzie małe lub będzie miało wadę wrodzoną. Zwiększa też prawdopodobieństwo wystąpienia depresji po urodzeniu dziecka.

Psychiczne i emocjonalne skutki bulimii

Oprócz szkód fizycznych, jakie bulimia wyrządza w organizmie, wiąże się ona również z problemami psychicznymi. Niektóre z problemów, z którymi możesz mieć do czynienia, to:

• Lęk

• Depresja

• Niska samoocena

• Drażliwość

• Nastrojowość

• Samookaleczenia (np. cięcie)

• Zachowania obsesyjno-kompulsywne

• Poczucie winy, wstydu lub zażenowania

• Nadużywanie narkotyków lub alkoholu

• Myśli lub działania samobójcze

Jeśli masz jakiekolwiek myśli o wyrządzeniu sobie krzywdy lub popełnieniu samobójstwa, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym. Możesz także zadzwonić pod numer bezpłatnej Krajowej Linii Samobójczej (National Suicide Prevention Lifeline) 800-273-8255. Służą oni pomocą.

Wyleczenie z bulimii może trwać długo. Ale nie pozwól, aby to powstrzymało Cię przed uzyskaniem pomocy. Jeśli chcesz się leczyć, istnieje wiele opcji, które Ty, Twoja rodzina i lekarz możecie przedyskutować, aby stworzyć plan, który będzie dla Ciebie skuteczny. Wyznacz sobie cele, trzymaj się planu i możesz być na dobrej drodze do pokonania zaburzeń odżywiania.

Matka opisuje zmagania córki z zaburzeniami odżywiania, które w końcu zakończyły się śmiercią.

Życie z bulimią: Kathy Benn

Matka opisuje zmagania córki z zaburzeniami odżywiania, które w końcu zakończyły się śmiercią.

Z archiwum lekarza

Autor: Kathy Benn

Dwa lata temu, w letni niedzielny wieczór, około godziny 22.00, znalazłam ciało mojej córki w jej sypialni. Poszła do swojego pokoju poczytać, a ja siedziałam przy kuchennym stole, gdy usłyszałam dziwne westchnienie z sypialni Shel. Myślałam, że rozmawiała przez telefon i ktoś właśnie powiedział jej coś boleśnie smutnego. Wzdychała dalej w ten dziwny sposób, którego nigdy nie potrafię wyjaśnić, poza tym, że ucichło, stając się niemal parą. Powiedziałam: „O mój Boże, to Shel”. Pobiegłam do jej pokoju i próbowałam przeprowadzić reanimację, podczas gdy mój mąż zadzwonił po pogotowie.

Jej oczy były zwrócone ku górze, ręce skręcone w stronę ciała, a stopy dziwnie powykręcane. Wyglądała, jakby miała atak, i robiła się sina. Ratownicy podali jej zastrzyk z adrenaliny i przyłożyli łopatki do jej serca, ale ona zupełnie nie reagowała. W szpitalu pracowali nad nią przez prawie dwie godziny, zanim powiedzieli nam, że nic nie mogą zrobić.

Autopsja wykazała, że miała obrzęk mózgu, który spowodował coś w rodzaju udaru. Lekarze stwierdzili, że zmarła z powodu zaburzeń równowagi elektrolitowej w wyniku bulimii. Ludzie z Narodowego Stowarzyszenia Zaburzeń Odżywiania powiedzieli mi, że to pierwsza osoba, u której autopsja bezpośrednio przypisała śmierć zaburzeniom odżywiania, zamiast powiedzieć coś w rodzaju niewydolności serca i nawet nie wspomnieć o anoreksji czy bulimii.

Śmierć Shelby była wynikiem tego, co działo się z moją córeczką od piątej klasy. Ale nigdy nie miałam nikogo, kto pomógłby mi dostrzec, dokąd zmierzają sprawy, dopóki nie była już strasznie, strasznie chora.

W piątej klasie Shel była już prawie w pełni rozwinięta, a ona czuła się z tym strasznie niekomfortowo. Patrzyła na zdjęcia i mówiła mi: „Wyglądam jak ogr”. Przyłapywałam ją na braniu prysznica w kostiumie kąpielowym i nie zdawałam sobie sprawy, że to mała dziewczynka, która tak źle znosiła swoje ciało, że nie mogła patrzeć na siebie nago.

W wieku kilkunastu lat Shel została „odkryta” przez wytwórnię Warner Brothers Records. Miała piękny śpiewny głos, a to, co zaczęło się od zabawy z maszyną do karaoke, przerodziło się w sesje nagraniowe i taśmy demo, a następnie w kontrakt na wydanie wielu albumów w wieku 14 lat.

Podróżowała po całym świecie, a ja jeździłem z nią, ale martwiło mnie to, że wydawała się niemal zmuszona do występów. Później dowiedziałam się, że zadowalanie innych jest bardzo ważne dla osób, które cierpią na zaburzenia odżywiania. Po jej śmierci odkryłem, że robiła notatki w mojej książce „Eating Disorders Sourcebook”, podkreślając takie rzeczy, jak „pragnienie szacunku i podziwu”, „potrzeba ucieczki i bezpiecznego miejsca” oraz „brak zaufania do siebie i innych”.

W miarę jak Shelby coraz bardziej angażowała się w muzykę, zaczęła nosić tylko flanelowe koszule i workowate spodnie. Zinterpretowaliśmy to jako „grunge’owy” styl ubierania się Shelby, ponieważ brzmienie Seattle było wtedy bardzo popularne w przemyśle muzycznym. Nie skojarzyliśmy, że ukrywa się pod swoimi ubraniami.

Zmiany w zachowaniu

Potem zaczęła spędzać znacznie więcej czasu sama i zauważyliśmy, że często odchodziła od stołu. Stało się jasne, że nie czuje się komfortowo, pozostając przy stole, a kiedy próbowaliśmy ją powstrzymać przed odejściem, zaczęła rozdrabniać jedzenie, kroić je, kroić i kroić, a jej postawa stała się dziwna. Przy stole zachowywała się prawie jak wiewiórka.

W 2001 roku, w czasie Świąt Wielkanocnych, zauważyłem jaskrawoczerwone plamy na muszli klozetowej w jej łazience. Rozpoznałem kolor szwedzkiej ryby, którą dostała w koszyku wielkanocnym. Porozmawiałem z nią o tym, a ona tak się rozzłościła, że nie odzywała się do mnie przez kilka dni. Potem przyszła do mnie do kuchni zapłakana i powiedziała: „Mamo, nie chciałam się przyznać, że to się dzieje. Myślałam, że kiedy wskazywałaś na mnie palcem w związku z wymiotowaniem, to po prostu przestanę, a ja nie mogę i nie wiem, co robić”. I po prostu szlochała. Dowiedzieliśmy się, że Shelby schudła do 100 kg i wymiotowała nawet 14 razy dziennie.

Chodziliśmy do terapeutów, dietetyków, lekarzy – do wszystkiego. Zostałam w domu z Shelby, która regularnie musiała jeść siedem razy dziennie tylko po to, żeby mieć pewność, że dostanie choć ćwierć filiżanki czegoś, czym nie zwymiotuje. Moje życie kręciło się wokół prób przyrządzania jedzenia, na które Shelby nie miała ochoty, i siedzenia przy niej, kiedy je jadła, i przez następne pół godziny, żeby nie mogła uciec, żeby się oczyścić.

Około 10 miesięcy po rozpoczęciu leczenia znalazłam w jej pokoju butelki ze starymi, gnijącymi wymiocinami i odkryłam, że do perfekcji opanowała rzyganie do butelek po Snapple. Zaczęła się bać, że usłyszymy, jak spuszcza wodę w toalecie, kiedy wymiotuje, i zatkała odpływy wanny i zlewu, kiedy tam wymiotowała.

Ale kiedy pokazałam jej pojemniki, powiedziała: „Nie wiem, skąd to się wzięło”. Wtedy krzyknęłam na nią: „Nie okłamuj mnie!”. Ale teraz wierzę, że ona naprawdę nie wiedziała, co się stało, że jej „prawdziwe” ja nie rozumiało, co robi.

W piwnicy jest dywan z trwałą plamą pleśni po wymiocinach. Wszystkie te rzeczy gromadziły się, jak sądzę, od czasu, gdy miała około 11 lat, a ja nie rozumiałam tego, co widzę, na tyle, by zapewnić jej pomoc, dopóki nie pojawiły się plamy wymiocin i niebezpieczna utrata wagi. Musi być jakiś sposób, żeby zrobić to lepiej, dla innych dziewczynek”.

W ciągu tych dwóch lat zrobiliśmy wszystko, żeby Shelby mogła się leczyć, i dowiedzieliśmy się, jak trudno jest wyjść z zaburzeń odżywiania. W lipcu 2001 roku zdiagnozowano u mnie raka piersi i dla naszej rodziny stało się zaskakująco jasne, że jeśli masz zrozumiałą, akceptowaną i finansowaną przez rząd chorobę, to trafisz do systemu leczenia, w którym istnieją standardy, protokoły, stopnie zaawansowania – sieć sposobów postępowania z tobą, aby uzyskać jak najlepsze wyniki. Shel nie miał takiej możliwości.

Rodzice muszą wiedzieć, czego szukać i zdawać sobie sprawę, że takie zachowania, jak te, które obserwowaliśmy u Shelby, nie są tylko „dziewczęcymi zachowaniami”, ale mogą być wczesnymi oznakami poważnych zaburzeń, które wymagają pomocy. Ludzie muszą też zrozumieć, że w przypadku zaburzeń odżywiania nie można oddzielić „ja” psychicznego od „ja” fizycznego. Aby osoby te miały jakąkolwiek nadzieję na wyzdrowienie, muszą mieć zapewnione równe szanse leczenia.

Opublikowano 11 sierpnia 2005 r.

Zrozumienie leczenia bulimii z pomocą ekspertów doktora.

Podstawowe leczenie bulimii często łączy psychoterapię, leki przeciwdepresyjne i poradnictwo żywieniowe.

Pomocne jest znalezienie psychologa lub psychiatry mającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń odżywiania. To samo dotyczy poradnictwa żywieniowego, niezależnie od tego, czy pacjent zgłasza się do lekarza rodzinnego, czy innego pracownika służby zdrowia.

Kliniki specjalizujące się w zaburzeniach odżywiania często zatrudniają psychiatrów, psychoterapeutów i dietetyków. Wszyscy zaangażowani terapeuci powinni ze sobą ściśle współpracować.

Psychoterapia i bulimia

Leczenie psychologiczne bulimii może obejmować psychoterapię indywidualną, rodzinną lub grupową. Często przepisuje się także terapię behawioralną lub poznawczą. Terapia behawioralna koncentruje się na zmianie nawyków (takich jak objadanie się i oczyszczanie). Sesje są zwykle poświęcone analizie zachowania i opracowywaniu sposobów jego zmiany, a pacjent stosuje się do konkretnych instrukcji między sesjami.

Terapia poznawcza skupia się na odkrywaniu i zwalczaniu negatywnych myśli, które leżą u podstaw destrukcyjnych nawyków. Psychoterapia indywidualna lub grupowa koncentruje się na podstawowych doświadczeniach emocjonalnych i relacjach, które przyczyniły się do powstania bulimii.

Leki na bulimię

Leki przeciwdepresyjne, takie jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – w tym Celexa, Lexapro, Prozac i Zoloft – w połączeniu z terapią psychologiczną stanowią obecnie podstawę leczenia bulimii. Zwykle unika się stosowania leku przeciwdepresyjnego Wellbutrin, popularnego częściowo ze względu na szczególnie niskie ryzyko powodowania przyrostu masy ciała, ponieważ może on zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi spowodowanymi wymiotami.

Alternatywne metody leczenia bulimii

Większość alternatywnych metod leczenia bulimii nie odnosi się do pierwotnych przyczyn tego zaburzenia, ale może być pomocna w łagodzeniu niektórych dolegliwości fizycznych z nim związanych. Jeśli chcesz włączyć ten rodzaj leczenia do swojego powrotu do zdrowia, ważne jest, abyś skonsultował się z osobami doświadczonymi w leczeniu zaburzeń odżywiania. Pamiętaj też, aby powiedzieć lekarzom i terapeutom o wszelkich terapiach uzupełniających, z których korzystasz, takich jak akupunktura czy biofeedback.

Bulimia a medycyna umysłu i ciała

Ćwiczenia ciała, takie jak joga, tai chi, qigong i taniec, mogą pomóc bulimikom w radzeniu sobie z problemami związanymi z obrazem własnego ciała. Innym podejściem jest przeprogramowanie procesów umysłowych w celu uzyskania kontroli nad cyklami objadania się i objadania. Pomocna może być hipnoterapia lub EEG biofeedback. Jeśli szukasz pomocy w tym zakresie, pamiętaj, żeby zapytać hipnoterapeutów lub osoby zajmujące się biofeedbackiem o ich doświadczenie w leczeniu zaburzeń odżywiania. Poinformuj też swojego lekarza i innych terapeutów o otrzymanej pomocy.

Rola żywienia i diety w leczeniu bulimii

Dieta bogata w składniki odżywcze i pozbawiona cukru może pomóc w ograniczeniu nadmiernego objadania się. Należy także wyeliminować alkohol, kofeinę, wzmacniacze smaku, większość soli i papierosy. Stosuj zbilansowaną dietę, uzupełnioną codziennie witaminą C (1000 miligramów), witaminą B complex (50 miligramów) oraz suplementem multiwitaminowym i multimineralnym.

Pamiętaj, że leczenie prawdopodobnie będzie wymagało zmiany sposobu myślenia o żywności, jedzeniu i swoim ciele. Leczenie może być konieczne przez dłuższy czas, aby uzyskać kontrolę nad nawykami objadania się.

Bulimia nervosa ma tendencję do rozwoju w późnym dzieciństwie lub we wczesnej dorosłości i zazwyczaj częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Dowiedz się od lekarza więcej o tym zaburzeniu odżywiania, jego objawach, przyczynach i sposobach leczenia.

Bulimia jest zaburzeniem odżywiania o podłożu psychologicznym, w którym występują epizody objadania się (spożywanie dużej ilości pokarmu za jednym razem). Podczas takich napadów nie ma się poczucia kontroli nad jedzeniem. Po tym zdarzeniu pacjent próbuje niewłaściwych sposobów na schudnięcie, takich jak:

• Wymioty

• Post

• Enemy

• Nadmierne stosowanie środków przeczyszczających i moczopędnych

• Kompulsywne uprawianie ćwiczeń fizycznych

Bulimia, zwana także bulimia nervosa, zaczyna się zwykle w późnym dzieciństwie lub we wczesnej dorosłości. Zazwyczaj objadanie się i oczyszczanie organizmu odbywa się w tajemnicy. Podczas objadania się czujesz obrzydzenie i wstyd, a po oczyszczeniu czujesz ulgę.

Osoby cierpiące na bulimię zazwyczaj ważą w granicach normy dla swojego wieku i wzrostu. Mogą jednak obawiać się przybrania na wadze, chcieć schudnąć i czuć się bardzo niezadowolone ze swojego ciała.

Jakie są przyczyny i czynniki ryzyka bulimii?

Nie znamy dokładnej przyczyny bulimii. Badania sugerują jednak, że odpowiedzialne za nią mogą być pewne cechy osobowości, emocje i wzorce myślenia, a także czynniki biologiczne i środowiskowe.

Naukowcy uważają, że to zaburzenie odżywiania może mieć swój początek w niezadowoleniu z własnego ciała i ogromnej trosce o swój rozmiar i kształt. Zazwyczaj pacjent ma niską samoocenę i obawia się nadwagi. Fakt, że bulimia występuje w wielu rodzinach, również sugeruje, że możesz odziedziczyć ryzyko wystąpienia tego zaburzenia.

Do innych czynników ryzyka należą:

• Bycie kobietą

• Depresja i zaburzenia lękowe

• Zaburzenia związane z używaniem substancji

• Wydarzenia traumatyczne

• Stres

• Częste stosowanie diet

Jakie są objawy bulimii?

U różnych osób mogą występować różne objawy bulimii. Możesz zauważyć zmiany zarówno w swoim ciele, jak i zachowaniu. W przeciwieństwie do zaburzenia odżywiania, jakim jest anoreksja, osoba cierpiąca na bulimię może nie tracić dużo na wadze, dlatego trudniej jest stwierdzić, co się dzieje.

Fizyczne objawy bulimii mogą obejmować:

• Problemy z uzębieniem

• Ból gardła

• Obrzęk gruczołów na szyi i twarzy

• Zgaga, niestrawność, wzdęcia

• Nieregularne miesiączki

• Osłabienie, wyczerpanie, przekrwione oczy

• Modzele na knykciach lub grzbietach rąk od wymiotów

• Częste przybieranie i tracenie na wadze. Twoja waga zazwyczaj mieści się w granicach normy, ale możesz mieć nadwagę.

• Zawroty głowy lub omdlenia

• Uczucie zimna przez cały czas

• Problemy z zasypianiem

• Sucha skóra oraz suche i łamliwe paznokcie

Objawy behawioralne bulimii mogą obejmować:

• niekontrolowane jedzenie, a następnie oczyszczanie organizmu. National Institutes of Health twierdzi, że masz bulimię, jeśli robisz to co najmniej dwa razy w tygodniu przez 3 miesiące.

• Gromadzenie lub kradzież żywności

• Rytuały związane z jedzeniem, takie jak spożywanie tylko określonego pokarmu, żucie więcej niż to konieczne lub niedopuszczanie do stykania się pokarmów

• Pomijanie posiłków lub jedzenie tylko małych porcji podczas posiłków

• Poczucie braku kontroli

• Wymioty lub nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych, lewatyw lub innych leków w celu utraty wagi

• Częste korzystanie z toalety po posiłkach

• Nadmierne ćwiczenia fizyczne

• Przywiązanie do wagi ciała. Twoje myśli na temat wagi i kształtu ciała wpływają nawet na ogólne samopoczucie.

• Depresja lub wahania nastroju

• Picie dużych ilości wody lub napojów bezkalorycznych

• Częste używanie miętówek, gumy do żucia lub płynu do płukania ust

• Unikanie przyjaciół i zajęć, z których wcześniej chętnie korzystałeś

Jeśli Ty lub ktoś z Twojej rodziny w niezdrowy sposób skupia się na wadze i rozmiarze i/lub wydaje się nadmiernie zainteresowany jedzeniem, skontaktuj się z lekarzem. Im szybciej zostaniesz poddany leczeniu, tym większe szanse na pomyślny wynik.

Czy bulimia ma powikłania?

Innym powodem podjęcia szybkiego leczenia jest chęć uniknięcia poważnych problemów, jakie może powodować bulimia. Należą do nich:

• erozja szkliwa zębów spowodowana powtarzającym się kontaktem z kwasem żołądkowym

• Ubytki w uzębieniu i przebarwione zęby

• Nadwrażliwość zębów na gorące lub zimne potrawy

• Infekcje dziąseł

• Obrzęk i bolesność ślinianek (w wyniku powtarzających się wymiotów)

• Ból i stan zapalny gardła

• Wrzody żołądka

• Pęknięcia żołądka lub przełyku

• Zaburzenia nawyków związanych z robieniem kupy

• Odwodnienie. Może to powodować zaburzenia równowagi niektórych minerałów, zwanych elektrolitami, takich jak wapń i potas. Niski poziom potasu lub sodu może powodować potencjalnie zagrażające życiu problemy z sercem lub nerkami. Nieprawidłowy poziom elektrolitów i spadek poziomu cukru we krwi może również powodować napady drgawek.

• Nieregularne bicie serca

• Zawał serca (w ciężkich przypadkach)

• Niższy popęd płciowy

• Wyższe ryzyko zachowań samobójczych

• Samookaleczenia, takie jak cięcie się

• Nadużywanie alkoholu lub narkotyków

• Gastropareza, w której żołądek zbyt długo trawi pokarm

Jak rozpoznaje się bulimię?

Jeśli lekarz uzna, że pacjent może cierpieć na bulimię, prawdopodobnie zapyta go o nawyki żywieniowe, o to, czy stracił lub przytył oraz czy ma jakieś objawy fizyczne. Może także:

• Przeprowadzić pełne badanie fizykalne

• Przeprowadzenie badań krwi i moczu

• Wykonać EKG, aby sprawdzić, czy bulimia nie spowodowała problemów z sercem

• Przeprowadzenie badania psychologicznego, które obejmuje pytania dotyczące obrazu własnego ciała

Możliwe jest także wykonanie innych badań w celu wykluczenia medycznych przyczyn utraty lub przyrostu masy ciała.

Jakie są sposoby leczenia bulimii i domowe sposoby zaradcze?

W leczeniu bulimii lekarz weźmie pod uwagę potrzeby fizyczne i psychiczne pacjenta. Leczenie może obejmować poradnictwo i leki. Często w leczeniu bierze udział zespół specjalistów z dziedziny medycyny, żywienia i zdrowia psychicznego. Pomogą oni przywrócić zdrowie i zdrowe nawyki żywieniowe.

Leczenie medyczne

• Leki. Do leczenia bulimii zatwierdzony jest przez FDA lek przeciwdepresyjny fluoksetyna (Prozac). Lekarze czasami zalecają stosowanie innych leków przeciwdepresyjnych lub innych rodzajów leków.

• Hospitalizacja. Nie zdarza się to często. Jednak w poważnych przypadkach bulimii możesz być leczony w szpitalu przez krótki czas. Większość programów leczenia zaburzeń odżywiania oferuje leczenie ambulatoryjne.

Psychoterapia

• Terapia poznawczo-behawioralna (CBT). W ramach tego rodzaju terapii pacjent uczy się normalnych nawyków żywieniowych i zwraca uwagę na czynniki, które skłaniają go do objadania się lub oczyszczania. Kwestionuje się irracjonalne myśli i niezdrowe zachowania w miarę ich pojawiania się.

• Terapia rodzinna (FBT). Często stosowana u dzieci i nastolatków z bulimią, pomaga rodzinie radzić sobie z chorobą i problemami, które może powodować.

• Psychoterapia interpersonalna (IPT). Skupia się ona na problemach w relacjach z innymi ludźmi w Twoim życiu. Sposób interakcji z innymi może mieć wpływ na stan emocjonalny i zdrowie psychiczne.

Terapia żywieniowa

Celem jest nauczenie pacjenta dobrych nawyków żywieniowych. Pacjent współpracuje z dietetykiem, aby nauczyć się rozpoznawać sygnały głodu i sytości wysyłane przez organizm. Pomagają one ustabilizować wagę i nabrać zdrowszego stosunku do jedzenia.

Samoopieka w bulimii

Oprócz przestrzegania planu leczenia i terapii, możesz także dbać o siebie:

• Dbaj o swoje ciało. Włączaj do swojej diety zdrowe produkty, aby mieć pewność, że otrzymujesz potrzebne składniki odżywcze. Zapytaj swojego lekarza, czy suplementy diety są dla Ciebie odpowiednie. Skonsultuj z lekarzem, jaka ilość ruchu jest dla Ciebie zdrowa.

• Kontakt z innymi. Wsparcie ze strony przyjaciół i rodziny może pomóc w przezwyciężeniu niezdrowych nawyków i poprawie samopoczucia. Pomocna może okazać się także grupa wsparcia. Krajowe Stowarzyszenie Anoreksji Nerwowej i Zaburzeń Towarzyszących wymienia kilka takich grup. Krajowe Stowarzyszenie ds. Zaburzeń Odżywiania oferuje także pomoc za pośrednictwem czatu, sms-a lub telefonu.

• Unikaj czynników wyzwalających. Nie oglądaj w mediach społecznościowych zdjęć ludzi o ciałach, które są dla Ciebie nierealistyczne. Trzymaj się z dala od wagi i lustra. Jeśli stres lub nuda wywołują napady obżarstwa, ćwicz zdrowsze sposoby radzenia sobie z nimi.

Jakie są prognozy dla osób z bulimią?

Bulimia jest trudna do wyleczenia. U wielu osób następuje poprawa, ale u niektórych od czasu do czasu może nastąpić nawrót choroby. Ponadto u niektórych osób, które zostały uznane za „wyleczone”, przez całe życie utrzymują się mniej normalne wzorce odżywiania.

Ogólnie rzecz biorąc, prognozy dla osób z bulimią są jednak bardziej pozytywne niż dla osób z anoreksją, innym zaburzeniem odżywiania.

Czy można zapobiegać bulimii?

Ponieważ nie wiemy dokładnie, dlaczego ludzie chorują na bulimię, trudno jest przewidzieć, jak można jej zapobiec. Istnieją jednak sposoby, aby nauczyć dzieci i młodzież zdrowych postaw i zachowań związanych z jedzeniem i obrazem ciała. Należą do nich:

• Regularne spożywanie posiłków przez rodzinę tak często, jak to możliwe.

• Nie rozmawiaj z dziećmi o wadze. Zamiast tego skup się na zdrowych nawykach.

• Staraj się promować u swoich dzieci zdrowy, realistyczny obraz ciała.

• Zniechęcaj do stosowania modnych diet.

• Zniechęcaj do stosowania modnych diet.

Kiedy bulimia już się rozwinie, zapobieganie polega głównie na tym, aby nie dopuścić do jej pogłębienia i nie dopuścić do uszkodzenia ciała i poczucia własnej wartości. Może to być trudne, ponieważ zaburzenia odżywiania mogą przebiegać w ukryciu przez długi czas, zanim inni zaczną podejrzewać, co się dzieje i interweniować.

To samo dotyczy nawrotów w trakcie zdrowienia. Może być konieczne ponowne zgłoszenie się do lekarza, jeśli objawy bulimii powrócą.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Zaobserwujesz, że potajemnie objadasz się, a następnie wymiotujesz lub używasz środków przeczyszczających.

• Unikanie jedzenia w obecności innych osób.

• Twoje dziecko ma nieuzasadniony lęk przed byciem grubym i myśli, że jest grube, choć tak nie jest.

• Dziecko unika jedzenia z innymi lub często chodzi do łazienki zaraz po posiłku.

Kiedy należy zadzwonić pod numer 911

Czasami u osób z bulimią oprócz zaburzeń odżywiania występuje także depresja. Zadzwoń pod numer 911, jeśli Ty lub ktoś, kto cierpi na tę chorobę, myśli o popełnieniu samobójstwa.

Można także zadzwonić pod numer krajowej infolinii ds. zapobiegania samobójstwom 800-273-8255.

Wicemistrzyni programu „American Idol” Katharine McPhee opowiada o swojej walce z bulimią w tygodniach poprzedzających występ w programie.

Wicemistrzyni amerykańskiego Idola przyznaje się do bulimii

Dążenie do osiągnięcia idealnej wagi doprowadziło do zaburzeń odżywiania przed występem w programie

Medically Reviewed by Louise Chang, MD From the doctor Archives

Swoją interpretacją utworu „Somewhere Over the Rainbow” zachwyciła znerwicowanego gospodarza programu American Idol, Simona Cowella. Teraz zwyciężczyni Idola, Katharine McPhee, ujawniając swoją walkę z zaburzeniami odżywiania – bulimią, robi to samo dla kobiet w całym kraju.

Według doniesień magazynu People, McPhee wymiotowała siedem razy dziennie, kiedy brała udział w przesłuchaniach do popularnego programu telewizyjnego American Idol. Zanim jednak rozpoczęła zdjęcia, 22-letnia McPhee wzięła udział w trzymiesięcznym programie w kalifornijskim centrum leczenia zaburzeń odżywiania w Los Angeles. Po raz pierwszy o swoim problemie poinformowała w sierpniowym numerze Teen People, który trafi do kiosków 30 czerwca.

McPhee powiedziała People, że w wieku 13 lat miała obsesję na punkcie utraty wagi, ale nie zaczęła się objadać i oczyszczać aż do 17 roku życia. Jak w przypadku wielu studentek, jej problemy pogłębiły się w czasie studiów.

Według statystyk organizacji Anorexia Nervosa and Related Eating Disorders, Inc. około 4% kobiet w wieku studenckim cierpi na bulimię. Bulimia charakteryzuje się objadaniem się nadmierną ilością jedzenia, po którym następuje kompensacyjne oczyszczanie organizmu (wymioty, stosowanie środków przeczyszczających, nadmierne ćwiczenia fizyczne), aby zapobiec przybieraniu na wadze.

Nieleczona bulimia może mieć poważne konsekwencje medyczne, takie jak osłabienie, potencjalnie śmiertelne zaburzenia rytmu serca, uszkodzenie nerek i erozja zębów. Bulimia może również powodować spustoszenie strun głosowych, co może być katastrofalne w przypadku piosenkarki takiej jak McPhee. Jest to jeden z powodów, dla których zdecydowała, że potrzebuje pomocy.

Wpływ mediów

Chociaż McPhee zdawała sobie sprawę, że jej zachowanie jest autodestrukcyjne, uważała, że to jedyny sposób, by odnieść sukces jako piosenkarka. Jej menedżer często utwierdzał ją w tym przekonaniu, mówiąc jej, że jeśli zrzuci wagę, zaczną się pojawiać kolejne koncerty.

„Przesłanie, jakie codziennie otrzymują kobiety i młode dziewczęta, by mieć określoną wagę, jest tak nierealistyczne i nieosiągalne, że skazuje je na porażkę i sprawia, że nie czują się dobrze we własnym ciele” – mówi Wendy Cramer, przedstawiciel ds. relacji zawodowych w Renfrew Center w Filadelfii.

Renfrew specjalizuje się w leczeniu kobiet z zaburzeniami odżywiania. „Mamy epidemię zaburzeń odżywiania i z pewnością sposób, w jaki jesteśmy bombardowani obrazami tak szczupłych celebrytów, wpływa na to, jak dziewczęta postrzegają siebie” – mówi Cramer. Nie leczyła ona McPhee.

Mieszane komunikaty

Fani McPhee prawdopodobnie zauważyli, że ciało piosenkarki kurczy się w miarę trwania konkursu. „To może być mieszany przekaz, ponieważ piosenkarka mówi, że zmagała się z bulimią i poddała się leczeniu, ale potem w programie schudła” – mówi Cramer. „To jest miecz obosieczny”.

Osoby cierpiące na bulimię niekoniecznie są szczupłe. „Mogą mieć normalną wagę, niedowagę lub nadwagę. Ale z programu wynikało, że schudła” – mówi Cramer.

Fakt, że McPhee mówi o tym publicznie, jest „wspaniały, ponieważ otwiera platformę dla rodziców, aby byli świadomi, że ich córki mogą zmagać się z zaburzeniami odżywiania, zwłaszcza że „American Idol” jest tak bardzo popularnym programem” – mówi. „To może być punkt wyjścia do dyskusji z córkami na temat zaburzeń odżywiania i obrazu ciała”.

„To może być pomocne, gdy gwiazda przyznaje, że miała problem, ponieważ otwiera to drzwi dla innych młodych kobiet, aby powiedzieć 'nie jestem sama’ i uzyskać pomoc” – mówi. „Ostatecznie [McPhee] wysunęła problem na pierwszy plan i mamy teraz okazję pokazać, że można wyzdrowieć”.

Jak leczy się bulimię

Według Teen People, McPhee leczyła się czytając książkę Intuitive Eating: Rewolucyjny program, który działa” autorstwa Evelyn Tribole i Elyse Resch, a także uczęszczanie na terapię indywidualną i grupową przez sześć dni w tygodniu.

McPhee powiedziała magazynowi, że nie objadała się od dwóch tygodni przed przystąpieniem do programu telewizyjnego i od tego czasu przyjęła znacznie zdrowsze podejście do jedzenia.

Obecnie leczenie bulimii zazwyczaj obejmuje podejście multidyscyplinarne, w tym badania lekarskie, psychiatrę, który może przepisać pomocne leki, takie jak antydepresanty, psychologa, który pomoże poradzić sobie z wyzwalaczami emocjonalnymi, oraz poradnictwo żywieniowe – wyjaśnia dr Linda Hamilton. Hamilton jest psychologiem klinicznym prowadzącym prywatną praktykę w Nowym Jorku, który często leczy artystów z zaburzeniami odżywiania; nie leczyła ona McPhee.

„Prawdopodobnie potrzebujesz całego roku, żeby w pełni poradzić sobie z [bulimią], a stres może spowodować nawrót objawów. Nie oznacza to jednak, że musisz znowu wpaść w pełny epizod bulimiczny” – mówi. W „People” McPhee przyznaje, że wciąż uczy się radzić sobie ze stresem i nie przestała obgryzać paznokci.

Czynniki wywołujące zaburzenia odżywiania

„Jak większość kobiet, McPhee nie pasuje do ideału. Wpada więc w rutynę diety, co z fizjologicznego punktu widzenia może prowadzić do objadania się” – wyjaśnia Hamilton. „Jeśli zjadasz zbyt małe ilości kalorii, twoje ciało wysyła sygnały, by się przejadać”.

Jest to powszechna pułapka, mówi. „Częściej niż w innych przypadkach, diety przygotowują cię do objadania się i możesz nabawić się bulimii”.

Hamilton szybko zaznacza, że istnieją inne przyczyny zaburzeń odżywiania. Bulimia może być wywołana przez depresję, lęk lub wykorzystywanie seksualne.

„To bardzo dobrze, że się ujawniła i mówi o tym [bulimii], ponieważ może być wzorem do naśladowania” – mówi Hamilton. „To, że poddała się leczeniu przed nagraniem, świadczy o inteligencji, ponieważ im wcześniej podejmie się leczenie, tym lepsze są rokowania.

„Była bardzo odważna, że się ujawniła, a jej przesłanie jest takie, że nie chce, aby inni ludzie wpadli w ten sam schemat, co ona” – mówi Hamilton.