Lekarz mówi ci.

Połączenie dwóch różnych leków może być skutecznym sposobem leczenia przerzutowego raka nerki.

Dlaczego warto łączyć leki?

W przeszłości lekarz mógł wypróbować jeden lek w leczeniu raka. Jeśli lek nie pomagał lub przestawał działać, lekarz przestawiał pacjenta na inny lek. Obecnie lekarze mogą starannie łączyć i dopasowywać leki, często próbując zwalczać nowotwór z dwóch lub więcej kierunków jednocześnie.

W niektórych badaniach połączenie dwóch leków działało lepiej niż każdy z nich osobno.

Terapie skojarzone w leczeniu RCC

Jeśli rak nerki rozprzestrzenił się na inne części ciała, operacja zwykle nie jest dobrym rozwiązaniem. Lekarze rozpoczynają więc leczenie różnymi rodzajami leków, zwykle terapiami celowanymi i immunoterapiami:

• Leki, które powstrzymują guzy przed tworzeniem nowych naczyń krwionośnych, co powoduje odcięcie dopływu tlenu i składników odżywczych. Należą do nich:

  • bevacizumab (Avastin)

  • pazopanib (Votrient)

  • sorafenib (Nexavar)

  • sunitynib (Sutent)

  • tivozanib (Fotivda)

• Leki blokujące białko o nazwie mTOr, które jest potrzebne komórkom nowotworowym do wzrostu i podziału. Należą do nich:

  • ewerolimus (Afinitor)

  • temsirolimus ( Torisel)

• Te, które blokują inne białka biorące udział we wzroście komórek nowotworowych i tworzeniu naczyń krwionośnych. Należą do nich:

  • aksytynib (Inlyta)

  • kabozantynib (Cabometyx)

  • lenwatynib (Lenvima)

• Immunoterapie, które wzmacniają obronę organizmu przed komórkami nowotworowymi i zapobiegają ukrywaniu się nowotworu przed układem odpornościowym. Obejmują one:

  • Połączenie aksytynibu (Inlyta) i awelumabu (Bavencio)

  • interleukina-2 (IL-2)

  • interferon-alfa

  • niwolumab (Opdivo)

  • Ipilimumab (Yervoy)

Niektóre leki działają o tyle lepiej, gdy są przyjmowane z innymi lekami, że FDA zatwierdziła je specjalnie do terapii skojarzonej. Na przykład w 2018 roku FDA zatwierdziła terapię skojarzoną niwolumabu i ipilimumabu w przypadku wcześniej nieleczonego zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Badanie wykazało, że pacjenci lepiej radzili sobie z tymi dwoma lekami niż z samym sunitynibem.

W innych przypadkach naukowcy testują leki, które zostały już zatwierdzone przez FDA, aby sprawdzić, jak dobrze działają razem.

Naukowcy testują wiele kombinacji w badaniach klinicznych.

Wady terapii skojarzonej

Wiele leków na RCC może samodzielnie wywoływać trudne do opanowania skutki uboczne. Jednoczesne przyjmowanie kilku z nich może powodować jeszcze więcej problemów. Dlatego lekarze zazwyczaj stosują terapie skojarzone tylko u osób, u których oprócz raka nie występują inne poważne problemy zdrowotne. Nawet wtedy niektóre kombinacje wywołują tak wiele skutków ubocznych, że wiele osób nie może kontynuować ich stosowania.

Czego należy się spodziewać w przypadku terapii skojarzonej

Jeśli lekarz zaleci terapię skojarzoną, będziesz musiał stosować się do zaleceń dotyczących dwóch lub więcej leków. Niektóre leki mają postać tabletek, które połykasz. Inne są podawane w postaci zastrzyków lub wlewów dożylnych przez rurkę wprowadzaną do żyły (kroplówkę). Jeśli stosujesz terapię skojarzoną, możesz mieć dodatkowe wizyty lekarskie, aby otrzymać wszystkie terapie.

Po rozpoczęciu leczenia lekarz będzie kontrolował skuteczność działania leków i wszelkie efekty uboczne, podobnie jak w przypadku pojedynczej terapii.

Lekarze nie są jeszcze pewni, co powoduje tę grupę rzadkich nowotworów krwi. Znajomość objawów może pomóc w szybszym postawieniu diagnozy i podjęciu leczenia.

Co to jest?

Krew zawiera czerwone krwinki, białe krwinki i płytki krwi. Każda z nich ma do wykonania ważne zadanie. Czerwone krwinki przenoszą tlen do całego organizmu. Białe krwinki chronią Twoje ciało przed zarazkami. Płytki krwi kontrolują krwawienie.

Wszystkie te elementy krwi są wytwarzane w szpiku kostnym, miękkiej tkance wewnątrz kości.

Jeśli cierpisz na MPD, Twój szpik kostny wytwarza zbyt wiele zdeformowanych czerwonych krwinek, białych krwinek lub płytek krwi. Krwinki te gromadzą się we krwi.

Wyróżnia się sześć różnych typów MPD. Rodzaj choroby zależy od tego, jakie krwinki organizm wytwarza w nadmiarze. Sześć typów to:

• Przewlekła białaczka szpikowa (CML): W szpiku kostnym wytwarzana jest zbyt duża liczba niedojrzałych białych krwinek.

• Polycythemia vera: U pacjenta występuje zwiększona liczba czerwonych krwinek. Często występuje również nadmiar płytek krwi i białych krwinek. Osoby cierpiące na tę chorobę mają zbyt wiele niedojrzałych białych i czerwonych krwinek. Sieć włókien wewnątrz szpiku kostnego staje się gruba, jak tkanka bliznowata. Powoduje to, że powstaje coraz mniej czerwonych krwinek.

• Mielofibroza: u osób z tym schorzeniem występuje zbyt duża liczba niedojrzałych białych i czerwonych krwinek. Sieć włókien wewnątrz szpiku kostnego staje się gruba, jak tkanka bliznowata. Powoduje to, że powstaje coraz mniej czerwonych krwinek.

• Trombocytemia: Ten rodzaj MPD oznacza, że pacjent ma za dużo płytek krwi.

• Przewlekła białaczka neutrofilowa: Choroba ta powoduje nadmiar neutrofili – pewnego rodzaju białych krwinek – w krwiobiegu.

• Eozynofilia: Eozynofile to kolejny typ białych krwinek. Organizm wytwarza je, gdy pacjent jest narażony na kontakt z alergenem lub pasożytem. Osoby z tym typem MPD mają dużą ich liczbę we krwi.

Każde z tych zaburzeń może również prowadzić do ostrej białaczki. Oznacza to, że szpik kostny wytwarza zdeformowane białe krwinki.

Jakie są przyczyny?

Lekarze wciąż próbują odpowiedzieć na to pytanie. Jak dotąd wiadomo, że u osób cierpiących na MPD występuje mutacja (zmiana) genu w komórkach szpiku kostnego. Powoduje to, że organizm nie jest w stanie wytworzyć odpowiedniej ilości i rodzaju komórek krwi.

Nie rodzisz się z tą mutacją. Dzieje się to w wieku dorosłym. Niektóre teorie mówią, że może do tego dojść w wyniku działania wirusa, toksycznych substancji chemicznych lub promieniowania.

Tylko w bardzo rzadkich przypadkach MPD występują rodzinnie.

Jakie są objawy?

Do objawów wskazujących na występowanie jednego z tych zaburzeń należą:

• Zmęczenie

• Swędząca skóra

• Nocne poty

• Ból kości

• Gorączka

• Utrata wagi

Do poważnych powikłań tych zaburzeń należą:

• Nadmierne krwawienie, które może wystąpić w przypadku niewielkiego skaleczenia, stłuczenia lub pęknięcia naczyń włosowatych pod skórą

• Zakrzepy krwi (tromboza)

• Zmiana choroby w białaczkę

Jak się diagnozuje?

We wczesnych stadiach MPD wiele osób nie ma żadnych objawów. To sprawia, że diagnoza jest trudna. Wszelkie objawy, które się pojawią, są często uznawane za inne, bardziej powszechne problemy zdrowotne. Często choroba ta jest wykrywana przypadkowo podczas rutynowych badań krwi.

Aby postawić diagnozę, konieczna może być wizyta u lekarza specjalizującego się w MPD. Zostaną zlecone badania krwi, aby uzyskać więcej szczegółów na temat stanu zdrowia pacjenta. Aby potwierdzić diagnozę, często wykonuje się biopsję szpiku kostnego.

W tym celu do kości biodrowej lub piersiowej wprowadza się pustą w środku igłę. Następnie zostanie pobrana próbka krwi, szpiku kostnego lub kości, która zostanie wysłana do laboratorium. Tam może zostać zbadana pod mikroskopem w poszukiwaniu komórek nowotworowych.

Jak wygląda leczenie?

Zaburzenia te są trudne do wyleczenia. Lekarz zwykle koncentruje się na próbie przywrócenia normalnego poziomu krwinek i zmniejszeniu ryzyka poważnych powikłań. Leczenie zależy od rodzaju schorzenia mieloproliferacyjnego, na które cierpi pacjent. Niektóre z najczęściej stosowanych metod leczenia to:

Chemioterapia: Do zabijania dodatkowych komórek krwi w organizmie stosuje się silnie działające leki. Chemioterapia może być podawana dożylnie lub w postaci tabletek przyjmowanych doustnie.

Radioterapia: Promieniowanie rentgenowskie o dużej mocy lub inne rodzaje promieniowania mogą obniżyć liczbę krwinek w organizmie i złagodzić objawy choroby.

Flebotomia: W celu zmniejszenia liczby czerwonych krwinek można pobrać od pacjenta jednostkę krwi.

Terapia genowa: Nowe leki mogą być w stanie zablokować lub naprawić zmutowany gen, który powoduje MPD.

Terapia hormonalna: Niektóre hormony mogą przedłużyć życie normalnych krwinek lub pobudzić szpik kostny do wytwarzania większej ich liczby. Terapia hormonalna może również złagodzić niektóre skutki uboczne MPD.

Przeszczep komórek macierzystych: Jeśli masz ciężki przypadek MPD, być może będziesz mógł skorzystać z przeszczepu komórek macierzystych. Podczas tej procedury zdrowy szpik kostny, często pochodzący od dawcy szpiku, jest przenoszony do pacjenta. Jest to jedyna metoda leczenia, która może wyleczyć MPD, ale nie jest ona przeznaczona dla wszystkich.

Operacja: Jeśli śledziona jest obrzęknięta, może zostać usunięta podczas zabiegu chirurgicznego zwanego splenektomią.

Badania kliniczne: W badaniach tych testuje się nowe metody leczenia raka, aby sprawdzić, czy działają równie dobrze lub lepiej niż te, które są już stosowane. W niektórych przypadkach mogą one stanowić najlepszy wybór. Możesz być jedną z pierwszych osób, które wypróbują nowy lek lub terapię przeciwnowotworową, jednocześnie pomagając w istotnej części badań nad rakiem.

Uważne oczekiwanie: Jeśli MPD jest bardzo łagodna i nie ma żadnych objawów, lekarz może zalecić, abyś poczekał z rozpoczęciem leczenia. Niektórzy ludzie radzą sobie przez kilka lat, stosując jedynie codzienną aspirynę w celu zapobiegania zakrzepom krwi i regularnie odwiedzając lekarzy.

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób zakażenie bakterią H. pylori może zwiększyć ryzyko zachorowania na raka żołądka. Dowiedz się więcej o objawach, badaniach i leczeniu H. pylori.

Powszechnie występujący rodzaj bakterii o nazwie Helicobacter pylori, lub H. pylori, może powodować infekcję żołądka, która czasami prowadzi do powstania wrzodów. Może ona również zwiększać ryzyko zachorowania na raka żołądka.

H. pylori jest bardzo powszechną infekcją: Ponad połowa ludzi zaraża się nią w pewnym momencie, zwykle w dzieciństwie. Lekarze nie są pewni, dlaczego u niektórych osób zakażenie to przebiega inaczej niż u innych. Większość osób zakażonych H. pylori nie wie, że jest zakażona i nie ma żadnych objawów.

Jak można się zarazić?

Chociaż nie wiadomo dokładnie, w jaki sposób H. pylori dostaje się do organizmu, naukowcy uważają, że bakterie w kształcie spirali prawdopodobnie dostają się do organizmu przez usta. Następnie zagrzebują się w śluzie wyściełającym żołądek.

Możesz zarazić się H. pylori na kilka sposobów. Bakteria ta może znajdować się w skażonej żywności lub wodzie. Jeśli ktoś z domowników ma H. pylori, jest bardziej prawdopodobne, że inni domownicy również są zakażeni. Bakterię tę znaleziono również u zwierząt domowych.

H. pylori występuje znacznie częściej w częściach świata, w których warunki sanitarne są złe, panuje ubóstwo i przeludnienie.

Wrzody i rak

H. pylori może powodować zapalenie błony śluzowej żołądka. Z tego powodu możesz odczuwać ból brzucha lub mieć mdłości. Jeśli choroba nie jest leczona, może czasami powodować wrzody, czyli bolesne, otwarte i krwawiące owrzodzenia błony śluzowej żołądka.

Badania wykazują, że osoby zakażone H. pylori są również do 8 razy bardziej narażone na zachorowanie na pewien rodzaj raka żołądka.

Bakteria ta jest jednak tylko jedną z możliwych przyczyn raka żołądka. Palenie tytoniu, dieta uboga w owoce i warzywa oraz przebyte operacje żołądka również mogą zwiększyć ryzyko zachorowania.

Objawy

Zakażenie H. pylori nie zawsze powoduje objawy. W rzeczywistości pacjent może w ogóle nie odczuwać dolegliwości. U niektórych osób zakażenie może jednak powodować:

• Ból lub pieczenie w jelitach

• Ból brzucha, który nasila się, jeśli nic nie jadłeś

• Brak apetytu

• Nudności

• Częste bekanie

• Wzdęcia lub gazy

• Nietypowa utrata wagi

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka lub u siebie zauważymy poniższe objawy. Mogą to być objawy owrzodzenia:

• Silny ból brzucha, który nie ustępuje

• Niemożność przełykania

• Krwawy, smolisty stolec

• Krwawe wymiociny lub przypominające ciemne fusy z kawy

Skąd wiadomo, że ma się H. pylori?

Jeśli Twój lekarz uważa, że możesz być zakażony H. pylori, niektóre badania mogą dać Ci pewność:

• Endoskopia:

  Najlepszym sposobem sprawdzenia, czy nie doszło do zakażenia H. pylori, jest badanie błony śluzowej żołądka. Lekarz poda Ci leki uspokajające. Następnie prześle długą, cienką rurkę z kamerą na końcu w dół gardła i do żołądka. Lekarz poszuka oznak infekcji i pobierze niewielką próbkę tkanki z wyściółki żołądka. Próbka zostanie przebadana w laboratorium w celu stwierdzenia, czy doszło do zakażenia.

• Badania krwi:

  Zwykłe badanie krwi może wykazać oznaki obecności H. pylori. Nie oznacza to jednak, że zakażenie jest aktywne i powoduje problemy lub objawy.

• Badania stolca:

  Lekarz może zbadać kał na obecność białek, które są oznaką obecności H. pylori. Badanie to może wykryć aktywną infekcję i może być również użyte do sprawdzenia, czy infekcja została usunięta po leczeniu.

• Testy oddechowe na obecność mocznika: Test, w którym pacjent jest proszony o wdychanie powietrza do worka przypominającego balon, wypicie płynnego roztworu, a następnie, 15 minut później, ponowne wdychanie powietrza do worka przypominającego balon. Test ten może być stosowany w celu sprawdzenia, czy masz aktualną infekcję lub czy infekcja ustąpiła po leczeniu.”

Jak leczy się H. pylori?

Lekarz prawdopodobnie przepisze jeden lub kombinację dwóch antybiotyków. Przykłady obejmują amoksycylinę, tetracyklinę, metronidazol lub klarytromycynę. Będą one przyjmowane przez okres do 2 tygodni. Należy pamiętać o zażyciu wszystkich tabletek przepisanych na recepcie, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej.

Lekarz przepisze również leki na zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego. Mogą to być inhibitory pompy protonowej, H2-blokery lub subsalicylan bizmutu (Pepto-Bismol, Bismatrol). Lek ten pomaga również w lepszym działaniu antybiotyków, ponieważ łagodzi stan zapalny w żołądku.

Mniej więcej miesiąc po zakończeniu przyjmowania antybiotyków lekarz może przeprowadzić badanie na obecność H. pylori, aby upewnić się, że zakażenie zniknęło. Jeśli nadal występują oznaki zakażenia, może być konieczne podanie kolejnych antybiotyków.

W trakcie i po leczeniu raka jamy ustnej możesz jeść, mówić, wyglądać i czuć się inaczej. Oto, czego możesz się spodziewać.

Jeśli masz raka w jamie ustnej, może to zmienić Twoje życie. To, w jaki sposób wpłynie on na Twoje codzienne funkcjonowanie, będzie zależało od wielkości i umiejscowienia nowotworu oraz stopnia jego zaawansowania. Jednak bez względu na jego rodzaj, możesz znaleźć pomoc i sposoby na poradzenie sobie z tymi zmianami.

Rak jamy ustnej ma swój początek w jamie ustnej. Może pojawić się w wargach, języku, dziąsłach, dnie i dachu jamy ustnej oraz w innych miejscach. Może być konieczna operacja, radioterapia lub chemioterapia – czasami w połączeniu. Nowotwór i leczenie mogą zmienić sposób jedzenia, mówienia i wygląd. Może to mieć również negatywny wpływ na emocje.

Jedzenie

Bolesność i opuchlizna po operacji mogą powodować dyskomfort przy przeżuwaniu i połykaniu. Radioterapia może powodować gorzki lub metaliczny smak potraw lub suchość w ustach. Niektóre zabiegi mogą wywoływać mdłości. Może dojść do utraty zębów.

Wiele z tych problemów można leczyć lub z czasem ulegną one poprawie. Małe zmiany mogą pomóc w utrzymaniu prawidłowego odżywiania organizmu.

• Jeśli masz trudności z przełykaniem, jedz małe porcje co 2-3 godziny zamiast dużych posiłków.

• Spróbuj diety opartej na miękkich pokarmach, takich jak zupy, zapiekanki, fasola i jajka.

• Należy nosić przy sobie wodę, aby utrzymać wilgotność w ustach, lub lekarz może zalecić sztuczne wydzielanie śliny.

• Urozmaicaj swoje potrawy smakowitymi składnikami, takimi jak zioła i przyprawy.

• Unikać pikantnych potraw, jeśli w jamie ustnej występuje ból lub infekcja.

Jeśli masz problemy z utrzymaniem prawidłowej wagi, lekarz może zlecić stosowanie przez pewien czas zgłębnika do karmienia. Wprowadza ona płynny pokarm bezpośrednio do żołądka, dzięki czemu nie musisz połykać. Dietetyk może udzielić więcej informacji na temat tego, co należy jeść i jak to ułatwić.

Mowa

Sposób mówienia może ulec zmianie. Zależy to od wielkości i umiejscowienia nowotworu oraz ilości tkanki, którą musieli usunąć lekarze. Na przykład rak na języku może utrudniać wydawanie głosek l i r. Jeśli masz narośl na dachu jamy ustnej, Twój głos może brzmieć inaczej. Może dojść do utraty głosu.

Terapeuta mowy i języka może pomóc w wyraźniejszym mówieniu. Czasami wyjmowane aparaty, które wyglądają jak nakładki dentystyczne, mogą zastąpić utracone tkanki lub zęby, aby pomóc Ci lepiej mówić i jeść.

Wygląd

Operacje warg, szczęki i innych części jamy ustnej mogą zmienić wygląd pacjenta. Może to być operacja rekonstrukcyjna lub plastyczna mająca na celu odbudowę kości lub tkanek. W większości przypadków nie widać dużych blizn i zwykle zanikają one z czasem. Makijaż kamuflujący może zakryć przeszczepy skóry i blizny.

U niektórych osób może być konieczne wykonanie otworu chirurgicznego w przedniej części szyi, zwanego stomią, umożliwiającego oddychanie. Zazwyczaj jest on potrzebny tylko na jakiś czas.

Płeć

Ty lub twój partner możecie mieć obawy dotyczące seksu po stresie i zmianach fizycznych związanych z leczeniem. Podziel się swoimi obawami i uczuciami. To normalne, że zmniejsza się twoja ochota na seks. Przytulanie, trzymanie za rękę, masaż i inne formy dotyku mogą pomóc w utrzymaniu intymności bez seksu.

Każdy kontakt fizyczny, na który czujesz się dobrze, jest bezpieczny. Podczas leczenia należy zachować ostrożność podczas uprawiania seksu oralnego. Pamiętaj, że nie możesz przenieść swojego raka na inną osobę poprzez kontakt seksualny. Możesz jednak zarazić się wirusem zwanym HPV, który jest główną przyczyną raka gardła, podczas uprawiania seksu oralnego, waginalnego lub analnego.

Zdrowie emocjonalne

Polegaj na rodzinie, przyjaciołach i innych osobach, aby nie czuć się samotnym. Po zakończeniu leczenia będziesz prawdopodobnie odczuwał różne emocje. Możesz się martwić, że rak może powrócić. Możesz odczuwać stres związany z radzeniem sobie z chorobą i jej następstwami. Powszechne jest także uczucie przygnębienia lub niepokoju z powodu zmian w organizmie, zdrowiu i życiu.

W miarę upływu czasu nastrój może się poprawiać. Jeśli tak się nie stanie, należy zwrócić się o pomoc. Jeśli lekarz uzna, że masz depresję, może podjąć leczenie lub skierować Cię do specjalisty. Możesz dołączyć do grupy wsparcia chorych na raka lub skontaktować się z innymi osobami, które miały podobne doświadczenia, korzystając z grup internetowych.