Lekarz mówi ci.

Co mówi Ci temperatura Twojego dziecka, częstość akcji serca i oddychania oraz ciśnienie krwi? Dowiedz się, co jest normalne, a co stanowi powód do niepokoju.

Parametry życiowe dziecka mogą dostarczyć ważnych wskazówek dotyczących stanu zdrowia. Wiele rzeczy może mieć wpływ na te liczby. Ale jeśli są one poza normalnym zakresem, może to być oznaką możliwych problemów zdrowotnych.

Należy pamiętać, że normalne wartości parametrów życiowych u dzieci są inne niż u dorosłych. Różnią się one także w zależności od wieku, płci i wagi.

Cztery parametry życiowe to:

• Temperatura ciała

• Częstość akcji serca

• Częstotliwość oddychania

• Ciśnienie krwi

Temperatura

Gorączka oznacza, że temperatura dziecka jest wyższa niż zwykle. Jest to główny sposób, w jaki organizm walczy z infekcją.

Jak sprawdzić

Użyj termometru cyfrowego, aby zmierzyć dziecku temperaturę w ustach lub doodbytniczo w dolnej części ciała. Dokładniejszy odczyt daje pomiar temperatury w odbycie. Tak powinnaś to robić, jeśli Twoje dziecko ma mniej niż 3 miesiące. W przypadku starszych niemowląt i dzieci wystarczy odczyt doustny, chyba że lekarz zaleci inaczej. Przed użyciem zawsze myj termometr w wodzie z mydłem i opłucz chłodną wodą. Nigdy nie należy używać tego samego termometru do mierzenia temperatury w ustach i w odbycie.

Aby zmierzyć temperaturę w odbycie:

• Połóż dziecko na brzuchu na swoich kolanach.

• Nałóż niewielką ilość wazeliny na końcówkę termometru.

• Włóż go na pół centymetra do otworu odbytu.

• Wyjmij termometr po usłyszeniu sygnału dźwiękowego i odczytaj temperaturę. (To normalne, że dziecko robi kupę po wyjęciu termometru).

Aby zmierzyć temperaturę w jamie ustnej:

• Wsuń końcówkę termometru pod język dziecka.

• Poproś dziecko, aby zamknęło usta wokół termometru.

• Zdejmij termometr, gdy usłyszysz sygnał dźwiękowy i sprawdź temperaturę.

Normalna temperatura

Normalna temperatura wynosi 98,6 F, jeśli jest mierzona w ustach, i 99,6 F, jeśli jest mierzona w dolnej części ciała. Jeśli temperatura w ustach jest wyższa niż 99,5 F lub temperatura w odbycie wynosi 100,4 F lub więcej, dziecko ma gorączkę.

Należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko ma mniej niż 3 miesiące i temperaturę w odbycie 100,4 F lub wyższą. Nawet jeśli dziecko nie ma żadnych innych objawów, gorączka u niemowląt może być poważna.

Częstość akcji serca

Jest to liczba uderzeń serca w ciągu minuty, zwana również pulsem. Jest ono szybsze, gdy dziecko jest aktywne, a wolniejsze, gdy siedzi lub śpi. Lekarz sprawdzi tętno podczas wizyt kontrolnych u dzieci. Jeśli z powodu choroby konieczne jest monitorowanie tętna dziecka, lekarz poinformuje, jak i jak często należy je sprawdzać.

Należy również sprawdzić puls dziecka, jeśli:

• Skarży się na ból w klatce piersiowej, uczucie przyspieszonego bicia serca lub brak tętna

• Słaby

• Problemy z oddychaniem (nie z powodu astmy)

• Stają się blade lub ich usta stają się niebieskie

Jak sprawdzić

Przed rozpoczęciem badania upewnij się, że dziecko siedziało przez co najmniej 5 minut. Umieść dwa pierwsze palce na przedniej części szyi lub wewnętrznej stronie nadgarstka, pachy lub zgięcia łokciowego. Powinieneś poczuć uderzenia palców o siebie. Ustaw minutnik na 30 sekund i licz uderzenia. Podwój tę liczbę, a otrzymasz informację o tętnie dziecka.

Normalne tętno:

• Niemowlę (do 12 miesięcy): 100-160 uderzeń na minutę (bpm)

• Maluch (1-3 lata): 90-150 uderzeń na minutę

• Przedszkolak (3-5 lat): 80-140 uderzeń na minutę

• Dziecko w wieku szkolnym (5-12 lat): 70-120 uderzeń na minutę

• Młodzież (12-18 lat): 60-100 uderzeń na minutę

Wolniejsze niż zwykle tętno może sygnalizować problem. W przypadku niemowląt może to oznaczać:

• Narażenie na działanie niektórych leków przed urodzeniem

• Problemy z oddychaniem

• Spadek temperatury ciała (hipotermia)

Wolniejsze niż zwykle tętno u dzieci może również oznaczać problemy z budową serca.

Częstość oddechów

Jest to ilość oddechów wykonywanych przez dziecko w ciągu minuty. Liczba ta może wzrosnąć, gdy dziecko jest podekscytowane, zdenerwowane, odczuwa ból lub ma wysoką gorączkę. Szybka lub wolna częstość oddechów oznacza, że dziecko może mieć problemy z oddychaniem. W razie jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z pediatrą.

Jak sprawdzić

Ustaw minutnik na 30 sekund i policz, ile razy klatka piersiowa dziecka unosi się do góry. Podwój tę liczbę, aby obliczyć częstość oddechów.

Normalna częstość (oddechów na minutę):

• Niemowlę (0-12 miesięcy): 30-60

• Maluch (1-3 lata): 24-40

• Przedszkolak (3-5 lat): 22-34

• Dziecko w wieku szkolnym (5-12 lat): 18-30

• Młodzież (12-18 lat): 12-16

Jeśli puls dziecka jest szybki lub występują u niego którekolwiek z poniższych objawów, może to oznaczać, że ma ono problemy z oddychaniem:

• Niebieskawe zabarwienie wokół ust

• Blada lub szara skóra

• Chrząkający dźwięk przy każdym wydechu

• Rozszerzenie nosa

• Świszczący oddech

• Pocenie się

• Zmęczenie

• Górna część klatki piersiowej zapada się z każdym oddechem

• Niedobór jedzenia i picia

• Słabsza wymowa głosu

Niewydolność oddechowa to poważna sprawa. Oznacza to, że dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu. Może to być spowodowane przez:

• infekcji

• Choroba przewlekła

• Zatkane drogi oddechowe

Zadzwoń do lekarza lub pod numer 911 lub natychmiast udaj się na pogotowie. Zachowaj spokój i staraj się uspokoić dziecko, utrzymując je w wygodnej pozycji.

Ciśnienie krwi

Ciśnienie krwi to siła, z jaką krew przepływa przez naczynia, które transportują krew z serca do organizmu. Dzieci mogą cierpieć na nadciśnienie tak samo jak dorośli. Jeśli dziecko dorasta z nadciśnieniem, może być bardziej narażone na udar mózgu, zawał serca, niewydolność serca i choroby nerek.

Ciśnienie krwi mierzy się za pomocą dwóch liczb:

• Skurczowe to pierwsza liczba. Mierzy ona siłę nacisku na ścianki tętnic przy każdym uderzeniu serca.

• Rozkurczowe to druga liczba. Mierzy ona, jak duże jest ciśnienie w ścianach tętnic pomiędzy uderzeniami serca, kiedy serce jest w spoczynku.

Twoje dziecko może mieć wysokie ciśnienie krwi z powodu:

• Wady serca

• Choroba nerek

• Choroba genetyczna

• Zaburzenia hormonalne

• Nadwaga

Hipotensja to zbyt niskie ciśnienie krwi. Może ono powodować u dziecka mdłości, zawroty głowy lub omdlenia.

Dziecko może mieć niskie ciśnienie krwi z powodu:

• Przyjmowane leki

• Odwodnienie

• Utrata krwi

• Problemy z sercem

• Infekcje

• Alergie

• Problemy endokrynologiczne

• Problemy z odżywianiem

Jak sprawdzać

Lekarz zacznie sprawdzać ciśnienie krwi dziecka w wieku 3 lat. Dziecko może wymagać wcześniejszej kontroli, jeśli:

• urodziło się przedwcześnie lub miało niską wagę urodzeniową

• Miał wrodzoną wadę serca

• Przyjmowanie leków, które mogą powodować wzrost ciśnienia krwi

• Masz inne schorzenia, które mogą prowadzić do wysokiego ciśnienia krwi

Jeśli lekarz zaleci Ci sprawdzanie ciśnienia krwi dziecka w domu, użyj automatycznego ciśnieniomierza z mankietem, który pasuje na ramię. Na następną wizytę należy zabrać ze sobą ciśnieniomierz, aby lekarz mógł sprawdzić, czy prawidłowo go używasz.

Normalny poziom

Wartości te różnią się u dzieci w zależności od ich wieku, wzrostu i płci. Górna liczba to ciśnienie skurczowe, a dolna to ciśnienie rozkurczowe. Obie liczby powinny być poniżej wartości granicznej.

Dla chłopców:

1 rok życia: mniej niż 98/52

2 lata: mniej niż 100/55

3 lata: mniej niż 101/58

4 lata: mniej niż 102/60

5 lat: mniej niż 103/63

6 lat: mniej niż 105/66

7 lat: mniej niż 106/68

8 lat: mniej niż 107/69

9 lat: mniej niż 107/70

10 lat: mniej niż 108/72

11 lat: mniej niż 110/74

12 lat: mniej niż 113/75

Dla dziewcząt:

1 rok życia: mniej niż 98/54

2 lata: mniej niż 101/58

3 lata: mniej niż 102/60

4 lata: mniej niż 103/62

5 lat: mniej niż 104/64

6 lat: mniej niż 105/67

7 lat: mniej niż 106/68

8 lat: mniej niż 107/69

9 lat: mniej niż 108/71

10 lat: mniej niż 109/72

11 lat: mniej niż 111/74

12 lat: mniej niż 114/75

Dla chłopców i dziewcząt w wieku 13 lat i starszych: mniej niż 120/80.

Nieprawidłowe parametry życiowe

Jeśli parametry życiowe dziecka są nieprawidłowe, konieczna może być wizyta u lekarza. Parametry życiowe mogą się różnić w zależności od pory dnia i stanu emocjonalnego dziecka. Jeśli u dziecka wystąpi drastyczna zmiana, może to być oznaką problemu.

Lekarz będzie miał lepsze pojęcie o tym, co odbiega od normy i w razie potrzeby będzie mógł monitorować dziecko przez dłuższy czas.

Twoje dziecko ma zaledwie jeden dzień, a już przechodzi swój pierwszy test. To ważne badanie krwi pozwala wykryć rzadkie choroby, w tym PKU. Oto, co musisz wiedzieć.

PKU jest rzadką chorobą genetyczną, która wpływa na metabolizm – sposób, w jaki organizm przetwarza pożywienie w energię. Dzieci z PKU nie mogą wytwarzać enzymu potrzebnego do rozkładu fenyloalaniny (Phe) C, aminokwasu znajdującego się w białku. Aminokwasy regulują prawie wszystkie procesy metaboliczne w organizmie człowieka. Jeśli Phe nagromadzi się we krwi, powoduje uszkodzenia.

Każde dziecko w Stanach Zjednoczonych jest badane pod kątem PKU w ramach badań noworodków, które sprawdzają również wiele innych schorzeń.

Nie ma na to lekarstwa. Ale dzięki leczeniu dziecko może wyrosnąć na zdrowego dorosłego.

Kiedy i jak przeprowadza się badanie?

Pracownik służby zdrowia w szpitalu pobierze próbkę krwi nie wcześniej niż 24 godziny po urodzeniu dziecka. Jeśli urodziłaś poza szpitalem, przyprowadź swoje dziecko do lekarza za dzień lub dwa, aby wykonać wszystkie badania noworodka.

Zazwyczaj krew pobierana jest poprzez nakłucie pięty noworodka. Zostanie ona umieszczona na specjalnym papierze i wysłana do laboratorium. Lekarz poinformuje Cię o wynikach.

Co oznaczają wyniki?

Test mierzy ilość Phe we krwi dziecka.

Normalny poziom wynosi mniej niż 2 miligramy na decylitr (mg/dl). Poziom powyżej 4 mg/dl jest uważany za wysoki. Nawet jeśli wyniki Twojego dziecka nie mieszczą się w tym zakresie, nie oznacza to, że ma ono PKU. Oznacza to, że potrzebuje więcej badań, aby się upewnić.

Jeśli Twoje dziecko jest wcześniakiem, może otrzymać tzw. wynik fałszywie dodatni, ponieważ enzym rozkładający fenol nie jest jeszcze w pełni rozwinięty.

Wynik może być fałszywie ujemny, jeśli dziecko nie je (jest karmione piersią lub butelką), wymiotuje lub jeśli badanie zostało wykonane zbyt wcześnie po urodzeniu.

Dlaczego badanie jest tak ważne?

Jeśli PKU nie zostanie zdiagnozowane i leczone od razu, może powodować trwałe problemy, w tym:

• Opóźnienia w rozwoju

• Niższe IQ

• Zaburzenia nastroju

• Nadaktywność

• Poważna niepełnosprawność intelektualna

Jak się ją leczy?

Jeśli Twoje dziecko ma PKU, musi być przez całe życie na specjalnej diecie o niskiej zawartości Phe. Należy rozpocząć ją jak najszybciej, najlepiej w ciągu tygodnia lub 10 dni po urodzeniu.

Dziecko będzie otrzymywało mieszankę dla niemowląt niezawierającą Phe. Możliwe jest także podawanie mleka matki.

Niektóre dzieci wymagają bardziej rygorystycznej diety niż inne. Dietetyk z doświadczeniem w leczeniu PKU może opracować plan żywieniowy dostosowany do potrzeb Twojego dziecka, tak aby rosło i rozwijało się prawidłowo.

Dziecko prawdopodobnie będzie musiało jeść starannie odmierzone porcje owoców, warzyw, niskobiałkowych płatków śniadaniowych, chleba i makaronu.

Pokarmy o wyższej zawartości Phe są zazwyczaj zakazane. Należą do nich:

• Nabiał

• Jaja

• Mięso, drób i ryby

• Orzechy

• Fasola

• Żywność lub napoje zawierające sztuczny środek słodzący aspartam

Ponieważ dieta dziecka jest ograniczona, będzie ono musiało pić specjalny preparat zawierający białko (bez Phe) i inne składniki odżywcze, których potrzebuje.

Regularne badania krwi i wizyty u lekarza pozwalają stwierdzić, czy dieta działa.

Niektórzy ludzie przyjmują lek pomagający w przetwarzaniu Phe, taki jak sapopteryna (Kuvan). Jego działanie jest bardziej prawdopodobne u osób z łagodną lub szczególną postacią PKU. Twoje dziecko będzie kontynuować swój specjalny plan posiłków, ale może mieć nieco więcej swobody podczas przyjmowania leku.

Kontrolowanie poziomu fenyloketonurii jest procesem trwającym całe życie. Dorośli z niekontrolowanym wysokim stężeniem PKU mogą być leczeni lekiem pegwaliaza-pqpz (Palynziq), który pomaga obniżyć poziom PKU.

Galaktozemia jest rzadką chorobą genetyczną, która uniemożliwia niemowlętom przetwarzanie galaktozy, ważnego cukru zawartego w mleku matki. Chociaż choroba ta może powodować wiele problemów, jest łatwa do zdiagnozowania i leczenia.

Niektóre dzieci rodzą się jednak z galaktozemią. Jest to rzadkie schorzenie metaboliczne, które uniemożliwia im przetwarzanie galaktozy (jednego z cukrów zawartych w mleku matki i preparacie do żywienia niemowląt) i przekształcanie jej w energię. Zaburzenie to może powodować wiele problemów u noworodków, a nieleczone może zagrażać życiu.

Łatwo jest wykonać test na galaktozemię. Łatwo ją też leczyć, gdy już zostanie zdiagnozowana. A dzieci, które na nią chorują, mogą prowadzić normalne życie.

Co ją wywołuje?

Galaktozemia jest chorobą dziedziczną. Oboje rodzice muszą ją przekazać, aby dziecko mogło na nią zachorować.

Jeśli Twoje dziecko cierpi na tę chorobę, oznacza to, że w genach, które produkują enzymy rozkładające galaktozę na glukozę (cukier), brakuje kluczowych części. Bez tych części geny nie mogą nakazać enzymom wykonywania ich pracy. Powoduje to gromadzenie się galaktozy we krwi, co stwarza problemy, zwłaszcza u noworodków.

Istnieją trzy główne typy galaktozemii:

• Klasyczna (typ I)

• Niedobór galaktokinazy (typ II)

• Niedobór epimerazy galaktozy (typ III)

Typ I występuje u około 1 na 30 000 do 60 000 osób. Typ II i III są mniej powszechne.

Jako rodzic lub potencjalny rodzic, Ty i Twój partner możecie zostać poddani genetycznym badaniom przesiewowym w kierunku galaktozemii. Jeśli jesteś nosicielem, nie oznacza to, że musisz unikać galaktozy. Oznacza to jednak, że możesz przekazać galaktozemię swoim dzieciom.

Objawy

Jeśli noworodek ma klasyczną galaktozemię, po urodzeniu wygląda normalnie. Objawy zaczynają się pojawiać w ciągu kilku dni po rozpoczęciu picia mleka matki lub mieszanki zawierającej laktozę – cukier mleczny, który zawiera galaktozę.

Dziecko najpierw traci apetyt i zaczyna wymiotować. Następnie pojawia się żółtaczka, czyli zażółcenie skóry i białek oczu. Często występuje też biegunka. Choroba prowadzi do znacznej utraty masy ciała, a dziecko ma trudności z rozwojem i wzrostem.

Bez leczenia, z czasem u dziecka może rozwinąć się zaćma i może być podatne na infekcje. Może dojść do uszkodzenia wątroby i problemów z nerkami. Ich mózg może nie dojrzewać prawidłowo. Może to powodować zaburzenia rozwojowe. Niektóre dzieci mają problemy ze zdolnościami motorycznymi i mięśniami. W przypadku dziewczynek może to spowodować, że ich jajniki przestaną pracować. Większość osób z tym schorzeniem nie może mieć dzieci.

Badania i leczenie

Każde dziecko urodzone w amerykańskim szpitalu przechodzi tzw. badanie przesiewowe noworodków. Próbka krwi jest pobierana z patyczka do pięt (małe nacięcie na stopie dziecka) i badana pod kątem kilku chorób. Jednym z nich jest galaktozemia.

Jeśli u dziecka wystąpią objawy choroby, lekarz zasugeruje wykonanie badania kontrolnego w celu potwierdzenia. Badanie to obejmie zarówno próbkę krwi, jak i moczu.

Jeśli Twoje dziecko ma galaktozemię, lekarz będzie współpracował z Tobą w celu zaplanowania diety. Laktoza i galaktoza zostaną usunięte z diety dziecka. Zamiast tego dziecko otrzymuje preparat na bazie soi i musi unikać mleka lub jego produktów ubocznych.

Chociaż osoby z galaktozemią nigdy nie będą w stanie przetworzyć tego typu cukru, mogą prowadzić normalne życie, jeśli choroba zostanie odpowiednio wcześnie wykryta.

Oprócz wyeliminowania nabiału, lekarz może zalecić ograniczenie spożycia niektórych owoców, warzyw i słodyczy zawierających galaktozę. Ponadto dziecko może wymagać przyjmowania suplementów witaminowych i mineralnych, takich jak wapń, witamina C, witamina D i witamina K.

U niektórych dzieci występuje postać choroby zwana galaktozemią Duarte (DG), która jest łagodniejsza niż postać klasyczna (typ I). Dzieci z DG mogą mieć pewne problemy z przetwarzaniem galaktozy, ale ostatnie badania wykazały, że zmiana diety może nie być konieczna i większość dzieci radzi sobie dobrze, kontynuując karmienie piersią lub mieszanką zawierającą galaktozę…?

Dzieci z typem II lub III również będą miały mniej problemów niż dzieci z klasyczną galaktozemią. Nadal jednak może u nich wystąpić zaćma, problemy z nerkami i wątrobą oraz opóźnienie wzrostu. Dziewczynki z galaktozemią mogą wymagać leczenia hormonalnego po osiągnięciu dojrzałości płciowej.

Ważne jest, aby rodzice dziecka z galaktozemią współpracowali z zespołem opieki zdrowotnej w celu znalezienia sposobów na poradzenie sobie z chorobą i jej wpływem na codzienne życie.

Nowe badania wykazują, że dzieci w USA przekraczają limity spożycia napojów zawierających cukier.

Jeśli martwisz się o to, ile cukru jedzą Twoje dzieci, czas przyjrzeć się temu, ile go piją. Nowe badania potwierdzają, że dzieci i nastolatki spożywają o wiele za dużo cukru ze słodzonych napojów. Badanie przeprowadzone przez CDC wykazało, że dwie trzecie dzieci w USA pije co najmniej jeden słodzony napój dziennie (np. napój gazowany, sportowy lub słodki napój kawowy). Raport wykazał również, że chłopcy piją średnio nieco więcej: 20% chłopców pije 2 lub więcej napojów słodzonych dziennie, w porównaniu z 18% dziewcząt.

Ponieważ cukier dodany przyczynia się do problemów zdrowotnych, takich jak przyrost masy ciała, choroby serca, wysoki poziom cukru we krwi i ubytki, istnieje wiele powodów, aby powstrzymać dzieci przed codziennym jego spożyciem. American Heart Association zaleca, aby dzieci i nastolatki ograniczyły spożycie napojów słodzonych cukrem do 8 uncji tygodniowo – to mniej niż w przypadku zwykłej 12-uncjowej puszki napoju gazowanego.

Jako ogólny dzienny limit cukru dodanego, młodzi ludzie powinni spożywać mniej niż 6 łyżek stołowych (co stanowi około 100 kalorii lub 25 gramów). Porównaj to z ogromną ilością 39 gramów cukru zawartą w 12 uncjowej puszce napoju gazowanego. Ponadto, cukier dodany ukrywa się w pozornie niewinnych produktach, takich jak sos do makaronu, jogurt czy sos sałatkowy, dlatego dzieciom i nastolatkom zbyt łatwo jest przekroczyć limit podczas jednego posiłku, nie biorąc pod uwagę smakołyków. Oprócz ograniczenia spożycia napojów gazowanych i innych słodkich napojów, eksperci zalecają, aby dzieci unikały przetworzonej żywności i wypieków, takich jak ciastka, ciasta i słodkie płatki śniadaniowe.

Ciężko jest patrzeć, jak dziecko ma napad. Ale jeśli występuje on wraz z gorączką, zazwyczaj nie jest niebezpieczny. Dowiedz się więcej od lekarza na temat drgawek gorączkowych i co robić, aby pomóc dziecku.

Lekarze nie są pewni, w jaki sposób są one wywoływane. Może to być spowodowane temperaturą powyżej 100,4 F lub też napad może być wynikiem tego, jak szybko wzrasta gorączka u dziecka. Prawdopodobnie zauważysz napad, a następnie poczujesz, że dziecko jest rozpalone. Może to być pierwszy sygnał, że dziecko jest chore.

U kogo występują napady gorączkowe?

Choroba może wystąpić u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 6 lat. Najczęściej jednak występują one u maluchów w wieku od 12 do 18 miesięcy. Zazwyczaj dzieci przestają je mieć do 6 roku życia.

Prawdopodobieństwo wystąpienia napadu u dziecka jest większe, jeśli w rodzinie wystąpił on u innych osób. Prawdopodobieństwo wystąpienia drugiego napadu jest większe, jeśli dziecko miało już pierwszy.

Jak to wygląda?

Zależy to od rodzaju napadu gorączkowego.

Napady proste: Są najczęstsze i zwykle kończą się po minucie lub dwóch. Mogą jednak trwać nawet 15 minut.

Objawy obejmują:

• Drgawki Drżenie i drgawki całego ciała.

• Gorączka 100,4 lub wyższa

• Przewracanie oczami

• Brak reakcji

• Jęki

• Utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem

• Krwawienie z języka lub ust spowodowane gryzieniem

Dziecko może czuć się senne, rozdrażnione, zdenerwowane lub zdezorientowane przez kilka godzin po zakończeniu napadu.

Napady złożone: Występują rzadziej i mogą trwać dłużej niż 15 minut. Dziecko może mieć więcej niż jeden napad w ciągu dnia. Tylko jedna część ciała dziecka może drgać lub się trząść. Po zakończeniu napadu ręka lub noga mogą być słabe.

Bardziej niepokojący jest złożony napad gorączkowy. Może on wymagać dodatkowych badań, w tym badań laboratoryjnych, obrazowych, nakłucia kręgosłupa, a nawet przyjęcia do szpitala.

Co je wywołuje?

Napad gorączkowy może wystąpić zawsze, gdy dziecko ma gorączkę i jest w wieku poniżej 6 lat. Oto najczęstsze przyczyny gorączki:

Infekcje: Jeśli dziecko zaraziło się infekcją bakteryjną lub wirusową, może mieć gorączkę. Często winowajcą jest różyczka, zwana też szóstą chorobą, ponieważ powoduje ona szybki wzrost gorączki.

Szczepienia: Gorączka może wystąpić po niektórych szczepieniach ochronnych – zwłaszcza po szczepieniu przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR). Dziecko może mieć gorączkę od 8 do 14 dni po szczepieniu.

Jak mogę pomóc mojemu dziecku?

Zachowaj spokój i działaj szybko, aby zapobiec urazom:

• Przenieś dziecko w bezpieczne miejsce (np. na podłogę), aby nie mogło spaść.

• Przewróć dziecko na bok, aby nie zakrztusiło się śliną lub wymiocinami.

• Nie wkładaj niczego do ust dziecka.

• Nie przytrzymuj jej ani nie próbuj kontrolować drgawek.

Zadzwoń do lekarza po zakończeniu napadu, o ile trwa on krócej niż kilka minut, a dziecko oddycha/jest stabilne. Konieczne może być zbadanie dziecka w celu ustalenia przyczyny gorączki.

Niektóre dzieci, zwłaszcza niemowlęta poniżej 12 miesiąca życia, mogą wymagać przeprowadzenia badań lekarskich. Lekarz może chcieć się upewnić, że gorączka nie jest spowodowana zapaleniem opon mózgowych – poważną infekcją w wyściółce mózgu.

Czy powinienem skorzystać z pomocy doraźnej?

Zadzwoń pod numer 911, jeśli:

• Napad trwa dłużej niż 5 minut.

• Dziecko ma problemy z oddychaniem lub robi się niebieskie.

• Tylko jedna część ciała drga lub trzęsie się.

• Dziecko zachowuje się dziwnie godzinę lub więcej po zabiegu.

• Wygląda na odwodnionego.

• W ciągu 24 godzin dochodzi do kolejnego napadu.

Czy to się powtórzy?

U około 35% dzieci, które miały napad gorączkowy, w ciągu roku lub dwóch lat wystąpi kolejny. Dzieci, które w momencie pierwszego napadu mają mniej niż 15 miesięcy, są bardziej narażone na powtórkę.

Nie musi się to zdarzyć za każdym razem, gdy dziecko ma gorączkę lub w tej samej temperaturze, co pierwszy napad.

Czy moje dziecko może być leczone?

Lekarz może przepisać długotrwałe leki przeciwpadaczkowe, które dziecko może podawać w domu. Jest to bardziej prawdopodobne po napadzie złożonym. Jedna dawka żelu diazepamowego włożona do pupy dziecka zazwyczaj zatrzymuje drgawki. W przypadku ostrego napadu drgawek, leki należy podawać, gdy napad trwa dłużej niż 5 minut.

Czy napady gorączkowe powodują inne problemy?

Proste napady gorączkowe nie powodują uszkodzenia mózgu ani nie wpływają na zdolność dziecka do nauki. To nie to samo, co epilepsja. Jest to sytuacja, w której dziecko ma dwa lub więcej napadów bez gorączki. Występowanie napadów gorączkowych tylko nieznacznie zwiększa ryzyko zachorowania dziecka na padaczkę.

Po zwykłym napadzie gorączkowym dziecko powinno normalnie się rozwijać i uczyć. Prosty napad gorączkowy nie powinien powodować żadnych długotrwałych konsekwencji.

Dowiedz się, jakie są rodzaje szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych i kiedy Twoje dziecko ich potrzebuje.

U nastolatków i młodych dorosłych prawdopodobieństwo zachorowania na zapalenie opon mózgowych jest większe, dlatego wiele szkół wymaga szczepionki w klasach 7-12. Wymóg ten dotyczy także wielu szkół wyższych i wojska, ponieważ przebywanie w ciasnych pomieszczeniach, takich jak akademiki i koszary, również może zwiększyć ryzyko zachorowania.

Większość osób, które zachorowały na zapalenie opon mózgowych, wraca do zdrowia, ale może to być choroba zagrażająca życiu. Może również powodować choroby trwające całe życie, takie jak problemy z nauką i utrata słuchu. Poważniejszy rodzaj zapalenia opon mózgowych jest wywoływany przez bakterie i to właśnie na nie jest przeznaczona szczepionka.

Rodzaje szczepionek

Szczepionki mogą chronić dziecko przed pięcioma bakteriami wywołującymi zapalenie opon mózgowych, w tym bakteriami najczęściej występującymi w Stanach Zjednoczonych.

Dla dzieci i młodych dorosłych dostępne są głównie dwa rodzaje szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych:

• Skoniugowana szczepionka meningokokowa (MenACWY) chroniąca przed typami A, C, W i Y

• Szczepionki przeciwko meningokokom typu B (MenB) zapobiegające zakażeniom typu B

?

Typowy harmonogram

?

Lekarze zdecydowanie zalecają podanie jednej dawki szczepionki MenACWY dzieciom w wieku 11 lub 12 lat, a następnie dawki przypominającej w wieku 16 lat. Niektóre dzieci, w tym dzieci zakażone wirusem HIV, mogą potrzebować więcej dawek. Należy skonsultować się z lekarzem dziecka.

Jeśli nastolatek otrzyma pierwszą dawkę między 13. a 15. rokiem życia, będzie potrzebował dawki przypominającej w wieku 16-18 lat. Jeśli dziecko otrzyma pierwszą dawkę w wieku 16 lat lub starszym, nie będzie potrzebowało dawki przypominającej.

Lekarz może zaproponować szczepionkę przeciwko MenB dla nastolatków i młodych dorosłych w wieku 16-23 lat. Najlepszym momentem na jej podanie jest wiek 16-18 lat. Potrzebne będą dwie lub trzy dawki, w zależności od tego, jaką markę szczepionki zastosuje lekarz.

Schemat szczepień dla dzieci, które są bardziej narażone na zapalenie opon mózgowych

Młodsze dzieci będą potrzebowały szczepionki, jeżeli są bardziej narażone na zapalenie opon mózgowych, ponieważ:

• mają niedobór składnika dopełniacza, rzadką chorobę układu odpornościowego

• Mają uszkodzoną śledzionę lub mieli ją usuniętą

• Mieszkać na obszarze, na którym wystąpiło zapalenie opon mózgowych

• Przyjmował leki, które wpływają na jego układ odpornościowy

• Podróżowanie do kraju, w którym zapalenie opon mózgowych jest powszechne

W takich przypadkach lekarze zdecydowanie zalecają szczepionkę MenACWY dla dzieci w wieku od 2 miesięcy do 10 lat. Liczba dawek i dawek przypominających, których potrzebuje dziecko, zależy od jego stanu zdrowia, wieku oraz czasu, przez jaki jest narażone na ryzyko zachorowania. Na przykład dziecko z uszkodzoną śledzioną będzie narażone na ryzyko dłużej niż osoba, która wyjechała na tydzień do kraju, w którym zapalenie opon mózgowych jest powszechne. Skontaktuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czego potrzebuje Twoje dziecko.

Lekarze zalecają również, aby dzieci w wieku 10 lat i starsze, u których występuje powyższe ryzyko, otrzymywały standardowe dawki szczepionki MenB.

Schemat dla dorosłych

Osoby dorosłe potrzebują szczepionki, jeśli są bardziej narażone na zachorowanie na zapalenie opon mózgowych. Ryzyko jest takie samo jak w przypadku dzieci, a dodatkowo istnieje jeszcze kilka innych czynników:

• Naukowcy, którzy pracują z Neisseria meningitides, bakterią wywołującą zapalenie opon mózgowych, potrzebują MenAWCY i MenB.

• Osoby rozpoczynające służbę wojskową lub studenci pierwszego roku studiów mieszkający w akademiku potrzebują MenAWCY.

Istnieje inna szczepionka dla dorosłych, zwana polisacharydową szczepionką meningokokową (MPSV4). Jest ona przeznaczona dla osób w wieku 56 lat i starszych, które prawdopodobnie będą potrzebowały tylko jednej dawki:

• Nie otrzymały wcześniej szczepionki MenACWY

• Mieszkać na obszarze, na którym wystąpiło ognisko zapalenia opon mózgowych typu A, C, W lub Y

• Podróżować w miejsca, gdzie zapalenie opon mózgowych jest powszechne

Osoby w wieku 56 lat i starsze, które potrzebują więcej niż jednej dawki lub miały już szczepionkę MenACWY, mogą pozostać przy szczepionce MenACWY.

Czy istnieją sytuacje, w których nie należy się szczepić?

Zazwyczaj należy unikać szczepień, jeśli:

• Jesteś bardzo chory. Lekkie przeziębienie jest w porządku, ale z czymś więcej lepiej się wstrzymać.

• Wystąpiła poważna, zagrażająca życiu alergia na szczepionkę przeciwko zapaleniu opon mózgowych lub jej część. Lekarz może powiedzieć, co wchodzi w skład szczepionki.

• Wystąpiła ciężka reakcja na szczepionkę DTap lub lateks

• Wystąpił zespół Guillain-Barre. Należy zapytać lekarza, czy szczepionka jest dla Ciebie bezpieczna.

• Masz alergię na lateks

Mogą być w ciąży lub karmić piersią. W takich przypadkach zazwyczaj najlepiej jest unikać szczepionki, ale jeśli jest ona konieczna, lekarz może pomóc rozważyć argumenty za i przeciw.

Czy szczepionka wiąże się z ryzykiem?

W przypadku szczepionki MenACWY, w miejscu podania szczepionki może wystąpić zaczerwienienie lub bolesność. Zazwyczaj ustępuje to po dniu lub dwóch. Niektórzy mają również lekką gorączkę.

W przypadku zakażenia MenB niektóre z tych objawów mogą utrzymywać się przez 3-7 dni:

• Biegunka

• Gorączka lub dreszcze

• Ból głowy

• Ból mięśni i stawów

• Ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu podania zastrzyku

• Rozstrój żołądka

• Zmęczenie

Rzadko, ale może wystąpić reakcja alergiczna na szczepionki. Jest ona bardzo poważna i zwykle występuje w ciągu kilku godzin po szczepieniu. Należy zwrócić uwagę na:

• Zawroty głowy

• Szybkie bicie serca

• Trudności z oddychaniem

• Pokrzywka

• Obrzęk twarzy i gardła

• Nietypowe zachowanie

• Bardzo wysoka gorączka

• Słabość

W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z tych objawów należy wezwać pogotowie ratunkowe. Jeśli nie jesteś pewien, czy coś jest w normie, skonsultuj się z lekarzem.

Prawie wszystkie dziewczynki zaczynają miesiączkować przed 15 rokiem życia. Oto kilka powszechnych powodów, dla których pierwsza miesiączka może się opóźnić.

Do 15 roku życia 98% nastolatek zaczyna miesiączkować. Jeśli nie jesteś jedną z nich, umów się na rozmowę z lekarzem. Może on zapytać Ciebie i rodzica o historię Twojej rodziny, poziom codziennej aktywności i zbadać Cię, aby ustalić przyczyny opóźnienia. Przyczyny mogą nie być powodem do niepokoju. Mogą też świadczyć o chorobie, którą należy leczyć.

Historia rodziny

Jeśli Twoja mama nie dostała okresu do 15 roku życia lub później, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w Twojej rodzinie występuje zjawisko spóźnionego przekwitania. Może to być szczególnie prawdziwe, jeśli twoje ciotki, babcie i kuzynki również zaczęły miesiączkować dopiero w szkole średniej. Dziewczynki zazwyczaj dostają miesiączki 2-3 lata po tym, jak zaczynają się rozwijać ich piersi i 6-12 miesięcy po tym, jak zauważą śluzowatą wydzielinę z pochwy w bieliźnie. W niektórych rodzinach, w tym w Twojej, wszystkie te etapy mogą wystąpić później niż przeciętnie. Mimo to lekarz może chcieć wykluczyć inne problemy zdrowotne.

Niska waga

Jeśli ważysz znacznie mniej niż normalnie, może to wpłynąć na poziom hormonów i uniemożliwić wystąpienie miesiączki. Jeśli Twoja waga jest o 10% niższa od zdrowej dla Twojego wzrostu, może to uniemożliwić prawidłową pracę hormonów i zatrzymać miesiączkę. Z tego powodu dziewczęta cierpiące na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja czy bulimia, mogą nie zacząć miesiączkować.

Dodatkowa waga

Jeśli jesteś otyła, pierwsza miesiączka może nie pojawić się w zwykłym terminie. Aby cykl miesiączkowy przebiegał prawidłowo, organizm potrzebuje normalnego poziomu tkanki tłuszczowej. Zbyt duża lub zbyt mała ilość tkanki tłuszczowej może prowadzić do opóźnienia miesiączki. Otyłość u osoby o wzroście 5 stóp i 2 cale zaczyna się od 155 funtów.

Zbyt dużo ćwiczeń

Zbyt intensywny wysiłek fizyczny może również spowodować opóźnienie pierwszej miesiączki. Może się to zdarzyć w przypadku baletnic, biegaczek lub innych sportowców. Intensywne treningi spalają mnóstwo kalorii i mogą pozostawić bardzo mało tkanki tłuszczowej. W połączeniu z presją rywalizacji może to spowodować opóźnienie miesiączki aż do końca szkoły średniej.

Zbyt dużo stresu

Stres może być uciążliwy dla organizmu na wiele sposobów, a jednym z możliwych jego skutków jest opóźnienie pierwszej miesiączki. Może się tak zdarzyć, jeśli jesteś cały czas zestresowana, niezależnie od tego, czy przyczyną jest zbyt duża ilość zadań domowych, problemy rodzinne, intensywne treningi sportowe czy inne kwestie.

Leki

Niektóre rodzaje leków, w tym leki stosowane w leczeniu raka, wysokiego ciśnienia krwi, alergii i depresji, mogą powstrzymać wystąpienie miesiączki. Jeśli przyjmujesz którykolwiek z tych leków, lekarz mógł wyjaśnić ci, że taka sytuacja może mieć miejsce.

Problemy fizyczne

Bardzo rzadko może wystąpić brak miesiączki z powodu kształtu lub innych problemów związanych z pochwą, jajnikami, jajowodami lub macicą. Możesz mieć dodatkową tkankę, która zakrywa otwór, blokadę lub problemy fizyczne. Lekarz może ustalić, czy przyczyną mogą być te problemy.

Inne problemy zdrowotne

Do stanów, które mogą być przyczyną opóźnionych miesiączek należą:

• Problemy z częścią mózgu zwaną podwzgórzem lub z pobliskim narządem zwanym przysadką mózgową. Narządy te współpracują ze sobą w celu kontrolowania poziomu hormonów

• Zespół policystycznych jajników, który powoduje zaburzenie równowagi hormonalnej

• Choroby genetyczne, takie jak zespół kruchego X, zespół Turnera lub zespół niewrażliwości na androgeny

Lekarz pokazuje, jak rozpoznawać przypadki znęcania się nad dziećmi i co robić, gdy istnieje takie podejrzenie.

Kiedy myślisz o znęcaniu się nad dzieckiem, w pierwszej kolejności możesz pomyśleć o dziecku z siniakami lub innymi śladami, które wzbudzają niepokój. Jednak nie zawsze znaki są tak wyraźne. Przemoc może być fizyczna, seksualna lub emocjonalna. Dziecko może też być zaniedbywane, co oznacza, że jego opiekunowie nie zaspokajają podstawowych potrzeb, takich jak jedzenie czy bezpieczeństwo.

Jeszcze trudniej jest powstrzymać znęcanie się nad dzieckiem, ponieważ w większości przypadków sprawcą jest osoba, którą dziecko zna. Dziecko może niechętnie o tym mówić, ponieważ chce chronić tę osobę lub boi się, co zrobi, jeśli się odezwie.

Ważne jest, aby wiedzieć, jak rozpoznać różne rodzaje przemocy i co zrobić, jeśli się ją podejrzewa.

Rodzaje nadużyć wobec dzieci

Znęcanie się nad dzieckiem ma miejsce wtedy, gdy ktoś wyrządza krzywdę jego ciału lub zdrowiu emocjonalnemu, rozwojowi i dobremu samopoczuciu. Istnieją cztery główne rodzaje.

Przemoc fizyczna oznacza, że ktoś krzywdzi ciało dziecka lub naraża je na fizyczne niebezpieczeństwo. Nie ma znaczenia, czy dziecko doznało poważnych obrażeń, czy pozostały po nich ślady. Każda krzywda jest znęcaniem się. Dotyczy to również sytuacji, gdy ktoś:

• poparzył dziecko

• Uderza, kopie lub gryzie

• Przytrzymuje dziecko pod wodą

• Potrząsa dzieckiem lub rzuca nim

• Rzuca w dziecko przedmiotami

• Przywiązywanie dziecka

Wykorzystywanie seksualne to każdy rodzaj aktywności seksualnej z dzieckiem, nie tylko kontakt fizyczny. Dotyczy to również sytuacji, gdy ktoś:

• Zmusza dziecko do udziału w zdjęciach lub filmach pornograficznych

• Ma jakikolwiek kontakt seksualny z dzieckiem, od pocałunków w celach seksualnych do uprawiania seksu

• Wykonuje połączenia telefoniczne lub wysyła e-maile, SMS-y lub inne wiadomości o charakterze seksualnym

• Pokazywanie dziecku cudzych genitaliów, np. z użyciem lampy błyskowej

• Pokazywanie pornografii

• Opowiada sprośne dowcipy lub historie

Przemoc emocjonalna to wzorzec zachowań, które szkodzą dobremu samopoczuciu emocjonalnemu i rozwojowi dziecka. Może to oznaczać, że ktoś:

• Znęca się nad innymi, gdy dziecko jest w pobliżu, np. nad rodzicem, bratem, siostrą lub zwierzęciem domowym

• Nie okazuje miłości i przywiązania

• Ignoruje dziecko i nie udziela mu wsparcia emocjonalnego ani wskazówek

• Zawstydza, pomniejsza, krytykuje lub zawstydza

• Dokucza, grozi, zastrasza lub krzyczy

Zaniedbanie to sytuacja, w której opiekun nie zapewnia dziecku podstawowej opieki i ochrony, np:

• Ubrania

• Żywność

• Ciepło w zimne dni

• Mieszkanie z czystymi warunkami do życia

• Opieka medyczna

Zaniedbanie ma miejsce także wtedy, gdy ktoś pozostawia dziecko samo przez dłuższy czas lub w niebezpiecznych warunkach.

Inne rodzaje znęcania się nad dziećmi obejmują:

Nadużywanie substancji psychoaktywnych przez rodziców. Dzieje się tak, gdy dorośli zaniedbują lub krzywdzą dzieci poprzez zażywanie narkotyków lub alkoholu. Dotyczy to takich sytuacji, jak:

• Rodzic, który nie jest w stanie opiekować się dzieckiem, ponieważ jest pod wpływem narkotyków lub alkoholu

• Podawanie dziecku nielegalnych narkotyków lub alkoholu

• Wytwarzanie metamfetaminy (mety) w obecności dziecka

• Nadużywanie narkotyków lub alkoholu przez kobietę w ciąży, co naraża jej dziecko na kontakt z tymi substancjami

Zaniedbanie medyczne lub znęcanie się. Dziecko jest zaniedbane pod względem medycznym, gdy jego opiekunowie nie zapewniają mu potrzebnej opieki medycznej lub psychicznej. Nadużycie medyczne to rzadka sytuacja, w której opiekun kłamie na temat objawów choroby dziecka lub wyrządza mu krzywdę, próbując w ten sposób uzyskać niepotrzebną pomoc medyczną. Nazywa się to również zespołem Munchausena przez pełnomocnika.

Porzucenie. Wiele stanów uznaje to za formę zaniedbania dziecka. Dzieje się tak, gdy rodzic pozostawia dziecko bez wsparcia lub troski o jego dobro, lub gdy miejsce pobytu rodzica jest nieznane.

Handel ludźmi. Jest to w zasadzie rodzaj niewolnictwa. Dzieci są wykorzystywane do prostytucji, pornografii, żebrania, sprzedaży narkotyków lub długiej pracy za niewielkie wynagrodzenie.

Oznaki znęcania się nad dzieckiem

Nadużycie może być trudne do rozpoznania. Dzieci mogą mieć skaleczenia i siniaki lub wykazywać oznaki stresu z wielu powodów, które są normalną częścią dzieciństwa. Dlatego warto znać konkretne oznaki, których należy szukać, i zaufać swojemu przeczuciu, patrząc na cały obraz zdrowia fizycznego i emocjonalnego dziecka.

Oznaki przemocy fizycznej mogą obejmować:

• siniaki, pręgi lub inne obrażenia, których nie da się wyjaśnić lub które nie pasują do opowieści dziecka

• Oparzenia, zwłaszcza od papierosów, których nie da się wyjaśnić

• Ślady po urazach, które mają wzór, np. od ręki, paska lub innych przedmiotów

• Urazy, które są w różnych stadiach gojenia

• Nieleczone problemy medyczne lub stomatologiczne

Dzieci, które były maltretowane fizycznie mogą również

• Unikać wszelkiego rodzaju dotyku i kontaktu fizycznego

• Bać się powrotu do domu

• Wydaje się być zawsze w stanie podwyższonej gotowości

• Nosić odzież, która nie pasuje do pogody – np. długie rękawy w gorące dni – aby ukryć siniaki

• Wycofywanie się od przyjaciół i zajęć

Oznaki wykorzystywania seksualnego mogą obejmować:

• Unikanie pewnych osób bez wyraźnego powodu

• Zakrwawiona, podarta lub poplamiona bielizna

• Siniaki lub krwawienie wokół narządów płciowych

• Ból lub swędzenie wokół narządów płciowych, które może powodować problemy z chodzeniem lub siedzeniem

• Ciąża lub choroby weneryczne, zwłaszcza u dzieci poniżej 14 roku życia

• Odmawianie zmiany ubrania na oczach innych

• Ucieczka z domu

• Aktywność seksualna lub wiedza, którą ludzie zazwyczaj zdobywają dopiero w starszym wieku

Oznaki nadużycia emocjonalnego mogą obejmować:

• ciągłe zamartwianie się, że zrobiło się coś złego

• Problemy z mową lub opóźnienia w nauce i rozwoju emocjonalnym

• Depresja i niska samoocena

• Słabe wyniki w szkole

• Ekstremalne zachowanie, np. bycie zbyt posłusznym lub zbyt wymagającym

• Bóle głowy i brzucha bez wyraźnej przyczyny

• Dziecko nie wydaje się być blisko z rodzicem lub opiekunem

• Wykazuje małe zainteresowanie przyjaciółmi i zajęciami

Oznaki zaniedbania mogą obejmować:

• Ciągłe wyglądanie na brudne

• Pozostawanie samemu lub pod opieką innych małych dzieci

• Jedzenie więcej niż zwykle podczas posiłku lub zachowywanie jedzenia na później

• Opuszczanie dużej ilości zajęć szkolnych

• Słaby przyrost wagi i wzrost

• Brak opieki medycznej, stomatologicznej lub psychiatrycznej (zaniedbanie medyczne)

Te same oznaki zaniedbania można zaobserwować u dzieci, których rodzice lub opiekunowie nadużywają alkoholu lub innych środków odurzających.

Oznaki handlu dziećmi mogą obejmować:

• Częste opuszczanie zajęć szkolnych

• Ucieczka z domu

• Nagłe zmiany w stylu ubierania się lub w związkach

• Ma starszego „chłopaka” lub „dziewczynę”

• Mówią o potrzebie spłacenia długu

• Często opiekują się dziećmi, które nie są członkami ich rodziny

• Ich odpowiedzi na pytania wydają się przećwiczone

Co robić, jeśli podejrzewasz nadużycie

Jeśli podejrzewasz, że dziecko jest krzywdzone, koniecznie zgłoś to. To nie jest sprawa prywatna ani problem rodzinny. W grę może wchodzić dobro fizyczne i emocjonalne dziecka, a może nawet jego życie.

Nie potrzebujesz dowodu, aby zgłosić nadużycie. Jeśli podejrzewasz, że doszło do znęcania się, zadzwoń do lokalnych służb ochrony dziecka, na policję, do szpitala lub na gorącą linię, np. na krajową infolinię Childhelp National Child Abuse Hotline pod numerem 800-422-4453. Nie musisz podawać swojego nazwiska.

Jeśli podejrzewasz handel dziećmi, zadzwoń na krajową gorącą linię ds. handlu ludźmi pod numer 888-373-7888.

W zależności od sytuacji, istnieje wiele sposobów, aby pomóc dziecku:

• Jeśli dziecko potrzebuje natychmiastowej pomocy medycznej, zadzwoń pod numer 911.

• Zabierz dziecko do szpitala – jest to miejsce schronienia dla maltretowanych dzieci. Lekarze mogą sprawdzić, czy dziecko nie jest maltretowane i udzielić mu pomocy medycznej.

• Pomóż dziecku zachować bezpieczeństwo. Jeśli podejrzewasz, że ktoś, np. opiekunka do dziecka lub pracownik żłobka, wykorzystał dziecko, trzymaj je z dala od tej osoby i skontaktuj się z policją. Jeśli podejrzewasz, że to rodzic lub opiekun, nadzoruj dziecko, gdy przebywa w pobliżu tej osoby.

• Jeśli do przemocy doszło w szkole, powiedz o tym dyrektorowi. Zgłoś to także do lokalnego lub stanowego urzędu ds. ochrony dzieci.

• Pomóż dziecku w podjęciu terapii, aby zaczęło leczyć emocjonalne szkody, jakie wyrządziło mu wykorzystywanie.

• Zachęcaj dziecko do rozmowy o tym, co się stało. Nie rób z tego jednak przesłuchania. Skup się na słuchaniu.

• Upewnij się, że osoba czuje się wspierana i wie, że to nie jest jej wina.

• Najlepiej samemu nie konfrontować się z oprawcą. Zamiast tego skontaktuj się z policją lub agencją ochrony dziecka i pozwól im zająć się sprawą.

Skąd wiadomo, że doszło do zatrucia ołowiem? Możesz nie mieć objawów. Dowiedz się, jak rozpoznać ewentualne sygnały ostrzegawcze tego niebezpiecznego stanu.

• Wysokie ciśnienie krwi

• Bóle stawów i mięśni

• Utrata pamięci lub koncentracji

• Ból głowy

• Ból brzucha

• Nastrój

• Zmniejszona liczba plemników u mężczyzn

• Poronienie, poród martwego płodu lub przedwczesny poród w przypadku ciąży

Objawy u dzieci

Dzieci, które zatruły się ołowiem, mogą nie wykazywać żadnych objawów. Dla pewności warto poddać dzieci badaniom. Jeśli u maluchów wystąpią objawy zatrucia ołowiem, mogą one przybrać jedną z poniższych postaci:

• Drażliwość lub problemy z zachowaniem

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Problemy z nerkami

• Utrata słuchu

• Utrata apetytu

• Niewyjaśniona utrata wagi

• Zaparcia

• Pojawiające się i ustępujące bóle brzucha

• Wymioty lub mdłości

• Metaliczny posmak w ustach

• Ból mięśni i stawów

• Napady

Jeśli u Twojego dziecka wystąpi którykolwiek z tych objawów, natychmiast zleć badania na obecność ołowiu. Lekarz może zmierzyć ilość ołowiu we krwi za pomocą prostego testu.

Zadzwoń pod numer 911, jeśli u dziecka wystąpią poważne objawy zatrucia ołowiem, takie jak wymioty lub drgawki.

Zatrucie ołowiem może mieć trwałe skutki dla dziecka.

Jeśli jesteś w ciąży, możesz przekazać zatrucie ołowiem swojemu dziecku po prostu połykając przedmiot zawierający ołów lub wdychając pył ołowiu. Dzieci narażone na kontakt z ołowiem przed urodzeniem mogą urodzić się przedwcześnie, mieć niższą wagę urodzeniową lub problemy z nauką czy zachowaniem.

Wada wrodzona o podłożu genetycznym może powodować problemy z rozpadem pewnego białka u dziecka. Lekarz wyjaśnia, czym jest homocystynuria i co można z tym zrobić.

Białko jest zbudowane z mniejszych bloków strukturalnych zwanych aminokwasami. W normalnych warunkach organizm przetwarza te kwasy na energię niezbędną do wykonywania wszystkich czynności.

Kiedy masz HCY, Twój organizm nie może rozłożyć (zmetabolizować) aminokwasu zwanego metioniną. Jeśli nie jest leczony, kwas ten i inny zwany homocysteiną gromadzą się w krwiobiegu i mogą powodować poważne problemy.

Co to powoduje?

Specyficzny enzym w organizmie rozkłada metioninę. Jeśli masz HCY, to albo nie wytwarzasz tego enzymu, albo nie działa on prawidłowo.

Para genów mówi organizmowi, jak prawidłowo wytwarzać ten enzym. Jeśli oba geny nie działają, zachorujesz na homocystynurię.

Jest to choroba dziedziczna. Gen musi być przekazany przez oboje rodziców.

Jakie są objawy?

Dzieci urodzone z homocystynurią wyglądają zupełnie dobrze. Oznaki i objawy zaczynają się pojawiać w ciągu pierwszych kilku lat życia.

HCY ma różny wpływ na dzieci. Jeśli Twoje dziecko jest chore, może mieć wiele z tych objawów lub nie mieć ich wcale:

• Blade włosy i skóra

• Nietypowo ukształtowana klatka piersiowa

• Powolny przyrost masy ciała i wzrost

• Ciężka krótkowzroczność i zwichnięcie soczewki (co może prowadzić do ślepoty)

• Wysoka, smukła budowa ciała

• Długie, chude palce

• Słabe kości

• Zakrzepy krwi (zwiększające ryzyko udaru i chorób serca)

• Napady

Inne objawy mogą obejmować:

• Opóźnienia w rozwoju (powolne raczkowanie, chodzenie i mówienie)

• Trudności w uczeniu się i problemy intelektualne

• Zachowanie i problemy emocjonalne

Jak to się diagnozuje?

Dzieci w Stanach Zjednoczonych i wielu innych krajach są badane pod kątem homocystynurii (i innych schorzeń) wkrótce po urodzeniu. Jest to część badania krwi, zwanego badaniem noworodków.

Badanie to obejmuje test krwi, który może wykazać, czy u Twojego dziecka istnieje ryzyko wystąpienia HCY. Jeśli wyniki nie będą w normie, konieczne będzie wykonanie dodatkowych badań krwi i moczu, aby uzyskać pewną diagnozę.

Jak leczyć?

Lekarz specjalizujący się w chorobach metabolicznych, przeszkolony w zakresie chorób genetycznych, zaleci plan leczenia. Aby zapobiec problemom, należy rozpocząć je od razu.

Istnieją dwa rodzaje HCY. Łagodniejsza wersja może być leczona suplementami witaminy B6 wydawanymi na receptę. Lekarz prowadzący może przeprowadzić badania, aby sprawdzić, czy suplementy te mogą być pomocne.

Witamina ta pomaga zapobiegać problemom z zachowaniem i problemom intelektualnym u niektórych dzieci. Może zmniejszać ryzyko wystąpienia problemów z oczami i kośćmi oraz zakrzepów krwi.

Jeśli witamina B6 nie zadziała, dziecko zacznie stosować dietę o niskiej zawartości metioniny. Zazwyczaj musi być ona kontynuowana przez całe życie. Dietetyk specjalizujący się w zaburzeniach aminokwasowych może pomóc w opracowaniu planu żywieniowego na okres od niemowlęctwa i później.

Dziecko prawdopodobnie będzie musiało unikać pokarmów wysokobiałkowych, w tym:

• Mleko krowie

• Ser

• Mięso i ryby

• Jaja

Prawdopodobnie konieczne będzie ograniczenie lub unikanie niektórych innych pokarmów. Należą do nich:

• Orzechy i masło orzechowe

• Suszona fasola

• Mąka zwykła

Owoce i warzywa zawierają niewielkie ilości metioniny i mogą być spożywane w ściśle kontrolowanych ilościach.

Istnieją produkty spożywcze opracowane specjalnie dla osób z HCY. Należą do nich mąka, makaron i chleb, które mają niską zawartość metioniny.

Twoje dziecko prawdopodobnie będzie potrzebowało specjalnego preparatu zastępującego mleko. Zawiera on białko (bez metioniny) i inne składniki odżywcze potrzebne do prawidłowego wzrostu.

Lekarz może zadecydować o dodaniu suplementu diety:

• Betaina i kwas foliowy. Suplementy te mogą obniżyć niebezpiecznie wysoki poziom homocysteiny. Dzieci, u których nie następuje poprawa po zastosowaniu witaminy B6, często dobrze reagują na betainę.

• Witamina B12 i L-cysteina. HCY może być przyczyną niskiego poziomu tych potrzebnych substancji. B12 jest podawana w postaci zastrzyku. L-cysteina to kolejny aminokwas, który można przyjmować jako suplement, jeśli nie jest częścią specjalnego preparatu.

Krew i mocz dziecka będą regularnie badane, aby upewnić się, że leczenie działa. Czasami konieczne jest jego dostosowanie do rozwoju i zmian zachodzących u dziecka.

Czego mogę się spodziewać?

Jeśli dziecko rozpocznie leczenie w wieku niemowlęcym i pozostanie na nim, prawdopodobnie będzie rosło i rozwijało się normalnie. Leczenie może również zmniejszyć ryzyko udaru mózgu, chorób serca i zakrzepów krwi.

Nawet po zastosowaniu leczenia mogą wystąpić problemy z widzeniem. Można je usunąć za pomocą operacji lub innych metod.