Lekarz mówi ci.

lekarz dzieli się wskazówkami, jak uchronić dzieci przed infekcjami w zatłoczonych miejscach turystycznych.

Kiedy nadchodzi lato, rodziny w całym kraju zjeżdżają się do parków rozrywki i kurortów. Te przyjazne dzieciom miejsca wypoczynku są idealne na rodzinne wakacje, ale gęsty tłum sprawia, że są one również wylęgarnią infekcji.

Ostatniej zimy 125 osób z siedmiu stanów zachorowało na odrę podczas epidemii, która wybuchła w kalifornijskim parku rozrywki Disneyland. Chociaż złapanie poważnej infekcji, takiej jak odra, w miejscu turystycznym jest rzadkością, Twoja rodzina nadal może zachorować.

„Prawdopodobieństwo kontaktu z innymi wirusami, takimi jak zwykłe przeziębienie, jest znacznie większe” – mówi dr Gail Shust, specjalista w dziedzinie dziecięcych chorób zakaźnych z Mount Sinai Hospital’s Kravis Children’s Hospital.

W bliskim otoczeniu bakterie i wirusy łatwo przenoszą się z człowieka na człowieka. Pojedyncze nieosłonięte kichnięcie może wystrzelić od 2 000 do 5 000 kropel pełnych zarazków na odległość nawet 20 stóp. Mimo to obawy związane z chorobami nie powinny przekreślać Twoich letnich planów podróży.

„Nie sądzę, aby ludzie musieli odczuwać większą panikę przed podróżą niż wcześniej, ale myślę, że powinni być bardziej świadomi i przygotowani” – mówi Shust.

Zacznij od upewnienia się, że Twoje dzieci mają aktualne szczepionki, w tym szczepionkę przeciwko odrze.

Jeśli wahasz się, czy zaszczepić swoje dzieci, bo obawiasz się ryzyka, porozmawiaj z pediatrą.

„Częścią naszej pracy jest pomaganie rodzicom w zrozumieniu, dlaczego szczepionki są ważne i jak działają” – mówi Shust. „I mamy nadzieję, że uda nam się rozwiać niektóre z tych obaw”.

Jeśli plany podróży zaprowadzą Cię na odległe wybrzeża, zatłoczone warunki nie są Twoim jedynym zmartwieniem. Choroby takie jak żółta febra i dur brzuszny nie są powszechne w Stanach Zjednoczonych, ale mogą występować w miejscu docelowym. Skonsultuj się z lekarzem, aby sprawdzić, czy Twoje dzieci będą potrzebowały szczepionek, które nie znajdują się w standardowym kalendarzu szczepień dla dzieci. Może być również konieczne podanie im z wyprzedzeniem leków chroniących przed chorobami takimi jak malaria.

Po wylądowaniu największą obroną Twojej rodziny przed zarazkami jest podstawowa higiena.

„Najlepszą rzeczą, jaką ludzie mogą zrobić dla kontroli infekcji, jest mycie rąk” – mówi Shust. Mydło i ciepła woda są idealne, jeśli są dostępne, ale jeśli jesteś w drodze, dobrze sprawdza się też płyn do dezynfekcji rąk. Upewnij się, że dzieci wcierają go w dłonie przez co najmniej 15 sekund.

A co, jeśli to Twoje dzieci są nosicielami zarazków? „Rozumiem, że to są wasze letnie plany i robicie je od miesięcy, ale musicie pomyśleć o tym, by nie wsiadać do samolotu – zwłaszcza jeśli ktoś ma gorączkę” – mówi Shust.

Zapytaj pediatrę

1. Czy moje dzieci są na bieżąco ze wszystkimi zalecanymi szczepionkami?

2. Czy przed podróżą będą potrzebowały jakichś specjalnych szczepionek lub leków?

3. Jakie leki dostępne bez recepty i na receptę powinniśmy zabrać ze sobą?

4. Co zrobić, jeśli dzieci zachorują podczas wyjazdu?

5. Jak najlepiej się z Tobą skontaktować?

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o wrastających paznokciach u niemowląt i dzieci. Poznaj objawy, zagrożenia i sposoby leczenia tego kłopotliwego schorzenia.

Wrastające paznokcie u niemowląt i dzieci

Wrastanie paznokci u dzieci jest dość powszechne. Róg paznokcia u nogi, zwykle na dużym palcu u nogi, wbija się w skórkę paznokcia i nie wrasta ponad nią. Może się to zdarzyć z powodu ciasnego lub wąskiego obuwia. Niektóre dzieci mają naturalnie zakrzywione paznokcie u stóp. Paznokcie obrane na brzegach i obcięte po bokach są narażone na wrastanie. Urazy palców u stóp również mogą powodować wrastanie paznokci.

Nadmierne pocenie się i infekcje paznokci (głównie grzybicze) to inne przyczyny wrastania paznokci u stóp. Niektóre dzieci rodzą się z wrastającymi paznokciami (onychokryptozy wrodzone). Wrastające paznokcie u nóg występują w niektórych rodzinach.

Jeśli zaprowadzisz swoje dziecko do lekarza, możesz zobaczyć na karcie onychokryptozy lub unguis incarnatus. Są to nazwy wrastających paznokci u nóg.

Objawy wrastającego paznokcia

Możesz zauważyć, że dziecko kuleje lub chodzi inaczej z powodu bólu. Przyglądając się stopom dziecka, zauważysz obrzęk i zaczerwienienie wokół rogu paznokcia. Miejsce to jest bolesne przy dotykaniu, a dziecko może próbować unikać obuwia. Wrastający paznokieć może być przyczyną infekcji, z której sączy się żółty płyn lub ropa.

Wrastające paznokcie u dzieci są łatwe do rozpoznania po obejrzeniu palców u stóp. Jeśli jednak stan ten trwa zbyt długo lub powtarza się wielokrotnie, należy zgłosić się do lekarza. Lekarz będzie chciał się upewnić, czy nie jest to wyrośl podpaznokciowa lub guz łożyska paznokcia – dwa schorzenia, które wyglądają podobnie do wrastających paznokci.

Domowe sposoby leczenia wrastających paznokci u dzieci

Dzieci często unikają narzekania na wrastające paznokcie, nawet jeśli odczuwają ból. Gdy zauważysz problem, spróbuj zmniejszyć opuchliznę, mocząc stopę w ciepłej wodzie lub w wodzie o temperaturze pokojowej. Delikatnie masuj bok fałdu paznokciowego, aby spróbować uwolnić krawędź paznokcia.

Ból ustąpi, jeśli uda ci się znaleźć róg paznokcia i pomóc mu wydostać się z tkanki objętej stanem zapalnym. Używaj raczej paznokcia niż jakiegokolwiek narzędzia. Pozwoli to palcowi na samodzielne gojenie się. Większość wrastających paznokci u dzieci można leczyć w domu. Tylko w rzadkich przypadkach konieczna będzie wizyta u lekarza w celu usunięcia paznokcia lub wykonania innego zabiegu.

Jeśli palec wokół wrastającego paznokcia jest zakażony i sączy się z niego ropa, posmaruj go maścią z antybiotykiem. Maści z antybiotykiem są dostępne bez recepty. Możesz także podać dziecku acetaminofen (Tylenol) lub ibuprofen (Advil lub Motrin), aby złagodzić ból.

Sól Epsom na wrastające paznokcie

Ciepłe kąpiele pomagają w leczeniu wrastających paznokci u niemowląt i dzieci. Dwa razy dziennie mocz stopy w ciepłej wodzie przez 20 minut. Masuj opuchniętą część palca z dala od paznokcia. Po namoczeniu dobrze osusz stopę i palce.

Opcją jest dodanie do wody podczas moczenia bezzapachowej soli Epsom. Dodaj 1-2 łyżki stołowe do jednej kwarty (1,14 litra) ciepłej wody i namocz w niej stopę dziecka. Pomoże to zmniejszyć obrzęk i ból, a także wyciągnąć ropę z palca.

Jak długo goi się wrastający paznokieć?

Jeśli udało Ci się wyciągnąć zakopany róg paznokcia, proces gojenia przebiega szybko. W ciągu 48 godzin powinna ustąpić wydzielina ropna, w ciągu tygodnia dziecko nie powinno odczuwać bólu, a w ciągu 2 tygodni palec powinien być całkowicie wyleczony.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Dziecko odczuwa silny ból i nie może podnieść rogu paznokcia

• Rozprzestrzenia się zaczerwienienie i obrzęk palca i stopy

• Pod skórą widoczne są obszary ropne

• Dziecko ma gorączkę i jego stan się pogarsza

• Wrastający paznokieć nie ustępuje w ciągu 7 dni

Wrastające paznokcie u nóg nie goją się, dopóki krawędź paznokcia nie zostanie uwolniona lub usunięta. Gdy to nastąpi, gojenie przebiega szybko. Antybiotyki przyjmowane doustnie same w sobie nie pomagają. Z drugiej strony, po usunięciu paznokcia u nogi zakażenie często udaje się wyleczyć bez stosowania antybiotyków doustnych.

Wrastający paznokieć u dziecka – operacja

Nie próbuj wycinać rogu paznokcia nożyczkami lub obcinaczem. Takie domowe zabiegi wiążą się z dużym ryzykiem zakażenia lub uszkodzenia tkanki. Jeśli proste domowe sposoby leczenia nie przynoszą ulgi, pozwól, aby zajął się tym lekarz.

Lekarz znieczuli palec u nogi dziecka za pomocą zastrzyku ze środkiem znieczulającym. Po znieczuleniu tej części palca lekarz podniesie i wytnie tę część paznokcia, która wrasta do wewnątrz. Czasami może zastosować środek chemiczny (fenol lub wodorotlenek sodu) lub prąd elektryczny, aby zapobiec wrastaniu paznokcia. Zabieg ten nazywany jest ablacją. Należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi leków i opieki po zabiegu.

Ortonyksja jest zabiegiem stosowanym w przypadku często wrastających paznokci u nóg. Stosuje się małą metalową klamrę z haczykami na obu końcach. Lekarz umieszcza haczyki wokół obu końców paznokcia i przykleja je za pomocą kleju.

Wrastający paznokieć u dziecka Środki ostrożności

Kupuj buty w odpowiednim rozmiarze. Buty o wąskich noskach uciskają palce i mogą powodować wrastanie paznokci. Stopy dzieci szybko rosną. Upewnij się, że buty, które kupiłeś kilka miesięcy temu, nie stały się ciasne. Buty dla dzieci nigdy nie powinny być ciasne, wąskie ani spiczaste.

Obcinaj paznokcie u stóp dziecka prosto w poprzek. Nie zaokrąglaj krawędzi i nie obcinaj ich zbyt krótko. Dzieci nie powinny zrywać paznokci na rogach.

Paznokcie u stóp dziecka są miękkie tuż po kąpieli. Zaginaj rogi paznokci ku górze.

Starsze dzieci i nastolatki powinny używać czystych, ostrych obcinaczek do paznokci. Są one szersze niż cążki do paznokci i wykonane tak, aby obcinać je niemal prosto w poprzek paznokcia. Zmniejsza to prawdopodobieństwo wrastania paznokci.

Wrodzona niewrażliwość na ból to sytuacja, w której osoba rodzi się z niezdolnością do odczuwania bólu fizycznego. Dowiedz się więcej o tym, co powoduje wrodzoną niewrażliwość na ból, jej objawy i inne.

Osoby z CIP od urodzenia nie odczuwają bólu fizycznego i często mają inne problemy sensoryczne, takie jak brak węchu czy odczuwanie bardzo niskich lub wysokich temperatur. CIP jest zwykle dziedziczona autosomalnie recesywnie, co oznacza, że aby dziecko zachorowało na CIP, musi mieć dwie kopie zmutowanego (zmienionego) genu przekazanego przez rodziców.

Co powoduje CIP?

Wrodzona niewrażliwość na ból, zwana również analgezją wrodzoną lub wrodzoną obojętnością na ból, jest rodzajem neuropatii obwodowej, a konkretnie rodzajem dziedzicznej neuropatii czuciowej i autonomicznej (HSAN).

Nociception to zdolność układu nerwowego do odczuwania wrażeń bólowych. Wykorzystuje on nocyceptory, czyli wyspecjalizowane komórki nerwowe, które wykrywają uszkodzenia tkanek. Osoby z wrodzoną niewrażliwością na ból mają nocyceptory, które nie działają prawidłowo – są one albo nierozwinięte, albo nie reagują na sygnały bólowe w taki sposób, jak robią to nocyceptory większości ludzi. Bez sprawnie działających nocyceptorów układ nerwowy nie może przekazywać informacji o wrażeniach bólowych do mózgu, dlatego osoby z CIP nie odczuwają bólu fizycznego.

CIP występuje rzadko, niektóre z jej fenotypów (zestawów cech genetycznych – w tym przypadku cech zaburzenia genetycznego) udokumentowano tylko w jednej rodzinie. Na całym świecie odnotowano zaledwie kilkaset przypadków większości jej najczęstszych fenotypów.

Jaki gen powoduje wrodzoną niewrażliwość na ból?

Najczęstszą przyczyną CIP są mutacje w genach SCN9A lub NTRK1. Prowadzą one do różnych fenotypów HSAN w CIP:?

Wrodzona niewrażliwość na ból z utratą wilgoci. Oznaczany skrótem CIPA, jest uważany za fenotyp HSAN4. Charakteryzuje się niezdolnością do odczuwania bólu fizycznego i niezdolnością do pocenia się od urodzenia. U osób z CIPA często występują nawracające gorączki, niezdolność do odczuwania skrajnych temperatur, opóźnienia w rozwoju, problemy behawioralne i hipotonia.

Hipertermia, czyli niekontrolowane podwyższenie temperatury ciała, jest niebezpieczna dla osób z CIPA, ponieważ ich organizm nie jest w stanie regulować temperatury poprzez pocenie się. Osoby z CIPA często zapadają na infekcje, zwłaszcza wywołane przez gronkowce złociste, które są często odporne na antybiotyki.

Rodzinna dysautonomia. Ten fenotyp jest zaliczany do HSAN3. Występuje on głównie u osób pochodzenia żydowskiego z Europy Wschodniej i charakteryzuje się niską wrażliwością na ból, hipotonią, brakiem wytwarzania łez, słabym wzrostem oraz trudnościami w utrzymaniu stabilnej temperatury ciała i ciśnienia krwi.

Płacz bez łez u niemowląt jest często pierwszym objawem rodzinnej dysautonomii, zauważanym przez rodziców lub lekarzy. Skolioza występuje u 95% osób z rodzinną dysautonomią do wieku nastoletniego. Mogą pojawić się osłabienie, skurcze nóg i bezsenność. U osób dorosłych z rodzinną dysautonomią często występują choroby nerek.

Znieczulica wrodzona związana z kanałopatią. Określana jako fenotyp HSAN2D, jest również nazywana wrodzoną niewrażliwością na ból związaną z kanałopatiami. Jest on spowodowany mutacjami w genie SCN9A lub, rzadziej, w genie PMRD12. Osoby z wrodzoną niewrażliwością związaną z kanałopatią nie odczuwają bólu fizycznego częściowo dlatego, że ich organizm wytwarza zbyt dużo endogennych opioidów – naturalnych środków przeciwbólowych produkowanych w mózgu. U osób z anestezją wrodzoną związaną z kanałopatią często występuje anosmia, czyli częściowa lub całkowita utrata zmysłu węchu.

Czy wrodzona niewrażliwość na ból jest dobra?

Choć może się wydawać, że życie bez bólu fizycznego jest przyjemne, wrodzona niewrażliwość na ból jest szkodliwym schorzeniem, które często skraca życie osób nim dotkniętych.

Ból działa jak system ostrzegawczy organizmu, alarmując o chorobach i urazach. Instynkt unikania bólu powstrzymuje także przed wykonywaniem niebezpiecznych czynności. Jeśli nie odczuwasz bólu, możesz nie zauważyć poważnego urazu lub możesz zrobić sobie poważną krzywdę przez przypadek, np. kładąc rękę na palniku kuchenki. Bez bólu nie masz naturalnego instynktu chronienia ran przed uderzeniami i zadrapaniami, a to może prowadzić do pogorszenia się stanu ran i zakażeń. Nagłe przypadki medyczne, które zwykle powodują konieczność szukania pomocy medycznej z powodu bólu, takie jak zapalenie wyrostka robaczkowego czy zawał serca, mogą być zupełnie niezauważone przez osobę z CIP. Osoba taka może również nie zauważyć złamań, zwichnięć (kiedy kości są wytrącone z normalnej pozycji) i uszkodzeń stawów. Może to stopniowo powodować długotrwałe zniekształcenia i niepełnosprawność.

Osoby z CIP powinny się rutynowo badać, aby sprawdzić, czy nie mają urazów, których nie zauważyły. Wysokie prawdopodobieństwo przypadkowych urazów i słabe gojenie się ran może skrócić ich życie.

Jakie są objawy OCHRONY INDYWIDUALNEJ?

U większości osób z wrodzoną niewrażliwością na ból występują następujące objawy:?

• Niewrażliwość na ból – brak reakcji na doznania bólowe wywołane skaleczeniami, oparzeniami lub zastrzykami

• Powtarzające się ciężkie urazy i przypadkowe samookaleczenia, takie jak ciężkie rany kąsane języka, ust i palców

• Nadpotliwość lub hipohidroza, czyli zmniejszona zdolność do pocenia się

• Anosmia

• Brak reakcji na skrajne temperatury

• Nawracająca wysoka gorączka z możliwością wystąpienia drgawek gorączkowych

• Brak odruchu rogówkowego, czyli mrugania w odpowiedzi na dotykanie rogówki przez coś

• Niepełnosprawność intelektualna

Objawy CIP mogą być różne u różnych osób z tą chorobą. U jednej osoby z CIP można zaobserwować kilka lub kilkanaście z tych objawów. Chociaż wrodzona niewrażliwość na ból jest niezwykle rzadka, skonsultuj się z lekarzem, jeśli dziecko nie reaguje na ból lub ciągle się rani.

Jak rozpoznaje się wrodzoną niewrażliwość na ból?

Wrodzona niewrażliwość na ból jest często diagnozowana we wczesnym dzieciństwie z powodu braku typowej reakcji na ból (mrowienie lub płacz) podczas standardowych procedur medycznych, takich jak szczepienia i leczenie typowych urazów dziecięcych, takich jak upadki. Przypadkowe samookaleczenia są powszechne wśród małych dzieci z CIP, co obejmuje agresywne gryzienie ust, języka i palców, aż do spowodowania poważnych uszkodzeń.

Lekarz zdiagnozuje wrodzoną niewrażliwość na ból, badając reakcję dziecka na ukłucie czymś, co zwykle powoduje ból, ale nie powoduje uszkodzenia lub blizny, np. igłą.

Ponieważ CIP występuje bardzo rzadko, ale może powodować poważne przypadkowe urazy, dziecko z wrodzoną niewrażliwością na ból może być początkowo mylnie uznane za ofiarę przemocy wobec dzieci.

Jak leczy się wrodzoną niewrażliwość na ból?

Obecnie nie ma lekarstwa na CIP, dlatego leczenie koncentruje się głównie na edukacji pacjentów, która obejmuje uczenie ich, jak unikać urazów, sprawdzać, czy nie mają żadnych urazów, i jak najszybciej poddać się leczeniu.

W niektórych przypadkach lekarze mogą zasugerować wykonanie profilaktycznych zabiegów medycznych, takich jak usunięcie zębów pierwotnych, aby zapobiec samookaleczeniom młodych pacjentów, zanim nauczą się oni, jak się chronić.

Antagonista opioidów o nazwie Nalokson był badany jako metoda leczenia wrodzonej niewrażliwości na ból związanej z kanałopatią i w niektórych przypadkach okazał się częściowo skuteczny.

Dowiedz się o potencjalnych zagrożeniach, na jakie narażone są dzieci podczas zabawy magnesami.

Niestety, małe magnesy można znaleźć w zwykłych przedmiotach gospodarstwa domowego, w tym w zabawkach. Malutkie magnesy, takie jak te znajdujące się w zestawach konstrukcyjnych i innych zabawkach, mogą spowodować śmierć u dzieci, jeśli połkną więcej niż jeden. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC) potwierdziła zgon 20-miesięcznego dziecka oraz co najmniej 19 innych małych dzieci, które doznały obrażeń wymagających operacji. Są rzeczy, których rodzice powinni być świadomi, jeśli chodzi o magnesy i dzieci, aby zapewnić im bezpieczeństwo.

Czym dokładnie jest magnes?

Magnes to kawałek metalu lub skały, który może przyciągać do siebie inne metale. Magnetyzm, czyli siła, którą posiadają magnesy, jest siłą natury, podobnie jak grawitacja i elektryczność. Magnes nie musi dotykać przedmiotu, który przyciąga, ponieważ działa na odległość.

Wszystkie przedmioty składają się z małych jednostek zwanych atomami. Atomy zawierają neutrony, protony i elektrony. Elektrony wirują wokół centralnej części atomu, zwanej jądrem. Obrót elektronów powoduje powstawanie niewielkich sił magnetycznych. Magnetyzm powstaje, gdy maleńkie elektrony zachowują się w ten sposób.

Czasami wiele elektronów w danym obiekcie obraca się w tym samym kierunku. Wszystkie te małe siły magnetyczne łączą się, tworząc jeden duży magnes obiektu.

W jaki sposób magnes może stać się niebezpieczny?

Zabawki magnetyczne dla dzieci mogą być zabawne i edukacyjne, ale luźne magnesy lub magnesy o dużej mocy mogą powodować niebezpieczne obrażenia lub śmierć u dzieci, jeśli zostaną połknięte. Magnesy o dużej mocy, znane również jako magnesy ziem rzadkich, są znacznie silniejsze niż zwykłe magnesy. Są one stosowane w urządzeniach technologicznych, takich jak aparaty do rezonansu magnetycznego, oraz w przedmiotach gospodarstwa domowego, takich jak pralki i odkurzacze.

Jeśli dziecku zdarzy się połknąć magnes o dużej mocy, może to spowodować obrażenia zagrażające życiu. W przypadku połknięcia wielu magnesów mogą się one przyciągać w jamie brzusznej i powodować zatory w jelitach. Może to doprowadzić do poważnego zablokowania jelit, a nawet ich przedziurawienia. ?

Według amerykańskiej Komisji ds. Bezpieczeństwa Produktów Konsumenckich (CPSC) wzrasta liczba zgłaszanych wypadków związanych z połknięciem przez dzieci magnesów o dużej mocy. Magnesy te znajdują się w zabawkach odstresowujących i rekwizytach na biurko przeznaczonych dla dorosłych. Magnesy tego typu zwykle występują w zestawach i są sprzedawane po kilkaset sztuk w opakowaniu. ?

Często zdarza się, że małe dzieci mylą te magnesy z cukierkami. Nastolatki mogą używać ich jako fałszywych kolczyków do ciała. W obu przypadkach może dojść do przypadkowego połknięcia. Spożycie magnesów ziem rzadkich gwałtownie wzrosło od czasu zniesienia federalnego zakazu ich sprzedaży w 2016 r.?

Krajowe Centrum Kontroli Zatruć odnotowało około 1600 przypadków połknięcia magnesów w 2019 roku. Była to liczba ponad sześciokrotnie wyższa niż w 2016 roku. Spośród dzieci, które połknęły wiele magnesów, ponad 70% wymagało przyjęcia do szpitala.

Jeśli dwa lub więcej elementów magnetycznych lub naładowanych przedmiotów metalowych zostanie połkniętych pojedynczo, mogą one przyciągać się wzajemnie przez ściany jelit. Spowoduje to uwięzienie magnesów w jednym miejscu i doprowadzi do ich skręcenia, powstania dziur, zakażenia, zatrucia krwi, a nawet śmierci.

Co robić, gdy dziecko połknęło mały magnes?

Jeśli uważasz, że dziecko połknęło magnes, jak najszybciej skorzystaj z pomocy lekarskiej. Udaj się do najbliższego punktu pomocy doraźnej, aby szybko wykonać badanie i zdjęcie rentgenowskie. Nie podawaj dziecku nic do picia ani jedzenia do czasu wykonania zdjęcia rentgenowskiego.

W niektórych przypadkach naprawa uszkodzeń spowodowanych przez magnesy może wymagać kilku operacji.

Jeśli podejrzewasz, że dziecko połknęło magnesy, zwróć uwagę na następujące objawy:

• Silny ból brzucha?

• Przypadek zadławienia się magnesami

• Gorączka

• Nudności lub wymioty

• Biegunka

Jeśli dziecko rzeczywiście połknęło magnesy lub doznało obrażeń w wyniku kontaktu z produktem, należy zgłosić ten fakt do CPSC na stronie SaferProducts.gov. Nie jest to wymagane, ale możesz zostać poproszony o udostępnienie danych osobowych dziecka.

CPSC jest prawnie zobowiązana do upublicznienia informacji o wypadku i wszelkich raportów z dochodzenia, ale raporty te nie będą zawierały informacji identyfikujących Twoje dziecko lub Twoją rodzinę. Twoje dane kontaktowe również nie są udostępniane.

Leczenie połkniętego magnesu

W przypadku połknięcia dużej liczby magnesów konieczna jest operacja usunięcia magnesów, a czasem także części jelit.

Jak dbać o bezpieczeństwo magnesów?

W celu zapewnienia bezpieczeństwa magnesów można wykonać kilka różnych czynności:

• Przechowuj magnesy w miejscu niedostępnym dla dzieci, które mogłyby je połknąć.

• Poinformuj dzieci i młodzież o magnesach i o tym, jak niebezpieczne są w przypadku ich połknięcia.

• Trzymaj z dala od dzieci zestawy magnesów o dużej mocy.

• Natychmiast wezwij pomoc, jeżeli uważasz, że ktoś połknął magnes.

• Jeśli zauważysz niebezpieczne magnesy w domach osób, które znasz, powiedz coś.

Amerykańska Akademia Pediatrii szczególnie apeluje do rodzin z młodszymi dziećmi, aby nie trzymały w domach zestawów magnetycznych o dużej mocy. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby rodziny z małymi dziećmi nie trzymały w domu zestawów magnetycznych o dużej mocy.

• Należy uważnie obserwować małe dzieci podczas używania magnesów.

• Jeśli w Twoim domu znajdują się magnesy ziem rzadkich, pozbądź się ich.

• Po użyciu magnesów należy je szybko odłożyć na miejsce i upewnić się, że nie zostały pozostawione na podłodze lub w miejscu, w którym mogłyby je znaleźć małe dzieci.

• Przechowuj inne produkty z luźnymi lub małymi magnesami z dala od młodszych dzieci i trzymaj je zamknięte lub schowane.

• Nie kupuj dużych zestawów magnesów, ponieważ zbyt trudno jest się zorientować, kiedy niektóre z nich zaginą.

• Porozmawiaj ze starszymi dziećmi na temat używania magnesów jako sztucznych kolczyków w nosie lub ustach. Zazwyczaj są one wykonane z magnesów o dużej mocy. Nie tylko szczypią one skórę, ale mogą też zostać przypadkowo wdychane lub połknięte.

Dowiedz się, czym są naczyniaki limfatyczne i czy są to guzy łagodne, czy też coś bardziej niepokojącego.

Naczyniaki limfatyczne powstają, gdy limfa zaczyna zalegać w naczyniach. W miarę gromadzenia się limfy dochodzi do obrzęku.

Według szacunków, naczyniak limfatyczny występuje u jednego na 4000 urodzeń, ale może nie być widoczny przez pierwsze dwa lata życia. Chociaż naczyniaki limfatyczne mogą występować w każdej części ciała, 75% z nich pojawia się na szyi i głowie.

Objawy naczyniaka limfatycznego różnią się w zależności od tego, gdzie znajduje się torbiel i jak duża lub mała jest.

Inne nazwy naczyniaka limfatycznego to malformacja naczyń limfatycznych i mikrocystyczna malformacja naczyń limfatycznych.

Co powoduje powstanie naczyniaka limfatycznego?

Dokładna przyczyna powstawania naczyniaków limfatycznych jest niejasna. Eksperci uważają jednak, że powstają one w stadium płodowym. Przyczyną tego problemu może być błąd w podziale komórek.

Czasami przyczyną rozwoju naczyniaków limfatycznych mogą być również zespoły charakteryzujące się zbyt dużą liczbą chromosomów, takie jak zespół Downa. Większość osób, które mają naczyniaki limfatyczne, rodzi się z nimi. Czasami torbiele mogą nie być widoczne w chwili narodzin, ale stają się zauważalne z wiekiem.

Jakie są objawy naczyniaka limfatycznego?

W niektórych przypadkach naczyniaki limfatyczne pojawiają się jako małe niebieskie lub czerwone kropki. Ponieważ w naczyniu gromadzi się więcej limfy, kropki stają się większe, a malformacje limfatyczne bardziej widoczne.

W zależności od umiejscowienia naczyniaka limfatycznego może on powodować poważne problemy zdrowotne. Osoby z naczyniakiem limfatycznym na oku mogą mieć podwójne widzenie, a naczyniaki limfatyczne w okolicy klatki piersiowej mogą utrudniać oddychanie. Limfangiomy mogą również rosnąć w przewodzie jelitowym i miednicy, powodując zaparcia, niedrożność pęcherza moczowego i infekcje.

Czy istnieją różne rodzaje naczyniaków limfatycznych?

Tak. Wszystkie naczyniaki limfatyczne są malformacjami limfatycznymi, ale mogą różnić się wyglądem i wielkością. Wyróżnia się trzy grupy naczyniaków limfatycznych:

Mikrocystyczne?

Te naczyniaki są bardzo małe, do dwóch centymetrów, i nie mają wyraźnych granic. Wyglądają jak pęcherzyki i mogą rosnąć w skupiskach.

Makrocystyczne?

Te naczyniaki są większe niż dwa centymetry i mają wyraźne granice. Wyglądają na czerwone lub niebieskie.

Mieszane

U niektórych osób mogą występować limfangioma mieszane, w których występują oba typy limfangioma.

Jak rozpoznaje się naczyniaka limfatycznego?

Limfangioma może być widoczna podczas badania ultrasonograficznego w czasie ciąży. Jeśli lekarz zauważy naczyniaka po urodzeniu dziecka, może zlecić kilka badań obrazowych, takich jak tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, aby upewnić się, że diagnoza jest prawidłowa. Wyniki badań posłużą również do oceny wpływu i wielkości naczyniaka limfatycznego.

Jakie jest leczenie naczyniaka limfatycznego?

Leczenie naczyniaka limfatycznego zależy od stopnia jego zaawansowania. Jeśli dziecko ma łagodne objawy lub nie ma ich wcale, może nie wymagać żadnego leczenia.

Jeśli naczyniak chłonny jest bolesny lub przeszkadza dziecku w oddychaniu, jedzeniu lub połykaniu, lekarz może zalecić:

• Operację. W tym zabiegu chirurg wycina torbiel. Jeśli jednak torbiel rośnie zbyt blisko nerwów i ważnych narządów, operacja może być skomplikowana.

• Laseroterapia. W tej procedurze do zniszczenia torbieli używa się igły lub lasera, który za pomocą prądu elektrycznego niszczy torbiel.

• Skleroterapia. W skleroterapii do masy wstrzykuje się substancję chemiczną. Powoduje to zmniejszenie rozmiarów naczyniaka, a w końcu jego zniknięcie.

W przypadku wystąpienia stanu zapalnego (skóra staje się ciepła i czerwona) oraz krwawienia w miejscu występowania naczyniaka limfatycznego, konieczne może być również leczenie.

Czy istnieją inne powikłania naczyniaka limfatycznego?

Ponieważ zniszczenie wszystkich komórek występujących w naczyniaku limfatycznym jest praktycznie niemożliwe, zawsze istnieje ryzyko nawrotu choroby. Z czasem dziecko będzie wymagało operacji i innych zabiegów, aby opanować chorobę. Częstość nawrotów naczyniaka limfatycznego zależy od jego umiejscowienia i rodzaju.

Należy pamiętać, że naczyniaki limfatyczne nie mają charakteru nowotworowego i nie zwiększają ryzyka rozwoju raka w późniejszym okresie życia. Jeśli jednak martwisz się o dziecko, które ma malformację limfatyczną, porozmawiaj z jego lekarzem.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o koślawości nóg, poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tej przypadłości.

Co powoduje powstawanie kończyn dolnych?

Niektóre dzieci rodzą się z krzywymi nóżkami, ponieważ ich nóżki zostały złożone w taki sposób, aby zmieściły się w małej przestrzeni macicy.

Efekt koślawości może się czasem nieco nasilić, gdy dziecko uczy się chodzić, ale powinien się poprawić. Jeśli dziecko zaczęło chodzić w młodszym wieku, będzie miało bardziej widoczne koślawe nóżki. Zwykle jednak dolegliwość ta ustępuje do trzeciego lub czwartego roku życia dziecka.

Inne przyczyny występowania koślawych nóg to:

• Choroba Blounta. Choroba Blounta występuje wówczas, gdy płytki wzrostowe wokół kolana albo spowalniają, albo przestają wytwarzać nową kość, podczas gdy płytki wzrostowe w pobliżu zewnętrznej strony kolana rozwijają się normalnie. Młodzieńcza choroba Blountsa dotyka dzieci powyżej 10 roku życia i częściej występuje tylko w jednym kolanie.

• Krzywica. Krzywica to choroba kości spowodowana niedoborem wapnia, fosforu i witaminy D, które są niezbędne do wzrostu mocnych kości. W krajach rozwiniętych krzywica występuje rzadko, ponieważ wiele produktów spożywczych jest wzbogacanych w witaminę D, ale choroba ta może być również wywołana przez problem genetyczny, który uniemożliwia prawidłowe wchłanianie witaminy D.

• Uraz lub zakażenie kolana

Jakie są objawy zespołu jelita koślawego?

Kończyny dolne wydają się być wygięte na zewnątrz, nawet gdy stopy i kostki są trzymane razem. Zazwyczaj pomiędzy podudziami a kolanami jest wolna przestrzeń.

Do innych objawów koślawości nóg należą:

• Niestabilne kolana

• Ograniczenie ruchu w biodrach

• Ból kolana lub biodra

Jak rozpoznaje się koślawość nóg?

Podczas diagnozowania deformacji nóg w kształcie łuku lekarz zapoznaje się z historią choroby dziecka, przeprowadza badanie fizykalne i zleca wykonanie zdjęcia rentgenowskiego kości nóg od biodra do kostki.

Im wcześniej zostanie zdiagnozowane zniekształcenie nóg w kształcie łuku, tym lepiej. U osób dorosłych, u których w dzieciństwie nie zdiagnozowano deformacji nóg typu „bow leg”, często dochodzi do postępującego zapalenia stawów kolanowych, a u osób, które żyły z „bow leg” przez wiele lat, może wystąpić ból i niestabilność nóg.

To normalne, że niemowlęta i małe dzieci mają nóżki typu „bow legs”, ale jeśli dziecko ma tę przypadłość po ukończeniu trzeciego roku życia, należy skontaktować się z lekarzem, ponieważ może ono mieć deformację nóżek typu „bow legs”. Koślawe nóżki nie powodują jednak bólu ani dyskomfortu w młodym wieku i nie ograniczają zdolności dziecka do chodzenia, raczkowania czy biegania.

Jak leczyć nóżki na kabłąku?

Zalecane leczenie w przypadku kolan zależy od przyczyny dolegliwości i może obejmować:

• usztywnienie nogi

• Operacja

• Leczenie endokrynologiczne

Dziecko z chorobą Blounta jest zazwyczaj leczone za pomocą ortez na nogi lub operacji. Stosowana orteza nazywana jest zmodyfikowaną ortezą stawu kolanowego i skokowo-piętowego (KAFO) i musi być noszona zarówno w dzień, jak i w nocy. Jej działanie polega na zmniejszeniu ucisku w kolanie, co umożliwia nodze dziecka normalny wzrost.

Lekarz może zasugerować zabieg chirurgiczny, jeśli sama orteza KAFO nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Ponadto, jeśli dziecko nadal rośnie, zabieg chirurgiczny z minimalnym nacięciem może spowodować wyprostowanie nogi. W przypadku nastolatków i dorosłych z koślawą nogą pomocna może być także operacja zwana osteotomią, polegająca na przecięciu jednej lub więcej kości.

Lekarz wykona zdjęcie rentgenowskie, aby ocenić, jak poważna jest deformacja i gdzie jest umiejscowiona. Jeśli deformacja jest umiarkowana, po operacji można ustabilizować kość za pomocą wewnętrznej płytki lub pręta. Jeśli deformacja jest poważna, do kości wprowadza się zewnętrzne bolce, których drugi koniec mocuje się do struktury stabilizującej na zewnątrz ciała.

W przypadkach, gdy deformacja kończyny dolnej powoduje, że jedna noga jest krótsza od drugiej, może być zalecana operacja wydłużenia kończyny.

Jeśli koślawe nogi są wynikiem genetycznej krzywicy, dziecko będzie wymagało specjalistycznego leczenia u endokrynologa.

Co to jest ropień przestrzeni za gardłem? Jest to wewnętrzny ropień, który tworzy się za tylną ścianą gardła. Zazwyczaj rozwija się on w wyniku zakażenia węzłów chłonnych znajdujących się za gardłem.

Czy ropień zagardłowy jest rzadki?

Ropień za-gardłowy występuje rzadko. Węzły chłonne, w których się rozwijają, zaczynają zanikać samoistnie do 5 roku życia. Zwykle ropnie występują u dzieci w wieku od 1 do 8 lat. U dorosłych są one rzadkie.

Ropień za-gardłowy pojawia się w przestrzeni za-gardłowej, gdzie szereg węzłów chłonnych spływa do jamy nosowej, tylnej części nosa i gardła, zatok i uszu.?

Co to jest ropień?

Ropnie są zwykle wynikiem zakażeń bakteryjnych. Tworzą się, gdy układ odpornościowy wysyła białe krwinki do walki z infekcjami. Kiedy te komórki atakują infekcje, pobliska tkanka obumiera i tworzy dziurę. Otwór ten wypełnia się ropną mieszaniną martwej tkanki, białych krwinek i bakterii.

Ropnie mogą powstawać w wyniku miejscowych zakażeń lub mogą być skutkiem infekcji w innej części ciała.

Co wywołuje ropień za gardłem?

Do przyczyn ropnia zagardłowego należą:

• Infekcje górnych dróg oddechowych. Infekcja ta występuje w zatokach i gardle. Objawami są zwykle duszność nosa, ból gardła i kaszel. Sam ropień nie musi być groźny, ale w ciężkich przypadkach może być. Infekcja dróg oddechowych jest odpowiedzialna za połowę wszystkich ropni przestrzeni za-gardłowej.

• Infekcje ucha. Dzieci są bardziej narażone na infekcje ucha. Ze względu na bliskość błony bębenkowej do ropnia zausznego, infekcja może łatwo doprowadzić do powstania ropnia zausznego.

• Infekcje gardła. Wirusy lub bakterie zazwyczaj wywołują infekcje gardła, takie jak zapalenie migdałków, które mogą prowadzić do powstania ropni przestrzeni za-gardłowej.

• Urazy w okolicy gardła. Urazy tej okolicy mogą powodować urazy i otwory w okolicy za-gardłowej, co prowadzi do powstania ropni za-gardłowych.

Jakie są objawy ropnia zagardłowego?

Do najczęstszych objawów ropnia przestrzeni za-gardłowej należą:

• Trudności w połykaniu

• Ból przy połykaniu

• Gorączka

• Obrzęk węzłów chłonnych?

• Sztywna szyja

• Trudności z oddychaniem?

• Głośny wdech?

• Ból szyi

U dzieci, typowe objawy ropnia za-gardłowego obejmują:

• Drooling

• Niechęć do jedzenia i picia

• Odmowa poruszania się z powodu bólu?

• Obrzęk szyi lub węzłów chłonnych

• Ciasno zamknięte usta

• Ochrypły lub zmieniony głos

• Trudności w oddychaniu?

• Szumiący oddech?

• Ból w klatce piersiowej

Dzieci mogą położyć się na plecach i odchylić szyję do tyłu, unosząc podbródek, aby ułatwić sobie oddychanie.

Jak rozpoznaje się ropień zagardłowy?

Badania krwi mogą pomóc w rozpoznaniu ropnia za-gardłowego. Jeśli jednak pobieranie krwi jest zbyt niepokojące dla dziecka, należy je odłożyć.

Zazwyczaj w celu zdiagnozowania ropnia za gardłem wykonuje się boczne zdjęcie rentgenowskie szyi. W przypadku tego typu badania ekspozycja na promieniowanie jest niewielka.

Jakie jest leczenie ropnia za-gardłowego?

Jeśli masz ciężki przypadek ropnia za-gardłowego, musisz udać się do szpitala i natychmiast otrzymać dożylne antybiotyki. Jeśli drogi oddechowe zamykają się lub są poważnie uszkodzone, konieczna może być operacja dróg oddechowych w trybie nagłym.

W mniej poważnych przypadkach pacjent nadal będzie musiał zostać przyjęty do szpitala i otrzymać dożylną antybiotykoterapię, zwykle przez kilka dni. Jeśli nadal występują objawy, konieczna może być operacja w celu usunięcia ropnia.

Po operacji pacjent będzie bardzo dokładnie monitorowany, aby upewnić się, że nie ma problemów z oddychaniem. Po wypisaniu pacjent będzie musiał kontynuować przyjmowanie antybiotyków do czasu ustąpienia objawów infekcji.

Należy pamiętać, że choć ropnie przestrzeni za-gardłowej występują rzadko, wiąże się z nimi stosunkowo wysoka śmiertelność. W związku z tym pacjent lub inna osoba, u której wystąpił taki ropień, powinna natychmiast podjąć odpowiednie leczenie.

Zespół Vatera występuje wtedy, gdy pewne wady wrodzone występują razem. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach zespołu Vatera i nie tylko.

Przyczyna zespołu Vatera nie jest znana, ale uważa się, że jest to wynik działania kilku czynników.

Termin Vater jest akronimem. Litery oznaczają różne części ciała, które mają wady wrodzone. Na przykład:

• Kręgi, w których brakuje kości kręgosłupa lub są one nieregularne

• odbyt – w przypadku zablokowania odbytu, zwanego odbytem nieprzepuszczalnym, lub odbytu, który nie otwiera się na zewnątrz ciała, zwanego trezją odbytu

• Tchawica, w której występuje nieprawidłowe połączenie między tchawicą a przełykiem, zwane przetoką

• Przełyk, w którym przełyk nie ma otworu, tzw. atrezja przełyku

• Wady nerek, które wpływają na pracę nerek

Zespół ten jest czasami nazywany również zespołem Vatera lub zespołem VACTERL. W tym przypadku litera C oznacza nieprawidłowości w pracy serca, a litera L oznacza różnice w budowie kończyn.

U dziecka rozpoznaje się zespół Vatera, gdy w trzech lub więcej częściach ciała występują wady wrodzone.

Jak często występuje zespół Vatera?

Zespół Vatera występuje u około 1 na 10 000 do 40 000 noworodków. Trudno jest jednak dokładnie określić, jak często występuje. W niektórych badaniach stosuje się różne definicje i informacje o diagnozie, dlatego zespół ten może być niedostatecznie zdiagnozowany. Badania wykazują, że nieco częściej występuje u chłopców.

Zespół ten nie jest związany z żadnym regionem ani grupą ludzi i zazwyczaj nie jest dziedziczny. Zwykle też występuje tylko u jednej osoby w rodzinie. Jeśli masz jedno dziecko z zespołem Vatera, ryzyko urodzenia kolejnego dziecka z tym schorzeniem jest niewielkie (około 1% lub 1 na 100).

Jakie są przyczyny zespołu Vatera?

Przyczyny zespołu Vatera nie są znane, a schorzenie ogólnie nie jest dobrze poznane. Jest to schorzenie złożone i u różnych osób może mieć różne przyczyny. Naukowcy uważają, że pewną rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe, ale nie znaleziono żadnych konkretnych genów.

Ponieważ zespół ten dotyczy wielu części ciała, jasne jest, że we wczesnym okresie życia w łonie matki dzieje się coś, co zaburza wzrost. Niektóre badania wskazują, że zespół ten występuje częściej u kobiet ciężarnych z cukrzycą, a także może być związany z dysfunkcją mitochondriów. Oznacza to, że coś dzieje się z centrum energetycznym komórek, co powoduje wczesne problemy ze wzrostem.

W niektórych przypadkach zespół Vatera może powodować poważne wady wrodzone. Jeden z zabiegów stabilizujących kości kręgosłupa, zwany zespoleniem kręgosłupa, może prowadzić do trwałego inwalidztwa i kwalifikuje się do uzyskania renty inwalidzkiej. Operacja ta może być również nazywana zespoleniem trzonów kręgów, zespoleniem kręgów lub zespoleniem kręgów.

Jakie są objawy zespołu Vatera?

Objawy zespołu Vatera mogą się różnić w zależności od rodzaju wady wrodzonej, narządu, którego dotyczy oraz stopnia jego uszkodzenia. Wady kręgosłupa i tchawicy-przełyku (przewodu prowadzącego z gardła do płuc i przewodu prowadzącego z gardła do żołądka) są najczęstszymi objawami i występują u około 70% osób z zespołem Vatera. Atrezja odbytu (odbyt jest zatkany od zewnątrz) i wady nerek występują u około 50% osób z zespołem Vatera. Poszczególne wady mogą się różnić.

Niektóre objawy zespołu Vatera mogą obejmować:

• Brak kręgów

• Brakujące żebra

• Dodatkowe żebra

• Kręgi w kształcie motyla

• Nieprawidłowe połączenia rur oddechowych

• Brakujący otwór przełyku

• Brakujący otwór odbytu

• Otwór w sercu

• Zniekształcone nerki

• Wsteczny odpływ moczu

• Brakujący kciuk

• Zniekształcony kciuk

• Dodatkowe palce u rąk lub nóg

Wiele dzieci z zespołem Vatera jest małych przy urodzeniu i rośnie powoli. Zespół Vatera nie powoduje niepełnosprawności intelektualnej?

Jakie są metody leczenia zespołu Vatera?

Leczenie zespołu Vatera zależy od wady wrodzonej i obszaru, którego ona dotyczy. W większości przypadków wady te nie zagrażają życiu i można je skorygować lub leczyć. Może to obejmować:

• Chirurgia

• Fizykoterapia, aby pomóc w uzyskaniu ruchu i siły

• Terapia zajęciowa pomagająca w samoopiece i wykonywaniu codziennych czynności

• Leki

Czasami lekarz może wykryć wady wrodzone podczas rutynowych badań ciążowych, ale zespół Vatera jest zwykle wykrywany po urodzeniu, po przeprowadzeniu badania fizykalnego. Niektóre wady, takie jak brak otworu w odbycie, są wykrywane zaraz po urodzeniu i operacja może być wykonana w ciągu kilku pierwszych dni po urodzeniu.

W niektórych przypadkach konieczne może być ponowne przeprowadzenie operacji w miarę wzrostu dziecka lub w celu naprawy innych obszarów. Większość ludzi ma zespół lekarzy i regularne wizyty w celu monitorowania stanu zdrowia dziecka.

Perspektywy

Zespół Vatera jest złożony i może wymagać intensywnej opieki medycznej, ale rokowania są dobre. Jeśli nie masz wielu poważnych wad i niepełnosprawności, możesz wieść normalne i satysfakcjonujące życie z zespołem Vatera.

Czy Twoje dziecko ma krzywicę? Dowiedz się, co musisz wiedzieć o krzywicy, poznaj jej możliwe przyczyny, objawy, leczenie i sposoby zapobiegania.

Witamina D jest istotną częścią dziennego zapotrzebowania każdego dziecka na składniki odżywcze. Pomaga ona organizmowi w przyswajaniu z pożywienia ważnych składników odżywczych, takich jak fosfor i wapń. Oba te składniki wzmacniają kości dziecka.

Jeśli Twoje dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości witaminy D, jego organizm nie jest w stanie utrzymać prawidłowej równowagi poziomu wapnia i fosforu. Może to prowadzić do krzywicy.

Krzywica prowadzi do kilku rodzajów wad kostnych u dzieci. Standardowe leczenie krzywicy polega na dodaniu do diety dziecka pokarmów bogatych w witaminę D lub wapń. Poważne wady szkieletu wymagają operacji korekcyjnej.

Co powoduje krzywicę?

Krzywica może być spowodowana przez wiele czynników, w tym:?

• Ciemny odcień skóry

• Ograniczona ekspozycja na świat zewnętrzny

• Zbyt częste stosowanie kremów z filtrem przeciwsłonecznym podczas przebywania na zewnątrz?

• Mniejsze spożycie witaminy D z powodu nietolerancji laktozy?

• Ścisła dieta wegetariańska, wykluczająca pokarmy bogate w witaminę D

• Celiakia – stan, w którym dziecko nie może wytwarzać lub wykorzystywać witaminy D

U niektórych dzieci krzywica nie jest spowodowana brakiem witaminy D. Zamiast tego dzieci te rodzą się z chorobą, która wpływa na wchłanianie witaminy D przez ich organizm, np. z celiakią.

Do dziedzicznych uwarunkowań medycznych krzywicy należą:

• Zapalne choroby jelit

• Mukowiscydoza, choroba, która uszkadza płuca, układ trawienny i inne ważne narządy

• Problemy z nerkami

Jakie są objawy krzywicy?

Objawy krzywicy pojawiają się zwykle we wczesnym stadium. Niemowlęta mogą stać się bardziej nastrojowe i niespokojne. Ich czaszki mogą wydawać się bardziej miękkie niż zwykle.

Te małe dzieci mogą mieć problemy z rozwojem przez całe życie.

Niektóre typowe objawy krzywicy to:

• Opóźniony wzrost

• Trudności w chodzeniu i bieganiu

• Opóźnione zdolności motoryczne

• Silny ból w nogach, kręgosłupie i miednicy?

• Nieprawidłowo wygięty kręgosłup

• Osłabienie kości

• Nieprawidłowości w budowie zębów

• Duży brzuch

• Osłabienie mięśni

Krzywica może spowodować zmiękczenie rosnącej tkanki na końcach kości dziecka. Może również prowadzić do nieprawidłowości w budowie szkieletu, w tym:

• Kolana koślawe lub koślawe (krzywe) nogi

• Pogrubione nadgarstki?

• Pogrubione kostki

• Dzikie stawy łokciowe

• Występowanie kości piersiowej

• Duże czoło

• Nietypowo ukształtowane żebra

Jak rozpoznaje się krzywicę?

Krzywicę można zdiagnozować na podstawie badania fizykalnego. Lekarz delikatnie naciska na kości lub czaszkę dziecka, aby wykryć wszelkie nieprawidłowości.

Ogólna diagnostyka krzywicy obejmuje badanie:

• Czaszka. Lekarz sprawdzi, czy czaszka dziecka jest wystarczająco miękka. Miękkie miejsca (ciemiączka) na czaszce dziecka mogą zamykać się z opóźnieniem.

• Nóżki – maluchy mają czasem koślawe nóżki. Lekarz sprawdzi, czy koślawe nóżki dziecka są normalne, czy też wskazują na krzywicę.

• Klatka piersiowa: U dzieci z krzywicą występują nieprawidłowości w obrębie klatki piersiowej. Nieprawidłowości te mogą obejmować spłaszczenie klatki żebrowej i uwypuklenie kości piersiowych.

• Nadgarstki i kostki u dzieci z krzywicą są szersze lub grubsze niż normalnie.

Zdjęcia rentgenowskie mogą pomóc lekarzowi dostrzec deformacje kości. Niektórzy lekarze zalecają także badania moczu i krwi w celu potwierdzenia krzywicy i monitorowania leczenia.

Jak leczy się krzywicę?

Leczenie krzywicy rozpoczyna się od suplementacji witaminy D i wapnia. W większości przypadków odpowiednie suplementy mogą wyleczyć tę chorobę.

Starannie monitoruj dawkowanie witaminy D u swojego dziecka. Zbyt duże spożycie witaminy D może być szkodliwe dla zdrowia dziecka.

Zalecana dzienna dawka witaminy D dla niemowląt wynosi od 1000 do 2000 jednostek międzynarodowych.

Zalecane dzienne spożycie wapnia dla dzieci z krzywicą wynosi od 1000 do 1500 miligramów (mg) dziennie. Źródłem wapnia może być pokarm bogaty w wapń lub suplementacja.

W przypadku krzywicy spowodowanej rzadkimi zaburzeniami dziedzicznymi, lekarze mogą przepisać leki wraz z suplementami.

Jeśli u dziecka wystąpiła koślawość nóg lub deformacja kręgosłupa, lekarz może zasugerować stosowanie ortez w celu poprawienia postawy dziecka. W ciężkich przypadkach deformacji układu kostnego może być konieczna operacja.

Lekarz może wykonać zdjęcia rentgenowskie i badania krwi, aby ocenić postępy w powrocie dziecka do zdrowia.

Czy istnieją komplikacje związane z krzywicą?

Nieleczona krzywica może powodować poważne powikłania, w tym:?

• Niewydolność wzrostu

• Zakrzywiony kręgosłup

• Deformacje kostne

• Ubytki w uzębieniu

• Napady

Jak zapobiegać krzywicy?

Kluczem do zapobiegania krzywicy jest zapewnienie dziecku zrównoważonej diety. Powinna ona zawierać niezbędne witaminy, minerały i białka potrzebne do zdrowego wzrostu.

Do diety dziecka należy dodać produkty bogate w witaminę D, w tym łososia, olej rybny i jajka.

Innymi źródłami witaminy D są:

• Preparaty do początkowego żywienia niemowląt

• Zboża

• Mleko, ale nie produkty mleczne, takie jak jogurty i sery

• Chleb, lepiej jeśli nie jest zrobiony z mleka

• Sok pomarańczowy

Dlaczego niektórzy ludzie rodzą się z dodatkowymi palcami u rąk lub nóg? Dowiedz się więcej o polidaktylii i jak się ją leczy.

Jest to jedna z najczęstszych wad kończyn, występująca u jednego na każde 500 do 1000 dzieci. Zwykle nie powoduje ona żadnych problemów zdrowotnych u dorastających dzieci.

Jak wygląda polidaktylia?

Dodatkowy palec u nogi może pojawić się na jednej ręce lub stopie, albo na obu rękach lub stopach. Rzadko zdarza się na obu dłoniach i obu stopach.

Dodatkowy palec zazwyczaj nie jest w pełni funkcjonalnym palcem u ręki lub u nogi. Zazwyczaj jest mniejsza niż pozostałe. Zazwyczaj jest to palec częściowo rozwinięty, który nie zgina się ani nie chwyta tak, jak pozostałe palce.

Niektóre dodatkowe palce to tylko skóra i tkanka miękka, które wystają z dłoni lub stopy. Mogą mieć różną wielkość. Niektóre są tylko zgrubieniem na dłoni lub stopie, inne są dłuższe.?

Inne dodatkowe palce mają pod spodem skórę, tkankę miękką i kość. W niektórych przypadkach oprócz kości występuje także staw. Są one bardziej podobne do zwykłych palców.

Jakie są rodzaje polidaktylii?

Istnieją trzy rodzaje polidaktylii, które różnią się w zależności od umiejscowienia dodatkowego palca u ręki lub stopy:?

• Polidaktylia przedosiowa Dodatkowy palec znajduje się na zewnątrz kciuka (polidaktylia promieniowa), a dodatkowy palec znajduje się na zewnątrz dużego palca (polidaktylia piszczelowa).

• Polidaktylia postaksjalna Dodatkowy palec znajduje się na zewnątrz małego palca (polidaktylia łokciowa), a dodatkowy palec u nogi znajduje się na zewnątrz małego palca (polidaktylia strzałkowa).

• Polidaktylia centralna Dodatkowy palec znajduje się pomiędzy innymi palcami, a dodatkowy palec u nogi pomiędzy innymi palcami.

Co jest przyczyną polidaktylii?

Polidaktylia rozwija się w okresie rozwoju dziecka w łonie matki. Dłonie i stopy zaczynają się jako płaskie, łopatkowate kończyny, dopóki palce u rąk i nóg nie zaczną się rozdzielać, co zwykle ma miejsce około 6 tygodnia ciąży. W niektórych przypadkach palec dzieli się na dwie części, zamiast tworzyć pojedynczy palec.

Polidaktylia może występować w rodzinach, ale nie zawsze. W wielu przypadkach polidaktylia pojawia się spontanicznie, bez przyczyny genetycznej. Dziecko nie będzie miało żadnych innych różnic rozwojowych poza dodatkowym palcem u nogi.

Istnieją jednak pewne schorzenia, których polidaktylia jest objawem. Należą do nich: zespół McKusicka-Kaufmana, zespół Pallistera-Halla i zespół Bardeta-Biedla. Jeśli u dziecka występują inne różnice fizyczne lub rozwojowe, można porozmawiać z lekarzem na temat ich przyczyny. Może być konieczne przeprowadzenie dalszych badań w celu sprawdzenia, czy u dziecka nie występują inne schorzenia.

Jakie jest leczenie polidaktylii?

Lekarz zazwyczaj zaleca operację usunięcia dodatkowych palców u rąk lub nóg, gdy dziecko jest w wieku od 1 do 2 lat. Celem operacji jest zapewnienie dziecku normalnego wyglądu i funkcjonowania dłoni i stóp. Przeprowadzenie operacji, gdy dziecko jest jeszcze małe, pomaga upewnić się, że nie przegapi ono żadnych kamieni milowych związanych z używaniem rąk lub stóp.

Lekarz zbada dziecko, aby ustalić, czy w dodatkowej cyfrze znajduje się staw lub kość. Konieczne może być wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, aby sprawdzić, w jaki sposób dodatkowy palec jest połączony. Pomoże to lekarzowi podjąć decyzję o rodzaju zabiegu, który będzie konieczny. Może to obejmować:

• Klips naczyniowy Jeśli dodatkowy palec u nogi nie ma kości, lekarz podwiąże podstawę palca. Odetnie to dopływ krwi, co spowoduje obumarcie i odpadnięcie dodatkowej skóry. Jest to podobne do odpadnięcia kikuta pępowiny po urodzeniu dziecka.

• Operacja Jeśli w dodatkowych palcach u nogi znajduje się kość lub więzadło, lekarz będzie musiał przeprowadzić operację. W nieskomplikowanych przypadkach lekarz może usunąć dodatkowy palec u nogi bez konieczności rekonstrukcji jakiejkolwiek części dłoni lub stopy dziecka. Dziecko będzie musiało nosić szynę lub gips podczas gojenia się ręki lub stopy.

• Operacja z rekonstrukcją Jeśli kość lub więzadło dodatkowego palca wpływa na funkcjonowanie reszty ręki lub stopy, operacja może być bardziej skomplikowana. Lekarz ostrożnie usunie dodatkowy palec u nogi i zmieni przebieg wszystkich uszkodzonych kości, ścięgien lub więzadeł, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie ręki lub stopy. Dziecko może wymagać terapii fizycznej lub zajęciowej, aby wzmocnić rękę lub stopę po skomplikowanej operacji.

Niektóre dzieci potrzebują tylko jednego zabiegu, aby skorygować dodatkowy palec u nogi, podczas gdy inne mogą wymagać dodatkowych zabiegów w późniejszym okresie, aby poprawić funkcjonowanie ręki lub stopy. Lekarz porozmawia z Tobą o tym, co pomoże Twojemu dziecku w powrocie do zdrowia oraz o ewentualnych zabiegach, które mogą być konieczne w przyszłości.