Lekarz mówi ci.

Nadszedł czas szczepień dla Twojego dziecka. Czego powinieneś się spodziewać po ich zakończeniu? Dowiedz się, co jest normalne po szczepieniu, a co nie.

Normalne reakcje na szczepionki

Leki te są wytwarzane z części chorób, przed którymi chronią Twoje dziecko, ale same nie wywołują choroby. Powodują one, że organizm dziecka wytwarza białka krwi zwane przeciwciałami, które zwalczają te choroby. Na przykład po podaniu szczepionki przeciwko krztuścowi, gdyby dziecko zetknęło się z prawdziwą chorobą, jego organizm rozpoznałby ją i miałby odpowiednie narzędzia do jej zwalczenia.

Łagodne reakcje po szczepionce świadczą o tym, że szczepionka działa. Objawy te są znakiem, że organizm dziecka wytwarza nowe przeciwciała. Zazwyczaj reakcje te ustępują samoistnie w ciągu kilku dni. Do najczęstszych efektów, które mogą wystąpić, należą:

• Wrażliwość lub zaczerwienienie w miejscu wkłucia

• Niewielki obrzęk w miejscu wstrzyknięcia

• Drażliwość

• Niska gorączka

• Kłopoty z zasypianiem

Czasami szczepionki DTaP i pneumokokowe mogą powodować inne reakcje, takie jak:

• Obrzęk całej nogi lub ręki

Znacznie rzadziej występujące reakcje obejmują:

• Wymioty

• Senność

• Utrata apetytu

Są to również normalne działania niepożądane, które powinny ustąpić bez konieczności stosowania jakiegokolwiek leczenia.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Jeśli dziecko jest uczulone na niektóre szczepionki, można zauważyć oznaki, że coś jest nie tak. Zazwyczaj reakcje te występują szybko po szczepieniu, w ciągu kilku minut lub godzin.

Dobrą zasadą jest zwracanie uwagi na wszystko, co wydaje się niezwykłe, np. zmiany nastroju lub zachowania, wysoką gorączkę lub osłabienie. Ciężkie reakcje są rzadkie. Występują tylko u 1 na 1 milion dzieci. Ważne jest jednak, aby wiedzieć, o jakich objawach lekarz powinien wiedzieć, aby można było zapewnić dziecku pomoc.

Niektóre specyficzne objawy, na które należy zwrócić uwagę to:

• Problemy z oddychaniem, takie jak świszczący oddech

• Chrypka

• Pokrzywka

• Blady kolor

• Słabość

• Szybkie bicie serca

• Zawroty głowy

• Opuchlizna twarzy lub gardła

• Gorączka powyżej 105 F

• Napady

Innym sygnałem wskazującym na możliwość wystąpienia problemu jest niekontrolowany płacz dziecka przez 3 godziny lub dłużej.

W niezwykle rzadkich przypadkach niektóre szczepionki mogą prowadzić do śpiączki, długotrwałych drgawek lub trwałego uszkodzenia mózgu. Są to mało prawdopodobne reakcje. Lekarze próbują ustalić, czy te i inne poważne działania niepożądane zostały wywołane przez szczepionki, czy też z innych przyczyn.

Jeśli po szczepieniu dziecka wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy, należy natychmiast zadzwonić pod numer 911 lub zawieźć dziecko do szpitala.

Lekarz wyjaśnia niektóre z objawów świadczących o tym, że uraz Twojego dziecka oznacza złamanie kości, takie jak ból, obrzęk lub problemy z wyprostowaniem kończyny.

Złamanie kości (zwane również złamaniem) można rozpoznać po tym, że kawałki kości przebiły skórę. Lekarz dziecka określi to jako złamanie „otwarte”. Może również powiedzieć, że jest to złamanie „przemieszczone”, co oznacza, że części kości nie są ułożone tak, jak powinny.

Inny rodzaj złamania to złamanie „bez przemieszczenia”. W takim przypadku złamane części kości są ułożone prawidłowo. Ten typ złamania jest trudniejszy do rozpoznania.

Oba rodzaje złamań mają pewne wspólne objawy, takie jak:

Dziecko może odczuwać ból przy próbie chodzenia, podnoszenia czegoś lub wywierania nacisku na kończynę.

Można to zauważyć w miejscu urazu, a dziecko może powiedzieć, że jest wrażliwe na dotyk.

U dziecka mogą również wystąpić zgrubienia lub inne widoczne zmiany w wyglądzie kończyny.

Dziecko może powiedzieć, że słyszało ten dźwięk w momencie, kiedy doznało urazu.

Może to być oznaką uszkodzenia nerwów w pobliżu złamania. Zmiana koloru skóry może oznaczać to samo.

Dziecko może mieć trudności z wykonaniem tej czynności w miejscu urazu, np. w uszkodzonym łokciu.

. Nie zawsze jest to jednak oznaką złamania. Niektóre dzieci mogą poruszać kończyną, nawet jeśli jest ona złamana.

Co można zrobić od razu

Jeśli uważasz, że dziecko złamało kość, skorzystaj z pomocy lekarskiej. Natychmiast zadzwoń pod numer 911, jeżeli kość przebija się przez skórę lub jeżeli podejrzewasz, że dziecko doznało urazu głowy, szyi lub pleców. Nawet jeśli tak nie jest, należy jak najszybciej udać się do lekarza.

Są rzeczy, które możesz zrobić, czekając na pomoc. Jeżeli widać złamaną kość, należy upewnić się, że dziecko leży w pozycji leżącej. Następnie uciśnij miejsce złamania sterylną gazą lub, jeśli nie ma jej w pobliżu, czystą szmatką. Nie próbuj wciskać kości z powrotem na miejsce, nawet jeśli trudno jest ją obejrzeć, i nie myj jej.

Jeśli kość jest niewidoczna, nie należy ruszać kończyną. Spróbuj odciąć lub zdjąć ubranie z okolicy zranienia, ale rób to jak najdelikatniej, aby nie powodować dodatkowego bólu.

Zawiń lód lub zimny kompres w szmatkę i przyłóż do skóry w pobliżu zranionego miejsca. Dzięki temu ból będzie mniejszy. Nie rób tego u niemowląt i małych dzieci, ponieważ niska temperatura może uszkodzić ich skórę.

Wykonaj szynę, aby ustabilizować miejsce urazu. W tym celu wyściel miejsce wokół złamania miękkim materiałem, a następnie przyłóż do kończyny zwiniętą gazetę lub deskę. Powierzchnia ta powinna rozciągać się zarówno poniżej, jak i powyżej urazu. Aby utrzymać szynę na miejscu, owiń ją taśmą lub bandażem, ale nie rób tego zbyt mocno.

Czasami chusta wykonana z kawałka ręcznika lub ubrania utrzyma kończynę lub staw na miejscu.

Nie podawaj dziecku żadnego jedzenia, napojów ani leków na wypadek konieczności przeprowadzenia operacji. Zwykle nie wolno tego robić tuż przed operacją.

Czego można się spodziewać po lekarzu

Jeśli gabinet lekarski jest otwarty, możesz zadzwonić do niego, aby uzyskać poradę, gdzie najlepiej zabrać dziecko. W niektórych miejscowościach najlepszym rozwiązaniem jest szpitalny oddział ratunkowy. W innych miejscach opiekę nad dzieckiem mogą sprawować ośrodki pomocy doraźnej. Lekarz może być w stanie sprawdzić, czy dziecko nie ma złamania w swoim gabinecie, ale najlepiej najpierw o to zapytać.

Niezależnie od tego, gdzie się udasz, Twoje dziecko prawdopodobnie będzie potrzebowało zdjęcia rentgenowskiego, które pomoże w postawieniu diagnozy. Lekarz zapyta także, jak doszło do wypadku, jakie objawy zauważyłeś i jaka jest historia choroby Twojego dziecka. Może również sprawdzić, czy dziecko może poruszać uszkodzoną kończyną lub stawem.

Zazwyczaj lekarz w nagłym wypadku lub pediatra zakłada szynę na złamaną kość, a następnie jak najszybciej kieruje dziecko na wizytę u specjalisty w dziedzinie leczenia kości, zwanego ortopedą. Specjalista ten założy bardziej trwały gips i poprosi dziecko o powrót za kilka tygodni, aby sprawdzić, jak przebiega leczenie urazu.

Złamania w obrębie płytki wzrostowej – obszaru tkanki miękkiej, który pomaga w długotrwałym wzroście kości – mogą nie być widoczne na zdjęciach rentgenowskich. Lekarz może zlecić wykonanie rezonansu magnetycznego lub innego rodzaju badania w poszukiwaniu oznak uszkodzenia. Po postawieniu diagnozy lekarz dziecka porozmawia z pacjentem o sposobie leczenia – szynie, gipsie lub operacji.

Lekarz wyjaśnia objawy, przyczyny i sposoby leczenia wielu chorób skóry występujących u małych dzieci, w tym czapeczki kołyski, różyczki i choroby piątnicy.

Czepek kołyskowy

Kołyska (zwana też łojotokowym zapaleniem skóry u niemowląt) to wysypka, która zaczyna się od łuszczenia i zaczerwienienia skóry głowy u niemowląt. Nie jest to choroba zakaźna ani zaraźliwa. Łojotokowe zapalenie skóry jest częste u niemowląt, zwykle zaczyna się w pierwszych tygodniach życia i powoli ustępuje w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Stan ten rzadko jest nieprzyjemny lub swędzący.

Co powoduje powstawanie kołysek?

Dokładna przyczyna powstawania wysypki nie jest znana, ale może być wynikiem zmian hormonalnych matki w czasie ciąży i wpływu na gruczoły tłuszczowe dziecka.

Jak leczy się ciemieniuchę?

Łagodne przypadki czapeczki na kołysce można leczyć łagodnym szamponem. Włosy należy myć częściej niż dotychczas. To, wraz z delikatnym szczotkowaniem, pomoże usunąć łuski. Szampony lecznicze (szampony przeciwłupieżowe zawierające siarkę i 2% kwas salicylowy) mogą rozluźnić łuski, ale mogą one powodować podrażnienia i powinny być stosowane tylko po konsultacji z pediatrą. Należy pamiętać, że szampony te nie zapobiegają łzawieniu, dlatego należy zachować szczególną ostrożność, aby nie dopuścić do kontaktu z oczami. W celu leczenia łusek i zaczerwienienia mogą zostać przepisane dodatkowe leki, takie jak miejscowe sterydy.

Jak można zapobiegać powstawaniu kołysek?

W większości przypadków częste mycie głowy łagodnym szamponem dla dzieci może zapobiec nawrotom po ustąpieniu objawów. W niektórych przypadkach może być konieczne użycie silniejszego szamponu leczniczego, ale w sprawie stosowania takich szamponów należy zasięgnąć porady lekarza. Większość dzieci pozbywa się kołysek po ukończeniu 6 miesiąca życia.

Roseola

Roseola jest chorobą wirusową, która zwykle dotyka dzieci w wieku od 6 miesięcy do 2 lat. Zazwyczaj objawia się kilkudniową wysoką gorączką, po której pojawia się różowo-czerwona płaska lub uniesiona wysypka, która pojawia się na tułowiu dziecka i rozprzestrzenia się na całe ciało tuż po ustąpieniu gorączki.

Co wywołuje różyczkę?

Różyczkę mogą wywołać dwa powszechnie występujące i blisko spokrewnione wirusy: ludzki wirus opryszczki (HHV) typu 6 i typu 7. Te dwa wirusy należą do tej samej rodziny co wirusy herpes simplex. Jednak HHV-6 i HHV-7 nie wywołują opryszczki zwykłej ani zakażeń narządów płciowych, które może wywołać HSV. Roseola jest zaraźliwa i rozprzestrzenia się poprzez małe kropelki płynu z nosa i gardła zakażonych osób. Osoba, u której nie wystąpiły jeszcze objawy, często rozprzestrzenia zakażenie.

Jakie są objawy różyczki?

W większości przypadków u dziecka z różyczką występuje łagodna choroba górnych dróg oddechowych, a następnie wysoka gorączka (często powyżej 103 stopni Fahrenheita) utrzymująca się od trzech do siedmiu dni. W tym czasie dziecko może być niespokojne lub drażliwe, może mieć słaby apetyt i może mieć obrzęk gruczołów (węzłów chłonnych) na szyi lub z tyłu głowy.

W wielu przypadkach wysoka gorączka nagle ustępuje i mniej więcej w tym samym czasie na ciele dziecka pojawia się wysypka. Wysypka składa się z płaskich lub uniesionych różowo-czerwonych plamek i pojawia się na tułowiu. Po dotknięciu plamy zmieniają kolor na czerwony (lub bledną). Poszczególne plamy mogą mieć jaśniejsze obszary lub „aureole” wokół nich. Zazwyczaj wysypka rozprzestrzenia się na twarz, nogi, ręce i szyję. Powikłaniem różycy mogą być napady drgawek.

Jak rozpoznaje się różyczkę?

Aby zdiagnozować różyczkę, lekarz zbiera wywiad i przeprowadza dokładne badanie fizykalne. Rozpoznanie róży jest często niepewne do czasu obniżenia się gorączki i pojawienia się wysypki. W związku z tym lekarz może zlecić wykonanie badań, aby upewnić się, że gorączka nie jest spowodowana innym rodzajem infekcji.

Jak leczy się różyczkę?

W większości przypadków różyczka nie wymaga leczenia innego niż próba obniżenia wysokiej gorączki. Antybiotyki nie leczą róży, ponieważ jest ona wywoływana przez wirusy.

Acetaminofen (np. Tylenol) lub ibuprofen (np. Advil lub Motrin) mogą pomóc w obniżeniu gorączki u dziecka. Unikaj podawania dziecku aspiryny, ponieważ stosowanie jej w takich przypadkach wiąże się z rozwojem zespołu Reye’a, który może prowadzić do niewydolności wątroby. Gąbka lub ręcznik zmoczony w chłodnej wodzie może pomóc w uspokojeniu dziecka do czasu spadku gorączki. Należy unikać lodu, zimnej wody, nacierań alkoholem, zimnych kąpieli i wentylatorów.

Zachęcaj dziecko do picia czystych płynów, takich jak woda z kawałkami lodu, roztwory elektrolitów dla dzieci, napoje gazowane, takie jak piwo imbirowe, lub klarowny rosół. Płyny zmniejszają ryzyko odwodnienia.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko jest ospałe, nie pije lub jeśli nie można utrzymać u niego niskiej gorączki.

Czy można zapobiegać różyczce?

Nie jest znany sposób zapobiegania rozprzestrzenianiu się różycy. Zakażenie dotyczy zwykle małych dzieci, ale rzadko osób dorosłych. Dlatego uważa się, że kontakt z różyczką w dzieciństwie może zapewnić pewną trwałą odporność na tę chorobę. Powtórne zachorowania na różyczkę mogą wystąpić, ale nie są częste.

Choroba piąta

Piąta choroba jest wysoce zakaźnym schorzeniem wywoływanym przez parwowirus ludzki. Skutkiem choroby jest wysypka na twarzy, która wygląda tak, jakby policzki zostały uderzone.

Piąta choroba zwykle dotyka dzieci w wieku szkolnym.

Piąta choroba rzadko jest szkodliwa dla nienarodzonego dziecka, ale kobiety w ciąży powinny być monitorowane na wypadek, gdyby nie nabyły odporności na wirusa.

Co wywołuje piątą chorobę?

Wirus – parwowirus B19 – wywołujący piątą chorobę przenoszony jest przez kichanie lub kaszel. Choroba jest zaraźliwa tylko przed pojawieniem się wysypki.

Jakie są objawy piątej choroby?

U większości dzieci z piątnicą objawy są minimalne, jeśli w ogóle występują, poza wysypką. Objawy choroby piątej obejmują:

• Objawy grypy i przeziębienia, takie jak kaszel, katar, gorączka, uogólnione bóle stawów i mięśni, utrata apetytu i drażliwość.

• Wysypka na twarzy, która wygląda tak, jakby policzki zostały uderzone, pojawia się około 7-10 dnia choroby; wysypka nie jest bolesna, ale jest ciepła w dotyku. Wysypka zwykle ustępuje po około tygodniu, ale może nawracać pod wpływem gorąca spowodowanego poceniem się lub wysiłkiem fizycznym.

• Rozprzestrzenianie się wysypki na uda i ramiona

Bóle stawów są czasami obserwowane u dorosłych, rzadko u dzieci.

Jak rozpoznaje się piątą chorobę?

W większości przypadków lekarz może rozpoznać piątą chorobę, widząc typową wysypkę podczas badania fizykalnego. Aby potwierdzić diagnozę, można wykonać badanie krwi na obecność przeciwciał przeciwko parwowirusowi.

Jak leczy się chorobę parwowirozową?

Nie istnieje leczenie samej choroby, ale leki takie jak Tylenol lub Advil mogą łagodzić jej objawy. Osoby cierpiące na chorobę piątnicy powinny pić dużo płynów, aby zapobiec odwodnieniu.

Lekarz udziela odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące szczepionek dla dzieci, w tym tego, kiedy należy je podawać i jakie mogą być skutki uboczne.

?

Dowiedz się, dlaczego lekarze zalecają określone szczepionki i kiedy Twoje dziecko powinno je otrzymać. Poniżej znajdują się odpowiedzi na niektóre z najczęściej zadawanych pytań.

Co to jest szczepionka?

Jest to lek podawany w zastrzykach lub doustnie, który chroni przed poważną lub śmiertelną chorobą. Szczepionka pomaga twojemu układowi odpornościowemu wytworzyć narzędzia, zwane przeciwciałami, potrzebne do zwalczania wirusów i bakterii wywołujących choroby. Wytworzenie tych przeciwciał przez organizm może potrwać kilka tygodni. Jeśli więc zetkniesz się z chorobą tuż przed lub tuż po otrzymaniu szczepionki, nadal możesz zachorować.

Których szczepionek potrzebuje moje dziecko?

Prawie wszystkie zdrowe dzieci powinny być szczepione w miarę dorastania. Lekarz dziecka może pomóc Ci ustalić, kiedy nadszedł czas na szczepienia. Więcej informacji na temat kalendarza szczepień można również uzyskać w CDC.

Oto szczepionki, które lekarze zalecają dla większości dzieci:

• Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B) – zapobiega zakażeniu, które powoduje niewydolność wątroby. Dzieci potrzebują trzech dawek w ciągu pierwszych 18 miesięcy życia.

• Rotawirus (RV) C Chroni dziecko przed zakażeniem żołądka, które powoduje zagrażającą życiu biegunkę. Dzieci otrzymują 2 lub 3 dawki doustne między 2 a 6 miesiącem życia (w zależności od marki szczepionki).

• Błonica, tężec i krztusiec (DTaP) C Pięć dawek chroni przed wszystkimi trzema chorobami. Szczepienie rozpoczyna się w wieku 2 miesięcy i trwa do 6 roku życia.

• Haemophilus influenzae typ b (Hib) – szczepionka chroni przed bakterią, która wywołuje niebezpieczne zakażenia mózgu, płuc i tchawicy. Dzieci otrzymują ją trzy lub cztery razy (w zależności od marki szczepionki), począwszy od 2 miesiąca życia.

• Szczepionka przeciwko pneumokokom (PCV13) C Jest podawana w czterech dawkach, począwszy od 2 miesiąca życia. Szczepionka chroni przed śmiertelnymi zakażeniami mózgu i krwi.

• Inaktywowana szczepionka przeciwko polio (IPV) C Cztery dawki chronią przed polio. Szczepienie rozpoczyna się w 2 miesiącu życia.

• Dwie dawki chronią przed wszystkimi trzema chorobami. Dziecko otrzymuje jedną dawkę w wieku 12-15 miesięcy, a drugą w wieku 4-6 lat.

• Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A) – Wirus WZW A może spowodować niewydolność wątroby. Dzieci powinny otrzymać 2 dawki szczepionki, począwszy od pierwszego roku życia.

• Varicella (ospa wietrzna) – Dzieci potrzebują dwóch dawek, w odstępie około 4-5 lat. Pierwsza dawka jest zwykle podawana wraz z MMR w wieku 12-15 miesięcy. Druga dawka jest zazwyczaj podawana w wieku od 4 do 6 lat.

• Grypa (Influenza) – CDC zaleca, aby każdy w wieku 6 miesięcy i więcej otrzymał tę szczepionkę co roku przed rozpoczęciem sezonu grypowego. Dzieci poniżej 9 roku życia mogą potrzebować więcej niż jednej dawki.

Od 7 do 18 roku życia

• Tężec, błonica i krztusiec (Tdap) – Jest to szczepionka uzupełniająca szczepionkę DTaP, którą dzieci otrzymują w młodszym wieku. Jest ona potrzebna, ponieważ ochrona po szczepionce DTaP z czasem zanika.

• Szczepionka skoniugowana przeciwko meningokokom (MCV4) C Chroni ona przed czterema typami bakterii meningokokowych, które wywołują zapalenie opon mózgowych, chorobę atakującą mózg i rdzeń kręgowy. Dzieci powinny otrzymać pierwszą dawkę w wieku 11 lub 12 lat, a dawkę przypominającą w wieku 16 lat.

• Szczepionka przeciwko meningokokom typu B — Szczepionka MenB chroni przed piątym typem bakterii meningokokowej (zwanym typem B). Jest to dość nowa szczepionka i zaleca się ją osobom w wieku 16 lat i starszym, u których występuje zwiększone ryzyko zachorowania na chorobę meningokokową.

• Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) C Ten powszechnie występujący wirus jest związany z rakiem szyjki macicy i brodawkami płciowymi. Dzieci potrzebują 2 dawek, jeśli serię rozpoczyna się w wieku 11-14 lat, i 3 dawek, jeśli rozpoczyna się ją po 15 roku życia.

• Grypa (Flu) C Zalecane co roku.

Te szczepionki będą potrzebne także Twojemu dziecku, jeśli nie otrzymało ich przed ukończeniem 7 roku życia:

• WZW A

• WZW B

• IPV

• MMR

• Varicella

Dlaczego tak wiele strzałów na raz?

Naukowcy ustalają terminy podawania szczepionek dzieciom na podstawie kilku czynników:

Można się zastanawiać, czy nie rozłożyć w czasie szczepienia dziecka. Należy jednak pamiętać, że istnieje wiele dowodów na to, że schemat szczepień zalecany przez CDC jest najlepszy dla dzieci. Nie ma też dowodów na to, że jakikolwiek inny schemat jest bezpieczniejszy lub skuteczniejszy.

Każdego dnia organizm dziecka zwalcza do 6000 zarazków. Łączna liczba zarazków, na które narażone jest po standardowej serii szczepionek, wynosi zaledwie 150.

Dlaczego moje dziecko znów dostaje tę samą szczepionkę?

Niektóre szczepionki wymagają więcej niż jednej dawki, aby układ odpornościowy wytworzył wystarczające narzędzia do ochrony organizmu. Ważne jest, aby otrzymać wszystkie dawki w serii szczepionek. Jeśli tego nie zrobisz, dziecko nie otrzyma pełnej ochrony.

Inne szczepionki z czasem przestają działać. „Zastrzyki przypominające dają pewność, że układ odpornościowy nadal jest w stanie zwalczać choroby.

Jeśli dziecko opuści dawkę szczepionki, należy porozmawiać z lekarzem w celu ustalenia nowego terminu.

CDC posiada Harmonogram szczepień ochronnych dla osób, które opuściły szczepienia.

Kto nie powinien być szczepiony?

Jeśli dziecko jest przeziębione, zazwyczaj nie powinno się szczepić w terminie. Jeżeli jednak dziecko jest bardzo chore, lekarz może chcieć trochę poczekać. Przed podaniem szczepionki upewnij się, że lekarz wie, czy dziecko jest lub było chore.

Osoby cierpiące na niektóre nowotwory i mające problemy z układem odpornościowym nie powinny przyjmować szczepionek zawierających żywe wirusy. Należą do nich: szczepionka przeciw grypie w aerozolu do nosa (FluMist), ospie wietrznej (varicella) i MMR. Upewnij się, że lekarz Twojego dziecka wie o wszystkich jego dolegliwościach zdrowotnych.

Jeśli w przeszłości u dziecka wystąpiła silna reakcja alergiczna na szczepionkę, nie powinno ono ponownie otrzymać tej szczepionki. Szczepionka może być również pominięta, jeżeli dziecko ma silną alergię na:

• Jaja

• Niektóre rodzaje antybiotyków

• Żelatyna

Lekarz może powiedzieć, czy dana szczepionka jest odpowiednia dla Twojego dziecka.

Co ze skutkami ubocznymi?

Szczepionki, jak każdy lek, mogą powodować działania niepożądane.

Większość reakcji jest łagodna i nie trwa zbyt długo. Dziecko może:

• być marudne

• odczuwać ból lub mieć zaczerwienioną skórę w miejscu, w którym otrzymali zastrzyk

• Mieć lekką gorączkę

U niektórych dzieci występuje również obrzęk węzłów chłonnych i ból stawów. Tego typu reakcje zwykle ustępują bez leczenia. Należy jednak pamiętać o skontaktowaniu się z lekarzem w razie wystąpienia tego typu reakcji.

Poważne problemy związane ze szczepionkami występują rzadko. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli po szczepieniu wystąpią następujące objawy:

• Duży obrzęk w miejscu szczepienia

• Wysypka

• Wysoka gorączka

Co zrobić, jeśli nie zaszczepię swojego dziecka?

Twoje dziecko będzie narażone na wiele poważnych lub śmiertelnych chorób. Jeśli zachoruje, może rozprzestrzenić zarazki na dzieci, które nie zostały jeszcze zaszczepione, lub na inne osoby, które nie mogą otrzymać szczepionki.

Pamiętaj, że Twój pediatra chce mieć pewność, że Twoje dziecko jest bezpieczne i zdrowe. Jeśli masz wątpliwości, zapytaj o nie. Wspólnie możecie zdecydować, co jest najlepsze dla Twojego dziecka.

Lekarz omawia przyczyny, objawy i sposoby leczenia grypy u dzieci.

Co powoduje grypę?

Istnieją trzy typy wirusów, które wywołują grypę: typy A, B i C. Dwa, które wywołują coroczne epidemie, to grypa typu A i B. Działania w zakresie zdrowia publicznego są ukierunkowane na te typy wirusów. Grypa typu C jest zwykle łagodniejsza i daje niewiele objawów lub nie daje ich wcale.

W jaki sposób grypa rozprzestrzenia się wśród dzieci?

Grypa szybko rozprzestrzenia się w ciasnych pomieszczeniach, dlatego szkoły i żłobki są zazwyczaj wylęgarniami tych wirusów. Dziecko może się zarazić, jeśli znajdzie się w pobliżu chorej osoby, która kaszle lub kicha. Może też dotykać zakażonych przedmiotów, takich jak klamki, długopisy, ołówki lub zabawki, a następnie dotknąć nimi oczu, nosa lub ust.

Dzieci mają większe szanse na zarażenie się wirusem grypy, ponieważ ich układ odpornościowy nie jest tak rozwinięty jak u dorosłych.

Jak długo trwa choroba?

Dzieci są zakaźne już na dzień przed wystąpieniem objawów, co utrudnia rozprzestrzenianie się wirusa. Dzieci pozostają zakaźne przez okres do 5 dni po zachorowaniu. Większość dzieci czuje się lepiej w ciągu tygodnia, ale mogą czuć się słabe nawet przez miesiąc.

Jakie są objawy?

U dzieci są one na ogół gorsze niż przeziębienie. Dziecko może poczuć się nagle źle i, mimo że grypa jest chorobą układu oddechowego, może czuć się obolałe.

Do innych objawów należą:

• Gorączka nawet do 105 F

• Bóle mięśni i stawów

• Dreszcze i drżenie ciała

• Nasilający się kaszel

• Katar lub duszność w nosie

• Nudności, wymioty lub biegunka

• Ból głowy

• Ból gardła

• Zmęczenie

Jak mogę pomóc mojemu dziecku uniknąć zarażenia się tą chorobą?

Najlepszym sposobem ochrony syna lub córki jest coroczne szczepienie przeciwko grypie. CDC twierdzi, że zdrowe dzieci w wieku 6 miesięcy i starsze powinny otrzymać szczepionkę lub aerozol do nosa. Nie należy ich stosować u dzieci z osłabionym układem odpornościowym lub uczulonych na szczepionkę przeciwko grypie lub którykolwiek z jej składników.

Szczepionka jest uważana za bezpieczną nawet dla dzieci z alergią na jajka. Jeśli Twoje dziecko ma silną alergię na jajka (anafilaksję), upewnij się, że szczepionka została podana przez pracownika służby zdrowia, który potrafi leczyć silną reakcję alergiczną – w gabinecie lekarskim, szpitalu, klinice lub urzędzie zdrowia. Wiele dzieci z alergią na jajka jest narażonych na powikłania po grypie, dlatego ważne jest, aby się zaszczepiły.

Dokładne mycie rąk może również zmniejszyć szansę na zakażenie.

Czy istnieją sposoby leczenia objawów?

Nie ma lekarstwa na grypę, ale lekarz może zalecić stosowanie leków dostępnych bez recepty, aby złagodzić objawy.

Oto kilka domowych sposobów, które również mogą pomóc Twojemu dziecku:

• W przypadku dreszczy i gorączki należy zdejmować warstwę ubrań w zależności od potrzeb

• Duża ilość płynów, aby zapobiec odwodnieniu

• Dużo odpoczynku

• Acetaminofen lub ibuprofen, aby złagodzić bóle i obniżyć gorączkę. Nigdy nie należy podawać aspiryny dzieciom (może to prowadzić do zespołu Reyesa).

Lekarz może zaproponować leki przeciwwirusowe, aby dziecko szybciej poczuło się lepiej. Lekarze zazwyczaj przepisują oseltamiwir (Tamiflu), który występuje w postaci płynnej i w kapsułkach, dzieciom poniżej 1 r.ż. Zwykle przepisują zanamiwir (Relenza), w postaci inhalatora, dzieciom w wieku 7 lat i starszym, które nie cierpią na choroby przewlekłe, takie jak astma. Inne leki przeciwwirusowe to peramiwir (Rapivab), który można podawać dożylnie dzieciom w wieku 2 lat i starszym. Nowszy lek, baloksawir (Xofluza), może być podawany w postaci tabletek dzieciom w wieku powyżej 12 lat.

Leki przeciwwirusowe działają najskuteczniej, jeśli zostaną podane dziecku w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów.

Czy występują powikłania?

Grypa może być bardziej niebezpieczna dla dzieci.

Dzieci poniżej 2 roku życia są najbardziej narażone na powikłania związane z grypą, takie jak zapalenie płuc, odwodnienie i drgawki, które mogą prowadzić do uszkodzenia mózgu. Przewlekłe choroby, takie jak astma lub cukrzyca, zwiększają to ryzyko.

Czy powinienem zabrać dziecko do szpitala?

Skorzystaj z pomocy doraźnej, jeśli dziecko:

• Ma niebieską skórę lub usta

• Poważnie lub stale wymiotuje lub ma bóle brzucha

• Ma problemy z oddychaniem lub oddycha szybko

• Nie pije wystarczająco dużo

• Jest bardzo drażliwy

• Jest bardzo senny, nie budzi się lub nie wchodzi z tobą w interakcje

• Ma objawy, które poprawiają się, a następnie nasilają

Moczenie nocne jest bardzo częste u dzieci. Lekarz wyjaśnia, dlaczego i kiedy należy się tym martwić.

Zazwyczaj z czasem moczenie nocne ustępuje i rzadko kiedy coś jest poważnie nie tak. Czasami jednak potrzebna jest pomoc lekarska. Poniżej znajdziesz odpowiedzi na wiele pytań dotyczących nietrzymania moczu u dzieci.

Jak często występuje moczenie nocne u dzieci?

Około 40% trzylatków moczy się w łóżku. Specjaliści nie do końca rozumieją, dlaczego jedno dziecko moczy się w łóżku, a inne nie. Może to być kwestia rozwoju. Czasami pęcherz dziecka po prostu nie jest na tyle rozwinięty, by móc przechowywać mocz przez całą noc. Niekiedy dziecko nie opanowało jeszcze umiejętności rozpoznawania, kiedy pęcherz jest pełny, budzenia się i pójścia do łazienki.

Co jest „normalne”, jeśli chodzi o moczenie nocne?

Zakres norm dotyczących moczenia nocnego jest bardzo szeroki. Zazwyczaj dziecko uczy się korzystać z toalety między 2 a 4 rokiem życia. Jednak niektóre z nich nie będą w stanie utrzymać suchości w nocy, dopóki nie będą starsze. W wieku 5 lub 6 lat 85% dzieci potrafi zachować suchość, ale niektóre nadal moczą się w łóżku od czasu do czasu aż do 10 lub 12 roku życia.

Czasami dziecko, które nie moczyło się w nocy, zaczyna moczyć się ponownie. Może to być spowodowane stresem w rodzinie lub problemami szkolnymi. W miarę dojrzewania układu odpornościowego u dziecka zmniejsza się prawdopodobieństwo moczenia nocnego. W wieku nastoletnim lub znacznie wcześniej prawie wszystkie dzieci, które moczyły się w łóżku, pozbyły się tego problemu, a tylko jeden procent lub mniej nadal ma z nim problemy.

Większość dzieci w wieku szkolnym, które moczą się w nocy w łóżku, ma to, co lekarze nazywają „pierwotną enurezą”. Nigdy nie miały one kontroli nad swoim pęcherzem w nocy. Historia rodziny również odgrywa rolę w nietrzymaniu moczu u dzieci. Jeśli sam moczyłeś łóżko jako dziecko, nie bądź zaskoczony, kiedy twoje dziecko też to robi.

Kiedy powinniśmy porozmawiać z pediatrą o moczeniu nocnym?

Oczywiście należy poruszyć ten temat za każdym razem, gdy masz obawy związane z moczeniem nocnym. Jeśli dziecko nie moczyło się, a potem zaczęło moczyć się w łóżku, natychmiast powiedz o tym pediatrze. Lekarz dziecięcy może ocenić dziecko, aby upewnić się, że problem nie jest związany ze stresem lub nie wynika z choroby podstawowej. Prawdopodobieństwo to jest niewielkie. Tylko 1% wszystkich problemów z moczeniem nocnym ma związek z cukrzycą, infekcjami, nieprawidłowościami w funkcjonowaniu pęcherza lub nerek albo z innym schorzeniem. Jeśli u twojego dziecka wystąpią jakiekolwiek nietypowe objawy, takie jak pieczenie przy oddawaniu moczu lub oddawanie krwawego moczu, natychmiast porozmawiaj z lekarzem. ?

Jak mogę pomóc lekarzowi w rozwiązaniu problemu moczenia nocnego u mojego dziecka?

Aby pomóc w rozwiązaniu problemu moczenia nocnego u dziecka, bądź w domu dobrym detektywem. Przygotuj się do udzielenia odpowiedzi na poniższe pytania:

• Czy w rodzinie zdarzały się przypadki moczenia nocnego?

• Czy pewne choroby lub pokarmy i napoje powodują częstsze epizody moczenia nocnego?

• Czy Twoje dziecko pije płyny przed snem?

• Czy występują jakieś nietypowe objawy, takie jak krwawy mocz?

?

Co dalej, aby leczyć moczenie nocne?

Pediatra może zlecić badania moczu, aby sprawdzić, czy nie ma infekcji dróg moczowych, która może wywołać moczenie nocne. Lekarz może również zlecić inne badania w celu sprawdzenia stanu zdrowia układu moczowego dziecka.

Co jeszcze można zrobić w przypadku moczenia nocnego u dzieci?

Aby ograniczyć moczenie nocne, pediatra może zasugerować różne działania, takie jak

• Ograniczenie ilości płynów przed snem.

• Używaj urządzenia alarmowego, które budzi dziecko, gdy tylko wykryje mokrość. Jest to „trening warunkowy”, który, jeśli jest stosowany systematycznie i konsekwentnie przez trzy do czterech miesięcy, zdaje się działać w co najmniej 75% przypadków. Urządzenia te są niedrogie i łatwo dostępne, dlatego należy je wypróbować przed zastosowaniem jakichkolwiek leków.

• Spróbuj zastosować lek na receptę, który zmusza organizm do wytwarzania mniejszej ilości moczu w nocy. Zwykle nie jest to możliwe, dopóki dziecko nie ukończy 7 roku życia, a inne metody nie zawiodą.

?

Jak mogę pomóc mojemu dziecku podczas leczenia moczenia nocnego?

Zapewnij dziecko, że moczenie nocne u dzieci jest zjawiskiem powszechnym. Nie ma się czego wstydzić i prawie wszystkie dzieci w końcu z tego wychodzą. Upewnij się, że rodzeństwo również to rozumie. Nie pozwól im dokuczać osobie moczącej się.

Choroba dłoni, stóp i ust, która zazwyczaj dotyka małe dzieci, jest wywoływana przez wirusy. Dowiedz się więcej o przyczynach, czynnikach ryzyka, objawach, przenoszeniu, diagnozowaniu, leczeniu, zapobieganiu i powikłaniach choroby dłoni, stóp i ust.

To nie to samo, co pryszczyca, która pochodzi od innego wirusa i dotyka tylko zwierzęta…

Choroba dłoni, stóp i ust – przyczyny i czynniki ryzyka

Wirusy, które zazwyczaj wywołują chorobę dłoni, stóp i ust, noszą nazwę coxsackievirus a16 i enterovirus 71.

Na chorobę może zachorować każdy, ale najbardziej narażone są na nią dzieci poniżej 5 roku życia. Choroba łatwo rozprzestrzenia się latem i jesienią.

Objawy choroby dłoni, stóp i ust

Wczesne objawy mogą obejmować:

• Gorączka

• Ból gardła

• Bolesne pęcherzyki wewnątrz jamy ustnej dziecka, zwykle w tylnej części lub na języku

• Złe samopoczucie (malaise)

• Utrata apetytu

• Zmęczenie

• Koronowość

Dzień lub dwa później dziecko może mieć:

• wysypkę, która przekształca się w pęcherze

• Płaskie plamy lub owrzodzenia na kolanach, łokciach lub pośladkach

Owrzodzenia w jamie ustnej mogą powodować ból przy przełykaniu. Jedzenie lub picie w ilości mniejszej niż zwykle może być jedynym objawem choroby dziecka. Upewnij się, że dziecko otrzymuje wystarczającą ilość płynów i składników odżywczych.

Przenoszenie chorób rąk, stóp i ust

Wirusy wywołujące HFMD czają się w płynach ustrojowych osoby zakażonej, w tym w:

• Ślina

• Śluz z nosa lub płuc

• Płyn z pęcherzy lub strupów

• Kupa

Choroby rąk, stóp i ust rozprzestrzeniają się poprzez:

• Kaszel lub kichanie

• Bliski kontakt, taki jak całowanie, przytulanie, dzielenie kubków lub naczyń

• Kontakt z kupą, np. podczas zmiany pieluchy

• Dotykanie powierzchni, na których znajduje się wirus

Diagnostyka chorób dłoni, stóp i ust

Lekarz zapyta o objawy występujące u dziecka i obejrzy wszelkie owrzodzenia i wysypki. To zazwyczaj wystarcza do ustalenia, czy mamy do czynienia z chorobą dłoni, stóp i ust. Może jednak pobrać wymaz z gardła dziecka, próbkę kupy lub krwi do badań laboratoryjnych.

Leczenie choroby dłoni, stóp i ust

Na chorobę dłoni, stóp i ust nie ma lekarstwa ani szczepionki. Ponieważ wywołuje ją wirus, antybiotyki nie pomogą. Zwykle choroba ustępuje samoistnie po 7-10 dniach. W międzyczasie możesz pomóc dziecku poczuć się lepiej:

• Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen lub acetaminofen, albo znieczulające spraye do ust. Nie należy stosować aspiryny, ponieważ może ona powodować poważne choroby u dzieci.

• Zimne przysmaki, takie jak lody, jogurty lub smoothie, które łagodzą ból gardła. Unikaj soków i napojów gazowanych, które zawierają kwasy mogące podrażniać gardło.

• Balsam przeciwświądowy, np. kalamina, na wysypki

Powikłania choroby dłoni, stóp i ust

Poważne powikłania związane z chorobą dłoni, stóp i ust występują rzadko. Enterowirus 71 jest bardziej narażony na wystąpienie problemów niż inne wirusy HFMD.

Powikłania mogą obejmować:

• Odwodnienie, jeśli owrzodzenia jamy ustnej utrudniają połykanie płynów

• Obrzęk błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy (wirusowe zapalenie opon mózgowych)

• Obrzęk mózgu (zapalenie mózgu)

• Obrzęk mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego)

• Paraliż

Zapobieganie chorobom rąk, stóp i ust

Dziecko jest najbardziej zaraźliwe w ciągu pierwszych 7 dni choroby. Wirus może jednak pozostać w organizmie dziecka przez kilka dni lub tygodni i rozprzestrzeniać się poprzez plwocinę lub kupę. Podejmij następujące kroki, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo zakażenia:

• Starannie myj ręce, szczególnie po zmianie pieluszki lub wytarciu dziecku nosa. Pomagaj dzieciom w utrzymaniu czystych rąk.

• Naucz dzieci, aby zakrywały usta i nos, gdy kichają lub kaszlą. Najlepiej chusteczką, ale rękaw koszuli też się nadaje.

• Czyść i dezynfekuj powierzchnie oraz wspólne przedmioty, takie jak zabawki i klamki.

• Nie przytulaj i nie całuj kogoś, kto ma chorobę rąk, stóp i ust. Nie dziel się z nimi kubkami ani przyborami kuchennymi.

• Nie posyłaj dziecka do szkoły lub przedszkola, dopóki objawy nie ustąpią. Jeśli uważasz, że dziecko może być nadal zakaźne, skontaktuj się z lekarzem.

Co należy wiedzieć o kaszlu u dziecka. Lekarz omawia kaszel występujący w przebiegu przeziębienia i grypy, sposoby leczenia oraz kiedy należy skontaktować się z lekarzem.

Kaszel jest odruchem, który usuwa płyn z gardła i klatki piersiowej. Dzieje się tak, gdy zakończenia nerwowe w drogach oddechowych ulegają podrażnieniu.

Jest to jeden z najczęstszych objawów przeziębienia i innych wirusów, w tym grypy. Jeśli jednak jest on spowodowany przez wirus, antybiotyki nie powstrzymają go. Infekcje wirusowe muszą mieć swój przebieg.

Co może być przyczyną?

Zadaj sobie kilka pytań:

Kaszel, któremu towarzyszy katar i kichanie, może wskazywać na przeziębienie.

Objawy te, bóle ciała i gorączka często towarzyszą grypie.

Alergie są bardziej prawdopodobne wiosną i jesienią.

Alergie, infekcje wirusowe i krup mogą wywołać szczekający kaszel.

Krztusiec (koklusz) wywołuje odgłos, który brzmi jak „hoop!”. Jeśli usłyszysz ten dźwięk, skontaktuj się z lekarzem.

Świszczący odgłos może oznaczać, że coś blokuje drogi oddechowe dziecka. Może to być spowodowane zapaleniem płuc lub astmą. Zadzwoń do lekarza.

Udaj się do lekarza. Większość przypadków trwa nie dłużej niż kilka tygodni, ale u niektórych osób kaszel utrzymuje się długo po ustąpieniu innych objawów. U dzieci kaszel uznaje się za przewlekły, jeśli trwa dłużej niż 4 tygodnie. W przypadku dorosłych jest to 8 tygodni lub więcej.

Jak najlepiej leczyć kaszel spowodowany przeziębieniem lub grypą?

Przed podaniem dziecku jakiegokolwiek leku na kaszel należy zapytać lekarza. Nie należy podawać leków na kaszel dostępnych bez recepty dzieciom poniżej 4. roku życia. Nie są one przeznaczone dla małych dzieci. Nawet leki przeznaczone dla dzieci mogą mieć poważne skutki uboczne, takie jak wysokie ciśnienie krwi i drgawki.

Żadne leki nie są w stanie wyleczyć kaszlu wywołanego przez wirusy, ale leczenie może złagodzić objawy. Oto kilka domowych sposobów, które warto wypróbować:

Możesz stworzyć swoją własną łaźnię parową. Zamknij drzwi do łazienki i przez kilka minut puszczaj pod prysznicem gorącą wodę, aż lustra zaparują. Para pomoże odetkać dziecku nos.

Nawilżacz z chłodną mgiełką w pokoju dziecka dodaje wilgoci do powietrza, aby zmniejszyć przekrwienie i ułatwić maluchowi oddychanie.

Podawaj dziecku dużo napojów, takich jak woda lub sok, aby rozrzedzić śluz w gardle i ułatwić mu odkrztuszanie flegmy.

Dla dzieci powyżej 5 roku życia pastylki i twarde cukierki mogą przynieść ulgę w bólu gardła spowodowanym kaszlem.

Jeśli Twoje dziecko ma krup, zabierz je na jakiś czas na dwór. Chłodne powietrze może czasem złagodzić krupiący kaszel. (Upewnij się tylko, że ubierasz je odpowiednio do pogody). Jeśli to nie pomaga lub uważasz, że dziecko jest chore, skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Krople soli fizjologicznej lub słonej wody do nosa mogą pomóc w rozluźnieniu zatorów.

W końcu objawy powinny ustąpić samoistnie. Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko:

• Nie pije lub nie je wystarczająco dużo

• Wydaje świszczący dźwięk podczas oddychania

• Ma wysoką gorączkę

• Kaszle podczas oddychania

• Ma kaszel trwający dłużej niż miesiąc

• Według ciebie nie wygląda dobrze

Zwróć się o pomoc w nagłych wypadkach, jeśli Twoje dziecko

• Kaszle krwią

• Ma niebieskie usta, twarz lub język

• Ma problemy z oddychaniem

Dowiedz się więcej o piątej chorobie, zakaźnym schorzeniu wirusowym, które częściej występuje u dzieci niż u dorosłych.

?

?

Piąta choroba, czyli rumień zakaźny, to zaraźliwa infekcja wirusowa występująca często u dzieci w wieku szkolnym. Najczęściej występuje zimą i wiosną.

Piąta choroba zyskała swoją nazwę wiele lat temu, gdy znalazła się na piątej pozycji na liście sześciu uznanych chorób wysypkowych u dzieci. Pozostałe to: różyczka, odra, szkarlatyna, ospa wietrzna i różyczka niemowlęca.

Objawy piątej choroby

Najbardziej rozpoznawalnym objawem piątej choroby jest nagła, jaskrawoczerwona wysypka na policzkach, która wygląda tak, jakby dziecko zostało spoliczkowane. Można również usłyszeć, że choroba ta jest nazywana chorobą spoliczkowanych policzków. Choroba ta jest rzadka u niemowląt i dorosłych.

Wysypka pojawia się zwykle tydzień do 10 dni po wystąpieniu objawów podobnych do tych występujących przy przeziębieniu, takich jak:?

• Duszny lub spływający nos

• Ból gardła

• Łagodna gorączka

• Zmęczenie

• Bóle głowy

• Bóle mięśniowe

• Bóle stawów (częściej występujące u dorosłych)

Przyczyny piątej choroby

Choroba piąta jest wywoływana przez parwowirusa B19. Parwowirus ten zaraża tylko ludzi. Inne formy tego wirusa mogą zakażać psy i koty.

Przenoszenie choroby piątej

Piąta choroba rozprzestrzenia się przez krew oraz przez kropelki oddechowe, które dostają się do powietrza, gdy zakażona osoba kaszle lub kicha. Najbardziej narażone na zakażenie są osoby dorosłe pracujące z małymi dziećmi, takie jak opiekunowie, nauczyciele i pracownicy służby zdrowia.

Do czasu pojawienia się wysypki dzieci nie są już zakaźne i mogą uczęszczać do szkoły lub przedszkola. Okres inkubacji (czas pomiędzy zakażeniem a oznakami lub objawami choroby) wynosi zwykle 4-14 dni, ale może trwać nawet 21 dni.

Diagnoza piątej choroby

Lekarz często może zdiagnozować piątą chorobę, patrząc na wysypkę. Może on również wykonać badanie krwi w celu sprawdzenia obecności przeciwciał przeciwko wirusowi wywołującemu chorobę. Badanie to nie jest rutynowe. Zwykle wykonuje się je tylko w określonych sytuacjach, na przykład w ciąży.

Leczenie piątej choroby

Celem leczenia choroby piątej jest złagodzenie objawów i sprawienie, że Ty lub Twoje dziecko będziecie czuć się bardziej komfortowo. Nie ma specyficznego leku na wirusa wywołującego piątą chorobę. Lekarz może zasugerować:

• Acetaminofen, aby obniżyć gorączkę i złagodzić bóle mięśni.

• Leki przeciwhistaminowe do leczenia swędzenia, które może towarzyszyć wysypce.

Powikłania piątej choroby

Piąta choroba jest zwykle łagodna dla zdrowych dzieci i dorosłych i stanowi niewielkie zagrożenie dla zdrowia.

U niektórych osób może jednak powodować przewlekłą anemię. Może być konieczna transfuzja krwi, co wymaga pobytu w szpitalu. Jeśli zarazisz się w pierwszej połowie ciąży, istnieje 10% ryzyko poronienia i niewielkie ryzyko ciężkiej anemii u dziecka.

Jeśli masz osłabiony układ odpornościowy, jesteś bardziej narażona na poważne komplikacje związane z piątą chorobą. Do stanów, które mogą osłabić układ odpornościowy, należą białaczka i inne nowotwory, zakażenie wirusem HIV oraz przeszczepy narządów.

Wypróbuj poniższe wskazówki lekarza, aby pomóc swojemu gorączkującemu dziecku. Nigdy nie podawaj dziecku aspiryny. Może ona wywołać poważny stan zwany zespołem Reyesa. Unikaj łączonych leków na przeziębienie i grypę u małych dzieci. Nie należy ich stosować u dzieci poniżej 4. roku życia.

Gorączka jest elementem obrony przed infekcją. Organizm dziecka podnosi temperaturę, aby zabić zarazki. W większości przypadków jest ona nieszkodliwa i ustępuje samoistnie w ciągu 3 dni.

Co należy zrobić

Acetaminofen może obniżyć temperaturę u dziecka. Jeśli dziecko ma więcej niż 2 lata, dawka jest podana na etykiecie. Jeśli dziecko jest młodsze, zapytaj lekarza, jaką dawkę należy mu podać.

Inną opcją jest ibuprofen, jeśli dziecko ma co najmniej 6 miesięcy.

Możesz zrobić wiele, aby dziecko poczuło się lepiej. Połóż chłodny okład na głowę dziecka i utrzymuj w pokoju umiarkowaną temperaturę – nie za gorąco i nie za zimno. Ubierz je w jedną warstwę lekkiej odzieży i przykryj lekkim kocem. Można też ochłodzić je letnią kąpielą w gąbce.

Nie zapominaj też o piciu dużej ilości płynów.

Czego nie należy robić

Nigdy nie podawaj dziecku aspiryny. Może ona wywołać poważny stan zwany zespołem Reyesa.

Unikać stosowania u małych dzieci kombinowanych leków na przeziębienie i grypę. Nie powinny być one stosowane u dzieci poniżej 4 roku życia. W przypadku starszych dzieci nie wiadomo, jak dobrze działają.

Jeśli zdecydujesz się na zastosowanie leku na przeziębienie, skonsultuj się z pediatrą, aby upewnić się, że dziecko jest wystarczająco dorosłe, aby stosować dany rodzaj leku. Według FDA żadne dziecko poniżej 2. roku życia nie powinno otrzymywać żadnego produktu na kaszel lub przeziębienie, który zawiera lek przeciwkaszlowy lub przeciwhistaminowy, a ostrożność należy zachować nawet u dzieci powyżej 2. roku życia. Ponadto żadne dziecko poniżej 4. roku życia nie powinno otrzymywać produktu, który łączy w sobie leki na kaszel i przeziębienie. Możliwe działania niepożądane mogą być poważne, a nawet zagrażające życiu.

Jeśli lekarz stwierdzi, że można zastosować lek na kaszel lub przeziębienie, przed zakupem należy przeczytać etykietę i wybrać lek, który najbardziej odpowiada objawom występującym u dziecka. Nie zmieniaj leków bez zgody pediatry.

Nie stosuj lodowato zimnej kąpieli ani nie nacieraj skóry dziecka alkoholem. Jedno i drugie może podwyższyć gorączkę.

Nawet jeśli dziecko ma dreszcze, nie okrywaj go grubymi kocami ani ubraniami.

Kiedy należy wezwać lekarza?

Zazwyczaj nie ma potrzeby zabierania chorego dziecka do lekarza. Czasami jednak gorączka może być poważnym sygnałem ostrzegawczym. Zadzwoń do pediatry, jeśli Twoje dziecko:

• Ma temperaturę 104 F lub wyższą

• Jest w wieku poniżej 3 miesięcy i ma temperaturę 100,4 F lub wyższą

• Gorączka utrzymująca się dłużej niż 72 godziny (lub dłużej niż 24 godziny, jeśli dziecko jest w wieku poniżej 2 lat)

• Ma gorączkę oraz inne objawy, takie jak sztywność karku, silny ból gardła, ból ucha, wysypka lub silny ból głowy

• Wystąpił napad drgawek

• Wydaje się bardzo chory, zdenerwowany lub nie reaguje na bodźce

Wskazówki dotyczące mierzenia temperatury u dziecka

To zależy od sytuacji. Zapytaj swojego pediatrę. Zazwyczaj nie ma potrzeby obsesyjnego mierzenia temperatury dziecka ani budzenia go, jeśli śpi spokojnie. Należy to jednak zrobić, jeśli dziecko wydaje się mało energiczne lub jeśli w przeszłości wystąpiły u niego napady drgawek z gorączką.

Najlepsze są termometry cyfrowe. Można je stosować w ustach, w odbycie lub pod pachą.

W przypadku małych dzieci najdokładniejszy jest pomiar temperatury w odbycie. Jeśli dzieci są w wieku 4-5 lat lub starsze, prawdopodobnie uda się uzyskać dobry odczyt za pomocą termometru w ustach. Pomiar pod pachą jest mniej wiarygodny, ale łatwiejszy do wykonania. Pamiętaj, aby dodać jeden stopień do odczytu spod pachy, aby uzyskać dokładniejszą liczbę.