Strona główna Blog Strona 2866

Przewodnik po mąkach bezglutenowych

0

doktor rozmawia z ekspertami na temat różnych rodzajów mąk bezglutenowych.

Jesteś na diecie bezglutenowej? Zwykłe chleby, bajgle, muffiny i wiele innych sklepowych wypieków nie jest dozwolonych w planach żywieniowych bezglutenowców.

Oto, co musisz wiedzieć, zanim kupisz bezglutenowe produkty zbożowe lub upieczesz je w domu.

Co to jest gluten?

Gluten to białko obecne w mące pszennej, która jest powszechnie stosowana w komercyjnych i domowych wypiekach. Gluten znajduje się także w mące z jęczmienia, żyta, orkiszu i pszenżyta, które są krzyżówką pszenicy i żyta. Gluten pomaga ciastu wyrosnąć, nadaje kształt i konsystencję wypiekom.

„Pieczenie bez glutenu może być trudne, ponieważ gluten nadaje wypiekom, takim jak ciastka, ciasta, ciasteczka i chleby, ważne właściwości” – mówi dr Carol Fenster, autorka 10 bezglutenowych książek kucharskich, w tym 1000 przepisów bezglutenowych oraz najnowszej, 125 bezglutenowych przepisów wegetariańskich.

Dlatego też, oprócz mąki bezglutenowej, takiej jak mąka z białego ryżu, na liście składników można znaleźć również gumę ksantanową i gumę guar. „Gumy te współpracują z innymi składnikami, takimi jak drożdże, soda oczyszczona i proszek do pieczenia, aby pomóc ciastu wyrosnąć” – mówi Fenster.

Czytaj etykietę

Dla około 3 milionów Amerykanów cierpiących na celiakię unikanie glutenu jest koniecznością dla zachowania dobrego zdrowia. Inni unikają glutenu, ponieważ są na niego wrażliwi.

Wśród niektórych osób z celiakią i nietolerancją glutenu produkty bezglutenowe mogą mieć „aureolę zdrowotną”. Oznacza to, że są one uważane za bardziej wartościowe pod względem odżywczym ze względu na to, co zawierają – lub czego nie zawierają, w przypadku glutenu.

Bezglutenowy chleb, bajgle i muffiny mogą smakować lepiej niż lata temu, kiedy po raz pierwszy trafiły na sklepowe półki, ale ich wartość odżywcza nie uległa znaczącej poprawie. Kupowane w sklepach bezglutenowe wypieki, które jesz regularnie, takie jak chleb i bajgle, nie są równe zwykłym odmianom produkowanym z mąki pszennej.

Mąka pszenna jest zazwyczaj wzbogacona w witaminy i minerały, w tym żelazo, kwas foliowy i inne witaminy z grupy B, a mąka pełnoziarnista dostarcza błonnika. Nie można liczyć na to, że mąka bezglutenowa zapewni taki sam profil składników odżywczych.

Ważne jest, aby uważnie czytać tabele z faktami dotyczącymi wartości odżywczych, aby uniknąć pewnych niedoborów składników odżywczych w bezglutenowym planie żywieniowym.

Kupuj produkty bezglutenowe z dodatkiem witamin i minerałów i szukaj produktów wykonanych z mąki pełnoziarnistej lub mąki fasolowej, aby pomóc ci uzyskać potrzebne składniki odżywcze” – mówi Shelley Case, RD, konsultant ds. żywienia i autorka książki „Gluten-Free Diet: A Comprehensive Resource Guide”.

Chociaż w większości komercyjnych wypieków bezglutenowych nie brakuje rafinowanych węglowodanów, większość z nich ma mniejszą zawartość błonnika, mówi Case.

„Gdy w przepisie nie ma glutenu, potrzeba znacznie więcej składników bezglutenowych, by uzyskać smaczny produkt” – wyjaśnia Case.

Rafinowane węglowodany zazwyczaj używane w produktach bezglutenowych i mieszankach, w tym mąka z białego ryżu i tapioka, powodują, że wypieki mają znacznie więcej kalorii i węglowodanów niż zwykłe wersje.

Zwykła zamiana zwykłego chleba, babeczek i innych wypieków na produkty bezglutenowe, bez zwracania uwagi na kalorie, może łatwo doprowadzić do przyrostu wagi. Case ostrzega, że bezglutenowe wypieki niekoniecznie pomogą w kontroli wagi, a wręcz mogą utrudnić jej kontrolę.

Bezglutenowe czy nie, zawsze warto mieć świadomość swojego osobistego budżetu kalorycznego, by kontrolować wagę. Sprawdzaj kaloryczność i wielkość porcji kupowanych w sklepie wypieków i upewnij się, że wszystkie produkty, które jesz, w tym bezglutenowe ciasteczka, ciasta i brownies, mieszczą się w dziennej dawce kalorii potrzebnej do utrzymania lub utraty wagi.

Bezglutenowe wypieki domowe

Kiedy pieczesz w domu, nie da się po prostu zastąpić mąki bezglutenowej mąką zawierającą gluten i uzyskać takich samych rezultatów. Domowe wypieki pozwalają jednak korzystać z szerokiej gamy mąk bezglutenowych o większej wartości odżywczej niż ta, którą często można znaleźć w komercyjnych wypiekach.

W supermarketach i w Internecie można znaleźć wiele rodzajów mąki bezglutenowej, w tym mąki wyprodukowane z:

  • ryżu brązowego

  • Fasola fava

  • Fasola biała

  • Amarantus

  • Ziemniak

  • Owies (upewnij się, że owies posiada certyfikat bezglutenowości)

Unikaj kupowania mąk bezglutenowych w hurtowniach. Nigdy nie wiadomo, czy ktoś przypadkiem nie użył szufelki do mąki pełnoziarnistej w pojemniku na mąkę bezglutenową.

Kiedy zaczynasz piec bezglutenowo, może być łatwiej trzymać się prostej, uniwersalnej mieszanki mąk, zanim zaczniesz dalej eksperymentować.

Fenster sugeruje, by polegać na gotowej domowej mieszance mąki, którą można wykorzystać do różnych wypieków, w tym chleba, ciasta na pizzę i naleśników. Posiadanie mieszanki mąki pod ręką to oszczędność czasu, która sprawia, że pieczenie bezglutenowe staje się o wiele łatwiejsze.

„Dobra mieszanka mąk zawiera mąkę główną lub bogatą w białko, taką jak brązowy ryż, sorgo lub fasola, zmieszaną z mąką skrobiową, taką jak skrobia ziemniaczana lub kukurydziana” – mówi Fenster. „Białko zawarte w mące nadaje strukturę i stabilność, podczas gdy mąka skrobiowa dodaje lekkości i zwiewności”.

Przepis: Mieszanka mąk bezglutenowych

Oto przepis firmy Fenster na mieszankę mąk bezglutenowych:

  • 1,5 szklanki mąki z sorgo lub brązowego ryżu

  • 1,5 szklanki skrobi ziemniaczanej lub kukurydzianej

  • 1 filiżanka mąki z tapioki

Dokładnie wymieszaj i przechowuj w ciemnym, suchym miejscu.

Zastępując w przepisach tę mieszankę mąką pszenną, należy odmierzać ją tak, jakby była to mąka pszenna.

Fenster twierdzi, że wersja z sorgo dobrze sprawdza się w większości wypieków. Do lekkich i delikatnych wypieków, takich jak ciasto, używa wersji z brązowego ryżu. Robiąc muffiny lub chleby drożdżowe, można zastąpić mąkę z amarantusa, gryki, quinoa lub teff mąką z sorgo lub brązowego ryżu (Teff to drobne ziarno powszechnie używane w kuchni etiopskiej).

W ciąży z celiakią: Co trzeba wiedzieć

0

Ciąża z celiakią niesie ze sobą pewne dodatkowe zagrożenia, ale nie są one trudne do pokonania. Musisz jedynie pozostać bezglutenowa i uważać na swoje odżywianie. Jak to zrobić, dowiesz się od lekarza.

Ponadto, jeśli jesz dla dwojga, powinnaś upewnić się, że dostarczasz sobie wystarczającą ilość witamin i minerałów.

Przed zajściem w ciążę najlepiej upewnić się, że celiakia jest pod dobrą kontrolą. Nie zawsze jest to możliwe, ale bycie przygotowanym to najlepszy sposób na urodzenie zdrowego dziecka.

Jak celiakia wpływa na ciążę?

Istnieją dwa główne sposoby:

  • Choroba utrudnia Twojemu organizmowi przyswajanie wystarczającej ilości witamin i minerałów. Z kolei dziecko nie otrzymuje ich w wystarczającej ilości.

  • Eksperci uważają również, że niektóre przeciwciała (substancje chemiczne układu odpornościowego) związane z celiakią mogą uszkodzić łożysko i zaszkodzić dziecku w inny sposób.

Jedno z badań wykazało, że 85% kobiet z celiakią, które poroniły, zrobiło to przed zdiagnozowaniem choroby. Gdy choroba została opanowana dzięki diecie, prawdopodobieństwo poronienia nie było większe niż u kobiet bez tej choroby.

Co powinnam jeść?

Najlepiej zacząć przyjmować suplementy jeszcze przed zajściem w ciążę. Diety bezglutenowe mogą być ubogie w te składniki odżywcze:

  • Wapń

  • Żelazo

  • Fiber

  • Kwas foliowy

  • Cynk

  • Witamina D

  • Magnez

Ponadto, jeśli cierpisz na celiakię, istnieje prawdopodobieństwo, że możesz mieć niedobór cynku, selenu i kwasu foliowego, które są ważne w okresie ciąży. Dlatego naprawdę musisz się upewnić, że dostarczasz sobie wszystkiego, czego potrzebujesz.

Poniżej przedstawiamy najważniejsze składniki odżywcze w czasie ciąży. Znajdują się one w wielu produktach spożywczych, które można stosować w diecie bezglutenowej. Możesz C i powinnaś C je również otrzymywać poprzez suplementy:

  • Żelazo. Szpinak, słodkie ziemniaki, groszek, brokuły, ciemna zielenina, wołowina i jagnięcina są doskonałym źródłem żelaza (mięso zawiera 2 do 3 razy więcej żelaza niż owoce i warzywa).

  • Kwas foliowy. Chroni on mózg dziecka przed wadami rozwojowymi. Kwas foliowy można uzyskać z fasoli (soczewicy, pinto, czarnej), zieleniny liściastej, orzeszków ziemnych, owoców cytrusowych i brokułów. Wiele produktów pszennych w Stanach Zjednoczonych jest wzbogacanych w kwas foliowy, ale produkty bezglutenowe często nie są. Dlatego w czasie ciąży kluczowa jest suplementacja.

  • Wapń, witamina D i magnez. Potrzebujesz ich dla swoich kości. Nietolerancja laktozy i celiakia często idą w parze, więc być może będziesz musiał znaleźć inne niż nabiał źródła wapnia, takie jak napoje wzbogacane wapniem, ryby w puszkach i zielenina liściasta.

  • Kwasy tłuszczowe omega-3. Łosoś, tuńczyk, pstrąg jeziorny i sardynki są doskonałym źródłem kwasów tłuszczowych omega-3. Upewnij się, że ryby, które wybierasz, są ubogie w rtęć. Możesz też przyjmować suplementy.

Czy moje dziecko będzie miało celiakię?

Jest to choroba genetyczna, więc istnieje prawdopodobieństwo, że przekażesz ją swoim dzieciom. Przez pewien czas naukowcy sądzili, że karmienie piersią może zmniejszyć ryzyko zachorowania dziecka na tę chorobę. Teraz jednak nie są tego tacy pewni.

Inne badania wykazały, że na szanse zachorowania dziecka na celiakię może mieć wpływ sposób i czas podania mu glutenu po raz pierwszy. Okazało się jednak, że to nieprawda.

Ludzie zapadają na celiakię na wszystkich etapach życia, a naukowcy nie są pewni, co ją wywołuje. Najlepszą rzeczą dla ciąży i dziecka jest kontynuowanie bezglutenowego stylu życia i dbanie przede wszystkim o siebie.

Co to jest test Transglutaminazy Tkankowej IgA? Jego zastosowanie i inne informacje

0

Test Transglutaminazy Tkankowej IgA jest stosowany do diagnozowania celiakii. Dowiedz się więcej o celiakii, jej diagnozie i nie tylko.

Co to jest celiakia?

Celiakia jest długotrwałym lub przewlekłym zaburzeniem autoimmunologicznym, które wpływa na układ pokarmowy. Chorobę autoimmunologiczną rozpoznaje się, gdy komórki odpornościowe zaczynają atakować organizm.

Celiakia jest wywoływana przez spożywanie pokarmów zawierających gluten – białko występujące w zbożach takich jak pszenica, jęczmień i żyto oraz w produktach takich jak ciasta, chleb i makaron. Jeśli chorujesz na celiakię, twoje komórki odpornościowe reagują na gluten i atakują go. Niestety, może to doprowadzić do uszkodzenia jelita cienkiego.

Celiakia różni się od nadwrażliwości na gluten lub nietolerancji pszenicy. Jest to poważna choroba i może powodować długotrwałe problemy trawienne, które mogą uniemożliwić Ci uzyskanie wystarczającej ilości składników odżywczych.

Co wywołuje celiakię?

Osoby, które we wczesnym dzieciństwie spożywały zbyt dużo glutenu, mają większe ryzyko zachorowania na celiakię. Badania wykazują również, że u osób, które we wczesnym okresie życia chorowały na niektóre infekcje przewodu pokarmowego, może rozwinąć się celiakia.

Choroba ta może być również dziedziczna. Jeśli choruje na nią ktoś z rodziny, może ona wystąpić także u Ciebie.

Ponadto takie schorzenia, jak cukrzyca typu 1 i choroby tarczycy, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia celiakii.

Jakie są objawy celiakii?

Objawy celiakii mogą być różne u różnych osób. Jeśli cierpisz na celiakię, możesz mieć następujące problemy trawienne:?

  • Wzdęcia

  • Biegunka

  • Zaparcia

  • Gazy

  • Wymioty i mdłości

  • Ból brzucha lub podbrzusza

  • Nietolerancja laktozy (niezdolność do trawienia cukru zawartego w mleku spowodowana uszkodzeniem jelita cienkiego)

  • Luźne i brzydko pachnące stolce?

Objawy występują częściej u dzieci niż u dorosłych. Celiakia powoduje również wysypki skórne i problemy w jamie ustnej, takie jak ubytki w szkliwie zębów lub owrzodzenia. Dzieci z celiakią mogą mieć problemy ze wzrostem, ponieważ ich organizm nie jest w stanie wchłonąć wystarczającej ilości składników odżywczych. Może to prowadzić do opóźnionego dojrzewania, utraty wagi, powolnego rozwoju, niskiego wzrostu i zmian nastroju.

Jak wykonuje się badania w kierunku celiakii?

Badanie w kierunku celiakii obejmuje następujące elementy:

  • Wywiad lekarski i rodzinny. Celiakia może mieć podłoże genetyczne, co oznacza, że członkowie Twojej rodziny mogą ją przekazać Tobie. Lekarz zapyta o objawy choroby i zapozna się z historią choroby. Sprawdzi również, czy ktoś w Twojej rodzinie choruje na celiakię.

  • Badanie fizykalne. Lekarz sprawdzi objawy i poszuka takich oznak, jak utrata wagi, problemy ze wzrostem, ból lub obrzęk. W celu zdiagnozowania celiakii może również sprawdzić wysypki skórne oraz objawy ze strony zębów i jamy ustnej.

  • Badania krwi. Lekarz może pobrać próbkę krwi i sprawdzić obecność przeciwciał. We krwi można wykryć poziom niektórych przeciwciał związanych z celiakią, takich jak przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej.

  • Biopsja. Biopsja polega na pobraniu próbki tkanki z części ciała do badania. Wykonuje się ją za pomocą endoskopu, czyli rurki z przymocowaną do niej kamerą. Lekarz może pobrać pewną ilość tkanki z jelita cienkiego lub skóry. Zbada ją pod mikroskopem, szukając oznak celiakii.

  • Badania genetyczne… Badania te wykonuje się w celu sprawdzenia, czy któryś z członków rodziny chorego na celiakię nie przekazał jej Tobie… Lekarz pobierze próbkę krwi lub pobierze komórki z wewnętrznej strony policzka za pomocą testu wymazowego. Próbka ta zostanie przebadana pod kątem genów związanych z celiakią.

Co to jest test Transglutaminazy Tkankowej IgA?

Test na obecność tkankowej transglutaminazy IgA (lub, tTg-IgA) pomaga lekarzom w diagnozowaniu celiakii. Jeśli masz celiakię, twój układ odpornościowy jest pobudzany po spożyciu glutenu. Twój organizm zaczyna traktować gluten jako zagrożenie.

Twój układ odpornościowy zaczyna wytwarzać przeciwciała lub immunoglobuliny, aby walczyć z glutenem. Przeciwciała te mogą omyłkowo atakować enzym lub białko w jelitach, zwane transglutaminazą tkankową, które normalnie naprawia i leczy komórki. Z tego powodu przeciwciała te nazywane są również przeciwciałami przeciwko transglutaminazie tkankowej.

W przypadku celiakii w organizmie pacjenta wzrasta poziom przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej. Lekarze sprawdzają obecność tych przeciwciał we krwi za pomocą testu na obecność tkankowej transglutaminazy IgA.

Dlaczego wykonuje się test tTg-IgA?

Test na obecność tkankowej transglutaminazy IgA jest najbardziej czułą i skuteczną metodą badania w kierunku celiakii. Daje on pozytywne wyniki u prawie 98% osób z celiakią, które spożywają gluten.

Lekarz zleci wykonanie testu tTG-IgA, jeśli u pacjenta występują objawy celiakii. Może je również zlecić, jeśli cierpisz na schorzenia takie jak cukrzyca typu 1 lub choroby tarczycy, które zwiększają ryzyko wystąpienia celiakii. Badanie może być również konieczne, jeśli u któregoś z członków rodziny występuje celiakia.

Jak wykonuje się test tTg-IgA?

Przed poddaniem się badaniu na celiakię, aby uzyskać dokładne wyniki, będziesz musiał stosować dietę zawierającą gluten do czasu przeprowadzenia badania. Nawet jeśli masz celiakię, brak glutenu może zafałszować wyniki badań. Lekarze zalecają wykonanie testu na obecność tTg-IgA przed zaprzestaniem spożywania glutenu. Przed badaniem nie jest wymagane żadne inne przygotowanie. Należy jednak poinformować lekarza o innych przyjmowanych lekach.

Test na obecność tkankowej transglutaminazy IgA jest wykonywany poprzez pobranie próbki krwi. Lekarz pobierze krew z żyły za pomocą igły. Następnie zbada krew pod kątem obecności przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej. Jeśli we krwi pacjenta wykryto wysoki poziom przeciwciał przeciwko celiakii, zostanie u niego zdiagnozowana ta choroba.

Ryzyko i inne kwestie

Test na obecność tkankowej transglutaminazy IgA nie wiąże się z żadnym poważnym ryzykiem. Jest to proste badanie krwi. Może jednak wystąpić uczucie ukłucia lub bólu podczas wkłuwania igły przez lekarza. W miejscu wkłucia może wystąpić krwawienie, zasinienie lub bolesność.

Test tTg-IgA może nie być dokładny u dzieci i osób z niskim poziomem przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej. Może to prowadzić do wyników fałszywie ujemnych. Lekarz może zatem zlecić inne badania diagnostyczne w celu potwierdzenia, czy u pacjenta występuje celiakia.

Wyniki testów mogą się różnić w zależności od wieku, płci, historii choroby i rodzaju użytego testu. Aby uzyskać więcej informacji na temat badań w kierunku celiakii, należy skonsultować się z lekarzem.

Porady dotyczące pielęgnacji kocich łap: Paznokcie, podkładki i nie tylko

0

Lekarz omawia najważniejsze wskazówki, dzięki którym łapy Twojego kota będą wolne od urazów.

10 najważniejszych wskazówek dotyczących pielęgnacji łap kotów

Koty potrzebują zdrowych łap, aby móc drapać, wspinać się i wykonywać słynne akrobatyczne lądowania. Dlatego tak ważne jest regularne sprawdzanie i czyszczenie łap kota oraz upewnianie się, że nie ma na nich ran.

Po pierwsze – łapy kota powinny być zawsze czyste. Nie wolno brudzić łapek brudem, żwirkiem ani chemikaliami domowymi. Poza tym, że powodują one ból, niezdrowe substancje, które przyklejają się do łap, mogą znaleźć się na języku kota podczas pielęgnacji. Raz dziennie delikatnie wycieraj łapy kota wilgotną ściereczką. Pamiętaj, aby sprawdzić, co znajduje się między palcami i wokół opuszek łap. Utrzymywanie podłóg i innych powierzchni wolnych od zanieczyszczeń i chemii gospodarczej pomoże w utrzymaniu czystości kocich łapek (i mebli).

2. Ciekawość … Przełknij!

Koty są naturalnymi odkrywcami, którzy czasem zapuszczają się w obce miejsca – to nieodłączna część ich życia, zarówno w domu, jak i na zewnątrz. Dlatego regularnie sprawdzaj łapy swoich małych wędrowców, czy nie mają skaleczeń, owrzodzeń, drzazg lub opuchnięć, które mogą wymagać opieki.

3. Drapanie Drapanie

Kotki potrzebują drapania, aby pozbyć się zewnętrznych osłonek paznokci, które odsłaniają ostre, gładkie pazury znajdujące się pod spodem. Zapewnij kotu kilka różnych rodzajów drapaków, aby nie znudził się i nie wybrał mebli. Zachęć kotka do zbadania słupków poprzez posmarowanie ich kocimiętką.

4. Przybij gwóźdź

Przygotuj kota do obcinania paznokci, masując mu łapy, tak aby przyzwyczaił się do uczucia dotykania ich. Zalecamy, abyś na początku masował tylko jeden lub dwa pazury podczas jednej sesji. Kiedy pies wydaje się spokojny i zrelaksowany, wykonaj następujące kroki:

  • Delikatnie uciśnij wierzch stopy i poduszkę pod spodem – spowoduje to wysunięcie pazurów.

  • Użyj ostrych nożyczek do paznokci wysokiej jakości, aby odciąć białą końcówkę każdego paznokcia, tuż przed punktem, w którym zaczyna się on zakrzywiać.

  • Należy uważać, aby ominąć żyłę, która biegnie do wnętrza paznokcia. Ten różowy obszar jest widoczny przez paznokieć.

  • Jeśli przypadkowo skaleczysz się w ten różowy obszar, może on krwawić. W takim przypadku możesz zastosować odrobinę pudru styptycznego lub skrobi kukurydzianej, aby zatrzymać krwawienie.

  • Pamiętaj, aby chwalić kota i dawać mu ulubiony smakołyk za każdym razem, gdy zajmujesz się jego łapkami i obcinasz paznokcie.

5. Owłosione stopy

U kotów długowłosych między palcami stóp mogą pojawiać się włosy. Jeśli drażni to Twojego kota (poznasz to po tym, że obsesyjnie wylizuje te włosy), zwróć się do groomera lub lekarza weterynarii po wskazówki, jak przycinać włosy.

6. Szczęśliwe stopy

Regularnie sprawdzaj stan łap kota, aby upewnić się, że nie ma na nich ran i zakażeń. Usuń delikatnie pęsetą drzazgi lub odłamki i oczyść małe skaleczenia. Jeśli zauważysz krew, ropę lub nietypowy zapach, zabierz kota do weterynarza, aby sprawdzić, czy nie doszło do zakażenia.

7. Chroń klocki

Uważaj na wrażliwe opuszki łap swojego kociaka. W czasie upałów i mrozów nawilżaj je preparatem zalecanym przez weterynarza i staraj się unikać dotykania zamarzniętych tarasów, gorących chodników i innych niewygodnych powierzchni.

8. Język ciała

Jeśli zauważysz, że kot obsesyjnie czyści łapy, kuleje lub faworyzuje jedną łapę, zbadaj sprawę – może to wymagać pomocy weterynaryjnej.

9. To jest w genach

Większość kotów nie cierpi z powodu problemów z łapami, ale przeprowadzenie niewielkich badań, aby dowiedzieć się, na jakie problemy podatna jest dana rasa kotów, może być bardzo pomocne w utrzymaniu zdrowych łap.

10. Nie usuwaj pazurów

Dekapitacja jest zabiegiem chirurgicznym, który polega na amputacji końca palców u kota i powoduje znaczny ból podczas rekonwalescencji. Pamiętaj, że koty mają potrzebę drapania, zapewniając im drapaki, regularnie obcinając paznokcie i szukając innych sposobów na opanowanie niszczycielskiego drapania.

Zachowanie kota: Co to znaczy, gdy mój kot mnie czesze?

0

Czy Twój kot próbuje Cię myć lub pielęgnować? Dowiedz się więcej o tym, dlaczego koty to robią.

Przyczyny, dla których koty liżą i pielęgnują swoje zwierzęta

Koty czasami zachowują się tajemniczo, a Ty możesz próbować zrozumieć ich zachowanie. Kiedy kot cię liże lub czesze, robi kilka rzeczy, wśród których najważniejszą jest komunikacja.

Pozostawianie zapachu. Zdziczałe koty myją się nawzajem, aby pozostawić zapach na swoim futrze. Grupa zdziczałych kotów, które żyją razem, wytwarza zapach grupowy. Dzięki temu wiedzą, kto należy do ich grupy społecznej. Niektórzy ludzie nazywają to zachowanie znakowaniem swojego terytorium. Kiedy Twój kot liże Cię lub czesze, może to być próba pozostawienia zapachu. Twój kot chce, aby inni wiedzieli, że jesteście rodziną.

Okazywanie uczuć. Koty myją i pielęgnują ludzi również w celu okazania im uczuć. Inne sposoby okazywania uczuć przez kota mogą obejmować:

  • Obwiązywanie głowy

  • Miauczenie?

  • Mruczenie

  • Pocieranie się o Ciebie głową lub ciałem?

  • Powoli mrugać do Ciebie oczami?

Nawiązywanie więzi. Koty nawiązują więzi poprzez lizanie i pielęgnowanie się nawzajem. W ten sposób nawiązują również więź z ulubionymi ludźmi, prawdopodobnie odwdzięczając się za to, że są trzymane i głaskane.

Zachęcanie do zabawy. Koty zazwyczaj domagają się uwagi, okazując delikatne czułości. Czasami Twój kot może Cię lizać lub pielęgnować, aby zainicjować zabawę, a także łapać Cię lub skubać. Inne oznaki świadczące o tym, że kot chce się bawić to:

  • Uszy i wąsiska skierowane do przodu

  • Ogon skierowany do góry

  • Rozszerzenie źrenic?

  • Chodzenie z wygiętymi plecami

  • Kucanie z podniesionym ogonem

Powiedzenie, że już wystarczy. Jeśli głaszczesz kota, a on cię liże, być może daje ci do zrozumienia, że skończył z uwagą. Możesz uznać te liźnięcia za prośbę o więcej czułości, ale jeśli nie przestaniesz, kot może Cię uderzyć łapą lub ugryźć.

Koty lubią okazywać sobie czułość, ale każdy z nich ma swoje granice. Możesz na przykład zbyt długo głaskać tę samą część ciała kota lub dotknąć zranionego miejsca. Jeśli to zrobisz, dadzą Ci o tym znać. Oprócz lizania, kot, który nie chce już być głaskany, może wykazywać inne oznaki, takie jak:

  • merdanie ogonem lub uszami

  • Uszy spłaszczone do tyłu

  • Zachowuje się agresywnie

  • Odchodzenie?

Oznaka komfortu. Kiedy kot liże cię lub czesze, może dawać ci do zrozumienia, że dobrze się czuje w twoim towarzystwie, że jest zrelaksowany i zadowolony. Może być również szczęśliwy, że może przebywać w Twoim towarzystwie.

Stres. Niektóre koty są podatne na lęki, a większość z nich może lizać i czesać się bardziej, gdy jest zestresowana. Jeśli zauważysz, że Twój kot wylizuje siebie lub Ciebie bardziej niż zwykle, porozmawiaj z lekarzem weterynarii. Twój kot może potrzebować leków lub leczenia, które pomoże mu zachować spokój.

Więcej o lizaniu i pielęgnacji kotów

W pewnym momencie możesz zauważyć, że język Twojego kota jest szorstki i kłujący. Dzieje się tak, ponieważ posiada on małe wypustki zwane brodawkami, które są skierowane do tyłu. Te wypustki służą kotu do kilku celów:

  • Magazynowanie śliny w kształcie gałek

  • Nabieranie wody podczas picia?

  • Usuwanie brudu z sierści podczas lizania i pielęgnacji

Gdy lizanie i pielęgnacja mają charakter obsesyjny. Koty mają tendencję do lizania miejsc na swoim ciele, które są swędzące lub bolesne. Twój kot może mieć uraz lub coś dokuczającego mu na skórze. Oznaką obsesyjnego lizania przez kota mogą być częste kulki włosów, łyse miejsca lub wypadanie sierści. Zbyt intensywne lizanie może spowodować uszkodzenie skóry kota i doprowadzić do zakażenia. Jeśli Twój kot nadmiernie wylizuje i pielęgnuje jedno miejsce, zabierz go na kontrolę do weterynarza.

Inne zachowania kotów

Koty wykazują inne typowe zachowania, które wynikają z ich naturalnych instynktów. Czasami zachowania te są uciążliwe lub niepokojące. Dowiedz się, jakie zachowania są normalne, a kiedy powinny Cię zaniepokoić.

Normalne zachowania kotów. Koty syczą, kłapią i gonią, aby się porozumieć. Zachowania te mogą wydawać się agresywne, ale są normalne. W naturze koty są drapieżnikami. Możesz zauważyć, że Twój kot prześladuje i goni owady, ptaki i inne małe zwierzęta. Zachowania te nie są niepokojące, o ile kot nie wyrządza krzywdy lub nie zachowuje się agresywnie przez cały czas.

Nietypowe zachowania kota. Podczas rutynowych wizyt lekarz weterynarii zadaje pytania dotyczące zachowania kota. Porozmawiaj z nim o wszelkich wątpliwościach. Nie zakładaj, że złe zachowanie samo zniknie. Przykłady niepokojących zachowań obejmują:

  • Oddawanie moczu lub kupy poza kuwetą

  • Pryskanie moczem w celu oznaczenia terytorium

  • Zachowywanie się w sposób nadmiernie lękliwy

  • Problemy w kontaktach z innymi zwierzętami i dziećmi w domu?

  • Bycie bardzo destrukcyjnym

Kardiomiopatia przerostowa: Przyczyny, objawy i leczenie

0

Dowiedz się, co to jest kardiomiopatia przerostowa, jak wpływa na koty, jakie są jej przyczyny, objawy i więcej.

Co powoduje HCM u kotów?

Nie ma jednoznacznych badań dotyczących przyczyn kardiomiopatii przerostowej kotów. Choroba serca dotyka głównie określone rasy kotów i kocury, które osiągnęły wiek średni.

Kardiomiopatia przerostowa jest najczęstszą chorobą serca u kotów. Częstość występowania kardiomiopatii przerostowej u wymienionych powyżej ras kotów może sugerować, że schorzenie to ma podłoże genetyczne.

Jakie są objawy HCM u kotów?

Czasami kot może nie wykazywać żadnych objawów kardiomiopatii przerostowej. W miarę pogarszania się stanu zdrowia, u kota mogą wystąpić takie objawy jak:

  • Letarg (skrajne wyczerpanie)

  • Trudności w oddychaniu

  • Słabość

  • Oddychanie przez otwarte usta (po ćwiczeniach)

  • Rozdęcie brzucha (z powodu gromadzenia się płynu w klatce piersiowej)

  • Zapadanie się

  • Niewydolność serca

  • Paraliż tylnych kończyn (spowodowany zakrzepami krwi)

  • Nagła śmierć

Jak rozpoznaje się HCM u kotów?

Lekarz weterynarii może zdecydować się na wykonanie badania echokardiograficznego w celu zdiagnozowania kardiomiopatii przerostowej u Twojego kota. Echokardiografia to rodzaj badania ultrasonograficznego służącego do sprawdzenia grubości lewej komory serca. Lekarz weterynarii może również zlecić wykonanie pewnych badań w celu wykluczenia innych chorób serca, takich jak nadczynność tarczycy i nadciśnienie tętnicze, które mogą mieć podobne objawy do kardiomiopatii przerostowej.

Dodatkowe badania stosowane w celu potwierdzenia kardiomiopatii przerostowej u kotów to:

  • Wyniki badania fizykalnego

  • Elektrokardiogram

  • Próbka krwi

  • Zdjęcie rentgenowskie

Jakie jest leczenie HCM u kotów?

Leczenie kardiomiopatii przerostowej może zależeć od stopnia zaawansowania choroby u Twojego kota. Łagodny przypadek może nie wymagać interwencji medycznej. Po potwierdzeniu przez lekarza weterynarii obecności kardiomiopatii przerostowej za pomocą echokardiogramu i badań krwi, może on zalecić stosowanie leków, w tym:

  • Inhibitory konwertazy angiotensyny (takie jak enalapril lub benazepril)

  • Lek moczopędny (furosemid)

  • Beta-blokery (atenolol lub karwedilol)

  • Klopidogrel

  • Pimobendan

Oprócz leków lekarz weterynarii może zalecić kotu dietę o niskiej zawartości sodu.

Jak mogę zapobiegać HCM u mojego kota?

Obecnie nie ma jednoznacznych badań dotyczących zapobiegania kardiomiopatii przerostowej. Prowadzone są badania nad lekami, które mogą spowolnić lub odwrócić postęp choroby.

Jak opiekować się kotem z HCM

Koty z kardiomiopatią przerostową kotów na ogół dobrze znoszą leczenie farmakologiczne. Proste modyfikacje diety mogą być wystarczające, aby kontrolować stan kota we wczesnym stadium. Obserwuj swojego kota, aby wcześnie wykryć wszelkie objawy choroby. Zwracaj uwagę na problemy z oddychaniem, zmęczenie, osłabienie lub utratę apetytu. Im wcześniej zdiagnozujesz i zaczniesz leczyć HCM, tym łatwiej będzie Ci zapobiec kryzysom, takim jak niewydolność serca czy zakrzepy krwi.

Konieczne mogą być również regularne wizyty kontrolne u lekarza weterynarii w celu wykonania powtórnych badań krwi, echokardiografii oraz dostosowania dawki leków. Może to pomóc w upewnieniu się, że leki stosowane w leczeniu serca działają bez negatywnego wpływu na nerki i poziom elektrolitów w organizmie kota.

Wyniki leczenia chorób serca u kota zależą od tego, czy występują objawy, czy nie. Kot, u którego w tylnych łapach powstał zakrzep, może nie przeżyć zbyt długo. Klasycznymi objawami zakrzepu krwi są nagły ból i paraliż tylnych łap. Odzyskanie przez kota funkcji nóg i powrót do chodzenia może potrwać kilka tygodni. U niektórych kotów dochodzi do całkowitej utraty funkcji nóg. Jeśli kot przeżyje zakrzep, ponowny epizod może nastąpić dopiero po około dwóch do sześciu miesięcy.

Leki nasercowe są dość skuteczne w kontrolowaniu objawów HCM i zapobieganiu tworzenia się skrzepów krwi. Twój kot może przeżyć po zdiagnozowaniu kardiomiopatii przerostowej, jeśli będziesz często wykonywać badania kontrolne. Niektóre koty mogą żyć nawet do trzech lat lub dłużej od początku niewydolności serca.

Jeśli HCM postępuje i zaczyna wpływać na jakość życia kota, możesz być zmuszony do poddania go eutanazji. Warto porozmawiać z lekarzem weterynarii o stanie zdrowia kota i o tym, czego można się spodziewać.

Inne częste choroby serca u kotów

Oprócz kardiomiopatii przerostowej, inne często występujące choroby serca u kotów to:

  • Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM): Kardiomiopatia rozstrzeniowa powoduje, że ściana serca staje się cienka, przez co staje się ono słabsze.

  • Wrodzone wady serca: W tym przypadku kot może urodzić się z wadą serca, taką jak ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), dysplazja zastawki mitralnej (MVD) czy drożny przewód tętniczy (PDA).

  • Kardiomiopatia restrykcyjna (RCM): Kardiomiopatia restrykcyjna powoduje, że serce nie wypełnia się krwią tak, jak powinno.

  • Tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa (ATE): Tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa polega na tworzeniu się skrzepu krwi w naczyniach krwionośnych kotów i blokowaniu przepływu krwi.

  • Jak radzić sobie z bójkami i agresją wśród kotów?

    0

    Dowiedz się, jak radzić sobie z bójkami i agresywnymi zachowaniami kotów w Twoim domu.

    Każda nagła zmiana w zachowaniu Twojego kota może być oznaką choroby podstawowej. Choroby takie jak nadczynność tarczycy, zapalenie kości i stawów, choroby zębów oraz problemy z centralnym układem nerwowym mogą powodować agresję. Udaj się do lekarza weterynarii, aby upewnić się, że Twój kot jest zdrowy.

    Jeśli lekarz weterynarii wykluczy problemy medyczne, będziesz musiał ustalić przyczynę agresji, aby wspólnie z lekarzem weterynarii (lub innym specjalistą) opracować plan modyfikacji zachowania”.

    Rodzaje i przyczyny agresji kotów

    Jeśli nie ma medycznych powodów, dla których kot zachowuje się agresywnie, w grę może wchodzić jedna z poniższych przyczyn:

    Agresja ze strachu. Agresja ze strachu może wystąpić w sytuacjach, w których kot czuje się zagrożony lub uwięziony. Jeśli kot czuje się przestraszony, może zachowywać się agresywnie, aby się bronić.

    Agresja macierzyńska. Do agresji matczynej może dojść, gdy jakieś zwierzę lub człowiek zbliży się do kota-matki i jego kociąt. Kotka-matka może warczeć lub syczeć, wymachiwać, gonić, a nawet próbować ugryźć innego kota, który podejdzie zbyt blisko, nawet jeśli zwykle się dogadują. Agresja matczyna zwykle ustępuje po odstawieniu kociąt od piersi. Jeśli kotka wykazuje agresję macierzyńską, warto rozważyć zabieg kastracji, aby zapobiec kolejnym miotom.

    Agresja w zabawie. Wszystkie kocie zabawy polegają na wyśmiewaniu agresji, a więc brutalne zabawy nie są niczym niezwykłym. Podczas zabawy koty mogą się prześladować, gonić, skradać, skakać, kopać, zasadzać, a nawet drapać lub gryźć. Zabawa może jednak prowadzić do nadmiernej stymulacji, która może przerodzić się w agresję. Zdarza się to często między kotami, między którymi występuje znaczna różnica wieku.

    Agresja terytorialna. Wszystkie zwierzęta mogą mieć skłonności terytorialne, a koty nie są tu wyjątkiem. Kiedy koty zauważą, że ich terytorium jest naruszane, mogą syczeć, warczeć, a nawet prześladować i/lub gonić intruza, niezależnie od tego, czy jest nim inny kot, czy człowiek.

    Zrozumieć mowę ciała kotów

    Oczy, uszy, ciało i ogon Twojego kota są próbą komunikowania swoich uczuć Tobie, innym kotom i zwierzętom. Niektóre postawy i wskazówki, na które należy zwrócić uwagę to:

    • Jeżeli uszy kota są skierowane do tyłu, na boki lub leżą płasko („uszy samolotu”), prawdopodobnie jest on rozdrażniony, zły lub przestraszony.

    • Rozszerzone źrenice mogą świadczyć o zdenerwowaniu, uległości lub agresywnej postawie obronnej.

    • Jeśli ogon trzymany jest nisko lub schowany między nogami, może być niespokojny. Jeśli porusza się w przód i w tył, prawdopodobnie jest niespokojny.

    • Jeśli grzbiet jest wygięty w łuk, a sierść sterczy na końcach, może być przestraszony lub zły.

    Koty komunikują swoje uczucia również za pomocą głosu:

    • Warczenie i/lub syczenie wskazuje na to, że kot jest zirytowany, zły, przestraszony lub agresywny.

    • Miauczenie lub wycie oznacza, że kot jest w jakimś niebezpieczeństwie. Może odczuwać ból, być uwięziony lub przestraszony.

    Jak pomóc kotom się dogadać

    Leczenie agresji lub walk pomiędzy kotami różni się w zależności od rodzaju zachowania agresywnego, ale może obejmować desensytyzację, techniki warunkowania przeciwnego lub terapię farmakologiczną.

    Metody postępowania w przypadku agresji u kotów obejmują:

    • Kastracja lub kastracja kotów. Niekastrowane samce często walczą ze sobą, a niekastrowane samice mogą mieć mioty, co prowadzi do agresji matek.

    • Zapewnij kotu dodatkowe grzędy i kryjówki, takie jak budki i drzewka dla kotów. Umożliwia to kotom ucieczkę i/lub ukrycie się, kiedy czują się zagrożone lub przestraszone.

    • Zapewnij kotom wystarczającą ilość pożywienia. Posiadanie wielu misek na karmę i wodę, kuwet, grzęd i zabawek może zapobiec walkom o zasoby.

    • Wzmacniaj zachowania niezgodne, czyli takie, które nie mogą wystąpić w tym samym czasie, co zachowanie problemowe. Chwal je i podrzucaj kotom zdrowe przysmaki, aby je nagrodzić.

    • Spróbuj zastosować feromony. Istnieją produkty imitujące naturalny zapach kota, które mogą być skuteczne w zmniejszaniu agresji.

    • Należy trzymać koty oddzielnie, zwłaszcza w porze posiłków. Rozdzielenie kotów może trwać tylko kilka dni, ale jeśli agresja jest uporczywa i silna, może upłynąć kilka tygodni zanim będziesz mógł stopniowo ponownie wprowadzić koty do grupy.

    Czego nie robić, gdy koty się kłócą

    Kiedy próbujesz pomóc kotom się dogadać, ważne jest, abyś zwracał uwagę na to, czy koty się bawią, czy naprawdę walczą. Jeśli walka jest prawdziwa, należy ją przerwać i odpowiednio zareagować po jej zakończeniu.

    • Nie pozwól im się kłócić. Jeśli to ma być prawdziwa kłótnia, nigdy nie pozwól kotom na nią. Koty nie rozwiązują sporów poprzez agresję. Nie chcesz znaleźć się w samym środku walki dwóch walczących kotów, więc spróbuj odwrócić ich uwagę głośnym hałasem lub nagłym ruchem, aby przerwać ich koncentrację na walce.

    • Nie karz kota. Nigdy nie karz kota za agresywne zachowanie w stosunku do innego kota. Karanie może nasilić lękliwe lub agresywne zachowania.

    • Nie uspokajaj ich. Nie próbuj też uspokajać agresywnego kota. Zamiast tego daj mu przestrzeń.

    Jeśli Twoje koty ciągle się kłócą

    Jeśli agresja kota jest poważna lub nie można jej opanować, skontaktuj się z certyfikowanym behawiorystą zwierzęcym (CAAB lub ACAAB) lub behawiorystą weterynaryjnym (Dip ACVB). Specjaliści ci mogą udzielić bardziej szczegółowych informacji i wskazówek dotyczących modyfikacji zachowań waszych kotów.

    Niestety, niektóre koty po prostu nie potrafią żyć razem w pokoju. Jeśli wyczerpałeś swoje zasoby, czas i energię w nadziei na rozwiązanie problemu agresji lub walk pomiędzy kotami, być może nadszedł czas, aby rozważyć znalezienie nowego domu dla jednego z nich lub pozostawienie ich w stałej separacji.

    Wrzody rogówki u kotów: Przyczyny, objawy, leczenie i zapobieganie

    0

    Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o wrzodach rogówki u kotów. Dowiedz się o przyczynach, objawach, leczeniu, lekach i profilaktyce.

    Co należy wiedzieć o wrzodach rogówki u kotów?

    Jeśli coś pociera lub uszkadza powierzchnię oka kota, może to prowadzić do powstania wrzodów rogówki. W przypadku leczenia większość owrzodzeń goi się, ale jeśli nie będą one leczone, oko kota może ulec trwałemu uszkodzeniu, prowadzącemu do ślepoty lub nawet utraty oka.

    Co to jest wrzód rogówki u kota?

    Wrzód rogówki u kota (lub wrzód na oku kota) to rana, która powstaje na powierzchni oka kota. Najczęstszą przyczyną powstawania wrzodów rogówki u kotów jest uraz (kontuzja) oka.

    Dostrzeżenie owrzodzenia rogówki oka kota gołym okiem może być trudne. Z tego powodu lekarz weterynarii może zastosować barwienie fluoresceiną w celu wykrycia, zdiagnozowania i monitorowania owrzodzeń rogówki u kota. Lekarz weterynarii może umieścić kroplę barwnika o pomarańczowej barwie na rogówce. Owrzodzone lub uszkodzone tkanki wychwycą pomarańczowy barwnik i zabarwią się na zielono.

    Łatwo jest dostrzec duże wrzody w oku kota, ale aby zobaczyć małe wrzody, może być konieczne zastosowanie specjalnych lamp okulistycznych i filtrów.

    Jakie są przyczyny powstawania wrzodów na kocim oku?

    Owrzodzenia oczu u kotów są powszechnie powodowane przez infekcje oczu, urazy powstałe w wyniku walk kotów, przyczyny wirusowe i infekcje górnych dróg oddechowych.

    Najczęstszą przyczyną powstawania owrzodzeń oczu u kotów jest uraz oka. Uraz oka może być tępy, co może mieć miejsce, gdy kot pociera oko o szorstką powierzchnię, lub ostry, np. gdy oko zostanie zranione ostrym przedmiotem, takim jak kolec lub pazur.

    Istnieją również inne przyczyny powstawania owrzodzeń kociego oka. Inną częstą przyczyną powstawania wrzodów rogówki są oparzenia chemiczne rogówki. Oparzenia chemiczne mogą wystąpić, gdy do oczu dostaną się drażniące szampony, substancje chemiczne, inne płyny lub pył (np. pył z suchej zabudowy). Inne przyczyny to np. kawałek brudu uwięziony pod powieką, wrastające rzęsy, infekcja wirusowa lub bakteryjna.

    Najczęstszą zakaźną przyczyną owrzodzeń rogówki oka jest nawracające zakażenie herpeswirusem kotów (FHV).

    Jakie są objawy owrzodzenia oka u kota?

    Jeśli u kota występuje wrzód na oku, może on mieć:

    Zapalenie oka. Jest to częsty objaw owrzodzenia oka u kotów. Oko dotknięte chorobą może stać się czerwone i zaognione. Objawia się to jako zapalenie tkanki otaczającej rogówkę.

    Ciąg dalszy

    Płaczące oko. Z oka kota może wydobywać się wydzielina.

    Bolesne oko. Kot może mrużyć oczy, zamykać oko lub pocierać chore oko. Kot może również zachowywać się tak, jakby miał problemy z widzeniem.

    Mętne oko. Rogówka Twojego kota może wydawać się mętna.

    Nadwrażliwość. Twój kot może wykazywać nadwrażliwość na jasne światło.

    Wgłębienie oka. Na powierzchni chorego oka może występować widoczne wgłębienie.

    Twój kot może również mieć wrzód rogówki, którego nie zauważysz. Dzieje się tak dlatego, że niektóre wrzody rogówki nie są na tyle objawowe, aby można je było zauważyć. Jeśli zauważysz wrzód, jak najszybciej zabierz kota do lekarza weterynarii.

    Jak leczyć wrzody na kocim oku?

    Leczenie owrzodzeń kociego oka zależy od stopnia ich zaawansowania. Zazwyczaj lekarz weterynarii koncentruje się na zmniejszeniu bólu, kontrolowaniu stanu zapalnego i zapobieganiu rozprzestrzeniania się infekcji grzybiczej lub bakteryjnej.

    Dzięki odpowiednim lekom na owrzodzenia kociego oka i starannej pielęgnacji, wrzody mogą się całkowicie zagoić. Proste owrzodzenia mogą zagoić się w ciągu tygodnia, ale bardziej poważne mogą wymagać kilku tygodni.

    Krople do oczu. Lekarz weterynarii może przepisać krople nawilżające powierzchnię oka kota na czas gojenia się wrzodu. W razie potrzeby lekarz weterynarii przepisze również antybiotykowe krople do oczu w celu leczenia lub zapobiegania infekcji.

    Powierzchowne wrzody mogą być dość skutecznie leczone za pomocą maści z antybiotykiem.

    Inne leki. Lekarz weterynarii może przepisać przeciwzapalne leki przeciwbólowe, ponieważ oko kota może być widocznie zaognione.

    Obroże typu Cone/Buster/Elizabethan. Twój kot może być zmuszony do noszenia obroży stożkowej, aby zapobiec drapaniu lub dotykaniu oka. Samouszkodzenia mogą łatwo pogłębić wrzód rogówki, zakłócając proces gojenia.

    Kołnierz stożkowy może pomóc chronić oko podczas gojenia. Jeśli lekarz weterynarii nie zaleci inaczej, należy go stosować do czasu całkowitego wygojenia się wrzodu.

    Leczenie pierwotnej przyczyny. Ważne jest zidentyfikowanie pierwotnej przyczyny owrzodzenia oka kota, aby móc je skuteczniej leczyć. Po usunięciu pierwotnej przyczyny owrzodzenia oka większość wrzodów zacznie się goić.

    Ciąg dalszy na stronie

    Na przykład, jeśli wrzód rogówki jest spowodowany przez wirus opryszczki, lekarz weterynarii może przepisać cydofowir lub lizynę, aby zapobiec replikacji wirusa. Jeśli u Twojego kota wystąpią nawracające owrzodzenia rogówki (zwykle spowodowane przez FHV), lekarz może być zmuszony do stałego stosowania terapii lizyną.

    Jeśli leczenie nie przynosi poprawy, lekarz weterynarii może zalecić przeprowadzenie pełnego badania. Zazwyczaj odbywa się ono w stanie uspokojenia lub znieczulenia kota. Lekarz weterynarii może zalecić zabieg chirurgiczny, który pomoże w szybszym zagojeniu się wrzodu. Jeśli konieczny jest skomplikowany zabieg, konieczne może być zabranie kota do lekarza weterynarii specjalizującego się w leczeniu oczu.

    Jak mogę zapobiec wystąpieniu wrzodu na oku u mojego kota?

    Ponieważ uraz jest częstą przyczyną powstawania wrzodów na kocich oczach, możesz zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia usuwając przedmioty, które mogą spowodować uraz. Ponadto, jeśli Twój kot często wdaje się w bójki, musisz zapanować nad walką i agresją. Konieczne może być zabranie kota do weterynarza, aby sprawdzić, czy zachowanie to nie jest wynikiem choroby podstawowej.

    Zaleca się, aby wszystkie koty miały wykonane szczepienia podstawowe. Możesz zaszczepić kota przeciwko herpeswirusowi kotów (FHV), aby zapobiec nawracającym owrzodzeniom oczu u kotów, wywoływanym przez ten wirus.

    Jak pomóc kociakowi przystosować się do nowego domu

    0

    Dowiedz się, jak przygotować się na przyjęcie nowego kociaka.

    Zanim kociak wróci do domu

    To naturalne, że kociak może się bać lub potrzebuje trochę więcej czasu, aby zadomowić się w nowym domu. Warto się do tego przygotować, zanim przyniesiesz go do domu. Obejmuje to:?

    Przygotowanie domu. Będziesz potrzebował kilku rzeczy, aby Twój nowy kociak był szczęśliwy i zdrowy. Są to między innymi:

    • Pojemnik na ściółkę

    • Ściółka dla kotów

    • Miski z jedzeniem i wodą

    • Legowisko dla kota

    • Budka z nosidełkiem

    • Karma w puszce

    • Sucha żywność

    • Obroża dla kota

    • Niektóre zabawki

    • Stabilna półka lub grzęda?

    Zabezpieczenie przed kociętami. Podobnie jak dzieci, kocięta są ciekawskie i we wszystko się pakują. Zanim przyniesiesz je do domu, zabezpiecz swoją przestrzeń. Obejmuje to:

    • Przesunięcie roślin poza zasięg kota

    • Zawijanie sznurków do rolet

    • Pakowanie lub przenoszenie przedmiotów tłukących się

    • Znalezienie nowego miejsca na pojemniki na śmieci

    Dzień 1: Przyniesienie do domu kociaka

    W dniu adopcji spodziewaj się, że Twój nowy kociak będzie przestraszony, nieśmiały lub zdenerwowany. Na początku może płakać lub chować się. Możesz pomóc im poczuć się komfortowo na kilka sposobów.

    Zacznij od zabrania ze sobą po odbiór kota transportera i ręcznika. Przed wyjściem poświęć trochę czasu na pogłaskanie i wytarcie ręcznikiem kota-matki i pozostałych kociąt. Kiedy będziesz gotowy do wyjścia, włóż ręcznik do transportera. W ten sposób przyniesiesz do domu znajome zapachy i pomożesz kociakowi się uspokoić.

    Po powrocie do domu umieść transporter w cichym pomieszczeniu. Otwórz drzwiczki transportera i umieść w pobliżu wodę, jedzenie i kuwetę. Następnie pozwól kotu wchodzić i wychodzić według własnego uznania. Jeśli po 30 minutach kociak nadal jest w środku, zdejmij pokrywę transportera.

    Większość kociąt jest już nauczona korzystania z kuwety, ale są one wrażliwe na zmiany w niej. Postaraj się kupić ten sam żwirek i podobną kuwetę, w jakiej były szkolone. Jeśli musisz wprowadzić zmiany, poczekaj, aż kociak się zadomowi, a następnie powoli dostosuj kuwetę. Nagłe zmiany mogą spowodować, że kociak będzie całkowicie unikał kuwety.

    Dni od 2 do 4: Przyzwyczajanie się do domu

    Nowe miejsca są dla kociąt przytłaczające. Aby ułatwić kociakowi przystosowanie się, ogranicz go do jednego lub dwóch pomieszczeń. Przez pierwsze 2 lub 3 dni pozwól mu swobodnie eksplorować tylko te pomieszczenia.

    Gdy poczują się już swobodnie i zaczną eksplorować nowe pomieszczenia, możesz wprowadzać je do nich pojedynczo. Pamiętaj, aby pozostać z nimi w nowej przestrzeni.

    Jeśli masz dzieci, możesz w tym czasie zapoznać kociaka z nimi. Kocięta bywają nieśmiałe, dlatego przypominaj dzieciom o zachowaniu spokoju i delikatności podczas pierwszych zapoznań. W miarę jak kocięta będą się do siebie przyzwyczajać, staną się bardziej figlarne.

    Dni od 5 do 7: Spotkanie z innymi zwierzętami domowymi

    Nowy kociak może zdenerwować inne zwierzęta w domu. Nie spiesz się i powoli wprowadzaj nowego zwierzaka. Oczekiwanie przez tydzień może wydawać się długim okresem czasu, ale jest to szczególnie ważne, jeśli masz innego kota.

    Koty są terytorialne i nie lubią się dzielić, co oznacza, że Twój domowy kot nie będzie chciał mieć nowego kociaka w domu ani dzielić z nim przestrzeni czy przedmiotów. Może to prowadzić do problemów behawioralnych, takich jak oddawanie moczu w całym domu.

    Przygotuj oba koty na sukces, czekając i pozwalając kociakowi się zadomowić. Upewnij się również, że kociak ma swoje własne legowisko i kuwetę.

    Jeśli masz psa, przed wprowadzeniem go do domu zabierz go na spacer. Pomoże to im się uspokoić i ułatwi łagodniejsze przejście. Możesz zacząć od oddzielenia ich bramką dla dzieci.

    Gdy się ze sobą zapoznają, możesz zdjąć bramkę. Jednak podczas pierwszego fizycznego wprowadzenia pies powinien być trzymany na smyczy. Dzięki temu pies nie będzie się gonił, nie będzie zbyt podekscytowany i nie zrobi sobie krzywdy.

    Opieka nad kociakiem

    Przez kilka pierwszych tygodni należy regularnie kontrolować pożywienie, wodę i korzystanie z kuwety. Codziennie musisz podawać kociakowi świeżą wodę i, w zależności od wieku, karmić go kilka razy dziennie.

    Regularnie sprawdzaj i wymieniaj kuwetę. Dzięki temu od razu zauważysz wszelkie problemy lub zmiany w rutynie.

    Patrząc w przyszłość

    Nowy kociak wymaga stałej opieki i troski. W ciągu pierwszego miesiąca od adopcji musisz zaplanować wizytę u weterynarza w celu przeprowadzenia badania fizykalnego. W wieku 12 tygodni kociak może mieć już za sobą niektóre szczepienia, ale prawdopodobnie będzie potrzebował jeszcze innych. Jeśli masz jakiekolwiek pytania dotyczące wychowania nowego zwierzęcia lub jakiekolwiek problemy w pierwszym tygodniu i miesiącu życia, pamiętaj, aby zapytać o nie swojego weterynarza.

    Dlaczego mój kot ma gazy? Jak złagodzić gazy u kota

    0

    Dowiedz się, jak kontrolować wzdęcia u kotów i co może być ich przyczyną.

    Czy koty też puszczają gazy?

    Odpowiedź brzmi: tak. Koty mają gazy. Podobnie jak wiele innych zwierząt, kot ma gazy w swoim przewodzie pokarmowym, a gazy te opuszczają organizm przez odbyt.

    Koty zazwyczaj oddają gazy bezgłośnie i nie wydzielają one zbyt wiele zapachu. Jednak czasami u kotów mogą występować nadmierne wzdęcia, dyskomfort i nieprzyjemnie pachnące gazy. W takim przypadku kot musi udać się do lekarza weterynarii, aby ustalić przyczyny tego problemu.

    Co powoduje gazy u kotów i jak można je leczyć?

    Objawy występowania gazów u kotów

    Czasami objawy występowania gazów są bardzo proste. Można je usłyszeć lub poczuć zapach, kiedy kot oddaje gazy.

    Inne oznaki są bardziej subtelne. Na przykład możesz zauważyć, że brzuch kota jest wzdęty, gdy go głaszczesz. Twój kot może w ogóle nie chcieć, aby go dotykać. Z powodu tego dyskomfortu może być mniej chętny do zabawy niż zwykle.

    Gazy są czasami maskowane przez inne objawy rozstroju żołądka u kotów. Kot może mieć biegunkę lub wymiotować, co nie pozwala na zauważenie obecności gazów.

    W niektórych przypadkach, podczas sprawdzania kuwety, może okazać się, że w stolcu kota znajduje się krew. Kot z silnym bólem brzucha może odmówić jedzenia lub picia.

    W takim przypadku należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii, aby umówić się na wizytę.

    Dlaczego koty dostają gazów?

    Istnieje kilka powodów, dla których kotu od czasu do czasu może pojawić się dodatkowy gaz. Niektóre z nich są łatwe do wyjaśnienia, a problemy te można rozwiązać domowymi sposobami.

    Jedzenie karmy, która nie odpowiada kotu. Koty muszą jeść odpowiednią karmę, w przeciwnym razie mogą mieć rozstrój żołądka i gazy. Niektóre pokarmy, które wywołują gazy u kotów, to pokarmy o wysokiej zawartości błonnika lub zbyt duża ilość czerwonego mięsa. Spożywanie zepsutego jedzenia lub śmieci również może wywołać gazy. Wiele kotów nie trawi produktów mlecznych, które powodują u nich gazy.

    Jedzenie zbyt dużo lub zbyt szybko. Koty, które bardzo szybko spożywają duże ilości jedzenia, mogą w trakcie jedzenia nabierać dużo powietrza. U niektórych kotów powoduje to rozstrój żołądka i wzdęcia.

    Koty mogą mieć alergie pokarmowe. Alergie pokarmowe mogą pojawić się u kotów w każdym momencie ich życia. Mogą nawet nabawić się alergii na pokarmy, które jadły przez lata. Większość kotów ma objawy skórne związane z alergią pokarmową, ale wiele z nich ma również problemy żołądkowe, takie jak biegunka i ewentualnie gazy. W rozpoznaniu alergii pokarmowych może pomóc lekarz weterynarii.

    Czy gazy u kota mogą być oznaką poważnych problemów zdrowotnych?

    Jeśli Twój kot ma sporadycznie gazy lub są one spowodowane czymś, co zjadł, nie ma powodów do obaw. Gazy miną same.

    Czasami jednak gazy u kotów są objawem czegoś poważniejszego.

    Powinieneś skontaktować się z lekarzem weterynarii, jeśli u Twojego kota utrzymują się takie objawy, jak wymioty, wzdęcia, krwawy stolec, nieprzyjemny zapach gazów lub jeśli odmawia on jedzenia lub picia.

    Niektóre istotne problemy żołądkowo-jelitowe u kotów to:

    • Zapalne choroby jelit

    • Wrzody

    • Niedrożność przewodu pokarmowego

    • Robaki lub inne pasożyty jelitowe

    • Rak

    Lekarz weterynarii zbada kota i zapyta o jego dietę oraz historię zdrowia. Może poprosić o pobranie próbki stolca, zlecić badania krwi lub zdjęcia rentgenowskie, aby ustalić przyczynę gazów i innych objawów u kota.

    Jak leczyć gazy u kota?

    Sposoby leczenia gazów różnią się w zależności od przyczyny rozstroju żołądka u kota.

    Rozwiązaniem może być zmiana karmy. Alergie pokarmowe lub wrażliwy żołądek mogą oznaczać konieczność zmiany diety zwierzęcia. Zapytaj swojego lekarza weterynarii, jak wybrać odpowiednią karmę dla swojego kota.

    Podawaj kotu mniejsze posiłki. Kot, który je zbyt dużo lub zbyt szybko, prawdopodobnie skorzysta na spożywaniu kilku mniejszych posiłków w ciągu dnia.

    Schowaj śmieci. Jeśli przyczyną jest dostanie się do ludzkiego jedzenia lub innych śmieci, możesz zabezpieczyć kuchenny kosz na śmieci, aby uniemożliwić ciekawskiemu kotu dostanie się do niego.?

    Leczenie choroby. Jeśli Twój kot cierpi na poważną chorobę, wspólnie z lekarzem weterynarii możecie zdecydować o najlepszym sposobie leczenia. Niektóre schorzenia mogą wymagać operacji lub podania leków. Porozmawiaj z lekarzem weterynarii o najlepszym sposobie przywrócenia zwierzęcia do doskonałego zdrowia.