Lekarz mówi ci.

Badania kliniczne pomagają lekarzom tworzyć nowe i lepsze metody leczenia raka.

Sonequę Martin-Green można obecnie oglądać w roli Michaela Burnhama w hitowym serialu CBS All Access, Star Trek: Discovery. Przed serialem Star Trek Sonequa występowała w uznanym przez krytyków serialu AMC The Walking Dead, który przez 5 sezonów był hitem kinowym o apokalipsie zombie.

?

lekarz: Co to są badania kliniczne nad rakiem?

Sonequa Martin-Green: Badania kliniczne pomagają nam znaleźć nowe i lepsze sposoby leczenia, zapobiegania i wykrywania raka. Każdy uczestnik wzbogaca tę wiedzę. Dowiadujemy się, którzy pacjenci najprawdopodobniej zareagują na poszczególne metody leczenia. Dowiadujemy się więcej o tym, jak działa rak. Możemy nawet odkryć metody, które sprawdzą się w przypadku innych nowotworów. Obecnie bardzo niewielu dorosłych pacjentów chorych na raka bierze udział w badaniach. Wiele badań klinicznych dotyczących nowotworów nie zostaje ukończonych, ponieważ nie bierze w nich udziału wystarczająca liczba osób. A bez wystarczającej ilości informacji obiecująca terapia może nigdy nie zostać zatwierdzona.

?

lekarz: Jakie są korzyści?

Martin-Green: Badania kliniczne to droga do lepszej diagnostyki i leczenia raka, a także sposób, w jaki naukowcy mogą je rozwijać z korzyścią dla pacjentów. Pacjenci biorą w nich udział, aby pomóc innym i przyczynić się do postępu nauki. Badania kliniczne nad nowotworami dają nadzieję wielu ludziom i pozwalają naukowcom badać innowacyjne i potencjalnie ratujące życie nowe metody leczenia, które w przyszłości będą stosowane u innych.

Celem jest oczywiście znalezienie metod leczenia, które będą lepsze niż obecnie dostępne. Udział w badaniu klinicznym może zapewnić pacjentowi dostęp do nowej, innowacyjnej terapii, która nie jest dostępna w inny sposób i może przynieść nowe korzyści.

?

lekarz: Dlaczego różnorodność ma znaczenie?

Martin-Green: Różnorodność jest niezwykle ważna w badaniach klinicznych. Wiemy, że ludzie różnią się między sobą, a czasami różnice te dotyczą różnych grup etnicznych, środowisk i stylów życia. Istnieją też inne różnice biologiczne, które mogą wpływać na skuteczność leczenia lub prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych skutków ubocznych u danej osoby. Aby zrozumieć te różnice, musimy badać metody leczenia w różnych grupach ludzi, tak abyśmy wiedzieli, czego możemy się spodziewać, stosując daną metodę u pacjentów w całym kraju.

?

lekarz: Dlaczego powinienem rozważyć udział w badaniu klinicznym?

Martin-Green: Każdy z nas zna kogoś, kogo dotknął rak. W Stanach Zjednoczonych u co drugiego mężczyzny i co trzeciej kobiety w ciągu życia zostanie zdiagnozowany nowotwór. Każdy z nas zna więc kogoś, kto mógłby skorzystać na lepszym zrozumieniu badań klinicznych i rozważeniu możliwości wzięcia w nich udziału. Podjęcie decyzji o wzięciu udziału w badaniu klinicznym już dziś może pomóc nie tylko Tobie lub Twojej bliskiej osobie, ale także pacjentom w przyszłości.

Diagnoza raka może oznaczać konieczność zastosowania radioterapii. Zmniejsza ona guzy i zabija komórki nowotworowe. Dowiedz się, jakie są rodzaje terapii, jakie nowotwory są leczone oraz jakie są skutki uboczne.

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie raka, Twój lekarz może zasugerować Ci radioterapię. Jest to powszechnie stosowana metoda leczenia, która zmniejsza guzy i zabija komórki nowotworowe – i może być jedyną, jakiej potrzebujesz, aby uporać się z chorobą.

Jak to działa?

Komórki w organizmie stale się dzielą i tworzą nowe kopie. Jednak w przypadku choroby nowotworowej niektóre komórki zaczynają dzielić się zbyt szybko.

Właśnie w tym przypadku może pomóc radioterapia. Wykorzystuje ona wysokoenergetyczne cząsteczki do robienia maleńkich przerw w DNA komórek nowotworowych w celu ich zniszczenia lub uszkodzenia, tak aby nie mogły już tworzyć nowych kopii.

Jaki jest cel radioterapii?

Celem jest leczenie raka poprzez spowolnienie lub zatrzymanie wzrostu guza. Lekarz może czasami zasugerować radioterapię w celu zmniejszenia guza przed operacją. Może też zalecić ją po operacji, aby zapobiec nawrotowi nowotworu.

Jeśli komórki rakowe rozprzestrzeniły się do innych części ciała, radioterapia może je zabić, zanim rozrosną się w nowe guzy.

Jeśli masz raka, którego nie da się wyleczyć, lekarz może zalecić radioterapię paliatywną. Jej celem jest zmniejszenie guzów i złagodzenie objawów choroby.

Rodzaje radioterapii

Rodzaj stosowanej radioterapii zależy od takich czynników jak:

• Rodzaju nowotworu, na który chorujesz

• Jak duże są twoje guzy

• Gdzie znajdują się twoje guzy

• Jak blisko innych tkanek znajdują się twoje guzy

• Twój ogólny stan zdrowia

• Inne zabiegi, którym jesteś poddawany

Dwa główne rodzaje radioterapii w przypadku nowotworów to:

Radioterapia wiązką zewnętrzną. Duże urządzenie kieruje wiązki promieniowania spoza ciała na guz nowotworowy pod wieloma kątami. Można nią leczyć różne rodzaje nowotworów.

Maszyna może być dość głośna, ale nie dotyka pacjenta. Urządzenie wysyła promieniowanie do konkretnego obszaru, w którym znajduje się nowotwór. Wykorzystuje programy komputerowe do analizy skanów obrazowych i ukierunkowania leczenia na kształt guza.

Wizyta trwa zwykle od 30 minut do godziny, z czego większość czasu poświęca się na ułożenie pacjenta w odpowiedniej pozycji. Sam zabieg trwa zwykle 5 minut lub krócej.

Większość ludzi otrzymuje dawkę przez 5 dni w tygodniu. Harmonogram może się różnić. Zależy to od rodzaju zastosowanej wiązki promieniowania i innych czynników, w tym rodzaju, wielkości i umiejscowienia nowotworu.

Radioterapia wiązką zewnętrzną nie spowoduje, że staniesz się radioaktywny, więc możesz bezpiecznie przebywać w otoczeniu innych ludzi.

Radioterapia wewnętrzna. Promieniowanie jest umieszczane wewnątrz ciała w postaci stałej lub płynnej. Płynny jod radioaktywny może zostać połknięty lub wstrzyknięty dożylnie, a następnie rozprowadzony po całym organizmie w poszukiwaniu i zabijaniu komórek nowotworowych. Jest to tak zwana terapia systemowa. Lekarze stosują ją najczęściej w leczeniu raka tarczycy.

W innej opcji, zwanej brachyterapią, technik umieszcza w ciele pacjenta stałą formę promieniowania, taką jak kapsułka lub inny rodzaj implantu. Umieszcza się ją w ciele pacjenta za pomocą małej rurki zwanej cewnikiem lub urządzenia zwanego aplikatorem.

Brachyterapią zazwyczaj leczy się nowotwory głowy, szyi, piersi, szyjki macicy, endometrium, prostaty i oka.

Jeśli lekarz zastosuje niską dawkę promieniowania w brachyterapii, usunie implant po kilku dniach. Jeśli zastosowana zostanie wyższa dawka, zazwyczaj usuwa się go po 10 do 20 minutach, a pacjent otrzymuje dwie dawki dziennie przez około 2 do 5 tygodni.

W zależności od rodzaju i umiejscowienia nowotworu oraz innych przebytych metod leczenia, lekarz może także umieścić implant w organizmie na stałe, a promieniowanie będzie z czasem słabnąć.

Po radioterapii wewnętrznej twoje ciało lub płyny ustrojowe mogą przez pewien czas wydzielać promieniowanie, dlatego prawdopodobnie pozostaniesz w szpitalu i będziesz musiał unikać lub ograniczyć na początku wizyty bliskich.

Niezależnie od rodzaju zastosowanej radioterapii, pacjent będzie miał regularne wizyty kontrolne, aby sprawdzić, czy terapia przyniosła oczekiwane rezultaty. Lekarz zbada pacjenta i omówi skutki uboczne oraz objawy. Może również zlecić badania laboratoryjne i obrazowe, w tym badania krwi, zdjęcia rentgenowskie, tomografię komputerową, rezonans magnetyczny lub skanowanie PET, aby sprawdzić, czy nie występują objawy raka.

Plusy i minusy

Radioterapia może nieznacznie zwiększyć ryzyko zachorowania na inne rodzaje nowotworów. Ryzyko to jest na tyle małe, że zazwyczaj przeważają nad nim korzyści, ale lekarz pomoże Ci zdecydować, jakie leczenie jest dla Ciebie najlepsze.

Poinformuj lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę. Radioterapia może być szkodliwa dla nienarodzonego dziecka. Niewiele wiadomo na temat wpływu radioterapii na plemniki, dlatego lekarze zazwyczaj zalecają, aby mężczyźni unikali zajścia w ciążę podczas leczenia i kilka tygodni po nim.

Skutki uboczne

Ponieważ radioterapia wpływa również na zdrowe komórki, może powodować skutki uboczne. Mogą się one pojawić w trakcie leczenia i zniknąć kilka tygodni później lub trwać przez wiele lat. Niektóre z nich mogą nawet pojawić się po raz pierwszy miesiące lub lata później.

W zależności od części ciała, która jest poddawana leczeniu, skutki uboczne mogą obejmować zmęczenie, przejściową utratę włosów, problemy seksualne i z płodnością, niewyraźne widzenie oraz zmiany skórne.

Inne problemy, które mogą wystąpić to:

• Nudności i wymioty

• Ból głowy

• Obrzęk

• Zmiany smaku

• Kłopoty z połykaniem

• Problemy z układem moczowym

• Biegunka

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych działań niepożądanych należy porozmawiać z lekarzem. Istnieją środki, w tym leki, które mogą pomóc w złagodzeniu objawów.

Raport patologiczny zawiera ważne szczegóły dotyczące rozpoznania nowotworu. Czasami może on być trudny do zrozumienia. Dowiedz się, jaką rolę odgrywa w leczeniu.Przeczytaj go.

Raport patologiczny to dokument medyczny, który zawiera informacje o diagnozie, np. o raku. Aby wykonać badanie w kierunku choroby, próbka podejrzanej tkanki jest wysyłana do laboratorium. Lekarz zwany patologiem bada ją pod mikroskopem. Może on także przeprowadzić testy, aby uzyskać więcej informacji. Wyniki tych badań są przedstawiane w raporcie patologicznym. Zawiera on diagnozę, informację, czy i w jakim stopniu rak się rozprzestrzenił, oraz inne szczegóły. Lekarz korzysta z tego raportu, aby zdecydować o najlepszym sposobie leczenia.

Co zawiera raport patologiczny?

Raporty patologiczne mogą się różnić w zależności od rodzaju nowotworu, na który chorujesz. Możesz przeczytać o różnych badaniach i terminach. Większość raportów zawiera jednak zazwyczaj następujące części. Używa się w nich technicznego języka medycznego i żargonu, dlatego w razie jakichkolwiek pytań należy skontaktować się z lekarzem.

Informacje identyfikujące: Zawierają twoje imię i nazwisko, datę urodzenia i numer karty medycznej. Znajdują się tu również informacje kontaktowe do lekarza, patologa i laboratorium, w którym badano próbkę. Znajdują się tu również szczegółowe informacje o próbce tkanki. Zawierają one informacje o tym, z jakiej części ciała pochodzi próbka i czy została pobrana chirurgicznie czy w drodze biopsji.

Opis brutto: Patolog opisuje próbkę tkanki bez użycia mikroskopu. Może zanotować jej wielkość, kształt, kolor, wagę i wrażenie, jakie sprawia. Nowotwory są często mierzone w centymetrach. Pamiętaj, że rozmiar to tylko część całego obrazu. Czasami duże guzy mogą rosnąć wolniej niż mniejsze.

Opis mikroskopowy: Patolog kroi tkankę na cienkie warstwy, umieszcza je na szkiełkach, barwi barwnikiem i dokładnie ogląda pod mikroskopem. Patolog notuje, jak wyglądają komórki nowotworowe, jak wypadają w porównaniu z normalnymi komórkami i czy nie rozprzestrzeniły się na pobliskie tkanki.

W tej części raportu znajduje się wiele szczegółów, które mają wpływ na diagnozę i leczenie. Mogą one obejmować:

Stopień: patolog porównuje komórki nowotworowe z komórkami zdrowymi. Istnieją różne skale dla poszczególnych nowotworów. Stopień zaawansowania nowotworu odzwierciedla prawdopodobieństwo jego wzrostu i rozprzestrzeniania się. Ogólnie rzecz biorąc, oto co oznaczają te oceny:

• Stopień 1: niski stopień lub dobrze zróżnicowany: Komórki wyglądają nieco inaczej niż zwykłe komórki. Nie rosną szybko.

• Stopień 2: Stopień umiarkowany lub umiarkowanie zróżnicowany: Nie wyglądają jak normalne komórki. Rosną szybciej niż normalnie.

• Stopień 3: Wysoki stopień lub słabo zróżnicowany: Komórki wyglądają zupełnie inaczej niż komórki normalne. Szybko rosną lub rozprzestrzeniają się.

Inwazyjne lub nieinwazyjne: Nowotwory nieinwazyjne, czyli „in situ”, pozostają w jednej, określonej części ciała. Nowotwory, które się rozprzestrzeniają, nazywane są inwazyjnymi. Z rakiem przerzutowym mamy do czynienia, gdy choroba rozprzestrzenia się do innej części ciała, niż ta, w której się rozpoczęła.

Margines guza: Do próbki patologicznej chirurg pobrał dodatkowy obszar normalnej tkanki, która otacza guz. Jest to tak zwany margines. Patolog zbada ten obszar, aby sprawdzić, czy nie zawiera on komórek nowotworowych. Istnieją trzy możliwe wyniki:

• Pozytywny: Komórki nowotworowe znajdują się na krawędzi marginesu. Może to oznaczać, że konieczna jest dalsza operacja.

• Negatywny: Marginesy nie zawierają komórek nowotworowych.

• Zamknij: W marginesie znajdują się komórki nowotworowe, ale nie sięgają one aż do krawędzi. Może być konieczna dalsza operacja.

Węzły chłonne: Węzły chłonne to małe narządy wchodzące w skład układu odpornościowego. Lekarz może wykonać biopsję pobliskich węzłów chłonnych, aby sprawdzić, czy doszło do rozprzestrzenienia się nowotworu. Wynik biopsji jest pozytywny w przypadku obecności raka, a negatywny w przypadku jego braku.

Szybkość mitotyczna: Jest to miara szybkości dzielenia się komórek nowotworowych. Aby uzyskać tę liczbę, patolog zwykle liczy liczbę dzielących się komórek w określonej ilości tkanki. Wskaźnik mitotyczny jest często wykorzystywany do określenia stadium zaawansowania nowotworu.

Stadium zaawansowania nowotworu: Określenie stopnia zaawansowania pomaga lekarzowi zdecydować, jakie metody leczenia będą najskuteczniejsze. Najbardziej rozpowszechnionym systemem klasyfikacji jest system TNM, w którym litera T oznacza pierwotny nowotwór, litera N oznacza, czy nowotwór rozprzestrzenił się na pobliskie węzły chłonne, a litera M oznacza, czy nowotwór rozprzestrzenił się na inne części ciała. Im wyższy stopień zaawansowania, tym bardziej zaawansowany jest nowotwór. Niektóre nowotwory mają stadium 0, co oznacza, że jest to nowotwór we wczesnym stadium, który się nie rozprzestrzenił.

Diagnoza: Patolog oceni wszystkie wyniki i postawi diagnozę. Zazwyczaj zawiera ona typ nowotworu, stopień zaawansowania, stan węzłów chłonnych, stan marginesów i stadium.

Uwagi: Jeśli rozpoznanie nowotworu jest trudne, patolog może zamieścić dodatkowe komentarze. Mogą one wyjaśniać problem i zalecać dodatkowe badania.

Węzły chłonne to sieć małych struktur komórkowych, które pomagają zwalczać infekcje. Dowiedz się, jak powstają przerzuty do węzłów chłonnych i jak można je leczyć.

Przerzuty do węzłów chłonnych występują w „przerzutowych” węzłach chłonnych, czyli takich, które zostały zainfekowane przez nowotwór z innego miejsca w organizmie.

Węzły chłonne, będące częścią układu odpornościowego, to małe owale rozmieszczone w całym ciele. Jeśli masz raka, lekarz sprawdzi węzły chłonne, aby stwierdzić, czy nie doszło do przerzutów nowotworu.

Co to są węzły chłonne?

Węzły chłonne działają jak filtry dla infekcji, komórek nowotworowych i chorób. Dzieje się to za pośrednictwem naczyń limfatycznych, które w razie potrzeby transportują płyny po całym organizmie. W płynach limfatycznych znajdują się komórki odpornościowe, które zwalczają i zabijają zarazki przenoszone do organizmu. Różne węzły chłonne znajdują się na całym ciele w takich miejscach, jak szyja, pacha, brzuch i pachwina.

Każdy człowiek ma setki węzłów chłonnych. Wszystkie te setki węzłów chłonnych są ze sobą połączone. Podobnie połączony jest płyn chłonny znajdujący się w każdym z węzłów chłonnych. Płyn chłonny znajdujący się na przykład w pachach będzie spływał w kierunku klatki piersiowej, podobnie jak płyn ze wszystkich węzłów chłonnych w organizmie. Węzły chłonne mogą znajdować się głęboko w ciele lub bliżej powierzchni.

Co to jest przerzut do węzłów chłonnych?

Do przerzutów do węzłów chłonnych może dojść na kilka sposobów:

• Rak w pobliżu węzła chłonnego. W niektórych przypadkach rak jest wykrywany w węzłach chłonnych w pobliżu pierwotnego miejsca nowotworu. Przy każdej operacji nowotworu chirurg zawsze usuwa fragmenty węzłów chłonnych w pobliżu miejsca operacji, aby je zbadać i upewnić się, że nie ma w nich komórek nowotworowych. Jeśli w układzie limfatycznym znajdują się komórki nowotworowe, istnieje znacznie większe prawdopodobieństwo nawrotu choroby nowotworowej.

• Rak wtórny w węzłach chłonnych. Nowotwór wtórny to nowotwór, który powstał z nowotworu w innej części ciała. Rozprzestrzenia się on poprzez krew lub limfę.

• Nowotwór wtórny w odległych węzłach chłonnych. Czasami komórki nowotworowe z pierwotnego miejsca nowotworu mogą wymknąć się i przemieścić dość daleko od pierwotnego miejsca. Jeśli komórki te osiedlą się, mówi się wtedy o raku wtórnym lub przerzutowym. Pod mikroskopem komórki te będą wyglądać tak samo jak komórki pierwotne. Na przykład, jeśli masz raka trzustki i komórka, która rozprzestrzeni się do innej części ciała przez układ limfatyczny, będzie wyglądała jak komórka raka trzustki.

Jakie są objawy przerzutów do węzłów chłonnych?

Objawy przerzutów do węzłów chłonnych mogą być bardzo różne. Zazwyczaj jeden lub więcej węzłów chłonnych staje się twardy lub obrzęknięty.

Jednak ze względu na różną wielkość i położenie węzłów chłonnych, pacjent może nawet nic nie poczuć. Dotyczy to zwłaszcza węzłów chłonnych położonych głęboko w żołądku lub w narządach wewnętrznych. Jeśli jednak dotknięty chorobą węzeł chłonny uciska na narządy lub struktury, mogą wystąpić objawy.

Gdy węzły chłonne uciskają naczynia krwionośne, może to zaburzać przepływ krwi i prowadzić do jej krzepnięcia. U pacjenta mogą wystąpić:?

• Zaczerwienienie

• Ból

• Obrzęk

• Problemy z oddychaniem

• Ból w klatce piersiowej

Komórki nowotworowe mogą zaburzać przepływ chłonki w całym organizmie. W najcięższych przypadkach dotyczy to rąk lub nóg i nazywane jest obrzękiem limfatycznym. W rezultacie w tych miejscach pojawia się obrzęk. ?

W przeciwnym razie możesz mieć także uogólnione objawy choroby nowotworowej, takie jak:

• Utrata apetytu

• Utrata wagi

• Zmęczenie

Czy przerzutowe węzły chłonne nadal się powiększają?

Jeśli komórki nowotworowe pojawią się w węzłach chłonnych, będą nadal rosły, jeśli nie będą leczone.

Często można wyczuć węzły chłonne dotknięte chorobą lub lekarz może zobaczyć, które węzły są powiększone. Jeśli nie, lekarz może być zmuszony do wykonania badania obrazowego lub skanu w celu wykrycia przerzutów do węzłów chłonnych.

W niektórych przypadkach pacjent może zostać poddany biopsji lub wycięciu węzła chłonnego. Biopsja polega na usunięciu jednego z węzłów chłonnych, natomiast dysekcja węzłów polega na usunięciu wielu węzłów chłonnych. Aby mieć pewność, że rak nie powróci, może być konieczne zastosowanie następujących metod leczenia:

• Chemioterapia

• Immunoterapia

• Terapia celowana

• Promieniowanie?

Rak żołądka od dawna jest jedną z najbardziej zagrażających życiu postaci tej choroby, a niektóre bardzo znane osoby zostały nim dotknięte. Dowiedz się więcej z tego pokazu slajdów lekarzy.

Gwiazdy z rakiem żołądka

1 z 15

Fred Rogers

Miliony Amerykanów dorastały dzięki delikatnym lekcjom o przyjaźni i życzliwości, których udzielał. Ten wyświęcony prezbiteriański pastor stworzył i występował w programie telewizyjnym dla dzieci Mister Rogers Neighborhood, który był emitowany w telewizji publicznej w latach 1966-2001. Rogers zmarł na raka żołądka w 2003 r. w wieku 74 lat.

2 z 15

Liz Claiborne

Projektantka mody cierpiała na bardzo rzadką odmianę raka, który atakuje otrzewną – tkankę wokół żołądka. Zmarła w 2007 roku w wieku 78 lat. Claiborne zbudowała imperium mody, tworząc stylowe, niedrogie ubrania biznesowe dla milionów kobiet, które w latach 70. dołączyły do grona pracowników korporacji. Była pierwszą firmą założoną przez kobietę, która znalazła się na liście Fortune 500.

3 z 15

John Wayne

Kultowy hollywoodzki gwiazdor zmarł w 1979 r. w wieku 72 lat po walce z rakiem płuc i żołądka. W ciągu pięćdziesięcioletniej kariery wcielał się w postacie kowbojów i wojskowych. Jego postać na ekranie była twarda, odważna i prawie zawsze moralnie uczciwa. W 1970 r. otrzymał Oscara dla najlepszego aktora za film „Prawdziwe męstwo” (True Grit).

4 z 15

Ronnie James Dio

Ten pionier muzyki heavy metalowej zmarł w wieku 67 lat. Został głównym wokalistą zespołu Black Sabbath w 1980 r. po odejściu Ozzy’ego Osbourne’a, a także prowadził udaną karierę solową. Po ujawnieniu pod koniec 2009 roku, że walczy z rakiem żołądka, odwołał trasę koncertową i zmarł niecały rok później.

5 z 15

DeForest Kelley

Aktor z Georgii miał już imponujący dorobek sceniczny, filmowy i telewizyjny, zanim przyjął rolę, która zdefiniuje jego karierę: Dr Leonard Bones McCoy, główny oficer medyczny statku U.S.S. Enterprise. Kelley miał 79 lat, gdy zmarł w 1999 roku na raka żołądka. Wystąpił w oryginalnym serialu telewizyjnym Star Trek w latach 1966-1969 oraz w sześciu filmach z serii Star Trek.

6 z 15

Michelle Thomas

Szczególnie rzadki i agresywny rodzaj raka, zwany desmoplastycznym nowotworem drobnokomórkowym, odebrał życie tej aktorce w wieku 30 lat. W późnych latach 80. występowała w serialu The Cosby Show, a w latach 90. grała główną rolę w sitcomie Family Matters. W 1997 r. usunięto jej guz z żołądka, a w następnym roku zmarła po nawrocie nowotworu.

7 z 15

Ken Watanabe

Ten nominowany do Oscara i nagrody Tony aktor trzykrotnie przechodził chorobę nowotworową. W 1989 i 1994 roku był leczony na ostrą białaczkę szpikową, a w 2016 roku przeszedł operację z powodu wczesnego stadium raka żołądka. Japoński aktor odniósł międzynarodowy sukces dzięki filmowi Ostatni samuraj z 2003 r., za który otrzymał nominację do nagrody dla najlepszego aktora drugoplanowego. W 2015 r. był nominowany do nagrody dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za główną rolę w sztuce „Król i ja” na Broadwayu.

8 z 15

Peter OToole

Jego pierwsza duża rola filmowa była jedną z najbardziej docenionych: tytułowy bohater w filmie Lawrence z Arabii, za którą otrzymał pierwszą z ośmiu nominacji do Oscara. Rak żołądka omal nie zakończył życia angielskiego aktora u szczytu jego kariery w latach 70. Przeżył jednak i przez kolejne cztery dekady występował w filmach i teatrze, aż do śmierci w 2013 roku w wieku 81 lat.

9 z 15

James Baldwin

Pisarz James Baldwin, wnuk niewolnika, był ważnym uczestnikiem ruchu na rzecz praw obywatelskich w latach 50. i 60. Do jego najbardziej znanych dzieł należą powieść Go Tell It on the Mountain, sztuka Blues for Mister Charlie oraz zbiory esejów Notes of a Native Son i The Fire Next Time. Większość dorosłego życia spędził we Francji. Zmarł w 1987 r. w wieku 63 lat na raka żołądka.

10 z 15

Napoleon Bonaparte

W miesiącach poprzedzających jego śmierć w 1821 roku ten francuski przywódca cierpiał na silne bóle brzucha, wymioty i poważną utratę wagi – klasyczne objawy raka żołądka. Autopsja wykazała, że w jego żołądku znajdował się duży guz. Napoleon był przywódcą wojskowym, który rozszerzył władzę Francji na większą część Europy. Został pokonany przez Brytyjczyków w bitwie pod Waterloo i zmarł na wygnaniu w wieku 51 lat.

11 z 15

Gertruda Stein

Paryż na początku XX wieku był magnesem dla artystów i intelektualistów, a ona była w samym jego centrum. Wraz ze swoją partnerką, Alice B. Toklas, Stein była gospodarzem spotkań najsłynniejszych umysłów twórczych tamtych czasów. Sama była pisarką i poetką, która eksperymentowała z formą i językiem. Stein zmarła na raka żołądka w 1946 roku w wieku 72 lat.

12 z 15

John Ford

Był jednym z najbardziej utytułowanych i wpływowych reżyserów filmowych XX wieku. Nakręcił dziesiątki westernów i filmów wojennych, a podczas II wojny światowej kręcił filmy dokumentalne dla wojska amerykańskiego. Fordowi przypisuje się uczynienie Johna Wayne’a gwiazdą. Zdobył pięć Oscarów, a prezydent Richard Nixon wręczył mu Medal Wolności. Ford zmarł na raka żołądka w 1973 r. w wieku 78 lat.

13 z 15

Enrico Fermi

Włoskiemu fizykowi przypisuje się zasługę wprowadzenia świata w erę jądrową. Fermi otrzymał Nagrodę Nobla w 1938 r. za prace nad radioaktywnością i rozszczepieniem atomu. W 1942 r., pracując na Uniwersytecie w Chicago, wywołał pierwszą kontrolowaną reakcję jądrową, a następnie przyczynił się do skonstruowania bomby atomowej. Zmarł na raka żołądka w 1954 r. w wieku 53 lat.

14 z 15

Gloria Grahame

Zdobyła Oscara za drugoplanową rolę w filmie Zły i piękny z 1952 roku, a także zagrała pamiętne postaci w filmach Wspaniałe życie i Oklahoma. Grahame jest jednak najbardziej znana jako zmysłowa femme fatale z filmów noir z lat 50. W późnych latach 70. zachorowała na raka piersi, a w 1981 r. miała 57 lat, gdy zmarł jej rak żołądka.

Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Pintereście

Jak sprawdzić, czy nastąpiła remisja chłoniaka i co zrobi lekarz, jeśli nowotwór powróci.

Kiedy lekarz mówi: „Jest pan w remisji”, jest to kamień milowy w leczeniu chłoniaka B-komórkowego. Oznacza to, że nowotwór nie jest już aktywny lub zniknął.

Jakie są rodzaje remisji?

Lekarz powie ci, że jesteś w remisji, jeśli badania wykażą, że masz znacznie mniej nowotworu lub że w twoim organizmie nie ma żadnych śladów raka. Istnieją dwie formy remisji:

Remisja częściowa. Twój chłoniak B-komórkowy zmniejszył się, ale nadal tam jest. Zazwyczaj nowotwór zmniejszył się o połowę lub więcej.

Całkowita remisja. Lekarz nie może znaleźć żadnych śladów nowotworu na skanach i innych badaniach. Może pozostać kilka komórek nowotworowych, ale są one zbyt małe, aby można je było wykryć w badaniach.

Rodzaj remisji, do której dąży lekarz, zależy od rodzaju chłoniaka B-komórkowego, który u ciebie występuje. Niektóre postacie choroby mają duże szanse na uzyskanie całkowitej remisji. W innych nawet częściowa remisja jest uznawana za sukces.

Czy remisja oznacza wyleczenie?

Po uzyskaniu remisji chłoniak może jeszcze powrócić. Ponieważ jednak nie jest on obecnie aktywny, można przerwać leczenie lub zrobić sobie od niego przerwę.

Nie ma pewności, jak długo będzie trwała remisja. Dlatego zarówno pacjent, jak i jego lekarz będą na bieżąco kontrolować stan zdrowia. Pacjent będzie regularnie zgłaszał się na badania i testy, aby upewnić się, że chłoniak nie rozwija się i nie powraca.

Niektórzy lekarze używają słowa „wyleczony” tylko w odniesieniu do osób, u których remisja utrzymuje się przez długi czas, często 5 lat lub dłużej.

U niektórych osób chłoniak nigdy nie ustępuje całkowicie. Staje się chorobą przewlekłą, jak cukrzyca czy zapalenie stawów. Podobnie jak w przypadku choroby przewlekłej, będziesz poddawany leczeniu, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się nowotworu i opanować objawy.

W jaki sposób lekarz będzie kontrolował stan pacjenta pod kątem nawrotu choroby nowotworowej?

Lekarz będzie uważnie obserwował pacjenta w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak nawrotu chłoniaka i w razie potrzeby wznowi leczenie.

Na początku możesz spotykać się z lekarzem co kilka miesięcy. Po kilku miesiącach lub latach bez choroby nowotworowej nie będziesz już tak często wymagał badań kontrolnych.

Podczas każdej wizyty lekarz zbada cię i zapyta, czy masz jakieś objawy. Wykona także badania krwi, a czasem badania obrazowe, takie jak tomografia komputerowa lub PET.

Jeśli badania te wykażą jakiekolwiek oznaki raka, zostanie wykonana biopsja w celu potwierdzenia, czy chłoniak powrócił. Podczas tego badania lekarz usuwa część lub całość węzła chłonnego. Próbka jest badana w laboratorium pod kątem raka.

Co się dzieje podczas nawrotu choroby?

Nawrót chłoniaka B-komórkowego zwykle wiąże się z wystąpieniem objawów. Mogą wystąpić te same objawy, które wystąpiły przy pierwszej diagnozie, ale mogą też być inne.

Objawy nawrotu chłoniaka obejmują:

• Spuchnięte węzły chłonne na szyi, pod pachami lub w pachwinach

• Gorączka

• Nocne poty

• Zmęczenie

• Utrata wagi bez podejmowania prób

Inne choroby również mogą powodować te problemy. Na przykład, gorączka i obrzęk gruczołów mogą być objawami infekcji, takich jak grypa lub angina. Wystąpienie tych objawów nie oznacza, że nastąpił nawrót choroby nowotworowej. Jeśli jednak je zauważysz, zgłoś się do lekarza na badania kontrolne, aby się upewnić.

Jakie są metody leczenia nawrotu choroby?

Lekarz może zalecić takie samo leczenie, jak poprzednio, lub zaproponować coś nowego.

To, jakie leczenie zostanie zastosowane, zależy od:

• Rodzaju chłoniaka B-komórkowego

• Leczenie, które stosowałeś wcześniej i jego skuteczność

• Efekty uboczne, które wystąpiły podczas ostatniego leczenia i jak bardzo Ci przeszkadzały

• Wyniki badań

• Twoje objawy

• Ile czasu upłynęło od ostatniego leczenia

Leczenie nawrotu chłoniaka może obejmować:

• Zastosowanie innego rodzaju chemioterapii niż poprzednio

• Promieniowanie

• Przeszczep komórek macierzystych

• Leki celowane

Lekarz może również zasugerować immunoterapię, taką jak:

• Przeciwciała monoklonalne

• Terapia CAR T-komórkowa

Leczenie, które zostanie zastosowane tym razem, może być silniejsze niż to, które było stosowane w momencie zdiagnozowania chłoniaka B-komórkowego.

Istnieje wiele kroków, które można podjąć, aby zapanować nad szerokim wachlarzem uczuć, które mogą się w nas budzić po usłyszeniu diagnozy chłoniaka z komórek B. Dowiedz się, jak wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół, ćwiczenia fizyczne i kontakty z innymi osobami chorymi na tę chorobę mogą pomóc w opanowaniu emocji.

Podczas corocznych badań kontrolnych w 2014 r. Kaley Karaffa, wówczas 27-letnia, zapytała w niezobowiązujący sposób o opuchnięte węzły chłonne, które od kilku miesięcy miała w okolicy obojczyka. Lekarz wysłał ją do chirurga, aby to zbadał. Po kilku tygodniach, skanach i biopsjach Karaffa otrzymała wiadomość: miała chłoniaka rozlanego z dużych komórek B. „Byłam w szoku” – mówi.

„Byłam zszokowana” – mówi. „Byłam w najlepszej formie w moim życiu, ćwiczyłam dość intensywnie 6 lub 7 dni w tygodniu i pracowałam na pełen etat”. Karaffa nie mogła pojąć, że może czuć się tak zdrowo i mieć raka krwi.

Był to początek emocjonalnej podróży, w którą wyrusza wiele osób po otrzymaniu diagnozy raka. Istnieje wiele kroków, które możesz podjąć, aby zapanować nad szerokim wachlarzem uczuć, które mogą się w tobie budzić.

Dowiedz się, czego możesz się spodziewać

Emocje, które odczuwasz, mogą się zmieniać z tygodnia na tydzień, z dnia na dzień, a nawet z godziny na godzinę. „Możesz doświadczać zaprzeczenia, złości, żalu i/lub dezorientacji, a także, oczywiście, niepokoju, strachu i niepewności co do tego, co przyniesie przyszłość” – mówi Leona Newman, starszy specjalista ds. informacji w Leukemia & Lymphoma Society. Może nawet pojawić się kilka nieoczekiwanych i zaskakujących uczuć, takich jak poczucie winy” – mówi.

Dla Karaffy jednym ze sposobów radzenia sobie z burzą emocjonalną było zbieranie informacji. „Starałam się dowiedzieć jak najwięcej o wynikach statystycznych i rodzajach leczenia, którym mogłam być poddana” – mówi. „Pomogło mi to poczuć, że odzyskuję kontrolę”.

Bądź otwarty w kontaktach z innymi

Dobra komunikacja z zespołem terapeutycznym i bliskimi jest niezwykle ważna. „Mów szczerze o swoich problemach, niezależnie od tego, czy są one natury fizycznej, psychologicznej czy emocjonalnej” – radzi Newman. Jeśli inni będą wiedzieć, przez co przechodzisz, otrzymasz lepszą opiekę.

Pozwól sobie na to, by czuć się dokładnie tak, jak się czujesz”. Karaffa mówi, że jej najważniejszą strategią było „uznanie, że każda moja emocja czy myśl jest ważna, zwłaszcza gdy miałam do czynienia z lękami”.

Nie ma „właściwego” sposobu reagowania na wzloty i upadki związane z chorobą nowotworową. Co więcej, nazywanie i wyrażanie swoich emocji takimi, jakimi są naprawdę, często może przynieść ulgę, a nawet pomóc w ich przezwyciężeniu.

Opieraj się na swojej sieci kontaktów

Przyjmij od przyjaciół i rodziny ofertę pomocy i wsparcia, niezależnie od tego, czy chodzi o posiłek, prace domowe, czy po prostu o wysłuchanie. Można też zwrócić się do innych osób z konkretnymi potrzebami. Łatwo jest wpaść w poczucie, że jest się utrapieniem. Unikaj tej pułapki i pozwól swoim bliskim podzielić się obowiązkami, abyś nie musiał radzić sobie sam.

Kontakt z osobami, które również chorują na chłoniaka B-komórkowego, może również wzmocnić psychicznie. Karaffa prowadziła blog internetowy. Mówi, że to pomogło jej uporać się z uczuciami i umożliwiło kontakt z kobietami, które miały podobne nowotwory.

Nawet jeśli niektórzy z nich byli na drugim końcu świata, możliwość wysłania wiadomości o treści: „Czy wiesz, jak bardzo do bani jest mieć owrzodzenia jamy ustnej?” i świadomość, że doświadczyli oni tego rodzaju skutków ubocznych i obaw z pierwszej ręki, była naprawdę pomocna” – mówi Karaffa.

Bądź aktywny, kiedy możesz

Ćwiczenia fizyczne są naturalnym środkiem poprawiającym nastrój. Aktywność fizyczna może pomóc obniżyć ryzyko zachorowania na depresję. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie ćwiczenia możesz wykonywać i korzystaj z okazji, kiedy masz na to ochotę.

Spacery, joga, pływanie i jazda na rowerze to dobre sposoby na rozruszanie mięśni i poprawę nastroju. Karaffa mówi, że szczególnie podniosły ją na duchu zajęcia z ćwiczeń grupowych.

„Mogłam przebywać z instruktorami, którzy znali mnie, kiedy byłam zdrowa” – mówi. „Pomogli mi skupić się na moim zdrowiu fizycznym i zachęcili mnie do utrzymania ciała w dobrej kondycji, mimo skutków ubocznych chemioterapii”.

Zwracaj uwagę na sygnały ostrzegawcze

Zwracaj uwagę na niepokój lub depresję. „Możesz obawiać się wpływu leczenia nowotworu na swoje zdrowie i samopoczucie, a także na swojego partnera lub rodzinę” – mówi Christin Barnett, specjalista ds. informacji w Leukemia & Lymphoma Society. Innymi czynnikami wyzwalającymi są: możliwość powrotu choroby, kłopoty finansowe i nadążanie za obowiązkami zawodowymi.

Barnett twierdzi, że nadszedł czas, by zwrócić na to uwagę i poszukać pomocy u specjalisty ds. zdrowia psychicznego:

• Utrzymujące się uczucie smutku lub beznadziejności

• Utrata zainteresowania codziennymi czynnościami

• Problemy z koncentracją

• Zmiana nawyków związanych ze snem lub jedzeniem

• Zmęczenie i utrata energii przez większość dni

• Powracające myśli o śmierci lub samobójstwie

Nawet po zakończeniu leczenia chłoniaka B-komórkowego ważne jest, aby zwracać uwagę na swoje zdrowie psychiczne. Rada Karaffy na dłuższą metę: Utrzymuj swoje umiejętności w zakresie zarządzania zdrowiem emocjonalnym i fizycznym. Skup się na tym, co możesz zrobić, aby poprawić swoje zdrowie i zachować siły, np. stosuj zdrową dietę, wysypiaj się i pij dużo wody.

„Staram się prowadzić zdrowy i zrównoważony tryb życia” – mówi. „W niektóre dni chodzę na czterokilometrowy spacer, a w inne siedzę na kanapie z psami i mężem i cieszę się tym. Wszystko polega na znalezieniu równowagi i znalezieniu tego, co trzeba zrobić w danej chwili”.

Walka z rakiem żołądka może oznaczać konieczność usunięcia części żołądka. Dowiedz się, co i kiedy należy jeść po operacji raka żołądka.

Usunięcie części lub całego żołądka w celu usunięcia nowotworu, w ramach operacji zwanej gastrektomią, oznacza, że będziesz musiał zwracać szczególną uwagę nie tylko na to, co jesz i pijesz, ale także kiedy jesz i pijesz.

Przed operacją mdłości, które często towarzyszą chemioterapii, prawdopodobnie hamowały apetyt i prowadziły do utraty wagi.

Operacja raka żołądka również zmienia życie. I choć może to potrwać rok lub dwa, Twój organizm przyzwyczai się do tego, że nie ma żołądka.

Tuż po operacji spędzisz około 5 dni w szpitalu na rekonwalescencji. Do czasu powrotu do jedzenia przez usta możesz otrzymywać składniki odżywcze przez kroplówkę podawaną do żyły lub przez rurkę wprowadzaną do jamy brzusznej.

Po kilku dniach od operacji będzie można rozpocząć dietę płynną, a po około tygodniu przejść na dietę lekkostrawną.

Jak radzić sobie z jedzeniem po operacji żołądka?

W normalnych warunkach żołądek zatrzymuje pokarm i rozpoczyna jego trawienie. Następnie pokarm przechodzi z żołądka do dwunastnicy, pierwszej części jelita cienkiego. Jeśli te czynności nie zachodzą, pokarm nie jest trawiony tak dobrze.

Ponadto, jeśli zostanie usunięty zawór kontrolujący przechodzenie pokarmu z żołądka do jelita cienkiego, pokarm będzie przechodził przez organizm szybciej, a Ty nie będziesz wchłaniał tak wielu składników odżywczych jak wcześniej.

Po powrocie do zdrowia prawdopodobnie zauważysz, że mniejszy lub nieobecny żołądek oznacza szybsze uczucie sytości. Twój organizm może inaczej przetwarzać niektóre pokarmy. Na przykład cukier może powodować tzw. zespół opadania, w którym do żołądka lub jelita cienkiego dostaje się dodatkowa woda, a pokarm szybciej przechodzi przez układ pokarmowy.

Objawy obejmują skurcze i biegunkę. Mogą się one rozpocząć w ciągu 20 minut po jedzeniu. U osób, które przed operacją nie tolerowały laktozy, może się to zmienić. Trudniejsze do strawienia mogą być również tłuszcze.

Dos i Donts dla jedzenia po operacji raka żołądka

Istnieją zmiany, które można wprowadzić, aby ułatwić to przejście.

• Zamiast jeść trzy posiłki dziennie, podziel jedzenie na mniejsze, częstsze posiłki.

• Dobrze przeżuwać pokarm i jeść powoli.

• Pij dużo płynów (osiem do dziesięciu 8-uncjowych szklanek dziennie), ale staraj się nie pić zbyt dużo w czasie posiłków lub w ich pobliżu. Zrezygnuj z napojów gazowanych, takich jak soda.

• Kiedy nadejdzie czas, powoli dodawaj cukier, tłuszcze i nabiał. Mogą one powodować problemy, które nie występowały przed operacją.

• Nie należy spożywać dużej ilości błonnika. Może on powodować uczucie sytości i dyskomfortu.

• Staraj się ograniczyć kofeinę i unikaj alkoholu.

• Staraj się prowadzić dzienniczek żywieniowy. Może to pomóc w ustaleniu wzorców i zmniejszeniu problemów.

• Skup się na pokarmach wysokokalorycznych, bogatych w składniki odżywcze i ubogich w cukier.

?

Co zrobić, jeśli martwię się o utratę wagi?

Jeśli tracisz na wadze lub obawiasz się, że nie stosujesz zbilansowanej diety, pomocne mogą być suplementy witamin i minerałów, zwłaszcza jeśli przeszedłeś całkowitą resekcję żołądka. Porozmawiaj o tym z lekarzem.

Jeśli usunięto cały żołądek, prawdopodobnie będziesz potrzebować regularnych zastrzyków z witaminą B12. Jeśli jednak usunięto tylko jego część, wybieraj pokarmy bogate w żelazo, wapń, witaminę C i witaminę D. Badania krwi mogą pomóc Tobie i Twojemu lekarzowi ustalić, czy Twoje odżywianie jest prawidłowe.

Jeśli lekarz stwierdzi, że musisz dostarczać więcej kalorii, pomogą Ci poniższe strategie. Jak wspomniano wcześniej, należy uważać na cukier, dopóki nie poznamy reakcji organizmu.

• Zamień niskokaloryczne produkty na ich wysokokaloryczne odpowiedniki. Zamiast wody, herbaty czy dietetycznych napojów gazowanych wybieraj napoje takie jak gorąca czekolada, koktajle czy soki owocowe. Do kawy zamiast mleka dodawaj śmietanę. Jeśli to możliwe, dodawaj do potraw masło, olej, margarynę, sosy, sosy sałatkowe, śmietanę i masło orzechowe.

• Miej pod ręką produkty gotowe do spożycia. Możesz nie mieć teraz zbyt wiele energii na gotowanie. W domu i w pracy trzymaj w pobliżu wysokokaloryczną żywność, np. ser, orzechy, suszone lub konserwowane owoce.

• Nie uzupełniaj płynów. Jeśli pijesz zbyt dużo podczas posiłków, możesz nie być wystarczająco głodny, aby uzyskać potrzebne kalorie. Zamiast tego staraj się pić 30 minut przed lub po posiłku.

• Zapytaj swojego lekarza o koktajle odżywcze. Mogą one być dobrym sposobem na zwiększenie ilości przyjmowanych kalorii. Na początku może się okazać, że picie jest łatwiejsze niż jedzenie.

?

Praca z dietetykiem

Lekarz jest kluczowym źródłem informacji o tym, jak dostosować dietę. Ale warto również współpracować z dietetykiem.

Dietetycy mogą udzielić porad dostosowanych do potrzeb pacjenta. Mogą zaproponować strategie odżywiania się w trakcie leczenia i po jego zakończeniu. Jeśli w zespole leczącym nie ma jeszcze dietetyka, poproś swojego lekarza o rekomendację.