Lekarz mówi ci.

Niektóre dzieci i nastolatki nie śpią dobrze w nocy lub cierpią na dokuczliwe zmęczenie. Dowiedz się, dlaczego bezdech senny, narkolepsja, a nawet niektóre leki mogą sprawić, że Twoje dziecko jest zmęczone przez cały dzień i co możesz zrobić.

Późne wstawanie

Jedną z częstych przyczyn zmęczenia u dzieci jest zbyt późne wstawanie. Dzieci poniżej 12. roku życia potrzebują 9-12 godzin snu w ciągu nocy, a nastolatki 8-10 godzin.

Oto kilka wskazówek, które pomogą Twojemu dziecku zapewnić odpowiednią ilość snu:

• Dziecko może czytać, grać w gry lub odrabiać lekcje późno w nocy.

• Ustal regularny harmonogram snu i trzymaj się go. Wyznacz godzinę, o której gasisz światło, telefon i ekran komputera.

• W sypialni dziecka powinno być chłodno i cicho, aby ułatwić mu zasypianie.

Staraj się nie pozwalać dziecku na picie napojów zawierających kofeinę, takich jak napoje gazowane, energetyczne lub herbata, w godzinach popołudniowych lub wieczornych.

Bezsenność

Niektóre dzieci mają problemy z zasypianiem lub po prostu nie mogą zasnąć w nocy. Spróbuj pomóc dziecku zrelaksować się przed snem, biorąc ciepłą kąpiel lub czytając książkę.

W radzeniu sobie z bezsennością może pomóc także wygaszanie snu. Poproś dziecko, aby kładło się do łóżka około 15 minut przed czasem, kiedy naturalnie zasypia. Stopniowo przesuwaj porę kładzenia się do łóżka nieco wcześniej, ale nie zmieniaj porannej pory budzenia. Wkrótce dziecko powinno kłaść się spać o właściwej porze i budzić się wypoczęte.

Nie zachęcaj dzieci w wieku szkolnym do drzemek w ciągu dnia, gdy są zmęczone. Upewnij się, że budzą się o tej samej porze każdego dnia przed szkołą, aby nauczyły się dobrych nawyków związanych ze snem.

Bezdech senny

Ciągłe zmęczenie to częsty objaw obturacyjnego bezdechu sennego u dzieci i nastolatków. Jest to stan, w którym podczas snu przestajesz oddychać, ponieważ coś blokuje gardło i drogi oddechowe. Dzieci z nadwagą lub otyłością, powiększonymi migdałkami lub gruczołami migdałkowymi, problemami ze szczęką lub jamą ustną albo dużym językiem są narażone na wystąpienie obturacyjnego bezdechu sennego.

Dziecko może przestać oddychać i budzić się wiele razy w ciągu nocy. Może mieć trudności z przebudzeniem się rano lub koncentracją w ciągu dnia szkolnego, ponieważ nie udało mu się dobrze wyspać.

Jeśli zauważysz, że Twoje dziecko chrapie, wstrzymuje oddech, ciężko oddycha, rzuca się i obraca, moczy się w łóżku, lunatykuje lub ma częste koszmary senne, może to oznaczać, że cierpi na bezdech senny. Zgłoś się do pediatry w celu postawienia diagnozy i uzyskania możliwych metod leczenia.

Narkolepsja

Narkolepsja może powodować, że dzieci są bardzo senne w ciągu dnia. Nie mogą one pozostać przytomne i często zapadają w sen. Jest to przewlekłe zaburzenie snu, które może dotyczyć dzieci, choć zwykle pojawia się po raz pierwszy w okresie dojrzewania. Narkolepsja może być spowodowana niską zawartością hipokretyny – substancji chemicznej w mózgu, która pomaga kontrolować pory snu i czuwania dziecka.

Narkolepsja może również spowodować, że dziecko straci napięcie i kontrolę nad mięśniami (tzw. katapleksja), nie będzie w stanie poruszać się ani mówić po przebudzeniu lub zaraz po zaśnięciu, albo będzie miało przerażające halucynacje.

Dzieci cierpiące na narkolepsję mogą tracić przytomność w klasie. Mogą nie koncentrować się dobrze w szkole lub nie pamiętać rzeczy, ponieważ są tak zmęczone. Twoje dziecko może często budzić się w nocy i mieć trudności z ponownym zaśnięciem.

U około 70% dzieci cierpiących na narkolepsję występuje katapleksja. Mogą występować u nich takie objawy, jak opadające oczy, opadająca szczęka, niewyraźna mowa, uginające się kolana lub przewracanie się.

Aby potwierdzić, że dziecko cierpi na narkolepsję, należy skontaktować się z pediatrą. Może on przepisać leki, terapię lub zmianę nawyków związanych ze snem, aby pomóc dziecku zachować czujność w ciągu dnia.

Leki

Niektóre leki przyjmowane przez dziecko mogą powodować problemy ze snem. Leki pobudzające przepisywane na ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi), takie jak amfetamina (Adderall) i metylofenidat (Ritalin), mogą powodować, że dzieci dłużej zasypiają i nie mogą zasnąć.

Jeśli Twoje dziecko ma alergię, lek przeciwhistaminowy – difenhydramina (Benadryl) – może wywoływać senność. Nowsze leki przeciwhistaminowe, takie jak cetyryzyna (Zyrtec), feksofenadyna (Allegra) i loratadyna (Claritin) nie powodują senności, więc są to inne opcje.

Wirus Epsteina-Barr

Dzieci zakażone wirusem Epsteina-Barr (EBV), który wywołuje mononukleozę, mogą być bardzo zmęczone. Inne objawy tej infekcji to ból gardła z białymi plamami, gorączka, obrzęk węzłów chłonnych oraz obolałe i sztywne mięśnie. Nastolatki chore na EBV mogą być jeszcze bardziej zmęczone niż młodsze dzieci.

Wirus EBV może zostać zdiagnozowany przez lekarza pediatrę. Dzieci z tą infekcją będą potrzebowały dużo odpoczynku w łóżku i płynów, acetaminofenu na bóle oraz unikania sportu lub aktywnej zabawy przez około miesiąc.

Astma i inne choroby przewlekłe

Dzieci z chorobami przewlekłymi, które nie są dobrze kontrolowane, mogą odczuwać zmęczenie. Astma może powodować brak tchu u dzieci, przez co mogą się one męczyć podczas aktywności.

Dzieci z niedoczynnością tarczycy mogą być bardzo zmęczone z powodu niskiego poziomu hormonów regulujących metabolizm. Anemia, czyli niski poziom czerwonych krwinek, które przenoszą tlen do narządów, sprawia, że dzieci czują się bardzo zmęczone.

Młodzieńcze zapalenie stawów często powoduje zmęczenie u dzieci. Mogą one powodować jeszcze większe zmęczenie, gdy dochodzi do zaostrzenia choroby i silnego stanu zapalnego. Dzieci z młodzieńczym zapaleniem stawów mogą również odczuwać silny ból stawów, który zakłóca ich sen lub powoduje wyczerpanie.

Warunki zdrowia psychicznego

Choroby psychiczne, takie jak depresja, mogą powodować silne zmęczenie, brak zainteresowania zajęciami i problemy z koncentracją w ciągu dnia, zwłaszcza u nastolatków. Niektórym dzieciom z depresją chce się cały czas spać. Inne mogą wahać się między okresami, w których są zawsze aktywne i zawsze zmęczone. Dzieciom z lękiem również może dokuczać zmęczenie.

Pomocne może być ustalenie harmonogramu snu dla dziecka lub zgłoszenie się do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego na terapię poznawczo-behawioralną (CBT), która pomoże mu uporać się z problemami ze snem.

Choroby serca lub nowotwory

Rzadko, ale skrajne zmęczenie u dzieci może być spowodowane poważnymi chorobami. Objawem chorób serca, takich jak niewydolność serca, kardiomiopatia, wrodzone choroby serca lub wady zastawek serca, np. stenoza aortalna, może być silne zmęczenie.

Bardzo rzadko ciężkie zmęczenie może być objawem choroby nowotworowej u dzieci i młodzieży, w tym nowotworów krwi, takich jak białaczka i chłoniak, lub nowotworów kości, takich jak mięsak Ewinga.

Co robić, jeśli dziecko jest cały czas zmęczone lub nie może spać? Jeśli dziecko wydaje się bardzo zmęczone przez tydzień lub dwa, należy skontaktować się z pediatrą w celu ustalenia przyczyny. W większości przypadków zmęczenie można leczyć, dzięki czemu dziecko może wrócić do aktywnego, normalnego trybu życia.

Termometry na podczerwień to bezdotykowe urządzenia do pomiaru temperatury. Już dziś dowiedz się o ich skuteczności.

Zrozumienie termometrów na podczerwień

Bezdotykowy termometr czołowy wykorzystuje skaner podczerwieni do odczytu temperatury tętnicy skroniowej na czole. Ten typ termometru mierzy temperaturę szybko i dokładnie. Nie trzeba czekać na odczyt pod pachą ani wkładać niczego do ust lub ucha. Termometrów na podczerwień można używać u osób w każdym wieku, w tym u noworodków.

Termometry na podczerwień dla dzieci są często droższe niż inne termometry. Mogą też być mniej dokładne w zależności od warunków otoczenia. Czynniki, które mogą mieć wpływ na odczyt termometru na podczerwień to:?

• Bezpośrednie światło słoneczne

• Chłodniejsze otoczenie?

• Spocone czoło

Możliwe jest również trzymanie skanera zbyt daleko od czoła. Chociaż termometr na podczerwień ma być rozwiązaniem bezdotykowym, jego skuteczność zależy od tego, czy urządzenie jest trzymane blisko skóry, aby odczyt był dokładny.

Termometry na podczerwień dla noworodków i niemowląt. Bez względu na to, jakiego rodzaju termometru używasz, pomiar temperatury u noworodków i niemowląt różni się od pomiaru u dorosłych. Dotyczy to zwłaszcza noworodków, u których wysoka gorączka może wywołać objawy zagrażające życiu.

Termometry na podczerwień są również doskonałym rozwiązaniem dla małych dzieci. Oznacza to, że nie muszą one siedzieć nieruchomo przez długi okres czasu, aby uzyskać dokładny odczyt. Może to również zmniejszyć niepokój dziecka związany z wkładaniem termometru do uszu lub ust.

Rodzaje termometrów

Jeśli oprócz termometru na podczerwień chcesz mieć inne możliwości, wypróbuj termometr, który mierzy temperaturę za pomocą innej części ciała:

• Termometr doustny umieszcza się pod językiem

• Termometr doodbytniczy umieszczany jest w odbycie i jest często uważany za najdokładniejszy?

• Termometr pachowy odczytuje temperaturę spod pachy?

• Termometr tympanalny mierzy temperaturę w uchu

Termometry doodbytnicze lub pachowe były kiedyś preferowanymi metodami dokładnego odczytu temperatury, ponieważ niewielka różnica może być niebezpieczna. Jednak obecnie badania wykazują, że termometr na podczerwień jest równie dokładny przy pomiarze temperatury noworodków. W trakcie siedmiodniowego badania noworodków nie zauważono znaczącej różnicy między odczytami temperatury za pomocą termometru na podczerwień i pachowego.

Dokładność odczytu temperatury zależy od typu termometru, którego używasz. Może zaistnieć konieczność podwyższenia lub obniżenia odczytu w zależności od tego, który z nich zostanie użyty. Chociaż nie ma dokładnego związku naukowego, specjaliści medyczni są zgodni co do tego, że:

• Temperatura w jamie ustnej jest normalnym odczytem i wynosi około 98,6 stopni Fahrenheita.

• Temperatura w odbycie jest wyższa o 0,5-1 stopnia Fahrenheita niż w jamie ustnej.

• Odczyt tympanalny jest o 0,5-1 stopni Fahrenheita wyższy od odczytu ustnego.

• Odczyt pachowy jest o 0,5-1 stopnia Fahrenheita niższy od odczytu ustnego.

• Odczyt czasowy jest o 0,5-1 stopni Fahrenheita niższy od odczytu ustnego.

Korzystając z tej wskazówki, należy dodać lub odjąć jeden stopień w zależności od typu termometru, którego używasz. Na przykład, jeśli masz trzylatka i używasz termometru na podczerwień, odczyt może wynosić 100 stopni Fahrenheita. Odczyt z termometru doodbytniczego lub tympanalnego będzie prawdopodobnie bliższy 102 stopniom Fahrenheita.

Instrukcje. Każdy typ i marka termometru jest inna. Nawet jeśli już wcześniej używałeś termometru na podczerwień, uważnie przeczytaj instrukcję nowego termometru. Dowiedz się, jak przechowywać i konserwować termometr, aby uzyskać jak najdokładniejsze odczyty przez cały okres jego użytkowania.

Pamiętaj, że temperatura ciała jest inna u dorosłych i u niemowląt. Bez względu na wiek, 100,4 stopnia Fahrenheita to próg dla gorączki. Jednak tak wysoka temperatura jest znacznie bardziej niepokojąca u noworodka lub niemowlęcia niż u osoby dorosłej.

Zrozumienie gorączki

Weź pod uwagę porę dnia, w której mierzysz temperaturę. Rano temperatura jest naturalnie niższa. Jest ona wyższa po południu lub wieczorem, po dniu pełnym aktywności. W niektórych przypadkach wpływ na odczyt temperatury może mieć także dieta i ćwiczenia fizyczne.

Gorączka jest zwykle oznaką infekcji lub choroby. Może Ci się wydawać, że gorączka jest czymś złym, ponieważ Ty lub Twoje dziecko czujecie się źle, ale jest to znak, że Twój organizm walczy z bakteriami lub wirusem.

Poza infekcją, do innych przyczyn gorączki należą:

• Przewlekłe schorzenie, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, które prowadzi do stanu zapalnego

• Krótkotrwałe reakcje na lek lub szczepionkę?

• Niektóre nowotwory?

Dowiedz się, czy podawanie dzieciom białka w proszku jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy z tym związane.

W świecie odchudzania białko przeżywa swój wielki rozkwit. Według NPD, większość amerykańskich konsumentów (78%) zgadza się, że białko przyczynia się do zdrowego odżywiania, a ponad połowa dorosłych twierdzi, że chce go więcej w swojej diecie. Ale co z białkiem dla dzieci? Czy otrzymują one wystarczającą ilość białka? A jeśli nie, to czy bezpiecznie jest uzupełniać ich spożycie białkiem w proszku?

Ile białka potrzebują dzieci?

Zalecane dzienne ilości białka dla dzieci to:

• Dzieci w wieku 2 do 3 lat: 2 uncje równoważnika białka

• Dzieci od 4 do 8 lat: 4 uncje równoważnika białka

• Dzieci od 9 do 13 lat: 5 uncji równoważnika białka

W przypadku młodzieży w wieku 14-18 lat, w zależności od płci, nastoletni chłopcy potrzebują 6 i pół uncji równoważnika białka, a nastoletnie dziewczęta – 5 uncji. Jeśli dzieci spożywają więcej białka niż potrzebują, może to przynieść więcej szkody niż pożytku.

Zdrowe odżywianie dla dzieci

Zapobiegania Chorobom i Promocji Zdrowia (Office of Disease Prevention and Health Promotion) zawiera najważniejsze zalecenia dotyczące zdrowego odżywiania. Wytyczne sugerują:

• Spożywanie różnorodnych warzyw i owoców, zwłaszcza całych owoców

• Spożywanie produktów zbożowych, z których co najmniej połowa to produkty pełnoziarniste

• Spożywanie odtłuszczonego lub niskotłuszczowego nabiału, w tym mleka, jogurtu, sera i/lub wzbogaconych napojów sojowych

• Spożywanie różnych pokarmów bogatych w białko, w tym owoców morza, chudego mięsa i drobiu, jaj, roślin strączkowych, orzechów i nasion oraz produktów sojowych

• Gotowanie i pieczenie z użyciem zdrowych olejów

• Unikanie lub ograniczanie tłuszczów nasyconych i tłuszczów trans, cukrów dodanych i sodu

Żywność bogata w białko

Białko składa się z ponad dwudziestu podstawowych bloków budulcowych zwanych aminokwasami. Dziewięć aminokwasów: histydyna, izoleucyna, leucyna, lizyna, metionina, fenyloalanina, treonina, tryptofan i walina, nazywane aminokwasami niezbędnymi, muszą pochodzić z pożywienia.

Kiedy dziecko jest w stanie jeść pokarmy stałe, powinno otrzymywać wystarczającą ilość białka z pożywienia. Do pokarmów bogatych w białko należą:

• Produkty mleczne, takie jak mleko, sery i jogurty

• Jaja

• Fasola i rośliny strączkowe

• Owoce morza

• Chude mięsa

• Orzechy i nasiona

Korzyści płynące z używania proszku proteinowego dla dzieci

Jeśli Twoje dziecko nie jest w stanie uzyskać odpowiedniej ilości białka z pełnego pożywienia, pomocne mogą okazać się suplementy białkowe, takie jak białko w proszku. Dziecko może potrzebować dodatkowej porcji białka, jeśli:

• Ma niedowagę

• Są wybredne w jedzeniu

• Stosują dietę wegańską lub wegetariańską

• Chorują na zaburzenia metaboliczne

Jak zawsze, przed dodaniem do diety dziecka jakichkolwiek proszków lub suplementów białkowych należy skonsultować się z lekarzem.

Ryzyko związane z podawaniem dzieciom proszku proteinowego

Jeśli dziecko otrzymuje więcej białka niż potrzebuje, nie zostanie ono efektywnie wykorzystane. Może to raczej spowodować obciążenie metaboliczne narządów. Ponadto diety wysokobiałkowe i wysokomięsne mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia choroby wieńcowej lub nawet raka.

Istnieje kilka skutków ubocznych, które mogą wystąpić u dziecka, takich jak

Problemy trawienne. Jeśli podajesz dziecku białko serwatkowe w proszku, może ono mieć problemy z jego trawieniem. Może to powodować takie objawy, jak wzdęcia, gazy, skurcze i biegunka. Większość z tych skutków ubocznych jest spowodowana nietolerancją laktozy.

Przyrost masy ciała. Jeśli Twoje dziecko przyjmuje więcej białka niż potrzebuje, jego organizm odkłada nadmiar kalorii w postaci tłuszczu. Jedna trzecia dzieci w USA cierpi na nadwagę lub otyłość, co zwiększa ryzyko wystąpienia u nich przewlekłych problemów zdrowotnych i medycznych związanych z nadwagą.

Uszkodzenie narządów. Dieta wysokobiałkowa może sprawić, że nerki dziecka będą musiały pracować ciężej, aby odfiltrować produkty przemiany materii, co z czasem spowoduje ich zużycie i przyczyni się do odwodnienia. Wysoki poziom białka może również powodować powstawanie kamieni nerkowych. Przetwarzanie białka powoduje powstawanie azotu w wątrobie, co utrudnia organizmowi przetwarzanie odpadów i toksyn oraz zmniejsza zdolność organizmu do rozkładania składników odżywczych.

Objawy niedoboru białka u dzieci

Istnieje wiele objawów świadczących o tym, że dziecko może nie otrzymywać wystarczającej ilości białka:

• Opóźniony lub zahamowany wzrost?

• Obniżona odporność organizmu?

• Głód (który może prowadzić do przybierania na wadze)?

Jeśli dziecko wykazuje lub skarży się na którykolwiek z powyższych objawów, należy skontaktować się z lekarzem pediatrą.

Wskazówki dotyczące zapobiegania niedoborom białka u dzieci

Po pierwsze, należy zapoznać się z dziennymi zaleceniami dotyczącymi spożycia białka w grupie wiekowej dziecka i pamiętać o oznakach i objawach niedoboru białka wymienionych powyżej. Ponadto należy podjąć następujące kroki:

Wprowadzić do diety dziecka więcej pokarmów bogatych w białko. Znajdź sposób na dostarczanie dziecku białka w ciągu dnia bez konieczności sięgania po koktajle proteinowe. Istnieje wiele zdrowych przekąsek dla dzieci; na pewno znajdziesz coś, co będzie im smakowało.

Bądź świadomy ryzyka związanego z niedożywieniem. Kwashiorkor to ciężka postać niedożywienia. Główną przyczyną kwashiorkor jest spożywanie niewystarczającej ilości białka lub innych niezbędnych witamin i minerałów. Choroba ta występuje najczęściej w niektórych regionach rozwijających się, ale może się zdarzyć każdemu niedożywionemu dziecku.

Porozmawiaj z lekarzem. Jeśli nie jesteś pewien, od czego zacząć, albo nadal masz pytania lub wątpliwości dotyczące spożycia białka przez dziecko, porozmawiaj z pediatrą. Może on skierować Cię do zarejestrowanego dietetyka w celu uzyskania dodatkowych wskazówek.

Niektóre choroby dziecięce mogą się szybko rozprzestrzeniać. Lekarz wyjaśnia, co można zrobić, aby do tego nie dopuścić.

Oto, co możesz zrobić, aby zmniejszyć szanse, że tak się stanie.

Ćwicz podstawy

Pierwszym krokiem do uniknięcia chorób zakaźnych jest zapobieganie.

• Upewnij się, że Ty i Twoje dzieci dobrze się odżywiacie i jesteście wypoczęci. Wzmacnia to mechanizmy obronne organizmu.

• Nie dziel się takimi przedmiotami jak kubki, łyżki, widelce, słomki, ręczniki, poduszki czy szczoteczki do zębów.

• Podczas kaszlu lub kichania zakryć usta i nos chusteczką, a następnie wyrzucić ją. Lub kaszlnij przez ramię. Następnie umyj ręce.

• Zawsze myj ręce przed dotykaniem ust, nosa lub oczu. Naucz dzieci, aby przed jedzeniem myły ręce mydłem. Traktuj mycie rąk jako umiejętność przetrwania.

Wskazówki dotyczące mycia rąk

Umyj je:

• Przed i po przygotowaniu jedzenia

• Przed jedzeniem

• Po skorzystaniu z łazienki

• Po kontakcie ze zwierzętami lub ich odpadami

• Po kaszlu lub kichaniu

• Częściej, jeśli ktoś w domu jest chory

Szybkie spłukanie to za mało. Aby dobrze umyć:

Co i jak należy dezynfekować

Dezynfekcja:

• Telefony

• Poręcze schodowe

• Blaty

• Powierzchnie łazienkowe (deski toaletowe, uchwyty, baterie)

• Piloty zdalnego sterowania

• Uchwyty do mikrofalówek i lodówek

• Uchwyty do drzwi

• Włączniki światła

• Zabawki

Aby powstrzymać zarazki na ich drodze, CDC zaleca stosowanie zabijającego wirusy wybielacza chlorowego. Dodaj 1/4 szklanki wybielacza do 1 galona ciepłej wody. Pozostawić mieszaninę na powierzchni przez 10 minut, a następnie spłukać.

Podczas dezynfekcji noś gumowe rękawiczki i maskę, jeśli chemikalia ci przeszkadzają, a także otwórz drzwi i okna.

Dostrzegaj sygnały ostrzegawcze choroby

Im szybciej to zrobisz, tym większe prawdopodobieństwo, że choroba nie będzie się rozprzestrzeniać.

zazwyczaj rozprzestrzeniają się, gdy osoba chora kaszle, kicha lub mówi. Osoba taka może mieć również katar i lekką gorączkę.

często rozprzestrzenia się podczas kaszlu lub kichania osoby chorej. Objawy mogą obejmować katar, kaszel, gorączkę, dreszcze i bóle ciała. Choroba jest zaraźliwa na około 1 dzień przed wystąpieniem objawów i 5 dni po ich wystąpieniu. Choroba może prowadzić do poważnych powikłań, w wyniku których niektórzy ludzie trafiają do szpitala. Najlepszym sposobem uniknięcia zachorowania jest coroczne szczepienie przeciwko grypie.

(Staphylococcus aureus oporny na metycylinę) może rozprzestrzeniać się poprzez dotykanie innej osoby, która jest chora. Najlepszym sposobem zapobiegania tej chorobie jest utrzymywanie czystych rąk, unikanie dotykania cudzych ran i bandaży oraz przykrywanie własnych skaleczeń i zadrapań bandażami do czasu ich zagojenia. Nie należy również dzielić się sprzętem sportowym ani ubraniami.

jest wysoce zakaźna. Rozprzestrzenia się, gdy dotkniesz oka po kontakcie z czymś, czego dotykała zakażona osoba. Objawy to zaczerwienienie oka, swędzenie, ból i wydzielina. Nigdy nie dotykaj oka bez umycia rąk, nie dziel się ręcznikami ani kosmetykami do makijażu oczu.

(wirusowe zapalenie żołądka i jelit) rozprzestrzenia się przez niemycie rąk po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem. Objawy obejmują skurcze, biegunkę i wymioty. Zwykle pojawiają się po 1 lub 2 dniach od kontaktu z wirusem, który jest przenoszony w kale osoby chorej.

jest powszechna u dzieci i rozprzestrzenia się podczas oddychania, kaszlu lub kichania osoby chorej. Małe kropelki zawierające bakterie paciorkowca mogą być wdychane przez inne osoby. Objawy obejmują ból gardła, gorączkę, ból głowy, białe plamy w gardle, ból brzucha, a czasami wysypkę przypominającą papier ścierny. Streptoza może trwać od 2 do 5 dni. Choroba jest zaraźliwa przez 24 godziny po rozpoczęciu przyjmowania antybiotyku.

(krztusiec) i

to choroby wieku dziecięcego, którym można zapobiegać za pomocą szczepionek, dlatego nie są one obecnie tak powszechne. Mimo to mogą wystąpić u nieszczepionych dzieci. Krztusiec wywołuje głośny „krzyk” pomiędzy kolejnymi epizodami kaszlu, który może trwać nawet do 12 tygodni. Dzieci z krztuścem mogą być zakaźne przez około 3 tygodnie. Ospa wietrzna powoduje powstawanie pęcherzy na całym ciele. Najbardziej zaraźliwa jest przez 1 do 2 dni przed wystąpieniem objawów i do momentu, gdy pęcherze się zasklepią.

Lipodystrofia jest problem ze sposobem, w jaki organizm wykorzystuje i przechowuje tłuszcz. Wrodzone typy choroby dotykają niemowląt i dzieci. Zmienia ona ich wygląd i powoduje poważne komplikacje.

Lipodystrofia to problem ze sposobem, w jaki organizm wykorzystuje i magazynuje tłuszcz. Nazywamy ją „dziedziczną”, ponieważ z tą chorobą się rodzisz. Wynika ona z genów przekazanych przez jednego lub oboje rodziców. Powoduje utratę tkanki tłuszczowej pod skórą, co może zmienić Twój wygląd. Może też powodować inne zmiany w organizmie.

Naukowcy dowiedzieli się bardzo wiele na temat działania tej choroby. Nie można jej wyleczyć, ale z pomocą lekarza, odpowiedniego leczenia, diety niskotłuszczowej i dużej ilości ruchu można z nią żyć.

Ponieważ tkanka tłuszczowa wytwarza hormon leptynę, osoby z dziedziczną lipodystrofią często nie mają wystarczającej ilości tego związku chemicznego. Leptyna informuje organizm o tym, że zjadłeś wystarczająco dużo i że należy produkować insulinę. Choroba może również powodować odkładanie się tłuszczu w miejscach, w których nie powinien się on znajdować, takich jak krew, serce, nerki, wątroba i trzustka. Stan ten powoduje również inne problemy, w tym cukrzycę, wysoki poziom cholesterolu i trójglicerydów oraz stłuszczenie wątroby.

Lipodystrofia wrodzona to tak naprawdę grupa powiązanych ze sobą chorób. Najczęstsze z nich to:

• wrodzona uogólniona lipodystrofia (CGL), zwana również zespołem Berardinellego-Seipa

• Rodzinna częściowa lipodystrofia (FPL)

Przyczyny

Naukowcy znaleźli kilka genów, które powodują dziedziczną lipodystrofię. Z tego powodu istnieją różne podtypy. Czasami przyczyną może być tylko jeden zły gen pochodzący od jednego z rodziców; czasami trzeba mieć gen od każdego z rodziców.

Możliwe jest również posiadanie wadliwego genu, ale nie zachorowanie.

Objawy

Dwa główne rodzaje lipodystrofii dziedzicznej mają kilka podtypów. Każdy z nich ma swoje własne, specyficzne objawy. Różni się także ich nasilenie.

CGL. Dzieci wyglądają na bardzo umięśnione, ponieważ prawie nie mają tkanki tłuszczowej. Większość z nich ma duży pępek lub przepuklinę, czyli wybrzuszenie, wokół niego. Rosną szybko i są bardzo głodne. Ich skóra może być miejscami ciemna, gruba i aksamitna, zwłaszcza na szyi, pod pachami i w miejscu, gdzie nogi stykają się z tułowiem.

U niemowląt zwykle dochodzi do powiększenia wątroby. Małe dzieci mają problemy z kontrolowaniem poziomu cukru i trójglicerydów we krwi. Niektóre dzieci mają problemy z myśleniem i uczeniem się.

Dorośli z CGL mają duże dłonie i stopy oraz mocne, kwadratowe kości szczęki, ponieważ ich gospodarka hormonalna jest zaburzona i ciągle rosną. Mogą mieć większe niż zwykle narządy płciowe (łechtaczkę, penisa lub jądra).

Kobieta może mieć nieregularne miesiączki lub nie mieć miesiączki. Może wystąpić zespół policystycznych jajników (PCOS). Prawdopodobnie pojawią się dodatkowe włosy na górnej wardze i podbródku.

FPL. Najczęstsza postać choroby ujawnia się w okresie dojrzewania. Dzieci tracą tkankę tłuszczową z rąk, nóg i tułowia, a jednocześnie zyskują tłuszcz na twarzy, podbródku i szyi. Skóra staje się ciemna, aksamitna w fałdach i załamaniach. Mogą też mieć insulinooporność i powiększoną wątrobę.

Łatwiej jest rozpoznać FPL u kobiet, ponieważ mężczyźni wyglądają na umięśnionych nawet bez tej choroby. U około jednej czwartej kobiet dochodzi do zwiększenia owłosienia ciała. Mogą one mieć również problemy z miesiączkowaniem i może u nich wystąpić PCOS. Kobiety te są bardziej narażone na poważne powikłania, w tym:

• Cukrzyca

• Wysoki poziom trójglicerydów i niski poziom HDL („dobrego” cholesterolu)

• Choroby serca

Uzyskanie diagnozy

Lekarz może zadać następujące pytania:

• Jakie objawy zauważyłeś?

• Kiedy po raz pierwszy je zauważyłeś?

• Czy zmiany w wyglądzie dziecka dotyczą tylko niektórych obszarów, czy też całego ciała?

• Czy sprawdzono poziom cukru, cholesterolu i trójglicerydów we krwi?

• Czy zdarzały się bóle brzucha lub tłuste kupy?

• Jakie inne problemy zdrowotne mają dzieci?

• Czy ich rodzice są spokrewnieni?

• Czy ktoś jeszcze w rodzinie ma problemy z tkanką tłuszczową?

Ponieważ lipodystrofia jest przekazywana przez geny, bardzo ważny jest wywiad rodzinny.

Po rozmowie z pacjentem i przeprowadzeniu pełnego badania, lekarz może zlecić wykonanie kilku testów, aby dowiedzieć się więcej na temat rodzaju lipodystrofii występującej u dziecka.

Badania krwi sprawdzają:

• poziom cukru we krwi

• Zdrowie nerek

• Tłuszcze

• Enzymy wątrobowe

• Kwas moczowy

Badanie krwi dziecka na obecność leptyny nie zdiagnozuje lipodystrofii, ale może pomóc lekarzowi w podjęciu decyzji o sposobie jej leczenia.

Badanie moczu sprawdza, czy nie występują problemy z nerkami.

Promieniowanie rentgenowskie wykorzystuje promieniowanie w małych dawkach do tworzenia obrazów struktur wewnątrz ciała. Mogą one wykazać problemy z kośćmi, występujące u niektórych osób z lipodystrofią.

W przypadku biopsji skóry lekarz pobiera niewielki fragment skóry i sprawdza komórki pod mikroskopem.

Badania genetyczne mogą wykryć konkretne geny powodujące problemy, co pozwoli określić typ lipodystrofii.

Lekarz może również poszukać wzorca utraty tkanki tłuszczowej z:

• Pomiary grubości fałdu skórnego, sprawdzające, ile skóry można ścisnąć między palcami w określonych miejscach na ciele

• Specjalne badanie rentgenowskie, które mierzy gęstość mineralną kości

• Specjalny rezonans magnetyczny całego ciała (MRI), który wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do tworzenia obrazów tkanek zawierających tłuszcz.

Pytania do lekarza

• Jaki jest to podtyp lipodystrofii?

• Czy potrzebne są jeszcze jakieś badania?

• Ile osób z tą chorobą leczyłeś/aś?

• Jaki jest najlepszy sposób radzenia sobie z tym schorzeniem?

• Na jakie inne objawy powinienem zwrócić uwagę?

• Jak często powinniśmy Cię widywać?

• Czy musimy spotkać się z jakimiś innymi lekarzami?

• Czy jest coś, co mogę zrobić, aby moje dziecko wyglądało i czuło się „normalnie”?

• Czy możemy wziąć udział w badaniach nad lipodystrofią?

• Czy ważne jest, aby poinformować innych członków rodziny o swojej chorobie?

Leczenie

Ponieważ nie można zastąpić brakującej tkanki tłuszczowej, celem jest uniknięcie powikłań choroby. Dużą rolę odgrywa zdrowy styl życia.

Każdy chory na lipodystrofię powinien stosować dietę niskotłuszczową. Jednak dzieci nadal potrzebują wystarczającej ilości kalorii i dobrego odżywiania, aby mogły prawidłowo rosnąć.

Ćwiczenia, zwłaszcza jeśli cierpisz na FPL, również pomogą Ci zachować zdrowie. Aktywność fizyczna obniża poziom cukru we krwi i może zapobiegać odkładaniu się tłuszczu tam, gdzie nie powinien.

Osoby z CGL mogą otrzymywać zastrzyki z metreleptyny (Myalept), które zastąpią brakującą leptynę i pomogą zapobiec innym chorobom. Statyny i kwasy tłuszczowe omega-3, występujące w niektórych rybach, mogą również pomóc w kontrolowaniu wysokiego poziomu cholesterolu i trójglicerydów.

Jeśli dziecko choruje na cukrzycę, będzie musiało przyjmować insulinę lub inne leki w celu kontrolowania poziomu cukru we krwi.

Kobiety nie powinny stosować pigułek antykoncepcyjnych ani hormonalnej terapii zastępczej w okresie menopauzy, ponieważ mogą one pogorszyć poziom tłuszczów.

Lekarz może przepisać balsam lub krem rozjaśniający i zmiękczający ciemne plamy na skórze. Dostępne bez recepty wybielacze i peelingi prawdopodobnie nie będą skuteczne i mogą podrażniać skórę.

Gdy dziecko z CGL dorośnie, może być poddane operacji plastycznej twarzy z wykorzystaniem przeszczepów skóry z ud, brzucha lub skóry głowy. Lekarze mogą również zastosować implanty i zastrzyki z wypełniaczy, aby pomóc w zmianie kształtu twarzy. Osoby z FPL, które mają dodatkowe pokłady tłuszczu, mogą poddać się liposukcji, aby pozbyć się niektórych obszarów, ale tłuszcz może ponownie się odkładać. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie podejście do swojego wyglądu ma sens i kiedy.

Opieka nad dzieckiem

Ponieważ choroba ma wpływ na wygląd zewnętrzny, troska i współczucie są równie ważne jak lekarstwa. Skup się na utrzymaniu dziecka w zdrowiu i zapewnieniu mu sensownego, satysfakcjonującego życia.

Nadaj ton innym. Bądź pozytywnie nastawiony i otwarty. Ludzie mogą nie wiedzieć, jak zareagować lub co powiedzieć, aby nie wścibiać się, nie obrażać i nie wprawiać w zakłopotanie. Gdy ktoś pyta o chorego, należy rzeczowo przedstawić jego stan.

Rób, co możesz, aby podnieść poczucie własnej wartości. Staraj się skupiać swoje pochwały na osiągnięciach, a nie na wyglądzie.

Zachęcaj do zawierania przyjaźni. Ale dzieci to też dzieci, więc przygotuj je na nieprzyjemne spojrzenia i słowa. Pomóż im przećwiczyć, jak mogą na nie reagować, odgrywając role i z humorem.

Zastanów się nad skorzystaniem z profesjonalnej porady. Ktoś odpowiednio przeszkolony może pomóc Twojemu dziecku i całej rodzinie uporządkować uczucia związane z wyzwaniami, jakie niesie ze sobą choroba.

Czego można się spodziewać

Długość i jakość życia osoby z dziedziczną lipodystrofią zależy od tego, jak dobrze radzi sobie ona z powikłaniami. Problemy z sercem, naczyniami krwionośnymi, wątrobą i nerkami są częste, a czasami zagrażają życiu. Cukrzyca jest często trudna do opanowania. U niektórych osób występują problemy z układem kostnym, immunologicznym lub hormonalnym.

Kobiety z CGL zazwyczaj nie mogą mieć dzieci, ale mężczyźni mogą. Osoby z FPL mają 50/50 szans na przekazanie wadliwego genu swojemu dziecku.

Ściśle współpracuj z lekarzem, aby zapobiec najpoważniejszym powikłaniom związanym z podtypem choroby Twojego dziecka. Naukowcy badają tę chorobę i być może znajdą więcej możliwości jej leczenia.

Uzyskiwanie wsparcia

Życie z taką chorobą może być bardzo izolujące. Bardzo pomocne jest zwrócenie się o pomoc. Lipodystrophy United posiada informacje na temat choroby oraz społeczność internetową dla osób z lipodystrofią i ich rodzin. Możesz także dodać swoje dane do bezpłatnego, poufnego rejestru, który pomoże naukowcom w znalezieniu nowych metod leczenia.

Zęby stałe Twojego dziecka wyrastają w przewidywalny sposób. Dowiedz się, jak wyrastają zęby stałe i jak o nie dbać.

Różnica między zębami pierwotnymi a stałymi

Zęby mleczne, zwane również zębami mlecznymi, zaczynają się rozluźniać i wypadać około szóstego roku życia. U większości dzieci utrata zębów pierwotnych przebiega w przewidywalny sposób, a zęby stałe zastępują te, które wypadły.

Jako pierwsze wypadają dolne zęby środkowe, zwane dolnymi siekaczami centralnymi. Po nich wypadają górne zęby środkowe, zwane również górnymi siekaczami centralnymi. Pozostałe zęby, które dziecko traci, to:

• Siekacze boczne

• Pierwsze zęby trzonowe

• Kły?

• Drugie zęby trzonowe

Zwykle zęby mleczne wychodzą naturalnie, w miarę jak zęby stałe przesuwają się na swoje miejsce. Jeżeli zęby mleczne ulegną próchnicy lub złamią się w wyniku wypadku, konieczne może być ich wyrwanie przez dentystę. W takiej sytuacji zęby stałe mogą pojawić się wcześniej niż oczekiwano. Przedwczesne wyrzynanie się zębów stałych może prowadzić do stłoczeń, co powoduje, że zęby są krzywe.

Zęby stałe nazywane są również zębami dorosłych lub zębami drugorzędnymi. Ich rozwój rozpoczyna się około urodzenia i trwa przez całe dzieciństwo, aż do momentu wyrwania się zębów z dziąseł. Większość ludzi ma wszystkie 32 zęby stałe przed ukończeniem 21 roku życia. W niektórych przypadkach trzecie zęby trzonowe, zwane zębami mądrości, nie rozwijają się lub nie wyrzynają prawidłowo. Z tego powodu posiadanie 28 zębów stałych jest również uważane za normalne.

Wyrzynanie się zębów stałych

Kiedy Twoje dziecko ma około sześciu lat, zaczynają wyrzynać się pierwsze stałe zęby trzonowe. Te cztery zęby trzonowe pojawiają się za zębami głównymi. Po tych zębach trzonowych inne zęby stałe zajmują miejsce zębów pierwotnych w miarę ich utraty.

Zmiany te mogą być niekomfortowe dla dziecka. Możesz pomóc ułatwić ten proces poprzez:

• Zapewnienie, że utrata zębów mlecznych jest normalną częścią procesu wyrzynania się zębów stałych.

• Stosowanie zimnych okładów w celu złagodzenia dyskomfortu

• Podanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami pediatry ?

• Świętowanie utraty zębów mlecznych i radość z pojawienia się zębów stałych?

Chociaż wiek wyrzynania się zębów może być różny u poszczególnych dzieci, można ogólnie określić wiek wyrzynania się zębów stałych:

• Pierwsze zęby trzonowe C Około 6 do 7 roku życia

• Centralne siekacze C Około 6 do 8 roku życia

• Siekacze boczne C Około 7 do 8 roku życia?

• Zęby kłów C Około 9 do 13 roku życia

• Zęby przedtrzonowe C Około 9 do 13 roku życia

• Drugie zęby trzonowe C Około 11 do 13 roku życia?

• Trzecie zęby trzonowe (zęby mądrości) C Około 17 do 21 roku życia, jeśli w ogóle się pojawią

Znaczenie opieki stomatologicznej

Zawsze warto dbać o zęby mleczne, aby zapobiec próchnicy. W miarę wyrzynania się zębów stałych u dziecka coraz ważniejsze staje się dbanie o higienę jamy ustnej. Jeśli zęby stałe dziecka są uszkodzone, w przyszłości mogą wymagać kosztownych zabiegów stomatologicznych w celu ich naprawy. Jeżeli uszkodzenie jest zbyt duże, zęby stałe muszą zostać usunięte.

Twoje dziecko powinno myć zęby dwa razy dziennie. Ważne jest, aby nadzorować i pomagać dziecku, dopóki nie będzie ono w stanie szczotkować zębów samodzielnie. Nitkowanie przestrzeni międzyzębowych jest szczególnie ważne, jeżeli u dziecka wyrzynają się zęby stałe, które się stykają, ponieważ bakterie mogą zostać uwięzione w mniejszych przestrzeniach.

Ważnym elementem opieki stomatologicznej jest zwracanie uwagi na to, co jesz. Stosuj zdrową dietę i unikaj pokarmów zawierających cukier, które sprzyjają próchnicy zębów. Należy również unikać twardych pokarmów, które mogą powodować wyszczerbienia i złamania zarówno zębów mlecznych, jak i stałych.

Zaplanuj regularne wizyty u dentysty, gdy dziecko ma już małe zęby, aby monitorować ich prawidłowy wzrost i rozwój. Pomoże to również dziecku poczuć się pewniej podczas regularnych wizyt w gabinecie stomatologicznym.

Aparat ortodontyczny na krzywe lub stłoczone zęby stałe

Jeśli zęby stałe Twojego dziecka są krzywe lub stłoczone z jakiegokolwiek powodu, mogą wymagać założenia aparatu ortodontycznego. Wiele osób sądzi, że aparaty ortodontyczne służą wyłącznie do prostowania krzywych zębów. Jednak leczenie ortodontyczne poprawia ogólny stan zdrowia zębów poprzez:

• Zapobieganie próchnicy i chorobom dziąseł

• Zmniejszanie ryzyka utraty zębów

• Poprawa zdolności żucia?

• Poprawa mowy, jeśli ma na nią wpływ zgryz

• Zmniejszenie zużycia szkliwa na skutek stykania się zębów ?

• Usuwanie nieprawidłowości w ustawieniu szczęk, które prowadzą do nadgryzu lub podgryzu?

Lekarz ortodonta rozmawia z pacjentem na temat potrzeb stomatologicznych dziecka i zaleca różne metody leczenia aparatem ortodontycznym. Tradycyjne aparaty ortodontyczne wykorzystują zamki, które są przyklejane do zębów. Cienki drucik łączy wszystkie zamki razem i powoli przesuwa zęby w czasie, aż do osiągnięcia pożądanych rezultatów.

Aparaty Clear Aligner działają podobnie, przesuwając zęby stopniowo w czasie, choć można je zdejmować i zakładać między posiłkami i myciem zębów. Większość osób potrzebuje aparatu ortodontycznego przez okres od jednego do trzech lat. Po zakończeniu leczenia aparatem ortodontycznym nosi się w nocy aparat retencyjny, aby utrzymać uzyskane rezultaty.

Dowiedz się, czy podawanie dzieciom leków na chorobę lokomocyjną jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy związane z tymi lekami.

Zaprzestanie aktywności może wydawać się najlepszym rozwiązaniem, ale nie zawsze jest to możliwe. Na chorobę lokomocyjną dostępne są leki bez recepty i na receptę, ale czy są one bezpieczne dla dzieci?

Dowiedz się, jakie są przyczyny choroby lokomocyjnej, jak skutecznie leczyć dzieci i jak jej zapobiegać.

Co wywołuje chorobę lokomocyjną?

Podstawowa przyczyna choroby lokomocyjnej nie jest do końca poznana. Kiedy mózg dziecka nie rozumie położenia swojego ciała w przestrzeni, uruchamia środki ochronne, które powodują nudności i wymioty.

Twój mózg polega na czymś, co nazywa się układem przedsionkowym, aby zrozumieć, gdzie znajduje się Twoje ciało i jak na to zareagować. Układ przedsionkowy wysyła informacje z uszu i oczu, aby pomóc mózgowi zrozumieć, w jakiej pozycji się znajdujesz i czy się poruszasz, czy pozostajesz w jednym miejscu.

Jeśli uszy dziecka sygnalizują, że się ono porusza, ale oczy widzą, że jest ono w bezruchu (lub odwrotnie), mózg miesza te sygnały i jest zdezorientowany. Mózg nie jest pewien, czy jego ciało porusza się w przestrzeni. Wówczas reaguje, próbując rozwiązać ten problem.

Jakie są objawy choroby lokomocyjnej?

Objawy choroby lokomocyjnej zwykle różnią się w zależności od osoby. Wiele z nich występuje stale, w tym:?

• Zawroty głowy

• Ból głowy

• Trudności z koncentracją

• Blada, wilgotna skóra

• Zimne poty

• Nudności

• Wymioty

Kto cierpi na chorobę lokomocyjną?

Kobiety częściej niż mężczyźni doświadczają choroby lokomocyjnej. Ciąża i niektóre leki zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby lokomocyjnej u kobiet. Przyczyny tego zjawiska nie są do końca poznane.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat są bardziej narażone na chorobę lokomocyjną. Jest to prawdopodobnie spowodowane tym, że ich układy sensoryczne nie są w pełni rozwinięte i są bardziej podatne na mieszanie sygnałów.

Jeśli Twoje dziecko ma mniej niż 2 lata, może doświadczać choroby lokomocyjnej, ale nie być w stanie wyrazić swoich odczuć. Wynika to z relacji rodziców o dzieciach, które są marudne podczas długich podróży. Jeśli Ty doświadczasz choroby lokomocyjnej, zwiększa to prawdopodobieństwo, że doświadczy jej Twoje dziecko.

Jeśli Twoje małe dzieci mają chorobę lokomocyjną, w późniejszym wieku mogą mieć okresowe bóle głowy. Lekarze uważają, że może istnieć pewien związek między tymi dwoma schorzeniami.

Jak można leczyć chorobę lokomocyjną?

Na szczęście istnieje wiele sposobów leczenia choroby lokomocyjnej, w tym zarówno środki domowe, jak i leki. Niektóre z najczęściej zalecanych środków domowych to:

• Zaprzestanie wykonywania czynności: Jeśli jest to możliwe, przerwanie aktywności i pozwolenie dziecku na spacer może skrócić czas narastania uczucia mdłości, zanim stanie się ono przytłaczające.

• Imbir: Imbir w postaci wyciągu lub napoju imbirowego pomaga złagodzić mdłości. Należy skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia odpowiedniej dawki wyciągu z imbiru.

• Aromaterapia: Wykazano, że niektóre zapachy łagodzą mdłości.

• Akupresura: Niektóre dzieci uważają, że opaska akupresurowa jest dobrym źródłem ulgi w chorobie lokomocyjnej.

• Zmień kierunek uwagi: Gdy tylko zaczną się mdłości, każ dziecku skupić się na horyzoncie lub zamknąć oczy. Nie pozwól, aby patrzyło w dół na książkę lub urządzenie cyfrowe, ponieważ to nasila zawroty głowy.

• Połóż się lub zmień pozycję: Może to zwiększyć poczucie stabilności i pomóc zmniejszyć efekt „mieszanych sygnałów” odbieranych przez mózg.

• Spróbuj coś przekąsić: Mała przekąska złożona z krakersów i zimnego napoju może uspokoić żołądek. Należy unikać tłustych lub pikantnych przekąsek, które mogą zwiększyć dyskomfort żołądkowy.

Leki na chorobę lokomocyjną dostępne bez recepty. Jeśli zwykłe domowe sposoby nie pomagają, można skorzystać z wielu leków dostępnych bez recepty i na receptę. Dwa powszechnie dostępne leki OTC to:

• Dimenhydrynat: Ten lek przeciwhistaminowy jest skuteczny w leczeniu choroby lokomocyjnej, ale nie powinien być podawany dzieciom w wieku 2 lat i młodszym.

• Diphenhydramina: Ten lek przeciwhistaminowy jest skuteczny w łagodzeniu nudności i zawrotów głowy.

Oba te leki mają skutki uboczne, w tym senność, dlatego należy mieć świadomość, że dziecko może dotrzeć do celu podróży z poczuciem senności. Zaleca się, aby przed podaniem dziecku nowego leku skonsultować się z lekarzem.

Wszystkie powyższe sposoby leczenia mogą być także stosowane jako środek zapobiegawczy w celu uniknięcia choroby lokomocyjnej. Jeśli okaże się, że któryś z nich łagodzi objawy choroby lokomocyjnej, rozważ wprowadzenie go przed wyjazdem w podróż. Może się nawet okazać, że choroby lokomocyjnej u Twojego dziecka można uniknąć. ?

Leki na receptę. – Jeśli objawy choroby są bardzo nasilone, możesz chcieć omówić z pediatrą podanie leku na receptę. Niektóre z powszechnie przepisywanych leków to:

• Ondansetron

• Skopolamina

• Metoklopramid

Leki te są dostępne wyłącznie na receptę i mogą nie być odpowiednie dla młodszych dzieci. Jeżeli objawy choroby lokomocyjnej u dziecka są poważne lub utrzymują się dłużej niż kilka godzin po przybyciu do celu podróży, należy skontaktować się z lekarzem.

Głuchoniewidomość oznacza, że w pewnym stopniu występuje u Ciebie zarówno utrata słuchu, jak i wzroku. Dowiedz się więcej o tym schorzeniu.

Głuchoniewidomość oznacza pewną utratę zarówno słuchu, jak i wzroku – wystarczającą, by spowodować poważne problemy w sposobie komunikowania się, pracy i nauki. Niektóre osoby z głuchoniewidomością w ogóle nie słyszą i nie widzą. Inni mają różny poziom słyszenia i widzenia.

W Stanach Zjednoczonych żyje około 50 000 osób głuchoniewidomych. Około 11 000 z nich jest w wieku poniżej 21 lat.

W większości przypadków osoby głuchoniewidome mają także inne upośledzenia fizyczne i umysłowe oraz skomplikowane potrzeby zdrowotne.

Co powoduje głuchoniewidomość?

Istnieje ponad 70 przyczyn ślepoty u osób głuchoniewidomych. Najczęstsze z nich to przedwczesny poród i zespół CHARGE. Zespół CHARGE to zespół wad wrodzonych, które dotyczą m.in. serca, narządów płciowych, oczu i uszu.

Przyczyną głuchoniewidomości może być też kilka innych zaburzeń, z którymi się rodzisz lub które dziedziczysz, w tym:

• Zespół Ushera. Powoduje on nieprawidłowości w obrębie uszu i oczu, co prowadzi do utraty słuchu i wzroku, która z czasem się pogłębia.

• Zespół Downa: osoby z zespołem Downa są bardziej narażone na wady wrodzone i inne problemy powodujące ubytki słuchu i wzroku.

• Zespół Sticklera. Jest to grupa chorób genetycznych, które prowadzą do charakterystycznego wyglądu twarzy oraz problemów z oczami i uszami.

• Zespół Dandy’ego-Walkera. W tym schorzeniu część mózgu zwana móżdżkiem nie rozwija się prawidłowo. Może to powodować, między innymi, gromadzenie się płynu i ucisk na mózg.

• Zespół Goldenhara. Dotyka on głównie uszu, oczu i kręgosłupa, a także powoduje nierówności w wyglądzie twarzy.

Pewne komplikacje, które dotykają dzieci przed lub po urodzeniu, również powodują ślepotę. Należą do nich:

• Wirus cytomegalii wrodzonej. Dzieci mogą urodzić się z tym wirusem. Ma on wpływ m.in. na mózg, wątrobę, płuca i słuch.

• Wodogłowie. Jest to nagromadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego, które powoduje ucisk na mózg.

• Mikrocefalia. Dzieje się tak, gdy głowa dziecka jest mniejsza niż normalnie. Może wystąpić samoistnie lub jako objaw innego schorzenia.

Niektórzy ludzie rodzą się z wadą wzroku lub słuchu, a następnie z powodu choroby lub urazu rozwija się u nich druga z tych wad.

Jakiego wsparcia potrzebujesz w przypadku głuchoniewidomości?

Osoby głuchoniewidome mają problemy z komunikacją. W wielu przypadkach można nauczyć się, jak lepiej wykorzystywać wzrok i słuch, które jeszcze się posiada. Pomóc w tym może szkolenie prowadzone przez specjalistów w dziedzinie rehabilitacji. Niektóre z zalecanych przez nich strategii obejmują:

• Trzymanie się w mniejszych grupach.

• Szukaj cichych miejsc bez hałasu z otoczenia.

• Naucz się prosić innych o wyjaśnienia.

• Powtórzenie zrozumienia idei innej osoby.

• Używanie telefonu lub innego urządzenia cyfrowego do pisania lub komunikacji tekstowej.

Język migowy może być pomocny dla osób, które widzą wystarczająco dużo, aby go zobaczyć. Jeśli nie masz takiej możliwości, możesz nauczyć się dotykowej formy języka migowego, która wykorzystuje dotyk. Osoba głuchoniewidoma kładzie dłonie na dłoniach osoby migającej, aby poczuć, co ta osoba mówi. Odpowiadają za pomocą stuknięć, nacisku, kształtów palców i innych metod dotykowych.

Można również zaopatrzyć się w urządzenia, które pomogą zrozumieć innych i wyrażać siebie. Należą do nich urządzenia takie jak TTY (czasami nazywane telefonami tekstowymi) z alfabetem Braille’a.

Edukacja również często stanowi wyzwanie. Każde głuchoniewidome dziecko potrzebuje programu, który zaspokoi jego szczególne potrzeby edukacyjne. Potrzebuje częstych ocen, wsparcia ze strony nauczycieli i rodziny. W każdym stanie USA istnieje finansowany z funduszy federalnych projekt na rzecz osób głuchoniewidomych, który zapewnia szkolenia i pomoc nauczycielom i rodzicom.

W szkole lub w innym miejscu dziecko lub dorosły z głuchoniewidomością może potrzebować pomocy specjalisty, zwanego czasem interwenientem. Taki wykwalifikowany asystent pomaga osobie głuchoniewidomej poruszać się w środowisku i komunikować z innymi. Pomoc ta jest często niezbędna osobom głuchoniewidomym w nowych miejscach lub sytuacjach, w których nie znają one ludzi, języka lub otoczenia.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie dystrofii mięśniowej Duchenne’a, rzadkiej choroby mięśni, która dotyka głównie chłopców we wczesnym dzieciństwie.

Dystrofie mięśniowe to grupa chorób, w wyniku których mięśnie z czasem stają się słabsze i mniej elastyczne. Dystrofia mięśniowa Duchenne’a (DMD) jest najczęstszą postacią choroby. Jest ona spowodowana wadami w genie, który kontroluje, w jaki sposób organizm utrzymuje mięśnie w zdrowiu.

Choroba prawie zawsze dotyka chłopców, a objawy zwykle zaczynają się we wczesnym dzieciństwie. Dzieci z DMD mają trudności z wstawaniem, chodzeniem i wchodzeniem po schodach. Wiele z nich w końcu potrzebuje wózka inwalidzkiego, aby móc się poruszać. Mogą również mieć problemy z sercem i płucami.

Chociaż nie ma lekarstwa, perspektywy dla osób z DMD są lepsze niż kiedykolwiek wcześniej. Wiele lat temu dzieci z tą chorobą zazwyczaj nie dożywały wieku kilkunastu lat. Obecnie dożywają trzydziestki, a czasem nawet czterdziestki i pięćdziesiątki. Istnieją terapie, które mogą złagodzić objawy, a naukowcy poszukują także nowych.

Przyczyny

Przyczyną DMD jest uszkodzenie jednego z genów. Geny zawierają informacje potrzebne organizmowi do wytwarzania białek, które pełnią wiele różnych funkcji w organizmie.

W przypadku osoby chorej na DMD uszkodzony jest gen wytwarzający białko zwane dystrofiną. Białko to normalnie utrzymuje mięśnie w sile i chroni je przed urazami.

Choroba częściej występuje u chłopców, ponieważ rodzice przekazują geny DMD swoim dzieciom w taki sposób. Naukowcy nazywają to chorobą sprzężoną z płcią, ponieważ jest ona związana z grupami genów, zwanymi chromosomami, które decydują o tym, czy dziecko jest chłopcem czy dziewczynką.

Choroba występuje rzadko, ale czasami osoby, u których w rodzinie nie występowała DMD, zapadają na nią, gdy ich geny same zawierają defekty.

Objawy

Jeśli dziecko cierpi na DMD, pierwsze objawy można prawdopodobnie zauważyć przed ukończeniem przez nie 6 roku życia. Mięśnie nóg są zwykle jednymi z pierwszych dotkniętych chorobą, dlatego dziecko prawdopodobnie zacznie chodzić znacznie później niż inne dzieci w jego wieku. Kiedy już będą mogły chodzić, mogą często upadać i mieć problemy z wchodzeniem po schodach lub wstawaniem z podłogi. Po kilku latach mogą również zacząć chodzić na palcach lub kuleć.

DMD może również powodować uszkodzenie serca, płuc i innych części ciała. Z wiekiem u dziecka mogą wystąpić inne objawy, w tym:

• Krzywy kręgosłup, zwany również skoliozą

• skrócone, napięte mięśnie nóg, zwane przykurczami

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Problemy z uczeniem się i pamięcią

• Duszność

• Senność

• Problemy z koncentracją

Problemy z mięśniami mogą czasami powodować skurcze, ale ogólnie rzecz biorąc, DMD nie jest bolesna. Dziecko nadal będzie miało kontrolę nad swoim pęcherzem i jelitami. Chociaż niektóre dzieci z tym zaburzeniem mają problemy z nauką i zachowaniem, DMD nie wpływa na inteligencję dziecka.

Uzyskanie diagnozy

Powinieneś poinformować lekarza swojego dziecka o objawach, które zauważyłeś. Lekarz będzie chciał poznać historię choroby dziecka, a następnie zadawać pytania dotyczące objawów, np:

• Ile lat miało dziecko, kiedy zaczęło chodzić?

• Jak dobrze radzi sobie z takimi czynnościami jak bieganie, wchodzenie po schodach czy wstawanie z podłogi?

• Od jak dawna zauważasz u siebie te problemy?

• Czy ktoś jeszcze w Twojej rodzinie choruje na dystrofię mięśniową? Jeśli tak, to jaki to rodzaj?

• Czy mają problemy z oddychaniem?

• Jak dobrze? zwracają uwagę lub pamiętają różne rzeczy?

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne dziecka i może wykonać pewne testy, aby wykluczyć inne choroby, które mogą powodować osłabienie mięśni.

Jeśli lekarz podejrzewa DMD, wykona kilka innych badań, w tym:

• Badania krwi.

  Lekarz pobierze próbkę krwi dziecka i zbada ją na obecność kinazy kreatynowej, enzymu, który mięśnie wydzielają, gdy są uszkodzone. Wysoki poziom CK jest sygnałem, że dziecko może mieć DMD.

• Testy genów.

  Lekarze mogą również zbadać próbkę krwi w poszukiwaniu zmiany w genie dystrofiny, która powoduje DMD. Dziewczynki z rodziny mogą zostać poddane testowi, aby sprawdzić, czy są nosicielkami tego genu.

• Biopsja mięśnia.

  Za pomocą igły lekarz pobiera niewielki fragment mięśnia dziecka. Obejrzy go pod mikroskopem, aby stwierdzić niski poziom dystrofiny, białka, którego brakuje u osób z DMD.

Pytania do lekarza

Jeśli Twoje dziecko ma DMD, chcesz uzyskać jak najwięcej informacji na temat jego stanu. Warto zadać następujące pytania

• Co to oznacza dla mojego dziecka?

• Czy musi się ono zgłosić do innych lekarzy?

• Jakie są rodzaje leczenia?

• Jak będą się czuć?

• Jak mogę pomóc im być aktywnymi?

• Jaką dietę powinny stosować?

Leczenie

Nie ma lekarstwa na DMD, ale istnieją leki i inne metody leczenia, które mogą złagodzić objawy choroby, chronić mięśnie dziecka oraz utrzymać serce i płuca w dobrym stanie.

Eteplirsen (Exondys 51) został zatwierdzony do leczenia osób z określoną mutacją genu, która prowadzi do DMD. Jest to lek podawany we wstrzyknięciach. Jego najczęstsze działania niepożądane to problemy z utrzymaniem równowagi i wymioty. Chociaż lek ten zwiększa produkcję dystrofiny, co mogłoby zapowiadać poprawę funkcji mięśni, nie zostało to jeszcze udowodnione.

Doustny kortykosteroid deflazacort (Emflaza) został zatwierdzony w 2017 roku do leczenia DMD, stając się pierwszym zatwierdzonym przez FDA kortykosteroidem do leczenia tego schorzenia. Deflazacort pomaga pacjentom zachować siłę mięśni, a także pomaga im zachować zdolność do chodzenia. Do częstych działań niepożądanych należą obrzęki, zwiększony apetyt i przyrost masy ciała.

Sterydy, takie jak prednizon, spowalniają uszkodzenia mięśni. Dzieci, które przyjmują te leki, mogą chodzić od 2 do 5 lat dłużej niż w przypadku ich braku. Leki te mogą również usprawnić pracę serca i płuc dziecka.

Ponieważ DMD może powodować problemy z sercem, ważne jest, aby dziecko chodziło na badania kontrolne do kardiologa raz na dwa lata do 10. roku życia, a następnie raz w roku. Dziewczynki i kobiety będące nosicielami tego genu są również bardziej narażone na problemy z sercem. Powinny one zgłosić się do kardiologa w późnych latach nastoletnich lub we wczesnych latach dorosłych, aby sprawdzić, czy nie mają żadnych problemów.

Dla niewielkiej liczby pacjentów z DMD, u których występuje mutacja genu polegająca na pominięciu eksonu 45, zatwierdzono preparat do wstrzykiwania kasimersenu (Amondys 45). Jest to pierwsza terapia celowana dla tego typu mutacji i wykazano, że pomaga ona zwiększyć produkcję dystofiny.

U niewielkiej liczby dzieci z DMD może również występować mutacja genu, która jest podatna na pominięcie eksonu 53. Lek o nazwie golodirsen (Vyondys 53) został zatwierdzony do stosowania w celu zwiększenia ilości dystofiny we włóknach mięśniowych.

Niektóre leki na ciśnienie krwi mogą pomóc w ochronie przed uszkodzeniem mięśni w sercu.

Dzieci z DMD mogą wymagać operacji w celu naprawy skróconych mięśni, wyprostowania kręgosłupa lub leczenia problemów z sercem lub płucami.

Naukowcy nadal poszukują nowych sposobów leczenia DMD w ramach badań klinicznych. W badaniach tych testuje się nowe leki, aby sprawdzić, czy są bezpieczne i czy działają. Często są one sposobem na wypróbowanie nowego leku, który nie jest dostępny dla wszystkich. Lekarz może poinformować, czy jedno z takich badań może być odpowiednie dla Twojego dziecka.

Opieka nad dzieckiem

Wiadomość o tym, że Twoje dziecko ma DMD, jest przytłaczająca. Pamiętaj, że choroba ta nie oznacza, że dziecko nie może chodzić do szkoły, uprawiać sportu i bawić się z przyjaciółmi. Jeśli będziesz trzymać się planu leczenia i będziesz wiedzieć, co działa w przypadku Twojego dziecka, możesz pomóc mu prowadzić aktywne życie.

• Stać i chodzić tak często, jak to możliwe.

  Dzięki pozycji stojącej dziecko ma mocne kości i prosty kręgosłup. Aparaty ortopedyczne lub chodziki mogą ułatwić stanie i poruszanie się.

• Odżywiaj się prawidłowo.

  Nie ma specjalnej diety dla dzieci z DMD, ale zdrowa żywność może zapobiec problemom z wagą lub pomóc w zaparciach. Należy współpracować z dietetykiem, aby upewnić się, że dziecko spożywa odpowiednią ilość składników odżywczych i kalorii każdego dnia. Jeśli dziecko ma problemy z przełykaniem, konieczna może być wizyta u specjalisty.

• Bądź aktywny.

  Ćwiczenia i ćwiczenia rozciągające mogą utrzymać mięśnie i stawy dziecka w dobrej formie i poprawić jego samopoczucie. Fizykoterapeuta może nauczyć je, jak bezpiecznie ćwiczyć, nie przemęczając się.

• Znajdź wsparcie.

  Inne rodziny żyjące z DMD mogą być doskonałym źródłem porad i wiedzy na temat życia z tą chorobą. Znajdź lokalną grupę wsparcia lub skorzystaj z internetowych forów dyskusyjnych. Pomocne może być także porozmawianie o swoich uczuciach z psychologiem lub doradcą.

Czego się spodziewać

Z wiekiem mięśnie dziecka stają się coraz słabsze i najprawdopodobniej nie będzie ono w stanie chodzić. Wielu chłopców z DMD do 12 roku życia będzie potrzebowało wózka inwalidzkiego, który pomoże im w poruszaniu się. Mimo że niektóre dzieci dożywają późnej starości, perspektywy dla tej choroby są znacznie lepsze niż kiedyś. Obecnie młodzi dorośli z DMD mogą studiować, robić karierę zawodową, zawierać związki małżeńskie i zakładać rodziny.

Naukowcy testują również nowe metody leczenia genów wywołujących DMD. Te metody leczenia mogą wkrótce jeszcze bardziej poprawić perspektywy dla osób z DMD. W 2019 r. FDA zatwierdziła wstrzyknięcie golodirsenu (Vyondys 53,) jako pierwszy lek do leczenia DMD u pacjentów z potwierdzoną mutacją umożliwiającą pominięcie eksonu 53, a w 2014 r. urzędnicy w Europie zatwierdzili ataluren (Translarna) jako pierwszy lek do leczenia genetycznej przyczyny DMD. Kilka innych terapii genowych może być wkrótce gotowych do sprzedaży w Stanach Zjednoczonych.

Uzyskiwanie wsparcia

Aby dowiedzieć się więcej o dystrofii mięśniowej Duchenne’a lub znaleźć grupę wsparcia w swojej okolicy, odwiedź stronę internetową Cure Duchenne, Muscular Dystrophy Association lub Parent Project Muscular Dystrophy.

Dowiedz się, czy podawanie dziecku dostępnych bez recepty środków przeczyszczających jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy z tym związane.

Środki przeczyszczające dla dzieci dostępne bez recepty

O środkach przeczyszczających

Środki przeczyszczające to grupa leków, których zadaniem jest łagodzenie zaparć, dzięki czemu twarde stolce są łatwiejsze do oddania. Środki przeczyszczające są dostępne w postaci doustnej i doodbytniczej. Leki doustne mogą mieć postać tabletek lub proszku, który miesza się z wodą i wypija. Środki przeczyszczające doodbytnicze mają postać czopków i lewatyw.

Istnieją cztery sposoby działania środków przeczyszczających:

• Środki zmiękczające stolec dodają wilgoci do stolca, dzięki czemu nie jest on tak twardy?

• Osmotyczne środki przeczyszczające zwiększają ilość wody w jelitach, dzięki czemu twardy stolec łatwiej przechodzi

• Środki przeczyszczające powlekają stolec, dzięki czemu jest on śliski i łatwiejszy do oddania?

• Stymulujące środki przeczyszczające pobudzają mięśnie odbytu i pomagają wypchnąć stolec na zewnątrz?

Każdy rodzaj środka przeczyszczającego zawiera inną substancję czynną. Należy ściśle przestrzegać instrukcji dotyczących dawkowania i nie podawać jednocześnie więcej niż jednego rodzaju środka przeczyszczającego. Ważne jest również monitorowanie częstotliwości podawania środków przeczyszczających. Nie chcesz, aby Twoje dziecko uzależniło się od środków przeczyszczających przy oddawaniu stolca.

Objawy zaparć?

Każdy z nas ma inne przyzwyczajenia łazienkowe, więc to, co jest normalne dla Twojego dziecka, może nie być normalne dla innego. Ważne jest, aby być wyczulonym na zwyczaje łazienkowe swojego dziecka, aby wiedzieć, kiedy coś jest nie tak. Twoje dziecko nie musi mieć zaparcia, jeśli nie robi kupy codziennie. Niektóre dzieci robią kupę kilka razy dziennie, a inne co drugi dzień.

Ogólne objawy zaparć to:

• Robienie kupy rzadziej niż zwykle

• Trudności z wypchnięciem stolca

• Ból podczas korzystania z łazienki

• Uczucie pełności lub wzdęcia

• Ciągniecie?

• Widzenie smug jasnoczerwonej krwi podczas wycierania

Przyczyny zaparć

Woda i błonnik pomagają w prawidłowym wypróżnianiu. W większości przypadków zaparcia pojawiają się, gdy w diecie dziecka brakuje błonnika, wody lub obu tych składników. Przetworzona żywność, nabiał, białe pieczywo i niektóre mięsa przyczyniają się do powstawania zaparć.

Jeśli Twoje dziecko przyjmuje leki z jakiegokolwiek powodu, przeczytaj ich etykietę, aby sprawdzić, czy zaparcia nie są skutkiem ubocznym. Przed odstawieniem leku porozmawiaj z lekarzem o wszelkich wątpliwościach. Lekarz pediatra może zaproponować sposoby zniwelowania zaparć wywołanych przez leki przyjmowane przez dziecko.

Inne uwagi dotyczące zaparć u dzieci

Zapobieganie zaparciom

Kiedy już uporasz się z problemem zaparć, ważne jest, aby wyrobić sobie zdrowe nawyki, które będą zapobiegać zaparciom w przyszłości. Stwórz rutynę w łazience, w której będziesz zachęcać dziecko do wypróżniania się po posiłkach. Jeśli dziecko ma trudności z korzystaniem z toalety, ale mu się to udaje, nagradzaj jego wysiłki smakołykami.

Nadaj priorytet błonnikowi w diecie dziecka. Sporządź listę produktów bogatych w błonnik, które dziecko lubi i włączaj je do posiłków i przekąsek. Włączaj owoce i warzywa do każdego posiłku i przekąski. Zapewnienie zdrowej żywności na pierwszym planie każdego posiłku pomoże dziecku dokonywać właściwych wyborów żywieniowych, gdy jest poza domem.

Podawaj wodę przez cały dzień. Trzymaj w zasięgu ręki kubek z wodą dostosowany do wieku dziecka, aby mogło ono sięgnąć po napój, gdy poczuje pragnienie. Staraj się ograniczyć spożywanie napojów gazowanych i słodzonych oraz utrwalaj zdrowe nawyki.

Nie lekceważ wpływu, jaki ma rozmowa z dzieckiem. W końcu wiedza to potęga. Wyjaśnij zaparcia w sposób, który dziecko będzie w stanie zrozumieć. Wyjaśnij, co powoduje zaparcia, np. spożywanie przetworzonej żywności i rezygnacja z picia wody. Następnie wyjaśnij, co może ułatwić zrobienie kupy, np. picie większej ilości wody i priorytetowe traktowanie zdrowej żywności.

Obawy związane z zaparciami

Twoje dziecko może mieć przewlekłe zaparcia, jeśli co najmniej jeden z tych objawów występuje u niego co tydzień przez dwa kolejne miesiące:

• epizod nietrzymania stolca, czyli wyciek kupy

• Przetrzymywanie kupy zamiast załatwiania się w miarę potrzeby

• Bolesne lub twarde stolce

• Obecność dużej masy kałowej wewnątrz odbytnicy (wymaga badania przez pediatrę)

• Stolec, który jest na tyle szeroki, że zatyka toaletę