Lekarz mówi ci.

Badanie objawu Tinela polega na dotknięciu przez lekarza nerwu w celu sprawdzenia, czy nie występują problemy z nerwami. Już dziś zapoznaj się z procedurą, wynikami i ograniczeniami dotyczącymi tego badania.

Objaw Tinela i nerwy

Objaw Tinela jest wynikiem prostego, nieinwazyjnego badania, które sprawdza, czy nie występują problemy z nerwami. Polega ono na stukaniu palcem w nerw, który może powodować mrowienie lub ból. Wrażenie to jest oznaką uszkodzenia nerwu i nosi nazwę objawu Tinela.

Badanie objawu Tinela jest stosowane wraz z badaniami obrazowymi w celu wykrycia ściśniętych lub ściśniętych nerwów oraz odrostu nerwów. Często wykorzystuje się go do diagnozowania zespołu cieśni nadgarstka, stanu spowodowanego uciskiem nerwu w nadgarstku. Objawy mogą obejmować:

• Nudności

• Mrowienie

• Ból w nadgarstku i dłoni

• Ból promieniujący do przedramienia, łokcia i barku

Objaw Tinela jest ogólnym objawem uszkodzenia nerwów i może wskazywać na inne problemy związane z nerwami, takie jak:

• Zespół cieśni nadgarstka zapalenie nerwu w łokciu, powodujące ból, jak przy uderzeniu w kość łokciową

• Zespół tunelu stępu, gdy nerw biegnący od kostki do stopy zostaje ściśnięty

• Zespół kanału Guyonsa ucisk nerwu łokciowego, który biegnie od nadgarstka do ręki

• Rwa kulszowa ucisk nerwu lędźwiowego przez wypadnięty dysk, który powoduje ból w dolnej części pleców?

Niektórzy eksperci uważają, że objaw Tinela nie pozwala zdiagnozować schorzenia nerwów, ponieważ na wynik mogą wpływać inne czynniki. Dlatego należy wykonać inne badania.

Wyniki badania objawu Tinela

Pozytywny wynik testu na obecność objawu Tinela oznacza, że dotknięcie nerwu powoduje uczucie mrowienia, które rozchodzi się po całym ciele. Czasami jest ono opisywane jako uczucie szpilek i igieł.

Objaw Tinela wskazuje na uszkodzenie nerwu. Lekarz będzie przeprowadzał to badanie w miarę upływu czasu, aby monitorować, czy nerw się regeneruje.

Uszkodzenie to może być spowodowane przez:

• Powtarzające się użytkowanie

• Cukrzyca

• Choroby tarczycy

• Ciąża

• Guz lub torbiel

• Złamana kość

Prawidłowy wynik testu oznacza, że nie odczuwasz mrowienia po dotknięciu nerwu. Jest to czasami nazywane ujemnym objawem Tinela. Jednak ujemny wynik testu nie zawsze oznacza, że wszystko jest w normie. Może to oznaczać, że nerw nie odrasta po urazie. Lekarz wykona dodatkowe badania, zwłaszcza jeśli u pacjenta występują inne objawy. Objawy te mogą obejmować:

• Osłabienie mięśni

• Numbness

• Piekący ból

• Upuszczanie rzeczy

• Kłopoty z chodzeniem

• Ból nerwów w nocy

Ograniczenia objawu Tinela

Wyniki mogą się różnić w zależności od siły nacisku na nadgarstek. Jeśli lekarz będzie naciskał zbyt mocno lub gwałtownie, może wystąpić mrowienie, nawet jeśli nie ma problemu.

Objaw Tinela nie zawsze jest skuteczny. W takich przypadkach, jak zespół cieśni nadgarstka, inne nerwy w tym obszarze będą się stale powiększać. Jeśli lekarz używa objawu Tinela do sprawdzenia, czy nerwy te odrastają i zmieniają się, może on zostać pomylony z tymi nerwami.

Dokładność objawu Tinela jest również niejednoznaczna. W jednym z przeglądów stwierdzono, że u osób z zespołem cieśni nadgarstka objaw Tinela był pozytywny od 8% do 100% przypadków. W innym badaniu stwierdzono, że objaw Tinela jest najmniej dokładnym testem do diagnozowania zespołu cieśni nadgarstka.

Różnice w technice i sile nacisku podczas wykonywania testu Tinela prowadzą do mieszanych wyników.

Inne testy

Ponieważ objaw Tinela nie stanowi pełnej diagnozy, lekarz wykona kilka innych testów.

Test Phalena. Badanie to polega na sprawdzeniu ucisku na nerw podczas zginania nadgarstka lub kostki. W przypadku zespołu cieśni nadgarstka należy usiąść z łokciami na stole i rękami uniesionymi w powietrzu, a następnie pozwolić rękom naturalnie opaść ku sobie. Pozytywny wynik testu Phalena ma miejsce, gdy w ciągu jednej minuty wystąpi drętwienie, mrowienie lub ból.

Badanie szybkości przewodzenia nerwów. Badanie to polega na stymulacji nerwów elektrodą i pomiarze szybkości stymulacji w całym nerwie. Wszelkie miejsca, w których sygnał elektryczny zwalnia lub nie dociera, mogą wskazywać na uszkodzenie.

Badanie ultrasonograficzne. Jeśli lekarz podejrzewa, że nerwy są uszkodzone, może wykonać badanie ultrasonograficzne tego obszaru. Może to pomóc w wykryciu ewentualnych narośli na nerwach, a także ułatwić wstrzykiwanie leków do nerwu.

Uwagi dotyczące objawu Tinela

Objaw Tinela jest starym testem, który lekarze stosują od dawna jako część badania fizykalnego. Aby potwierdzić diagnozę problemu z nerwami, należy wykonać inne testy.

Poznaj sposoby leczenia zespołu cieśni nadgarstka, w tym leki, fizykoterapię, terapie uzupełniające i zabiegi chirurgiczne.

Zespół cieśni nadgarstka ma tendencję do powolnego pojawiania się i pogarszania wraz z upływem czasu. Jeśli jednak leczenie rozpocznie się wcześnie, można je spowolnić lub zatrzymać w miejscu. Wczesne podjęcie leczenia może także skrócić czas powrotu do zdrowia.

Zazwyczaj zaczyna się od podstawowych środków zaradczych, takich jak aparat na nadgarstek. W cięższych przypadkach konieczna może być operacja.

Samodzielna opieka

Aby złagodzić objawy zespołu cieśni nadgarstka, można przykładać lód do nadgarstka lub moczyć go w wannie z lodem. Stosuj tę metodę przez 10-15 minut, raz lub dwa razy na godzinę.

W przypadku bólu, który budzi Cię w nocy, możesz także delikatnie potrząsać nadgarstkiem lub zawiesić go na brzegu łóżka.

Niektórzy eksperci sugerują, aby włożyć rękę do ciepłej wody o temperaturze około 100 stopni Celsjusza, a następnie delikatnie zginać i rozciągać dłoń i nadgarstek. Spróbuj tego 3-4 razy dziennie.

Inny sposób na uzyskanie ulgi: Jak najwięcej odpoczywaj od rąk i nadgarstków. Daj im odpocząć od rzeczy, które wywołują objawy.

Aby złagodzić ból, zażywaj leki dostępne bez recepty, takie jak aspiryna, ibuprofen lub naproksen.

Choć te metody mogą pomóc, należy pamiętać, że nie wyleczą one zespołu cieśni nadgarstka. W najlepszym przypadku mogą one przynieść krótkotrwałą ulgę podczas wypróbowywania innych metod leczenia.

Aparat na nadgarstek

Aparat ortopedyczny jest zwykle najlepszym rozwiązaniem w przypadku łagodnego lub umiarkowanego zespołu cieśni nadgarstka. Nie działają one u wszystkich, ale nie ma też żadnych skutków ubocznych, więc nie zaszkodzi spróbować. Pamiętaj, aby poczekać 3-4 tygodnie na poprawę objawów.

Lekarz prawdopodobnie zasugeruje, aby nosić ortezę, kiedy kładziesz się spać. Dzieje się tak, ponieważ większość ludzi zgina nadgarstki podczas snu, co może pogorszyć objawy. Ortezę można również zakładać w ciągu dnia, zwłaszcza podczas wykonywania czynności, które powodują zaostrzenie objawów.

Dostosuj swoje zajęcia

Zespół cieśni nadgarstka często pojawia się, gdy trzymasz rękę i nadgarstek w tej samej pozycji przez dłuższy czas. Problem może się jeszcze nasilić, jeśli nadgarstek musi być zgięty w górę lub w dół, dlatego najlepiej utrzymywać go w prostej, neutralnej pozycji. Jeśli w pracy jest to trudne do wykonania, warto:

• Co godzinę zrób sobie przerwę na 10-15 minut i rozprostuj ręce.

• Porozmawiaj ze swoim przełożonym, aby dowiedzieć się, czy możesz zmienić ustawienie biurka, narzędzi lub stanowiska pracy.

• Staraj się naprzemiennie używać jednej ręki do wykonywania zadań.

• Należy używać tylko tyle siły, ile jest potrzebne. Nie trzymaj narzędzi zbyt mocno ani nie uderzaj w klawiaturę.

• Zwróć uwagę na swoją postawę. Staraj się nie wyginać ramion do przodu, co powoduje reakcję łańcuchową, która jeszcze bardziej pogarsza problemy z nadgarstkami.

Steroidy

Kortykosteroidy, takie jak kortyzon, są silnymi lekami, które mogą zmniejszyć obrzęk. Leki te można czasami przyjmować w postaci tabletek. Możliwe też, że lekarz poda je w postaci zastrzyku w nadgarstek, który trafia bezpośrednio do cieśni nadgarstka. Może to przynieść tymczasową ulgę w bólu i obrzęku, ale nie jest to rozwiązanie długoterminowe.

Terapia fizyczna i zajęciowa

Terapeuta zajęciowy lub fizykoterapeuta może pomóc na kilka sposobów. Może on wykonywać ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięśnie dłoni i nadgarstka. Może również pokazać, jak zmienić rutynowe ruchy w taki sposób, aby zmniejszyć obciążenie dłoni i nadgarstków. Może to być szczególnie pomocne przy wykonywaniu zadań związanych z pracą lub ulubionym hobby.

Medycyna alternatywna

Niektóre osoby cierpiące na zespół cieśni nadgarstka z powodzeniem stosują medycynę alternatywną lub komplementarną. Przed podjęciem próby zawsze skonsultuj się z lekarzem. Niektóre opcje to:

Joga. Badania wykazują, że łagodzi ona ból i zwiększa siłę chwytu.

Terapia ultradźwiękowa. W tym zabiegu wykorzystuje się fale dźwiękowe do podniesienia temperatury w dłoni i nadgarstku. Ciepło może złagodzić ból i wspomóc gojenie. Wyniki badań są niejednoznaczne, ale niektóre osoby uważają, że jest to przydatne.

Akupunktura. Również w tym przypadku badania nie wykazały jednoznacznie, że akupunktura pomaga w leczeniu zespołu cieśni nadgarstka, ale w niektórych badaniach pacjenci uznali ją za pomocną.

Chirurgia

Jeśli inne metody leczenia nie przyniosły poprawy objawów w ciągu 6 miesięcy, lekarz może zasugerować operację uwolnienia cieśni nadgarstka. Istnieją dwa główne rodzaje operacji. W przypadku operacji otwartej, chirurg wykonuje otwór o długości około 2 cali, biegnący od nadgarstka do dłoni. W przypadku operacji endoskopowej wykonuje się dwa mniejsze otwory, a lekarz kieruje operacją za pomocą małej kamery.

W obu operacjach lekarz przecina więzadło na szczycie kanału nadgarstka, aby zmniejszyć nacisk na nerw pośrodkowy i złagodzić objawy. Po operacji więzadło wraca do siebie, ale jest więcej miejsca na przejście nerwu.

Obie operacje dają podobne wyniki. W większości przypadków zespół cieśni nadgarstka zostaje wyleczony i nie powraca. W ciężkich przypadkach operacja może pomóc, ale objawy mogą nie ustąpić całkowicie.

Jeśli odczuwasz ból lub drętwienie ręki lub nadgarstka, może to oznaczać, że cierpisz na zespół cieśni kanału łokciowego. Dowiedz się więcej na temat diagnozy, objawów i leczenia.

Zespół cieśni kanału nerwu łokciowego to ból, mrowienie lub drętwienie ręki spowodowane uciśnięciem nerwu w nadgarstku. Nie jest to przyjemne, ale leczenie i proste zmiany w rutynie mogą pomóc szybko poczuć się lepiej.

Nerw łokciowy zaczyna się w miejscu, gdzie szyja łączy się z ramieniem. Biegnie przez łokieć do zewnętrznej krawędzi dłoni. Jest to jeden z trzech głównych nerwów, które zapewniają czucie i funkcje ręki.

Zespół cieśni nerwu łokciowego jest mniej znanym kuzynem cieśni nadgarstka. Podobnie jak nerw pośrodkowy przechodzi przez tunel nadgarstka w dłoni, nerw łokciowy przechodzi przez kanał Guyonsa w nadgarstku. Lekarz może nawet usłyszeć, że nazywa go zespołem kanału Guyonsa.

?

Objawy tunelu łokciowego

Jeśli coś uciska na nerw łokciowy, odczuwasz tego skutki po stronie dłoniowej przy palcach wskazującym i serdecznym. Typowe objawy to:

• Mrowienie, jakby palce zasypiały

• Drętwienie ręki po przebudzeniu

• Słabość chwytu

• Problemy z wykonywaniem złożonych zadań, takich jak pisanie na klawiaturze

• Ból nadgarstka w miarę pogarszania się stanu zdrowia

Przyczyny powstawania tunelu łokciowego i czynniki ryzyka

Najczęstszą przyczyną zespołu cieśni kanału łokciowego jest torbiel zwojowa. Jest to nienowotworowa narośl wypełniona płynem, która rozwija się na nadgarstku i może uciskać nerw łokciowy.

Ale możesz się jej nabawić, jeśli będziesz często skręcać staw lub wykonywać nim jakiekolwiek ruchy w kółko.

Złamanie kości ramiennej w nadgarstku również może wywołać tę chorobę. Jeśli grasz w baseball, możesz złamać tę kość podczas odbijania piłki. Jeśli grasz w golfa, możesz ją złamać, jeśli nie trafisz w piłkę i uderzysz kijem o ziemię.

Czynniki ryzyka

Jesteś bardziej narażony na wystąpienie zespołu cieśni łokcia, jeśli:

• Pracuj z ręką zgiętą w dół i na zewnątrz

• Używanie maszyn, które powodują urazy nadgarstka, np. młota pneumatycznego

• Uczestniczenie w zajęciach, podczas których stale wywierany jest nacisk na nadgarstek, takich jak jazda na rowerze lub podnoszenie ciężarów

• Uszkodzenie nadgarstka

• Mieć zapalenie stawów

Diagnostyka tunelu stawu łokciowego

Lekarz będzie zadawał pytania dotyczące historii choroby i objawów.

Obejrzy także rękę i poszuka miejsc, w których odczuwasz mrowienie. Może też zwrócić uwagę na suchość lub miejsca, w których mięsień jest osłabiony (można usłyszeć określenie „zanik”). Chociaż większość objawów dotyczy ręki, pacjent może odczuwać ból w łokciu. Lekarz sprawdzi ten staw, aby upewnić się, że nerw nie jest tam uwięziony. Objawy są takie same.

Mogą być wykonane pewne badania obrazowe, w tym:

• Zdjęcie rentgenowskie w celu wykrycia złamania lub fragmentu kości uciskającego nerw

• Tomografia komputerowa w celu wykrycia wzrostu

• MRI

• Ultrasonograf

• Badanie przewodnictwa nerwowego w celu sprawdzenia, czy nerw pracuje prawidłowo

Leczenie tunelu nerwu łokciowego

Leczenie zależy od tego, co jest przyczyną problemu. Jeśli masz torbiel lub uraz, który powoduje ucisk na nerw łokciowy, prawdopodobnie konieczna będzie operacja. Po operacji możesz zostać poddany terapii zajęciowej lub fizycznej, która pomoże Ci wrócić do normalnego funkcjonowania.

Jeśli winne jest ułożenie nadgarstka, lekarz może zastosować ortezę, szynę lub inne urządzenie pomagające utrzymać nadgarstek w pozycji wyprostowanej. Może być również potrzebna terapia zajęciowa, aby wzmocnić więzadła i ścięgna w ręce i łokciu.

Istnieje kilka rzeczy, które możesz wypróbować w domu, pod kierunkiem lekarza, które mogą pomóc w złagodzeniu objawów:

• Zmień sposób trzymania nadgarstków podczas pisania na klawiaturze lub trzymania kierownicy

• Dodaj wyściółkę, gdy naciskasz na nadgarstki

• Unikaj czynności, które pogarszają objawy

• Nosić szynę

Zażywać leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak aspiryna lub ibuprofen.

Powikłania związane z tunelem łokciowym

Jeśli cierpisz na łagodny zespół cieśni kanału łokciowego, objawy mogą ustępować lub postępować powoli. Jeśli jednak dolegliwości są poważniejsze, mogą się nasilić. Może wystąpić ból ręki i nadgarstka. Mięśnie ręki mogą osłabnąć do tego stopnia, że nie będziesz w stanie wykonywać normalnych czynności, takich jak otwieranie słoika, a Twoje palce mogą przybrać kształt szponów. ???

Jeśli masz objawy zespołu cieśni nadgarstka, lekarz może zastosować jeden z ośmiu poniższych testów, aby zdiagnozować zespół cieśni nadgarstka i wykluczyć inne przyczyny bólu ręki i nadgarstka.

Aby zdiagnozować zespół cieśni nadgarstka i wykluczyć inne przyczyny bólu ręki i nadgarstka, lekarz może przeprowadzić kilka badań.

Prawdopodobnie rozpocznie od pytań dotyczących historii choroby. Następnie zbada Twoje dłonie, ramiona, barki i szyję, aby ustalić, czy ból nie jest wynikiem innego schorzenia, np. urazu lub zapalenia stawów. Upewni się także, że codzienne czynności nie są przyczyną dolegliwości.

Lekarz może skupić się na nadgarstku, aby sprawdzić, czy jest on tkliwy, spuchnięty, ciepły lub przebarwiony. Prawdopodobnie zbada każdy palec, aby sprawdzić, czy pacjent nie stracił czucia. Sprawdzi też siłę mięśni ręki.

Następnie lekarz może przeprowadzić badania nerwu pośrodkowego, który biegnie przez przedramię do ręki. Jeśli nerw ten zostanie uciśnięty lub ściśnięty przez tunel nadgarstka, powoduje to zespół cieśni nadgarstka.

Testy na cieśń nadgarstka

Objaw cyny

Lekarz dotknie lub uciśnie nerw pośrodkowy w nadgarstku za pomocą młotka odruchowego. Jeśli palce mrowią lub odczuwasz wrażenie podobne do porażenia prądem, wynik badania jest pozytywny. U pacjenta może występować zespół cieśni nadgarstka.

Manewr Phalensa

Badanie to znane jest również jako test zgięcia nadgarstka. Lekarz powie Ci, abyś ścisnął grzbiety dłoni i palców, zgiął nadgarstki i skierował palce w dół. Pozostaniesz w tej pozycji przez minutę lub dwie. Jeśli palce mrowią lub drętwieją, oznacza to, że cierpisz na zespół cieśni nadgarstka.

Test rozróżniania dwóch punktów

Oznacza to, że możesz stwierdzić, czy dwa obiekty dotykające Twojej skóry są dwoma odrębnymi punktami, a nie tylko jednym. Lekarz może użyć gadżetu zwanego dyskryminatorem dwupunktowym – małego, płaskiego, ośmiokątnego narzędzia z wystającymi ze wszystkich stron igłami.

Badanie może być przeprowadzone kilkakrotnie na każdym palcu. Zaczyna się od dwóch punktów dotykających skóry w odległości kilku centymetrów od siebie, a następnie zbliża się je do siebie, aż do wyczucia tylko jednego punktu nacisku.

Odległość, przy której wyczuwalny jest tylko jeden punkt, pomoże lekarzowi określić funkcję nerwu i ucisk – dwa ważne elementy zespołu cieśni nadgarstka.

Test szybkości przewodzenia nerwów

Ten test stanowi jeden z najsilniejszych dowodów na występowanie zespołu cieśni nadgarstka. Mierzy ono szybkość, z jaką sygnał elektryczny może przemieszczać się wzdłuż nerwu lub z nerwu do mięśnia.

Lekarz umieszcza małą elektrodę na skórze w pobliżu łokcia. Przesyła ona łagodny prąd elektryczny w dół nerwu pośrodkowego. Im dłuższy jest czas, w którym prąd przemieszcza się z łokcia do palców, tym większe jest uszkodzenie nerwu pośrodkowego.

Elektromiogram

Jest to druga część badania szybkości przewodzenia nerwów. Mierzy on sprawność mięśni otaczających nerw pośrodkowy. Lekarz umieszcza małą elektrodę igłową w mięśniach ręki i ramienia, do których docierają impulsy z nerwu pośrodkowego. Igła wysyła impulsy elektryczne do mięśnia. Użytkownik rozluźnia i zgina kilkakrotnie rękę. Lekarz może stwierdzić, czy nerw pośrodkowy jest uszkodzony lub uciskany.

Igły mogą trochę boleć, ale powinno to ustąpić po ich wyjęciu przez lekarza. W wyniku działania prądu elektrycznego pacjent może odczuwać drgawki lub skurcze. W miejscu wprowadzenia elektrody może pojawić się siniak, ale powinien on zniknąć w ciągu kilku dni.

Badanie ultrasonograficzne, rentgenowskie i rezonans magnetyczny

Lekarz może zlecić jedno z tych badań, aby wykluczyć inne przyczyny bólu nadgarstka i ręki. Badanie rentgenowskie może wykazać zapalenie stawów lub złamanie kości. Badanie ultrasonograficzne (USG) lub rezonans magnetyczny (MRI) wykaże obrzęk lub ucisk nerwu pośrodkowego. Badanie to powie także lekarzowi, dlaczego nerw jest uciskany, czy jest to zapalenie stawów, zespół cieśni nadgarstka, czy też inna przyczyna.

Lekarz może również zlecić wykonanie badań laboratoryjnych, takich jak badanie krwi, w celu wykrycia chorób, takich jak cukrzyca, które mogą uszkadzać nerwy.

Inne badania fizykalne

Lekarz zapyta także o wszelkie prawidłowości w występowaniu objawów. Na przykład, jeśli odczuwasz mrowienie lub drętwienie małego palca, może to nie być zespół cieśni nadgarstka, ponieważ nerw pośrodkowy nie zapewnia czucia w tym palcu. Lekarz może również zapytać, czy w przeszłości występowały u pacjenta jakieś objawy:

• Podczas trzymania telefonu lub gazety

• W nocy

• Rano

To wszystko są objawy cieśni nadgarstka.

Zespół cieśni nadgarstka powoduje ból, mrowienie i drętwienie ręki na skutek ucisku na nerw pośrodkowy w nadgarstku. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozowaniu, leczeniu, powikłaniach i zapobieganiu zespołowi cieśni nadgarstka.

Zespół cieśni nadgarstka, zwany również uciskiem nerwu pośrodkowego, to schorzenie powodujące drętwienie, mrowienie lub osłabienie ręki.

Dzieje się tak z powodu ucisku na nerw pośrodkowy, który biegnie wzdłuż ramienia, przechodzi przez przejście w nadgarstku zwane tunelem nadgarstka i kończy się w dłoni. Nerw pośrodkowy kontroluje ruch i czucie kciuka oraz ruch wszystkich palców z wyjątkiem palca wskazującego.

?

Objawy zespołu cieśni nadgarstka

Objawy zespołu cieśni nadgarstka obejmują:

• Pieczenie, mrowienie lub swędzenie, drętwienie dłoni i kciuka lub palców wskazującego i środkowego

• Osłabienie ręki i trudności z utrzymaniem przedmiotów

• Uczucia podobne do wstrząsu, które przenoszą się na palce

• Mrowienie przesuwające się w górę ramienia

Po raz pierwszy można zauważyć, że palce „zasypiają” i drętwieją w nocy. Dzieje się tak zazwyczaj z powodu sposobu trzymania ręki podczas snu.

Rano możesz obudzić się z drętwieniem i mrowieniem rąk, które może sięgać aż do ramienia. W ciągu dnia objawy mogą nasilać się podczas trzymania czegoś w zgiętym nadgarstku, np. podczas prowadzenia samochodu lub czytania książki.

W początkowym okresie choroby potrząsanie rękami może pomóc w uzyskaniu lepszego samopoczucia. Jednak po pewnym czasie może to nie spowodować ustąpienia drętwienia.

W miarę pogłębiania się zespołu cieśni nadgarstka, siła chwytu może być mniejsza, ponieważ mięśnie ręki kurczą się. Może również wystąpić nasilenie bólu i skurczów mięśni.

Nerw pośrodkowy nie może pracować tak, jak powinien z powodu podrażnienia lub ucisku wokół niego. Prowadzi to do:

• wolniejszych impulsów nerwowych

• Mniejsze czucie w palcach

• Mniejsza siła i koordynacja, zwłaszcza zdolność do szczypania kciukiem

?

Przyczyny zespołu cieśni nadgarstka

Często ludzie nie wiedzą, co spowodowało wystąpienie u nich zespołu cieśni nadgarstka. Może to być spowodowane przez:

• Powtarzających się ruchów, takich jak pisanie na klawiaturze, lub jakichkolwiek ruchów nadgarstka, które wykonuje się wielokrotnie. Dotyczy to zwłaszcza czynności wykonywanych, gdy ręce są niżej niż nadgarstki.

• Choroby takie jak niedoczynność tarczycy, otyłość, reumatoidalne zapalenie stawów i cukrzyca.

• Ciąża

?

Czynniki ryzyka zespołu cieśni nadgarstka

Możesz mieć większe ryzyko zachorowania na zespół cieśni nadgarstka, jeśli:

• Jesteś kobietą. Kobiety są trzykrotnie bardziej narażone na zachorowanie na ten zespół niż mężczyźni. Może to wynikać z faktu, że mają one zwykle mniejsze tunele nadgarstka.

• Mieć w rodzinie osobę z małymi cieśniami nadgarstka

• Wykonujesz pracę, w której ciągle wykonujesz te same ruchy ręką, dłonią lub nadgarstkiem, np. pracownik linii montażowej, krawiec lub dziewiarz, piekarz, kasjer, fryzjer lub muzyk

• Złamanie lub zwichnięcie nadgarstka

Diagnostyka i badania zespołu cieśni nadgarstka

Lekarz może dotknąć nadgarstka od strony dłoniowej, co jest badaniem zwanym objawem Tinela, lub całkowicie zgiąć nadgarstek przy wyprostowanych rękach. Może również wykonać testy obejmujące:

• Badania obrazowe. Zdjęcia rentgenowskie, badania ultrasonograficzne lub badania za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI) pozwalają lekarzowi obejrzeć kości i tkanki.

• Elektromiogram. Lekarz umieszcza cienką elektrodę w mięśniu, aby zmierzyć jego aktywność elektryczną.

• Badanie przewodnictwa nerwowego. Lekarz przykleja elektrody do skóry, aby zmierzyć sygnały w nerwach ręki i ramienia.

?

Leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Leczenie będzie zależało od objawów i stopnia zaawansowania choroby. Może być konieczne:

• Zmiany stylu życia. Jeśli przyczyną objawów są powtarzające się ruchy, należy częściej robić przerwy lub ograniczyć wykonywanie czynności powodujących ból.

• Ćwiczenia. Ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mogą poprawić samopoczucie. Ćwiczenia ślizgania się nerwu mogą pomóc w lepszym poruszaniu się nerwu w obrębie cieśni nadgarstka.

• Unieruchomienie. Lekarz może zalecić noszenie szyny, aby uniemożliwić ruchy nadgarstka i zmniejszyć nacisk na nerwy. Możesz nosić ją w nocy, aby pozbyć się uczucia drętwienia lub mrowienia. Może to pomóc w lepszym śnie i odpoczynku nerwu pośrodkowego.

• Leki. Lekarz może podać leki przeciwzapalne lub zastrzyki sterydowe w celu zmniejszenia obrzęku.

• Operacja. Jeśli żadna z powyższych metod leczenia nie przyniesie rezultatu, pacjent może zostać poddany operacji zwanej uwolnieniem cieśni nadgarstka, która zwiększy rozmiar tunelu i zmniejszy nacisk na nerw.

?

Powikłania zespołu cieśni kanału nadgarstka

Jeśli cierpisz na zespół cieśni nadgarstka i nie podejmiesz leczenia, objawy mogą utrzymywać się przez długi czas i nasilać się. Mogą też ustąpić, a następnie powrócić. Wczesne postawienie diagnozy ułatwia leczenie schorzenia. Można uniknąć trwałego uszkodzenia mięśni i sprawić, że ręka będzie pracować tak, jak powinna.

Zapobieganie zespołowi cieśni kanału nadgarstka

Aby uniknąć zespołu cieśni nadgarstka, staraj się:

• Trzymać nadgarstki prosto.

• Stosuj szynę lub ortezę, która pomaga utrzymać nadgarstek w neutralnej pozycji.

• Unikaj wielokrotnego zginania i wyprostowywania nadgarstków.

• Utrzymuj ciepłe dłonie.

• Rób przerwy, kiedy tylko możesz.

• Podczas pracy ręce i nadgarstki powinny znajdować się we właściwej pozycji.

?