Lekarz mówi ci.

Nudności, ból i niepokój to tylko niektóre z powszechnych skutków ubocznych leczenia raka. Te naturalne środki zaradcze mogą złagodzić objawy.

Nie są to tylko zioła i witaminy. Mogą to być także masaże, akupunktura (zabieg polegający na nakłuwaniu skóry maleńkimi igiełkami) i inne. Twój lekarz może nazywać to CAM, co jest skrótem od słów: complementary and alternative medicine (medycyna komplementarna i alternatywna).

Czy to działa? Niektóre metody mogą złagodzić skutki uboczne leczenia raka. Inne mogą przeszkadzać w leczeniu. Jeśli myślisz, że chcesz ich spróbować, zawsze najpierw porozmawiaj z lekarzem.

Zioła i inne suplementy

Mimo że witaminy rzekomo poprawiają stan zdrowia, wielu lekarzy onkologów twierdzi, że w trakcie leczenia powinieneś unikać większości z nich. Ziele dziurawca, często stosowane w leczeniu depresji, może powodować, że niektóre leki przeciwnowotworowe nie będą działać tak dobrze, jak powinny. Tabletki antyoksydacyjne, takie jak witamina E, witamina C, selen i beta-karoten, mogą zaburzać działanie chemioterapii i naświetlań.

Istnieją inne możliwości. Lekarz powie ci, czy ich przyjmowanie jest bezpieczne i mądre:

• Imbir może pomóc w łagodzeniu nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią. Może on jednak również rozrzedzać krew, dlatego nie należy go przyjmować przed operacją.

• Cynk może pomóc w zapobieganiu zmianom smaku, które są efektem ubocznym radioterapii, chemioterapii i niektórych leków przeciwbólowych.

• Astragalus może złagodzić skutki uboczne chemioterapii, takie jak nudności i wymioty, jeśli masz raka jelita grubego. Jednak może on również powodować, że niektóre leki nie będą działać tak, jak powinny.

• Glutamina może pomóc w zmniejszeniu co najmniej dwóch skutków ubocznych leczenia: neuropatii obwodowej (osłabienie, drętwienie lub ból rąk i stóp) oraz owrzodzeń i bolesności jamy ustnej. Potrzebujemy jednak więcej badań.

• W badaniu prowadzonym przez Mayo Clinic wykazano, że żeń-szeń w dużych dawkach zmniejsza zmęczenie związane z chorobą nowotworową.

• Guarana, naturalny środek pobudzający występujący w roślinie pochodzącej z dorzecza Amazonki, okazał się również pomocny w zwalczaniu zmęczenia związanego z chemioterapią, zwłaszcza u pacjentów z rakiem piersi.

Akupunktura

Ta forma tradycyjnej medycyny chińskiej polega na wprowadzaniu bardzo cienkich igieł w skórę w celu poprawy przepływu energii w organizmie. Niektórzy ludzie Zachodu uważają, że igły stymulują naturalne substancje chemiczne zwalczające ból w organizmie. Akupunktura jest najczęściej stosowana w przypadku bólu, ale może także łagodzić inne objawy związane z leczeniem raka, takie jak:

• Nudności i wymioty

• Suchość w ustach

• Lęk i uderzenia gorąca

Jeśli chcesz spróbować, poinformuj o tym swojego lekarza. Będzie on w stanie powiedzieć ci, czy jest to rozsądne posunięcie, biorąc pod uwagę twój stan zdrowia. Być może będzie mógł skierować cię do akupunkturzysty, który jest przeszkolony w pracy z osobami chorymi na raka.

Inne sposoby na uzyskanie naturalnej ulgi

Leczenie raka może wywoływać niepokój, stres, ból, nudności i wymioty. Badania wykazują, że te wolne od leków metody mogą pomóc.

Masaż: W jednym z badań z udziałem 1290 pacjentów chorych na raka stwierdzono, że u osób, które korzystały z masażu, ból, niepokój, zmęczenie i nudności zmniejszyły się o połowę.

Hipnoza: Przeszkolony terapeuta wprowadza pacjenta w stan głębokiej koncentracji, który pozwala skupić się na innych rzeczach niż objawy choroby. Może to złagodzić niepokój, ból, stres, a nawet mdłości.

Wyobrażenia kierowane: Pacjent będzie myślał o rzeczy lub miejscu, które sprawiają mu przyjemność. Może to pomóc się zrelaksować. Jedno z badań wykazało, że poprawia to jakość życia kobiet z rakiem piersi.

Aromaterapia: Podgrzewasz olejki zapachowe, aby nadać zapach pomieszczeniu, dodajesz je do wody w wannie lub używasz do masażu. Technika ta może pomóc w łagodzeniu mdłości, bólu i stresu.

Czego należy spróbować?

Najlepszym sposobem sprawdzenia, czy dany środek naturalny jest dla Ciebie odpowiedni i bezpieczny, jest rozmowa z lekarzem. Jeśli planujesz najpierw przeprowadzić badania, pamiętaj o następujących kwestiach:

• W przeciwieństwie do leków, suplementy nie muszą być poddawane badaniom potwierdzającym ich bezpieczeństwo i działanie.

• Sprawdź bezpieczeństwo, ryzyko i korzyści płynące z ich stosowania.

• Szukaj dowodów naukowych z wiarygodnych, niezależnych źródeł. Nie polegaj wyłącznie na firmie produkującej produkt, który chcesz wypróbować.

• Wiedz, że naturalne nie oznacza bezpieczne.

• Co mówi się na ulicy? Gdy eksperci uznają, że leczenie jest bezpieczne i użyteczne, zaczynają je zalecać.

• Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek nowej terapii porozmawiaj z lekarzem.

Jak rozmawiać z lekarzem

Wiele osób pomija tę część. Nie rób tego. Lekarz może pomóc Ci uniknąć stosowania tabletek lub praktyk, które mogą nie być dla Ciebie dobre. Aby rozpocząć rozmowę, skorzystaj z poniższych wskazówek:

• Zapytaj o nielekowe sposoby łagodzenia skutków ubocznych.

• Jeśli powiedzą, że coś, co chcesz wypróbować, może spowodować problemy w leczeniu raka, zapytaj o inne możliwości.

• Sporządź pełną listę wszystkich suplementów, które przyjmujesz – nawet tych wielowitaminowych. Zapytaj lekarza, czy któryś z nich może mieć negatywny wpływ na leczenie. (Niektóre witaminy rzeczywiście zwiększają ryzyko wystąpienia niektórych nowotworów, np. witamina E ma wpływ na raka prostaty).

• Poproś ich o pomoc w rozpoznaniu produktów lub praktyk, które nie są zgodne z deklaracjami.

Niektóre wirusy mogą prowadzić do różnych typów nowotworów. Dowiedz się więcej o tych wirusach, co można zrobić, aby uniknąć tych nowotworów i jak zachować zdrowie.

Większość ludzi myśli o wirusach jako o małych żywych istotach, które wywołują paskudne letnie przeziębienie. Ale możesz być zaskoczony, gdy dowiesz się, że niektóre wirusy mogą prowadzić do raka.

Pamiętaj, że nawet jeśli zostaniesz zainfekowany wirusem, który jest powiązany z rakiem, nie oznacza to, że na pewno zachorujesz. Istnieją rzeczy, które możesz zrobić, od szczepionek po zmianę stylu życia, aby zapobiec zarażeniu się wirusem.

Wirus zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirus zapalenia wątroby typu C (HCV)

Wirusy HBV i HCV mogą powodować zakażenie wątroby, które w niektórych przypadkach może prowadzić do raka wątroby. Wirusami tymi można zarazić się podczas wspólnego używania igieł używanych do wstrzykiwania narkotyków, uprawiania seksu bez zabezpieczenia lub transfuzji skażonej krwi.

Lekarze leczą zakażenia HBV i HCV za pomocą leków. Często po kilku miesiącach leczenia można pozbyć się HCV. Leki nie leczą wirusa HBV, ale mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo uszkodzenia wątroby i raka wątroby.

Istnieje szczepionka, która zapobiega zakażeniom HBV, ale nie HCV. Osoby, u których prawdopodobieństwo zakażenia wirusem HBV jest większe, powinny się zaszczepić. Należą do nich osoby zakażone wirusem HIV, przyjmujące nielegalne środki odurzające lub pracujące w służbie zdrowia.

Herpeswirus związany z mięsakiem Kaposiego (KSHV)

KSHV jest wirusem opryszczki, który może powodować mięsaka Kaposiego, nowotwór naczyń krwionośnych, a także dwa typy chłoniaka. Prawdopodobieństwo zachorowania na raka wywołanego przez KSHV jest większe u osób z osłabionym układem odpornościowym – systemem obrony organizmu przed zarazkami – z powodu przeszczepu narządów, chemioterapii lub AIDS.

Wirus może rozprzestrzeniać się podczas stosunku płciowego, dlatego można uniknąć zarażenia, stosując prezerwatywy i ograniczając liczbę partnerów seksualnych. Wirus może się również rozprzestrzeniać przez krew i ślinę.

Poliomawirus komórek Merkla (MCV)

MCV jest powszechnie występującym wirusem, który zakaża skórę. Zazwyczaj nie powoduje on objawów ani nie prowadzi do rozwoju raka. Jednak u niektórych osób MCV wywołuje rzadki nowotwór skóry zwany rakiem z komórek Merkla.

Aby zapobiec rakowi z komórek Merkla i innym nowotworom skóry, ważne jest, aby wychodząc na zewnątrz stosować krem z filtrem przeciwsłonecznym o SPF co najmniej 30.

Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV)

HPV to grupa ponad 200 wirusów, a co najmniej kilkanaście z nich może powodować raka. HPV może rozprzestrzeniać się podczas seksu waginalnego lub analnego.

Wirus HPV często ustępuje samoistnie i nie powoduje żadnych problemów zdrowotnych. Niektórzy ludzie pozostają jednak zakażeni. Jeśli są nosicielami wirusa HPV powodującego raka, może on prowadzić do raka szyjki macicy, sromu, pochwy, penisa, odbytu, migdałków lub języka.

Szczepionki przeciwko HPV mogą uchronić Cię przed zakażeniem tym wirusem. Urzędnicy służby zdrowia zalecają je wszystkim osobom do 26 roku życia, jeśli nie były wcześniej szczepione. Istnieje szczepionka zatwierdzona przez FDA dla osób w wieku 27-45 lat, ale należy omówić z lekarzem, czy ta szczepionka jest dla Ciebie odpowiednia.

Ludzki wirus niedoboru odporności typu 1 (HIV-1, lub HIV)

HIV rozprzestrzenia się poprzez seks bez zabezpieczenia i zakażone igły. Może się nim zarazić nienarodzone dziecko w czasie ciąży, a matka z HIV może go przenieść na dziecko karmiące piersią.

Osoby zakażone HIV mają osłabiony układ odpornościowy i większe szanse na zachorowanie na takie nowotwory, jak:

• Mięsak Kaposiego

• Chłoniak nieziarniczy

• Rak szyjki macicy

W zapobieganiu zakażeniom HIV pomaga stosowanie prezerwatywy podczas stosunku i nie dzielenie się igłami używanymi do wstrzykiwania narkotyków. Możesz także stosować leki zapobiegające zakażeniu HIV, takie jak profilaktyka przedekspozycyjna (PrEP) i profilaktyka poekspozycyjna (PEP).

Chociaż nie ma lekarstwa na HIV, można go zwalczać za pomocą leczenia.

Ludzki wirus limfotropowy komórek T typu 1 (HTLV-1)

HTLV-1 zaraża limfocyty T, które są rodzajem białych krwinek. Może wywoływać białaczkę i chłoniaka.

HTLV-1 rozprzestrzenia się na kilka sposobów, w tym:

• Z matki na dziecko podczas porodu lub w czasie karmienia piersią

• Dzielenie się igłami z osobami zakażonymi

• Przeszczepianie narządów

• Seks bez prezerwatywy

Około 2% do 5% osób zakażonych wirusem zapada na białaczkę z dorosłych komórek T lub inne choroby. Nie jest jasne, dlaczego u niektórych osób białaczka występuje, a u innych nie. Objawy i sposób rozwoju choroby są różne u każdej osoby.

Na HTLV-1 nie ma lekarstwa ani metody leczenia. Jest to choroba na całe życie. Regularne badania kontrolne mogą jednak zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka.

Aby zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa, należy używać prezerwatyw i ograniczyć liczbę partnerów seksualnych. Jeśli jesteś kobietą i jesteś zakażona, nie powinnaś karmić piersią.

Wirus Epsteina-Barr (EBV)

EBV jest powszechnie występującym wirusem. Większość ludzi zostaje nim zakażona w pewnym momencie swojego życia. W większości przypadków osoby zakażone wirusem EBV pozostają zdrowe i nie mają żadnych objawów.

U innych wirus EBV może powodować mononukleozę i inne poważniejsze choroby, od wirusowego zapalenia opon mózgowych po zapalenie płuc.

Z wirusem EBV związanych jest również kilka nowotworów:

• chłoniak Burkitta

• Rak nosogardła (rak górnego odcinka gardła)

• Chłoniak Hodgkina i nieziarniczy

• Chłoniaki T-komórkowe

• Zaburzenia limfoproliferacyjne po przeszczepie (zbyt duża liczba białych krwinek)

• Leiomyosarcoma (nowotwór tkanki miękkiej)

Nie ma szczepionki przeciwko wirusowi EBV, ale można się przed nim uchronić, nie całując się, nie dzieląc się napojami, jedzeniem ani przedmiotami osobistymi z osobą zarażoną wirusem.

W przypadku zachorowania na EVB nie ma specyficznego leczenia, ale można złagodzić objawy, pijąc dużo płynów, odpoczywając i przyjmując leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Chemioterapia może powodować skutki uboczne, które wpływają na apetyt, smak i układ trawienny. Naucz się radzić sobie z najbardziej uciążliwymi skutkami ubocznymi chemioterapii dzięki prostym wskazówkom udzielonym przez lekarza specjalistę ds. żywienia, Elaine Magee.

Jeśli jesteś poddawany chemioterapii, chcesz zachować jak najlepsze zdrowie i komfort podczas leczenia. To, co jesz podczas leczenia, może mieć duże znaczenie dla osiągnięcia tego celu.

Chemioterapia i radioterapia, oprócz samej choroby nowotworowej, obciążają także układ pokarmowy – wyjaśnia Charlie Pieterick, RN, MS, ARNP, pielęgniarka praktykująca w Fred Hutchinson Cancer Research Center w Seattle.

Każde doświadczenie podczas chemioterapii jest inne, dlatego lekarz oferuje szereg wskazówek dotyczących odżywiania i jedzenia, które pomogą Ci poradzić sobie z nieprzyjemnymi skutkami ubocznymi.

Radzenie sobie z efektami ubocznymi chemioterapii

• Utrzymuj żywność w dobrym smaku.

  Chemioterapia może negatywnie wpłynąć na kubki smakowe, powodując, że niektóre pokarmy i napoje będą miały metaliczny lub nieprzyjemny smak. Cara Anselmo, dietetyk kliniczny w Memorial Sloan-Kettering Cancer Center, twierdzi, że woda i mięso to dwa najczęściej niesmaczne produkty podczas chemioterapii. Jeśli picie zwykłej wody staje się trudne, spróbuj pić aromatyzowaną wodę mineralną lub dodaj plasterek cytryny do wody z kranu. Jeśli trudno jest spożywać niektóre rodzaje mięsa, należy spróbować innych źródeł białka, takich jak jajka, niskotłuszczowy nabiał, fasola i ryby.

• Zwalczanie zaparć.

  Podczas chemioterapii u niektórych osób występuje biegunka, inni borykają się z zaparciami. Aby zapobiec zaparciom, należy dbać o nawodnienie organizmu. Pomocne może być także włączanie do diety wszystkich rodzajów błonnika. Jeśli nie jesteś przyzwyczajony do dużych ilości błonnika, staraj się zwiększać jego ilość powoli. Wysiłek fizyczny – nawet 20-minutowy spacer – może być silnym środkiem pobudzającym pracę jelit.

• Kontrolowanie przyrostu masy ciała.

  Jennifer Koorenny, MS, RD, dietetyk onkologiczny w Seattle Cancer Care Alliance, twierdzi, że niektórzy pacjenci z nowotworami mają tendencję do przybierania na wadze podczas leczenia. Zaleca ona spożywanie niskotłuszczowych posiłków, przekąsek i dużej ilości warzyw.

• Popraw swój apetyt.

  Wiele osób poddawanych chemioterapii odczuwa pogorszenie apetytu. Ponieważ węglowodany są zwykle dobrze trawione, Erika Connor, RD, dietetyk kliniczny w Stanford Cancer Center, zaleca stosowanie przekąsek, takich jak płatki śniadaniowe na ciepło, tosty z masłem orzechowym lub innym masłem orzechowym albo chleb pita z hummusem. Inne produkty, które warto rozważyć, to jogurt i zmiksowane zupy.

• Łagodzi biegunkę.

  Jeśli doświadczasz biegunki, unikaj tłustych i smażonych potraw, kofeiny, słodzonych napojów i soków owocowych, zielonych sałat, surowych produktów i alkoholi cukrowych. Pokarmy, które są ogólnie dobrze tolerowane, to płatki owsiane, większość owoców bez skórki, słodkie ziemniaki i kabaczki.

• Prowadź dzienniczek jedzenia i objawów.

  Zapisuj, co jesz i pijesz, oraz notuj wszelkie objawy, które codziennie odczuwasz. Pomoże to Tobie i Twojemu zespołowi opieki zdrowotnej określić, co jesz i co może być przyczyną nudności, zaparć lub biegunki. W ten sposób można wypróbować leki i inne sugestie dietetyczne, zanim problemy się nasilą.

Jak czuć się komfortowo podczas chemioterapii

• Łagodzi odleżyny w jamie ustnej.

  Niektóre rodzaje chemioterapii mogą powodować owrzodzenia jamy ustnej, znane również jako zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Aby ułatwić gojenie, unikaj pikantnych potraw, alkoholu i potraw o wysokiej temperaturze. Dbaj o nawilżenie jamy ustnej, pijąc dużo płynów przez cały dzień. Pomocne może być także płukanie jamy ustnej słoną wodą po posiłkach.

• Utrzymuj nawodnienie organizmu.

  Biegunka i wymioty w połączeniu z niskim spożyciem płynów mogą spowodować odwodnienie. Oznaki odwodnienia mogą obejmować suchość lub kleistość w ustach, zapadnięte oczy, małą ilość oddawanego moczu (mocz jest ciemnożółty, gdy jest zagęszczony) i niezdolność do wytwarzania łez. Picie dużej ilości wody może pomóc w uniknięciu odwodnienia.

• Kontroluj nudności.

  Spożywanie chłodnych pokarmów zamiast ciepłych, żucie skrystalizowanego imbiru lub picie herbaty z mięty pieprzowej lub imbiru może pomóc w zmniejszeniu nudności. Najlepiej też unikać tłustych lub smażonych potraw oraz pokarmów o silnym zapachu.

• Jedz małe posiłki.

  Podczas chemioterapii lepiej tolerowane jest spożywanie mniejszych posiłków niż większych, rzadszych. Jedzenie mniejszych, częstszych posiłków pomoże także w walce z nudnościami.

• Porozmawiaj z dietetykiem.

  Pomocne może być spotkanie z zarejestrowanym dietetykiem, który jest specjalistą w dziedzinie żywności i żywienia. Dietetyk może pomóc ci w rozwiązywaniu specyficznych problemów związanych z jedzeniem i odżywianiem, których doświadczasz podczas leczenia raka.

Dbałość o zdrowie podczas chemioterapii

• Unikaj alkoholu.

  Podczas chemioterapii należy być miłym dla wątroby, ponieważ pomaga ona metabolizować wszystkie potencjalne toksyny znajdujące się w krwiobiegu. Według Anselmo, alkohol może powodować nadmierne obciążenie wątroby i utrudniać jej przetwarzanie leków podawanych w trakcie chemioterapii. Alkohol może także nasilać mdłości lub inne żołądkowo-jelitowe działania niepożądane oraz wchodzić w interakcje z niektórymi lekami podawanymi w połączeniu z chemioterapią.

• Obserwuj suplementy.

  Dietetycy z najlepszych ośrodków leczenia raka w całym kraju sugerują, aby w trakcie chemioterapii nie przyjmować suplementów diety. Należą do nich witaminy, minerały, preparaty ziołowe i botaniczne. Istnieją potencjalne interakcje między lekami a składnikami odżywczymi, które mogą zakłócać skuteczność chemioterapii. Porozmawiaj z lekarzem o przyjmowaniu jakichkolwiek suplementów podczas chemioterapii.

• Ogranicz zieloną herbatę.

  Niektórzy lekarze ograniczają ilość zielonej i białej herbaty spożywanej przez pacjentów poddawanych chemioterapii. Anselmo radzi swoim pacjentom, aby ograniczyli picie herbaty do jednego lub dwóch kubków dziennie. Herbata zielona i biała są bogate w fitochemiczne substancje przeciwutleniające i mogą zakłócać pożądany efekt chemioterapii.

• Zapytaj swojego lekarza o żywność na bazie soi.

  Przed spożyciem żywności na bazie soi należy skonsultować się z onkologiem w sprawie konkretnego rodzaju nowotworu lub chemioterapii.

Prawdziwy rak kości jest rzadkością, ale rak może również rozprzestrzeniać się na kości z innych części ciała. Dowiedz się, na czym polega różnica oraz jak diagnozuje się i leczy raka kości.

Prawdziwy rak kości jest rzadki, ale rak może się rozprzestrzeniać do kości także z innych części ciała. Christian Ogilvie, MD, profesor nadzwyczajny na wydziale chirurgii ortopedycznej University of Minnesota Medical School, wyjaśnia różnicę oraz sposoby diagnozowania i leczenia raka kości.

Czym różni się rak kości od raka przerzutowego?

Zazwyczaj, gdy mówimy o raku kości, mamy na myśli nowotwór, który ma swój początek w kości. Jest to tak zwany pierwotny rak kości. Rak przerzutowy rozpoczyna się w innym miejscu w organizmie i przemieszcza się do kości. Zachowuje on nazwę pierwotnego nowotworu – na przykład przerzutowy rak prostaty. Nowotwory, które rozprzestrzeniają się do kości, występują znacznie częściej niż nowotwory, które mają swój początek w kościach.

W jaki sposób rak rozprzestrzenia się do kości?

Jednym ze sposobów rozprzestrzeniania się jest układ żylny. Od szyi aż po biodra masz połączone ze sobą sieci żył. Krew może przemieszczać się z jednej żyły do drugiej. Gdy rak dostanie się do krwi, może dotrzeć wszędzie, od ramion po biodra, jeśli warunki będą sprzyjające. W ten sposób rak może rozprzestrzeniać się z narządów do kości lub z kości do kości. Kręgosłup ma duży system żył i to właśnie jego kości są najbardziej narażone na zachorowanie na raka.

Co powoduje raka kości?

Czynnikiem ryzyka jest promieniowanie o wysokiej dawce. Kilka dziedzicznych chorób może powodować raka kości, ale są one rzadkie. Jednym z nich jest choroba Pagetsa. Wiąże się ona z dużą aktywnością kości, w której kość jest niszczona i przebudowywana w bardzo szybkim tempie. Szybki podział komórek zwiększa ryzyko wystąpienia błędu, w wyniku którego może pojawić się nowotwór.

Jakie są objawy?

Głównym objawem jest ból. Późniejszym objawem może być obrzęk w miarę wzrostu guza. Ból kości, który nie ma innego dobrego wytłumaczenia, musi zostać zbadany.

Jak rozpoznaje się raka kości?

Badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie, mają na celu wykrycie nieprawidłowości w kościach. Jeśli badanie rentgenowskie coś wykryje, konieczne jest wykonanie biopsji. W miarę możliwości wykonuje się biopsje igłowe. W niektórych przypadkach, aby uzyskać wystarczającą ilość tkanki, konieczne jest wykonanie biopsji chirurgicznej.

Jak wygląda leczenie?

Większość pierwotnych nowotworów kości jest najpierw leczona chemioterapią. Następnie usuwamy guz chirurgicznie, co może również wiązać się z rekonstrukcją kości. Typowe jest zastosowanie dodatkowej chemioterapii po operacji, w celu leczenia niewielkich ilości guza, które już się rozprzestrzeniły.

W przypadku raka z przerzutami stosuje się podwójną strategię. Promieniowanie w niskich dawkach powstrzymuje wzrost guza i pomaga w zwalczaniu bólu. Stosuje się także leczenie obejmujące całe ciało, takie jak chemioterapia lub terapia hormonalna. Jeśli kość przenosi duży ciężar, jak w przypadku nóg, konieczne może być wzmocnienie jej prętem, płytką lub cementem, aby naprawić złamanie lub zapobiec złamaniu.

Jakie są rokowania dla osób, u których zdiagnozowano raka kości?

Perspektywy uległy znacznej poprawie od czasu wprowadzenia chemioterapii. Wskaźnik wyleczeń w przypadku niektórych pierwotnych nowotworów kości, takich jak osteosarcoma, wynosi 70%. Naukowcy poszukują nowych metod leczenia, które jeszcze bardziej poprawią wyniki.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżące wydanie Doctor Magazine.

Rak endometrium, czasami nazywany rakiem macicy, atakuje wyściółkę macicy. Oto, co musisz wiedzieć.

Rak może zaatakować macicę, pusty organ w kształcie gruszki, w którym rozwija się dziecko. Macica jest wyścielona specjalną tkanką zwaną endometrium. Gdy rak rozwija się w tej tkance, nazywa się to rakiem endometrium. Większość nowotworów macicy to rak endometrium.

Nieleczony rak endometrium może rozprzestrzenić się do pęcherza moczowego lub odbytnicy, albo do pochwy, jajowodów, jajników i innych odległych narządów. Na szczęście rak endometrium rośnie powoli i dzięki regularnym badaniom kontrolnym jest zwykle wykrywany, zanim rozprzestrzeni się bardzo daleko.

Co oznacza typ raka endometrium?

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie raka endometrium, lekarz może powiedzieć, że jest to typ 1 lub typ 2.

Około 80% raków endometrium to raki typu 1. Ten typ zazwyczaj nie tworzy się, nie rośnie i nie rozprzestrzenia się bardzo szybko.

Eksperci uważają, że jest on spowodowany zbyt dużą ilością hormonu płciowego – estrogenu. Czasami rozwija się z powodu stanu zwanego atypową hiperplazją, kiedy to w endometrium rośnie zbyt wiele komórek.

Rokowanie dla osób z rakiem endometrium typu 1 jest zazwyczaj dobre. Rokowanie to ocena przebiegu choroby w Twoim przypadku.

Do 20% raka endometrium to typ 2. Ten typ jest bardziej skłonny do wzrostu i rozprzestrzeniania się poza macicę.

Eksperci nie sądzą, by powodowało go zbyt duże stężenie estrogenów.

Rokowanie (perspektywa) nie jest tak dobre, jak w przypadku typu 1. Lekarze zazwyczaj muszą stosować bardziej intensywne leczenie raka endometrium typu 2.

Klasyfikacja raka endometrium

Jeśli rozpoznano u ciebie raka endometrium typu 1 lub typu 2, lekarz może porozmawiać z tobą o jego stopniu zaawansowania. W przypadku większości nowotworów, stopień zaawansowania (zwany także zróżnicowaniem) jest liczbą, która mówi o tym, jak nieprawidłowo wyglądają komórki nowotworowe pod mikroskopem. Niższa liczba oznacza, że komórki nowotworowe wyglądają bardziej normalnie, a to z kolei oznacza, że rak będzie prawdopodobnie wolno rosnąć.

Na przykład, gruczolakorak endometrioidalny w stopniu 1 i 2 jest uważany za raka endometrium typu 1. Lekarz może określić je jako niższe stopnie zaawansowania.

Guzy endometrioidalne stopnia 3 są uznawane za raka endometrium typu 2. Lekarz może je nazwać guzami o wyższym stopniu zaawansowania lub słabo zróżnicowanymi.

Czy istnieją różne rodzaje raka endometrium?

Tak. Lekarze dzielą je na różne kategorie na podstawie wyglądu ich komórek pod mikroskopem. Najczęstszym rodzajem raka endometrium jest gruczolakorak (rak, który powstaje w tkance gruczołowej) zwany rakiem endometrioidalnym.

Rak endometrioidalny rozpoczyna się w gruczołach endometrium (wyściółki macicy) i pod mikroskopem wygląda bardzo podobnie do normalnej wyściółki macicy (endometrium). Jego stopień zaawansowania jest różny u poszczególnych osób.

Inne rodzaje raka endometrium to:

Rak brodawkowaty surowiczy macicy: Ta rzadsza forma raka endometrium i macicy rozpoczyna się w wyściółce macicy. Ma on tendencję do nawrotów, nawet jeśli lekarz wcześnie go wykryje.

Rak jasnokomórkowy macicy: Ta postać jest jeszcze rzadsza, stanowi mniej niż 5% przypadków.

Mięsakorak macicy: Ten rzadki rodzaj raka endometrium i macicy również stanowi mniej niż 5% przypadków, ale ma on tendencję do agresywnego przebiegu. Oznacza to, że szybko się tworzy, rośnie i rozprzestrzenia.

Jakie są czynniki ryzyka raka endometrium?

Rak endometrium występuje zwykle u kobiet po menopauzie. Ponad 95% przypadków raka endometrium występuje u kobiet po 40 roku życia. Kobiety po menopauzie mają wysokie ryzyko zachorowania na raka endometrium, jeśli:

• Wcześnie dostały pierwszą miesiączkę

• Późno przeszły menopauzę

• Są otyłe

• Mają cukrzycę lub wysokie ciśnienie krwi

• Posiadać niewiele dzieci lub nie posiadać ich wcale

• Występowanie w przeszłości niepłodności, nieregularnych miesiączek lub nieprawidłowych komórek w endometrium (tzw. hiperplazja endometrium)

• W rodzinie występowały przypadki raka endometrium, jelita grubego lub piersi

Kobiety przyjmujące tamoksyfen w celu leczenia lub zapobiegania rakowi piersi mają nieco wyższe ryzyko zachorowania na raka endometrium. Natomiast kobiety, które stosowały tabletki antykoncepcyjne, są o połowę mniej narażone na raka endometrium po menopauzie.

Kobiety, które stosują hormonalną terapię zastępczą opartą wyłącznie na estrogenach, mają wyższe ryzyko rozwoju raka endometrium. Dlatego kobiety, które nie przeszły histerektomii, nie powinny stosować hormonalnej terapii zastępczej opartej wyłącznie na estrogenie.

Rzadko występujące guzy jajnika mogą wytwarzać estrogeny i zwiększać ryzyko zachorowania na raka endometrium.

Dieta wysokotłuszczowa, zwłaszcza zawierająca czerwone mięso, może zwiększać ryzyko wystąpienia nowotworów, w tym raka endometrium i jelita grubego.

Jakie są wskaźniki przeżywalności w przypadku raka endometrium?

Zależy to od tego, jak daleko rozprzestrzenił się nowotwór w momencie postawienia pierwszej diagnozy. Aby przedstawić wskaźniki przeżycia w przypadku raka endometrium, American Cancer Society korzysta z bazy danych, która dzieli ten typ raka na trzy stadia określające stopień jego rozprzestrzenienia:

Zlokalizowany oznacza, że nie ma oznak, że rak endometrium rozprzestrzenił się poza macicę.

Regionalny oznacza, że choroba rozprzestrzeniła się na pobliskie obszary lub węzły chłonne.

Odległe oznacza, że rak rozprzestrzenił się daleko, do takich części ciała jak płuca, wątroba lub kości.

Jeśli masz zlokalizowanego raka endometrium, wskaźnik 5-letniego przeżycia względnego wynosi 96%. Oznacza to, że prawdopodobieństwo przeżycia co najmniej 5 lat od momentu zdiagnozowania tego nowotworu jest średnio o 96% wyższe niż w przypadku osób, które na niego nie chorują.

Wskaźnik 5-letniego przeżycia względnego w przypadku regionalnego raka endometrium wynosi 71%. W przypadku odległego raka endometrium wynosi on 20%.

Należy pamiętać, że na rokowania mają wpływ także inne czynniki, takie jak wiek, ogólny stan zdrowia i reakcja na leczenie.

A jeśli właśnie zdiagnozowano u ciebie raka endometrium, możesz mieć lepsze perspektywy, niż sugerują te liczby. Wynika to z faktu, że z czasem leczenie staje się coraz lepsze, a liczby te opierają się na kobietach, u których raka zdiagnozowano i leczono co najmniej 5 lat wcześniej.

Czy można zapobiegać rakowi endometrium?

Większości przypadków raka endometrium nie da się zapobiec. Są jednak pewne rzeczy, które kobiety mogą zrobić, aby obniżyć swoje ryzyko. Przyjmowanie środków antykoncepcyjnych obniża ryzyko, ale najpierw porozmawiaj z lekarzem o możliwych plusach i minusach. Bycie zdrowym, dobre odżywianie i kontrolowanie wagi mogą pomóc w obniżeniu ryzyka.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o przełyku i odkryj, dlaczego wykonuje się tę operację, poznając jednocześnie procedurę chirurgiczną, metody, szanse powrotu do zdrowia i powikłania.

Ezofagektomia to zabieg chirurgiczny mający na celu usunięcie nowotworu z przełyku. Przełyk to przewód między jamą ustną a żołądkiem, przez który przechodzi pokarm.

Operacja ezofagektomii często wiąże się z usunięciem niewielkiej części żołądka. Górna część przełyku jest wówczas łączona z pozostałą częścią żołądka. Następnie żołądek jest lekko wciągany do klatki piersiowej lub szyi, gdzie służy jako nowy przełyk.

Ezofagektomię wykonuje się również w celu leczenia stanów nienowotworowych, takich jak schyłkowa achalazja lub zwężenia.

Innymi powodami usunięcia przełyku mogą być stany przedrakowe, poważne bliznowacenie przewodu lub niemożność transportowania pokarmu przez przełyk.

Wreszcie, przełyk może zostać poddany zabiegowi usunięcia w przypadku spożycia czegoś, co uszkodziło wyściółkę przełyku.

Jak przeprowadza się zabieg przełyku?

Jeśli w dolnej części przełyku (w pobliżu żołądka) znajduje się rak, chirurg usunie tę część przełyku.

Usunie również część żołądka i około trzech do czterech centymetrów nieuszkodzonego przełyku powyżej tej części. Następnie żołądek zostanie połączony z pozostałym przełykiem, albo wysoko w klatce piersiowej, albo na szyi.

Jeśli w górnej lub środkowej części przełyku znajduje się nowotwór, chirurg będzie musiał usunąć większą część przełyku, aby uzyskać wystarczającą ilość tkanki powyżej guza.

Następnie należy podnieść żołądek, aby połączyć go z przełykiem na szyi. Jeśli podciągnięcie żołądka wydaje się skomplikowane, chirurg może użyć części jelita, aby wypełnić powstałą lukę. Jeśli podczas tego zabiegu uszkodzone zostaną naczynia krwionośne, ta część jelita nie otrzyma wystarczającej ilości krwi, a tkanka obumrze.

Ezofagektomia wymaga długiego pobytu w szpitalu. Można ją wykonać przy użyciu różnych technik. Dwie podstawowe techniki ezofagektomii to:?

Ezofagektomia otwarta

Jest to standardowa technika, w której chirurg wykonuje jedno lub więcej dużych cięć w jamie brzusznej, klatce piersiowej lub na szyi.

• Przezprzełykowa esofagektomia. Procedura ta jest zalecana, gdy cięcia lub nacięcia znajdują się na szyi i brzuchu.

• Przezklatkowa ezofagektomia lub ezofagektomia Ivor’a Lewis’a.?Lekarz zaleci to rozwiązanie, gdy cięcia znajdują się w klatce piersiowej i jamie brzusznej.

Niektóre operacje polegają na nacięciu wszystkich trzech części jednocześnie.

Minimalnie inwazyjna ezofagektomia

Ta operacja jest wykonywana, gdy rak przełyku jest wcześnie zdiagnozowany, a guz jest niewielki. W tej procedurze można użyć robota do usunięcia przełyku przez wiele małych nacięć zamiast dużych.

Przez jedno z nacięć wprowadzany jest laparoskop, który umożliwia oglądanie wnętrza ciała. Pozostałe narzędzia chirurgiczne są wprowadzane przez pozostałe nacięcia.

Operacje te są bardziej skomplikowane niż otwarta ezofagektomia. Z tego powodu należy zawsze wybierać doświadczonego chirurga do tego zadania.

W operacji tej stosuje się mniejsze nacięcia, dzięki czemu pacjent może szybciej opuścić szpital. Może również spowodować mniejszą utratę krwi i szybszy powrót do zdrowia.

Jakie są najczęstsze powikłania przełyku?

Ezofagektomia wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań. Do najczęstszych powikłań po ezofagektomii należą:

• Krwawienie

• Zakażenie

• Refluks kwaśny lub żółciowy

• Wyciek z miejsca połączenia przełyku i żołądka

• Zmiany w głosie

• Kaszel

• Nudności lub wymioty?

• Biegunka

• Choroby układu oddechowego, np. zapalenie płuc

• Dyspfagia – stan związany z trudnościami w połykaniu

• Migotanie przedsionków, stan, który powoduje nieprawidłowe bicie serca

• Śmierć

Powrót do zdrowia po ezofagektomii

Po operacji nie będziesz w stanie jeść ani pić. Konieczne będzie karmienie przez rurkę przez 4-6 tygodni lub do czasu całkowitego wyzdrowienia. W tej metodzie pokarm przechodzi przez małą rurkę umieszczoną w jamie brzusznej, która łączy się z jelitem cienkim.