Lekarz mówi ci.

Podczas rutynowych wizyt u lekarza w ciąży możesz poddać swoje dziecko badaniom na obecność zespołu Downa. Dowiedz się, jakie testy może zastosować Twój lekarz, jakie jest ryzyko i jak podjąć decyzję.

W pierwszym trymestrze ciąży możesz wykonać dwa rodzaje badań, aby sprawdzić, czy nie występują problemy z płodem:

• Badania przesiewowe określają prawdopodobieństwo wystąpienia u dziecka zespołu Downa. Na przykład, możesz dowiedzieć się, że prawdopodobieństwo wystąpienia tego zespołu u Twojego dziecka wynosi 1 na 100.

• Testy diagnostyczne pozwalają stwierdzić, czy dziecko rzeczywiście na nią choruje – jest to jednoznaczne „tak” lub „nie”.

Oba rodzaje testów mają swoje zalety i wady. Badania przesiewowe nie dają jednoznacznej odpowiedzi, natomiast badania diagnostyczne wiążą się z niewielkim ryzykiem wywołania poronienia. Zazwyczaj zaczyna się od testu przesiewowego. Następnie, jeśli wydaje się, że zespół Downa jest możliwy, możesz wykonać test diagnostyczny. Testy te powinny być przeprowadzane wraz z poradnictwem prenatalnym, aby zrozumieć ich wyniki.

To Ty decydujesz, które testy chcesz wykonać, i nie musisz poddawać się żadnemu z nich. Niektórzy rodzice chcą się tego dowiedzieć, ponieważ uważają, że pomoże im to się przygotować. Inni nie czują takiej potrzeby. Jeśli nie jesteś pewien, co zrobić, lekarz lub doradca genetyczny może Ci pomóc.

Testy przesiewowe

Istnieje kilka rodzajów testów przesiewowych, które możesz wykonać.

Test łączony pierwszego trymestru. Zazwyczaj wykonuje się go między 11. a 14. tygodniem ciąży. Składa się on z dwóch części:

• Badanie krwi ma na celu wykrycie tzw. markerów, czyli białek, hormonów lub innych substancji, które mogą wskazywać na zespół Downa.

• W badaniu ultrasonograficznym sprawdza się poziom płynu w obszarze szyi dziecka zwanym fałdem karkowym. Jeśli poziom płynu jest wyższy niż normalnie, może to być oznaką zespołu Downa.

Zintegrowany test przesiewowy. W tym przypadku wykonuje się dwa testy w różnym czasie. Pierwszy z nich jest taki sam jak test łączony w pierwszym trymestrze. Następnie, w tygodniach 15-22, wykonuje się kolejne badanie krwi, zwane quad screen. Polega ono na wykryciu czterech różnych markerów, które mogą wskazywać na zespół Downa.

Jeśli chcesz mieć większą pewność co do wyników, wykonaj to badanie zamiast testu łączonego w pierwszym trymestrze.

DNA bezkomórkowe. DNA jest tym, z czego zbudowane są Twoje geny, a część DNA pochodzącego od płodu trafia do krwi matki. Ten test sprawdza to DNA pod kątem oznak zespołu Downa. Test ten można wykonać od 10 tygodnia ciąży, ale jest on stosowany głównie u kobiet, u których prawdopodobieństwo urodzenia dziecka z zespołem Downa jest większe.

?

Testy diagnostyczne

Tego typu testy sprawdzają chromosomy dziecka w celu wykrycia zespołu Downa. Wynik pozytywny oznacza, że dziecko najprawdopodobniej ma zespół Downa. Wynik negatywny oznacza, że dziecko najprawdopodobniej nie ma tego zespołu. Badania diagnostyczne wiążą się z pewnym ryzykiem poronienia.

Amniopunkcja (amnio) polega na zbadaniu próbki płynu owodniowego, który otacza dziecko w łonie matki. Lekarz pobiera próbkę, wprowadzając igłę przez Twój brzuch.

Istnieje niewielkie ryzyko poronienia – około 0,6% – w przypadku amniopunkcji w drugim trymestrze, natomiast badania wykazują, że ryzyko to jest większe przed 15 tygodniem ciąży.

Badanie kosmówki (CVS) polega na pobraniu komórek z łożyska, które przekazuje składniki odżywcze od matki do dziecka. Lekarz pobiera te komórki przez szyjkę macicy lub za pomocą igły wprowadzonej przez brzuch. Badanie to może być wykonane w 10-12 tygodniu – wcześniej niż badanie amniopunkcji – ale istnieje nieco większe prawdopodobieństwo, że spowoduje ono poronienie lub inne problemy.

Kordocenteza, zwana również przezskórnym pobraniem krwi pępowinowej (PUBS), jest wykonywana w 18-22 tygodniu. Lekarz używa igły do pobrania krwi z pępowiny. Prawdopodobieństwo poronienia w przypadku tej procedury wynosi od 1,4% do 1,9%, czyli więcej niż w przypadku innych testów, dlatego wykonuje się ją tylko wtedy, gdy inne testy nie dają jednoznacznych wyników.

Poradnictwo genetyczne

Jeśli potrzebujesz pomocy w zrozumieniu wyników, możesz porozmawiać z doradcą genetycznym. Są oni doskonale wyszkoleni w zakresie chorób genetycznych, a także w pomaganiu ludziom w rozmowach na trudne tematy.

Może on porozmawiać z pacjentem o ryzyku, przedstawić możliwe wyniki i pomóc w ustaleniu, które testy będą dla niego najbardziej odpowiednie. Jeśli istnieje podwyższone ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa, warto porozmawiać z doradcą genetycznym przed zajściem w ciążę, ale może on być również bardzo pomocny po zajściu w ciążę.

Dowiedz się więcej o tym częstym schorzeniu dziedzicznym. Dowiedz się też, dlaczego powoduje, że skóra niektórych osób staje się żółta.

?

Zespół Gilberta (zwany również konstytucjonalną dysfunkcją wątroby lub rodzinną żółtaczką niehemolityczną) jest częstym zaburzeniem, które jest przekazywane rodzinnie. W przypadku tej choroby we krwi gromadzi się zbyt dużo produktu odpadowego zwanego bilirubiną. Może to powodować, że skóra i oczy będą od czasu do czasu wyglądać na żółte.

Zespół Gilberta wydaje się straszniejszy niż jest w rzeczywistości. Jest to niegroźne schorzenie, które nie wymaga leczenia.

Przyczyny i czynniki ryzyka zespołu Gilberta

Zespół Gilberta występuje, gdy dochodzi do zmiany lub mutacji genu o nazwie UGT1A1. Gen ten przenosi instrukcje dotyczące wytwarzania enzymu wątrobowego, który pomaga rozłożyć i pozbyć się bilirubiny z organizmu.

Rodzice przekazują mutacje genu UGT1A1 swoim dzieciom. Aby zachorować na tę chorobę, potrzebne są dwie kopie zmutowanego genu – po jednej od każdego z rodziców. Nawet jeśli masz oba geny, możesz nie mieć zespołu Gilbertsa.

Zespół Gilberta występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet.

Objawy zespołu Gilbertsa

Większość osób z zespołem Gilberta nie ma objawów. Posiadają one wystarczającą ilość enzymu wątrobowego, aby kontrolować poziom bilirubiny.

Gdy bilirubina nagromadzi się we krwi, powoduje zażółcenie skóry i białek oczu. Nazywa się to żółtaczką. Jeśli zauważysz żółte zabarwienie skóry i oczu, zgłoś się do lekarza, ponieważ przyczyną może być inna choroba.

Żółtaczka może powodować inne objawy, takie jak:

• Nudności i biegunka

• Dyskomfort w jamie brzusznej

• Zmęczenie

• Ciemny mocz

Żółtaczka jest częstym problemem u niemowląt. Jest ona jednak gorsza u dzieci urodzonych z zespołem Gilberta. Niektóre czynniki mogą powodować wzrost poziomu bilirubiny, ale żółtaczkę można zauważyć tylko wtedy, gdy:

• Jesteś zestresowany

• Są odwodnione

• Za dużo ćwiczysz?

• Masz infekcję, np. grypę

• Pomijanie posiłków

• Pić? alkohol

• Przyjmowanie leków wpływających na wątrobę

• przebywanie na zewnątrz w niskich temperaturach

• Mieć okres

• Przechodzą rekonwalescencję po operacji

Diagnoza zespołu Gilberta

Chociaż ludzie rodzą się z zespołem Gilberta, czasami nie są diagnozowani aż do 20. lub 30. roku życia. Lekarz może wykonać badanie krwi z innego powodu i zauważyć wysoki poziom bilirubiny, co może być wskazówką, że pacjent cierpi na ten zespół.W celu postawienia diagnozy lekarz może wykonać więcej badań, w tym:?

• Badanie ultrasonograficzne wątroby lub badania czynności wątroby w celu wykluczenia innych problemów

• Testy genetyczne, aby sprawdzić, czy masz mutację genu UGT1A1

• Biopsja wątroby (rzadko wykonywana)

Leczenie zespołu Gilberta i domowe sposoby jego leczenia

Większość osób z zespołem Gilberta nie wymaga leczenia. Żółtaczka nie powoduje żadnych długotrwałych problemów.

Aby jej zapobiec, staraj się unikać rzeczy, które powodują wzrost poziomu bilirubiny. Na przykład:

• Nie należy opuszczać posiłków.

• Pij dużo płynów.

• Stosuj techniki relaksacyjne lub inne metody radzenia sobie ze stresem.

• Dobrze się wysypiaj.

• Ogranicz spożywanie napojów alkoholowych.

• Zrezygnuj z długich i forsownych treningów.

Ten sam enzym wątrobowy, który rozkłada bilirubinę, rozkłada również niektóre leki, w tym:

• Acetaminofen

• Irinotecan (Camptosar), lek przeciwnowotworowy

• Inhibitory proteazy – leki stosowane w leczeniu HIV i zapalenia wątroby typu C

• Przeciwciała monoklonalne stosowane w leczeniu chorób autoimmunologicznych

Jeśli cierpisz na zespół Gilberta i przyjmujesz którykolwiek z tych leków, jesteś bardziej narażony na działania niepożądane, takie jak biegunka. Przed zastosowaniem każdego nowego leku należy skonsultować się z lekarzem. Nie należy też przyjmować dawek większych niż zalecane.

Żółtaczka jest częstym stanem występującym u noworodków, ale jeśli jest poważna, może spowodować trwałe uszkodzenie. Dowiedz się więcej o chorobie zwanej żółtaczką i jak jej zapobiegać.

Żółtaczka to żółte zabarwienie skóry i innych tkanek, które występuje u około 60%-80% noworodków w Stanach Zjednoczonych. Dochodzi do niej, gdy we krwi dziecka gromadzi się zbyt dużo substancji chemicznej zwanej bilirubiną. Normalnie stan ten ustępuje samoistnie. Dopiero gdy poziom bilirubiny jest zbyt wysoki i nie jest leczony, żółtaczka przekształca się w kernicterus i powoduje uszkodzenie mózgu. Jest to tzw. dysfunkcja neurologiczna wywołana bilirubiną (bilirubin-induced neurologic dysfunction, BIND).

Objawy

Kiedy u dziecka pojawia się żółtaczka, zmiana koloru skóry jest zwykle najpierw widoczna na twarzy. W miarę wzrostu poziomu bilirubiny objawy mogą się przenosić na resztę ciała, w tym klatkę piersiową, brzuch, ręce i nogi. Jest to trudniej zauważalne u dzieci o ciemniejszej skórze. Może również pojawić się w białkach oczu dziecka.

Jeśli u dziecka wystąpi którykolwiek z objawów żółtaczki, należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

• Zmiany koloru skóry, powodujące żółte lub pomarańczowe zabarwienie, począwszy od głowy

• Trudności z budzeniem się lub trudności z zasypianiem

• Problemy z karmieniem, zarówno z piersi, jak i z butelki

• Ogromny niepokój

• Mniej niż przeciętnie mokrych lub brudnych pieluch

Większość przypadków żółtaczki nie wymaga leczenia, ale jeśli trwa ona zbyt długo, mogą pojawić się komplikacje, które mogą prowadzić do powstania żółtaczki.

Objawy kernicterus mogą być różne, ale mogą obejmować:

• Senność lub brak energii

• Niekontrolowany lub bardzo wysoki/trzęsący się płacz

• Gorączka

• Problemy z karmieniem

• Kulawizna lub sztywność całego ciała

• Nietypowe ruchy gałek ocznych

• Skurcze mięśni lub obniżone napięcie mięśniowe

Inne objawy kernicterus mogą wystąpić wraz z wiekiem dziecka:

• Napady lub drgawki

• Nietypowy rozwój motoryczny i ruch

• Skurcze mięśni i/lub wić się

• Problemy ze słuchem i innymi zmysłami

• Niezdolność do patrzenia w górę

• Zabarwione szkliwo zębów

Diagnoza i testy

U niemowląt najwyższy poziom bilirubiny występuje zwykle w wieku od 3 do 5 dni. Noworodki należy obserwować pod kątem żółtaczki co 8 do 12 godzin w ciągu pierwszych 2 dni życia. Następnie należy je ponownie zbadać przed ukończeniem 5 dnia życia.

Lekarze mogą zbadać poziom bilirubiny u noworodka za pomocą światłomierza, zanim opuści on szpital. Jeśli wynik jest wysoki, lekarz może zlecić wykonanie badania krwi w celu dalszej oceny. Jest to najdokładniejszy sposób pomiaru stężenia bilirubiny.

Jeśli poziom bilirubiny u dziecka jest zbyt wysoki, zostanie ono poddane specjalnemu leczeniu, w zależności od tego, ile godzin ma dziecko i czy występują u niego pewne czynniki ryzyka. Po leczeniu lekarz może zlecić dodatkowe badania krwi, aby upewnić się, że poziom bilirubiny wraca do normy.

Leczenie

Łagodna żółtaczka może nie wymagać leczenia, ale jeśli poziom bilirubiny jest wysoki lub jeśli u dziecka występują pewne czynniki ryzyka (np. przedwczesny poród), leczenie może być konieczne. Dostępne opcje mogą obejmować:

Dostarczanie wystarczającej ilości mleka matki i/lub mieszanki. Jeśli dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości płynów, może nie pozbywać się wystarczającej ilości żółtego barwnika żółtaczki z moczem i stolcem. Noworodki powinny mieć co najmniej sześć mokrych pieluch dziennie, a ich stolec powinien zmienić kolor z ciemnozielonego na żółty, jeśli zaczynają otrzymywać wystarczającą ilość pożywienia. Powinny też wydawać się zadowolone, jeśli zjadły wystarczająco dużo.

Fototerapia (terapia światłem). Polega ona na naświetlaniu skóry dziecka w szpitalu lub w domu specjalnym niebieskim światłem w celu rozbicia bilirubiny. Dzięki temu organizm dziecka może łatwiej ją wydalić. W pewnym okresie eksperci uważali, że światło słoneczne może pomóc w leczeniu żółtaczki, ale obecnie nie jest już zalecane, ponieważ może prowadzić do poparzeń słonecznych. Fototerapia jest uważana za bardzo bezpieczną, choć może powodować pewne przejściowe skutki uboczne, takie jak luźny stolec i wysypka.

Płyny. Ważne jest, aby noworodki otrzymywały wystarczającą ilość płynów podczas fototerapii. Należy kontynuować karmienie piersią lub butelką. Jeśli dziecko jest poważnie odwodnione, może być konieczne podanie płynów dożylnie.

Transfuzja krwi. Wykonuje się ją, jeśli dziecko nie reaguje na inne metody leczenia i konieczne jest szybkie obniżenie poziomu bilirubiny. Transfuzję wykonuje się tylko wtedy, gdy u dziecka występują objawy uszkodzenia mózgu spowodowane zbyt wysokim poziomem bilirubiny.

Zespół kruchego X to zaburzenie dziedziczone genetycznie, które wpływa na uczenie się, zachowanie, wygląd i zdrowie dziecka. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozie i leczeniu zespołu kruchego X u lekarza.

Dzieci, które urodziły się z tą chorobą genetyczną, mogą być objęte specjalną edukacją i terapią, która pomoże im uczyć się i rozwijać jak inne dzieci. Leki i inne metody leczenia mogą poprawić ich zachowanie i objawy fizyczne.

Jakie są objawy kruchego X?

Jest ich kilka, w tym:

• Problemy z opanowaniem umiejętności takich jak siadanie, raczkowanie czy chodzenie

• Problemy z językiem i mową

• Klaskanie rękami i brak kontaktu wzrokowego

• Temperamentne napady złości

• Słaba kontrola impulsów

• Lęk

• Skrajna wrażliwość na światło lub dźwięk

• Nadpobudliwość i problemy z koncentracją uwagi

• Zachowania agresywne i autodestrukcyjne u chłopców

Niektóre dzieci z kruchością X mają również zmiany na twarzy i ciele, które mogą obejmować:

• Duża głowa

• Długa, wąska twarz

• Duże uszy

• Duże czoło i podbródek

• Luźne stawy

• Płaskie stopy

• Powiększone jądra (po okresie dojrzewania)

Objawy są zwykle łagodniejsze u dziewcząt. Podczas gdy większość chłopców z kruchą wadą X ma problemy z nauką i rozwojem, dziewczynki zazwyczaj nie mają takich problemów.

Dziewczęta z kruchością X mają czasem problemy z zajściem w ciążę w okresie dojrzewania. Mogą też wcześniej niż zwykle przechodzić menopauzę.

Choroba ta może również powodować problemy zdrowotne, takie jak:

?

• Napady

• Problemy ze słuchem

• Problemy z widzeniem

• Problemy z sercem

Co to powoduje?

Gen FMR1, znajdujący się na chromosomie X, wytwarza białko o nazwie FMR, które pomaga komórkom nerwowym porozumiewać się między sobą. Dziecko potrzebuje tego białka, aby jego mózg mógł się normalnie rozwijać. Dzieci z kruchym genem X wytwarzają go zbyt mało lub nie wytwarzają go wcale.

Osoby z tym schorzeniem mają również więcej niż zwykle kopii segmentu DNA zwanego CGG. U większości ludzi segment ten powtarza się od 5 do 40 razy. U osób z kruchym X powtarza się on ponad 200 razy. Im więcej powtórzeń tego segmentu DNA, tym poważniejsze są objawy choroby.

Matka, u której występuje zmiana w genie FMR1, ma 50% szans na przekazanie jej któregokolwiek ze swoich dzieci. Ojciec może przekazać go tylko córkom.

Chłopcy są bardziej narażeni na wystąpienie kruchego genu X niż dziewczynki i mają poważniejsze objawy. Dzieje się tak dlatego, że dziewczynki mają dwie kopie chromosomu X. Nawet jeśli jeden z chromosomów X ma zmieniony gen, druga kopia może być zdrowa. Chłopcy mają jeden chromosom X i jeden chromosom Y. Jeśli chromosom X jest zmieniony, u chłopców występują objawy zespołu kruchego chromosomu X.

Niektóre osoby dziedziczą gen kruchego genu X bez objawów. Są one nazywane nosicielami. Nosiciele mogą przekazać zmianę w genie swoim dzieciom.

Jak się diagnozuje?

W czasie ciąży można wykonać następujące testy, aby sprawdzić, czy nienarodzone dziecko ma kruche komórki X:

• Amniopunkcja – lekarze sprawdzają próbkę płynu owodniowego pod kątem zmiany w genie FMR1

• Pobieranie próbek kosmówki (CVS) — lekarze badają próbkę komórek z łożyska w celu sprawdzenia obecności genu FMR1

Po urodzeniu dziecka można zdiagnozować zespół kruchego X za pomocą badania krwi. W badaniu tym poszukuje się zmiany w genie FMR1.

Dzieci urodzone z zespołem kruchego X nie zawsze wykazują jego objawy. Lekarz może zauważyć, że głowa dziecka jest większa niż zwykle. W miarę jak dziecko staje się starsze, mogą pojawić się problemy z nauką i zachowaniem.

Jak wygląda leczenie?

Żaden lek nie wyleczy kruchego X. Leczenie może pomóc dziecku w łatwiejszym uczeniu się i radzeniu sobie z problematycznymi zachowaniami. Dostępne są następujące opcje:

• Nauczanie specjalne, aby pomóc w nauce? (IEP i 504 to plany edukacyjne, które pomagają szkole w zapewnieniu wsparcia)

• Terapia mowy i języka

• Terapia zajęciowa pomagająca w wykonywaniu codziennych czynności

• Terapia behawioralna

• Leki zapobiegające napadom drgawek, łagodzące objawy ADD, takie jak nadpobudliwość, oraz leczące inne problemy behawioralne

Im wcześniej rozpoczniesz leczenie, tym lepiej. W celu opracowania programu leczenia należy współpracować z lekarzem, nauczycielami i terapeutami dziecka. Dziecko może również kwalifikować się do bezpłatnej edukacji specjalnej.

Aby dowiedzieć się więcej na temat kruchego X, dołącz do grupy wsparcia. Można też zwrócić się do organizacji takich jak Krajowa Fundacja Kruchości X (National Fragile X Foundation) po poradę i materiały.

Czy Twoje płaczące dziecko ma problemy z wstrzymaniem oddechu i mdleje? Oto, co należy wiedzieć. Może to wyglądać przerażająco, ale może się zdarzyć, gdy małe dzieci się złoszczą lub boją.

Taka sytuacja może być przerażająca i niepokoić rodziców. Takie ataki, nazywane również zatrzymaniem oddechu, są dość powszechne i mogą wystąpić u zdrowych dzieci. Mogą one wyglądać jak napady, ale nimi nie są. Ataki nie są bolesne dla dzieci, a wiele z nich ustępuje po ukończeniu 6 lub 7 roku życia. Najczęściej występują u dzieci dwuletnich.

Wstrzymanie oddechu występuje w dwóch rodzajach. W przypadku zaklęć siniczych twarz dziecka staje się niebieska. W przypadku objawów bladości twarz dziecka staje się blada. Zaklęcia sinicze są częstsze.

Przyczyny:

Często atak zatrzymania oddechu zaczyna się od płaczu w reakcji na ból, strach lub złość.

Jeśli Twoje dziecko ma sinicę, prawdopodobnie jest czymś zdenerwowane lub sfrustrowane. Być może wpadło w kłopoty lub chce czegoś, czego nie może mieć. Dziecko będzie płakać, bardzo ciężko wydychać powietrze, ale nie będzie już oddychać. Twarz, zwłaszcza w okolicy ust, szybko robi się niebieska i dochodzi do omdlenia.

W przypadku zaklęcia bladości prawdopodobnie poczuli nagły ból lub przestrach. Być może upadli do tyłu i uderzyli się w głowę lub wystraszyli się, gdy ktoś zakradł się za nimi. Może krzyczeć z bólu lub zaskoczenia, może też otworzyć usta, aby krzyknąć, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk. Następnie przestaje oddychać, z jego twarzy znika kolor, a on sam traci przytomność.

W obu przypadkach dziecko zacznie ponownie oddychać w ciągu minuty i ocknie się samo. Może być zmęczone, ale poza tym będzie normalnie funkcjonować.

Dziecko nie miewa takich ataków celowo. Jest to mimowolna reakcja organizmu na nagłe zdarzenie. Odruchy powodują zmianę rytmu oddychania, tętna i ciśnienia krwi, co może doprowadzić do omdlenia dziecka.

Objawy

Po omdleniu dziecko będzie leżeć na podłodze. Może również:

• wygiąć plecy w łuk

• Stają się sztywne

• Kilka razy szarpnąć ciałem

• Spocą się

• Zmoczyć się

Mogą, ale nie muszą, sapać, kiedy zaczynają ponownie oddychać.

Diagnoza

Po pierwszym zatrzymaniu oddechu należy zabrać dziecko do lekarza, aby wykluczyć wszelkie problemy zdrowotne.

Nie ma testów, które mogłyby potwierdzić zatrzymanie oddechu. Lekarz pediatra zazwyczaj potrafi postawić diagnozę po wysłuchaniu tego, co się stało. Powinien wiedzieć, co spowodowało zatrzymanie oddechu, jak wyglądało dziecko i jak zaczęło ponownie oddychać.

W rzadkich przypadkach pediatra może skierować dziecko do kardiologa lub neurologa, który specjalizuje się w leczeniu mózgu i układu nerwowego, aby sprawdzić, czy nie ma innych przyczyn.

Leczenie

Jeśli u dziecka wystąpiło jedno zatrzymanie oddechu, prawdopodobnie będzie ich więcej. Niektóre dzieci mają je kilka razy dziennie, podczas gdy inne mogą mieć tylko jedną w ciągu roku.

Nie ma leków ani innych metod leczenia tych zaburzeń. Niektóre badania sugerują, że przyczyną może być niedokrwistość, czyli niski poziom czerwonych krwinek, a suplementy żelaza mogą pomóc. Potrzebne są jednak dalsze badania. Najlepiej jest pozwolić dziecku leżeć na boku, gdy jest nieprzytomne. Ułatwia to przepływ krwi do mózgu i daje szansę na szybszy powrót do zdrowia.

W bardzo rzadkich przypadkach dziecko może nie zacząć ponownie oddychać po upływie 1 minuty. W takim przypadku należy zadzwonić pod numer 911. Jeśli po 3 minutach dziecko nadal nie oddycha, rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową.

Zapobieganie

Lekarz prowadzący może nauczyć Cię, jak rozpoznawać czynniki wywołujące ataki, abyś mógł im zapobiegać. Czasami silne dmuchnięcie na twarz dziecka może przerwać zatrzymanie oddechu. Nie jest to jednak skuteczne w przypadku każdego dziecka i może nie działać w przypadku starszych dzieci.

Jeśli napady złości powodują wstrzymanie oddechu, lekarz może pomóc w ustaleniu nowego sposobu wyznaczania dziecku granic. Należy uważać, aby nie ulegać dziecku tylko po to, aby uniknąć ataku. Może to prowadzić do problemów z zachowaniem, które mogą utrzymywać się nawet po ustąpieniu napadów zatrzymania oddechu.

Pewien australijski bloger zamieścił na Facebooku zdjęcie, które prawdopodobnie przedstawia zdjęcie rentgenowskie winogrona wbitego w drogi oddechowe dziecka.

Pewien australijski bloger opublikował niedawno na Facebooku zdjęcie, które prawdopodobnie przedstawia zdjęcie rentgenowskie winogrona utkwionego w drogach oddechowych dziecka. Bloger twierdzi, że udostępnił to zdjęcie, aby zwiększyć świadomość niebezpieczeństwa zadławienia się niektórymi produktami spożywczymi, takimi jak winogrona, ze względu na rozmiar dróg oddechowych dziecka. Zadławienie jest czwartą główną przyczyną przypadkowej śmierci dzieci poniżej 5. roku życia.

Wiele zabawek zawiera ostrzeżenia o niebezpieczeństwie zadławienia, ale produkty takie jak winogrona, orzechy i słodycze nie – mimo że to właśnie żywność jest najczęstszą przyczyną wypadków zadławienia wśród małych dzieci. Średnica dróg oddechowych dziecka jest mniej więcej równa średnicy jego małego palca u nogi – to całkiem niewiele! – mówi dr Hansa Bhargava, starszy specjalista ds. medycznych i ekspert pediatrii w firmie Doctor. Niektóre produkty żywnościowe stanowią zagrożenie, ponieważ małe dzieci mają mniejsze szanse na ich prawidłowe przeżuwanie i mogą łatwo utknąć w drogach oddechowych.

W takiej sytuacji może to być śmiertelne. W grudniu lekarze ze Szkocji opublikowali raport dotyczący trzech przypadków, w których dzieci poniżej 5 roku życia zadławiły się jedząc całe winogrona. Niestety, dwoje z nich zmarło. Istnieje powszechna świadomość konieczności nadzorowania małych dzieci podczas jedzenia, ale wiedza o zagrożeniach związanych z winogronami i innymi podobnymi produktami spożywczymi nie jest powszechna” – twierdzą autorzy badania. ?

Aby zmniejszyć ryzyko zakrztuszenia się, należy pokroić winogrona na małe kawałki lub nawet zmiażdżyć je w przypadku dzieci poniżej 2 roku życia” – sugeruje Bhargava. W przypadku dzieci w wieku od 2 do 5 lat warto również kroić jedzenie na mniejsze kawałki, dopóki nie ma pewności, że dziecko potrafi je żuć.

Inne środki ostrożności, które można podjąć, to upewnienie się, że dziecko je przy stole w pozycji wyprostowanej, i nie pozwalanie mu na jedzenie podczas spacerów, a nawet jazdy samochodem. Warto też wziąć udział w kursie resuscytacji, aby wiedzieć, co robić, jeśli dziecko lub ktoś inny zacznie się krztusić i będzie potrzebował pomocy. (Więcej o resuscytacji dzieci dowiesz się tutaj).

Wreszcie, nie pozwalaj dzieciom poniżej 4 roku życia spożywać żadnego z poniższych pokarmów:?

• Hot dogi

• Orzechy i nasiona

• Kawałki mięsa lub sera

• Całe winogrona

• Cukierki twarde lub lepkie

• Popcorn

• Kawałki masła orzechowego

• Kawałki surowych warzyw

• Guma do żucia?

Co to jest chodzenie na palcach u nóg i czy należy się nim martwić? Dowiedz się, w jakim wieku należy się martwić chodzeniem dziecka na palcach.

Czasami schorzenie może uniemożliwić dziecku chodzenie ze stopą całkowicie opartą na podłożu. W innych przypadkach za chodzeniem na palcach może nie stać żadna choroba.

W każdym z tych przypadków do typowych metod leczenia tego schorzenia należą: usztywnienie, fizykoterapia i odlewy.

Co to jest chodzenie na palcach?

Chodzenie na palcach to sposób chodzenia, w którym palce i kule stóp dziecka stykają się z podłożem, ale pięty nie dotykają ziemi. Dzieci zazwyczaj chodzą w ten sposób, kiedy uczą się chodzić, ale jeśli dziecko nadal tak chodzi po ukończeniu drugiego roku życia, może to być powód do niepokoju.

Jakie są przyczyny chodzenia na palcach?

W większości przypadków nie istnieje żadna przyczyna chodzenia na palcach. Z naukowego punktu widzenia schorzenie to nazywa się idiopatycznym – nie ma znanej przyczyny. Dzieci mogą mieć typową zdolność chodzenia od pięty do palców, ale po prostu wolą chodzić na palcach.

Jednak u innych dzieci chodzenie na palcach jest wynikiem pewnych schorzeń, takich jak:?

• Mózgowe porażenie dziecięce lub inne zaburzenia pracy mózgu?

• Zaburzenia nerwów lub mięśni, takie jak dystrofia mięśniowa

• Zaburzenia ze spektrum autyzmu?

Mózgowe porażenie dziecięce wpływa również na postawę, koordynację i napięcie mięśniowe dziecka. Dzieci z porażeniem mózgowym mogą chodzić na palcach i mieć niestabilny wzorzec chodu. Mogą też mieć sztywne mięśnie.

Dystrofia mięśniowa jest schorzeniem, w którym mięśnie są słabe i z czasem ulegają zanikowi. U dzieci z tym schorzeniem chodzenie na palcach może być jednym z objawów.

Chodzenie na palcach może być objawem zaburzeń ze spektrum autyzmu, ale samo chodzenie na palcach nie oznacza, że dziecko ma autyzm. Jeśli dziecko wykazuje inne objawy zaburzeń ze spektrum autyzmu, należy skonsultować się z lekarzem.

Jakie są objawy chodzenia na palcach?

Najbardziej widocznym objawem jest to, że dziecko chodzi raczej na palcach niż na palcach i piętach.

Osoby z tym zaburzeniem mogą mieć również słabą równowagę i koordynację. Osoby chodzące na palcach mogą często upadać podczas chodzenia, ponieważ pięty nie utrzymują ich w równowadze.

Jak rozpoznaje się chód na palcach?

Jeśli dziecko zaczęło chodzić na palcach po ukończeniu 2 roku życia, warto podzielić się swoimi obawami z pediatrą. Lekarz prawdopodobnie zada pytania, takie jak: czy dziecko nie przekroczyło jakiegoś kamienia milowego w rozwoju, czy inne dzieci również miały nawyk chodzenia na palcach lub czy dziecko potrafi chodzić na piętach, gdy mu się to powie. Może również przeprowadzić badanie fizykalne.

W zależności od wyników lekarz może przeprowadzić badanie funkcji neurologicznych. Badanie to wykaże, czy dziecko cierpi na mózgowe porażenie dziecięce lub inne zaburzenie wpływające na jego zdolności koordynacyjne. Zazwyczaj lekarze zalecają wykonanie tego badania tylko wtedy, gdy w historii choroby dziecka znajdą przyczynę jego przeprowadzenia.

Jednak w większości przypadków nie jest znana przyczyna chodzenia na palcach.

Czy istnieje leczenie chodzenia na palcach?

W zależności od tego, co jest przyczyną chodzenia na palcach, lekarz zaleci jedną z następujących metod leczenia:?

Fizykoterapia. Ćwiczenia na chodzenie na palcach rozciągają sztywne i napięte mięśnie ciała dziecka, poprawiając ich zakres ruchu. Dzieci mogą wykonywać te ćwiczenia również w domu.

Orteza. W niektórych przypadkach lekarze mogą zalecić stosowanie ortezy na kostkę i stopę, która rozciąga stopę i pomaga dziecku stawiać ją płasko na podłożu. Zachęca to dziecko do chodzenia z płaską stopą. Dzieci mogą ją nosić także w nocy, aby rozciągnąć zesztywniałe mięśnie.

Seryjny odlew. Lekarz może zastosować krótki odlew na nogi dziecka, aby rozciągnąć mięśnie i poprawić ułożenie stopy na podłodze. Niektórym dzieciom podaje się również zastrzyki z botoksu, aby rozluźnić mięśnie.

Lekarz będzie współpracował z pacjentem, aby opracować plan leczenia, który pomoże dziecku chodzić bez dodatkowego obciążania palca lub stopy.