Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie dystrofii mięśniowych, grupy rzadkich chorób mięśni.

Dystrofia mięśniowa to grupa chorób, w wyniku których mięśnie z czasem stają się słabsze i mniej elastyczne. Przyczyną choroby jest problem z genami, które kontrolują, w jaki sposób organizm utrzymuje mięśnie w zdrowiu. U niektórych osób choroba zaczyna się już we wczesnym dzieciństwie. Inni nie mają żadnych objawów aż do wieku nastoletniego lub średniego.

To, jak dystrofia mięśniowa wpłynie na Ciebie lub Twoje dziecko, zależy od jej rodzaju. Stan większości ludzi pogarsza się z czasem, a niektórzy mogą stracić zdolność chodzenia, mówienia lub samodzielnego dbania o siebie. Nie dzieje się tak jednak w każdym przypadku. Inne osoby mogą żyć przez wiele lat z łagodnymi objawami.

Istnieje ponad 30 rodzajów dystrofii mięśniowej, a każda z nich różni się od siebie w zależności od:

• Geny, które ją wywołują

• Mięśnie, na które wpływa

• Wiek, w którym po raz pierwszy pojawiają się objawy

• Jak szybko choroba się pogarsza

Ludzie zazwyczaj chorują na jedną z dziewięciu głównych postaci choroby:

• Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD)

  jest najczęstszą postacią choroby. Występuje głównie u chłopców i rozpoczyna się między 3 a 5 rokiem życia.

• Dystrofia mięśniowa Beckera

  jest podobna do dystrofii Duchenne’a, ale łagodniejsza. Występuje również u chłopców, ale objawy pojawiają się później – między 11 a 25 rokiem życia.

• Dystrofia mięśniowa miotoniczna

  jest najczęstszą postacią u dorosłych. Osoby cierpiące na tę chorobę nie potrafią rozluźnić mięśni po ich skurczu. Choroba może dotyczyć zarówno mężczyzn, jak i kobiet, a jej początek przypada zwykle na wiek 20 lat.

• Wrodzona dystrofia mięśniowa

  zaczyna się przy urodzeniu lub wkrótce po nim.

• Dystrofia mięśniowa kończyn dolnych i górnych (limb-girdle muscular dystrophy)

  często zaczyna się w wieku kilkunastu lub dwudziestu lat.

• Dystrofia mięśniowa twarzoczaszkowo-obojczykowa

  dotyka mięśni twarzy, barków i górnej części ramion. Choroba może dotyczyć wszystkich, od nastolatków po osoby dorosłe po czterdziestce.

• Dystrofia dystalna mięśniowa

  dotyka mięśni ramion, nóg, rąk i stóp. Zwykle pojawia się w późniejszym wieku, między 40 a 60 rokiem życia.

• Dystrofia mięśniowa ustno-gardłowa

  zaczyna się w wieku 40 lub 50 lat. Powoduje osłabienie mięśni twarzy, szyi i ramion oraz opadanie powiek (ptoza), a następnie trudności w połykaniu (dysfagia).

• Dystrofia mięśniowa Emery’ego-Dreifussa

  Choroba dotyka głównie chłopców, zwykle zaczyna się około 10. roku życia. Osoby cierpiące na tę postać dystrofii często mają problemy z sercem, którym towarzyszy osłabienie mięśni.

Istnieje wiele metod leczenia, które mogą pomóc w utrzymaniu silnych i elastycznych mięśni, a naukowcy poszukują także nowych metod.

Przyczyny

Dystrofia mięśniowa może występować rodzinnie lub możesz być pierwszą osobą w rodzinie, która na nią zachoruje. Choroba ta jest spowodowana problemami w genach.

Geny zawierają informacje potrzebne komórkom do tworzenia białek, które kontrolują wszystkie funkcje organizmu. Jeśli gen ma problem, komórki mogą wytwarzać niewłaściwe białko, niewłaściwą jego ilość lub białko uszkodzone.

Na dystrofię mięśniową można zachorować nawet wtedy, gdy żadne z rodziców nie chorowało na tę chorobę. Dzieje się tak, gdy jeden z genów sam ulegnie uszkodzeniu. Jednak rzadko zdarza się, aby ktoś zachorował w ten sposób.

U osób z dystrofią mięśniową uszkodzone geny to te, które wytwarzają białka utrzymujące mięśnie w zdrowiu i sile. Na przykład osoby z dystrofią mięśniową Duchenne’a lub Beckera wytwarzają zbyt mało białka zwanego dystrofiną, które wzmacnia mięśnie i chroni je przed urazami.

Objawy

W przypadku większości typów dystrofii mięśniowej objawy zaczynają się pojawiać w dzieciństwie lub w wieku nastoletnim. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci z tą chorobą:

• Często się przewracają

• Ma słabe mięśnie

• Mieć skurcze mięśni

• Mieć problemy z wstawaniem, wchodzeniem po schodach, bieganiem lub skakaniem

• Chodzenie na palcach lub poruszanie się na wózku

U niektórych wystąpią również takie objawy jak:

• Skrzywiony kręgosłup (tzw. skolioza)

• Opadające powieki

• Problemy z sercem

• Problemy z oddychaniem lub przełykaniem

• Problemy z widzeniem

• Osłabienie mięśni twarzy

Uzyskanie diagnozy

Aby stwierdzić, czy dziecko cierpi na dystrofię mięśniową, lekarz będzie musiał sprawdzić różne części jego ciała. Zacznie od ogólnego badania fizykalnego. Lekarz zada także pytania dotyczące historii chorób w rodzinie oraz objawów, które zauważasz u swojego dziecka. Lekarz może zapytać o:

• Które mięśnie wydają się sprawiać problemy?

• Czy mają trudności z chodzeniem lub wykonywaniem zwykłych czynności?

• Od jak dawna to się dzieje?

• Czy ktoś w Twojej rodzinie choruje na dystrofię mięśniową? Jakiego rodzaju?

Lekarz może również zadawać pytania dotyczące sposobu, w jaki dziecko bawi się, porusza i mówi, a także jak zachowuje się w domu i w szkole.

Lekarz może zastosować różne testy, aby sprawdzić, czy nie występują schorzenia, które mogą powodować osłabienie mięśni.

• Badania krwi.

  Sprawdzają poziom pewnych enzymów, które mięśnie uwalniają, gdy są uszkodzone.

• Elektromiografia (EMG)

  . Lekarz umieści małe igły, zwane elektrodami, w różnych częściach ciała dziecka i poprosi je o powolne napinanie i rozluźnianie mięśni. Elektrody są podłączone przewodami do urządzenia, które mierzy aktywność elektryczną.

• Biopsja mięśnia.

  Za pomocą igły lekarz pobiera niewielki fragment tkanki mięśniowej dziecka. Obejrzy go pod mikroskopem, aby sprawdzić, których białek może brakować lub które mogą być uszkodzone. Badanie to może wykazać, jaki typ dystrofii mięśniowej może występować u Twojego dziecka.

• Testy siły mięśni, refleksu i koordynacji.

  Pomagają one lekarzom wykluczyć inne problemy z układem nerwowym.

• Elektrokardiogram lub EKG

  . Pomiar sygnałów elektrycznych z serca pozwala określić, jak szybko bije serce dziecka i czy jego rytm jest prawidłowy.

• Obrazowanie

  mogą wykazać jakość i ilość mięśni w ciele dziecka. Mogą one zawierać:

  • MRI, czyli obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego.

    W badaniu wykorzystuje się silne magnesy i fale radiowe, aby uzyskać obrazy narządów.

  • Ultrasonografia,

    które wykorzystuje fale dźwiękowe do tworzenia obrazów wnętrza ciała.

Lekarze mogą również zbadać próbkę krwi pod kątem obecności genów powodujących dystrofię mięśniową. Testy genetyczne mogą pomóc w rozpoznaniu choroby, ale są również ważne dla osób, u których w rodzinie występowała ta choroba i które planują założenie rodziny. Możesz porozmawiać z lekarzem lub doradcą genetycznym, aby dowiedzieć się, co wyniki tego testu oznaczają dla Ciebie i Twoich dzieci.

Pytania do lekarza

Chcesz dowiedzieć się jak najwięcej o stanie zdrowia swojego dziecka, aby dowiedzieć się, w jaki sposób może ono pozostać jak najzdrowsze. Możesz zapytać:

• Na jaki rodzaj dystrofii mięśniowej choruje pacjent?

• Czy potrzebne są dodatkowe badania?

• Czy musimy spotkać się z jakimiś innymi lekarzami?

• W jaki sposób choroba wpłynie na ich życie?

• Jakie rodzaje leczenia są dostępne?

• Jak będą się czuć?

• Co mogę zrobić, aby mięśnie były silne?

• Czy istnieją jakieś badania kliniczne, które byłyby dla nich korzystne?

• Czy moje pozostałe dzieci zachorują na dystrofię mięśniową?

Leczenie

W chwili obecnej nie ma lekarstwa na tę chorobę. Istnieje jednak wiele metod leczenia, które mogą poprawić objawy i ułatwić życie Tobie i Twojemu dziecku.

Lekarz zaleci odpowiednie leczenie w zależności od rodzaju dystrofii mięśniowej, na którą cierpi dziecko. Niektóre z nich to:

• Fizykoterapia

  wykorzystuje różne ćwiczenia i ćwiczenia rozciągające, aby utrzymać mięśnie silne i elastyczne.

• Terapia zajęciowa

  uczy dziecko, jak w pełni wykorzystać możliwości swoich mięśni. Terapeuci mogą również pokazać dziecku, jak korzystać z wózków inwalidzkich, aparatów ortopedycznych i innych urządzeń, które mogą pomóc mu w codziennym życiu.

• Terapia mowy

  nauczy je łatwiejszych sposobów mówienia, jeśli ich mięśnie gardła lub twarzy są słabe.

• Terapia oddechowa

  może być pomocna, jeśli dziecko ma problemy z oddychaniem. Nauczy się ono, jak ułatwić sobie oddychanie, lub otrzyma urządzenia, które mu w tym pomogą.

• Leki

  mogą pomóc w łagodzeniu objawów. Należą do nich:

  • Eteplirsen (Exondys 51), golodirsen (Vyondys53) i vitolarsen (Viltepso)

    w leczeniu DMD. Są to leki podawane we wstrzyknięciach, które pomagają w leczeniu osób z określoną mutacją genu prowadzącą do DMD, zwłaszcza poprzez zwiększenie produkcji dystrofiny. Należy porozmawiać z lekarzem dziecka o możliwych działaniach niepożądanych.

  • Leki przeciwpadaczkowe

    które zmniejszają skurcze mięśni.

  • Leki na ciśnienie krwi

    które

    ?

    pomagają przy problemach z sercem.

  • Leki, które osłabiają układ odpornościowy organizmu

    nazywane lekami immunosupresyjnymi; mogą one spowolnić uszkodzenie komórek mięśniowych.

  • Sterydy

    jak prednizon i defkazacort (Emflaza), które spowalniają uszkodzenie mięśni i mogą pomóc dziecku lepiej oddychać. Mogą one powodować poważne skutki uboczne, takie jak osłabienie kości i zwiększone ryzyko infekcji.

  • Kreatyna,

    substancja chemiczna normalnie występująca w organizmie, która u niektórych osób może pomóc w dostarczaniu energii do mięśni i zwiększeniu siły. Zapytaj lekarza swojego dziecka, czy takie suplementy są dla niego dobrym pomysłem.

• Chirurgia

  może pomóc w leczeniu różnych powikłań dystrofii mięśniowej, takich jak problemy z sercem lub połykaniem.

Naukowcy poszukują również nowych metod leczenia dystrofii mięśniowej w ramach badań klinicznych. W badaniach tych testuje się nowe leki, aby sprawdzić, czy są one bezpieczne i czy działają. Często są one sposobem na wypróbowanie nowego leku, który nie jest dostępny dla wszystkich. Lekarz poinformuje Cię, czy jedno z takich badań może być odpowiednie dla Twojego dziecka.

Opieka nad dzieckiem

To trudne, kiedy dziecko traci siły i nie może robić rzeczy, które mogą robić inne dzieci. Dystrofia mięśniowa jest wyzwaniem, ale nie musi uniemożliwiać dziecku cieszenia się życiem.

Jest wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc mu poczuć się silniejszym i czerpać z życia jak najwięcej.

• Odżywiaj się prawidłowo.

  Zdrowa, dobrze zbilansowana dieta jest korzystna dla dziecka. Jest ona również ważna dla utrzymania prawidłowej wagi, co może złagodzić problemy z oddychaniem i inne objawy. Jeśli dziecko ma trudności z przeżuwaniem lub połykaniem, porozmawiaj z dietetykiem o pokarmach, które mogą być dla niego łatwiejsze do spożycia.

• Bądź aktywny.

  Ćwiczenia fizyczne mogą wzmocnić mięśnie dziecka i poprawić jego samopoczucie. Spróbuj zajęć o małej intensywności, takich jak pływanie.

• Dbaj o odpowiednią ilość snu.

  Zapytaj lekarza lub terapeutę o łóżeczka lub poduszki, które mogą sprawić, że dziecko będzie bardziej wypoczęte i wygodne.

• Używaj właściwych narzędzi.

  Wózki inwalidzkie, kule lub skutery elektryczne mogą pomóc dziecku, jeśli ma ono problemy z chodzeniem.

Choroba będzie miała najprawdopodobniej duży wpływ na Twoją rodzinę. Pamiętaj, że możesz zwrócić się do lekarza, doradcy, rodziny lub przyjaciół o pomoc w radzeniu sobie ze stresem, smutkiem lub złością, które możesz odczuwać. Grupy wsparcia to także dobre miejsca, aby porozmawiać z innymi osobami, które żyją z dystrofią mięśniową. Mogą one pomóc dziecku nawiązać kontakt z osobami podobnymi do niego, a Tobie i Twojej rodzinie udzielić rad i zrozumienia.

Czego należy się spodziewać

Dystrofia mięśniowa u każdego przebiega inaczej. Niektóre dzieci mogą tracić siłę mięśni bardzo powoli, co daje im i ich rodzinom czas na dostosowanie się do zmian. Stan innych pogarsza się szybciej. Wiele osób cierpiących na tę chorobę będzie kiedyś potrzebowało wózka inwalidzkiego i pomocy w codziennym życiu, ale nie zawsze tak jest.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o dystrofii mięśniowej swojego dziecka. Wspólnie możecie opracować najlepszy możliwy plan leczenia i uzyskać wsparcie dla swojej rodziny.

Uzyskiwanie wsparcia

Aby dowiedzieć się więcej o dystrofii mięśniowej lub znaleźć grupę wsparcia w swojej okolicy, odwiedź stronę internetową Muscular Dystrophy Association (Stowarzyszenia Dystrofii Mięśniowej).

Zespół Nethertona to choroba genetyczna powodująca zmiany na skórze i włosach. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach, leczeniu i innych.

Osoby, które mają włosy bambusowe, zazwyczaj zauważają, że włosy na skórze głowy są rzadkie i kruche. Problem dotyczy także brwi i rzęs, ale nie paznokci. Nietypowa struktura włosa jest spowodowana nieregularnym rozproszeniem keratyny, czyli białka, które nadaje włosom wytrzymałość.

Osoby cierpiące na tę rzadką chorobę mogą być podatne na inne problemy skórne i infekcje.

Przyczyny powstawania włosów bambusowych

Włosy bambusowe są charakterystycznym objawem genetycznej choroby skóry zwanej zespołem Nethertona. Choroba ta wpływa na skórę i włosy, powodując suche, łuszczące się plamy oraz charakterystyczne bambusowe włosy. Zespół Nethertona jest chorobą trwającą przez całe życie, wywoływaną przez autosomalną recesywną cechę genetyczną.

Autosomalna recesywna choroba genetyczna występuje, gdy oboje rodzice mają tę samą cechę genu recesywnego. Rodzice nie wykazują objawów choroby i nie wszystkie ich dzieci zachorują na tę chorobę. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy dziecko otrzyma gen recesywny od obojga rodziców. Istnieje jedna szansa na cztery, że każde dziecko rodziców posiadających ten sam gen recesywny będzie miało omawianą chorobę.

Zespół Nethertona jest rzadki. W literaturze medycznej odnotowano tylko 150 przypadków tego schorzenia, ale może być ich więcej, które nie zostały zgłoszone lub zostały błędnie zdiagnozowane. Istnieją fizyczne objawy choroby, do których należą charakterystyczne anomalie włosów i skóry. Prawdziwa diagnoza wymaga przeprowadzenia badań genetycznych.

Eksperci powiązali zespół Nethertona z genem SPINK5, który kontroluje produkcję enzymów trawiących białka na skórze. Osoby z zespołem Nethertona wytwarzają zbyt dużo tego enzymu. W rezultacie mają mniejszą liczbę zewnętrznych warstw skóry niż większość ludzi.

Inne objawy zespołu Nethertona

Dzieci rodzą się już z objawami zespołu Nethertona.

Najwcześniejszymi oznakami tego stanu są:

• Zaczerwienienie

• Łuszcząca się lub ściągnięta skóra

• Wysypki.

Objawy te można łatwo pomylić z innymi chorobami skóry, takimi jak egzema. Egzema, znana również jako atopowe zapalenie skóry, to czerwone, swędzące plamy na skórze. Włosy bambusowe są charakterystycznym objawem zespołu Nethertona, ale ponieważ dzieci często mają cienkie, delikatne włosy, może nie być jasne, że włosy dziecka są nietypowe i że jest ono chore na tę chorobę.

Do innych wczesnych objawów zespołu Nethertona należą:?

• Przyciemniona i pogrubiona skóra?

• Prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji alergicznych

• Egzema

• Astma

• Problemy z przyswajaniem składników odżywczych z pożywienia (zaburzenia wchłaniania)

Brak grubości skóry w zespole Nethertona może powodować komplikacje zdrowotne.?

Powikłania u niemowląt. Zespół Nethertona jest związany z przedwczesnym porodem. Dzieci z tym schorzeniem są podatne na odwodnienie z powodu utraty płynów przez skórę. Dziecko może mieć również problemy z rozwojem, jeśli nie jest w stanie dobrze wchłaniać składników odżywczych.

Objawy skórne. Osoby w każdym wieku są narażone na ryzyko infekcji skórnych z powodu zespołu Nethertona. Wiele osób zgłasza również alergie i astmę, które utrzymują się przez całe życie. Skóra będzie wyglądała na czerwoną i łuszczącą się, a wysypki pojawią się w okrągłych plamach na ciele.

Wygląd włosów. Charakterystyczne bambusowe włosy często oznaczają, że osoby z zespołem Nethertona mają cienkie włosy. Ponieważ łodygi włosów łatwo się łamią, możesz mieć problemy z zapuszczeniem długich włosów. Brwi i rzęsy również mogą być rzadkie.

Leczenie zespołu Nethertona i włosów bambusowych

Nie ma leczenia samego zespołu Nethertona. Jest to stan trwający przez całe życie. Główne możliwości leczenia obejmują kontrolowanie objawów choroby.

Dyskomfort skóry. Lekarz zaleci leczenie miejscowe dla suchej, delikatnej skóry. Najczęściej przepisywane są preparaty do stosowania miejscowego. Może być konieczne stosowanie specjalnych środków nawilżających, a także kremów steroidowych, aby opanować stan zapalny. Może być konieczne przyjmowanie doustnych lub miejscowych leków przeciwhistaminowych w celu zmniejszenia skutków alergii.

Zaburzenia wchłaniania. Jeśli masz problemy z przyswajaniem składników odżywczych, lekarz może zalecić specjalną dietę. U niektórych osób konieczne jest podłączenie rurki do karmienia, aby mieć pewność, że otrzymują potrzebne im składniki odżywcze. Może to być bardziej powszechne u niemowląt, które nie rozwijają się prawidłowo.

Infekcje. Niektóre osoby z zespołem Nethertona są bardziej narażone na choroby skóry, takie jak opryszczka lub wirus brodawczaka ludzkiego (HPV). U osób z zespołem Nethertona często występują również bakteryjne zakażenia skóry. Lekarz przepisze odpowiednie leki na wszelkie infekcje, które mogą wystąpić u pacjenta.

Jeśli Twoje dziecko ma nadmiernie śmierdzące stopy, problem może być spowodowany wieloma przyczynami. Czytaj dalej, aby poznać różne przyczyny i sposoby leczenia śmierdzących stóp u dzieci.

Podobnie jak dorośli, niektóre dzieci dziedzicznie się pocą, mają zaburzenia skóry lub gruczołów albo pocą się bardzo z powodu niepokoju. Wypracowanie nawyków higienicznych, takich jak codzienne noszenie czystych, suchych i świeżych skarpetek, może pomóc w zmniejszeniu nieprzyjemnego zapachu.

Jednak w przypadku niektórych śmierdzących stóp nie da się zniwelować przykrego zapachu jedynie poprzez zmianę nawyków. Znajomość właściwych kroków, które należy podjąć, może pomóc w rozwiązaniu problemu. Jeśli te kroki nie pomogą, dziecko może potrzebować pomocy lekarskiej lub po prostu nowej pary butów.

Co jest przyczyną śmierdzących stóp u dzieci?

Przyczyn cuchnących stóp dziecka może być wiele. Niektóre z najczęstszych przyczyn to:

Konieczność bardziej regularnej zmiany skarpetek i butów. Często nieprzyjemny zapach stóp jest powodowany przez bakterie lub grzyby, które rozwijają się w butach lub na skórze. Bakterie te mogą być tak silne, że mogą przeżerać skórę stóp. Upewnij się, że Twoje dziecko codziennie myje stopy ciepłą wodą z mydłem i nosi czyste skarpetki. Ponadto niektóre materiały syntetyczne stosowane w obuwiu są bardziej podatne na tworzenie bakterii, gdy zmieszają się z potem.

Niepokój może sprawić, że dziecko będzie się bardziej pocić. Stopy niektórych dzieci pocą się bardziej, gdy odczuwają niepokój. Sposobem na kontrolowanie pocenia się może być zajęcie się niepokojem lub zdenerwowaniem.

Dziecko może cierpieć na chorobę zwaną nadpotliwością. Nadpotliwość to w zasadzie wymyślna nazwa nadmiernego pocenia się. Ten rodzaj pocenia się występuje przez cały rok, niezależnie od czynników zewnętrznych, takich jak temperatura czy rodzaj butów noszonych przez dziecko. Ma to więcej wspólnego z tym, jak pracują gruczoły dziecka i innymi czynnikami dziedzicznymi lub fizycznymi.

Zmiany hormonalne mogą sprawić, że nastolatki będą się bardziej pocić. Czasami nastolatki mogą generalnie produkować więcej potu, ponieważ ich organizm wydziela tak wiele nowych hormonów.

Co robić, gdy dziecko ma śmierdzące stopy?

Zanim zasięgniesz porady lekarza, spróbuj wykonać kilka prostych czynności w domu, aby sprawdzić, czy mogą one pomóc w rozwiązaniu problemu.

Upewnij się, że dziecko codziennie zmienia obuwie. Pomaganie dziecku w codziennej zmianie skarpetek i butów może zdziałać cuda w kwestii zapachu stóp.

Noś czyste i suche skarpetki. Upewnienie się, że skarpetki Twojego dziecka są czyste i suche pomaga upewnić się, że bakterie z poprzedniego dnia nie rozwijają się dalej na stopach.

Codziennie dokładnie myj stopy. Codzienne mycie stóp dziecka ciepłą wodą z mydłem, a następnie osuszanie ich zaraz po tym pomaga w utrzymaniu czystych, wolnych od bakterii stóp.

Unikaj ciasno dopasowanego obuwia. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że stopa dziecka będzie się bardziej nagrzewać, a tym samym produkować więcej potu, jeśli nosi ono zbyt ciasno dopasowane obuwie. Unikaj tego, upewniając się, że mają buty, które są luźniejsze lub dobrze dopasowane.

Nie kupuj dzieciom butów ani skarpetek wykonanych z materiałów syntetycznych. Buty wykonane z plastiku lub materiałów syntetycznych zwiększają prawdopodobieństwo rozwoju bakterii w ich wnętrzu. Dotyczy to również skarpetek. Tkaniny takie jak nylon, rayon i inne zwiększają szanse na pojawienie się nieprzyjemnego zapachu, ponieważ utrudniają przepływ powietrza do stóp dziecka. Trzymaj się bawełny, skóry i oddychających materiałów.

Wywietrz je. Bardzo pomocne może być także chodzenie boso i codzienne wietrzenie stóp. Zachęcaj dziecko do zdejmowania butów i skarpetek po szkole lub podczas zabawy w domu. Dzięki temu stopy będą miały trochę czasu, aby odetchnąć.

Stosuj produkty dostępne bez recepty. Jeśli Ty i Twoje dziecko wypróbowaliście już wszystkie powyższe sposoby i nadal nic się nie zmieniło, być może będziecie potrzebować pomocy nowoczesnej medycyny. Istnieje wiele proszków zwalczających nieprzyjemny zapach, antyperspirantów i wkładek zwalczających nieprzyjemny zapach, które mogą leczyć powszechne grzybicze zakażenia pokarmowe lub pomóc w walce z potem i nieprzyjemnym zapachem.

Zabierz dziecko na wizytę do pediatry. Jeśli wypróbowałeś wszystkie zdroworozsądkowe sposoby, ale nadal niepokoi cię nieprzyjemny zapach stóp u dziecka, w niektórych przypadkach pomocna może okazać się wizyta u pediatry. Będzie on w stanie leczyć bardziej zaawansowane bakterie i dogłębniej zbadać przyczyny. Może on również przepisać produkty klasy medycznej do leczenia wszelkich infekcji.

Mikrognatia jest stanem, w którym szczęka jest niewymiarowa. Dowiedz się, jak diagnozuje się i leczy mikrognatię.

Przyczyny mikrognatii

Mikrognatia może być częścią choroby genetycznej lub może być skutkiem przypadkowej mutacji. Czasami przyczyna pozostaje nieznana.

Kiedy dziecko jest w łonie matki, szczęka rozwija się w wyniku złożonego procesu. Kilka elementów musi urosnąć osobno, a następnie połączyć się ze sobą. Złożoność tego procesu może zwiększać prawdopodobieństwo, że coś może pójść nie tak.

Diagnozowanie mikrognatii w łonie matki

Czasami lekarze wykrywają mikrognatię jeszcze przed urodzeniem dziecka. Jeśli główka dziecka jest ułożona w prawidłowej pozycji, mogą oni zobaczyć szczękę za pomocą badania USG już w 10 tygodniu. Trójwymiarowe badanie ultrasonograficzne może lepiej uwidocznić szczękę.

Mikrognatyzm u dzieci diagnozuje się w łonie matki za pomocą dwóch metod. Lekarze mogą dokonać subiektywnej oceny na podstawie wyglądu zdjęć ultrasonograficznych lub mogą spróbować zmierzyć szczękę na podstawie zdjęć ultrasonograficznych.

Kiedy lekarze rozpoznają mikrognatyzm in utero, głównym problemem jest to, czy mikrognatyzm nie jest częścią większej choroby genetycznej. Dalsze badania, w tym badania genetyczne, mogą dać odpowiedź na to pytanie. Po postawieniu dokładnej diagnozy zespół opieki zdrowotnej może zaoferować rodzicom poradnictwo prenatalne i zapewnić dziecku lepszą opiekę poporodową.

Diagnozowanie mikrognatii po urodzeniu

Micrognathia jest najczęściej diagnozowana po urodzeniu dziecka, zwykle przez specjalistę w dziedzinie czaszkowo-twarzowej, czyli lekarza specjalizującego się w badaniu twarzy i głowy. Lekarz będzie szukał innych nieprawidłowości, które czasami pojawiają się wraz z mikrognatią.

Chociaż mikrognatia jest zwykle obecna przy urodzeniu, może pojawić się później. Oprócz wyglądu szczęki, rodzice i pracownicy służby zdrowia powinni zwracać uwagę na trudności w karmieniu i problemy z oddychaniem, w tym głośny oddech i przerwy w oddychaniu. Mikrognatyzmowi mogą również towarzyszyć trudności w ssaniu i połykaniu, co czasami prowadzi do powolnego przybierania na wadze.

Badania diagnostyczne często obejmują zdjęcia rentgenowskie lub tomografię komputerową. W badaniu snu można zmierzyć czynność serca, oddychanie i czynność mózgu. Można także sprawdzić poziom tlenu. ?

Leczenie mikrognatii

Czasami zbyt mała szczęka poprawia się sama, dlatego monitorowanie postępów dziecka może być formą leczenia. Jeśli mikrognatia koryguje się sama, zwykle następuje to w wieku od 6 do 18 miesięcy. Inne metody leczenia mogą być chirurgiczne lub niechirurgiczne. Ich celem jest zapobieganie blokowaniu dróg oddechowych przez język oraz zapewnienie odpowiedniego dopływu powietrza.

Leczenie niechirurgiczne

Lekarze mogą zalecić różne pozycje podczas snu, aby zapewnić drożność dróg oddechowych dziecka. W tym samym celu można zastosować urządzenie zwane rurką nosowo-gardłową. Jest ona wprowadzana do nozdrza i przez usta do gardła.

Być może wiesz, że niektórzy chrapiący używają urządzeń zwanych CPAP, które oznaczają ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych. Dzieci z mikrognatyzmem mogą używać podobnych urządzeń, aby poprawić swój dopływ powietrza. ?

Leczenie chirurgiczne

W przypadku dzieci z mikrognatyzmem dostępne są trzy główne zabiegi chirurgiczne:

Zrost języka z wargami. Operacja ta polega na przymocowaniu języka w inny sposób do dolnej szczęki, tak aby nie utrudniał on oddychania. ?

Osteogeneza dystrakcyjna żuchwy (MDO). Chirurg wykonuje nacięcia w kości dolnej szczęki po obu stronach. Wprowadza on urządzenia, które rozsuwają szczeliny, wspomagając wzrost kości w tym miejscu. Operacja ta wiąże się z pewnym ryzykiem, takim jak zakażenie i uszkodzenie nerwów, ale może poprawić stan dróg oddechowych w ciągu kilku tygodni.

Tracheostomia. W tej procedurze lekarze wykonują otwór w szyi i wprowadzają rurkę do tchawicy w celu udrożnienia dróg oddechowych. Tracheostomia wymaga starannej pielęgnacji, a czasem częstego odsysania. Jednym z powodów wykonywania MDO jest to, że dzięki niemu dzieci z mikrognatyzmem mogą uniknąć tracheostomii.

Syndromy związane z mikrognatią

Istnieje kilka zespołów, których objawem jest mikrognatia, w tym:?

Sekwencja Pierre’a Robina. Stan ten nazywany jest sekwencją, ponieważ zaburzona jest kolejność rozwoju w łonie matki. Niewymiarowa szczęka odsuwa język do tyłu i może uniemożliwić zamknięcie podniebienia, tworząc rozszczep podniebienia. Pierre Robin jest jednym z najczęstszych schorzeń związanych z mikrognatyzmem – występuje raz na 8 500 urodzeń. Może mieć charakter łagodny lub bardziej poważny.

Zespół Treachera Collinsa. Zespół ten powoduje, że dolna połowa głowy jest słabo rozwinięta, w tym szczęka, podniebienie, kości policzkowe i usta. Może mieć wpływ na oczy i uszy. Niektóre przypadki są poważne. Inne są tak łagodne, że dziecko nigdy nie zostaje zdiagnozowane. Choroba Treachera Collinsa może występować raz na 10 000 dzieci, może też być rzadsza. Niezdiagnozowane przypadki sprawiają, że trudno jest to stwierdzić.

Zespół Sticklera. Dzieci z zespołem Sticklera mają nieprawidłowy kolagen, czyli włókniste białko, które łączy i wspiera tkanki organizmu. Często mają problemy z rysami twarzy, oczami, uszami i stawami. Mogą mieć długą listę objawów lub tylko jeden czy dwa. Zespół Sticklera może występować nawet raz na 7500 osób, ale wiele przypadków pozostaje nierozpoznanych.

Mikrosomia półtwarzowa. W tym schorzeniu jedna strona twarzy jest słabo rozwinięta. Mikrosomia połowicza jest najczęstszą wadą wrodzoną twarzy, z wyjątkiem rozszczepu wargi i podniebienia. Występuje mniej więcej raz na 4 000 urodzeń. Występuje pod kilkoma innymi nazwami, takimi jak mikrosomia czaszkowo-twarzowa.

Jeśli uważasz, że Ty lub Twoje dziecko możecie mieć Micrognathię, porozmawiaj z lekarzem o postawieniu diagnozy i ustaleniu najlepszych dla Was metod leczenia.

Postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami, aby pomóc dzieciom pić wodę.

Zdrowe nawyki wyniesione z dzieciństwa nie tylko pomagają dziecku w okresie dorastania, ale także przyczyniają się do rozwoju zdrowych dorosłych. Problem w tym, że niektóre dzieci mają duży opór przed piciem wody. Choć na początku może się to okazać trudne, istnieje wiele sposobów, aby pomóc dzieciom w dostarczaniu im odpowiedniej ilości wody każdego dnia.

Jak nawadniać dzieci

Zacznij od siebie. Jednym z najlepszych sposobów nauczenia dziecka zdrowych nawyków związanych z nawadnianiem organizmu jest samodzielne modelowanie zachowań. Trzymanie się z dala od słodzonych napojów i soków, a picie głównie czystej wody pokazuje dzieciom, jak w praktyce wygląda zdrowe nawodnienie.

Spraw, aby to była zabawa. Takie rzeczy jak zabawne, kolorowe słomki lub kubki do picia wody mogą sprawić, że picie wody będzie dla dziecka bardziej atrakcyjne. Na rynku dostępnych jest wiele produktów dla dzieci, które mogą sprawić, że picie wody stanie się dla maluchów zabawą.

Pomocne może być także ustawienie stanowiska z niekapkiem, dzbankiem, butelkami, słomkami i kubkami, aby dziecko mogło się nawadniać, kiedy tylko zechce. Dając dziecku możliwość decydowania o swoim nawodnieniu, sprawiasz, że proces uczenia się jest pełniejszy i uczysz je, jak słuchać własnego ciała.

Jeśli Twoje dziecko nie lubi smaku wody w porównaniu z sokiem, zrobienie kostek lodu z mrożonych owoców subtelnie zmienia smak wody. Możesz nawet dodać niemrożone owoce lub zioła, aby stworzyć wodę infuzowaną.

Miej wodę zawsze pod ręką. Zachęć dzieci do picia większej ilości wody, ułatwiając im dostęp do niej. Kupuj butelki z wodą w rozmiarach dziecięcych, aby dziecku łatwiej było je trzymać i mieć pod ręką przez cały dzień.

Pomyśl o ograniczeniu słodzonych napojów i soków. Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby nie podawać dziecku żadnych napojów słodzonych przed ukończeniem drugiego roku życia. Dotyczy to soków owocowych, napojów gazowanych i sportowych napojów nawadniających.

Dzieci w wieku od jednego do trzech lat nie powinny pić więcej niż cztery uncje soku dziennie. Starsze dzieci mogą pić więcej soku, ale sok powinien być opcją, jeśli nie są dostępne całe owoce.

Ile wody powinno pić Twoje dziecko?

Niemowlęta mogą zacząć pić wodę w wieku sześciu miesięcy. Wystarczy im około 4-8 uncji wody, ponieważ mleko zapewnia resztę potrzebnego nawodnienia.

Dzieci w wieku od jednego do trzech lat powinny pić około czterech szklanek wody lub mleka dziennie. Po ukończeniu czterech lat należy zwiększyć ich spożycie do pięciu filiżanek, a po ósmych urodzinach do siedmiu lub ośmiu filiżanek.

Choć są to zalecane ilości płynów dla dzieci w określonym wieku, upały, zwiększona aktywność fizyczna lub stany chorobowe, takie jak grypa czy przeziębienie, mogą zwiększyć zapotrzebowanie dziecka na wodę.

Zapalenie dziąseł i warg to stan zapalny dziąseł i warg. Dowiedz się więcej o tym, co je wywołuje, dlaczego jest ważne i czego można się spodziewać.

Co to oznacza?

U jednego na czworo dzieci z zapaleniem dziąseł rozwinie się owrzodzenie jamy ustnej.

Na początku, po zakażeniu, dziecko może nie wykazywać zauważalnych objawów, ale z czasem mogą powstać wrzody lub owrzodzenia, które stają się coraz bardziej nieprzyjemne dla dziecka. Dziecko może wówczas gorączkować i stać się drażliwe.

Zapalenie dziąseł jest bardzo bolesne i często prowadzi do ślinienia się, odwodnienia oraz odmowy jedzenia i picia.

Pierwsze zakażenie wirusem jest zawsze najgorsze, a pęcherze są bardzo uciążliwe. Wirus pozostanie w organizmie dziecka do końca jego życia. Dziecko może mieć także inne epizody opryszczki (często nazywane zimnymi owrzodzeniami), ale zazwyczaj z wiekiem stan ten staje się mniej poważny.

Jak rozpoznać, że dziecko ma zapalenie dziąseł?

Zapalenie dziąseł jest infekcją wirusową, która powoduje następujące objawy:?

• Kilka małych pęcherzyków na dziąsłach, języku i wargach, które w końcu pękają i stają się bolesnymi, otwartymi owrzodzeniami

• Surowe dziąsła, które są obolałe i łatwo krwawią?

• Wrzody wokół zewnętrznych warg i ust

• Spuchnięte, obolałe węzły chłonne na szyi

• Gorączka utrzymująca się przez kilka dni

Co wywołuje zapalenie dziąseł

Zapalenie dziąseł i zatok jest wywoływane przez wirus opryszczki zwykłej typu 1 (HSV-1), infekcję wirusową, która zazwyczaj rozprzestrzenia się poprzez bliski kontakt fizyczny. Dzieci są zwykle narażone na zakażenie wirusem po pocałowaniu przez osobę zakażoną lub po wzięciu do ręki zabawki, którą miało w ustach inne dziecko zakażone wirusem.

Jak leczyć zapalenie dziąseł?

Możesz pomóc w opiece nad dzieckiem w domu, upewniając się, że otrzymuje ono wystarczającą ilość płynów i unika odwodnienia. Doustne płyny nawadniające mogą pomóc dziecku w uzupełnieniu płynów. Inne opcje to woda, mleko, napoje nawadniające i napoje z lodem.

Dzieciom można podawać płyny za pomocą zakraplacza zamiast butelki. Jest to na ogół wygodniejsze w ich obolałych ustach.

Jeśli dziecko może jeść, podawaj mu miękką dietę. Unikaj owoców cytrusowych oraz słonych i pikantnych potraw; składniki te mogą być szczególnie bolesne, jeśli wejdą w kontakt z owrzodzeniami lub pęcherzami.

W niektórych przypadkach dziecko może nie chcieć jeść, ale ważne jest, aby otrzymywało wystarczającą ilość napojów, aby nie doszło do odwodnienia.

Typowe objawy odwodnienia to m.in:

• Zawroty głowy lub światłowstręt

• Bóle głowy i mdłości

• Ciemnożółty mocz (mocz powinien być jasnożółty)

• Mniej mokrych pieluch, rzadsze chodzenie do łazienki

• Suchość warg, jamy ustnej i gardła

Jeśli dziecko nie chce nic pić i podejrzewasz, że jest odwodnione, jak najszybciej zabierz je na ostry dyżur lub do najbliższego szpitala. Objawy poważnego odwodnienia to m.in:

• Nie oddawanie moczu

• Utrata wagi

• Bladość skóry

• Suchość w ustach i na wargach

• Zapadnięte oczy

• Zimne dłonie i stopy

• Brak łez podczas płaczu

Leki na zapalenie dziąseł

Antybiotyki nie są skuteczne w leczeniu zapalenia dziąseł i zatok, ponieważ leczą one tylko infekcje bakteryjne. Są jednak inne rzeczy, które możesz zrobić dla swojego dziecka, aby złagodzić jego ból.

Ból w jamie ustnej. Dobrym rozwiązaniem na ból w jamie ustnej może być podanie dziecku płynu zobojętniającego sok żołądkowy. Można podawać go dziecku po posiłkach, stosując jako płyn do płukania jamy ustnej, który dziecko trzyma w ustach tak długo, jak to możliwe, a następnie wypluwa. Można także wlać kilka kropli do ust za pomocą wacika.

Unikaj stosowania zwykłych płynów do płukania jamy ustnej, ponieważ mogą one podrażnić jamę ustną dziecka.

Leki przeciwbólowe. Acetaminofen może pomóc w zmniejszeniu bólu i opanowaniu gorączki.

Lek przeciwwirusowy. W niektórych przypadkach lekarz przepisze dziecku lek przeciwwirusowy, który pomoże zmniejszyć owrzodzenia.

Wskazówki, jak uniknąć rozprzestrzeniania się zapalenia dziąseł

Wirus opryszczki, który wywołuje większość przypadków zapalenia dziąseł, jest bardzo zakaźny. Możesz zapobiec jego rozprzestrzenianiu się, nie dzieląc się z innymi dziećmi zabawkami, szklankami do napojów i naczyniami oraz nie całując ich.

Owrzodzenia jamy ustnej dziecka będą zaraźliwe przez około siedem dni. Gorączka może utrzymywać się do pięciu dni, a ból w ustach może utrzymywać się do tygodnia. Należy obserwować dziecko, aby upewnić się, że gojenie przebiega prawidłowo. Dziecko nie powinno wracać do szkoły, dopóki nie minie gorączka i nie wykaże poprawy.

Zaburzenie zahamowanego zaangażowania społecznego jest zaburzeniem przywiązania występującym u małych dzieci. Dowiedz się, co je powoduje, czego można się spodziewać i więcej.

Oto wszystko, co należy wiedzieć o DSED, od przyczyn, po leczenie i wiele więcej.

Zrozumienie zaburzeń przywiązania

Zaburzenia przywiązania są powszechne u dzieci, które zostały porzucone lub doświadczyły traumy w młodym wieku, takiej jak negatywne doświadczenia lub niewystarczająca opieka ze strony rodziców lub opiekunów. Może to uniemożliwić dziecku tworzenie znaczących i bliskich więzi z ludźmi.

Zaburzenia przywiązania można podzielić na dwa typy, w zależności od zachowania dziecka:

1. Reaktywne zaburzenie przywiązania (RAD). Dzieciom z RAD trudno jest nawiązać emocjonalną więź z rodzicami lub opiekunami i innymi ludźmi. Dzieci te obawiają się interakcji z innymi i mają problemy z panowaniem nad swoimi uczuciami lub ich wyrażaniem.

2. DSED. W przeciwieństwie do dzieci z RAD, dzieci z DSED wydają się być niezwykle przyjazne i otwarte. Przejawiają zachowania pozbawione zahamowań społecznych. Oznacza to, że są impulsywne i z łatwością rozmawiają z nieznanymi ludźmi i przypadkowymi nieznajomymi. Mogą mieć jednak problemy z tworzeniem trwałych i znaczących więzi z innymi.

Dzieci z zaburzeniami przywiązania wymagają odpowiedniego leczenia i opieki. Nieleczone zaburzenia przywiązania mogą prowadzić do zaburzeń psychicznych w późniejszych etapach życia.

Przyczyny DSED

DSED może wystąpić u dzieci z następujących powodów:?

• Nieobecność opiekuna lub rodzica w pierwszych latach dzieciństwa

• Brak miłości, opieki lub wsparcia emocjonalnego w okresie dorastania

• Zaniedbanie lub porzucenie przez opiekunów?

• Brak stałego opiekuna lub powtarzające się zmiany opiekunów

• Negatywne doświadczenia, takie jak trauma w dzieciństwie lub wykorzystywanie seksualne

• Dorastanie w rodzinach zastępczych lub domach dziecka

Czynniki te mogą utrudniać dzieciom nawiązywanie głębszych kontaktów z innymi ludźmi. Może to również powodować, że zachowują się one w sposób pozornie beztroski lub nadmiernie przyjazny.

Objawy DSED

U dzieci już w wieku 9 miesięcy mogą wystąpić objawy DSED. Jeśli u dziecka występują choćby dwa z poniższych objawów, może ono mieć DSED:?

• Nie są nieśmiałe ani przestraszone, ale podekscytowane, gdy spotykają obcych lub nieznanych ludzi.

• Są niezwykle przyjacielskie, rozmowne lub fizycznie bliskie w kontaktach z nieznajomymi.

• Zachowują się w sposób społecznie nieakceptowalny, zgodnie z normami społecznymi.

• Opuszczają bezpieczną przestrzeń i odchodzą z nieznajomym.

• Nie pytają swoich opiekunów ani nie wahają się przed wyjściem z nieznajomym.

• Są impulsywne i pozbawione zahamowań społecznych.

• Nie byli otoczeni odpowiednią opieką lub mają za sobą traumatyczne przeżycia.

Dzieci z DSED mają poważne trudności w nawiązywaniu ciepłych, czułych i bliskich więzi z innymi dziećmi lub dorosłymi. Jeśli DSED nie zostanie zdiagnozowane, wiąże się z następującymi problemami w późniejszym życiu:?

• Pojawiające się zaburzenia osobowości, takie jak zaburzenie osobowości typu borderline

• Zaburzenia zachowania, takie jak zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)

• Uzależnienie od narkotyków i nadużywanie substancji

Diagnoza DSED

Pamiętaj, że nie wszystkie dzieci, które są przyjaźnie nastawione do obcych, mają DSED. Twoje dziecko może być naturalnie otwarte i rozmowne w kontaktach z innymi. Jednak zawsze będzie szukało twojej zgody, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo.

Dziecko z DSED jest zazwyczaj zdystansowane i nie szuka aprobaty opiekuna. Jeśli dziecko w ogóle nie boi się wychodzić z domu z nieznajomymi, być może warto zabrać je do lekarza.

Diagnozę DSED może postawić pediatra lub terapeuta. Obserwują oni dziecko i przeprowadzają testy zdrowia psychicznego. Pomaga to zrozumieć historię dziecka, jego emocje, stan psychiczny i zachowania społeczne.

Postępowanie w przypadku DSED

Jeśli u dziecka zdiagnozowano DSED, otrzyma ono wszelką potrzebną opiekę w ramach specjalnego planu leczenia. Pomoże to dziecku przezwyciężyć negatywne doświadczenia i dorastać w celu stworzenia znaczących relacji z rodzicami i innymi osobami.

W leczeniu DSED bierze udział cała rodzina, aby dziecko mogło nawiązać więź z opiekunami. Leczenie może obejmować następujące terapie, w zależności od wieku dziecka:?

Terapeuta pomaga także rodzicom w kontaktach z dziećmi, w opiece nad nimi i wspieraniu ich w celu wzmocnienia więzi. Dzięki temu dzieci czują się stabilne, bezpieczne i kochane, co pozwala im szybciej wrócić do zdrowia.

Opieka nad dzieckiem

DSED może być poważnym problemem, jeśli nie jest leczone. Chociaż terapia może być czasochłonna, jest ona najskuteczniejszym sposobem leczenia DSED. Jeśli jesteś opiekunem, zapewnij swojemu dziecku miłość, opiekę i wsparcie emocjonalne, którego potrzebuje.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o sokach owocowych dla dzieci, poznaj ich wady, zalety, ryzyko, korzyści i jak mogą wpływać na zdrowie.

Korzyści płynące z picia soków owocowych

Wysoka zawartość składników odżywczych. Sok owocowy zawiera wiele tych samych witamin, minerałów i związków fitochemicznych, co cały owoc. Fitochemikalia to związki roślinne o działaniu prozdrowotnym, które mogą pomóc w walce z rakiem i innymi chorobami. W niektórych badaniach wykazano, że umiarkowane picie czystego soku owocowego obniża ciśnienie krwi i zmniejsza ryzyko chorób serca.

Łatwo dostępne. Sok owocowy może być opłacalną metodą wspomagania realizacji zaleceń dietetycznych dotyczących spożycia owoców. Wiele dzieci nie spożywa wystarczającej ilości owoców. Dzieci powinny spożywać od 1 do 2 filiżanek owoców dziennie, w zależności od wieku. Połączenie soku owocowego z pełnymi owocami może ułatwić dzieciom spożywanie wystarczającej ilości owoców w diecie. Sok owocowy może również zapewnić dostęp do większej liczby owoców przez cały rok.

Wady soków owocowych

Brak błonnika. W soku owocowym brakuje przede wszystkim dobroczynnego błonnika, który znajduje się w całych owocach. Dzieci w Stanach Zjednoczonych spożywają mniej niż połowę zalecanej dziennej porcji owoców. Połowa spożywanych przez nie porcji owoców pochodzi z soków. Ponadto 9 na 10 dzieci w USA nie otrzymuje wystarczającej ilości błonnika.

Błonnik pochodzący z owoców może być szczególnie korzystny ze względu na swoje działanie prebiotyczne. Dzieci, które jedzą więcej całych owoców, mają więcej dobrych bakterii w jelitach. Te dobre bakterie są związane z lepszym funkcjonowaniem układu odpornościowego. Błonnik z owoców wiąże się również z mniejszą liczbą złych bakterii i chroni przed biegunką pochodzenia bakteryjnego. Dodatkowe korzyści wynikające ze spożywania błonnika owocowego to:

• Mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia zaparć

• Zmniejszone ryzyko wystąpienia zespołu jelita drażliwego i nieswoistych chorób zapalnych jelit

• Zmniejszone ryzyko otyłości

• Zmniejszone ryzyko chorób serca

• Niższy poziom cholesterolu

• Zmniejszone ryzyko wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi

• Zmniejszone ryzyko wystąpienia cukrzycy typu 2

• Zmniejszone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego

• Mniejsze nasilenie ataków astmy

• Zmniejszone ryzyko wystąpienia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP)

• Lepsza kontrola emocjonalna

• Lepsze umiejętności budowania relacji

• Redukcja zachowań agresywnych

• Zmniejszone ryzyko wystąpienia depresji

• Niższy poziom stanów zapalnych?

Wysoka zawartość cukru. Soki owocowe są skoncentrowanym źródłem cukru dla dzieci. Na przykład, 1/2 szklanki soku jabłkowego zawiera 13 gramów cukru i 60 kalorii. Taką samą porcję owoców dziecko może otrzymać z 1/2 szklanki plasterków jabłka, które mają tylko 30 kalorii, 5,5 grama cukru i 1,5 grama błonnika.

Sok owocowy zawiera mniej więcej tyle samo cukru na porcję, co napój gazowany. Zbyt duża ilość cukru, nawet pochodzącego z soku owocowego, wiąże się z:

• Otyłością, zwłaszcza nadmiarem tkanki tłuszczowej w okolicy talii

• Problemy z wątrobą

• Wysoki poziom cukru we krwi

• Wysokie ciśnienie krwi

• Wysoki poziom cholesterolu

• Zwiększone ryzyko zawału serca

• Zwiększone ryzyko udaru mózgu

Preferencja do słodyczy. Picie soków może spowodować, że dziecko będzie wolało słodkie smaki od zwykłej wody. Może to spowodować, że sok zastąpi zdrowsze napoje, takie jak woda czy mleko. Jedno z badań przeprowadzonych na 75 dzieciach w wieku od 3 do 5 lat wykazało, że jadły one więcej warzyw, gdy podawano im wodę, niż gdy podawano im słodkie napoje.

Efekt ten utrzymywał się niezależnie od tego, jak wybredne były dzieci w kwestii jedzenia. Wyniki te sugerują, że to, co pije dziecko, może wpływać na jego oczekiwania smakowe dotyczące posiłku.

Wskazówki dotyczące podawania dziecku soku owocowego

Jeśli zdecydujesz się na podawanie dziecku soku owocowego, pamiętaj o następujących wskazówkach:

• Nie podawaj dziecku soku, jeśli nie ukończyło pierwszego roku życia.

• Ograniczenie spożycia soku do nie więcej niż 4 uncji dziennie przez dzieci w wieku od 1 do 3 lat.

• Ograniczenie spożycia soku do nie więcej niż 4 do 6 uncji dziennie przez dzieci od 4 do 6 roku życia.

• Ograniczenie spożycia soku do nie więcej niż 8 uncji dziennie przez dzieci od 7 do 18 roku życia.

• Nie podawaj soku w butelce lub kubku, ponieważ zachęca to do picia zbyt dużych ilości.

• Nie podawaj dziecku soku na dobranoc, ponieważ może on powodować próchnicę.

• Nie podawaj dziecku niepasteryzowanych soków, ponieważ mogą one zawierać drobnoustroje wywołujące choroby.

• Nie podawaj dziecku soku, jeśli zbyt wolno lub zbyt szybko przybiera na wadze.

• Zachęcaj dziecko do jedzenia całych owoców zamiast picia soków owocowych.