Lekarz mówi ci.

Niedrożny odbyt to wrodzone schorzenie. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Powstanie odbytu niewymuszonego

Niewydolność odbytu lub wada odbytu występuje wtedy, gdy otwór odbytu i odbytnica nie rozwijają się prawidłowo. Jest to problem wrodzony, czyli wada, która pojawia się przed narodzinami dziecka i uniemożliwia normalne oddawanie stolca. Dziecko z niedrożnym odbytem może mieć otwór odbytowy, który jest:?

• Zbyt mały, aby można było oddać stolec

• W niewłaściwym miejscu

• Całkowity brak, co powoduje, że stolec trafia do miednicy, pochwy lub pęcherza moczowego

W niektórych przypadkach odbytnica, drogi moczowe i drogi rodne łączą się w jeden wspólny kanał. W większości przypadków, jeśli nie we wszystkich, istnieje duże ryzyko infekcji u dziecka z tym schorzeniem.

Objawy niedomykalności odbytu. Kiedy dziecko się urodzi, lekarz sprawdzi, czy nie ma niedomkniętego odbytu. Pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy odbyt jest otwarty i czy znajduje się w prawidłowej pozycji na ciele. Drugim krokiem jest monitorowanie stolca dziecka w ciągu pierwszych 48 godzin. Lekarz i pielęgniarki poproszą Cię o zapisywanie, kiedy dziecko ma mokre lub brudne pieluchy, jak dużo stolca oddaje i jak on wygląda.

Jeśli dziecko oddaje stolec zgodnie z oczekiwaniami, niedomykalność odbytu może nie być powodem do niepokoju. Jeśli jednak dziecko nie oddaje kupy tak często jak powinno, lekarz może zlecić wykonanie tych badań:

• Zdjęcie rentgenowskie brzucha dziecka w celu sprawdzenia wielkości odbytu i wykształcenia dolnej części kręgosłupa.

• Badanie ultrasonograficzne w celu sprawdzenia, czy w drogach moczowych i nerkach nie ma nadmiaru płynów

• Badanie ultrasonograficzne w celu sprawdzenia, czy w rdzeniu kręgowym nie występują problemy z nerwami, które mogą powodować nietrzymanie moczu

• Badanie echokardiograficzne w celu wykrycia ewentualnych wad serca?

Lekarz poszukuje innych wad wrodzonych, ponieważ 50% dzieci z niedrożnym odbytem ma również inne zniekształcenia.

Wpływ niedrożnego odbytu na zdrowie dziecka

Niewydolny odbyt może prowadzić nie tylko do różnych infekcji, ale także do poważnych zaparć. Należy szybko zdiagnozować i zająć się tym problemem, zanim spowoduje on dodatkowe problemy zdrowotne u dziecka.

Jeśli brakuje nerwów, które nakazują dziecku oddawać stolec, lub są one uszkodzone, może być konieczna specjalistyczna opieka. Jest to szczególnie ważne, gdy nadchodzi czas nauki czystości, ponieważ dziecko może nie wiedzieć, kiedy musi zrobić kupę.

Leczenie niedrożnego odbytu

W przypadku niedomykalności odbytu prawie zawsze konieczna jest operacja. Lekarz zadecyduje, jaki rodzaj operacji należy wykonać, w zależności od tego, jak poważna jest sytuacja. Weźmie również pod uwagę ogólny stan zdrowia dziecka oraz to, czy nie trzeba będzie zająć się innymi schorzeniami lub deformacjami.

Jeśli schorzenie jest niewielkie, np. wąski lub nisko położony otwór, problem można skorygować za pomocą jednej operacji. Bardziej skomplikowane schorzenia mogą wymagać wielu operacji.

W przypadku ciężkiego niedomykalnego odbytu dziecko może potrzebować worka kolostomijnego do czasu zakończenia wszystkich operacji. Operacje w skomplikowanych przypadkach zazwyczaj korygują położenie jelita grubego w celu usunięcia odpadów z organizmu.

Chociaż dziecko może wymagać długotrwałej opieki w celu opanowania tego stanu, większość dzieci uczy się samodzielnie kontrolować wypróżnienia. Jednak nawet po operacji dziecko może zmagać się z zaparciami. Można temu zaradzić, stosując odpowiednią dietę zawierającą prawidłowe składniki odżywcze, dużą ilość błonnika i odpowiednie nawodnienie.

Jeśli masz obawy, że dziecko będzie rosło, porozmawiaj z lekarzem. Może on pomóc w terapii ruchowej, zaleceniach dotyczących leków i domowych sposobach radzenia sobie z problemem.

Ryzyko związane z odbytem nieprzelotowym

Niestety, połowa dzieci z niedrożnym odbytem może cierpieć na jeden lub więcej z wymienionych problemów:

• Wady kręgosłupa – kręgi w kręgosłupie nie są ustawione w jednej linii, są za ciasne lub uszkodzone.

• W przypadku dziewczynek – wady pochwy, macicy i jajników.

• Wady serca?

• Przetoka tchawiczo-przełykowa. Tchawica, która doprowadza powietrze do płuc, i przełyk, który doprowadza pokarm do żołądka, powinny być dwoma oddzielnymi przewodami. W niektórych przypadkach są one połączone.

• Nieprawidłowości w funkcjonowaniu nerek, pęcherza i dróg moczowych, utrudniające lub uniemożliwiające oddawanie moczu.

• Zniekształcone dłonie, ramiona, stopy i nogi.

Niektóre choroby pojawiają się w badaniu ultrasonograficznym jeszcze w czasie ciąży. Jeśli tak się stanie, daje to lekarzom szansę na zebranie potrzebnego personelu i ekspertów w celu zaplanowania opieki po urodzeniu dziecka.

Po urodzeniu dziecka powinnaś omówić z lekarzem swoje obawy i zapytać o ewentualne badania. Lekarz prawdopodobnie skieruje Cię do specjalistów w celu przeprowadzenia bardziej dogłębnych analiz dotyczących niedomykalności odbytu u Twojego dziecka i innych schorzeń.

Jeśli Twoje dziecko nadmiernie poci się w nocy, możesz mieć powody do niepokoju. Dowiedz się o możliwych przyczynach, co robić i nie tylko.

Co to są nocne poty?

Normalnym zjawiskiem jest pocenie się w nocy, jeśli w pokoju jest zbyt gorąco lub pościel czy ubranie są zbyt ciężkie. Często zdarza się również, że dzieci pocą się w nocy, nawet jeśli reszta ich ciała nie jest szczególnie spocona.

Nadmierne pocenie się w nocy, które nie jest spowodowane zbyt gorącym pokojem lub pościelą, określa się mianem potów nocnych. Poty nocne są częstym zjawiskiem zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Twoje dziecko może mieć poty nocne, jeśli często budzi się z pościelą lub piżamą przesiąkniętą potem, mimo że w pokoju panuje komfortowa temperatura.

Co powoduje nocne poty u dzieci?

Nocne poty są zazwyczaj niegroźne, ale czasami mogą być oznaką ukrytego problemu. Jeśli poty nocne u dziecka są spowodowane jakimś schorzeniem, prawdopodobnie wystąpią inne zauważalne objawy.

Niektóre choroby podstawowe, których objawem są nocne poty, obejmują:?

Lęki nocne. Lęki nocne są bardzo intensywnymi koszmarami, które pojawiają się, gdy dziecko jest pogrążone w głębokim śnie. Chociaż strach jest bardzo realny, dzieci zazwyczaj nie pamiętają tych snów po przebudzeniu.

Dzieci doświadczające lęków nocnych obficie się pocą, ale też miotają się w łóżku, a nawet mogą wołać lub krzyczeć. Inne oznaki to siedzenie w pozycji wyprostowanej, zdenerwowanie lub ciężki oddech. Jeśli u Twojego dziecka występują takie objawy, przyczyną nocnych potów mogą być lęki nocne.

Zespół obturacyjnego bezdechu sennego (OSAS). Dzieci, które doświadczają nocnych potów w połączeniu z chrapaniem, oddychaniem przez usta i niespokojnym snem, mogą cierpieć na zespół obturacyjnego bezdechu sennego (OSAS). Jest to problem z oddychaniem, który pojawia się podczas snu dziecka i powoduje niespokojny sen.

Dzieci z OSAS budzą się nie wypoczęte i może je nawet boleć głowa. Małe dzieci z OSAS mogą przybierać na wadze i rosnąć wolniej niż ich rówieśnicy. Ponieważ nie śpią one prawidłowo, może to skutkować słabymi wynikami w szkole lub problemami z zachowaniem.

Nadpotliwość idiopatyczna. Nadpotliwość idiopatyczna (zwana też idiopatycznymi potami nocnymi) nie ma znanej przyczyny, ale sprawia, że dzieci i dorośli nadmiernie się pocą, nawet jeśli nie ma wyraźnej przyczyny. Zazwyczaj nadpotliwość powoduje nadmierne pocenie się twarzy, stóp i dłoni.

Nadpotliwość idiopatyczną rozpoznaje się u dzieci lub dorosłych, którzy pocą się w nocy bez żadnej przyczyny medycznej.

Nadpotliwość powoduje, że dzieci pocą się bardziej, aby utrzymać niską temperaturę ciała. Z medycznego punktu widzenia nie ma to wpływu na zdrowie dziecka. Jednak z wiekiem nadmierna potliwość może wywoływać u dzieci uczucie niepokoju, zwłaszcza w sytuacjach społecznych.

Białaczka lub rak. Jedną z najpoważniejszych przyczyn nocnych potów jest białaczka lub inne niektóre rodzaje raka. W badaniu ankietowym u ponad 30% pacjentów, u których zdiagnozowano białaczkę, jednym z objawów były silne poty nocne.

Różnica w tych nocnych potach polega na tym, że dziecko może obudzić się zlane potem i nie może się ochłodzić. Jego piżama lub pościel mogą być całkowicie przemoczone do tego stopnia, że nie będzie mogło w nich spać. Ludzie opisują, że budzą się z uczuciem, jakby byli w basenie lub saunie.

Inne objawy, na które należy zwrócić uwagę, jeśli u dziecka występują silne nocne poty to:

• Gorączka

• Kaszel

• Biegunka

• Utrata wagi

• Objawy grypopodobne

• Utrata apetytu

• Zmęczenie

• Krwawienia z nosa

• Ból kości

Należy pamiętać, że nocne poty spowodowane białaczką występują rzadko.

Co robić, gdy dziecko ma nocne poty?

Aby zapewnić dziecku komfort w nocy i zmniejszyć jego nocne poty, możesz spróbować

• Utrzymywanie chłodnej temperatury w sypialni lub używanie wentylatora w nocy

• Ubieranie dzieci w piżamy odprowadzające wilgoć?

• Podkładanie pod poduszkę chłodzącego kompresu, aby ochłodzić głowę

• Używanie pościeli odprowadzającej wilgoć zamiast tradycyjnej pościeli bawełnianej

Ponadto staraj się, aby dziecko nie ćwiczyło zbyt blisko pory snu, co pomoże mu położyć się do łóżka z uczuciem chłodu.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Choć nocne poty nie są zwykle powodem do niepokoju, warto porozmawiać z lekarzem, jeśli występują często lub jeśli zauważysz inne objawy. Badania wykazują, że dzieci, u których występują nocne poty, są bardziej narażone na choroby układu oddechowego lub inne problemy związane ze snem. Dzieci te są również bardziej narażone na nagłe wybuchy temperamentu lub nadpobudliwość.

Należy pamiętać, że nocne poty są normalne i często nie mają konkretnej przyczyny. Jeśli jednak zauważysz, że poty nocne u Twojego dziecka występują w połączeniu z objawami niektórych znanych przyczyn, warto skontaktować się z pediatrą.

Dowiedz się więcej o siadaniu na siedząco, w tym dlaczego dziecko siada, jakie są zagrożenia, na co zwracać uwagę i jak może to wpłynąć na zdrowie dziecka.

W-sitting nie jest dla dziecka pozycją wspierającą. Jeśli dziecko wykonuje ją przez dłuższy czas, może to spowodować problemy z rozwojem fizycznym.

Dlaczego dziecko siedzi?

Okres między 2 a 5 rokiem życia to ważny czas dla rozwoju dziecka. Na tym etapie dzieci stają się silniejsze i rozwijają zmysł równowagi, np. uczą się wchodzić po schodach.

W pozycji siedzącej dziecko tworzy szeroką podstawę za pomocą nóg i opiera się na niej zamiast na mięśniach tułowia. Dziecko może zacząć używać tej podstawy, aby zrekompensować brak siły rdzenia. Dziecko może również siedzieć w pozycji „w”, jeśli ma problemy z elastycznością mięśni bioder.

Czy siadanie w pozycji „w” może zaszkodzić dziecku?

Niektóre dzieci siadają na krześle przez bardzo krótki czas, przechodząc do pozycji siedzącej i opuszczając ją podczas zabawy. Jeśli jednak pozycja ta stanie się nawykiem, może prowadzić do problemów z postawą i poruszaniem się.

W jednym z badań, w którym wzięło udział 39 dzieci w wieku od 3 do 6 lat, sprawdzono postawę stojącą dzieci, które siadają, i zmierzono kąt nachylenia ich miednicy. Naukowcy odkryli, że dzieci, które siedziały w pozycji siedzącej przez dłuższy czas, miały pochylenie miednicy do przodu i rotację wewnętrzną bioder, kiedy wstawały.

Naukowcy stwierdzili również, że dzieci, które codziennie siadały, miały większe ryzyko:

• Choroby ortopedyczne

• Uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego

• Ból pleców

W-sitting może również prowadzić do:

• Słabej równowagi podczas siedzenia

• Opóźniony rozwój kamieni milowych

• Chodzenie z gołębimi palcami

• Zmiany w rozwoju stawu biodrowego

• Osłabienie biodra

• Postawa kołysząca się

• Słabe mięśnie tułowia i rdzenia

• Słaba kontrola nad tułowiem

• Napięte ścięgna szyjne

Jak uchronić dziecko przed W-Sittingiem

Zachęcaj dziecko do siedzenia na różne sposoby, aby zmieniać i zmieniać pozycję ciała:?

• Spróbuj siadania na boku. Poproś dziecko, aby usiadło z tobą na podłodze i naśladowało twoje ruchy. Nie kładąc rąk na podłodze, usiądź na lewym boku. Nie kładąc rąk na podłodze, usiądź na lewym boku, a następnie na kolanach i ponownie na prawym boku.

• Usiądź z dzieckiem na podłodze i zachęć je do naśladowania Twoich ruchów. Wyprostuj nogi. Można dodać element zabawy, urządzając z dzieckiem wyścigi w chodzeniu dołem, przesuwając ciężar ciała w przód i w tył, aby stworzyć ruch i pęd.

• Poproś dziecko, aby usiadło z Tobą, opierając się plecami o ścianę i trzymając nogi wyciągnięte przed sobą. Taka pozycja pomoże rozprostować ścięgna.

• Baw się z dzieckiem w sięganie, zachęcając je do sięgania po przedmioty znajdujące się na różnych wysokościach i w różnych odległościach. Pomaga to budować mięśnie tułowia i elastyczność dziecka.

Dzieci, które siedzą przez krótki czas, prawdopodobnie nie będą miały długotrwałych problemów z rozwojem fizycznym. Ale jeśli martwisz się o swoje dziecko:

• Zapisuj w dzienniku, jak długo dziecko siedzi.

• Zwróć uwagę, czy dziecko nie czuje się komfortowo w innych pozycjach siedzących.

• Zwracaj uwagę na oznaki słabości fizycznej.

• Zwracaj uwagę na wszelkie nietypowe ograniczenia ruchowe dziecka.

Porozmawiaj z pediatrą, jeśli masz wątpliwości dotyczące siedzenia dziecka.

Dowiedz się więcej o bójkach w czasie zabawy, w tym o zaletach, wadach, ryzyku i korzyściach oraz o tym, jak mogą one wpływać na zdrowie dzieci.

Bójki w zabawie są normalną częścią dzieciństwa, a nawet mogą być dla nich zdrowe. Oto, co należy wiedzieć o tym brutalnym stylu zabawy.

Dlaczego dzieci lubią zabawę w chropowatość?

Naukowcy nie wiedzą dokładnie, dlaczego dzieci uwielbiają udawać, że się biją. Ale zabawa w walkę, w takiej czy innej formie, jest popularna wśród wielu gatunków zwierząt.

Ludzie nie są inni. Chłopcy tradycyjnie spędzają więcej czasu angażując się w brutalne zabawy niż dziewczynki. Wielu chłopców i dziewcząt przedkłada jednak bójki nad inne zabawy.

Niektórzy naukowcy uważają, że dzieci udają, że walczą, aby nauczyć się norm społecznych. Uważają oni, że bójki pomagają dzieciom nauczyć się współpracy i komunikacji. Udawanie walki może też pomóc dzieciom dowiedzieć się, jak zachować bezpieczeństwo w prawdziwym świecie.

Jakie są korzyści zdrowotne płynące z zabawy w bójki?

Istnieje wiele powodów, dla których zabawa w bójki może być korzystna dla dzieci.

Na przykład, walka w zabawie może pomóc dzieciom wzmocnić ciało. Biegając, skacząc, wspinając się i siłując się, ćwiczą mięśnie i płuca. Pomaga im to także uwolnić energię i zapewnić godzinę aktywności fizycznej, którą lekarze zalecają dzieciom każdego dnia.

Udawanie walki może też pomóc dzieciom w nauce ważnych umiejętności rozwiązywania problemów.

Zastanów się, kiedy Twoje dzieci krzyczą: „To niesprawiedliwe! Udając walkę, pokazują w ten sposób, że mają swoje oczekiwania. Nawet jeśli zasady nie są spisane, dzieci wiedzą, jaka jest różnica między udawaną a prawdziwą walką.

Walka w zabawie sprawdza się tylko wtedy, gdy istnieje pewien poziom podziału ról i współpracy. Im więcej dzieci udają, że walczą, tym bardziej doskonalą te umiejętności i uczą się nawiązywać kontakty społeczne.

Jaki jest związek między walką w zabawie a nauczaniem zgody?

Kiedy dwoje dzieci udaje, że się bije, jedno z nich zazwyczaj ma przewagę. Na przykład możesz zobaczyć, jak jedno z dzieci przyciska swoje rodzeństwo do ziemi i łaskocze je.

Taka dynamika siły jest normalną częścią zabawy w chuligana. Jest to jednak także okazja do nauczenia dzieci zasad przyzwolenia.

Badania pokazują, że już w przedszkolu można zacząć uczyć dzieci o ciałach i granicach ciała. Wczesna nauka ustalania i respektowania granic może pomóc dzieciom w późniejszym życiu.

Czy można bawić się z dziećmi w bójki?

Udawanie bójki z dziećmi może być zdrowe. Badania pokazują, że dzieci mają większą frajdę z zabawy, jeśli widzą, że ich rodzice się angażują.

Wspólna zabawa z dziećmi w bójki może być także okazją do tego, by pomóc bardziej agresywnym dzieciom nauczyć się bezpiecznej zabawy. Ponieważ naturalnie masz przewagę nad dzieckiem, możesz dać mu przykład, jak może się bawić z bardziej nieśmiałymi kolegami lub rodzeństwem.

Jedno z badań wykazało, że zabawa ojców z dziećmi może pomóc dzieciom w nauce regulowania emocji.

Badanie to sugeruje również, że tatusiowie, którzy spędzają dużo czasu na zabawie z dziećmi, wychowują dzieci, które czują się pewniej w sytuacjach społecznych. Im więcej dzieci bawiły się ze swoimi ojcami, tym lepsze były ich relacje z rówieśnikami.

Kiedy bójka w zabawie staje się problemem?

Mimo że bójki w zabawie są czymś odrębnym od prawdziwych walk, mogą szybko przerodzić się w prawdziwą bójkę. Dzieje się tak najczęściej wtedy, gdy jedno dziecko przypadkowo zrani drugie.

W typowym związku bójka w zabawie tylko przez część czasu przeradza się w prawdziwą walkę. Jeśli jednak zdarza się to często lub jeśli dzieci doznają obrażeń, być może nadszedł czas, aby wkroczyć do akcji i pomóc dzieciom nauczyć się bezpieczniej korzystać z zabawy.

Bójki między dziećmi mogą być problemem także wtedy, gdy powodują stres. Dobrze jest ustalić granice dotyczące tego, jak i gdzie dzieci się bawią. Na przykład, zasady obowiązujące w rodzinie mogą obejmować:

• Nie wolno się bawić, jeśli ktoś powie: „Stop!

• Zakaz zabaw w domu lub w jego określonych częściach

• Zakaz szorstkiej zabawy na meblach

• Zakaz szorstkich zabaw podczas rozmowy telefonicznej

• Zakaz zabawy w chuligana podczas snu

Wyznaczanie granic to jeszcze jeden sposób, w jaki możesz modelować zgodę swoich dzieci.

Seplenienie oznacza, że ktoś ma problemy z wymawianiem głosek S i Z. Dowiedz się więcej o tym, co jest przyczyną, jakie są objawy seplenienia i nie tylko.

Inną nazwą dla seplenienia jest sygmatyzm.

Co powoduje seplenienie?

Nie są znane przyczyny powstawania seplenienia. Niektórzy uważają, że używanie smoczka po osiągnięciu pewnego wieku może przyczyniać się do powstawania seplenienia. Uważają oni, że długotrwałe używanie smoczka może wzmocnić mięśnie języka i warg, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia seplenienia. Jednak używanie smoczka nie jest czynnikiem wpływającym na występowanie seplenienia u każdego dziecka. Ponadto u każdego dziecka używającego smoczka nie występuje seplenienie.

Do innych możliwych przyczyn powstawania seplenienia należą:

• Wiązanie języka – stan, w którym język jest przytwierdzony do dna jamy ustnej. Ogranicza to jego ruchy. Inna nazwa tego typu schorzenia to ankyloglosja.

• Problemy z ustawieniem szczęk.

• Po prostu nauczył się nieprawidłowo wymawiać dźwięk.

Kiedy zaklinowanie jest powodem do niepokoju?

Wiele małych dzieci ma pewien rodzaj seplenienia, gdy uczą się mówić. Jest to jedna z najczęstszych wad wymowy. Około 23% klientów patologów mowy ma seplenienie.

Jeśli jednak po ukończeniu 4 i pół roku dziecko nadal sepleni, warto skorzystać z profesjonalnej pomocy. Jednak już trzyletnie dzieci mogą pracować nad tym problemem z logopedą.

Rodzaje seplenienia

Istnieją cztery rodzaje lizusów:

• Syk czołowy. Występuje, gdy język jest wysunięty zbyt daleko do przodu, co powoduje powstawanie dźwięku „th” podczas wymawiania słów z literą S lub Z.

• Seplenienie boczne. Dodatkowe powietrze przesuwa się po języku podczas wydawania głosek S i Z, co sprawia, że brzmi to tak, jakby był nadmiar śliny.

• Syczenie podniebienne. Podczas wydawania dźwięków S i Z język dotyka dachu ust.

• Seplenienie zębowe. Piszczałka ta brzmi podobnie jak piszczałka czołowa. Różnica polega na tym, że zamiast przesuwać język przez zęby, język naciska na zęby.

Leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów

Patolodzy mowy są specjalistami, którzy mogą pomóc dzieciom z głuchotą. Oceniają oni, jaki rodzaj seplenienia występuje u dziecka, a następnie przez pewien czas pomagają mu w jego leczeniu. Pozbycie się seplenienia może trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Jeśli dziecko jest starsze w momencie rozpoczęcia pracy z patologiem mowy, może to potrwać dłużej.

Patolodzy mowy pracują z osobami, które mają seplenienie, aby pomóc im rozpoznać, jak brzmi ich seplenienie i jak ustawić język w odpowiednim miejscu, aby wydobyć dźwięk. W tym celu wykonują ćwiczenia, np. wypowiadanie określonych słów lub zwrotów zawierających dane dźwięki. Gdy dziecko już trochę popracuje nad swoim seplenieniem, logopeda będzie angażował je w rozmowy, aby przypomniało sobie o prawidłowym ułożeniu języka.

Jeśli seplenienie u dziecka jest spowodowane więzią języka, lekarz może zalecić wykonanie prostego zabiegu w gabinecie, zwanego frenotomią, w celu zmniejszenia więzów. Polega on na wycięciu nożyczkami nadmiaru tkanki, która przytrzymuje język. Jeśli skrępowanie języka jest poważniejsze, konieczna może być operacja zwana frenuloplastyką.

Jak znaleźć patologa mowy?

Upewnij się, że każdy patolog mowy, do którego idziesz z dzieckiem, jest licencjonowany. W USA każdy stan ma inny proces licencjonowania logopedów. Mogą oni również zdecydować się na uzyskanie dodatkowego certyfikatu od ASHA (American Speech-Language-Hearing Association). Osoby posiadające ten certyfikat wykazują, że spełniają określone kwalifikacje i postępują zgodnie z kodeksem etycznym ASHA.

Należy również upewnić się, że logopeda jest przyjazny dzieciom. Informacje te można znaleźć na jego stronie internetowej lub czytając opinie w sieci. Podczas sesji możesz również obserwować interakcje, aby upewnić się, że odpowiada Ci sposób, w jaki terapeuta traktuje Twoje dziecko.

Po dokonaniu oceny patolog mowy powinien być w stanie stwierdzić, jaki typ seplenienia ma dziecko. Powinien również być w stanie zalecić ćwiczenia specyficzne dla tego typu seplenienia, aby pomóc dziecku.

Inne rodzaje zaburzeń mowy

Liszaje to tylko jeden z rodzajów zaburzeń mowy. Do innych powszechnych wad wymowy należą:

• Lambdacyzm. Trudności z wymówieniem litery L. Osoby z lambdacyzmem często używają dźwięku R jako substytutu.

• Rhotacyzm. Trudności z poprawnym wymówieniem litery R.

Trzy najczęstsze wady wymowy to sygmatyzm (seplenienie), lambdacyzm i rhotacyzm. Jednak również inne osoby mogą mieć problemy z wymawianiem dźwięków związanych z literami K, G, T, D i E. Istnieje również inna wada wymowy zwana tetyzmem, w przypadku której ktoś zastępuje dźwięki S i Z dźwiękiem T lub D.

Domowe sposoby na liszaje

Bez względu na to, czy dziecko uczęszcza do logopedy, czy nie, istnieją sposoby, które można zastosować w domu, aby pomóc dziecku z seplenieniem:

• Leczenie alergii i problemów z zatokami, które mogą powodować seplenienie.

• Ograniczanie ssania kciuka.

• Poproś dziecko o picie przez słomkę, aby nabrało sił.

• Zachęcaj do zabawy z przedmiotami takimi jak bańki czy klaksony.

Nadużywanie emocjonalne jest niebezpieczne dla rozwoju dziecka. Już dziś dowiedz się o oznakach, objawach i możliwościach leczenia.

Zrozumieć przemoc emocjonalną wobec dzieci

Przemoc emocjonalna nie zawsze jest tak oczywista jak przemoc fizyczna. Podczas gdy urazy pozostawiają na dziecku widoczne ślady, oznaki znęcania się emocjonalnego mogą być trudniejsze do zidentyfikowania. Przemoc emocjonalna może mieć wpływ na dziecko do końca jego życia.

Przemoc emocjonalna ma negatywny wpływ na dziecko poprzez:?

• Ograniczanie zdolności emocjonalnych

• Zmiana ich wzorców zachowań

• Wpływ na ich zdolność koncentracji i uczenia się w szkole?

• Uszkodzenie poczucia własnej wartości?

• Przekazanie zniekształconego obrazu tego, jacy powinni być rodzice?

Przemoc emocjonalna wobec dzieci obejmuje krzyk, krytykę i negatywne nastawienie. Charakteryzuje się również odmawianiem miłości, uwagi i opieki.

Przemoc emocjonalna często idzie w parze z przemocą fizyczną lub seksualną jako sposób kontrolowania osoby. Choć jest szkodliwe w każdym wieku, przemoc emocjonalna jest szczególnie szkodliwa w młodszym wieku.

Noworodki, niemowlęta i małe dzieci szczególnie cierpią z powodu braku pozytywnych interakcji. Dzieci, które nie otrzymują miłości i opieki, jakiej potrzebują, mogą być wycofane i niespokojne. Mogą też nie rozwinąć podstawowych umiejętności społecznych i językowych na wczesnym etapie życia.

Oznaki nadużycia emocjonalnego u dzieci

Kiedy już poznasz oznaki przemocy emocjonalnej w każdym wieku, łatwiej będzie Ci ją rozpoznać u dzieci w Twoim życiu. Dzieci, które doświadczyły przemocy emocjonalnej mogą:

• być wycofane, przygnębione i pozbawione empatii

• Przywiązują się do każdego, kto poświęca im uwagę

• Zachowują się dziwnie i sprawiają wrażenie, jakby miały problemy z zachowaniem

• Wykazują mniejszy lęk niż inne dzieci w tym samym wieku?

• Bardzo ściśle przestrzega zasad ustalonych przez dorosłych pełniących funkcje nadzorcze, takich jak nauczyciele, lekarze i opiekunki do dzieci?

• Cierpią na zaburzenia związane ze snem, jedzeniem i komunikowaniem się?

• Rozwijanie mechanizmów samouspokajających, takich jak powtarzające się ruchy lub rytmiczne kołysanie

• Moczenie się w łóżku lub trudności w nauce korzystania z nocnika bez uporczywych wypadków

• Nie wykazuje zainteresowania kontaktami lub komunikacją z innymi ludźmi i nie zwraca uwagi na szczegóły ?

• Często komentuje: „Mamusia/tatuś mówią, że zawsze jestem zły”?

Objawy te mogą być symptomami innych zaburzeń i chorób poznawczych i nigdy nie należy ich lekceważyć. Jeśli uważasz, że dziecko, które znasz, może być ofiarą przemocy emocjonalnej, zwróć się o pomoc w jego imieniu.

Oznaki świadczące o tym, że rodzic może być sprawcą przemocy. Należy zwracać uwagę na sygnały świadczące o tym, że rodzic znęca się nad dzieckiem w domu. Zwróć uwagę na takie rzeczy jak:

• Stawianie dziecku nieuzasadnionych wymagań, które przekraczają jego możliwości lub zdolności

• Włączanie dziecka w kłótnie i konflikty lub traktowanie go jako pola bitwy w małżeństwie

• Zaspokajanie ego rodziców poprzez dziecko, gdy jest ono zbyt małe, by to zrozumieć?

• Zwracanie się do dziecka per „ono” zamiast „ono” w rozmowach z innymi ?

• Pozwalanie dziecku na bycie świadkiem przemocy domowej w domu?

Przemoc emocjonalna często załamuje dziecko. W końcu dzieci mogą:

• Zacząć reagować na negatywne słowa, które do nich kierowano

• Przestać wierzyć w dobre rzeczy na swój temat

• Poddać się i pozwolić sobie na to, by stać się negatywnym obrazem, który jest na nich rzutowany?

Często trudno jest udowodnić znęcanie się emocjonalne, ponieważ nie ma żadnych śladów fizycznych. W przypadkach emocjonalnego znęcania się nad dziećmi świadkowie muszą zadbać o to, by rodzice lub opiekunowie zostali pociągnięci do odpowiedzialności, a dzieci otrzymały potrzebną im pomoc.

Leczenie przemocy emocjonalnej u dzieci

Rodzice, którzy dopuszczają się przemocy emocjonalnej, mogą sami doświadczać przemocy w dzieciństwie. Jest to błędne koło, którego przerwanie wymaga wiele siły. Leczenie nadużyć emocjonalnych wobec dzieci jest ważne zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców w sytuacjach nadużyć, aby wszyscy mogli wyzdrowieć i iść naprzód w zdrowy sposób.

Jeśli podejrzewa się przemoc fizyczną lub seksualną albo jeśli przemoc emocjonalna jest poważna, priorytetem jest bezpieczeństwo dzieci. Leczenie można rozpocząć po zapewnieniu bezpieczeństwa dziecka. Leczenie nie jest rozwiązaniem krótkoterminowym i wymaga długoterminowego zaangażowania wszystkich zainteresowanych.

W niektórych przypadkach konieczna jest opieka medyczna. W większości przypadków dzieci są poddawane terapii przez wykwalifikowanego specjalistę, który specjalizuje się w psychologii dziecięcej. Specjalista pomaga poprzez:?

• Pomaga ofierze przemocy nauczyć się na nowo ufać

• Pokazanie dziecku, jak wygląda zdrowe zachowanie i relacje z innymi

• Nauczenie dziecka, jak radzić sobie z konfliktami ?

• Podnoszenie samooceny i budowanie poczucia własnej wartości

Dowiedz się, czy podawanie dzieciom napojów białkowych jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy z tym związane.

Jeśli obawiasz się, że dziecko nie otrzymuje wystarczającej ilości białka, porozmawiaj najpierw ze swoim pediatrą.

Czy napoje proteinowe są bezpieczne dla dzieci?

Dzieciom z niedoborem białka lub cierpiącym na inne schorzenie, które uniemożliwia im spożywanie wystarczającej ilości białka, można podawać napoje białkowe w celu uzupełnienia diety.

Brakuje jednak dowodów potwierdzających korzyści płynące ze spożywania białka w proszku przez dzieci z tymi chorobami. W przeglądzie przeprowadzonym w 2015 r. naukowcy przeanalizowali dowody dotyczące skutków suplementacji białkowej u dzieci z chorobami przewlekłymi, takimi jak mukowiscydoza i nowotwory dziecięce. Choroby te często uniemożliwiają dzieciom odpowiednie odżywianie. W badaniu tym nie stwierdzono istotnej poprawy masy ciała, wzrostu ani stanu odżywienia.

Dla większości zdrowych dzieci suplementy białkowe są zbędne. Niedobór białka jest rzadkością w Stanach Zjednoczonych, a większość dzieci stosujących dobrze zbilansowaną dietę otrzymuje zalecaną dzienną dawkę białka.

Ryzyko związane z napojami proteinowymi dla dzieci

Dla dzieci, które nie potrzebują dodatkowego białka, proszki lub napoje proteinowe nie są koniecznie szkodliwe. Każde dodatkowe białko jest zazwyczaj rozkładane w organizmie i wykorzystywane do produkcji energii lub odkładane w postaci tłuszczu. Niektórzy eksperci twierdzą jednak, że przedawkowanie białka może mieć niezamierzone konsekwencje zdrowotne.

Według Cleveland Clinic, zbyt duża ilość białka może mieć następujące skutki:

Przyrost masy ciała. Nadmiar białka oznacza przyjmowanie dodatkowych kalorii. Jeśli dziecko nie spala tych kalorii poprzez codzienne czynności lub uprawianie sportu, organizm może je magazynować w postaci tłuszczu, co może prowadzić do przyrostu masy ciała. Niektóre napoje proteinowe zawierają dodatkowo cukier, który również może powodować przyrost masy ciała.

Uszkodzenie nerek i wątroby. Wysoki poziom białka może utrudniać nerkom filtrowanie odpadów. Może to prowadzić do powstawania kamieni nerkowych, długotrwałego uszkodzenia nerek i odwodnienia.

Należy zauważyć, że efekty te są związane z bardzo wysokimi poziomami białka w diecie. Obecnie nie ma dowodów na to, że dieta wysokobiałkowa może uszkadzać nerki u zdrowych osób. Badania wykazują jednak, że dieta wysokobiałkowa u osób z chorobą nerek może powodować dalsze uszkodzenie nerek.

Niedobór składników odżywczych. O ile dziecko nie przyjmuje zbyt dużych ilości białka, napoje same w sobie raczej nie są szkodliwe. Jeśli jednak te napoje i koktajle zastępują regularne posiłki, dzieci mogą być pozbawione ważnych składników odżywczych, które mogą znaleźć w innych produktach spożywczych.

Ile białka potrzebują dzieci?

Według Amerykańskiej Akademii Lekarzy Rodzinnych około 10% do 20% dziennej dawki kalorii dziecka powinno pochodzić z białka.

Ilość zalecanego białka jest różna w zależności od wieku, wzrostu, wagi i płci. Jednak większość zdrowych dzieci potrzebuje około pół grama białka na każdy kilogram wagi. Na przykład 50-kilogramowe dziecko potrzebuje około 25 gramów białka każdego dnia.

Chociaż dodatkowe suplementy białkowe w postaci napojów lub proszków mogą nie zaszkodzić dziecku, większość dzieci otrzymuje już dzienną zalecaną ilość białka w ramach swojej normalnej diety. Poleganie na napojach białkowych i koktajlach jako zamiennikach posiłków może być szkodliwe, jeśli dziecko nie przyjmuje innych witamin i składników odżywczych z pożywieniem.

Niektóre z najlepszych źródeł białka w diecie to:?

• Mleko

• Chude mięso (kurczak, wołowina, ryby, indyk)?

• Jaja

• Migdały?

• Soczewica

• Quinoa

• Tofu?

• Jogurt grecki

• Krewetki

• Brokuły?

Kiedy potrzebne jest dodatkowe białko

W niektórych przypadkach dziecko może potrzebować dodatkowej porcji białka w swojej diecie.

Dzieci z niedowagą. Dzieciom z niedowagą lub niedożywionym można podawać napoje proteinowe lub inne suplementy witaminowe. Należy jednak stosować te produkty wyłącznie po konsultacji z pediatrą.

Dzieci wegan lub wegetarian. Dzieci, które nie spożywają mięsa lub innych produktów, takich jak mleko, jaja i ser, mogą mieć niższy poziom białka. Oznacza to, że mogą potrzebować nawet o 15% więcej białka, aby osiągnąć ten sam poziom, co osoby jedzące mięso. Nie oznacza to jednak, że napoje proteinowe są jedynym rozwiązaniem. Masło orzechowe, płatki owsiane, kukurydza i szpinak to dobre źródła białka dla tych diet.

Dzieci z zaburzeniami metabolicznymi. Dzieci z zaburzeniami metabolicznymi mogą mieć trudności z rozkładaniem takich substancji, jak węglowodany, aminokwasy, lipidy, cukry i inne. Dzieci z takimi schorzeniami mogą odnieść korzyści z diety wysokobiałkowej.

Jeśli znajdziesz kleszcza na swoim dziecku, możesz się zastanawiać, co robić dalej. Dowiedz się więcej o ukąszeniach kleszczy i dzieciach.

Jeśli znajdziesz kleszcza u swojego dziecka, możesz się martwić, co to oznacza dla jego zdrowia. W większości przypadków kleszcza można usunąć w domu, a dziecko zaraz potem czuje się dobrze. Istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia choroby przenoszonej przez kleszcza po jego ukąszeniu, dlatego ważne jest, aby wiedzieć, na co zwracać uwagę w ciągu kilku dni po ukąszeniu.

Co to są kleszcze?

Kleszcze to maleńkie pajęczaki, które żywią się krwią ssaków. Przyczepiają się do człowieka lub zwierzęcia, gryząc je i zagłębiając się w skórę w celu pobierania pokarmu. Ich ukąszenia są zazwyczaj bezbolesne i możesz nie zauważyć kleszcza na swoim ciele, chyba że będziesz go szukać. Kleszcze mogą być tak małe jak ziarnko maku lub wielkości gumki od ołówka. Jeśli nie usuniesz kleszcza, będzie on żerował na żywicielu przez 3 do 6 dni, zanim sam odpadnie.

Istnieją setki rodzajów kleszczy i żyją one na całym świecie. W Ameryce Północnej kleszcze są najbardziej aktywne od maja do października. Jednak ukąszenie kleszcza jest możliwe o każdej porze roku.

Jak usunąć kleszcza?

Jeśli znajdziesz kleszcza u swojego dziecka, powinieneś go natychmiast usunąć.

• Za pomocą pęsety chwycić kleszcza jak najbliżej skóry.

• Aby usunąć kleszcza, należy pociągnąć go prosto do góry, nie przekręcając go.

• Umieścić kleszcza w plastikowej torebce lub innym szczelnie zamkniętym pojemniku.

• Oczyścić miejsce ukąszenia ciepłą wodą z mydłem.

Gdy kleszcz zniknie z ciała dziecka, zadzwoń do lekarza i powiedz, co się stało. Lekarz może chcieć zobaczyć dziecko lub może mieć instrukcje dotyczące dalszej opieki nad nim, które może przekazać przez telefon.

Jeśli po zdjęciu kleszcza ze skóry dziecka zachowasz go w woreczku, możesz zanieść go do lekarza. Lekarz powie Ci, jakiego rodzaju jest to kleszcz. Nie wszystkie kleszcze przenoszą choroby, a wiedza o rodzaju kleszcza, który ukąsił Twoje dziecko, pomoże Ci zrozumieć, na co zwracać uwagę po ukąszeniu. W niektórych przypadkach można nawet wysłać kleszcza do laboratorium i zbadać go pod kątem chorób.

Czy ukąszenia kleszczy są niebezpieczne?

W większości przypadków kleszcz nie powoduje poważnych problemów. Ukąszenia nie bolą, a po usunięciu kleszcza u dziecka może pojawić się bezbolesna czerwona plama, która zniknie po kilku dniach.

W rzadkich przypadkach ludzie mogą być uczuleni na kleszcze i mogą zareagować na ich ukąszenie. Zadzwoń do lekarza, jeśli u dziecka wystąpią jakiekolwiek objawy reakcji alergicznej, w tym:?

• Gorączka

• Ból mięśni lub stawów

• Ból głowy

• Zmęczenie

• Osłabienie mięśni

• Ból i opuchlizna w miejscu ukąszenia

Kleszcze mogą również przenosić choroby i przekazywać je ludziom, w tym:?

• borelioza

• Gorączka plamista Gór Skalistych

• Gorączka kleszczowa Kolorado

• Anaplazmoza

• Tularemia?

Choroba z Lyme jest najczęstszą chorobą przenoszoną przez kleszcze w Stanach Zjednoczonych. Najwięcej zachorowań odnotowuje się na północnym wschodzie, wybrzeżu Pacyfiku i środkowym zachodzie, gdzie kleszcze przenoszą boreliozę. Jednak nawet jeśli kleszcz ukąsi Twoje dziecko, ryzyko zachorowania na boreliozę jest bardzo niskie. Kleszcz musi być na człowieku przez 36 do 48 godzin, aby mógł przenieść bakterie wywołujące boreliozę.

Na co należy zwrócić uwagę po ukąszeniu dziecka przez kleszcza?

Po usunięciu kleszcza z ciała dziecka należy obserwować, czy nie wystąpiły objawy reakcji lub ewentualnej choroby po ukąszeniu. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeżeli zauważysz u swojego dziecka którykolwiek z poniższych objawów:

• Rozległa wysypka pojawiająca się od 2 do 14 dni po ukąszeniu

• Gorączka lub ból głowy występujące od 2 do 14 dni po ukąszeniu

• Nasilające się z czasem zaczerwienienie lub obrzęk

• Osłabione, opadające powieki, opadająca twarz lub krzywy uśmiech

Zwróć uwagę na czerwoną obrączkę lub wysypkę w kształcie byczego oka, pojawiającą się od 3 do 30 dni po ukąszeniu. Jest to objaw choroby z Lyme. Wysypka jest trudniej dostrzegalna na ciemnych odcieniach skóry, dlatego porozmawiaj z lekarzem o tym, jak może wyglądać u Twojego dziecka.

Czy mogę zapobiegać ukąszeniom kleszczy?

Dziecko można chronić przed kleszczami, stosując środek odstraszający owady, którym spryskuje się skórę i ubranie. Lekarz może polecić dobry spray. Możesz również zachęcać dziecko do noszenia ściśle przylegającej odzieży, w tym skarpetek i czapki, aby kleszcze nie wnikały w skórę.

Sprawdzaj, czy dziecko nie ma kleszczy zawsze, gdy bawi się na zewnątrz. Zwróć szczególną uwagę na skórę głowy, łokcie i kolana, a także skórę za uszami i pod pachami.

Enterowirus D68 zwykle przebiega łagodnie, ale dzieci z astmą należą do grupy osób, u których prawdopodobieństwo wystąpienia poważnych powikłań jest większe. Dowiedz się od lekarza, co to jest, co go wywołuje, jakie są objawy, kiedy należy wezwać lekarza i jak się go leczy.

1/12

Istnieje ponad 100 typów enterowirusów, które każdego roku powodują od 10 do 15 milionów zakażeń w Stanach Zjednoczonych. Zarazki te namnażają się w jelitach i wywołują wiele różnych chorób. Enterowirus D68 wywołuje głównie objawy ze strony układu oddechowego. Dzieci chorują częściej niż dorośli.

Enterowirus D68 Objawy

2/12

Objawy enterowirusa D68 mogą być różne – od łagodnych do ciężkich. Do najczęstszych należą:

• katar

• Kaszel

• Kichanie

• Gorączka

• Bóle ciała

W cięższych przypadkach enterowirus D68 może powodować świszczący oddech i trudności w oddychaniu.

Jak bardzo jest niebezpieczny?

3/12

Enterowirus D68 wydaje się być bardzo zaraźliwy. Zwykle nie jest groźny, choć zdarzały się ciężkie przypadki. U małych dzieci z astmą lub innymi problemami z oddychaniem mogą wystąpić powikłania. Jeśli dziecko (lub dorosły) ma problemy z oddychaniem, może wymagać hospitalizacji, a nawet intensywnej terapii.

Rzadkie, ale skrajne przypadki

4/12

W bardzo niewielu przypadkach enterowirus D68 powoduje paraliż, podobny do tego, jaki występuje w przypadku polio, a nawet niektóre przypadki śmiertelne. Eksperci nadal prowadzą badania, aby lepiej zrozumieć rolę, jaką wirus mógł odegrać w tych przypadkach. Enterowirus D68 jest enterowirusem „nie-polio”.

Powszechne mity

5/12

Enterowirus D68 nie jest nowym wirusem. Naukowcy zidentyfikowali go po raz pierwszy około 50 lat temu. Niektórzy ludzie są zaniepokojeni, ponieważ uważają, że enterowirus D68 zawsze wywołuje poważne objawy. Tymczasem zwykle powoduje on jedynie przekrwienie, kaszel i katar. Większość osób, które zachorują, nawet nie wie, że to coś innego niż typowe przeziębienie.

Czy to enterowirus D68 czy grypa?

6/12

Objawy enterowirusa D68 i grypy mogą być podobne. Jedynym sposobem, aby lekarz mógł potwierdzić zakażenie enterowirusem D68, jest zlecenie określonych badań laboratoryjnych, których prawdopodobnie nie wykona, chyba że objawy będą bardzo nasilone. Nie ma szczepionki chroniącej przed enterowirusem D68, ale proste czynności, takie jak mycie rąk, mogą pomóc w zapobieganiu zakażeniu.

Jak się rozprzestrzenia

7/12

Enterowirusem D68 można zarazić się w taki sam sposób, jak zwykłym przeziębieniem: przez kontakt z osobą zakażoną, zwłaszcza jeśli ta osoba kaszle lub kicha na Ciebie, lub jeśli dotkniesz zakażonej powierzchni.

Jak długo trwa choroba?

8/12

Większość osób zarażonych enterowirusem D68 choruje przez około tydzień. Jednak wirus może pozostać w organizmie przez kilka tygodni. Oznacza to, że nawet po wyzdrowieniu mogą one wywołać chorobę u innych osób.

Co pomoże Ci poczuć się lepiej

9/12

Nie ma leków, które leczyłyby enterowirusa D68. Jeśli Ty lub Twoje dziecko zachorujecie, najlepiej odpoczywajcie i pijcie dużo wody. Stosuj leki przeciwbólowe dostępne bez recepty (takie jak acetaminofen lub ibuprofen), aby złagodzić ból i obniżyć gorączkę.

Leczenie ciężkich objawów

10/12

Jeśli objawy wydają się być poważniejsze niż zwykłe przeziębienie, warto skontaktować się z lekarzem. Duszność lub problemy z oddychaniem to poważne objawy, które wymagają natychmiastowej konsultacji z lekarzem. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie szpitalne.

Czy można temu zapobiec?

11/12

Najlepszym sposobem na uniknięcie zarażenia enterowirusem D68 jest zachowanie zdrowego rozsądku. Trzymaj się z dala od osób chorych, nie przytulaj ich, nie całuj i nie dziel się z nimi jedzeniem. Zachęcaj dziecko, aby często myło ręce wodą z mydłem (szoruj przez 20 sekund) i nie dotykało twarzy. Regularnie dezynfekuj powierzchnie, z którymi styka się wiele osób, takie jak zabawki i klamki do drzwi.

Dodatkowa ochrona

12/12

Dzieci z astmą są najbardziej narażone na wystąpienie ciężkich działań niepożądanych. Jeśli dziecko choruje na astmę i ma objawy przeziębienia, należy obserwować, czy nie świszczy, nie ma duszności, czy nie musi częściej używać inhalatora ratunkowego lub czy nie kaszle w nocy. Jeśli dziecko nie je lub nie pije dobrze, może to być kolejny znak, że ma problemy z oddychaniem. W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.