Lekarz mówi ci.

To rzadkie i poważne schorzenie może być skutkiem przyjmowania aspiryny przez dzieci w okresie rekonwalescencji po infekcjach wirusowych. Jeśli jednak choroba zostanie wcześnie wykryta, wyniki są na ogół dobre.

Badania wykazały, że głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia zespołu Reyesa jest przyjmowanie aspiryny lub innych pokrewnych leków, zwanych salicylanami.

Z tego powodu lekarze zalecają, aby dzieci i nastolatki wracające do zdrowia po infekcjach wirusowych unikały przyjmowania aspiryny.

Co wywołuje tę chorobę?

Lekarze nie wiedzą do końca, co powoduje zespół Reyesa. Wiedzą, że niektórzy ludzie są podatni na zachorowanie, gdy przyjmują aspirynę w związku z chorobą wirusową.

Inni mają większe szanse na zachorowanie, jeśli:

• cierpią na zaburzenia, które wpływają na sposób rozkładania kwasów tłuszczowych w ich organizmie

• Były narażone na działanie niektórych toksyn, w tym rozcieńczalników do farb i produktów do zabijania owadów i chwastów

W przypadku wystąpienia zespołu Reyesa komórki całego ciała stają się obrzęknięte i gromadzą tłuszcze. W konsekwencji spada poziom cukru we krwi. Wzrasta poziom amoniaku i kwasów we krwi. Zmiany te mogą uderzyć w wiele narządów, takich jak mózg i wątroba, gdzie może dojść do poważnego obrzęku.

Objawy

Objawy choroby Reyesa pojawiają się zwykle 3 do 5 dni po rozpoczęciu infekcji wirusowej.

U dzieci poniżej 2 roku życia wczesne objawy mogą obejmować biegunkę i szybki oddech. U starszych dzieci i nastolatków wczesne objawy mogą obejmować ciągłe wymioty i niezwykłą senność.

W miarę trwania zespołu objawy mogą się nasilać i mogą obejmować:

• Zmiany osobowości (większa drażliwość lub agresja)

• Dezorientacja lub halucynacje

• Osłabienie lub niemożność poruszania rękami lub nogami

• Napady lub drgawki

• Ogromne zmęczenie

• Utrata przytomności

Reyes może zagrażać życiu. W przypadku wystąpienia tych poważnych objawów należy zadzwonić pod numer 911. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie i leczenie.

Zespół ten można pomylić z innymi schorzeniami, w tym z zapaleniem opon mózgowych (obrzęk błon pokrywających mózg i rdzeń kręgowy), reakcją na cukrzycę lub zatruciem.

Diagnoza

Lekarze nie dysponują specyficznym testem na obecność Reyesa. Zwykle wykonują badania moczu i krwi. Wykonują również badania pod kątem zaburzeń związanych z kwasami tłuszczowymi.

Inne badania mogą obejmować:

• Nakłucie rdzenia kręgowego (igła jest wprowadzana do przestrzeni poniżej końca rdzenia kręgowego w celu zebrania płynu)

• Biopsja wątroby (igła wprowadzana przez jamę brzuszną do wątroby w celu pobrania próbki tkanki)

• Biopsja skóry (lekarz pobiera niewielką próbkę skóry do badania)

• tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny (które mogą również wykluczyć inne problemy)

Czy istnieje leczenie?

Nie ma jednej metody leczenia, która powstrzymałaby zespół Reyesa, ale lekarze mogą podjąć pewne działania, aby zapewnić jego opanowanie. Mogą także próbować zapobiegać poważniejszym objawom i dopilnować, aby obrzęk mózgu został zahamowany. Do działań tych należą:

• Podawanie płynów dożylnie (IV)

• Leki moczopędne, które pomagają organizmowi pozbyć się soli i wody (i zatrzymać obrzęk)

• Leki zapobiegające krwawieniu

• Witamina K, osocze i płytki krwi (małe krwinki, które pomagają tworzyć skrzepy) w przypadku krwawienia z wątroby

Jakie są skutki długoterminowe?

Ponieważ lekarze coraz lepiej radzą sobie z szybkim i wczesnym rozpoznawaniem zespołu Reyesa, odsetek zgonów spadł z około 50% do mniej niż 20%. Oznacza to, że większość dzieci i nastolatków, które zachorowały na zespół, przeżywa i całkowicie zdrowieje.

To, w jakim stopniu dana osoba wyzdrowieje z zespołu Reyesa – oraz szanse na długotrwałe uszkodzenie mózgu – zależy w dużej mierze od stopnia obrzęku mózgu.

Przypadki, które szybko się pogarszają i prowadzą do śpiączki, częściej prowadzą do poważniejszych uszkodzeń mózgu.

Chcesz, aby obiad szkolny Twojego dziecka smakował wyśmienicie i dawał mu energię i składniki odżywcze, których potrzebuje w ciągu wspaniałego dnia w szkole – bez dużego wysiłku. To może być proste! Doktor pokazuje, jak to zrobić.

1/11

Pamiętasz, jak będąc dzieckiem, znalazłeś coś pysznego w swoim pudełku na lunch? A może wystarczyło jedno spojrzenie i zamieniłeś się z kimś innym? Teraz, gdy jesteś rodzicem, musisz zapakować coś, co spodoba się Twojemu dziecku. Jest to prostsze i zajmuje mniej czasu, niż mogłoby się wydawać.

Fajne do szkoły

2/11

Zamrażanie to najlepsza technika. Wypełnij foremki do muffinów jogurtem i/lub puree owocowym (bez dodatku cukru) i zamroź na noc. Jest to dobry sposób na przygotowanie porcji klopsików i quiche w rozmiarze dziecięcym. Rozmrażając się, te smakołyki pomogą utrzymać w chłodzie pozostałe rzeczy w pudełku na lunch dla dzieci w szkole. Wiele produktów – mięso, ryby, jajka, fasola, ser, mleko, ryż, makaron, majonez i masło – musi być schłodzonych.

Warzywa – to proste

3/11

Łatwo jest dodać kilka dodatkowych warzyw. Połóż na kanapce plasterki ogórka i startą marchewkę, aby dodać koloru i chrupkości. Szpinak lub cukinia, pokrojone w drobną kostkę, są łatwym dodatkiem do sosu pomidorowego, który możesz dodać do pełnoziarnistego makaronu. Nie chowaj ich wszystkich, aby dziecko przyzwyczaiło się do jedzenia warzyw, które może zobaczyć.

Kontrola bagażu

4/11

Księżniczka lub superbohater to modny znak w stołówce. Bagaż na lunch musi jednak mieć zarówno formę, jak i funkcję. Szukaj wytrzymałych toreb wielokrotnego użytku z kieszeniami na lód w środku. Sprawdź zamki błyskawiczne, wiązania i łatwo otwierane/zamykane pojemniki. Sprawdź też, czy są wolne od BPA.

Zrób własne przekąski

5/11

Zamiast kupować paczkowane produkty pełne przetworzonej żywności, wymyśl własne. Dzięki temu będziesz mieć pełną kontrolę nad tym, co się w nich znajduje. Zaopatrz się w 100% pełnoziarniste krakersy i mnóstwo rzeczy do układania przez dziecko, takich jak pepperoni z indyka, resztki pieczonego kurczaka, niskotłuszczowy ser, hummus, ogórki, pomidory i oliwki w plasterkach. Możliwości są bardzo szerokie!

Zachowaj kategorię PG

6/11

Pozwól dzieciom uczestniczyć w wybieraniu, przygotowywaniu i pakowaniu południowego posiłku. Im bardziej będą zaangażowane, tym większe prawdopodobieństwo, że zjedzą swój lunch. Pomyśl o PG jako o sugerowanej wskazówce dla rodziców. Zabierz je ze sobą na zakupy, żeby mogły zobaczyć, powąchać i dotknąć jedzenia. Wyznacz im jeden korytarz w dziale produktów w sklepie, a potem pozwól im wybrać owoce i warzywa, na które mają ochotę.

Zapakuj lekcję

7/11

Ładowanie pudełka na lunch to sposób, aby dzieci nauczyły się dokonywać dobrych wyborów żywieniowych. Naucz je zasady „Mój talerz”, aby pokazać, co wchodzi w skład zbilansowanego posiłku. Owoce i warzywa zajmują połowę talerza, a druga połowa jest podzielona między ziarna i białka. Z boku znajduje się okrąg, do którego można by wstawić szklankę z mlekiem. Poproś uczniów, aby sami je narysowali, aby utkwiło im w pamięci.

Nie bądź BO-RING!

8/11

Od czasu do czasu wymieniaj to, co znajduje się w pudełku na lunch dziecka, aby nie było ono przedmiotem wymiany lub wyrzucenia. Na główny posiłek zapakuj ciasto z czarnej fasoli lub zupę. Zamiast chleba połóż PB&J na ciastku ryżowym o smaku kakaowym lub na obwarzanku z cynamonowymi rodzynkami. Zrób kanapkę w środku, owijając cienkie plasterki indyka lub szynki wokół pełnoziarnistego chlebka, precla, marchewki lub niskotłuszczowego sera typu string. Zmieniaj pozycje w menu tak, aby były zbyt smaczne, by je zamienić!

W ich marzeniach

9/11

Poproś dziecko, aby narysowało obrazek przedstawiający wymarzony obiad i daj mu duże pudełko kredek. Im jaśniejsze, tym lepiej. Jabłka, marchewki, seler, winogrona, pomidory, fasola, zielenina, pomarańcze i borówki – w dowolnej kombinacji – zapewnią dzieciom kolory, których pragną, i składniki odżywcze, których potrzebują. Jeśli nie zjedzą nic poza słodyczami, skorzystaj z okazji, aby zainspirować je do poznania produktów, które pomagają im w nauce i zabawie.

Słodki sukces

10/11

Odrobina cukru lub tłuszczu nie szkodzi, jeśli dzięki temu dzieci jedzą więcej pożywienia, które jest dla nich korzystne. Wypróbuj poniższe zamienniki zdrowszych deserów obiadowych:?

• Do:

  Pełnoziarniste krakersy graham z naturalnym masłem orzechowym lub migdałowym zamiast …

• Nie rób tego:

  Czekoladowe ciasteczka kanapkowe

• Do:

  Paluszki selerowe posmarowane serkiem śmietankowym, z rodzynkami, zamiast …

• Nie rób tego:

  Batoników typu „Fun-size

• Do:

  Klementynka zamiast …

• Nie rób tego:

  Jednorazowego kubka przetworzonego, aromatyzowanego soku jabłkowego

?

Ostatni dzwonek na napoje słodzone

11/11

Podejmij zdecydowane kroki w sprawie napojów bezalkoholowych. Średnio 12-uncjowy napój gazowany zawiera około 10 łyżeczek cukru i 150 kalorii. Soki w kartonach, nawet te w 100% czyste, również zawierają dużo kalorii i cukrów. Nie podawaj ich w pudełku z lunchem na rzecz wody i niskotłuszczowego (1%) lub odtłuszczonego mleka, które są dobre dla dzieci.

Poznaj dietę, ćwiczenia i inne wskazówki, które pomogą Tobie lub Twojemu dziecku radzić sobie z codziennymi wyzwaniami zdrowotnymi związanymi z chorobą Gauchera.

Należy pamiętać, że choroba Gauchera u każdego przebiega inaczej. Niektórzy ludzie mają łagodne objawy. Inni mają poważne problemy zdrowotne.

Bez względu na to, w jaki sposób choroba dotknęła Ciebie lub Twoje dziecko, zwróć się do rodziny i przyjaciół, aby uzyskać potrzebne wsparcie emocjonalne. Mogą oni udzielić ci wsparcia, które jest tak ważne, aby pomóc ci stawić czoła problemom zdrowotnym, jakie Gaucher zsyła na twoją drogę.

Postaraj się także dowiedzieć jak najwięcej o chorobie. Im więcej będziesz wiedzieć, tym mniej przerażające będzie się to wydawać. Przeczytaj wszystko, co możesz na temat Gauchera. Zadaj swojemu lekarzowi wiele pytań. Zapoznaj się też z poniższymi wskazówkami, które mogą pomóc Tobie lub Twojemu dziecku zachować zdrowie i lepsze samopoczucie.

Radzenie sobie z bólem i zmęczeniem

Choroba Gauchera może powodować bóle kości. Ból ten, zwany kryzysem kostnym, może być na tyle silny, że nie pozwala spać w nocy. Osoby z chorobą Gauchera mogą odczuwać bóle stawów podobne do zapalenia stawów. Należy powiedzieć lekarzowi o swoim samopoczuciu, aby uzyskać ulgę.

Leczenie choroby Gauchera, takie jak enzymatyczna terapia zastępcza (ERT), powinno pomóc. Ty lub Twoje dziecko możecie także przyjmować leki przeciwbólowe. Dostosuj swój poziom aktywności i nie przejmuj się bólem.

Inną częstą dolegliwością związaną z chorobą Gauchera jest zmęczenie. Anemia – brak wystarczającej ilości czerwonych krwinek – może powodować uczucie zmęczenia. Aby pomóc w rozwiązaniu tego problemu:

• Zaplanuj przerwy na odpoczynek lub drzemkę w ciągu dnia

• Dzielenie dużych zadań na mniejsze

• Uzyskaj pomoc w obowiązkach lub pracy

• Kłaść się wcześniej spać

Zachowaj mobilność

Jeśli ból i zmęczenie utrudniają Ci chodzenie lub wchodzenie po schodach, udaj się do fizykoterapeuty. Może on nauczyć Cię ćwiczeń, które ułatwią Ci poruszanie się.

Jeśli masz problemy z utrzymaniem się na nogach, porozmawiaj z lekarzem o możliwości korzystania z laski lub chodzika, aby uniknąć upadków.

Ćwiczenie

Nawet jeśli zmęczony nie masz ochoty na ruch, twoje ciało potrzebuje ćwiczeń, aby zachować zdrowie.

Idealny program ćwiczeń dla osób z chorobą Gauchera łączy w sobie ćwiczenia siłowe, ćwiczenia równowagi i aerobik (ruch, który pobudza serce do pracy). Jeśli lekarz uzna to za stosowne, spróbuj następujących ćwiczeń:

• Podnosić niewielkie ciężary, aby wzmocnić mięśnie

• Stanie na jednej nodze, robienie kroków w bok i podnoszenie łydek poprawia równowagę i zapobiega upadkom

• Spaceruj, aby wzmocnić kości

Lekarz lub fizykoterapeuta może pomóc w opracowaniu programu ćwiczeń, który będzie dla Ciebie bezpieczny.

Dzieci także potrzebują ruchu. Jeśli Twoje dziecko ma słabe kości lub powiększoną śledzionę, powinno unikać sportów kontaktowych, takich jak piłka nożna, w których może doznać obrażeń. Zamiast tego zachęć je do spróbowania jednego z tych bezpieczniejszych zajęć:

• Pływanie

• Taniec

• Jazda na rowerze

• Spacer

Jedz dobrze

Jeśli w przebiegu choroby Gauchera dochodzi do powiększenia śledziony lub wątroby, może to powodować ucisk na żołądek. Możesz czuć się najedzony już po kilku kęsach jedzenia. Nawet jeśli nie jesteś głodny, musisz jeść pożywne posiłki, aby zachować zdrowie.

Dieta Twojego dziecka powinna zawierać odpowiednią ilość tłuszczu, kalorii i składników odżywczych, aby pomóc mu w rozwoju. Ty lub Twoje dziecko potrzebujecie dużo wapnia i witaminy D, aby utrzymać mocne kości.

Twój lekarz i dietetyk mogą pomóc w planowaniu zdrowych posiłków. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości składników odżywczych z pożywienia, być może będziesz musiał przyjmować suplementy witamin i minerałów.

Przestań się stresować

Poszukaj sposobów, aby uczynić swoje życie bardziej relaksującym i mniej stresującym. Ćwiczenia fizyczne mogą być bardzo pomocne. Można także spróbować technik relaksacyjnych, takich jak joga czy medytacja.

Radzenie sobie ze zmianami w organizmie

Należy poświęcić trochę czasu na wprowadzenie pewnych zmian w garderobie dziecka. Choroba Gauchera może mieć wpływ na wygląd dziecka. Dziecko może być niższe od swoich kolegów lub jego brzuch może wyglądać na okrągły z powodu powiększonej wątroby lub śledziony.

Możesz pomóc dziecku poczuć się lepiej, kupując mu nowe ubrania, które ukryją problematyczne miejsca. Bardziej komfortowe mogą być obszerne, rozciągliwe stroje.

Uzyskaj wsparcie

Otaczaj się ludźmi, którzy troszczą się o Ciebie lub Twoje dziecko i wspierają je. Kiedy czujesz się zaniepokojony lub zestresowany, zwróć się do bliskiej rodziny lub przyjaciół. Nie wahaj się prosić ich o pomoc, gdy czujesz się przytłoczony.

Jeśli czujesz się smutny, poproś swojego lekarza o pomoc w znalezieniu psychiatry lub terapeuty. Doradca może pomóc Tobie lub Twojemu dziecku dowiedzieć się więcej na temat skutków choroby Gauchera i poradzić sobie z nimi.

Zapytaj także swojego lekarza o możliwość dołączenia do grupy wsparcia. Spotkasz się tam z innymi osobami, które przechodzą przez te same problemy. Osoby te mogą podzielić się swoimi doświadczeniami i udzielić wskazówek, jak radzić sobie z codziennymi wyzwaniami związanymi z chorobą Gauchera.

Dowiedz się, czy substancja chemiczna BPA, która znajduje się w plastiku niektórych butelek na wodę i w wyściółce niektórych puszek z żywnością, jest bezpieczna.

Mimo to wiele osób nadal ma pewne wątpliwości. Niektóre z tych obaw sięgają badania CDC z 2008 roku, które wykazały, że 92% dorosłych mieszkańców USA ma w moczu ślady BPA. W całym kraju rozległy się sygnały alarmowe. W jaki sposób dostał się on do naszych ciał i co należy zrobić, jeśli w ogóle coś należy zrobić?

Dowiedz się, co nauka ma do powiedzenia na temat tej substancji chemicznej i co możesz zrobić, aby ograniczyć kontakt z nią, jeśli masz jakiekolwiek obawy.

Co to jest bisfenol A i gdzie można go znaleźć?

Jest to substancja chemiczna, która czasami znajduje się w twardym, przezroczystym plastiku pojemników na żywność i butelek na wodę. BPA jest również stosowany w materiale zwanym żywicą epoksydową, którym wyścielane są wnętrza niektórych metalowych puszek na żywność i napoje. Można go również znaleźć w niektórych urządzeniach medycznych, uszczelniaczach dentystycznych i płytach kompaktowych.

Przez pewien czas BPA był stosowany w wielu produktach. Jednak w 2010 r., kiedy na pierwsze strony gazet zaczęły trafiać obawy dotyczące bezpieczeństwa, FDA zwróciła się do producentów butelek dla niemowląt, kubków do karmienia i puszek do mleka dla niemowląt o zaprzestanie stosowania tej substancji chemicznej. Jest więc mało prawdopodobne, że masz już jakiekolwiek przedmioty dla dzieci zawierające BPA.

Producenci wielu innych butelek i pojemników na wodę również dobrowolnie zaprzestali stosowania BPA. Tak więc o ile kilkadziesiąt lat temu w domu mogło znajdować się wiele produktów zawierających tę substancję chemiczną, teraz jest to znacznie mniej prawdopodobne.

Dlaczego niektórzy ludzie są zaniepokojeni BPA?

Gdy substancja chemiczna znajduje się w puszce lub plastikowej butelce, może przedostać się do żywności lub napojów znajdujących się w pojemniku i przedostać się do organizmu po ich połknięciu.

Ludzie zaczęli się martwić o bezpieczeństwo BPA z powodu badań na zwierzętach, które wykazały związek między wysokim poziomem tej substancji chemicznej a bezpłodnością, cukrzycą, otyłością, chorobami serca i wysokim ciśnieniem krwi.

Najnowsze przemyślenia FDA

W 2014 r. FDA zakończyła 4-letni przegląd BPA i rozwiała niektóre obawy. Agencja twierdzi, że jest on bezpieczny w ilościach, które obecnie dostają się do żywności.

FDA twierdzi, że istnieje szereg najnowszych badań, które bagatelizują ryzyko związane z BPA dla ludzi. Na przykład, wiele wcześniejszych badań dotyczyło wpływu tej substancji chemicznej na myszy. W nowszych badaniach stwierdzono jednak, że ludzie rozkładają BPA w swoich organizmach szybciej niż myszy, więc wyniki badań na zwierzętach mogą nie mieć znaczenia dla nas.

Ponadto naukowcy odkryli, że organizm przekształca BPA w formę nieaktywną, jeśli dostaje się on do organizmu wraz z pożywieniem, w przeciwieństwie do bezpośredniego wstrzykiwania, co ma miejsce w przypadku zwierząt badawczych.

Jak mogę ograniczyć kontakt z BPA?

Czy nadal chcesz być bardzo bezpieczny? Jest kilka prostych kroków, które pomogą Ci uniknąć BPA:

Nie używaj plastikowych pojemników na żywność w kuchence mikrofalowej. Ciepło może spowodować, że z czasem ulegną one rozkładowi i uwolnią BPA.

Szukaj kodów recyklingowych na spodzie pojemników na żywność. Te z cyfrą 3 lub 7 często (ale nie zawsze) zawierają BPA.

Ogranicz spożycie żywności w puszkach. Większość z nich zawiera BPA w wyściółce.

Używaj pojemników szklanych, porcelanowych lub ze stali nierdzewnej, zwłaszcza do gorących potraw lub płynów. Najnowsze badania budzą wątpliwości, czy tworzywa sztuczne niezawierające BPA, w których stosuje się podobne substancje chemiczne o nazwach BPS i BPF, są rzeczywiście bezpieczniejsze.

Jeśli kości w stawie biodrowym nie są prawidłowo dopasowane do siebie, może wystąpić schorzenie zwane dysplazją stawu biodrowego. Dowiedz się, jakie są objawy, przyczyny, sposoby leczenia i inne.

Dysplazja stawu biodrowego to schorzenie, w którym panewka stawu biodrowego nie obejmuje w pełni kuli jednej z kości udowych. Biodro jest największym stawem kulistym w organizmie.

Kulka kości udowej (główka kości udowej) pasuje do panewki miednicy, tworząc staw biodrowy. Jeśli Twoje biodro jest ułożone tak, jak powinno, kula obraca się swobodnie w panewce i pozwala Ci się poruszać.

Jeśli jednak masz dysplazję, staw biodrowy może łatwo ulec zwichnięciu, a także zużywać się szybciej niż zwykle. Wyobraźmy sobie oponę samochodową, która nie jest wyważona. Bieżnik takiej opony zużyje się szybciej niż w przypadku jej prawidłowego wyważenia.

Większość osób cierpiących na dysplazję stawu biodrowego rodzi się z nią (jest to tzw. dysplazja rozwojowa lub wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego). Lekarze zazwyczaj sprawdzają ją u noworodków, a następnie podczas każdej wizyty kontrolnej aż do ukończenia przez dziecko pierwszego roku życia.

Objawy dysplazji stawów biodrowych

Oznaki i objawy dysplazji stawów biodrowych mogą zależeć od wieku. Niemowlęta mają czasem jedną nogę dłuższą od drugiej, a dzieci mogą mieć jedno biodro mniej elastyczne od drugiego lub kuleć, gdy zaczynają chodzić.

Jeśli jesteś nastolatkiem lub młodym dorosłym, pierwsze objawy, jakie możesz zauważyć, to ból biodra lub utykanie. Może także dochodzić do klikania lub trzeszczenia w stawie, ale mogą to być także objawy innych schorzeń biodra.

Ból pojawia się zwykle podczas wykonywania czynności fizycznych i jest zwykle zlokalizowany w przedniej części pachwiny. Może jednak występować również w bocznej lub tylnej części biodra. Na początku ból może być łagodny i występować sporadycznie, a z czasem może stać się bardziej intensywny i częstszy. Połowa pacjentów z dysplazją stawu biodrowego odczuwa ból także w nocy.

Ból może powodować lekkie utykanie. Utykanie może również wystąpić w przypadku słabych mięśni, deformacji kości lub ograniczonej elastyczności stawu biodrowego. Jeśli utykasz z jednego z tych powodów, prawdopodobnie nie będziesz odczuwać bólu.

Dysplazja stawu biodrowego – przyczyny i czynniki ryzyka

Dysplazja stawu biodrowego może występować rodzinnie i zdarza się częściej u dziewczynek niż u chłopców. Pojawia się u niemowląt, ponieważ staw biodrowy w chwili narodzin zbudowany jest z miękkiej chrząstki. Z czasem twardnieje i przekształca się w kość.

W tym czasie kula i panewka wzajemnie się formują, więc jeśli kula nie jest prawidłowo dopasowana do panewki, panewka może okazać się zbyt płytka i nie uformować się całkowicie na kuli.

Istnieje kilka powodów, dla których może się to zdarzyć tuż przed narodzinami dziecka:

• To pierwsza ciąża matki.

• Dziecko jest duże. Może to być oligohydramnios, czyli stan, w którym w worku owodniowym, w którym dziecko przebywało przez całą ciążę, jest zbyt mało płynu owodniowego, co ogranicza jego ruchy.

• Dziecko jest ułożone w pozycji miednicowej – oznacza to, że tył, a nie głowa, znajduje się w kierunku kanału rodnego.

Wszystkie te czynniki mogą zmniejszyć ilość miejsca w macicy, co może sprawić, że dziecku będzie ciasno, a piłeczka znajdzie się w niewłaściwej pozycji. Do tego stanu może się również przyczynić zawijanie dzieci w chusty z wyprostowanymi biodrami i kolanami.

Diagnostyka dysplazji stawów biodrowych

Niemowlęta:

Podczas pierwszej wizyty lekarz sprawdzi, czy dziecko nie ma dysplazji stawów biodrowych. Sprawdzi to, delikatnie poruszając nóżkami w różnych pozycjach, aby zobaczyć, czy staw pasuje do siebie. Jeśli dziecko było ułożone w pozycji leżącej na brzuchu lub lekarz podejrzewa, że może mieć dysplazję, prawdopodobnie wykona badanie ultrasonograficzne w ciągu pierwszych 3 miesięcy po urodzeniu, aby się upewnić.

Nastolatki i dorośli:

W przypadku objawów występujących w późniejszym okresie życia, lekarz rozpocznie od badania fizykalnego, zwracając uwagę na:

• Pochylenie miednicy

• Różnice w długości nóg

• Marnowanie mięśni

• Kulawizna

Lekarze sprawdzą również ruchomość biodra i mogą wykonać tzw. test impingementu, polegający na zgięciu biodra, a następnie przekręceniu go w kierunku środka ciała. Jeśli masz dysplazję stawu biodrowego, powinno to wywołać uczucie szczypania.

Jeśli lekarz podejrzewa, że masz dysplazję stawu biodrowego, może zasugerować wykonanie pewnych badań obrazowych. Rezonans magnetyczny może dostarczyć informacji o wszelkich uszkodzeniach chrząstki, a zdjęcie rentgenowskie może pokazać, jak poważna jest dysplazja.

Leczenie dysplazji stawów biodrowych

Niemowlęta:

Sposób leczenia dysplazji stawów biodrowych zależy od wieku dziecka i stopnia zaawansowania choroby. Dzieci, u których wcześnie rozpoznano dysplazję, mogą zazwyczaj przez kilka miesięcy nosić miękką ortezę, która utrzymuje kulkę stawu w panewce, aby pomóc w jej uformowaniu do właściwego kształtu. U dzieci starszych niż 6 miesięcy może być konieczny gips na całe ciało lub interwencja chirurgiczna.

Starsze dzieci i dorośli:

Operacja jest zwykle jedynym sposobem leczenia. Jeśli dysplazja jest łagodna, zwykle można ją leczyć artroskopowo, co oznacza, że chirurg wykonuje drobne nacięcia i używa narzędzi o długich rękojeściach oraz maleńkich kamer, aby rozwiązać problem.

Jeśli jednak dysplazja jest poważniejsza, a dziecko lub młody dorosły jest dojrzały pod względem szkieletowym, chirurg może być zmuszony do wycięcia panewki z miednicy i zmiany jej położenia, tak aby lepiej pasowała do kuli. Operację tę nazywa się osteotomią okołokostkową. Zabieg ten może pomóc w zapobieganiu lub opóźnieniu zapalenia stawu biodrowego, które może być skutkiem dysplazji.

Biodra poważnie uszkodzone z powodu dysplazji mogą wymagać operacji wymiany.

?

Powikłania dysplazji stawu biodrowego

Niemowlęta i małe dzieci:

• Dzieci, u których zastosowano gips, mogą chodzić nieco później niż oczekiwano, ale powinny nadrobić zaległości, gdy nie będą już w gipsie.

• Różnica w długości nóg może nie zniknąć.

• Panewka stawu biodrowego nadal może nie być tak głęboka, jak powinna i w późniejszym okresie życia może wymagać operacji.

Nastolatki i młodzi dorośli:

Dysplazja stawu biodrowego może prowadzić do rozwoju dwóch bolesnych powikłań:

• Choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego

• Rozdarcie chrząstki, która pomaga utrzymać stabilność biodra, nazywane rozdarciem wargowym

Czy Twoje dziecko potrzebuje gipsu typu spica? Oto co musisz wiedzieć o tym, jak działa gips, jak długo będzie założony i jak utrzymać dziecko w czystości i komforcie.

Możesz mieć kilka pytań, takich jak:

• Jak długo moje dziecko będzie musiało nosić gips?

• Jak mogę sprawić, żeby było mu wygodniej?

• Jak sprzątać wokół obsady?

Są to częste obawy. Jednak przy odrobinie cierpliwości i dobrej informacji zarówno Ty, jak i Twoje dziecko wyjdziecie z tego cało. To nie musi być przytłaczające.

Co to jest zastrzyk Spica?

Gips ten jest stosowany w celu utrzymania kości uda i miednicy w miejscu, aby mogły się one zagoić. Utrzymuje on kości stawu biodrowego we właściwej pozycji. Obejmuje obie nogi (może jedną tylko częściowo), talię i część brzucha. Zazwyczaj zakłada się go na okres od 6 tygodni do 3 miesięcy.

Odlewy Spica są najczęściej stosowane u niemowląt z rozwojową dysplazją stawu biodrowego (DDH) oraz u małych dzieci ze złamanymi nogami lub po operacji biodra lub miednicy.

Większość osób z dysplazją stawu biodrowego rodzi się z nią. Oznacza to, że część kulista górnej części kości udowej nie jest w całości objęta panewką stawu biodrowego. Pozwala to na zwichnięcie stawu biodrowego.

Jak zapewnić dziecku wygodę

Większość odlewów typu spica jest wykonana z włókna szklanego i szybko twardnieje. Są one wyposażone w wyściółkę, która pomaga chronić przed wilgocią. Utrzymanie ich w czystości i suchości jest nie tylko ważne, ale i trudne.

Pod większą pieluchą, która otacza gips, należy umieścić mniejszą pieluchę lub podpaskę. Poproś lekarza, aby pokazał ci, jak to zrobić. Często zmieniaj pieluszki i pielęgnuj skórę, aby zapobiec pieluszkowemu zapaleniu skóry. Nie wkładaj do środka gipsu żadnego balsamu ani pudru. Należy również:

• Codziennie kąpać je w gąbce.

• Utrzymuj odlew w czystości i suchości.

• Aby utrzymać go w suchości lub złagodzić swędzenie, używaj suszarki do włosów ustawionej na niską temperaturę.

• Na szorstkich krawędziach połóż wyściółkę, aby chronić skórę.

• Nie dopuszczać do zaklinowania się przedmiotów między odlewem a skórą.

• Codziennie sprawdzaj, czy na skórze nie ma owrzodzeń lub wysypki.

• Sprawdzaj kolor palców u stóp dziecka i upewnij się, że może nimi poruszać.

Lekarz może pomóc w przypadku pytań dotyczących wysokich krzesełek, karmienia piersią lub innych kwestii.

Po wykonaniu odlewu

Po zdjęciu gipsu skóra dziecka może być łuszcząca się lub przebarwiona, a kończyna może wydawać się nieco mała. Należy się tego spodziewać i wszystko wróci do normy.

Lekarz może zalecić, aby dziecko jeszcze przez jakiś czas nosiło ortezę, w zależności od tego, jak przebiega proces gojenia.

Rzęski to supercienkie palce, które wychodzą z komórek. Choroba genetyczna zwana pierwotną dyskinezą rzęsek (PCD) powoduje, że rzęski nie działają tak, jak powinny. Dowiedz się więcej o objawach PCD i sposobach jej leczenia.

Pierwotna dyskineza rzęsek (PCD) to rzadkie zaburzenie genetyczne, w którym rzęski nie działają prawidłowo.

Choroba ta występuje u około 1 na 15 000 osób na świecie.

Jak wpływa na mój organizm?

PCD powoduje głównie problemy w układzie oddechowym. Znajdujące się tam rzęski są odpowiedzialne za usuwanie śluzu i bakterii z dróg oddechowych. Jeśli nie działają one tak, jak powinny, nie można pozbyć się infekcji. Może to powodować szereg problemów, w tym:

• Zaburzenia oddychania (u noworodków)

• Ciągłe zatkanie nosa, infekcje i kaszel

• bronchiektazę, czyli uszkodzenie oskrzeli (dróg między tchawicą a płucami)

• Częste infekcje ucha, zwłaszcza u dzieci

• Trwałe uszkodzenie płuc

Cyliny zaczynają działać w organizmie jeszcze przed urodzeniem. W łonie matki biorą udział w tym, jak ułożone są narządy. Około połowa osób z PCD cierpi na chorobę zwaną przez lekarzy situs inversus, która powoduje odwrócenie położenia narządów wewnętrznych.

Stan zwany situs ambiguus lub heterotaksja występuje u 12% osób z PCD. Dotyczy to również nieprawidłowego ułożenia narządów, a mianowicie serca, wątroby, jelit i śledziony.

PCD może mieć również wpływ na płodność. Jeśli rzęski i flagella (ogonki) plemników nie działają, nie mogą one dotrzeć tam, gdzie powinny. Około połowa mężczyzn z PCD jest niepłodna. U kobiet rzęski w jajowodach mogą nie być w stanie wepchnąć jajeczka do macicy.

Co jest przyczyną?

PCD jest chorobą genetyczną spowodowaną mutacją (zmianą) w jednym z 32 genów, które badacze zidentyfikowali (do tej pory). Jest to tak zwane zaburzenie autosomalne recesywne. Oznacza to, że każde z rodziców ma jeden zmutowany gen i oboje są nosicielami choroby, ale nie mają żadnych jej objawów.

Ponieważ PCD ma podłoże genetyczne, nie można nic zrobić, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania.

Skąd mam wiedzieć, że na nią cierpię?

Najbardziej oczywistym objawem są ciągłe infekcje dróg oddechowych od urodzenia. Jednak PCD jest często pomijane lub mylone z czymś innym. Często jest mylone z astmą.

Lekarz najpierw poszuka objawów tak zwanej przewlekłej choroby zatokowo-płucnej. Choroba ta dotyczy zatok, uszu i płuc. Następnie sprawdzi, czy u pacjenta nie doszło do odwrócenia lub przestawienia narządów. Jeśli cierpisz na PCD, poziom tlenku azotu w nosie będzie bardzo niski. Jest to gaz, który wdycha się przez nos i usta.

Lekarz może również przeprowadzić badanie genetyczne, aby sprawdzić, czy pacjent jest chory na PCD. Może to być jednak trudne, ponieważ istnieje wiele genów, które mogą powodować tę wadę. Ponadto w każdym z tych genów istnieje więcej niż jedna możliwa mutacja.

Lekarz zdiagnozuje PCD tylko wtedy, gdy wynik testu będzie pozytywny i wystąpią objawy. Należy pamiętać, że negatywny wynik testu genetycznego nie oznacza, że pacjent nie ma PCD.

Jakie jest leczenie?

Lekarz zajmie się głównymi objawami choroby i ustali, jak duże szkody wyrządziła PCD w organizmie pacjenta. Nie ma lekarstwa na PCD, ale istnieją metody leczenia. Lekarz może:

• Ściśle monitorować czynność płuc i szybko zwalczać ewentualne infekcje, zwykle za pomocą antybiotyków

• Upewnij się, że drogi oddechowe są jak najbardziej drożne

• Upewnij się, że jesteś na bieżąco ze szczepieniami, szczególnie przeciwko grypie, pneumokokom (bakterie, które mogą powodować zapalenie opon mózgowych i płuc) oraz krztuścowi (kokluszowi)

• Założenie drenów do uszu w przypadku przewlekłych infekcji ucha

• Wykonaj operację, jeśli masz wrodzoną wadę serca spowodowaną heterotaksją

• W razie potrzeby zorganizować terapię logopedyczną i aparaty słuchowe

• Przeprowadzić operację zatok

Zespół Treachera Collinsa to wada wrodzona, która dotyczy głowy i twarzy. Może powodować zniekształcenia fizyczne, problemy ze słuchem i trudności społeczne. Nie ma na to lekarstwa, ale operacja może pomóc.

TCS występuje u około jednego na każde 50 000 urodzonych dzieci. TCS ma zawsze podłoże genetyczne, ale zazwyczaj nie jest dziedziczone.

W przypadku około 60% dzieci, które zachorują na tę chorobę, żadne z rodziców nie jest nosicielem genu. W ich przypadku szanse na przekazanie go kolejnemu dziecku są bardzo małe.

W pozostałych 40% przypadków dziecko otrzymuje go od jednego z rodziców. Szanse na przekazanie go przy każdej ciąży wynoszą 50%.

Objawy i problemy

Fizyczne objawy SKT różnią się u poszczególnych dzieci. U niektórych są one bardzo łagodne i trudne do zauważenia. U innych są one dość poważne. Objawy mogą obejmować:

• Płaski, zapadnięty lub smutny wygląd twarzy

• Zbyt małe kości policzkowe

• Oczy skośne w dół

• Brakująca tkanka powiek

• Wcięcie w dolnej powiece

• Rozszczep podniebienia (otwór w dachu jamy ustnej)

• Nieprawidłowe drogi oddechowe

• Mała górna i dolna szczęka oraz podbródek

• Niekształtne lub brak uszu

• Wzrost skóry przed uchem

Stan ten może utrudniać oddychanie, sen, jedzenie i słyszenie. Problemy z zębami i suchość oczu mogą prowadzić do infekcji.

Życie może być trudne dla osób z TCS. Deformacje mogą prowadzić do problemów w relacjach rodzinnych i społecznych. Poradnictwo i spotkania z terapeutą mogą być dobrym pomysłem w miarę rozwoju dziecka.

Czy moje dziecko ma zespół Treachera Collinsa?

Lekarz zbada Twoje dziecko po urodzeniu. Czasami to wszystko, co jest potrzebne do zdiagnozowania zespołu Treachera Collina. Lekarz może zażyczyć sobie wykonania zdjęć rentgenowskich lub innych zdjęć. Mogą one wykazać takie rzeczy, jak zbyt mała szczęka lub problemy z uszami, które trudno dostrzec. Niektóre objawy zespołu Treachera Collinsa są podobne do objawów innych schorzeń. Dlatego lekarz będzie chciał się upewnić.

Badania genetyczne mogą wykazać zmiany w genach, które mogły spowodować zespół Treachera Collinsa u Twojego dziecka. Pierwszym krokiem jest rozmowa z doradcą genetycznym, który wyjaśni Ci, na czym polega badanie i dlaczego możesz, lub nie, chcieć je wykonać. Twój lekarz może Ci w tym pomóc.

Jak leczyć zespół Treachera Collinsa?

TCS nie da się wyleczyć. I nie ma jednej metody leczenia, która byłaby najlepsza dla wszystkich osób cierpiących na ten zespół. Dzieje się tak dlatego, że każdy przypadek jest inny. Zależy to od problemów, z jakimi boryka się Twoje dziecko lub jakie może mieć w przyszłości. Jeśli Twoje dziecko ma TCS, powinieneś zbadać jego słuch.

Zniekształcone kości twarzy mogą również utrudniać Twojemu dziecku oddychanie i jedzenie. Jeśli Twój noworodek ma takie problemy, lekarz będzie miał dla Ciebie radę. Twoje dziecko może potrzebować rurki, aby pomóc mu w oddychaniu.

Wiele zabiegów chirurgicznych może poprawić lub usunąć problemy. Porozmawiaj z lekarzem o tym, co jest najlepsze dla Twojego dziecka i jaki jest najlepszy czas, aby się nim zająć.

Możliwe operacje, których może potrzebować Twoje dziecko:

• Operacja nosa w celu udrożnienia dróg oddechowych

• Operacja plastyczna ust w przypadku rozszczepu podniebienia

• Naprawa gałki ocznej

• Naprawa powieki

• Naprawa nosa

• Naprawa kości policzkowych

• Naprawa kości szczęki

• Operacja rekonstrukcji uszu

Wymagają one chirurga, który jest specjalistą w zakresie operacji na twarzy i głowie.

Inne rodzaje leczenia nie obejmują operacji – aparaty słuchowe, a także programy mowy i języka. Możesz zapisać się do grupy wsparcia dla rodzin dzieci, które mają SKT lub inne wady wrodzone. Twój lekarz lub szpital może pomóc Ci w znalezieniu takiej grupy.

Jeśli Twoje dziecko cierpi na tę chorobę, będziesz chciał zrobić wszystko, co w Twojej mocy, aby ułatwić mu życie. Deformacje twarzy mogą być prawdziwym wyzwaniem, ale dostępnych jest wiele informacji i wsparcia, które pomogą Ci w opiece nad dzieckiem.

Kiedy lekarka z Holandii opublikowała na Twitterze zdjęcie rentgenowskie baterii guzikowej lub dyskowej, która utknęła w przełyku dziecka, ludzie zwrócili na to uwagę. Od początku stycznia jej post był retweetowany ponad 8000 razy.

Kiedy lekarz z Holandii opublikował na Twitterze to niezwykłe zdjęcie rentgenowskie baterii guzikowej lub dyskowej utkniętej w przełyku dziecka, ludzie zwrócili na to uwagę. Od początku stycznia ich post był retweetowany ponad 8000 razy.

Tylko w tym tygodniu usunęliśmy 3 baterie dyskowe, które utknęły w przełyku niemowląt i małych dzieci” – napisała dr Lissy de Ridder w wiadomości dołączonej do zdjęcia. U jednego z nich uszkodzenie jest poważne i trwa przez całe życie. Prawdziwa katastrofa indywidualna i społeczna. Rodzice, ostrzegamy!

Przełyk to mięśniowy przewód łączący gardło z żołądkiem. Mała bateria guzikowa w kształcie cukierka może się przez niego rozpłynąć w ciągu zaledwie 2 godzin od połknięcia przez malucha.

Jest to sytuacja zagrożenia życia, w której należy rzucić wszystko – mówi dr Diane Calello, dyrektor medyczny Systemu Informacji i Edukacji o Truciznach w New Jersey.

Pamięta ona przypadek 3-letniej dziewczynki, która połknęła baterię guzikową ze swojej świecącej tiary. Lekarze z pogotowia ratunkowego uratowali dziewczynce życie, ale skończyło się na bliznach w przełyku.

Niebezpieczeństwo w gospodarstwie domowym

Nie sądzę, aby ludzie zdawali sobie sprawę, że [te baterie] są wśród nas, na widoku, w otoczeniu dzieci” – mówi Calello.

Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Centrów Zatruć zasilają one wiele rzeczy, które dzieci poniżej 5 roku życia mogą dostać w swoje ręce, w tym niektóre zabawki, gry, śpiewające kartki okolicznościowe i piloty zdalnego sterowania.

Jeśli wiesz, że jest coś, czym bawi się twoje dziecko, a co ma w sobie baterię, to szczerze mówiąc uważam, że powinieneś się tego pozbyć, ponieważ jest to po prostu zbyt niebezpieczne” – mówi Calello, profesor nadzwyczajny medycyny ratunkowej w Rutgers New Jersey Medical School.

Jej zdaniem baterie guzikowe stanowią większe zagrożenie niż kiedykolwiek wcześniej. To dlatego, że kilka lat temu konstruktorzy zaczęli produkować większe i bardziej wydajne typy baterii. 20-milimetrowa, 3-woltowa bateria guzikowa przewodzi dużo więcej prądu i jest bardziej prawdopodobne, że utknie w przełyku dziecka – mówi.

A za przełykiem znajdują się wszystkie główne naczynia krwionośne.

Liczy się każda sekunda

Jeśli zauważysz, że Twoje dziecko połknęło baterię guzikową lub nawet podejrzewasz, że mogło to zrobić, natychmiast zabierz je na pogotowie.

Twoje dziecko może mieć takie objawy, jak wymioty, ból brzucha, problemy z oddychaniem lub piekący ból gardła. Jednym z zewnętrznych sygnałów ostrzegawczych jest urządzenie lub zabawka, w której brakuje baterii.

Lekarze zazwyczaj próbują usunąć baterię za pomocą giętkiej rurki zwanej endoskopem, która przechodzi przez usta i w dół gardła, mówi Calello. ?

Ale jeśli bateria zaczęła się psuć, dziecko może potrzebować skomplikowanej operacji, aby naprawić uszkodzenie. Pewien mały chłopiec o imieniu Emmett przeszedł 10 kolejnych operacji, w tym jedną polegającą na wymianie przełyku. Jego rodzina założyła organizację non-profit o nazwie Emmetts Fight, aby podnieść świadomość na temat zagrożeń związanych z bateriami guzikowymi.

Jak zachować bezpieczeństwo

Emmett miał zaledwie 12 miesięcy, gdy połknął baterię, która wypadła z pilota. Aby zapewnić bezpieczeństwo swoim maluchom, należy owinąć taśmą komory baterii w takich urządzeniach. Umieść je również w miejscu niedostępnym dla dziecka lub malucha.

A jeśli masz baterie guzikowe, przechowuj je tak samo, jak trujące, niebezpieczne substancje chemiczne – mówi Calello.

Kiedy skończysz używać baterii, natychmiast wynieś je z domu, mówi lekarz pediatra i starszy redaktor medyczny Hansa Bhargava, MD. Nie wyrzucaj ich jednak do kosza. Poszukaj w Internecie lokalnych pojemników na baterie, centrów recyklingu lub punktów zbiórki.

Według niej wszystko, co małe i okrągłe, jest ekscytujące dla maluchów i mogą one mieć ochotę to połknąć. Dlatego magnesy i strączki po proszku do prania również należy trzymać z dala od małych rączek.

Podziel się tymi wskazówkami bezpieczeństwa z każdym, kto opiekuje się Twoim dzieckiem, np. z przyjaciółmi, sąsiadami czy dziadkami. Jak mówi Bhargava, wiele wypadków zdarza się w cudzych domach, nieumyślnie.

Aby uzyskać więcej informacji i porad, zadzwoń pod numer krajowej linii Poison Help 1-800-222-1222. Możesz także wysłać SMS o treści POISON pod numer 797979, aby włączyć kontrolę zatruć do swojego telefonu.