Lekarz mówi ci.

Lekarz przedstawia przegląd metod leczenia raka z przerzutami do kości, w tym sposób ich działania i możliwe skutki uboczne.

Wiele różnych metod leczenia może pomóc w przypadku, gdy rak rozprzestrzenił się na kości, co powszechnie nazywa się przerzutami do kości lub „przerzutami” do kości. Leczenie nie jest w stanie wyleczyć przerzutów do kości, ale może złagodzić ból, pomóc w zapobieganiu powikłaniom i poprawić jakość życia.

Gdy rak piersi rozprzestrzenia się na inne części ciała (rak piersi z przerzutami), prawdopodobieństwo, że rozprzestrzeni się na kości jest większe niż w przypadku jakiegokolwiek innego narządu. U ponad połowy chorych na raka piersi w IV stopniu zaawansowania występują przerzuty do kości, najczęściej do kręgosłupa, miednicy, żeber, ramion i nóg.

Lekarze stosują dwa rodzaje leczenia raka z przerzutami w kościach. Terapie systemowe mogą dotrzeć do komórek nowotworowych w całym organizmie. Leczenie miejscowe jest skierowane bezpośrednio na nowotwór w kości.

Leczenie, które zostanie zastosowane, będzie zależało od:

• Gdzie rozpoczął się proces nowotworowy i jaki jest rodzaj guza pierwotnego

• Które kości zostały zaatakowane przez nowotwór

• Stopień uszkodzenia kości

• Jakie rodzaje leczenia już przeszedłeś

• Twój ogólny stan zdrowia

Jeśli leczenie nie przynosi ulgi w bólu i innych objawach, poinformuj o tym lekarza. Może się okazać, że inne metody leczenia przyniosą lepsze efekty.

Chemioterapia

Chemioterapia jest powszechnie stosowaną ogólnoustrojową metodą leczenia przerzutów do kości. Lekarz zastosuje taki rodzaj chemioterapii, który jest skuteczny w walce z guzem pierwotnym. Na przykład, jeśli masz przerzuty raka płuc, lekarz zastosuje leki skuteczne w walce z rakiem płuc.

Jak to działa. Leki przeciwnowotworowe celują w nowotwór i hamują jego wzrost. W większości przypadków chemioterapię przyjmuje się doustnie lub przez żyłę (kroplówka). Często może to spowodować zmniejszenie się guza, co złagodzi ból i poprawi samopoczucie.

Możliwe skutki uboczne. Chemioterapia może zabijać nie tylko komórki nowotworowe, ale także normalne komórki. Efekty uboczne, które mogą wystąpić, będą zależały od:

• rodzaju i ilości przyjmowanych leków

• Czas trwania leczenia

Do częstych skutków ubocznych chemioterapii należą:

• Utrata apetytu, nudności lub wymioty

• Utrata włosów

• Bóle w ustach

• Zakażenie

• Krwawienie lub stłuczenie

• Osłabienie lub zmęczenie

Lekarz może pomóc w zapobieganiu lub opanowaniu tych objawów. Większość działań niepożądanych ustępuje po zaprzestaniu leczenia.

Terapia hormonalna

Niektóre rodzaje nowotworów piersi i prostaty mogą być wrażliwe na działanie hormonów w organizmie. Dotyczy to również sytuacji, gdy nowotwory te rozprzestrzeniają się na kości.

W niektórych przypadkach lekarz może przepisać leki blokujące interakcje między niektórymi hormonami a komórkami nowotworowymi. W innych przypadkach lekarz może zasugerować usunięcie narządów produkujących hormony, takich jak jajniki.

Czynniki modyfikujące kości

Leki te pomagają zapobiegać utracie masy kostnej i złamaniom oraz leczyć uszkodzenia kości spowodowane przez guzy nowotworowe kości. Mogą one również pomóc w zwalczaniu bólu spowodowanego tymi guzami. Istnieją dwa główne rodzaje leków zalecanych przez lekarzy w przypadku raka piersi z przerzutami: bisfosfoniany i denosumab.

Bisfosfoniany C ibandronian (Boniva), pamidronian (Aredia) i kwas zoledronowy (Zometa) C zapobiegają utracie kości lub osteoporozie spowodowanej leczeniem endokrynologicznym raka piersi. Bisfosfoniany przyjmuje się doustnie lub we wlewie dożylnym, zazwyczaj co 3 do 4 tygodni. Leki te pomagają poprzez:

• spowolnienie uszkodzenia kości i zmniejszenie ryzyka złamań kości

• Łagodzenie bólu kości

• Obniżenie wysokiego poziomu wapnia we krwi

Działania niepożądane obejmują:

• Zmęczenie

• Gorączka

• Nudności lub wymioty

• Anemia

• Ból kości lub stawów

Rzadkim i poważnym działaniem niepożądanym jest obumieranie kości (osteonekroza) szczęki. Należy zapytać lekarza o środki ostrożności, które należy podjąć przed rozpoczęciem leczenia. Osteonekroza może powodować:

• ból, obrzęk lub drętwienie kości szczęki

• Utrata tkanki dziąsła

• Luźne zęby

• Zakażenie

Denosumab (Prolia, Xgeva) jest rodzajem leku zwanym przeciwciałem monoklonalnym. Naukowcy wytwarzają przeciwciała monoklonalne w laboratorium. Działają one podobnie do naturalnych przeciwciał wytwarzanych przez organizm w celu zwalczania chorób. Przeciwciała monoklonalne trafiają do organizmu pacjenta w celu zidentyfikowania i zaatakowania zarazków lub komórek nowotworowych. Denosumab jest inhibitorem RANKL. Blokuje on białko o nazwie RANKL, które rozkłada kości.

Lekarz wstrzyknie lek pod skórę. Może upłynąć kilka miesięcy, zanim guzy kostne zaczną się zmniejszać.

Denosumab może działać równie dobrze lub lepiej niż bisfosfoniany w zapobieganiu złamaniom. Może on jednak powodować osteonekrozę oraz niski poziom wapnia we krwi.

Zarówno denosumab, jak i kwas zoledronowy zapobiegają również uciskowi na kręgosłup u kobiet z rozrostami nowotworowymi (zmianami przerzutowymi) w kręgosłupie.

Produkty radiofarmaceutyczne

Leki te zawierają pierwiastki radioaktywne, które namierzają komórki nowotworowe. Lekarze zazwyczaj stosują to leczenie systemowe, gdy przerzuty stymulują wzrost nowych kości. Jest to częstsze w przypadku raka prostaty.

Jeśli nowotwór rozprzestrzenił się na wiele kości, leki te mogą być lepszym rozwiązaniem niż standardowa radioterapia, w której wykorzystuje się wiązkę promieniowania skierowaną na każdy przerzut do kości. Czasami jednak lekarze łączą radiofarmaceutyki z naświetlaniem standardowym.

Jak to działa. Lekarz wstrzykuje pojedynczą dawkę leku do żyły. Następnie lek przemieszcza się do obszarów kości, w których znajduje się nowotwór, i emituje promieniowanie, które zabija nowotwór. Ta pojedyncza dawka może być skuteczna w zwalczaniu bólu przez kilka miesięcy. Kolejne leczenie można przeprowadzić później.

Możliwe działania niepożądane. Do najczęstszych należą:

• Zakażenia

• Krwawienie

• Przejściowe nasilenie bólu (reakcja typu flare)

Immunoterapia

Ta ogólnoustrojowa terapia pomaga układowi odpornościowemu w wykrywaniu i skuteczniejszym zabijaniu komórek nowotworowych. Niektóre metody immunoterapii są stosowane od dłuższego czasu, a inne są nadal eksperymentalne.

Jak to działa. Immunoterapia działa na jeden z dwóch głównych sposobów:

• Wzmacnia układ odpornościowy organizmu do walki z nowotworem.

• Wykorzystuje laboratoryjną wersję białek do zabijania komórek nowotworowych.

Przykłady immunoterapii w leczeniu nowotworów obejmują:

• Cytokiny – substancje wydzielane przez układ odpornościowy, które oddziałują na inne komórki

• Przeciwciała monoklonalne

• Szczepionki przeciwnowotworowe — szczepionki wykorzystujące substancję, która pobudza układ odpornościowy do odpowiedzi na nowotwór

Możliwe skutki uboczne. Efekty uboczne różnią się w zależności od rodzaju immunoterapii. Mogą one obejmować:

• Gorączka i dreszcze

• Słabość

• Ból głowy

• Nudności lub biegunka

• Wysypki

Radioterapia

Radioterapia jest „leczeniem miejscowym”, ponieważ nie oddziałuje na całe ciało. Wykorzystuje ona wysokoenergetyczne promienie rentgenowskie lub cząsteczki do niszczenia lub spowalniania wzrostu komórek nowotworowych w kościach. Najbardziej pomaga, jeśli u pacjenta występuje tylko jeden lub dwa przerzuty do kości. Można ją stosować samodzielnie lub w połączeniu z innymi rodzajami leczenia.

Jak to działa. Maszyna kieruje wiązkę promieniowania na przerzut do kości. Zabieg ten, zwany napromienianiem wiązką zewnętrzną, trwa zaledwie kilka minut. Pacjent może otrzymać promieniowanie w jednej dużej dawce lub w mniejszych ilościach w ciągu kilku zabiegów.

Możliwe skutki uboczne. Wczesne, przejściowe skutki uboczne zależą od leczonego miejsca, ale mogą obejmować:

• Zmęczenie

• Zmiany skórne

Chirurgia

Operacja może często pomóc w złagodzeniu objawów przerzutów do kości.

Jak to działa. W przypadku złamania kości operacja może pomóc w szybkim uśmierzeniu bólu. Operacja może również pomóc ustabilizować słabą kość, aby zapobiec jej złamaniu. Chirurg może wprowadzić:

• Śruby

• Pręty

• Szpilki

• Płyty

• Klatki

Możliwe skutki uboczne. Obejmują one typowe ryzyko związane z każdym zabiegiem chirurgicznym, takie jak infekcja.

Jeśli operacja nie wchodzi w grę, lekarz może zastosować gips lub szynę albo wstrzyknąć cement kostny, aby ułatwić poruszanie się i złagodzić ból.

Ablacja

W przypadku tej metody leczenia miejscowego, do guza wprowadza się igłę lub sondę w celu jego zniszczenia. Chociaż ablacja jest częściej stosowana w przypadku innych rodzajów przerzutów, może być pomocna w przypadku problemu z jednym lub dwoma guzami kości.

Jak to działa. Niektóre metody ablacji wykorzystują substancje chemiczne lub alkohol do zniszczenia guza. Dwie popularne metody obejmują:

• Ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RFA). Igła dostarcza prąd elektryczny w celu ogrzania guza.

• Krioablacja. Do zamrożenia guza używa się sondy.

Następnie lekarz może wypełnić przestrzeń powstałą w wyniku ablacji cementem kostnym, aby pomóc w stabilizacji kości.

Możliwe skutki uboczne. Zabieg ten jest generalnie bezpieczny, ale może powodować przejściową bolesność, obrzęk i zasinienie.

Ablacja końcówki nerwu

Ta nieinwazyjna procedura wykorzystuje energię ultradźwiękową i technologię obrazowania do uśmierzania bólu poprzez niszczenie zakończeń nerwowych w obszarze guza. Ponieważ nie ma nacięcia i nie wprowadza się sondy, zabieg jest zwykle wykonywany w warunkach ambulatoryjnych, w znieczuleniu miejscowym, a nie ogólnym. Chociaż możliwe są powikłania, występują one rzadko.

Jak to działa. Specjalista wykorzystuje obrazowanie w celu nakierowania na określony obszar, który ma być leczony za pomocą ultradźwięków. Następnie ciepło, które powstaje podczas przenikania ultradźwięków do tkanki docelowej, niszczy zakończenia nerwowe w kości wokół guza. Zniszczenie zakończeń nerwowych powoduje złagodzenie bólu.

Możliwe skutki uboczne. Możliwe powikłania to oparzenia skóry i uszkodzenie wrażliwych na ciepło narządów znajdujących się w pobliżu leczonego obszaru.

Angiosarcoma to rzadki rodzaj nowotworu, który rozpoczyna się w wyściółce naczyń krwionośnych lub limfatycznych. Im wcześniej lekarz może go wykryć i leczyć, tym lepiej.

Jest to rzadki rodzaj nowotworu, który rozpoczyna się w wyściółce naczyń krwionośnych lub limfatycznych. Może występować w dowolnym miejscu na ciele. Zwykle jednak pojawia się na skórze głowy lub szyi, zwłaszcza na skórze głowy i twarzy. Może również powstać w skórze piersi lub w głębokich tkankach wątroby czy serca.

Objawy

Zależą one od umiejscowienia nowotworu. Jeśli znajduje się na skórze, do najczęstszych objawów należą:

• Fioletowy obszar przypominający siniaka

• Rana, która nie ustępuje i może się powiększać

• Miejsce, które krwawi przy uderzeniu lub zadrapaniu

• Miękki guzek, który można wyczuć lub zobaczyć

Jeśli naczyniakomięsak znajduje się w głębokiej tkance, np. w wątrobie lub sercu, objawy są mniej oczywiste. Można odczuwać ból. W miarę postępu choroby lekarz może być w stanie wyczuć wzrost. Inne objawy zależą od miejsca, w którym znajduje się nowotwór.

Przyczyny

W większości przypadków przyczyna powstawania mięsaka naczyniowego nie jest znana. Istnieją jednak pewne czynniki, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania:

• Leczenie radioterapią

• Obrzęk limfatyczny, obrzęk spowodowany uszkodzeniem naczyń limfatycznych

• Narażenie na działanie niektórych substancji chemicznych, w tym arsenu, chlorku winylu i dwutlenku toru

• Istniejące wcześniej zmiany chorobowe

Jak się ją diagnozuje

Aby dowiedzieć się, czy masz angiosarcoma, lekarz rozpocznie od badania fizykalnego. Prawdopodobnie zostanie wykonanych kilka innych badań:

• Badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa lub skan PET, mogą pomóc w określeniu lokalizacji i wielkości guza. Mogą one pokazać lekarzowi, czy choroba rozprzestrzeniła się w organizmie.

• Biopsja, podczas której lekarz pobiera niewielką próbkę tkanki, może potwierdzić diagnozę. Próbkę wysyła się do laboratorium w celu przeprowadzenia badań.

Leczenie

Właściwa opcja dla Ciebie będzie zależała od umiejscowienia nowotworu, jego wielkości i tego, czy doszło do rozprzestrzenienia się choroby w organizmie. Leczenie może być kombinacją operacji, chemioterapii i radioterapii.

Chirurgia jest często głównym sposobem leczenia. Jej celem jest usunięcie całego nowotworu, a także części zdrowej tkanki wokół niego. Operacja może nie być możliwa, jeśli nowotwór jest zbyt duży lub rozprzestrzenił się na inne części ciała.

Promieniowanie wykorzystuje promienie rentgenowskie lub inne wiązki o wysokiej energii do zabicia komórek nowotworowych lub powstrzymania ich wzrostu. Radioterapia jest często stosowana po operacji w celu zabicia pozostałych komórek nowotworowych. Może to być opcja, jeśli pacjent nie może być poddany operacji.

Chemioterapia wykorzystuje leki lub substancje chemiczne, które są przyjmowane doustnie lub wstrzykiwane do żyły w celu zabicia komórek nowotworowych lub powstrzymania ich podziału. Może to być opcja, jeśli nie możesz poddać się operacji. Czasami stosuje się ją razem z naświetlaniem.

Rokowania po leczeniu

Im wcześniej rak zostanie zdiagnozowany, tym większe są szanse na przeżycie z chorobą. Najlepsze rokowania mają osoby z małymi guzami, które można łatwo usunąć. Gorzej jest, gdy nowotwór rozprzestrzeni się na inne części ciała.

Dlatego tak ważne jest, aby po zakończeniu leczenia kontynuować wizyty kontrolne u lekarza.

Co to jest terapia skojarzona w przypadku czerniaka z przerzutami? Jak działa, aby pomóc pacjentowi wyzdrowieć?

Jeśli masz czerniaka (rodzaj raka skóry), który rozprzestrzenił się na inne części ciała (co nazywane jest rakiem przerzutowym lub rakiem w IV stadium), lekarz może powiedzieć ci, że potrzebujesz terapii skojarzonej. Oznacza to, że w tym samym czasie zostanie zastosowane więcej niż jedno leczenie atakujące komórki nowotworowe.

Wiele lat temu główną bronią stosowaną przez lekarzy w walce z rakiem była chirurgia, chemioterapia (silny lek, który zabija zdrowe komórki wraz z komórkami rakowymi) i radioterapia. Obecnie istnieje wiele nowych narzędzi, takich jak immunoterapia, która wzmacnia układ odpornościowy organizmu, aby pomóc mu w walce z rakiem, oraz terapia celowana, która namierza i atakuje określone zmutowane geny lub białka występujące w niektórych postaciach raka, nie uszkadzając przy tym normalnych komórek.

Często, gdy lekarze łączą dwie lub więcej metod walki z rakiem, uzyskują lepsze wyniki niż w przypadku stosowania tylko jednej broni przeciwnowotworowej. Ten rodzaj leczenia pozwala zaatakować raka pod wieloma kątami jednocześnie, dzięki czemu jest mniej miejsc, w których może się on ukryć. Zwiększa to prawdopodobieństwo, że leczenie będzie skuteczne.

Lekarz zdecyduje, jaki rodzaj leczenia jest dla Ciebie najlepszy, na podstawie Twojego stanu zdrowia i rodzaju czerniaka, który u Ciebie występuje. Wybierze również najlepszą opcję, którą należy wypróbować w pierwszej kolejności. Niektóre metody leczenia mogą nie być odpowiednie dla Ciebie, jeśli w Twojej postaci czerniaka nie występują określone zmutowane geny lub białka.

Mogą wystąpić poważniejsze skutki uboczne niż w przypadku jednoczesnego stosowania tylko jednej metody leczenia. Lekarz może zdecydować o przerwaniu jednego z nich, jeśli skutki uboczne są zbyt poważne. Może także przerwać leczenie, jeśli stan pacjenta nie ulegnie poprawie w określonym czasie.

Lekarz może zaproponować następujące kombinacje:

Leki do immunoterapii

Badania wykazały, że stosowanie dwóch leków w leczeniu czerniaka w stadium IV jest skuteczniejsze niż stosowanie tylko jednego. Rak może oszukać twój układ odpornościowy, aby pozostawił go w spokoju. Te leki pobudzają organizm do walki.

Gdy ipilimumab (Yervoy) jest skojarzony z niwolumabem (Opdivo) lub pembrolizumabem (Keytruda), wskaźniki przeżycia są lepsze niż w przypadku leczenia samym ipilimumabem. Połączenien?nivolumab-relatlimab-rmbw?(Opdualag)? jest pierwszym w swojej klasie połączeniem niwolumabu i relatlimabu w stałej dawce, podawanym w pojedynczym wlewie dożylnym.

Lekarz będzie wiedział, czy ta kombinacja leków jest odpowiednia dla pacjenta. Może być bardziej prawdopodobne, że wystąpią u Ciebie poważne problemy z sercem lub inne poważne działania niepożądane, niż gdybyś przyjmował tylko jeden z tych leków.

Leki terapii celowanej

Niektóre z nowszych metod leczenia nowotworów są ukierunkowane na określone zmutowane geny lub białka, które są potrzebne nowotworowi do rozwoju lub przetrwania. Jeśli czerniak je posiada, można przyjmować leki, które je zwalczają.

U około połowy chorych na czerniaka występuje zmiana w genach zwana BRAF. U innych osób występuje pewne białko o nazwie MEK, które pomaga czerniakowi rosnąć i rozwijać się. Jeśli twój nowotwór je posiada, lekarz może podać ci mieszankę binimetynibu (Mektovi) i enkorafenibu (Braftovi), dabrafenibu (Tafinlar) i trametynibu (Mekinist) lub dwa inne leki o nazwie kobimetynib (Cotellic) i wemurafenib (Zelboraf). Mogą one zmniejszać guzy i pomóc w wydłużeniu życia. Mogą jednak wystąpić poważne skutki uboczne.

Leki stosowane w chemioterapii

Chemioterapia nie jest leczeniem pierwszego wyboru w przypadku czerniaka. Jednak niektórzy pacjenci z czerniakiem w IV stadium otrzymują chemioterapię jako rodzaj terapii skojarzonej. Lekarz może wybrać spośród wielu leków i prawdopodobnie pacjent będzie otrzymywał więcej niż jeden taki lek jednocześnie. Taka mieszanka działa dobrze na zmniejszanie się guzów, ale może też powodować więcej skutków ubocznych.

Najbliższe opcje

Lekarze testują w badaniach klinicznych inne formy terapii skojarzonej w przypadku czerniaka. Niektóre z nich wydają się być obiecujące. Zapytaj swojego lekarza, czy badania kliniczne są dla Ciebie odpowiednie.

Te metody leczenia mogą być dostępne poza badaniami klinicznymi, jeśli okażą się wartościowe:

• Połączenie leków immunoterapeutycznych dla osób z mniej zaawansowanym czerniakiem

• Połączenie immunoterapii i terapii celowanej dla osób z czerniakiem w stadium IV

• Połączenie immunoterapii i radioterapii (nazywane radioimmunoterapią) u osób z czerniakiem. Obecnie lekarze stosują ją w leczeniu niektórych rodzajów chłoniaka, który jest inną postacią raka.

• Połączenie immunoterapii i szczepionki zwalczającej raka u osób z czerniakiem.

Poznaj różne rodzaje immunoterapii stosowane w leczeniu przerzutowego czerniaka.

Czerniak jest najpoważniejszą postacią raka skóry. Jest to również choroba immunoreaktywna, co oznacza, że jeśli masz czerniaka, twój ochronny układ odpornościowy przechodzi w tryb ataku.

W przypadku kilku osób ta naturalna reakcja wystarcza do zniszczenia guza. Jednak w większości przypadków tak się nie dzieje.

Wyobraź sobie jednak, że mógłbyś przestawić biologiczny przełącznik, który zmieniłby twój układ odpornościowy w wyszkolonego zabójcę wyszukującego i niszczącego tylko guzy czerniaka, pozostawiając zdrowe komórki w spokoju. Na tym właśnie polega podstawowa idea immunoterapii.

Czerniaki we wczesnym stadium można wyleczyć za pomocą operacji. Bardziej zaawansowane czerniaki (te, które dały przerzuty lub rozprzestrzeniły się na inne części ciała) są trudniejsze do leczenia.

W przeszłości istniało wiele skutecznych opcji leczenia czerniaka z przerzutami. Jednak nowe rodzaje immunoterapii przynoszą nową nadzieję osobom cierpiącym na ten typ nowotworu.

Twoje ciało, twoje pole bitwy

Twój układ odpornościowy to zespół narządów, komórek i innych elementów, które pomagają chronić organizm przed wrogimi najeźdźcami, takimi jak infekcje i choroby. Gdy nie rozpoznaje on nowej substancji w organizmie, włącza alarm i atakuje najeźdźcę.

Komórki rakowe są jednak trudne do zaobserwowania przez układ odpornościowy. Może ich nie zauważyć, ponieważ wyglądają tak samo jak normalne komórki. Czasami widzi komórki nowotworowe, ale nie jest w stanie zareagować wystarczająco silnie, aby je zabić. Komórki nowotworowe mogą również wysyłać sygnały, które utrzymują układ odpornościowy w ryzach.

Immunoterapia wykorzystuje leki, aby pomóc organizmowi w walce z rakiem na dwa podstawowe sposoby:

• Pobudzenie układu odpornościowego, dzięki czemu lepiej radzi sobie on z wyszukiwaniem i zwalczaniem komórek nowotworowych

• Wzmacnia naturalne mechanizmy obronne organizmu za pomocą sztucznych wersji, takich jak białka układu odpornościowego wyprodukowane w laboratorium

Immunoterapia stała się potężną bronią w wojnie z rakiem. Nowsze metody leczenia z pewnością wpłyną na sposób, w jaki nowotwory będą leczone w przyszłości.

Co znajduje się w skrzyni wojennej?

Obecnie immunoterapia jest stosowana głównie u osób z czerniakiem z przerzutami lub u tych, u których istnieje duże prawdopodobieństwo nawrotu nowotworu. Dostępne opcje obejmują:

Inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego: Te obiecujące nowe leki wykorzystują punkty kontrolne – białka na komórkach odpornościowych, które muszą być włączone lub wyłączone, aby rozpocząć lub wzmocnić odpowiedź immunologiczną. Pomagają one również zapobiegać atakom układu odpornościowego na normalne, zdrowe komórki. Istnieją dwa rodzaje punktów:

• Inhibitory PD-1: niwolumab (Opdivo),?niwolumab-relatlimab-rmbw?(Opdualag),?i pembrolizumab (Keytruda).

• Inhibitor CTLA-4: ipilimumab (Yervoy)

Terapia celowana:?

• Inhibitory BRAF: Około połowa czerniaków jest związana ze zmutowanym lub aktywowanym genem BRAF. FDA zatwierdziła trzy inhibitory BRAF do leczenia czerniaka – dabrafenib (Tafinlar), enkorafenib (Braftovi) i wemurafenib (Zelboraf).

• Inhibitory MEK: Atakują one białko MEK, które bierze udział w rozprzestrzenianiu się nowotworu. Działają one dobrze w połączeniu z inhibitorami BRAF, zmniejszając guzy i opóźniając ich wzrost. Leki te obejmują binimetynib (Mektovi), kobinmetinib (Cotellic) i trametynib (Mekinist).

Leki te działają również w połączeniu z inhibitorami PD-1.

Cytokiny: To starsze podejście do immunoterapii – są to białka, które pobudzają układ odpornościowy. Wyprodukowane przez człowieka cytokiny, takie jak interferon-alfa i interleukina-2, mogą zmniejszać guzy, ale są to zazwyczaj krótkotrwałe reakcje. Można je podawać razem z lekami chemioterapeutycznymi.

Terapia wirusami onkolitycznymi: Wirusy te można zaprogramować w laboratorium w taki sposób, aby infekowały i zabijały komórki nowotworowe, jednocześnie alarmując układ odpornościowy, aby działał jako wzmocnienie. T-vec (Imlygic) to genetycznie zmodyfikowany wirus zaprojektowany tak, aby replikował się w obrębie guzów i powodował ich pękanie.

Szczepionka Bacille Calmette-Guerin (BCG): Ten zarazek jest spokrewniony z tym, który wywołuje gruźlicę. Nie spowoduje ona poważnych problemów, ale pobudzi układ odpornościowy i jest czasami stosowana w leczeniu czerniaka w III stadium.

Siła w liczbach

Te metody leczenia działają, gdy są stosowane pojedynczo, ale lekarze odkryli, że połączenie ich daje lepsze wyniki.

FDA zatwierdziła immunoterapię łączoną w przypadku czerniaka z przerzutami, obejmującą połączenie inhibitora CTLA-4 ipilimumabu (Yervoy) oraz inhibitora PD-1 niwolumabu (Opdivo) lub pembrolizumabu (Keytruda).

Wyniki są dobre. Leczenie skojarzone inhibitorem PD-1 i ipilimumabem dawało lepsze wskaźniki przeżycia niż leczenie samym ipilimumabem. W niektórych przypadkach choroba prawie ustąpiła.

Przedyskutuj z lekarzem wszystkie opcje leczenia i ich skutki uboczne. Pomoże on zdecydować, co będzie dla Ciebie najlepsze. Należy wziąć pod uwagę: Twój wiek i ogólny stan zdrowia, stopień zaawansowania nowotworu, szanse na to, że leczenie pomoże, a także Twoje samopoczucie związane z potencjalnymi skutkami ubocznymi.

W chwili obecnej immunoterapia jest standardem leczenia osób z czerniakiem z przerzutami. Większość osób otrzymuje ją poprzez udział w badaniach klinicznych. Lekarze wykorzystują je do testowania leków, zanim zostaną one wprowadzone na rynek. Jeśli jesteś zainteresowany poznaniem tego najnowocześniejszego sposobu leczenia, zapytaj swojego lekarza.

Przerzutowy czerniak był kiedyś praktycznie nieuleczalny, co stanowiło niesprawiedliwy rzut monetą. Jednak badania postępują szybko i lekarze spodziewają się, że w ciągu najbliższych kilku lat nastąpi stały postęp w stosowaniu immunoterapii w przypadku czerniaka przerzutowego.

Eksperci wyjaśniają, jak przejąć kontrolę nad swoim życiem po zdiagnozowaniu raka.

„Rak” może być najbardziej przerażającym słowem w medycynie. Po zdiagnozowaniu raka życie ulega nagłej i głębokiej zmianie. Początkowy szok ustępuje miejsca uświadomieniu sobie ogromnych fizycznych, emocjonalnych i duchowych wyzwań, które przed nami stoją.

Oprócz emocjonalnych zawirowań towarzyszących diagnozie nowotworowej, pacjenci stają w obliczu praktycznej konieczności: opracowania planu życia z rakiem i walki z nim.

Diagnoza nowotworowa może być przytłaczająca. Lekarz może pomóc w rozpoczęciu podróży.

Po diagnozie raka: Czas na przejęcie kontroli

Joy Fincannon, RN, MS, pielęgniarka kliniczna specjalizująca się w pielęgniarstwie psychiatrycznym w American Cancer Society, mówi: „Ludzie po diagnozie raka często są w „fazie szoku”. Taka początkowa reakcja jest zupełnie normalna.

Ale potem trzeba przejąć kontrolę nad sytuacją, mówi Dave Visel, autor książki „Życie z rakiem”. Wiele rzeczy będzie poza twoją kontrolą, ale staraj się kontrolować to, co możesz.

Oto ważne kroki, które możesz podjąć, aby kierować swoim życiem po zdiagnozowaniu raka:

• Znajdź partnera. Jak mówi Visel, nikt nie powinien przechodzić przez walkę z rakiem samotnie. Dla wielu osób będzie to współmałżonek, członek rodziny lub bliski przyjaciel. Wybierz kogoś, z kim możesz otwarcie rozmawiać o poważnych sprawach.

• Zorganizuj się. Załóż notatnik lub segregator, w którym będziesz zapisywać terminy wizyt, numery telefonów do lekarzy i informacje, które będziesz zbierać po drodze. Zabieraj go ze sobą na każdą wizytę lekarską, notuj wyniki badań i możliwości leczenia. Załóż listę pytań, które chcesz zadać lekarzowi podczas następnej wizyty.

• Zdobądź informacje. Podejmij kroki, aby dowiedzieć się więcej o rozpoznaniu raka i możliwościach leczenia – ale rób to w tempie, które jest dla Ciebie wygodne. Dla niektórych osób duża ilość informacji jest dokładnie tym, czego potrzebują, mówi dr Katherine DuHamel, psycholog zdrowia z Memorial Sloan-Kettering Cancer Center w Nowym Jorku. Inni mogą nie chcieć zbyt wiele od razu.

• Podczas badań należy korzystać wyłącznie z bezstronnych, godnych zaufania źródeł. Zacznij od stron internetowych American Cancer Society i National Cancer Institute.

• Rozważ możliwość zasięgnięcia drugiej opinii. Leczenie raka jest skomplikowane, a różni lekarze mogą mieć różne filozofie i podejście do pacjenta. Druga opinia może także pomóc w uzyskaniu większej pewności co do planu leczenia. Niektóre firmy ubezpieczeniowe wymagają drugiej opinii. R. A. Bloch Cancer Foundation udostępnia bezpłatnie listę ośrodków, w których można uzyskać drugą opinię. Najbliższy ośrodek można znaleźć pod numerem telefonu 800-433-0464.

Po diagnozie choroby nowotworowej: Podejście do całego życia

Diagnoza nowotworowa ma wpływ na każdą sferę życia, dlatego plany radzenia sobie po diagnozie nowotworowej również powinny mieć na to wpływ.

Bierz aktywny udział w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia i opieki medycznej. Biorąc pod uwagę złożoność leczenia raka, możesz mieć wrażenie, że powinieneś odsunąć się od swoich lekarzy. Jednak według dr Michaela Fischa, onkologa przewodu pokarmowego z M.D. Anderson Cancer Center w Houston, pacjenci i ich rodziny powinni już na wczesnym etapie procesu leczenia zdać sobie sprawę, że są kluczowymi członkami zespołu opieki zdrowotnej.

Leczenie raka jest bardzo złożone i zindywidualizowane. Twój plan leczenia nowotworu będzie zależał od wielu czynników, w tym od rodzaju nowotworu, jego umiejscowienia i stadium rozwoju, Twojego obecnego stanu zdrowia oraz Twoich celów związanych z leczeniem i jakością życia. Zarówno dążenie do wyleczenia bez względu na dyskomfort leczenia, jak i dążenie do komfortu ponad wszystko, to rozsądne cele leczenia.

Aby podejmować świadome decyzje, musisz poznać swoje możliwości leczenia raka, które mogą obejmować:

• Operacja (większa lub mniejsza operacja mająca na celu usunięcie nowotworu)

• Chemioterapia (stosowanie leków przeciwnowotworowych, które działają w całym organizmie)

• Radioterapia (wykorzystująca wiązki lub implanty o wysokiej energii do zabijania komórek nowotworowych)

• Immunoterapia (wykorzystywanie produktów układu odpornościowego jako leków przeciwko nowotworowi)

Bardziej szczegółowe informacje na temat terapii można znaleźć na zaufanych stronach internetowych oraz w rozmowach z lekarzami.

Być może zechcesz rozważyć udział w badaniu klinicznym. W badaniach klinicznych porównuje się terapię przeciwnowotworową, o której wiadomo, że jest skuteczna, z terapią, która rokuje tak samo lub lepiej. Badania kliniczne są prowadzone w odniesieniu do prawie każdej postaci raka. Decyzja o wzięciu udziału w badaniu klinicznym jest skomplikowana, ale warta rozważenia. Jeśli jesteś zainteresowany udziałem w badaniu klinicznym, porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem. Więcej informacji na temat badań klinicznych można uzyskać w następujących organizacjach non-profit: The Coalition of Cancer Cooperative Groups (CCCG); the National Cancer Institute Physician Data Query (PDQ); oraz American Cancer Society Clinical Trial Matching Service.

Należy również sceptycznie podchodzić do statystyk. Statystyki mogą pomóc, ale mogą też namieszać ci w głowie – mówi Fincannon. Nawet jeśli szanse są korzystne, ludzi często prześladują liczby – dodaje. Weź pod uwagę własne preferencje i poproś swojego onkologa o odpowiednią komunikację. Niektórzy pacjenci lubią znać wiele … statystycznych szczegółów – mówi Fisch. Jeśli tak nie jest, poproś lekarza, aby zamiast liczb procentowych używał słów „większość” lub „niektórzy” – sugeruje Fincannon.

Komunikowanie się z przyjaciółmi i członkami rodziny

Wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół po zdiagnozowaniu raka może dosłownie uratować życie. Jednocześnie, jak ostrzegają eksperci, zajmowanie się wszystkimi życzliwymi osobami może cię wyczerpać. Kluczem jest uzyskanie potrzebnego wsparcia przy jednoczesnym zarezerwowaniu czasu i energii na leczenie i powrót do zdrowia. Pomocne może być kilka wskazówek:

• Nie ukrywaj swojej diagnozy. Chronienie dzieci lub innych osób przed złą wiadomością zazwyczaj pogarsza sytuację.

• Gdy ktoś pyta, czy może pomóc, należy wyznaczyć mu konkretne zadania. Przykładem może być podwiezienie na umówione spotkanie lub pomoc w opiece nad dzieckiem.

• Załóż stronę internetową lub wyznacz osobę do kontaktu, aby dzielić się informacjami z rodziną i przyjaciółmi.

• Spodziewaj się niezręcznych rozmów – a nawet nieumyślnie raniących komentarzy lub zachowań – ze strony przyjaciół, którzy mają dobre intencje.

Samokontrola finansowa

Diagnoza raka wymaga zarówno planu finansowego, jak i medycznego. Planowanie budżetu na koszty opieki zdrowotnej i zapewnienie bezpieczeństwa rodzinie wymaga wcześniejszego planowania. Niezależnie od dochodów, każdy powinien rozważyć potencjalne skutki finansowe diagnozy nowotworowej.

W naszym systemie opieki zdrowotnej ubezpieczenie stanowi dużą różnicę w opiece nad chorym na raka. Jeśli masz ubezpieczenie, przeczytaj dokładnie swój plan i porozmawiaj z lekarzem o rozpoznaniu raka.

Jeśli nie masz ubezpieczenia, spróbuj zapisać się do planu ubezpieczeniowego. Choć nie zawsze jest to łatwe, przystąpienie do dużej firmy jest najlepszym sposobem na szybkie uzyskanie ubezpieczenia.

Jeżeli nie możesz wykupić żadnego ubezpieczenia, twój stan może wprowadzić cię do puli ryzyka dla osób nieubezpieczonych, która zapewnia dopłaty do opieki zdrowotnej.

Zajmowanie się sprawami finansowymi może znacznie zwiększyć stres związany z rozpoznaniem raka. Może to być dobry obszar do powierzenia komuś innemu, na przykład zaufanemu członkowi rodziny lub przyjacielowi, albo certyfikowanemu planiście finansowemu, który jest wyczulony na kwestie związane z rakiem. Wpisz hasło „financial” w wyszukiwarce internetowej American Cancer Societys (www.cancer.org), aby uzyskać dodatkowe pomocne informacje.

Dbałość o Ciebie

Dbałość o siebie po zdiagnozowaniu raka może być najważniejszym zadaniem ze wszystkich – i najbardziej pomijanym.

Obowiązki zawodowe i inne role – takie jak rodzic, małżonek czy opiekun – będą rywalizować o Twój czas i energię. Zasada nr 1: najważniejsze jest leczenie – mówi Visel. DuHamel przypomina o zaleceniu samolotowym: Zanim zaczniesz pomagać innym, załóż swoją własną maskę tlenową.

Po zdiagnozowaniu raka jesteś sobie winien, aby być swoim własnym opiekunem nr 1. Twój osobisty plan opieki powinien zawierać następujące elementy:

• Staraj się prowadzić jak najbardziej normalne życie, mówi Fincannon. Jesteś kimś więcej niż tylko pacjentem chorym na raka – jesteś tym, kim byłeś przed diagnozą.

• Ćwicz tak dużo, jak tylko możesz. Pomogą krótkie spacery, a nawet zwykłe rozciąganie.

• Zachowanie pozytywnego nastawienia jest ważne. Jednak jeszcze ważniejsze jest wyrażanie swoich uczuć – nawet tych, które wydają się negatywne.

• Naucz się polegać na innych. Jak mówi Fincannon, masz raka – dogoń go! Podziel się z innymi obowiązkami związanymi z opieką nad dziećmi lub osobami starszymi.

• Rozważyć możliwość rozmowy ze specjalistą ds. zdrowia psychicznego, zwłaszcza jeśli jesteś przygnębiony lub niespokojny. Terapia może pomóc w złagodzeniu stresu związanego z diagnozą choroby nowotworowej oraz zapewnić bezpieczne miejsce do wyrażenia swoich obaw i nadziei na przyszłość.

Od odżywiania po wsparcie emocjonalne – tych sześć osób może Ci pomóc podczas leczenia raka.

Kiedy myślisz o wsparciu i leczeniu raka, prawdopodobnie myślisz o chemioterapii, radioterapii i chirurgii. Walka z rakiem to jednak o wiele więcej niż tylko niszczenie komórek nowotworowych.

Podczas leczenia raka należy dobrze się odżywiać i utrzymywać zdrową wagę. Musisz wiedzieć, do kogo zwrócić się z pytaniami dotyczącymi leczenia lub jego skutków ubocznych. Możesz potrzebować pomocy w radzeniu sobie z emocjonalnym wpływem choroby nowotworowej. Dlatego, chociaż zazwyczaj nie myślisz o dietetyku, pracowniku socjalnym lub terapeucie jako o ważnym wsparciu w walce z rakiem, to jednak często tak jest.

Musimy spojrzeć na opiekę medyczną nad daną osobą z perspektywy holistycznej, mówi Terri Ades, MS, APRN-BC, AOCN, dyrektor ds. informacji o raku w American Cancer Society w Atlancie. Podczas gdy głównym zadaniem lekarza może być skupienie się na raku, inni pracownicy służby zdrowia będą ciężko pracować, aby utrzymać Cię w zdrowiu.

Poniżej przedstawiamy sześciu pracowników służby zdrowia, na których możesz polegać, aby uzyskać wsparcie podczas leczenia raka.

Pielęgniarka: Główna osoba w zespole wsparcia chorych na raka

Nie zdziwisz się, jeśli usłyszysz, że pielęgniarki odgrywają ważną rolę w leczeniu raka. Możesz jednak nie zdawać sobie sprawy z tego, jak istotną rolę odgrywają one w pełnym wsparciu pacjenta z chorobą nowotworową.

Pielęgniarki są największymi orędownikami pacjentów, mówi Ades.

Harold J. Burstein, MD zgadza się z tym stwierdzeniem. Myślę, że pielęgniarki mogą mieć większe szanse niż lekarze, aby spojrzeć na leczenie z punktu widzenia pacjenta” – mówi Burstein, onkolog pracujący w Dana-Farber Cancer Institute w Bostonie.

Z jakimi pielęgniarkami się spotkasz? Wszystkie rodzaje. Ale Twój onkolog prawdopodobnie ściśle współpracuje z pielęgniarką onkologiczną – która ma specjalne przeszkolenie w leczeniu raka – lub z pielęgniarką praktykującą. Pielęgniarki te odgrywają kluczową rolę w zarządzaniu i zapobieganiu skutkom ubocznym leczenia, takim jak nudności. Odgrywają również ważną rolę w pomaganiu pacjentowi w codziennych sprawach. Mogą na przykład przekazywać lekarzowi Twoje obawy. Mogą koordynować leczenie z innymi specjalistami należącymi do zespołu wsparcia onkologicznego. Mogą też pomóc w uzyskaniu informacji o usługach wsparcia w zakresie walki z rakiem w danej społeczności. W trakcie leczenia pacjenci często w dużym stopniu polegają na swoich pielęgniarkach.

Pielęgniarki często spędzają z pacjentem więcej czasu niż lekarze, odpowiadając na pytania i oferując wsparcie – mówi Ades. Często nawiązują komfortową, opartą na zaufaniu relację.

Twój doradca psychologiczny: Klucz do zespołu wsparcia chorych na raka

Życie z rakiem i leczenie nowotworu może mieć głęboki wpływ na psychikę. Wiele osób popada w stany lękowe lub depresję. Spotkania z terapeutą – klinicznym pracownikiem socjalnym, psychologiem lub psychiatrą – mogą być kluczową formą wsparcia w chorobie nowotworowej. Terapeuta może pomóc Ci w wielu różnych aspektach leczenia raka. Może on pomóc w zmaganiu się z niektórymi przerażającymi, poważnymi problemami, które wiążą się z chorobą nowotworową. Terapeuta może również pomóc w radzeniu sobie z codziennymi problemami praktycznymi. Jak należy rozmawiać z dziećmi o raku? Jak dużo powinieneś powiedzieć o swojej sytuacji szefowi i współpracownikom? Niektóre ośrodki onkologiczne zatrudniają terapeutów. Lekarz może również skierować Cię do zewnętrznego doradcy w okolicy, który specjalizuje się we wsparciu chorych na raka.

Twój pracownik socjalny: Pomoc w znalezieniu źródeł wsparcia dla chorych na raka

Pracownicy socjalni są często kluczową postacią w zespołach wsparcia chorych na raka, ponieważ mogą pomóc na wiele różnych sposobów. Mogą być istotnym wsparciem emocjonalnym, pomagając Tobie i Twojej rodzinie radzić sobie ze stresem związanym z leczeniem raka. Pracownicy socjalni pomagają także w sprawach praktycznych. Na przykład, mogą znaleźć grupy wsparcia dla chorych na raka, środki transportu i inne zasoby społeczne, które mogą być potrzebne. Pomogą Ci zrozumieć wszelkie zagmatwane aspekty leczenia, a nawet pomogą w załatwianiu formalności.

W Twoim szpitalu powinni być zatrudnieni pracownicy socjalni, z którymi możesz się spotkać. W niektórych ośrodkach opieki zdrowotnej mogą nawet pracować onkologiczni pracownicy socjalni, którzy są specjalnie przeszkoleni w zakresie wsparcia w chorobie nowotworowej. Jeśli chcesz, możesz także zdecydować się na regularną terapię z pracownikiem socjalnym pracującym poza szpitalem. Sprawdź, czy znajdziesz takiego, który specjalizuje się w leczeniu osób radzących sobie z chorobą.

Twój doradca duchowy: Osobisty doradca w zespole wsparcia chorych na raka

Dla wielu osób i ich rodzin wiara i modlitwa mają kluczowe znaczenie w przechodzeniu przez leczenie raka. Jak podaje National Cancer Institute, niektóre badania wykazują, że osoby silnie wierzące mogą odczuwać mniejszy ból, lęk i depresję. Czasami radzenie sobie z chorobą nowotworową może stanowić wyzwanie dla Twojej wiary i możesz potrzebować porozmawiać z kimś o swoich obawach. Dobrym pomysłem jest poszukanie duchowego doradcy w celu uzyskania wsparcia w walce z rakiem. Może to być przywódca religijny w Twojej społeczności, np. ksiądz, pastor lub rabin. Można też poprosić o rozmowę z kapelanem pracującym w szpitalu. Oczywiście, doradca duchowy nie musi mieć oficjalnego tytułu. Możesz znaleźć wielką pociechę w spotkaniach z bliskimi przyjaciółmi w kręgu modlitewnym.

Twój dietetyk: Znaczenie odżywiania w opiece nad chorym na raka

Jeśli jesteś leczony na raka, właściwe odżywianie może być ostatnią rzeczą, o której myślisz. Możesz być zbyt zajęty i zbyt zmęczony, aby dbać o zbilansowaną dietę. Poza tym rak i jego leczenie mogą utrudniać jedzenie. Mogą wystąpić nudności, biegunka, owrzodzenia jamy ustnej i utrata apetytu.

Zdrowe odżywianie jest jeszcze ważniejsze, gdy przeżywasz emocjonalny i fizyczny stres związany z leczeniem raka. Dietetyk może doradzić Ci, jak w prosty sposób dostarczyć potrzebnych składników odżywczych. Niektóre osoby poddawane leczeniu przeciwnowotworowemu są podatne na szybką utratę wagi. W takich przypadkach dietetyk może zaoferować istotne wsparcie w walce z rakiem. Może on upewnić się, że dieta dostarcza odpowiednią ilość kalorii i białka, które są potrzebne do utrzymania prawidłowej wagi.

Większość szpitali zatrudnia dietetyków. Jeśli jesteś zainteresowany spotkaniem z dietetykiem lub specjalistą ds. żywienia, zapytaj swojego lekarza lub pielęgniarkę. Możesz również spotkać się z dietetykiem poza ośrodkiem zdrowia, ale poszukaj kogoś, kto jest ekspertem w udzielaniu wsparcia w walce z rakiem.

Twój fizykoterapeuta: Zachowanie siły podczas leczenia raka

Rak – i jego leczenie – może naprawdę zwalić z nóg. Jeśli jednak zbyt długo pozostajesz w pozycji leżącej i bezczynnej, szybko tracisz siłę mięśni. Dlatego warto rozważyć włączenie fizykoterapeuty do zespołu wsparcia chorych na raka. Osłabienie mięśni może opóźnić Twój powrót do zdrowia i utrudnić go. Fizykoterapeuci mogą pomóc Ci utrzymać siłę podczas leczenia i przywrócić sprawność po jego zakończeniu.

Rak i jego leczenie mogą również powodować zmiany fizyczne, do których trzeba będzie się przystosować. Na przykład w przypadku zabiegu chirurgicznego mogą być potrzebne specjalne ćwiczenia, aby odbudować siłę mięśni po operacji. Jeśli lekarz nie zasugeruje fizykoterapii, zapytaj o nią. Sprawdź także, czy Twoje ubezpieczenie zdrowotne obejmuje fizykoterapię w trakcie lub po leczeniu raka.

Klucz do wsparcia chorego na raka: Prośba o pomoc

Oczywiście, nie wszystkie te osoby mogą się spotkać z ekspertami. W zależności od przypadku może być konieczne skorzystanie z pomocy tylko kilku z nich. Jeśli jednak masz zamiar rozpocząć leczenie i czujesz się samotny i przestraszony, ważne jest, abyś wiedział, jakie rodzaje wsparcia są dostępne, jeśli ich potrzebujesz.

Pamiętaj, że nie jesteś sam – mówi Burstein. Moi pacjenci zawsze powtarzają mi, że im częściej szukasz pomocy, tym lepszą pomoc otrzymujesz. Wystarczy tylko poprosić”.

Jeśli właśnie dowiedziałeś się, że masz raka, prawdopodobnie chcesz powiedzieć o tym najbliższym. Ale co z twoim pracodawcą?

Jeśli właśnie dowiedziałeś się, że masz raka, być może zastanawiasz się, w jaki sposób powiesz o tym wszystkim osobom w swoim życiu. Prawdopodobnie chcesz powiedzieć o tym najbliższym, ale co z Twoim pracodawcą?

„W czasie, gdy możesz mieć wrażenie, że straciłeś wiele kontroli z powodu choroby nowotworowej, masz możliwość wyboru” – mówi Monica Bryant, prawnik i dyrektor operacyjny Cancer Triage. „Jeśli zdecydujesz, że chcesz zachować prywatność, możesz nadal korzystać ze wszystkich praw i świadczeń, które ci przysługują, bez ujawniania faktu, że masz raka”.

Jakie są Twoje prawa?

Jeśli twój pracodawca zatrudnia co najmniej 50 pracowników, musi on przestrzegać prawa zwanego Family Medical Leave Act. Ustawa ta daje pracownikom, którzy są poważnie chorzy, 12 tygodni roboczych urlopu w okresie 12 miesięcy. Jeśli byłeś zatrudniony w swojej pracy przez co najmniej 12 miesięcy w ciągu ostatnich 7 lat i pracowałeś przez równowartość około 24 godzin tygodniowo w ciągu roku, prawdopodobnie kwalifikujesz się do tego. Urlop może dać ci czas potrzebny na leczenie, w tym operację, rekonwalescencję i chemioterapię.

W trakcie leczenia możesz jednak potrzebować czegoś więcej niż tylko czasu wolnego. Ustawa Americans with Disabilities Act (ADA) gwarantuje, że organizacje zatrudniające co najmniej 15 pracowników pomogą w dostosowaniu się do potrzeb pracowników w trakcie i po poważnej chorobie.

„Niewiele osób wie o rozsądnych dostosowaniach i w pełni z nich korzysta” – mówi Bryant. „Są to jedne z najważniejszych narzędzi dla osób, które mogą pracować w trakcie leczenia lub wrócić do pracy po jego zakończeniu”.

Rozsądne udogodnienia, jak określa je ustawa ADA, są dokładnie tym samym: udogodnieniami, o ile są uzasadnione, które pomogą w wykonywaniu pracy w czasie choroby. To, co może być potrzebne, zależy od wielu czynników. Ważnym czynnikiem jest rodzaj skutków ubocznych leczenia, takich jak zmęczenie, nudności, ból lub problemy z jasnym myśleniem. Nie wiadomo, jakie udogodnienia będą pomocne, dopóki nie będą potrzebne. A to z czasem może się zmienić.

„To, czego ktoś potrzebuje wkrótce po leczeniu, będzie prawdopodobnie inne za 3 miesiące, za 5 lat i za 10 lat” – mówi Bryant.

Niektóre udogodnienia mogą obejmować zmianę godzin pracy, możliwość pracy w domu, oprogramowanie do dyktowania na komputerze lub wygodniejsze stanowisko pracy. Możesz prosić o te rzeczy, gdy pojawią się problemy, i wprowadzać zmiany na bieżąco.

„Jest to bardzo elastyczne i korzystne zarówno dla pracowników, jak i pracodawców” – mówi Bryant. „Pracodawca nie chce stracić cenionego pracownika [ponieważ nie może on pracować w obecnych warunkach] i przechodzić przez proces zatrudniania kogoś innego, więc on też na tym korzysta”.

Jeśli ty lub twoja firma nie spełniacie kryteriów, które pozwalają na uzyskanie urlopu lub dostosowań, nie wszystko jest stracone. Prawo stanowe może Cię chronić, lub pracodawca może mieć politykę dla pracowników, którzy potrzebują zwolnienia lekarskiego. „Wielu pracodawców jest znacznie bardziej hojnych niż minimum wymagane przez prawo” – mówi Bryant.

Czy nie muszę powiedzieć szefowi?

Zastanawiasz się, w jaki sposób możesz uzyskać wolne i potrzebne zmiany, nie mówiąc szefowi, że masz raka?

W przypadku większości ludzi to skutki uboczne leczenia, a nie sam nowotwór, uniemożliwiają pracę. Ból związany z chemioterapią lub senność mogą utrudniać wykonywanie pracy w sposób, w jaki zwykle ją wykonujesz. Możesz zdecydować się na poinformowanie pracodawcy o tych objawach, a nie o swojej diagnozie. Na przykład: „Potrzebuję leczenia, które będzie wymagało ode mnie wzięcia wolnego”.

Razem z pracownikiem służby zdrowia wypełnisz kilka formularzy dotyczących urlopu i dostosowań. Ważne jest, aby wiedzieć, że pracodawca może dać ci firmowy formularz z prośbą o diagnozę, ale formularze federalne nie zawierają takiej informacji.

„Niektórzy pracownicy służby zdrowia wypełniają tylko formularz Departamentu Pracy, więc dzielą się tylko tymi informacjami, do których pracodawca jest prawnie upoważniony” – mówi Bryant.

Formularz federalny wymaga po prostu zaświadczenia od lekarza, że masz medyczny powód, aby poprosić o urlop. Jeśli nie chcesz dzielić się swoją diagnozą, powiedz o tym swojemu lekarzowi przed wypełnieniem formularza. W ten sposób świadczeniodawca pominie twoją diagnozę w dokumentacji i uniknie słów takich jak chemioterapia czy onkologia.

„Jednym z punktów spornych jest pytanie w formularzu o specjalizację świadczeniodawcy” – mówi Bryant. „Jeśli nie chcesz tego ujawnić, lekarz może wpisać 'medycyna wewnętrzna’ zamiast 'onkologia’. Jest to absolutnie prawdziwe, a jednocześnie nie powoduje nieumyślnego ujawnienia informacji”.

Ale dlaczego nie powiedzieć?

Niektóre badania wykazują, że osoby, których historia choroby nowotworowej jest znana w miejscu pracy, mogą być narażone na stereotypy i dyskryminację. Osoby, które w podaniu o pracę lub podczas rozmowy kwalifikacyjnej poinformują, że przeżyły chorobę nowotworową, mogą mieć mniejsze szanse na otrzymanie pracy.

Przed podjęciem decyzji o ujawnieniu informacji, warto rozważyć te możliwości. Ostatecznie jednak to Ty znasz swoje miejsce pracy i współpracowników, i to Ty powinieneś zdecydować, co jest dla Ciebie najlepsze. To, czy powiesz swojemu pracodawcy, że masz raka, jest w 100% twoją decyzją. Możesz czuć się upoważniony do dzielenia się swoją diagnozą z innymi, ale ta siła pochodzi ze świadomości, że to twoja decyzja.

Porozmawiaj z zespołem onkologicznym

Zanim porozmawiasz z pracodawcą, zapytaj zespół opieki zdrowotnej, jak leczenie może wpłynąć na twoją zdolność do pracy. Warto zadać następujące pytania, mówi Bryant.

• Ile czasu wolnego będę potrzebował na operację, rekonwalescencję, chemioterapię, naświetlania lub inne zabiegi? Ile czasu zazwyczaj biorą inni ludzie?

• Jakie bezpośrednie skutki uboczne mogą wystąpić w trakcie leczenia?

• Jak te skutki uboczne mogą wpłynąć na moją zdolność do wykonywania pracy?

• Czy z czasem mogą pojawić się nowe i inne działania niepożądane?

• Czy będę w stanie przewidzieć niektóre działania niepożądane, np. kiedy mogę odczuwać mdłości, zmęczenie lub ból?

Przez liczby

46%: Odsetek osób, u których zdiagnozowano raka, będących w wieku produkcyjnym (20-64 lata).

20%: 20%: Odsetek osób, które przeżyły chorobę nowotworową, a które do 5 lat później mają ograniczenia związane z pracą z powodu choroby nowotworowej.

69%: Odsetek osób, które przeżyły chorobę nowotworową, które twierdzą, że rutyna pracy pomogła im w powrocie do zdrowia.

855: Liczba wniosków o dyskryminację związaną z rakiem złożonych do Equal Employment Opportunity Commission w 2017 r.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i zapoznaj się z bieżącym wydaniem Doctor Magazine.

Lekarz radzi, co robić po usłyszeniu informacji o raku płuc.

Dowiedz się o swojej diagnozie i leczeniu. Dowiedz się, jaki rodzaj raka płuc masz i jak poważna jest jego postać. Pomoże Ci to przygotować się do leczenia. Informacje te najlepiej uzyskać od lekarza, ale można też poczytać o swoim typie raka płuc. Upewnij się, że źródła, których szukasz, są znane i wiarygodne. Twój zespół opieki zdrowotnej może polecić kilka dobrych źródeł.

Zasięgnij drugiej opinii. Bez względu na to, jak bardzo ufasz swojemu lekarzowi, zawsze warto zapytać innego o radę dotyczącą diagnozy i leczenia. Nie wstydź się o to poprosić. Większość lekarzy chętnie się o to zwróci, a niektóre plany ubezpieczeniowe tego wymagają.

Przygotuj się na kolejne badania. Lekarz może wykonać dodatkowe badania, aby sprawdzić, czy nowotwór nie rozprzestrzenił się i aby pomóc w ustaleniu najlepszego sposobu leczenia. Mogą one obejmować:

• Badania laboratoryjne próbek pobranych z biopsji

• Badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa, badanie PET, ultrasonografia lub rezonans magnetyczny

• Mediastinoskopia lub mediastinotomia, dzięki którym lekarz może obejrzeć węzły chłonne w pobliżu płuc

Znajdź ośrodek leczenia. Twój lekarz będzie wiedział, które ośrodki leczenia raka są dla ciebie odpowiednie. Możesz mieć kilka możliwości wyboru, więc dowiedz się o kilku praktycznych rzeczach, takich jak:

• Gdzie to jest i jak się tam dostaniesz i wrócisz

• Jak często ośrodek pracuje z twoim typem nowotworu

• Czy jest miejsce, w którym możesz się zatrzymać wraz z rodziną, jeśli jest daleko lub musisz zostać na noc

• Jakie usługi może zaoferować Tobie i Twojej rodzinie

Jeżeli będziesz poddawany chemioterapii, wiele ośrodków onkologicznych pozwoli, aby ktoś towarzyszył Ci podczas leczenia. Zastanów się, kto mógłby Ci towarzyszyć. Osoba ta może pomóc Ci zadawać pytania i robić notatki lub po prostu dotrzymać Ci towarzystwa.

Uporządkuj swoją dokumentację zdrowotną. Można to zrobić na papierze i włożyć do segregatora. Przechowuj ją w ognioodpornym pudełku w bezpiecznym miejscu. Możesz też skorzystać z zaawansowanych technologii i przechowywać ją na komputerze. Upewnij się tylko, że wykonasz kopię zapasową.

Twoja dokumentacja zdrowotna powinna zawierać:

• Twoje rozpoznanie

• Wyniki badań

• Informacje dotyczące leczenia, w tym nazwy i dawki przyjmowanych leków oraz daty rozpoczęcia leczenia

• Nazwiska, numery telefonów i adresy wszystkich lekarzy, nie tylko tych, do których chodzisz z powodu raka. Uwzględnij także swoich poprzednich lekarzy.

• Twoja historia zdrowia w przeszłości

• Historia zdrowia Twojej rodziny

Uporządkuj swoje ubezpieczenie zdrowotne. Dowiedz się, jakie są Twoje dopłaty i udziały własne. Stwórz system, który pomoże Ci śledzić roszczenia i płatności. Można to dołączyć do karty zdrowia. Zgodnie z prawem większość ludzi powinna mieć ubezpieczenie zdrowotne. Jeśli nie masz, dowiedz się, czy możesz je uzyskać lub czy kwalifikujesz się do Medicare lub Medicaid.

Pogódź się z własnymi emocjami. Po diagnozie możesz czuć się przytłoczony, zwłaszcza jeśli choroba nowotworowa rozwinęła się poza wczesne stadium. Dla każdego jest to inna sytuacja, ale możesz czuć się:

• Bać się

• Angry

• Winny

• Samotny

• Jakbyś stracił kontrolę nad swoim życiem

Te uczucia są zrozumiałe i nie musisz zachowywać się tak, jakby wszystko było w porządku. Pomyśl o tym, co pomogło Ci poczuć się lepiej, gdy przechodziłeś przez trudne chwile, np. rozmowa z doradcą duchowym lub spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Nie bój się jednak wypróbować nowych strategii, takich jak:

• Prowadzenie dziennika

• Techniki relaksacyjne, takie jak joga czy medytacja

• Zaangażowanie w pracę lub działalność społeczną

• Poświęcanie czasu na przebywanie w samotności

Uzyskaj wsparcie. Istnieją różne sposoby uzyskania wsparcia, niezależnie od tego, czy potrzebujesz poprawy nastroju, czy po prostu kogoś, kto cię wysłucha. W zależności od tego, z czym czujesz się komfortowo, możesz spróbować

• Poradnictwo

• Organizacje, które połączą Cię z kimś, kto miał ten sam rodzaj raka płuc

• Telefoniczne i mailowe infolinie dla chorych na raka

• Grupy wsparcia, zarówno internetowe, jak i osobiste

Porozmawiaj z rodziną i przyjaciółmi. Możliwe, że nastąpi kilka zmian w Twojej rutynie. Mogą być dni, kiedy trudniej będzie Ci robić rzeczy, które zwykle robisz. Możesz potrzebować pomocy w takich czynnościach jak gotowanie, sprzątanie czy załatwianie spraw. Usiądź z bliskimi i powiedz im, w czym możesz potrzebować pomocy. Należy też otwarcie mówić o tym, co się myśli i czuje. Porozmawianie o tym z kimś zaufanym może zmniejszyć niepokój.

Wyraź swoje życzenia. Poinformuj najbliższych o tym, jakiego rodzaju opieki zdrowotnej oczekujesz, jeśli leczenie nie przyniesie oczekiwanych rezultatów. W dokumentach prawnych zwanych dyrektywami wstępnymi można określić swoje życzenia, jeśli pacjent nie będzie w stanie poinformować innych o swoich życzeniach. Obejmują one:

• Testament życia, który określa twoje życzenia medyczne (np. czy chcesz być podłączony do respiratora)

• Pełnomocnictwo medyczne, które daje zaufanej osobie prawo do podejmowania za ciebie decyzji dotyczących opieki zdrowotnej

?