Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, jak radzić sobie ze zmiennym nastrojem i emocjami po zakończeniu chemioterapii.

Kiedy chemioterapia dobiegnie końca, możesz odczuwać falę sprzecznych emocji. Dowiedz się, jak radzić sobie ze zmiennym nastrojem i pamiętaj, że powrót do zdrowia wymaga czasu.

Amber Kostelny, zawodowa organizatorka z Chicago, po zakończeniu chemioterapii raka piersi miała mieszane uczucia.

„Czułam się, jakbym przeszła przez wojnę lub długą walkę. Byłam wyczerpana emocjonalnie, ale jednocześnie podekscytowana” – mówi. Zaledwie kilka dni po ostatniej chemioterapii lekarz wydał jej pozytywną opinię o stanie zdrowia. „Czułam się tak, jakby chmura się podniosła”.

Każdy człowiek jest inny. Możesz odczuwać radość, ulgę, samotność, strach, smutek – lub wszystkie powyższe.

„Szeroki zakres reakcji emocjonalnych jest normalny po chemioterapii” – mówi dr Nicole Taylor, która kieruje Centrum Doskonałości Psychologii Onkologicznej na Uniwersytecie w Denver. „Niektórzy ludzie są zachwyceni, że już po wszystkim, a inni z trudem przystosowują się do nowej normalności”.

Wypróbuj kilka prostych wskazówek, które pomogą Ci zachować spokój.

Poproś o wsparcie

Niektórzy ludzie mogą się obawiać, że ich rak może powrócić. Jeśli tak jest w twoim przypadku, porozmawiaj z przyjaciółmi i rodziną. Teraz, po zakończeniu leczenia, mogą oni myśleć, że nie potrzebujesz już ich wsparcia. Powiedz im, że nadal jest ono ważne.

Dołącz do internetowej lub osobistej grupy wsparcia. Będzie to okazja do porozmawiania z innymi osobami, które rozumieją, przez co przechodzisz.

Pomocny może być także przeszkolony doradca. „Zgłoś się do niego, jeśli czujesz się przygnębiony, niespokojny lub masz problemy z przystosowaniem się do życia po chorobie nowotworowej” – mówi Taylor.

Wiedz, co mówić

Możesz spotkać się z wieloma pytaniami o swoje zdrowie ze strony życzliwych osób. Choć miło jest być w centrum uwagi, czasem może to być nieco przytłaczające.

Dr Ashley Love Sumrall, ordynator oddziału neuroonkologii w Levine Cancer Institute, proponuje przygotowanie krótkiej odpowiedzi w stylu: „Czuję się na tyle dobrze, na ile można się tego spodziewać. Doceniam twoją troskę”. Można też spróbować zamieszczać aktualne informacje na stronie internetowej lub w mediach społecznościowych.

Oszczędzaj energię

Zmęczenie po chemioterapii jest częstym zjawiskiem. Kostelny pamięta, że była tak zmęczona, że zasypiała o 19.00, kilka godzin przed swoim mężem. W końcu jednak jej energia wróciła i mogła nie spać do 22.00 lub 23.00. „Z uśmiechem kładłam się z nim spać do późna, bo to oznaczało, że czuję się lepiej” – mówi.

Aby zgromadzić energię:

• Zrób sobie drzemkę.

• Odpoczywaj pomiędzy zajęciami.

• Budzić się i kłaść się spać o tej samej porze każdego dnia.

• Pozwól innym pomagać w gotowaniu i załatwianiu spraw.

?

Korzystaj z narzędzi pomagających w lepszej koncentracji

Po chemioterapii mogą wystąpić pewne zmiany w sposobie myślenia. Możesz zapominać o różnych rzeczach lub mieć trudności z koncentracją. Jest to tak powszechne, że istnieje na to nazwa: chemo brain.

Spróbuj używać codziennego planera lub smartfona, aby zapisywać spotkania, sprawunki, ważne daty, numery telefonów i notatki.

Kilka prostych zmian może ułatwić codzienną rutynę:

• Planuj z wyprzedzeniem.

• Zapisuj rzeczy.

• Ustaw przypomnienia.

• Nie bierz na siebie zbyt wiele.

• Zadbaj o to, by Twoje dni były proste i łatwe do opanowania.

?

Spróbuj technik relaksacyjnych

Istnieje wiele metod, które mogą pomóc w walce ze stresem, depresją lub lękiem. Warto wypróbować jedną z nich:

• Masaż

• Tai chi

• Joga

• Medytacja

• Akupunktura

• Głębokie oddychanie

?

Kontroluj to, co możesz

Jeśli podejmiesz działania i zaprowadzisz porządek w swoim życiu, poczujesz się mniej bojaźliwy i będziesz miał większą kontrolę.

Zacznij prowadzić zdrowy tryb życia, stosując odpowiednią dietę i dbając o odpowiednią ilość snu. Znajdź sposób na aktywność fizyczną, korzystając z porad lekarza. Ćwiczenia fizyczne zmniejszają stres i napięcie, poprawiają nastrój i pomagają w walce ze zmęczeniem.

Przed zachorowaniem na raka Kostelny uprawiała triathlon. Lekarz zachęcił ją do kontynuowania treningów – w znacznie wolniejszym tempie i na krótszym dystansie – aby podtrzymać ją na duchu. To zadziałało i pomogło jej przygotować się do kolejnych wyścigów.

Rozmawiaj otwarcie z bliskimi

„Często zdarza się, że rodzina i przyjaciele są gotowi, by po leczeniu wszystko wróciło do normy” – mówi Taylor. „Dla osób, które przeżyły chorobę, nie zawsze tak się dzieje”.

Komunikuj się otwarcie. Pomóż rodzinie i przyjaciołom zrozumieć, jak się czujesz. Jasno określ, w jaki sposób mogą pomóc.

Znajdź nowe sposoby na intymność

To normalne, że seks i intymność zmieniają się po chemioterapii. Bądź dumny ze swojego ciała, że udało ci się przejść przez leczenie. Skup się na tym, co sprawia, że czujesz się atrakcyjna i pewna siebie. Bądź otwarty na nowe sposoby bycia intymnym.

Porozmawiaj z lekarzem. „Istnieją leki, terapeuci i techniki pomagające w utrzymaniu zdrowia seksualnego” – mówi Sumrall. Jeśli nie chcesz o tym mówić, wyślij e-mail lub zostaw wiadomość przed wizytą.

Dokonaj zmian w pracy

Możesz być gotowy do powrotu do pracy, ale możesz też mieć pewne obawy dotyczące swojego wyglądu, zmęczenia, zmian nastroju lub sposobu myślenia. Porozmawiaj z zespołem terapeutycznym. Mogą oni zasugerować zmiany w stylu życia lub leki, które mogą pomóc.

Bądź elastyczny. To, co sprawdzało się wcześniej, może nie być teraz odpowiednie. Jeśli pojawią się problemy, porozmawiaj z szefem, związkiem zawodowym lub działem kadr.

„Być może trzeba będzie zweryfikować lub zaktualizować opisy stanowisk pracy” – mówi Sumrall. „Pomocny w powrocie do pracy może być powrót na część etatu lub praca w domu”.

Przyjmij pomoc

Jak mówi Taylor, nie musisz sam brać wszystkiego na siebie. „Bliscy często czują się bezradni i zazwyczaj chętnie pomagają, gdy ktoś ma do nich konkretną prośbę. Poproś o zwykłą wizytę, podwiezienie na spotkanie, a nawet pomoc w składaniu skarpetek.”

Bądź cierpliwy

Dana Driskill, RN, pielęgniarka onkologiczna w Stephenson Cancer Center w Oklahoma City, mówi: „Z każdym dniem twoja energia będzie się poprawiać. „Każdego dnia Twoja energia będzie się poprawiać, a efekty uboczne leczenia będą się zmniejszać.

Lęk i depresja często towarzyszą rozpoznaniu raka. Na szczęście stany te można leczyć.

Każdy człowiek jest inny. U niektórych te uczucia mogą przerodzić się w lęk i depresję.

Osoba cierpiąca na stany lękowe często się martwi i czuje się spięta. Może się to objawiać na wiele sposobów. Twoje serce może bić szybciej. Mogą pojawić się bóle głowy lub mięśni. Może to wpływać na apetyt. Można jeść dużo lub mało. Może wystąpić rozstrój żołądka lub biegunka. Może też wystąpić uczucie ścisku w gardle lub klatce piersiowej.

Smutek jest normalnym uczuciem, które odczuwamy wszyscy, zwłaszcza gdy przechodzimy przez trudne chwile. Jeśli którykolwiek z tych objawów utrzymuje się przez ponad 2 tygodnie, może to być depresja:

• Uczucia smutku, które się nie kończą

• Uczucie emocjonalnego odrętwienia

• Poczucie beznadziejności lub bezradności

• Złość lub nastrój

• Trudności z koncentracją

• Dużo płacze

• Brak zainteresowania rodziną, przyjaciółmi lub zajęciami, które wcześniej sprawiały ci przyjemność

• Zmęczenie

• Utrata apetytu

Jeśli odczuwasz którykolwiek z tych objawów, powiedz o tym lekarzowi lub doradcy. Istnieje możliwość uzyskania pomocy. Ważne jest, abyś dbał o swoje zdrowie emocjonalne i psychiczne, a także o leczenie raka.

Leczenie

Lekarz może zalecić terapię rozmowami (poradnictwo), leki lub połączenie obu tych metod.

Jeśli masz depresję, istnieje kilka rodzajów leków przeciwdepresyjnych. Jeśli masz stany lękowe, również istnieją leki na nie. Poprawa samopoczucia może nastąpić już po 2 tygodniach, ale zanim leki zaczną działać, może minąć nawet 8 tygodni.

Terapia może przybierać różne formy. Można pracować indywidualnie z psychologiem lub doradcą. Można też dołączyć do grupy wsparcia chorych na raka. W wielu dużych szpitalach działają grupy wsparcia dla osób cierpiących na te same rodzaje nowotworów. Jeśli nie możesz znaleźć grupy wsparcia osobiście, możesz znaleźć ją w Internecie.

Wsparcie

Niektóre organizacje, takie jak American Cancer Society, prowadzą programy, w ramach których możesz spotkać się z kimś, kto przeszedł leczenie tego samego rodzaju nowotworu, co ty.

Możesz też czerpać siłę od swoich bliskich i społeczności. Czasami ludzie nie są pewni, co powiedzieć lub jak pomóc. Możesz rozpocząć rozmowę i dać im znać, co mogłoby być pomocne.

Nie należy myśleć, że trzeba zachować dzielną twarz i zawsze być pozytywnie nastawionym. Jeśli nie czujesz się na siłach, aby porozmawiać z rodziną, podziel się tym, jak naprawdę się czujesz, z doradcą, zespołem opieki onkologicznej lub grupą wsparcia. Możesz także spisać swoje uczucia.

Nie należy obwiniać się za chorobę nowotworową. Szukaj źródeł pocieszenia, takich jak wiara, medytacja i techniki relaksacyjne.

Znajdź zajęcia, które sprawiają Ci przyjemność, albo takie, które sprawiały Ci przyjemność w przeszłości, albo nowe, których chciałeś spróbować. W dni, kiedy czujesz się silniejszy, idź na spacer, spędź czas z bliskimi lub przyjaciółmi. Wszystkie te rzeczy pomogą poprawić nastrój.

Pomocna jest także aktywność fizyczna. Ćwiczenia fizyczne mogą poprawić samopoczucie fizyczne, psychiczne i emocjonalne. Chociaż możesz nie mieć energii na intensywne ćwiczenia, warto spróbować łagodniejszych form aktywności. Skonsultuj się najpierw z lekarzem, aby upewnić się, że jest to w porządku.

Depresja po leczeniu

U niektórych osób depresja utrzymuje się (lub zaczyna) po zakończeniu leczenia raka i uzyskaniu remisji, z powodu lęku przed powrotem nowotworu. Strach ten jest tak silny, że osoby te mogą nie być w stanie dobrze jeść lub spać i mogą opuszczać wizyty kontrolne u lekarza.

Dla innych te uczucia nie są tak intensywne na co dzień. Jednak pewne daty mogą przywoływać złe przeczucia (np. urodziny lub data zdiagnozowania nowotworu). W takich chwilach warto skupić się na tym, co można kontrolować. Należy przestrzegać terminów wizyt u lekarza i stosować zalecane przez niego zmiany stylu życia, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu choroby nowotworowej.

Wycieki ropy naftowej mogą powodować rozprzestrzenianie się toksycznych substancji chemicznych w otaczającej wodzie, powietrzu i na lądzie. Może to prowadzić do wielu niekorzystnych skutków zdrowotnych u ludzi i zwierząt.

Wycieki ropy naftowej to rodzaj zanieczyszczenia, do którego dochodzi, gdy małe lub duże ilości ropy naftowej lub olejów destylowanych, takich jak benzyna czy olej napędowy, zanieczyszczają zbiorniki wodne i tereny przybrzeżne. Wyciek zawiera toksyczne substancje chemiczne i może mieć poważne krótko- i długoterminowe skutki zdrowotne dla pracowników naftowych, osób mieszkających w pobliżu, organizmów morskich, zwierząt i otaczającego środowiska.

Co się dzieje podczas wycieku ropy naftowej?

Tuż po wycieku ropy niebezpieczne substancje chemiczne są uwalniane do otaczającej wody i ziemi. Wszystkie wycieki ropy naftowej są trudne do usunięcia. Pracownicy używają skimmerów i sorbentów, które pochłaniają ropę po usunięciu jej części. Innym rozwiązaniem jest użycie środków chemicznych, które rozbijają niebezpieczne, duże kałuże pływającego oleju, aby łatwiej mieszały się z wodą. W ten sposób stanowi ona mniejsze zagrożenie dla zwierząt i wybrzeża.

Ropa naftowa jest przetwarzana m.in. na benzynę, której używamy do napędzania samochodów. Jest to rodzaj gęstej, żółtawo-czarnej cieczy, która składa się z toksycznych substancji chemicznych, takich jak:

• Benzen

• Toluen

• Ksylen

• Etylobenzen

• Oksylen

• Styren

• Siarka

• Azot

Te niestabilne substancje chemiczne zanieczyszczają wodę i powietrze oraz mogą być szkodliwe dla zdrowia.

Kto jest zagrożony po wycieku ropy?

Wyciek ropy naftowej to nieporządne i niebezpieczne zdarzenie, które może mieć negatywny wpływ na ludzi i zwierzęta znajdujące się na obszarze dotkniętym wyciekiem. Do osób najbardziej narażonych na działanie wycieku należą:

• Pracownicy platformy wiertniczej

• Osoby, które jako pierwsze zareagowały na wyciek ropy i pomogły w usuwaniu zanieczyszczeń

• Życie morskie, takie jak rośliny, ryby, żółwie, wydry i ptaki

• Ludzie mieszkający w społecznościach znajdujących się w pobliżu zagrożonych wód lub terenów

• Osoby pracujące w rejonie wycieku ropy, np. marynarze i osoby łowiące ryby

• Osoby, które spożywają żywność z obszaru dotkniętego wyciekiem

Jakie są krótko- i długoterminowe skutki zdrowotne?

Po wycieku ropy naftowej występuje kilka bezpośrednich i pośrednich skutków ubocznych dla zdrowia otaczającej społeczności. Reakcje chemiczne, opary i ewentualne pożary po wycieku ropy mogą skazić wodę i powietrze oraz wpłynąć na zdrowie.

Krótkotrwałe objawy zdrowotne po narażeniu na wyciek ropy naftowej obejmują:

• Utrata pamięci

• Zawroty głowy i drażliwość

• Ból głowy

• Nudności i wymioty

• Ból w klatce piersiowej

• Kaszel i problemy z płucami

• Zmęczenie

• Urazy skóry

• Wysypki

• Pęcherze

• Owrzodzenia oczu

• Zamęt

Możliwe jest również wystąpienie problemów ze zdrowiem psychicznym, w tym depresji, lęku i stresu pourazowego.

Niewiele wiadomo na temat długoterminowych skutków zdrowotnych narażenia na wyciek ropy. Prowadzone są jednak liczne badania, aby dowiedzieć się więcej. W jednym z badań wzięło udział 88 pracowników zajmujących się usuwaniem skutków wycieku ropy naftowej, najpierw po wycieku, a następnie 7 lat później.

Badanie wykazało, że pracownicy ci mieli ciągłe objawy, w tym:

• Niska liczba płytek krwi we krwi

• Niski poziom hemoglobiny

• Problemy z oddychaniem, takie jak przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i gardła oraz problemy z drogami oddechowymi

• Problemy z wątrobą

• Problemy z płucami

• Problemy z sercem

Inne długoterminowe skutki zdrowotne narażenia na wyciek ropy naftowej mogą obejmować:

• Zwiększone ryzyko zachorowania na raka

• Problemy z rozrodczością

• Obniżona odporność

Jak wyciek ropy wpływa na zwierzęta?

Kiedy wyciek ropy rozprzestrzenia się, zwierzęta, takie jak ryby, ssaki czy ptaki mogą zostać pokryte gęstą, czarną cieczą. Instynkt każe im się wypielęgnować. Gdy zlizują olej, połykają toksyczne substancje chemiczne. Może to poważnie uszkodzić ich narządy wewnętrzne, spowodować problemy z trawieniem i oddychaniem. W ciężkich przypadkach może to wpłynąć na ich zdolność do rozmnażania się lub doprowadzić do śmierci.

Czy istnieje związek między wyciekami ropy naftowej a rakiem?

Chociaż nie ma konkretnych dowodów na to, że wycieki ropy naftowej powodują nowotwory, benzyna zawiera benzen, który jest znanym czynnikiem rakotwórczym dla ludzi, co oznacza, że może powodować raka. Narażenie na działanie produktów naftowych spowodowało u zwierząt rozwój guzów wątroby i nerek.

Chociaż nie ma wystarczającej liczby badań, które wskazywałyby na ryzyko zachorowania na raka w wyniku wycieku ropy naftowej, badania wykazują, że osoby pracujące w przemyśle wydobywczym ropy naftowej lub mieszkające w pobliżu zakładów naftowych mają zwiększone ryzyko zachorowania na raka.

Jeden z raportów Organizacji Narodów Zjednoczonych wykazał, że pracownicy są bardziej narażeni na:

• Mezotelioma

• Szpiczak mnogi

• Rak skóry

• Rak prostaty

• Rak płuc

• Białaczka

Osoby mieszkające w pobliżu zakładów wiertniczych i rafinerii ropy naftowej były również bardziej narażone na białaczkę dziecięcą.

Co należy zrobić w przypadku wycieku ropy naftowej?

Jeśli w pobliżu znajduje się wyciek ropy naftowej, niezależnie od tego, czy jest on duży czy mały, można zrobić pewne rzeczy, aby zapobiec zagrożeniu zdrowia w wyniku narażenia na jego działanie.

Powinieneś:

• Unikać miejsc, w których widać lub czuć zapach oleju.

• Unikać bezpośredniego kontaktu skóry z olejem.

• W przypadku kontaktu z olejem natychmiast zmyć go wodą z mydłem.

• Nie próbuj pływać ani wchodzić do wód, które mogły zostać dotknięte wyciekiem ropy.

• Jeżeli płyniesz łodzią lub musisz dotknąć czegokolwiek, co może być pokryte olejem, noś rękawice i buty, aby zapewnić sobie ochronę.

• Jeśli wystąpią jakiekolwiek krótkotrwałe objawy narażenia na wyciek oleju, takie jak ból głowy, nudności lub zawroty głowy, należy udać się do lekarza.

• W przypadku wystąpienia takich objawów jak ból w klatce piersiowej, trudności z oddychaniem lub innych poważnych objawów, należy zadzwonić pod numer 911 lub udać się do szpitala.

Jeśli jesteś w ciąży, masz przy sobie dzieci lub zwierzęta domowe, zachowaj szczególną ostrożność, aby nie doszło do kontaktu z olejem, skażoną wodą lub powietrzem.

Rak może powodować ból u wielu osób, ale radioterapia może przynieść ulgę. Lekarz wyjaśnia, jak to działa.

Radioterapia jest znana jako jeden z rodzajów leczenia raka. Jest to jednak także sposób na złagodzenie niektórych bólów, które może powodować choroba. Jest to tzw. radioterapia paliatywna. Lekarz może zalecić ją w celu złagodzenia bólu spowodowanego zmianami skórnymi, guzami lub nowotworem, który rozprzestrzenił się na kości.

Jak to działa

Kiedy guzy urosną wystarczająco duże, mogą zacząć uciskać pobliskie nerwy, kości i organy, co może być bolesne. Mogą one również powodować ból, gdy wrastają w otaczające je tkanki lub je niszczą.

Promieniowanie działa poprzez zabijanie komórek nowotworowych, dzięki czemu guzy stają się mniejsze. Może to zmniejszyć bolesny nacisk na części ciała w tym obszarze. Gdy radioterapia zmniejszy guzy na tyle, że inne metody leczenia, takie jak operacja, mogą okazać się bardziej skuteczne.

Jeśli cierpisz na bóle kości, naświetlania mogą ułatwić ci poruszanie się.

Jak się ją otrzymuje

Promieniowanie można otrzymać z zewnątrz ciała, co nazywane jest radioterapią zewnętrzną, lub za pomocą leków zawierających radioaktywne związki chemiczne.

Jeśli pierwsza runda radioterapii nie przyniesie wystarczającej ulgi, możesz otrzymać drugą rundę. Jeśli pierwsza runda zadziała, ale ból powróci później, można spróbować ponownie.

Radioterapia zewnętrzna. Ten rodzaj radioterapii polega na skierowaniu wiązki promieniowania rentgenowskiego lub innych rodzajów promieniowania na nowotwór w kościach. Może to być jedna duża dawka lub kilka dawek podzielonych.

Podczas leczenia będziesz leżeć na specjalnym stole. Podczas leczenia będziesz musiał pozostać w tej samej pozycji, nie ruszając się, ale zespół onkologiczny może przygotować specjalne rekwizyty, które pomogą Ci pozostać w miejscu. Samo promieniowanie nie będzie odczuwalne.

Działanie promieniowania zewnętrznego trwa kilka tygodni, ale 7 na 10 osób twierdzi, że po leczeniu odczuwa ból przynajmniej o połowę mniejszy. U niektórych osób promieniowanie całkowicie eliminuje ból.

Leczenie farmakologiczne. Jeśli rak rozprzestrzenił się na kilka obszarów kości lub jest zbyt wiele miejsc, aby można je było leczyć promieniowaniem zewnętrznym, lekarz może spróbować leczenia lekami zawierającymi materiał radioaktywny. Lekarz poda ci zastrzyk leku bezpośrednio do żyły przez rurkę (kroplówkę). Materiał ten będzie się przemieszczał w organizmie i gromadził w tych częściach kości, w których znajduje się nowotwór.

U niektórych osób, które otrzymały leczenie farmakologiczne, ból nasila się przez kilka dni zaraz po zabiegu, ale zdarza się to rzadko. Zazwyczaj lek działa od 1 do 4 tygodni, a ulga, jaką uzyskasz, może trwać nawet do 18 miesięcy.

Lekarz wyjaśnia, co się dzieje, gdy promieniowanie o wysokiej energii przechodzi przez ciało i dociera do narządów wewnętrznych.

Choroba popromienna występuje, gdy duża dawka wysokoenergetycznego promieniowania przechodzi przez ciało i dociera do narządów wewnętrznych. Aby ją wywołać, potrzeba znacznie więcej niż to, co można otrzymać w wyniku jakiejkolwiek terapii medycznej.

Lekarze nazwali tę chorobę, technicznie znaną jako ostry zespół popromienny, na cześć bombardowań atomowych, które zakończyły II wojnę światową. Nie wiadomo, ile spośród 150 000 do 250 000 osób, które zginęły w wyniku tych ataków, zmarło na chorobę popromienną. Jednak ówczesne szacunki mówią o setkach lub tysiącach.

Od tamtego czasu na chorobę popromienną zmarło około 50 osób. W tym 28 pracowników i strażaków, którzy zginęli w 1986 r. w Czarnobylu na terenie dzisiejszej Ukrainy. U ponad 100 innych osób w Czarnobylu zdiagnozowano ostry zespół popromienny, ale przeżyły.

Większość pozostałych osób, które zmarły z powodu tego zespołu, to naukowcy lub technicy pracujący w amerykańskich lub radzieckich elektrowniach jądrowych w okresie zimnej wojny. Jednak w 1999 r. w Japonii, po wypadku z paliwem jądrowym, trzech pracowników zachorowało na chorobę popromienną; dwóch z nich zmarło. Po wypadku w elektrowni jądrowej Fukushima Daiichi w 2011 roku nie odnotowano żadnych przypadków choroby popromiennej.

Podstawy promieniowania

Ilość promieniowania otrzymanego przez organizm mierzona jest w międzynarodowej jednostce zwanej siwertem (Sv). Objawy choroby popromiennej pojawiają się po narażeniu na promieniowanie o stężeniu przekraczającym 500 milisiwertów (mSv), czyli pół siwerta. Dawka powyżej 4 do 5 Sv może być śmiertelna. Pracownicy, którzy zachorowali na chorobę popromienną w Czarnobylu, otrzymali dawki od 700 mSv do 13 Sv.

Naturalne promieniowanie jest wszędzie – w powietrzu, wodzie i materiałach takich jak cegła czy granit. W ciągu roku od tych naturalnych źródeł otrzymujemy zwykle tylko około 3 mSv – trzy tysięczne siwerta – promieniowania.

Źródła promieniowania wytwarzane przez człowieka, takie jak promieniowanie rentgenowskie, zwiększają dawkę o kolejne 3 mSv. Badanie tomografem komputerowym (CT), które obejmuje kilka zdjęć rentgenowskich wykonanych pod różnymi kątami, daje około 10 mSv. Osoby pracujące w przemyśle jądrowym nie mogą być narażone na promieniowanie wyższe niż 50 mSv rocznie.

Objawy choroby popromiennej

Najczęstsze wczesne objawy choroby popromiennej są takie same jak w przypadku wielu innych chorób – mdłości, wymioty i biegunka. Mogą się one rozpocząć w ciągu kilku minut od napromieniowania, ale mogą też pojawiać się i znikać przez kilka dni. Jeśli po napromieniowaniu wystąpią takie objawy, należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc lekarską, gdy tylko będzie to bezpieczne.

Może również dojść do uszkodzenia skóry, jak w przypadku oparzenia słonecznego, lub pojawienia się pęcherzy czy owrzodzeń. Promieniowanie może także uszkodzić komórki wytwarzające włosy, powodując ich wypadanie. W niektórych przypadkach utrata włosów może być trwała.

Objawy mogą całkowicie ustąpić na okres od kilku godzin do kilku tygodni. Jeśli jednak powrócą, często są jeszcze poważniejsze.

Leczenie

Promieniowanie uszkadza żołądek i jelita, naczynia krwionośne oraz szpik kostny, w którym wytwarzane są komórki krwi. Uszkodzenie szpiku kostnego obniża liczbę zwalczających chorobę białych krwinek w organizmie. W rezultacie większość osób, które umierają w wyniku choroby popromiennej, ginie w wyniku infekcji lub krwawienia wewnętrznego.

Lekarz postara się pomóc w zwalczaniu infekcji. Może przeprowadzić transfuzję krwi w celu uzupełnienia utraconych komórek krwi. Może też podać leki, które pomogą w odbudowie szpiku kostnego. Mogą też spróbować dokonać przeszczepu.

Lekarze będą również podawać płyny i leczyć inne obrażenia, takie jak oparzenia. Powrót do zdrowia po chorobie popromiennej może trwać do 2 lat. Jednak po wyzdrowieniu nadal będziesz narażony na inne problemy zdrowotne. Na przykład zwiększa się prawdopodobieństwo zachorowania na raka.

Istnieją setki rodzajów raka ślinianek – większość z nich jest niezwykle rzadka. Dowiedz się, jak są one wykrywane, diagnozowane i leczone.

W jamie ustnej i wokół niej znajdują się setki gruczołów ślinowych. Niektóre z nich są tak małe, że można je zobaczyć tylko pod mikroskopem. Ponieważ jest tak wiele ślinianek i tak wiele rodzajów komórek w tych gruczołach, istnieją również setki rodzajów raka ślinianek. Większość z nich jest niezwykle rzadka, a ponad połowa guzów ślinianek okazuje się łagodna (nie jest nowotworem).

Co to jest rak ślinianki?

Jest to nowotwór, który rozwija się, gdy nieprawidłowe komórki w tych gruczołach wymykają się spod kontroli. Normalne ślinianki zbudowane są z wielu różnych typów komórek. Nowotwory mogą rosnąć w każdej z nich.

Istnieją dwa główne rodzaje ślinianek – większe i mniejsze. Te główne można zobaczyć gołym okiem. Mniejsze (a są ich setki) są widoczne tylko pod mikroskopem.

Po każdej stronie twarzy znajdują się trzy zestawy głównych gruczołów ślinowych. Większość nowotworów gruczołów ślinowych ma swój początek właśnie tutaj. Główne zespoły gruczołów to:

• Ślinianki przyuszne. Są to największe gruczoły ślinowe. Około 70% nowotworów ślinianek ma tu swój początek. W większości przypadków są one łagodne.

• Gruczoły podżuchwowe. Znajdują się one poniżej szczęki. Około 15% nowotworów ślinianek ma tu swój początek. Około połowa z nich okazuje się złośliwa (nowotworowa).

• Gruczoły podjęzykowe. Znajdują się one pod językiem. Rzadko zdarza się, aby nowotwór zaczynał się w tym miejscu.

Najczęściej nowotwory mniejszych gruczołów ślinowych mają swój początek na dachu jamy ustnej.

Czynniki ryzyka i przyczyny

Lekarze nie wiedzą na pewno, co powoduje raka ślinianek.

Zwykle nie występuje on rodzinnie. Prawdopodobieństwo zachorowania wzrasta wraz z wiekiem. Zwiększają się także szanse zachorowania, jeśli byłeś poddany radioterapii głowy lub szyi. Mężczyźni chorują na niego częściej niż kobiety. Rak ślinianki pojawia się także u osób, które pracowały w hydraulice, przy produkcji gumy lub w kopalniach azbestu.

Diagnoza

Lekarze zazwyczaj stwierdzają raka ślinianek, gdy u pacjenta występują następujące objawy:

• Guzki w jamie ustnej lub z boku twarzy

• Ból w jamie ustnej, policzku, szczęce, uchu lub szyi

• Trudności z połykaniem lub szerokim otwieraniem ust

• Wyciek płynu z ucha

• Drętwienie twarzy

Czasami dentysta jako pierwszy zauważa te objawy. Jeśli je masz, nie oznacza to, że masz guza. Nawet jeśli tak jest, pamiętaj, że większość guzów ślinianek jest łagodna. Aby się upewnić, lekarz przeprowadzi badanie fizykalne, zleci wykonanie rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej oraz pobierze próbkę tkanki do biopsji.

Jeśli okaże się, że masz guz nowotworowy, lekarz określi jego wielkość i lokalizację.

• Guzy w stadium I są bardzo małe (mają mniej niż 2 cm średnicy) i nie rozprzestrzeniają się na inne części ciała.

• Nowotwory w stadium II są nieco większe (od 2 do 4 cm), ale nadal znajdują się w pierwotnym gruczole.

• Nowotwory w stadium III przemieściły się poza gruczoł, prawdopodobnie do węzłów chłonnych po tej samej stronie szyi.

• Nowotwory w stadium IV rozprzestrzeniły się do węzłów chłonnych i być może do innych części ciała.

Lekarze przyznają guzom ślinianek ocenę w skali od 1 do 3, która określa, jak szybko komórki nowotworowe wydają się rosnąć:

• Największe szanse na wyleczenie mają nowotwory o stopniu 1 (low-grade). Rosną one powoli i nie wyglądają inaczej niż normalne komórki.

• Nowotwory stopnia 2 rosną umiarkowanie szybko

• Nowotwory stopnia 3 rosną szybko

Leczenie

Dostępne opcje leczenia zależą od wielkości, stadium, stopnia zaawansowania, typu i umiejscowienia nowotworu. Lekarz weźmie również pod uwagę Twój wiek i ogólny stan zdrowia.

Chirurgia jest najczęstszym sposobem leczenia raka ślinianki, zwłaszcza we wczesnych stadiach i wolniej rosnących przypadkach. Może ona obejmować usunięcie części lub całego gruczołu ślinowego, usunięcie węzłów chłonnych oraz ewentualne prace rekonstrukcyjne na twarzy i szyi.

Radioterapia i chemioterapia nie są pierwszą linią obrony w przypadku raka ślinianki, z wyjątkiem zaawansowanych przypadków. Po operacji może być zastosowane naświetlanie w celu zniszczenia ewentualnych pozostałych komórek nowotworowych.

Dowiedz się od lekarza więcej na temat wczesnych objawów tych typów nowotworów oraz sposobów ich diagnozowania i leczenia.

Przewodnik po nowotworach oczu

1 z 14

Jak to się dzieje?

Gdy zdrowe komórki w oku ulegają zmianie lub mutacji i rosną zbyt szybko w sposób niezorganizowany, mogą utworzyć masę tkanki zwaną guzem. Jeśli te problematyczne komórki zaczynają się w oku, nazywamy to rakiem wewnątrzgałkowym lub pierwotnym rakiem oka. Jeśli rozprzestrzenią się one do oka z innej części ciała, jest to tzw. wtórny rak oka.

2 z 14

Objawy

Najczęstszym objawem raka oka są zmiany w widzeniu. Możesz nie widzieć dobrze, mogą pojawiać się błyski światła lub plamki (floaters). Możesz również zauważyć nową ciemną plamkę w jednym oku lub zmianę jej wielkości lub kształtu. Jednak rak oka nie zawsze wcześnie daje objawy, dlatego tak ważne jest coroczne badanie wzroku.

3 z 14

Czerniak błony naczyniowej oka

Jest to najczęstszy rodzaj pierwotnego raka oka. Dochodzi do niego, gdy komórki tworzą guz w części oka zwanej błona naczyniowa (uvea). Składa się ona z trzech części: kolorowej części oka zwanej tęczówką, ciała rzęskowego (wytwarza płyn i pomaga w ustawieniu ostrości) oraz warstwy naczyniówki, która dostarcza krew do oka. W tej warstwie komórki zwykle zaczynają się zmieniać i stają się nowotworowe.

4 z 14

Retinoblastoma

Jest to najczęstszy rodzaj raka oka u dzieci, ale diagnozuje się go u zaledwie 200-300 dzieci rocznie w USA. Zwykle wykrywa się go przed ukończeniem 5 roku życia. Rozpoczyna się w łonie matki, w bardzo tylnej części oka zwanej siatkówką. W miarę jak dziecko rośnie, komórki zwane retinoblastami rozrastają się poza kontrolą i tworzą guz. Czasem po raz pierwszy można go zauważyć na zdjęciu, gdy jedna ze źrenic wygląda inaczej niż pozostałe, zwykle z białym odbiciem.

5 z 14

Chłoniak wewnątrzgałkowy

Układ limfatyczny składa się z węzłów chłonnych – gruczołów, które pomagają pozbyć się odpadów i zarazków. Są one częścią układu odpornościowego i znajdują się na całym ciele, w tym w oczach. Ten rzadki rodzaj raka oka zaczyna się właśnie w tych węzłach chłonnych. Może być trudny do zdiagnozowania, ponieważ objawy nie są takie same u wszystkich.

6 z 14

Czerniak spojówki (Conjunctival Melanoma)

Spojówka to wyściółka znajdująca się na zewnątrz gałki ocznej i wewnątrz powieki. Ten rzadki rodzaj raka występuje, gdy guz rośnie w tej wyściółce – może to wyglądać jak ciemne plamy na oku. Jeśli nie zostanie szybko wykryty i leczony, może rozprzestrzenić się na inne części ciała poprzez układ limfatyczny.

7 z 14

Rak gruczołu łzowego

Ten rzadki rodzaj nowotworu rozpoczyna się, gdy guz powstaje w gruczołach wytwarzających łzy. Gruczoły te nazywane są gruczołami łzowymi i znajdują się pod górną powieką każdego oka. Nowotwory te występują częściej u osób po 30. roku życia.

8 z 14

Rak powieki

Ten rodzaj raka skóry pojawia się na lub wewnątrz powieki. Najczęstsza jego postać – rak podstawnokomórkowy – występuje zwykle na dolnej powiece i jest spowodowany zbyt długim przebywaniem na słońcu. Osoby o jasnej lub bladej skórze są bardziej narażone na zachorowanie. Rak powiek może być zazwyczaj łatwo i skutecznie leczony, jeśli zostanie wcześnie wykryty.

9 z 14

Wtórny rak oka

W większości przypadków rak nie zaczyna się w oku, ale rozprzestrzenia się z innego miejsca w organizmie. Jest to tak zwany rak wtórny, który najczęściej występuje w przypadku raka piersi u kobiet i raka płuc u mężczyzn. Rak może również dostać się do oka z innych miejsc, takich jak skóra, nerka, okrężnica czy tarczyca.

10 z 14

Diagnoza

Lekarz zapyta o objawy, sprawdzi widzenie i ruchy gałek ocznych. Może także użyć światła i soczewki powiększającej, aby poszukać śladów guza w oku. Jeśli lekarz uzna, że może Pan(i) mieć raka oka, może zechcieć wykonać badania obrazowe, takie jak USG lub MRI, aby przyjrzeć się bliżej Pana(i) sytuacji. Może też zalecić biopsję – pobranie niewielkiej ilości tkanki z narośli w celu obejrzenia jej pod mikroskopem i stwierdzenia, czy jest to nowotwór.

11 z 14

Leczenie: Chirurgia

Jeśli guz jest mały i nie rośnie szybko – i nie powoduje wielu problemów – lekarz może go uważnie obserwować. Jeśli będzie większy niż 10 milimetrów wokół lub 3 milimetry wysokości, lekarz może zalecić operację usunięcia części lub całego oka, w zależności od tego, jak duża jego część jest objęta guzem.

12 z 14

Leczenie: Promieniowanie

?

Lekarz może zastosować wysokie wiązki energii (zazwyczaj jest to rodzaj promieniowania rentgenowskiego) w celu zniszczenia komórek nowotworowych, które mogą się jeszcze znajdować – z lub bez operacji. Może to jednak uszkodzić także zdrowe komórki, co może spowodować suchość oczu, wypadanie rzęs lub zaburzenia widzenia.

13 z 14

Leczenie: Laseroterapia

Najpopularniejszy rodzaj leczenia laserowego, zwany termoterapią transpupilarną (TTT), skupia wąską, intensywną wiązkę światła podczerwonego na oku w celu zmniejszenia małego guza. Jest ona stosowana w leczeniu czerniaka oka, ponieważ komórki tego nowotworu absorbują energię świetlną lasera. Nie działa ona w przypadku chłoniaka wewnątrzgałkowego. Laseroterapia zwykle powoduje mniej skutków ubocznych niż chirurgia czy radioterapia.

Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Pintereście

Zdiagnozowano u Ciebie raka żołądka? Te zdjęcia lekarskie przedstawiają objawy, leczenie i zmiany stylu życia, które pomogą Ci poradzić sobie z rakiem żołądka.

Przewodnik po raku żołądka

1 z 16

Co to jest rak żołądka?

To sytuacja, w której zdrowe komórki żołądka zmieniają się i zaczynają rosnąć poza kontrolą. Choroba ma tendencję do powolnego pogarszania się przez wiele lat. Może rozpocząć się w dowolnej części żołądka i rozprzestrzenić się na inne części ciała, w tym wątrobę, płuca i kości.

2 z 16

Adenocarcinoma

Jest to najczęstszy typ raka żołądka, stanowiący aż 95% wszystkich przypadków. Rozpoczyna się on w tkankach okładziny żołądka, w komórkach wytwarzających śluz i inne płyny.

3 z 16

Inne rodzaje

Do mniej powszechnych rodzajów raka żołądka należą nowotwory, które rozpoczynają się w komórkach przewodu pokarmowego – rak rakowaty i mięsak żołądka – oraz chłoniaki, które są związane z częścią układu odpornościowego zwaną węzłami chłonnymi.

4 z 16

Kto choruje na raka żołądka?

Każdego roku w USA zapada na niego około 28 000 osób — około 60% osób, u których go zdiagnozowano, to osoby powyżej 65 roku życia. Częściej chorują na nią mężczyźni niż kobiety. Do lat 30. ubiegłego wieku był on główną przyczyną zgonów z powodu nowotworów w USA, ale obecnie jest 14. najczęstszym typem raka. Naukowcy uważają, że choroba mogła stać się mniej powszechna, gdy lodówki ułatwiły przechowywanie owoców i warzyw, a ludzie zaczęli jeść mniej solonych i wędzonych produktów.

5 z 16

Helicobacter pylori (H. pylori)

Jest to rodzaj bakterii powodującej wrzody i stany zapalne w żołądku, a także jedna z głównych przyczyn raka żołądka. Istnieją różne szczepy, niektóre z nich mają wyższe ryzyko zachorowania na raka. Lekarz może sprawdzić, czy masz tę bakterię. Pylori można leczyć antybiotykami, co może być kolejnym powodem, dla którego ten rodzaj raka jest obecnie mniej powszechny niż w latach 30. ubiegłego wieku. Jedynym sposobem, aby dowiedzieć się, że masz tę bakterię, jest wykonanie testu. Jeśli masz rodzica, rodzeństwo lub dziecko, u którego zdiagnozowano raka żołądka, powinieneś się przebadać.

6 z 16

Historia choroby

Masz większe szanse na zachorowanie na raka żołądka, jeśli ktoś w Twojej rodzinie na niego chorował lub jeśli przeszedłeś operację żołądka. Kilka chorób również może zwiększyć ryzyko zachorowania: niedokrwistość złośliwa (kiedy masz bardzo niski poziom czerwonych krwinek, ponieważ potrzebujesz więcej witaminy B12), rodzinna polipowatość gruczolakowata (kiedy masz polipy w takich miejscach jak żołądek i okrężnica) oraz achlorhydria (kiedy nie masz wystarczającej ilości pewnego kwasu w płynie trawiennym).

7 z 16

Styl życia ma znaczenie

Na ryzyko zachorowania na raka żołądka mogą mieć wpływ codzienne czynności. Spożywanie dużej ilości wędzonych produktów, solonych ryb i mięsa oraz kiszonych warzyw może zwiększyć ryzyko zachorowania, podobnie jak niedostateczna ilość warzyw i owoców. Prawdopodobieństwo zachorowania może być większe, jeśli palisz papierosy, pijesz dużo alkoholu lub masz dużą nadwagę.

8 z 16

Objawy raka żołądka

Możesz nie zauważyć żadnych objawów – czasami rak żołądka jest wykrywany dopiero wtedy, gdy rozprzestrzeni się na inne części ciała. Ale oto, na co należy zwrócić uwagę:

• Zmęczenie

• Uczucie wzdęcia lub pełności po zjedzeniu nawet niewielkiej ilości pokarmu

• Bolesna zgaga i niestrawność

• Nudności i wymioty

• Biegunka lub zaparcia

• Ból brzucha

• Utrata wagi bez powodu

• Brak poczucia głodu

• Krwawe lub czarne stolce

9 z 16

Diagnoza

Lekarz zapyta o wszelkie objawy i przeprowadzi badanie fizykalne. Zapyta o historię choroby i styl życia. Jeśli lekarz uzna, że pacjent może mieć raka żołądka, prawdopodobnie zaleci wykonanie badań u lekarza specjalizującego się w chorobach układu pokarmowego (gastroenterologa).

10 z 16

Endoskopia

Lekarz prawdopodobnie rozpocznie od tego badania. Przez rurkę wprowadzoną do gardła lekarz prześle do żołądka maleńką kamerę, która będzie zaglądać do żołądka. Jeśli coś nie wygląda prawidłowo, lekarz pobierze niewielki fragment tkanki – zwany biopsją – i wyśle go do laboratorium, gdzie pod mikroskopem poszuka w próbce komórek rakowych.

11 z 16

Inne badania

Lekarz może zasugerować inne sposoby dokładniejszego przyjrzenia się guzowi. Może to być tomografia komputerowa (CT), podczas której wykonuje się kilka zdjęć rentgenowskich pod różnymi kątami i łączy się je w celu uzyskania pełniejszego obrazu. Można też wykonać badanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), która wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do uzyskania szczegółowych obrazów.

12 z 16

Chirurgia

Leczenie zależy od umiejscowienia nowotworu, stopnia jego zaawansowania i ogólnego stanu zdrowia. W większości przypadków pierwszym krokiem jest operacja usunięcia guza. Lekarz może również usunąć część lub cały żołądek lub pobrać węzły chłonne z innych części ciała, aby poszukać oznak, że rak się rozprzestrzenił.

13 z 16

Radioterapia i chemioterapia

Przed operacją i ewentualnie po niej możesz być poddany radioterapii (naświetlaniu promieniami rentgenowskimi o dużej mocy) lub chemioterapii (podawaniu silnych leków) w celu zmniejszenia guza i zabicia pozostałych komórek nowotworowych. Te dwa rodzaje terapii są często stosowane razem.

14 z 16

Inne metody leczenia

Lekarz może zasugerować terapię celowaną – specjalne leki, które wyszukują i atakują komórki nowotworowe bez uszkadzania zdrowych komórek wokół nich. Może również porozmawiać z Tobą o immunoterapii, która pomaga organizmowi wykorzystać jego naturalne mechanizmy obronne do walki z nowotworem.

15 z 16

Badania kliniczne

Zapytaj swojego lekarza, czy istnieją jakieś badania nad rakiem żołądka, które mogłyby być odpowiednie dla Ciebie. Badania te dotyczą nowych leków i procedur, więc możesz mieć możliwość wypróbowania najnowszych metod leczenia.

Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze Udostępnij na Pintereście

W badaniach klinicznych testuje się setki leków stosowanych w immunoterapii nowotworów. Być może będziesz mógł wziąć udział w jednym z nich. Poznaj fakty na temat badań klinicznych nad immunoterapią nowotworów.

Immunoterapia to dość nowa metoda leczenia, która pomaga twojemu układowi odpornościowemu znaleźć i zniszczyć komórki nowotworowe. Kilka leków do immunoterapii zostało zatwierdzonych do stosowania w leczeniu raka, a setki innych są dostępne dla tych, którzy biorą udział w badaniach klinicznych. Dla wielu osób udział w badaniach klinicznych jest najlepszym sposobem leczenia.

W badaniach klinicznych lekarze stosują nowe leki lub terapie na małych grupach ochotników, aby sprawdzić, jak dobrze one działają. Są one ostatnim etapem procesu badawczego przed zatwierdzeniem leku lub terapii.

Nie musisz mieszkać w dużym mieście, aby wziąć udział w badaniach klinicznych nad rakiem. Są one prowadzone w całych Stanach Zjednoczonych i na całym świecie. Twój lekarz może Ci o nich nie wspomnieć, więc pamiętaj, aby zapytać o badania kliniczne podczas następnej wizyty. Pomoże ci to rozważyć za i przeciw oraz dowiedzieć się, czy w pobliżu twojego miejsca zamieszkania prowadzone są badania kliniczne dotyczące immunoterapii.

Plusy i minusy

Istnieje wiele powodów, dla których warto rozważyć wzięcie udziału w badaniu klinicznym:

• Możesz wziąć udział w badaniu wraz z innymi metodami leczenia, aby zwiększyć swoje szanse na pokonanie raka.

• Niektóre nowotwory zostały wyleczone.

• Masz dostęp do leku, który nie jest ogólnodostępny.

• Możesz pomóc naukowcom dowiedzieć się więcej o raku, aby w przyszłości mogli pomóc większej liczbie osób.

Jak każda medycyna, immunoterapia wiąże się z ryzykiem. Oto kilka z nich, o których warto pomyśleć przed przystąpieniem do badania klinicznego:

• Leczenie może nie przynieść oczekiwanych rezultatów.

• Mogą wystąpić nieoczekiwane działania niepożądane.

• Mogą być konieczne badania, które mogą być niewygodne lub zajmować dużo czasu.

• Ubezpieczenie zdrowotne może nie pokryć niektórych kosztów.

Fazy badań klinicznych

Istnieje kilka faz badań klinicznych nad immunoterapią i innymi lekami:

?

Są to małe badania, z udziałem około 15-30 osób. Celem jest:

• Ustalenie bezpiecznej dawki leku

• Zdecyduj, w jaki sposób lek powinien być podawany (zastrzyki, tabletki itp.)

• Dowiedz się, jak lek wpływa na organizm i jak dobrze zwalcza raka

  ?

Są one większe niż badania fazy I, ale nadal uczestniczy w nich mniej niż 100 osób. Ich celem jest:

• Dowiedzenie się, czy lek działa na określony typ nowotworu

• Zobacz, jak lek wpływa na organizm i jak dobrze zwalcza raka

  ?

Badania te obejmują od 100 do tysięcy osób i porównują dany lek z leczeniem standardowym. Naukowcy mogą testować nowy lek lub nowe zastosowanie zatwierdzonej immunoterapii.

Wyróżnia się fazę 0 i fazę IV. Badania fazy 0 są niewielkie i pomagają naukowcom podjąć decyzję o ewentualnym zastosowaniu leku w fazie I. Badania fazy IV odbywają się po zatwierdzeniu leku i mają na celu sprawdzenie jego długoterminowych skutków.

Kto płaci za badania kliniczne?

Plany zdrowotne często obejmują rutynową opiekę nad pacjentem biorącym udział w badaniu klinicznym. Może to obejmować:

• Wizyty lekarskie

• Pobyt w szpitalu

• Standardowe leczenie nowotworów

• Leczenie skutków ubocznych

• Leczenie łagodzące objawy choroby nowotworowej, takie jak ból

• Badania laboratoryjne

• Zdjęcia rentgenowskie, MRI, itp.

?

Ubezpieczenie zazwyczaj nie pokrywa jednak niektórych kosztów, np. testowanego leku immunoterapeutycznego oraz wszelkich testów i badań wykonywanych wyłącznie w celach badawczych. Sponsor badania może pokryć te koszty. Najlepszym sposobem, aby dowiedzieć się, co pokryje Twój plan zdrowotny, jest skontaktowanie się z firmą ubezpieczeniową. Może to zrobić dla Ciebie Twój lekarz lub członek zespołu badawczego ds. badań klinicznych.

Pytania, które należy zadać

Jeśli myślisz o wzięciu udziału w badaniu klinicznym z zakresu immunoterapii, masz zapewne wiele pytań do swojego lekarza lub zespołu badawczego. Upewnij się, że te pytania znajdują się na Twojej liście.

• Kto będzie się mną opiekował w trakcie badania?

• Skąd będę wiedzieć, czy leczenie przynosi efekty?

• W jaki sposób może mi to pomóc?

• Co się stanie, jeśli zdecyduję się zrezygnować z udziału w projekcie?

• Czy będę musiał zapłacić za leczenie lub badania?

• Jak często będę musiał przychodzić na leczenie lub badania?

• Jakie są inne możliwości leczenia?