Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, czym jest popromienne zapalenie jelit i jakie są jego przyczyny. Czy może być ono przewlekłe, czy też ustępuje po pewnym czasie? Dowiedz się tutaj.

Popromienne zapalenie jelit to stan charakteryzujący się stanem zapalnym w jelicie cienkim. Jest ono skutkiem radioterapii odbytnicy, jamy brzusznej lub miednicy. Chorym na raka często przepisuje się radioterapię jako metodę leczenia. Chociaż leczenie to pomaga w niszczeniu guzów, wiąże się z pewnym ryzykiem.

Jednym z takich zagrożeń jest popromienne zapalenie jelit. Może ono trwać przez kilka miesięcy lub kilka tygodni. Nawet 55% osób po radioterapii zapada na przewlekłą postać tego schorzenia.

Co wywołuje popromienne zapalenie jelit?

Podczas radioterapii fale radiowe padają na ciało w sposób ciągły, próbując zabić komórki nowotworowe.

Promieniowanie zabija guzy, ale także normalne komórki organizmu. Ciągłe promieniowanie wywołuje reakcję immunologiczną, która prowadzi do zapalenia jelit i popromiennego zapalenia jelit.

Istnieją dowody na to, że popromienne zapalenie jelit występuje częściej u osób poddawanych radioterapii z powodu nowotworów ginekologicznych lub przewodu pokarmowego niż z powodu nowotworów urologicznych.

Jakie są objawy popromiennego zapalenia jelit?

Objawy popromiennego zapalenia jelit różnią się w zależności od osoby i jej stanu. Należą do nich:?

• Utrata apetytu

• Ból brzucha?

• Śluz lub krew z odbytu

• Biegunka

• Ból odbytu podczas wypróżnienia

• Nudności i wymioty

Osoby z popromiennym zapaleniem jelit mogą również mieć częstą potrzebę pójścia do toalety. Niektóre osoby tracą również na wadze.

Jak rozpoznaje się popromienne zapalenie jelit?

Aby zdiagnozować popromienne zapalenie jelit, lekarz zada pytania dotyczące wypróżnień. Następnie zapyta o biegunkę, kiedy się zaczęła i jak wygląda.

Jeśli w stolcu znajduje się krew, lekarz przeprowadzi pewne badania diagnostyczne, takie jak endoskopia, aby obejrzeć wnętrze jelita cienkiego.

Lekarz może zlecić wykonanie kolonoskopii. Podczas tego badania lekarz wprowadza do jelita grubego oświetloną kamerę i sprawdza, czy w dolnej części jelita cienkiego nie ma oznak urazu, zapalenia lub uszkodzenia.

Lekarze stosują różne systemy punktacji, aby określić, jak poważny jest twój stan.

Jakie jest leczenie popromiennego zapalenia jelit?

Popromienne zapalenie jelit zwykle ustępuje samoistnie. Istnieją jednak sposoby leczenia i radzenia sobie z tym stanem.

• Pij dużo wody.

• Lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów antyoksydacyjnych podczas radioterapii w celu zmniejszenia skutków ubocznych, takich jak zapalenie jelit.

• Jeśli lekarz podejrzewa, że masz przerost bakterii, poda Ci doustne antybiotyki oraz preparaty zastępujące elektrolity i witaminy.

• Lekarz może zalecić leki łagodzące biegunkę. W niektórych przypadkach mogą zostać przepisane leki przeciwbólowe.

W niektórych przypadkach chirurg może być zmuszony do wycięcia nieprawidłowo funkcjonującej części jelita, aby później nie było konieczności przeprowadzania kolejnych operacji. Jednak większość ekspertów nie uważa tego za dobrą metodę leczenia, ponieważ może to zwiększyć liczbę powikłań.

Nie należy stosować żadnych leków przeciwbólowych ani łagodzących stan zapalny bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Jeśli objawy nasilą się, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Czy zmiana stylu życia pomoże w popromiennym zapaleniu jelit?

Tak. Możesz zmniejszyć objawy popromiennego zapalenia jelit i przyspieszyć powrót do zdrowia, jeśli:

• Pij dużo wody, aby zapobiec odwodnieniu i zmniejszyć stan zapalny w jelitach.

• Nie należy pić alkoholu.

• Unikaj używania tytoniu.

• Nie należy spożywać pokarmów bogatych w błonnik, ponieważ przyspieszają one wypróżnienia i mogą powodować dyskomfort.

• Nie należy spożywać pikantnych potraw.

• Unikać spożywania tłustych lub smażonych potraw do czasu ustąpienia objawów popromiennego zapalenia jelit.

Astrocytoma pilocytarny to rzadki guz mózgu lub rdzenia kręgowego, który rośnie powoli. Poznaj jego przyczyny, objawy, rodzaje i dostępne opcje leczenia.

Astrocytoma pilocytarny (PA) lub młodzieńczy astrocytoma pilocytarny (JPA) jest guzem pierwotnym ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Oznacza on nieprawidłowy wzrost komórek mózgu i rdzenia kręgowego, które tworzą OUN.

Astrocytoma pilocytarny atakuje astrocyty mózgu lub rdzenia kręgowego. Są to komórki nie-nerwowe, które odżywiają OUN. Guzy pilocytarne są zwykle wolniej rosnące niż inne guzy astrocytów.

Termin „astro” oznacza „gwiazdy”. PA zaczyna się w astrocytach w kształcie gwiazdy w naszym mózgu i rdzeniu kręgowym.

Ten typ guza jest wolno rosnący i zwykle pojawia się w dzieciństwie. U niektórych dorosłych również może wystąpić PA.

Co wywołuje astrocytoma pilocytarnego?

Zwykle nie wpływają na inne tkanki. Niektórzy lekarze przeoczają je, ponieważ nie są to nowotwory zagrażające życiu. W rzeczywistości PA są najbardziej uleczalną i łagodną (guzy, które nie rozprzestrzeniają się na inne komórki) formą glejaka, czyli nowotworu składającego się z różnych typów komórek. Często jednak łagodne nowotwory mogą powodować problemy w przyszłości i uszkadzać tkanki ośrodkowego układu nerwowego.

Dokładna przyczyna powstawania astrocytoma pilocyticum jest nadal nieznana. Niektórzy badacze uważają jednak, że przyczyną powstawania tych nowotworów mogą być uwarunkowania genetyczne. Mogą to być:

• Zespół Li-Fraumeni, dziedziczna choroba, która zwiększa ryzyko wystąpienia niektórych nowotworów?

• Zespół nevoidalnego raka podstawnokomórkowego

• Neurofibromatoza typu 1 i 2

• Zespół stwardnienia guzowatego

• Zespół Turcota?

Niektóre czynniki immunologiczne i środowiskowe mogą również powodować powstawanie astrocytoma pilocyticum, w tym:

• Ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe (UV)

• Kontakt z niektórymi substancjami chemicznymi

• Promieniowanie jonizujące

• Określona dieta

• Poziom stresu

Badania nad przyczynami PA są w toku. ?

Jakie są objawy astrocytoma pilocytarnego?

Objawy astrocytozy pilocytarnej zależą od wielkości i lokalizacji guza ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli guz jest mały, nie będzie powodował żadnych widocznych objawów. Jeśli jednak jest na tyle duży, że uciska na pobliskie tkanki, może powodować poważne objawy.

PA zwykle rośnie w dolnej części mózgu, zwanej móżdżkiem. Móżdżek zarządza równowagą i koordynacją Twojego ciała. Niektóre PA mogą również rosnąć w pobliżu nerwu wzrokowego, co może mieć wpływ na Twoje widzenie.

Inne PA mogą również ograniczać zwykły przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF). Płyn ten pełni kilka funkcji dla mózgu i rdzenia kręgowego. Służy jako poduszka, dostarcza składniki odżywcze i usuwa odpady z mózgu.

Nieprawidłowe gromadzenie się płynu mózgowo-rdzeniowego może powodować wysokie ciśnienie w mózgu, znane jako ciśnienie wewnątrzczaszkowe.

Może to prowadzić do:?

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Problemy z widzeniem

• Napady drgawek (które nie są spowodowane gorączką)

• Ból głowy?

• Kłopoty z chodzeniem?

• Nudności i wymioty?

• Zawroty głowy

• Zmiany zachowania

• Opóźnienia w rozwoju

• Zmęczenie

• Śpiączka

• Niezwykle szybki wzrost głowy (u niemowląt)

Większość z tych objawów może być również spowodowana innymi problemami medycznymi. Dlatego bardzo ważne jest, aby natychmiast po zauważeniu któregokolwiek z tych objawów udać się do lekarza.

Jakie jest leczenie astrocytoma pilocytarnego?

Guz powoduje problemy, gdy zaczyna uciskać tkanki mózgu. Gdy PA staje się problematyczny, lekarz może zalecić leczenie.

Najczęściej stosowane metody leczenia astrocytoma pilocyticum to:

Radioterapia lub chemioterapia. Jeśli guz nie zostanie usunięty podczas operacji, lekarz decyduje się na jedną (lub wiele) sesji terapeutycznych. Obejmują one radioterapię, chemioterapię lub terapię celowaną. Terapie te są stosowane głównie u dorosłych, aby zabić komórki nowotworowe pozostałe po operacji.

Niemowlęta i młodsze dzieci nie są poddawane radioterapii, ale prawdopodobnie po operacji otrzymają chemioterapię w celu zabicia pozostałych komórek nowotworowych.

Leczenie pooperacyjne. Lekarz będzie czekał, aby zobaczyć, czy guz powróci po operacji, czy nie. Jednym z powodów jest powolny wzrost PA. Innym powodem jest to, że radioterapia może być bardziej ryzykowna niż odrastanie PA.

U niektórych osób PA może również blokować przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) z mózgu. W takiej sytuacji płyn mózgowo-rdzeniowy ma tendencję do gromadzenia się w mózgu.

W takich przypadkach lekarz przeprowadzi zabieg chirurgiczny polegający na wprowadzeniu rurki zwanej shuntem, aby udrożnić przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego. Gdy płyn mózgowo-rdzeniowy odpłynie, usuwa się go.

Leczenie PA wymaga dalszej obserwacji. Konieczne będzie utrzymywanie kontaktu z lekarzem nawet po zakończeniu leczenia. Ma to na celu sprawdzenie, czy guz powraca, czy nie.

Wizyty kontrolne u lekarza obejmują obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), aby uzyskać wyraźny obraz guza. Wizyty te trwają zwykle przez wiele lat.

Rozpoczynasz leczenie immunoterapią tego rodzaju nowotworu? Lekarz opisuje, co może Cię czekać.

W leczeniu HNSCC stosuje się również leki terapii celowanej. Działają one poprzez specyficzne ukierunkowanie na zmiany komórkowe występujące w określonych komórkach.

Immunoterapia lub terapia celowana może być rozwiązaniem dla Ciebie, jeśli:

• Przeszedłeś chemioterapię lub inne metody leczenia, a nowotwór nadal się rozprzestrzenia.

• Nie możesz poddać się chemioterapii z powodów zdrowotnych lub nie chcesz jej przyjmować.

• Żadne inne leczenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów.

Leki immunoterapeutyczne dopuszczone do stosowania w leczeniu przerzutowego HNSCC to:

• Niwolumab (Opdivo)

• Pembrolizumab (Keytruda)

Terapia celowana cetuximabem (Erbitux) została zatwierdzona do leczenia HNSCC. Lek ten blokuje białko o nazwie EGFR i spowalnia lub zatrzymuje wzrost komórek nowotworowych.

Naukowcy badają inne leki stosowane w immunoterapii – w tym panitumumab (Vectibix) i zalutumumab – aby sprawdzić, jak dobrze sprawdzają się one w leczeniu tej choroby.

Jeśli lekarz zaleci takie leczenie, należy zrozumieć, na czym polega taka terapia, aby być jak najlepiej przygotowanym.

Sposób leczenia

Terapie te są przeprowadzane w szpitalu lub centrum medycznym. Lek jest wstrzykiwany do organizmu pacjenta przez rurkę (kroplówkę) wprowadzaną do żyły.

Każdy z tych trzech leków jest podawany w nieco inny sposób.

• Cetuximab: Lek ten możesz otrzymywać co tydzień lub co 2 tygodnie? Pierwszy zabieg trwa około 2 godzin. Prawdopodobnie będziesz musiał poczekać po zabiegu, aby zespół medyczny mógł się upewnić, że nie wystąpiła reakcja na lek. Kolejne zabiegi po pierwszym trwają około 1 godziny.

• Nivolumab: Lek ten może być podawany raz na 2 tygodnie lub raz na 4 tygodnie. Lekarz będzie wstrzykiwał lek do żyły powoli przez 1 godzinę.

• Pembrolizumab: Lek ten może być podawany raz na 3 tygodnie lub raz na 6 tygodni. Lekarz wstrzyknie go do żyły w ciągu 30 minut.

Większość osób poddawana jest także innym metodom leczenia raka, takim jak radioterapia lub chemioterapia.

Możliwe skutki uboczne

Cetuximab może zmienić Twoje samopoczucie w trakcie jego stosowania. Mogą wystąpić:

• Wysypka

• Objawy grypopodobne – gorączka, dreszcze, ból głowy

• Nudności i wymioty

• Niski poziom czerwonych krwinek (anemia) lub białych krwinek zwalczających zakażenia (neutropenia)

• Swędzenie

• Łamliwe lub słabe paznokcie

• Słabość

• Zmęczenie

• Biegunka

• Utrata apetytu

• Utrata wagi

• Bolesność jamy ustnej

• Zaczerwienione, swędzące, łzawiące oczy (zapalenie spojówek)

• Ból lub pieczenie w oczach

• Wypadanie włosów lub zwiększony porost włosów

Niwolumab może powodować następujące działania niepożądane:

• Zmęczenie

• Wysypka

• Ból mięśni lub stawów

• Swędzenie

• Biegunka

• Nudności

• Kaszel

• Duszność

• Infekcja układu oddechowego

• Niski apetyt

Pembrolizumab może powodować:

• Zmęczenie

• Niski apetyt

• Problemy z oddychaniem

• Opuchlizna twarzy

• Niedoczynność tarczycy

• Zapalenie płuc

• Wymioty

• Niewydolność oddechowa

Niektóre z tych działań niepożądanych są spowodowane lekami stosowanymi w chemioterapii lub promieniowaniem, które są zwykle dodawane do tych terapii.

U niektórych osób występuje reakcja alergiczna na lek stosowany w immunoterapii lub terapii celowanej. Objawy reakcji obejmują:

• Zawroty głowy

• Problemy z oddychaniem, świszczący oddech

• Obrzęk warg lub języka

• Ból w klatce piersiowej

Przed leczeniem możesz otrzymać leki przeciwalergiczne, aby zapobiec wystąpieniu reakcji. Lekarz prowadzący obserwuje pacjenta po zabiegu, aby sprawdzić, czy nie występują u niego objawy alergii. Jeśli nie czujesz się dobrze, poinformuj go o tym.

Cetuximab może również obniżać stężenie wapnia, magnezu lub potasu we krwi, co może wpływać na funkcjonowanie niektórych narządów. Lekarz będzie wykonywał badania krwi w celu sprawdzenia poziomu tych minerałów w trakcie i po zakończeniu leczenia. Możliwe jest również przeprowadzenie badań w celu upewnienia się, że wątroba i nerki pracują prawidłowo.

Porozmawiaj z lekarzem

Immunoterapia lub terapia celowana może stanowić opcję w przypadku, gdy inne metody leczenia nie przyniosły rezultatu. Może ona spowolnić rozwój raka i wydłużyć życie, zwłaszcza jeśli jest stosowana razem z chemioterapią lub radioterapią. Przed rozpoczęciem leczenia upewnij się, że wiesz, jakie korzyści i zagrożenia wiążą się z immunoterapią.

Antymetabolity są rodzajem leków powszechnie stosowanych w leczeniu raka. Lekarz wyjaśnia, jak działają te leki oraz jakie są ich zalety i zagrożenia.

Jeśli Tobie lub bliskiej Ci osobie przepisano antymetabolit w leczeniu raka, będziesz chciał dowiedzieć się wszystkiego o tym rodzaju leku, w tym o ryzyku i korzyściach. Antymetabolity są jednym z rodzajów leków stosowanych w chemioterapii. Są jedną z najczęściej stosowanych terapii w leczeniu raka. Są też jednymi z najstarszych – ich początki sięgają lat 40. ubiegłego wieku, kiedy to lekarze stosowali w leczeniu dzieci chorych na białaczkę lek, który obecnie uważany jest za antymetabolit.

Co to są antymetabolity i jak działają?

Antymetabolity są nazywane cytotoksycznym rodzajem leków, ponieważ zabijają komórki. Ich działanie polega na naśladowaniu cząsteczek, które są potrzebne komórkom do wzrostu. Komórki są podstępnie nakłaniane do przyjmowania leków, a następnie do wykorzystywania antymetabolitów zamiast normalnego budulca materiału genetycznego: RNA i DNA. Po wprowadzeniu leków komórki nie mogą już kopiować swojego DNA, a więc nie mogą się dzielić na nowe komórki. Ponieważ antymetabolity zwalczają komórki tylko w trakcie ich podziału, leki te są najskuteczniejsze w przypadku szybko rosnących nowotworów.

Niektóre antymetabolity powszechnie stosowane w leczeniu raka to:

• 6-merkaptopuryna

• fludarabina

• 5-fluorouracil

• gemcytabina

• cytarabina

• pemetreksed

• metotreksat

Jakie nowotwory są leczone antymetabolitami?

Antymetabolity są najczęściej stosowane w leczeniu białaczek, raka piersi, jajnika i jelita. Ponieważ jednak leki te spowalniają wzrost każdego szybko dzielącego się typu komórek, można je stosować także w leczeniu różnych innych nowotworów.

Jak je przyjmować

Różne leki antymetabolitowe przyjmuje się w różny sposób, w zależności od leku i rodzaju leczonego nowotworu.

Niektóre antymetabolity są dostępne w postaci tabletek lub płynów, które przyjmuje się doustnie każdego dnia.

Inne są podawane we wstrzyknięciu przez linię dożylną (IV), którą pracownik służby zdrowia wprowadza do żyły. Często jest to szczególny rodzaj linii infuzyjnej zwanej mediportem, który umieszcza się w dużej, centralnej żyle.

Antymetabolity stosowane w leczeniu nowotworów skóry są dostępne w postaci kremów, które nakłada się na zmienioną chorobowo skórę raz lub dwa razy dziennie.

Korzyści i zagrożenia

Korzyści z przyjmowania leków antymetabolitowych w leczeniu raka polegają na tym, że leki te zabijają komórki nowotworowe, co może pomóc w wydłużeniu życia i spowodować, że guz przestanie rosnąć lub zmniejszy się.

Jednak antymetabolity nie działają na wszystkich, a lekarzom trudno jest przewidzieć, czyj guz zareaguje na te leki. Nawet jeśli antymetabolity początkowo działają dobrze, guzy często stają się oporne na te leki, co oznacza, że w końcu przestają one działać.

Działania niepożądane antymetabolitów

Ponieważ w skład antymetabolitów wchodzi wiele różnych leków, działania niepożądane mogą się różnić w zależności od leku. Jeśli zamierzasz przyjmować określony antymetabolit w leczeniu raka, powinieneś porozmawiać z lekarzem o typowych działaniach niepożądanych tego leku.

Ogólnie rzecz biorąc, działania niepożądane występujące w przypadku wielu antymetabolitów obejmują:

• Nudności, wymioty lub utrata apetytu

• Zmęczenie, osłabienie lub bóle mięśni

• Ból i zawroty głowy

• Zapalenie jamy ustnej i warg

• Podwyższone stężenie enzymów wątrobowych, które może być oznaką zapalenia lub uszkodzenia komórek wątroby

• Wypadanie włosów

• Wysypka lub sucha i popękana skóra

• Biegunka lub zaparcia

• Zmiany widzenia lub wrażliwość na światło

• Obniżenie liczby białych krwinek, które może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji.

?

Wiele osób uważa, że artemizyna stosowana w leczeniu malarii może również zwalczać raka. Poznaj fakty.

Jeśli tysiąc lat temu mieszkałeś w Chinach i miałeś gorączkę, zapalenie lub malarię, mogłeś leczyć się herbatą z kwitnącej rośliny o nazwie Artemisia annua. Znasz ją lepiej jako piołun.

Roślina ta zawiera związek zwany artemizyną. Jest on podstawą leku na malarię o nazwie artesunat, który dziś jest przepisywany przez lekarzy.

Niektórzy uważają, że artemizyna może być alternatywą dla bardziej agresywnych metod leczenia raka. Komórki nowotworowe często uodparniają się na większość leków stosowanych w chemioterapii, ale nie wydaje się, aby miało to miejsce w przypadku artemizyny. W przeciwieństwie do wielu metod leczenia raka, artemizyna nie jest toksyczna. Jest też tania i łatwa do podawania.

Co może zdziałać?

Komórki nowotworowe potrzebują żelaza do rozprzestrzeniania się. Gdy żelazo i artemizyna dostaną się do komórki nowotworowej, tworzą atomy zwane wolnymi rodnikami, które zabijają komórki nowotworowe, nie uszkadzając normalnych.

Badania wykazują, że artemizyna może spowolnić rozprzestrzenianie się nowotworów. Może również powodować, że komórki nowotworowe:

• Samozniszczenie

• Przestać dzielić i rozprzestrzeniać się

• Zostają odcięte od dopływu krwi

Czy to działa?

Przeprowadzono zaledwie kilka niewielkich badań klinicznych, w których analizowano rolę artemizyn w leczeniu raka. W badaniach tych stosowano artemizynę w połączeniu z normalną terapią przeciwnowotworową, a nie jako jej alternatywę. Potrzebujemy więcej badań, aby mieć pewność, czy może ona pomóc. Jak dotąd, te niewielkie badania sprawiają, że niektórzy eksperci są optymistycznie nastawieni do jej potencjalnej roli w leczeniu niektórych rodzajów raka, w tym:

jelita grubego. W badaniu z udziałem 20 osób z rakiem jelita grubego, dziewięciu osobom podawano artesunat, a pozostałym nie. U osób, którym podawano artesunat, doszło do śmierci o 12% więcej komórek nowotworowych niż u osób, którym go nie podawano.

Czerniak. Artesunat podawany w połączeniu z innym lekiem okazał się obiecujący dla osób z czerniakiem oka, który się rozprzestrzenił. Jedna osoba żyła jeszcze 47 miesięcy po tym, jak dowiedziała się, że ma tę postać raka skóry. Dla porównania, przeżycie w przypadku tego typu nowotworu wynosi zazwyczaj około 2-5 miesięcy.

Rak płuc. Naukowcy obserwowali 120 przypadków zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuc. U osób leczonych połączeniem artesunatu i chemioterapii postęp nowotworu był wolniejszy niż u osób z drugiej grupy, które nie przyjmowały tych leków razem.

Zaawansowany rak szyjki macicy: Lekarze przez 28 dni leczyli 10 kobiet jedną z form artemizyny. U wszystkich 10 nastąpiła remisja choroby, a objawy takie jak ból i wydzielina z pochwy ustąpiły.

Ryzyko

Możliwe działania niepożądane obejmują:

• Wysypka skórna

• Utrata słuchu

• Dzwonienie w uszach

• Zawroty głowy

Ponieważ nie przeprowadzono wielu badań nad stosowaniem artemizyny w leczeniu raka, pozostaje wiele niewiadomych. Jeśli myślisz o takim sposobie leczenia, powinieneś porozmawiać ze swoim lekarzem. Może on powiedzieć ci, czy dostępne są badania kliniczne i czy mógłbyś wziąć w nich udział.

Dowiedz się, jakie badania powinnaś wykonać, aby dowiedzieć się, czy możesz mieć takie choroby, jak rak piersi, płuc, jelita grubego, szyjki macicy lub skóry.

Sporządzając listę zdrowotnych zadań na ten rok, dowiedz się od swojego lekarza, jakie badania przesiewowe w kierunku raka powinnaś wykonać. Badania te mogą pomóc we wczesnym wykryciu choroby, a w niektórych przypadkach także w jej leczeniu.

Rak piersi

Badanie często pozwala wykryć ten rodzaj raka, gdy guzek jest zbyt mały, aby go wyczuć, i zanim choroba rozprzestrzeni się na inne części ciała.

Mammografia. Jest to główny sposób, w jaki lekarze sprawdzają, czy nie ma raka piersi. Wykorzystuje on promieniowanie rentgenowskie do tworzenia obrazów wnętrza piersi. ?

Mammografia 3D wykonuje kilka zdjęć, aby lekarz mógł zobaczyć Twoją pierś z różnych punktów widzenia.

Technik umieszcza jedną pierś na specjalnej platformie. Następnie przezroczysta plastikowa łopatka naciska na pierś, aby ją rozłożyć. Ma to na celu zapewnienie, że na zdjęciu rentgenowskim zostanie uwzględniona cała tkanka. Konieczna może być zmiana pozycji, aby technik mógł wykonać zdjęcia z różnych punktów widzenia. Będziesz musiała wstrzymać oddech na kilka sekund.

Czasami mammografia może wykazać nieprawidłowości, które wymagają biopsji, aby stwierdzić, czy jest to rak, czy nie. Prawdopodobieństwo, że nieprawidłowość okaże się rakiem, zależy od Twojego wieku i innych czynników ryzyka zachorowania na raka piersi. Z tego powodu kobiety w różnym wieku mają różne zalecenia.

• Według USPSTF (U.S. Preventive Services Task Force) kobiety w wieku od 50 do 74 lat powinny wykonywać badania mammograficzne co dwa lata. Kobiety w wieku 40 lat mogą zdecydować się na badanie co drugi rok.

• Według American Cancer Society kobiety w wieku od 45 do 54 lat powinny wykonywać badanie raz w roku, choć jeśli chcesz, możesz zacząć już od 40 roku życia. Kobiety w wieku 55 lat i starsze powinny wykonywać je co 1-2 lata.

Jeśli z powodu wywiadu rodzinnego lub z innych przyczyn jesteś bardziej narażona na raka piersi, skonsultuj się z lekarzem. Być może będziesz musiała wykonywać badania mammograficzne wcześniej i częściej, niż zalecają to niniejsze wytyczne. Być może trzeba będzie także dodać inne badania przesiewowe, takie jak rezonans magnetyczny.

Samobadanie piersi. Większość grup zdrowotnych nie zaleca już wykonywania tego typu badań przez kobiety. Jeśli chciałabyś je wykonywać, aby lepiej poznać swoje piersi, porozmawiaj z lekarzem o tym, na co powinnaś zwracać uwagę. Jeśli Ty lub Twój partner zauważycie nowy guzek w piersi lub pod pachą, powinniście zgłosić się do lekarza. Zaufaj sobie.

Rak płuc

Jest to najbardziej śmiertelny nowotwór wśród kobiet, a nie jest tajemnicą, że główną przyczyną jest palenie tytoniu. Jeśli regularnie używasz tytoniu, być może warto porozmawiać z lekarzem na temat planu rzucenia palenia. Istnieją skuteczne i bezpieczne leki, które pomagają w rzuceniu palenia. Zazwyczaj przyjmuje się je przez 3-6 miesięcy. Istnieje również nikotynowy preparat zastępczy.

Lekarze sprawdzają, czy nie ma raka płuc za pomocą tomografii komputerowej niskiej dawki (LDCT). Do wykonania zdjęcia płuc wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie.

Jest to prosta procedura. Polega na położeniu się na plecach i uniesieniu rąk nad głowę, gdy stół przesuwa się przez skaner. W trakcie badania wstrzymuje się oddech na 5-10 sekund.

Badanie LDCT powinno być wykonywane raz w roku, jeśli:

• Jesteś w wieku od 50 do 80 lat?

• palenie przez 20 paczek papierosów dziennie (obliczane przez pomnożenie liczby paczek papierosów wypalanych dziennie przez liczbę lat palenia; jeśli paliłeś 2 paczki dziennie przez 10 lat, masz za sobą 20 paczek lat palenia)

• Palisz obecnie lub rzuciłeś palenie w ciągu ostatnich 15 lat

Lekarz poinformuje pacjenta, czy i kiedy można zaprzestać corocznych badań przesiewowych.

Rak jelita grubego

Jest to trzeci co do częstości występowania nowotwór u kobiet. Ponieważ choroba zwykle zaczyna się od narośli zwanych polipami w jelicie grubym, części układu pokarmowego, niektóre badania przesiewowe wyszukują je. Celem jest wykrycie ich zanim przekształcą się w raka lub gdy są jeszcze we wczesnym stadium.

Kolonoskopia. Lekarz sprawdzi całą okrężnicę i odbytnicę za pomocą giętkiej rurki zakończonej kamerą. Konieczne będzie wykonanie pewnych czynności przygotowawczych. Na dzień lub kilka dni przed zabiegiem będziesz mógł pić tylko płyny i zażyjesz środek przeczyszczający, aby oczyścić jelito grube.

Zabieg, który trwa około 30 minut, nie powinien boleć. Pacjent otrzyma leki znieczulające, a także leki wywołujące senność lub usypiające. Lekarz zwykle usuwa polipy i ewentualnie fragmenty tkanki z jelita grubego. Następnie wyśle je do laboratorium, gdzie zostaną sprawdzone pod kątem oznak raka.

Elastyczna sigmoidoskopia – jest to badanie podobne do kolonoskopii, ale nie tak dokładne. Lekarz może sprawdzić tylko około jednej trzeciej jelita grubego. Pozytywną stroną jest to, że nie musisz się tak długo przygotowywać i zazwyczaj możesz nie zasnąć. Badanie trwa około 20 minut.

Testy kałowe: Zarówno test na krew utajoną w kale (gFOBT), jak i immunochemiczny test kałowy (FIT) pozwalają na wykrycie w kupie niewielkich ilości krwi, ponieważ nowotwory jelita grubego i odbytnicy czasami krwawią.

Używasz specjalnego zestawu, który pozwala na pobranie niewielkiej ilości kupy w domu. Zestaw ten wysyła się do laboratorium, gdzie technicy sprawdzają próbki. Wcześniej może być konieczne unikanie pewnych pokarmów i leków.

Badanie DNA kału jest podobne, ale laboratorium sprawdza także, czy w próbce nie ma śladów komórek polipów lub nowotworów ze zmianami w genach.

Pierwsze badanie przesiewowe w kierunku raka jelita grubego należy wykonać po ukończeniu 45 roku życia. Jeśli jesteś bardziej narażony na zachorowanie na raka jelita grubego, konieczne może być wcześniejsze wykonanie badania. Jeśli jesteś starszy, zapytaj swojego lekarza, czy jest to konieczne.

To, jak często należy się badać, zależy od rodzaju badań przesiewowych oraz od tego, czy wcześniejsze badania wykazały polipy. USPSTF zaleca:

• Kolonoskopię raz na 10 lat (lub 5 lat, jeśli polipy zostały wykryte podczas wcześniejszego badania), lub

• Elastyczna sigmoidoskopia co 10 lat, plus FIT co rok (ale American College of Physicians zaleca elastyczną sigmoidoskopię co 5 lat, plus FOBT lub FIT co 3 lata), lub

• FOBT co roku

Rak szyjki macicy

Rak szyjki macicy rozpoczyna się w komórkach wyściełających szyjkę macicy, czyli dolną część macicy. Dzięki jednemu z tych badań lekarz może często wykryć te powoli zmieniające się komórki, zanim spowodują one problemy.

Badanie cytologiczne: leżysz na stole ze stopami w podpórkach na nogi. Lekarz wkłada do pochwy narzędzie zwane wziernikiem, aby ją rozszerzyć na tyle, by można było zobaczyć szyjkę macicy.

Następnie za pomocą specjalnego skrobaka lub szczoteczki usunie próbkę komórek. Możesz odczuwać niewielki dyskomfort. Komórki trafiają do laboratorium, które bada je pod kątem raka.

Test na obecność wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) – może być wykonywany razem z testem papilarnym, przy użyciu tych samych pobranych komórek. Laboratorium sprawdza, czy jesteś zakażona wirusem HPV, który jest przyczyną większości przypadków raka szyjki macicy.

Generalnie, począwszy od 21 roku życia, kobiety powinny wykonywać test Pap co 3 lata. Począwszy od 30 roku życia, niektóre kobiety mogą zdecydować się na wykonywanie zarówno testu Pap, jak i testu HPV co 5 lat. Lekarz zaleci najlepszą dla Ciebie strategię, biorąc pod uwagę Twój wiek, historię badań i prawdopodobieństwo zachorowania na raka.

Rak skóry

USPSTF nie zaleca ani za, ani przeciw badaniom skóry, ale American Cancer Society twierdzi, że regularne kontrole u lekarza są dobrym sposobem na wczesne wykrycie nowotworów skóry. Jeśli w przeszłości chorowałeś na tę chorobę lub masz członków rodziny, którzy na nią chorowali, zapytaj swojego lekarza, jak często powinieneś poddawać się badaniom skóry.

Lekarz będzie szukał na skórze pieprzyków lub innych narośli, które mogą być nowotworami. Możesz także samodzielnie sprawdzać skórę pod kątem zmian przynajmniej raz w miesiącu.

Dowiedz się, jakie badania należy wykonać, aby wykryć wczesne objawy raka jelita grubego, prostaty, płuc i skóry.

Wizyta u lekarza na corocznych badaniach kontrolnych może nie być najbardziej ekscytującą rzeczą, jaką możesz sobie wyobrazić, ale nie czekaj z wykonaniem badań przesiewowych w kierunku najczęstszych nowotworów, które dotykają mężczyzn. Są one łatwiejsze do wyleczenia, jeśli zostaną wcześnie wykryte.

Rak jelita grubego

Ponieważ choroba rozpoczyna się zwykle od narośli zwanych polipami w jelicie grubym, niektóre badania przesiewowe pozwalają na ich wykrycie. Celem jest ich znalezienie – i usunięcie podczas badania – zanim przekształcą się w raka lub gdy są jeszcze przedrakowe.

Kolonoskopia. Lekarz wprowadza do odbytu giętką rurkę z maleńką kamerą, dzięki czemu może obejrzeć wnętrze jelita grubego i odbytnicy. Na dzień przed badaniem nie można jeść – tylko czyste płyny – i trzeba wypić środek przeczyszczający.

Zabieg trwa około 30 minut. Otrzymasz leki na senność lub usypiające, a także leki znieczulające. Lekarz zazwyczaj usuwa polipy i ewentualnie fragmenty tkanki z jelita grubego. Następnie wyśle je do laboratorium, gdzie zostaną sprawdzone pod kątem oznak raka.

Elastyczna sigmoidoskopia. Jest to badanie podobne do kolonoskopii, ale pozwala lekarzowi obejrzeć tylko około jednej trzeciej jelita grubego. Nie musisz się tak długo przygotowywać i zazwyczaj możesz pozostać przytomny. To badanie trwa około 20 minut.

Badanie kału. Zarówno test na obecność krwi utajonej w kale (gFOBT), jak i immunochemiczny test kału (FIT) pozwalają znaleźć w kupie niewielkie ilości krwi, ponieważ nowotwory jelita grubego i odbytnicy czasami krwawią.

Niewielką ilość kupy pobierzesz w domu za pomocą specjalnego zestawu, a następnie wyślesz ją do laboratorium. Możliwe, że wcześniej będziesz musiał unikać pewnych pokarmów i leków.

Badanie DNA kału jest podobne, ale laboratorium sprawdza również, czy w stolcu nie ma śladów komórek polipów lub nowotworów ze zmianami w genach.

Mężczyźni powinni rozpocząć badania przesiewowe po ukończeniu 50 roku życia, ale w przypadku wysokiego ryzyka zachorowania na raka jelita grubego konieczne może być wcześniejsze rozpoczęcie badań. Jeśli jesteś starszy, zapytaj swojego lekarza, czy nadal musisz się badać.

U.S. Preventive Services Task Force (USPSTF) – panel ekspertów medycznych – zaleca, abyś wykonał:

• kolonoskopię raz na 10 lat, lub

• Elastyczna sigmoidoskopia co 10 lat, plus FIT co rok (ale American College of Physicians mówi o elastycznej sigmoidoskopii co 5 lat, plus FOBT lub FIT co 3 lata), lub

• FOBT co roku

Rak prostaty

Jest to drugi co do częstości występowania nowotwór u mężczyzn. Różne grupy zdrowotne mają swoje własne wytyczne. Lekarz może zalecić, jakie badania i jak często należy wykonywać.

PSA (antygen swoisty dla prostaty). Polega na wykrywaniu we krwi białka, które jest wydzielane przez komórki prostaty. Rak powoduje wzrost stężenia PSA. Problem polega na tym, że inne schorzenia, takie jak powiększona prostata, również mogą powodować wzrost tego stężenia.

Cyfrowe badanie odbytnicy (DRE). Podczas tego badania pacjent pochyla się do przodu w pozycji stojącej lub kładzie się na boku na stole do badań. Następnie lekarz wkłada do odbytnicy posmarowany tłuszczem palec w rękawiczce, aby wyczuć ewentualne guzki w gruczole krokowym. Po badaniu może wystąpić niewielki krwotok.

USPSTF nie zaleca badania PSA, a niektórzy eksperci nie zalecają DRE jako badania przesiewowego. American Cancer Society sugeruje, aby porozmawiał Pan ze swoim lekarzem o tym, co jest dla Pana najwłaściwsze.

Większość mężczyzn może chcieć wykonać badanie PSA i ewentualnie DRE, począwszy od 50. roku życia. Jeśli jesteś rasy czarnej, masz lub możesz mieć wadliwy gen BRCA1 lub BRCA2, a w Twojej rodzinie inni mężczyźni (zwłaszcza w wieku poniżej 65 lat) chorowali na raka gruczołu krokowego, być może powinieneś rozpocząć badania wcześniej.

Rak płuc

Jest to najbardziej śmiertelny nowotwór u mężczyzn. Główną przyczyną jest palenie tytoniu, dlatego jeśli od dawna palisz, powinieneś wykonać badania przesiewowe.

Lekarze sprawdzają, czy nie masz raka płuc, wykonując badanie LDCT (low-dose computed tomography). Badanie to wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie do wykonania zdjęć płuc.

Badanie jest dość proste. Polega na położeniu się na plecach i uniesieniu rąk nad głowę w trakcie przesuwania stołu skanera. Podczas badania należy wstrzymać oddech na 5 do 10 sekund.

Badanie LDCT powinno być wykonywane raz w roku, jeśli:

• W wieku od 50 do 80 lat

• palili co najmniej paczkę dziennie przez 20 lat (lub taką samą ilość, np. dwie paczki dziennie przez 10 lat), oraz

• Palisz obecnie lub rzuciłeś palenie w ciągu ostatnich 15 lat.

Lekarz poinformuje pacjenta, czy i kiedy można zaprzestać corocznych badań przesiewowych.

Rak skóry

USPSTF nie formułuje żadnych zaleceń dotyczących badań skóry. American Cancer Society twierdzi jednak, że regularne kontrole przeprowadzane przez lekarza są dobrym sposobem na wczesne wykrycie nowotworów skóry, kiedy są one najłatwiejsze do wyleczenia. Jeśli w przeszłości chorowałeś na tę chorobę lub masz w rodzinie osoby, które na nią chorowały, zapytaj swojego lekarza, jak często powinieneś poddawać się badaniom skóry.

Lekarz zwróci uwagę na wszelkie znamiona lub inne narośla na skórze, które mogą oznaczać raka. Możesz także samodzielnie sprawdzać swoją skórę co najmniej raz w miesiącu pod kątem zmian.

Pestki moreli, a konkretnie znajdujący się w nich związek chemiczny o nazwie amygdalina, od dawna są reklamowane jako środek przeciwnowotworowy. Nie ma jednak dowodów na to, że są one skuteczne w leczeniu raka, a wręcz mogą być szkodliwe.

Pestki moreli to jądra w kształcie migdałów znajdujące się wewnątrz pestki owocu. Surowe pestki moreli zawierają związek o nazwie amygdalina, który jest enzymem przekształcanym przez jelita w cyjanek.

Cyjanek to toksyczna substancja chemiczna, która naturalnie występuje w niewielkich ilościach w jabłkach, brzoskwiniach, fasoli lima i innych produktach spożywczych. Jeśli zjesz go dużo, możesz zachorować lub umrzeć.

Niektórzy ludzie uważają, że cyjanek zawarty w pestkach moreli może zabijać komórki rakowe. Nie ma jednak naukowych dowodów na to, że taka terapia działa. W rzeczywistości mogą one być szkodliwe.

Sprzedaż produktów lub ekstraktów z moreli jako leków jest nielegalna.

Historia amygdaliny i raka

Amygdalina była stosowana w Rosji już w 1845 roku w leczeniu raka. W latach 40. XX wieku amerykański lekarz Ernst T. Krebs Sr. opatentował stworzoną przez człowieka wersję amygdaliny zwaną laetrilem i promował ją jako lek przeciwnowotworowy. Został on skazany za nielegalną sprzedaż laetrylu. FDA zakazała stosowania laetrylu od lat 70.

Krebs i inni twierdzili, nie dysponując wystarczającymi dowodami, że amygdalina zwalcza tylko komórki rakowe, a nie zdrowe. Jednak późniejsze badania wykazały, że może ona prowadzić do zatrucia cyjankiem, którego objawy są podobne do zatrucia cyjankiem. Może powodować zawroty głowy i mdłości, uszkodzić wątrobę, wywołać śpiączkę, a nawet śmierć.

Amygdalina jest również nazywana witaminą B17. Jest to jednak termin wymyślony przez syna Krebssa, Ernsta T. Krebsa Jr. Amygdalina i laetrile nie są zatwierdzonymi witaminami.

Co mówią badania

Jak dotąd nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań klinicznych na ludziach, które potwierdziłyby, że laetryl lub pestki moreli mają działanie przeciwnowotworowe.

Badania amygdaliny na zwierzętach i w laboratoriach przyniosły mieszane wyniki. Niektóre z nich nie wykazały żadnych korzyści. Inne wykazały, że amygdalina może pomagać w zwalczaniu bólu, spowalniać lub zabijać niektóre komórki powodujące nowotwory. Dotyczy to między innymi komórek nowotworowych:

• Płuca

• Pęcherz moczowy

• Nerki

• Prostata

• Szyjka macicy

• Okrężnica

Naukowcy nadal badają, w jaki sposób i czy amygdalina może pomóc w walce z rakiem. Dopóki nie dowiedzą się więcej, nie mogą stwierdzić, czy amygdalina może być bezpiecznie stosowana i w jakich ilościach.

Zagrożenia związane z pestkami moreli

Niewiele wiadomo na temat bezpieczeństwa stosowania pestek moreli. Niektórzy eksperci twierdzą, że spożywanie większej ilości pestek niż kilka naprawdę małych to zły pomysł dla dorosłych. Dzieci nie powinny jeść pestek moreli. Jeśli zjedzą więcej niż połowę pestki, mogą zachorować.

Pestki moreli mogą być bezpieczniejsze niż tabletki amygdaliny. Dorośli trafiali do szpitala po zjedzeniu 20-30 pestek.

Również Ty możesz zachorować, jeśli będziesz spożywać pestki moreli przez dłuższy czas. Nie należy łączyć amygdaliny z dodatkową witaminą C. Takie połączenie może jeszcze bardziej podnieść poziom cyjanku.

Objawy zatrucia cyjankiem obejmują:

• Zawroty głowy

• Ból głowy

• Nudności lub wymioty

• Szybkie oddychanie i przyspieszone bicie serca

• Niskie ciśnienie krwi

• Problemy z płucami i oddychaniem

W ciężkich przypadkach może dojść do napadu drgawek, a nawet śmierci. Jeśli uważasz, że doszło do zatrucia cyjankiem, natychmiast skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Jeśli masz raka, porozmawiaj z lekarzem przed wypróbowaniem jakiejkolwiek naturalnej lub alternatywnej metody leczenia. Zdrowa dieta może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka. Morele i inne świeże owoce zawierają wiele witamin, minerałów i przeciwutleniaczy.

Rak nadnercza jest chorobą, która rozpoczyna się od guza w nadnerczu. Dowiedz się o przyczynach, objawach, rodzajach, diagnozie, leczeniu i perspektywach raka nadnercza.

Rak nadnercza należy do grupy nowotworów zwanych guzami neuroendokrynnymi (NET). Mogą się one rozpocząć w gruczołach produkujących hormony w całym organizmie. Rak nadnercza rozpoczyna się w małych gruczołach zwanych nadnerczami. Nadnercza są dwa, po jednym na szczycie każdej nerki. Rak może wystąpić w jednym z nich lub w obu.

Nadnercza wytwarzają hormony, substancje chemiczne, które pomagają kontrolować funkcjonowanie organizmu. Wpływają one na takie rzeczy, jak wzrost włosów, ciśnienie krwi, popęd płciowy, a nawet sposób radzenia sobie ze stresem. Wiele guzów nadnerczy wytwarza własne hormony.

Guz może rozpocząć się w zewnętrznej warstwie nadnerczy, którą lekarz może nazwać korą. Choroba może również rozpocząć się od guza, który rośnie w środkowej części, zwanej rdzeniakiem.

Do czasu pojawienia się objawów guz może być duży. Lekarz może jednak wybrać jedną z wielu metod leczenia, aby zwalczyć ten nowotwór.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o możliwościach leczenia. Nie wahaj się też zwrócić do osób, które kochasz. Są oni kluczowymi członkami Twojego zespołu. Przyjaciele i rodzina mogą odegrać ogromną rolę w udzielaniu Ci wsparcia podczas radzenia sobie ze swoim zdrowiem.

Objawy raka nadnercza

Jeśli masz małego guza, możesz nie zauważyć żadnych objawów. W miarę wzrostu guzy mogą powodować takie objawy jak:

• Ból lub guzek w brzuchu

• Uczucie ucisku lub pełności wkrótce po jedzeniu

Nowotwór może wpływać na poziom niektórych hormonów w organizmie. Objawy wywołane przez dodatkowe androgeny obejmują:

• Dodatkowe owłosienie na twarzy lub ciele

• Większy penis u młodych chłopców lub łechtaczka u dziewcząt

Guz, który wytwarza estrogeny może powodować:

• Miesiączki lub wzrost piersi w młodym wieku u dziewcząt

• Nierówne miesiączki lub głębszy głos u kobiet

• Plamienia u kobiet po menopauzie

• Wzrost piersi u mężczyzn

• Impotencja lub utrata popędu płciowego u mężczyzn

Zbyt duża ilość hormonu kortyzolu może powodować:

• Przyrost masy ciała

• Obrzęk twarzy

• Drobne włosy na twarzy, górnej części pleców lub ramionach

• Rozstępy

• Słabsze kości i mięśnie

• Łatwe powstawanie siniaków

• Wahania nastroju

• Depresja

• Wysokie ciśnienie krwi

• Wysoki poziom cukru we krwi

Objawy nadmiaru aldosteronu obejmują:

• Słabość

• Skurcze mięśni

• Wysokie ciśnienie krwi

• Niski poziom potasu

• Silne pragnienie

• Częstsze niż zwykle siusianie

Przyczyny raka nadnercza i czynniki ryzyka

Nie jest jasne, dlaczego u niektórych osób występują te guzy. Mogą one jednak występować częściej, jeśli cierpisz na jedną z tych chorób, która jest związana z twoimi genami:

• Zespół Li-Fraumeni

• Zespół Beckwitha-Wiedemanna

• Zespół Carneya

• Wielokrotna neoplazja endokrynna

• Rodzinna polipowatość gruczolakowata

• Zespół Lyncha

Typy raka nadnercza

Nowotwory nadnerczy, które są nowotworowe, nazywane są złośliwymi. Te, które nie są nowotworowe, są łagodne. Ich nazwy zależą od miejsca, w którym się zaczynają. Do nowotworów złośliwych zalicza się:

• Rak kory nadnercza rozpoczyna się w zewnętrznej warstwie kory nadnercza. Większość z tych guzów jest sprawna, co oznacza, że wytwarzają one hormony. Pozostałe są określane jako niefunkcjonujące.

• Złośliwy guz chromochłonny nadnerczy ma swój początek w środkowej części rdzenia kory nadnerczy. Występuje bardzo rzadko.

• Neuroblastoma również ma swój początek w śródpiersiu, zazwyczaj u dzieci.

• Złośliwy paraganglioma rośnie wewnątrz lub na zewnątrz nadnercza.

Do nowotworów łagodnych zalicza się:

• Gruczolak. Mogą one wytwarzać dodatkowe ilości kortyzolu, prowadząc do stanu zwanego zespołem Cushingsa.

• Łagodny guz chromochłonny (pheochromocytoma)

• Łagodny paraganglioma

Diagnoza raka nadnercza

Jeśli masz objawy lub jeśli cierpisz na chorobę, która zwiększa ryzyko zachorowania na raka nadnercza, lekarz może zlecić wykonanie badań w celu sprawdzenia, czy nie ma guza. Badania te mogą również wykazać, w jakim stadium znajduje się nowotwór i czy nie rozprzestrzenił się na inne narządy.

• Badanie fizykalne i wywiad lekarski. Lekarz zapyta o Twoje nawyki zdrowotne i wszelkie problemy występujące w przeszłości.

• Badania krwi i moczu. Sprawdzają one oznaki nadmiernej produkcji hormonów płciowych lub sterydów, takie jak niski poziom potasu, wysoki poziom kortyzolu lub estrogenu.

• Badania obrazowe. Badania obrazowe mają na celu znalezienie guza lub komórek nowotworowych. Należą do nich promienie rentgenowskie, ultradźwięki, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny oraz pozytonowa tomografia emisyjna (PET), która pozwala także stwierdzić, czy choroba się rozprzestrzeniła.

• Laparoskopia. Lekarz wprowadza do ciała pacjenta bardzo cienką rurkę. Na jej końcu przymocowana jest maleńka kamera wideo. Pokazuje ona miejsca, w których może rosnąć nowotwór.

• Biopsja. Za pomocą igły lekarz pobiera niewielką próbkę tkanki, którą ogląda pod mikroskopem w poszukiwaniu oznak raka.

• Angiografia nadnerczy lub wenografia. Lekarz wstrzykuje barwnik do krwiobiegu, a następnie wykonuje zdjęcia rentgenowskie w celu wykrycia niedrożności tętnic lub żył.

Leczenie raka nadnercza

Lekarz zaleci plan leczenia w zależności od przypadku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

Jest to jedyna metoda leczenia, która może doprowadzić do wyleczenia pacjenta. Lekarz może usunąć jedno lub oba nadnercza. Jeśli choroba się rozprzestrzeniła, może być również konieczne usunięcie pobliskich węzłów chłonnych – małych gruczołów, które są częścią układu odpornościowego, czyli systemu obrony organizmu przed zarazkami.

Leczenie to może zabić komórki nowotworowe lub powstrzymać wzrost guza. Może być zastosowane po operacji. Lekarz może naświetlać twoje ciało za pomocą zewnętrznego urządzenia, umieścić radioaktywne nasiona w pobliżu guza lub wprowadzić do niego szczelną radioaktywną kapsułkę lub przewód.

Lekarze najczęściej przepisują lek o nazwie mitotan (Lysodren), który blokuje wytwarzanie hormonów przez nadnercza. Niszczy on również komórki nowotworowe. Lekarz może zalecić to po operacji, jeśli istnieje ryzyko, że guz może powrócić.

Leki zwane biologicznymi mogą pomóc twojemu układowi odpornościowemu w walce z rakiem.

Leki hormonalne mogą zrównoważyć, obniżyć lub zastąpić poziom hormonów, na które wpłynął guz.

Możesz otrzymać leki, które przechodzą przez cały organizm, aby zabić komórki nowotworowe. Mogą one również uszkadzać zdrowe komórki. Leki terapii celowanej wyszukują i zabijają komórki nowotworowe, nie uszkadzając zdrowych.

Metoda ta wykorzystuje ciepło lub zimno do zabijania komórek nowotworowych, jeśli guz się rozprzestrzenił lub powrócił, albo jeśli jesteś zbyt chory na operację. Może to złagodzić objawy i poprawić jakość życia.

Niezależnie od wybranego sposobu leczenia, pamiętaj o tym, aby dbać zarówno o swoje emocje, jak i ciało. Lekarz może zasugerować utworzenie grup wsparcia, w których można porozmawiać z innymi osobami, które przechodzą przez to samo. Mogą one udzielić wskazówek i porad, jak zachować pozytywne nastawienie podczas uzyskiwania potrzebnej opieki.

Prognozy dotyczące raka nadnercza

Rokowanie zależy od kilku czynników, m.in. od wieku, wielkości guza w chwili rozpoznania oraz od tego, czy guz produkuje hormony.

Spośród osób, u których rak został wyleczony, zanim rozprzestrzenił się poza nadnercza, około 74% przeżywa jeszcze co najmniej 5 lat. Jeśli rak rozprzestrzeni się na pobliskie tkanki lub narządy, wskaźnik przeżycia 5-letniego wynosi 56%. Jeśli rak rozprzestrzenił się na dalsze części ciała, wynosi on około 37%.