Lekarz mówi ci.

Dowiedz się więcej o trisomii mozaikowej 8, w tym o przyczynach tego zaburzenia genetycznego i sposobach radzenia sobie z nim.

Stan ten zazwyczaj nie zagraża życiu dziecka i nie stanowi niebezpieczeństwa w czasie ciąży. Po urodzeniu dziecko będzie prawdopodobnie niepełnosprawne fizycznie. Niektóre osoby z trisomią mozaikową 8 są również niepełnosprawne intelektualnie.

Co to jest trisomia i mozaikowatość chromosomalna?

Chromosomy to struktury podobne do nici, które zawierają nasze DNA. DNA to odziedziczony materiał genetyczny, który otrzymujemy od rodziców. Kopia całej struktury chromosomalnej jest obecna w każdej komórce Twojego ciała. Chromosomy występują w parach, po jednym od każdego z biologicznych rodziców. Ludzie mają 23 pary chromosomów.

Trisomia i mozaicyzm to sytuacje, w których chromosomy nie rozwijają się w typowy sposób. Chromosomy są częścią genetycznej instrukcji obsługi, która mówi każdej komórce, jak ma się rozwijać i co robić. Nietypowa struktura chromosomalna lub zmienne rozmieszczenie chromosomów może powodować różnice fizyczne i poznawcze.

Trisomia. Czasami może się zdarzyć, że będziesz mieć dodatkowy chromosom. Zamiast typowej pary, będą trzy chromosomy w jednym rzędzie. Jest to tak zwana trisomia. Obecność dodatkowego chromosomu może powodować trwające całe życie różnice fizyczne lub poznawcze. Przykładem trisomii jest zespół Downa.

Mozaicyzm. Trisomia może mieć wpływ na DNA każdej komórki ciała. Jednak w niektórych przypadkach nie wszystkie komórki mają dodatkowy chromosom. Taka mieszanka typowych komórek i komórek z trisomią chromosomalną nazywana jest mozaicyzmem.

Przyczyny trisomii mozaikowej 8

Do powstania dodatkowego chromosomu i rozmieszczenia chromosomów w komórkach dochodzi podczas rozwoju dziecka w łonie matki. W większości przypadków występują one spontanicznie, bez znanej przyczyny. Nie są one wynikiem żadnej choroby genetycznej, którą może mieć którekolwiek z biologicznych rodziców.

Głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia tej i wszystkich trisomii jest wiek rodzica w ciąży. U osób, które zaszły w ciążę w wieku 30 i 40 lat, częściej występują dzieci z trisomią. Być może warto porozmawiać z lekarzem o badaniach prenatalnych w celu wykrycia zaburzeń genetycznych.

Objawy trisomii mozaikowej 8

W przypadku trisomii mozaikowej 8 w niektórych komórkach występuje dodatkowa kopia ósmego chromosomu. Nie jest to częste schorzenie, występuje tylko u 1 dziecka na 25 000 do 50 000 żywo urodzonych. Częściej występuje u chłopców niż u dziewczynek. W literaturze medycznej opisano około 120 przypadków mozaikowej trisomii 8.

Osoby z trisomią mozaikową 8 mają tendencję do występowania różnic fizycznych. Niektóre z najczęstszych cech fizycznych tego schorzenia obejmują:

• Charakterystyczne rysy twarzy, takie jak wydatne czoło, szeroko rozstawione oczy, głęboko osadzone oczy i szeroko zakrzywiony nos

• Mała szczęka i zęby

• Wysoko wysklepione lub rozszczepione podniebienie

• Krótka szyja z dodatkowymi fałdami skóry

• Charakterystyczny kształt ciała z wąską klatką piersiową, ramionami i miednicą

• Problemy z nerkami?

• Nieprawidłowości w pracy serca

• Zgięte palce i sztywne stawy

• Brak lub zniekształcenie rzepki

• Problemy z kręgosłupem, takie jak skolioza

• Choroby oczu, takie jak zez?

Zdolności poznawcze u osób z trisomią mozaikową 8 są zróżnicowane. Niektóre osoby mają typową inteligencję i nie wykazują różnic w uczeniu się. Inni są niepełnosprawni intelektualnie, z IQ pomiędzy 50 a 75.

Eksperci stwierdzili, że osoby z trisomią mozaikową 8 mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia pewnych chorób. Mogą być podatne na infekcje. Stan ten może zwiększać ryzyko wystąpienia niektórych nowotworów, takich jak guz Wilmsa, mielodysplazja i ostra białaczka szpikowa. Oczekiwana długość życia osób z trisomią mozaikową 8 jest normalna, o ile nie wystąpią inne choroby, takie jak nowotwory.

Leczenie trisomii mozaikowej 8

Nie istnieje leczenie schorzeń genetycznych takich jak trisomia lub mozaikowatość chromosomalna. Nie można zmienić ani naprawić struktury chromosomów. Mozaikowa trisomia 8 jest stanem trwającym całe życie.

Istnieją metody leczenia, które pomagają w radzeniu sobie z objawami choroby. Niektóre osoby korzystają z terapii zajęciowej i fizykoterapii, aby pomóc im w radzeniu sobie z niepełnosprawnością fizyczną. Osoby, które potrzebują pomocy w szkole ze względu na zaburzenia funkcji poznawczych, mogą współpracować z nauczycielami i administratorami w celu uzyskania odpowiednich świadczeń.

Dowiedz się, czy podawanie dziecku mleka koziego jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy z nim związane.

Preparaty na bazie mleka koziego mogą być zdrowe dla niemowląt i małych dzieci, które mają obawy przed mlekiem krowim. Mleko kozie jest bardziej strawne niż mleko krowie i bardziej przypomina mleko ludzkie niż krowie.

Mleko kozie a bezpieczeństwo dziecka

Samo mleko kozie nie jest zalecane dla niemowląt. Mleko to zawiera duże ilości minerałów i białka, ale mniej folianów niż jest to konieczne do zaspokojenia potrzeb żywieniowych dziecka. Niektóre badania wskazują również, że mleko kozie wiąże się z wysokim wskaźnikiem anemii.

Chociaż samo mleko kozie nie jest bezpieczne dla Twojego dziecka, niektórzy lekarze zalecają stosowanie preparatów na bazie mleka koziego. Mogą one być bezpieczne od urodzenia dziecka do ukończenia przez nie roku życia. Jednak w ciągu pierwszych 12 miesięcy życia dziecka należy unikać świeżego mleka koziego i każdego innego czystego mleka zwierzęcego.

Po ukończeniu przez dziecko roku można wprowadzić do jego diety mleko kozie, ale należy skonsultować się z lekarzem, aby upewnić się, że dziecko otrzymuje wszystkie niezbędne składniki odżywcze.

Dlaczego warto rozważyć mleko kozie? Mleko kozie jest doskonałym źródłem białka i wapnia. Badania wskazują również, że mleko kozie jest dobrym źródłem witaminy B1, chloru, fosforu i witamin. Podając mleko kozie starszemu dziecku, można zmniejszyć ryzyko zaparć, cukrzycy i nowotworów.

Mleko kozie pomaga obniżyć poziom cholesterolu. Jeśli Twoje dziecko ma wysoki poziom cholesterolu w tętnicach i pęcherzyku żółciowym, możesz rozważyć stosowanie mleka koziego. Mleko kozie zawiera około połowę mniej cholesterolu niż mleko krowie. Możesz podawać dziecku mleko kozie, aby pomóc mu utrzymać spożycie tłuszczów nasyconych i poziom cholesterolu w ryzach.

Porównanie wartości odżywczych mleka koziego i krowiego

Mleko kozie zawiera więcej białka i tłuszczu w porównaniu z mlekiem krowim. Mleko kozie zawiera również więcej potasu, witaminy A i wapnia, które są niezbędne dla prawidłowego rozwoju dziecka. Ma również niższą zawartość sodu i węglowodanów.

Mleko kozie zawiera laktozę, tak jak mleko krowie. Jeśli Twoje dziecko nie toleruje laktozy, możesz rozważyć mleko roślinne, które nie zawiera laktozy. Przykładami mleka roślinnego są mleko konopne, sojowe lub migdałowe. Ponadto mleko kozie jest łatwiejsze do strawienia niż mleko krowie.

Wady mleka koziego. Fakt, że białko mleka koziego ma podobną strukturę do białka mleka krowiego oznacza, że oba te produkty mogą wywoływać u dziecka reakcje alergiczne. W takim przypadku mleko kozie może nie być bezpieczną alternatywą dla mleka krowiego. Ponieważ mleko kozie nie jest tak powszechne jak mleko krowie, możesz mieć problemy ze znalezieniem go w sklepach.

Kiedy mleko kozie jest bezpieczne. Jeśli dziecko ma mniej niż 12 miesięcy, należy rozważyć stosowanie odpowiednich odżywczo preparatów na bazie mleka koziego. Najlepszy preparat na bazie mleka koziego powinien być wzbogacony w minerały i witaminy. Możesz skonsultować się ze swoim pediatrą, który może zalecić Ci suplementację witaminą D, jeśli w składzie mleka koziego brakuje tego składnika.

Jeśli Twoje dziecko jest wrażliwe na mleko krowie, podawaj mu mleko kozie jako alternatywę. Preparaty na bazie mleka koziego to zdrowa i pożywna opcja dla maluchów wrażliwych na mleko krowie.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie pierwotnych chorób niedoboru odporności (PIDD), grupy schorzeń, które utrudniają organizmowi zwalczanie infekcji.

Jeśli Twoje dziecko cierpi na pierwotny niedobór odporności (PIDD), jego organizmowi trudniej jest zwalczać zarazki, które wywołują choroby. Mogą występować liczne infekcje uszu, płuc, skóry lub innych miejsc, które długo nie ustępują.

Większość przypadków występuje u niemowląt lub małych dzieci, ale czasami choroba ujawnia się dopiero w wieku dorosłym. Istnieje wiele różnych typów chorób – ponad 200 – i wpływają one na różne części układu odpornościowego. Wszystkie zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na infekcje.

Każdy chory na PIDD ma inne doświadczenia. Jeśli Twoje dziecko ma tę chorobę, w większości przypadków będzie mogło chodzić do szkoły i nawiązywać przyjaźnie jak inne dzieci. Osoby dorosłe z PIDD będą mogły pracować i prowadzić aktywne, normalne życie.

Jeśli choroba PIDD u dziecka ma łagodny przebieg, może być konieczne przyjmowanie leków w celu leczenia infekcji.

Lekarze leczą niektóre z poważniejszych typów PIDD, podając dawki przeciwciał zwalczających infekcje. Przeciwciała te będą podawane przez kroplówkę do żyły. Zabieg trwa kilka godzin, a pacjenci muszą go przeprowadzać co kilka tygodni.

Niektóre ciężkie postacie PIDD mogą wymagać jeszcze poważniejszego leczenia: przeszczepu szpiku kostnego, który wiąże się z długim czasem rekonwalescencji.

Kiedy po raz pierwszy dowiadujesz się, że Twoje dziecko ma PIDD, możesz się obawiać, że infekcje wymkną się spod kontroli. Istnieje jednak wiele metod leczenia, które pozwalają utrzymać objawy w ryzach i pomagają dziecku zachować zdrowie i aktywność.

Nie musisz sam stawiać czoła temu problemowi. Skorzystaj z pomocy rodziny i przyjaciół, aby uzyskać wsparcie emocjonalne. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jak poznać inne rodziny, które również zmagają się z PIDD. Zrozumieją, przez co przechodzisz.

Przyczyny

PIDD nie można się zarazić tak jak przeziębieniem czy grypą. Twoje dziecko ma tę chorobę, ponieważ urodziło się z uszkodzonym genem, który wpływa na jego układ odpornościowy.

Czasami problem ten występuje w rodzinie. Może też wystąpić samoistnie.

W normalnych warunkach białe krwinki Twojego organizmu zwalczają infekcje. U niektórych osób z PIDD brakuje pewnych typów białych krwinek lub krwinki te nie funkcjonują zbyt dobrze. Jeśli tak jest w przypadku Twojego dziecka, jest ono bardziej narażone na infekcje, które nie wystąpiłyby u kogoś innego.

Objawy

Możesz nie zauważyć żadnych objawów, dopóki dziecko nie ukończy kilku miesięcy. Dziecko może przechodzić wiele poważnych infekcji lub choroba może zacząć się od zwykłego przeziębienia, ale przerodzić się w zapalenie oskrzeli lub płuc.

Do objawów wskazujących na to, że dziecko może mieć PIDD, należą:

• cztery lub więcej infekcji rocznie w uszach, płucach, skórze, oczach, ustach lub częściach intymnych

• Wymaga podawania antybiotyków przez kroplówkę w przypadku infekcji

• Choruje na więcej niż jedną ciężką, szybko postępującą chorobę, np. posocznicę, bakteryjne zakażenie krwi

• Ma pleśniawki (zakażenie grzybicze w jamie ustnej), które nie ustępują

• Antybiotyki nie działają dobrze

• Zapalenie płuc występuje częściej niż raz w roku

Uzyskanie diagnozy

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i może zadać pacjentowi takie pytania, jak

• Czy u dziecka często występowały ciężkie infekcje?

• Jeśli tak, to jak długo trwały?

• Czy dziecko choruje nawet po przyjęciu antybiotyków?

• Czy inne osoby w Twojej rodzinie często chorują?

Lekarz może również zlecić wykonanie badań krwi dziecka. Zostanie pobrana krew i wysłana do laboratorium w celu jej zbadania. W niektórych badaniach zostanie obliczona liczba białych krwinek w organizmie dziecka. Inne badania zmierzą poziom pewnych białek zwalczających choroby, zwanych immunoglobulinami.

W wielu krajach przeprowadza się obecnie badania noworodków w kierunku najcięższej odmiany PIDD, zwanej SCID (severe combined immunodeficiency).

Pytania do lekarza

• Co jeszcze może być przyczyną tych objawów?

• Jak mogę uchronić moje dziecko przed chorobą?

• Jakich reakcji należy się spodziewać po leczeniu?

• Czy moje dziecko powinno otrzymać wszystkie standardowe szczepionki?

• Czy moje dziecko musi zrezygnować z uprawiania niektórych sportów?

Leczenie

Infekcje będą się zdarzać, ale leczenie może złagodzić objawy, tak aby dziecko mogło jak najszybciej wyzdrowieć i wrócić do wykonywania swoich ulubionych czynności.

Konieczne może być stosowanie większych dawek leków zwalczających infekcje i przyjmowanie ich przez dłuższy czas. Jeśli infekcja jest poważna, konieczne może być podanie antybiotyków do żył przez kroplówkę.

Nawet jeśli dziecko nie jest teraz chore, lekarz może podać mu antybiotyki lub inne leki, aby zapobiec chorobie.

Lekarz może również zasugerować leczenie, które usprawni działanie układu odpornościowego dziecka:

Są to białka zwalczające choroby, zwane przeciwciałami, których potrzebuje Twoje dziecko. Lekarze zazwyczaj podają je przez igłę, dożylnie.

Przeciwciała działają tylko przez pewien czas, dlatego dziecko może wymagać leczenia co 3 lub 4 tygodnie.

Mogą wystąpić pewne skutki uboczne, takie jak bóle mięśni lub stawów, bóle głowy lub niska gorączka.

Jest to rzadkie, ale w przypadku bardzo ciężkiej postaci PIDD dziecko może wymagać przeszczepu komórek macierzystych. W niektórych przypadkach jest to lekarstwo.

Komórki macierzyste pomagają w tworzeniu nowych komórek krwi. Pochodzą one ze szpiku kostnego, który jest miękkim środkiem kości.

Do przeszczepu dawca dostarcza komórki macierzyste z nienaruszonymi genami. Twoje dziecko będzie musiało znaleźć dawcę, który będzie pasował do niego, tak aby jego organizm zaakceptował nowe komórki.

Największe szanse mają bliscy krewni, np. brat lub siostra. Dobrym dawcą może być także osoba o tym samym pochodzeniu rasowym lub etnicznym. Jeśli nikt ze znajomych nie pasuje, można wpisać dziecko na listę oczekujących.

Podczas przeszczepu dziecko otrzyma nowe komórki macierzyste przez kroplówkę. Nie będzie ono odczuwało żadnego bólu, a w trakcie zabiegu będzie przytomne.

Namnożenie się nowych komórek macierzystych i rozpoczęcie wytwarzania zdrowych, sprawnych komórek krwi może potrwać od 2 do 6 tygodni. W tym czasie dziecko może wymagać pozostania w szpitalu lub przynajmniej codziennych wizyt kontrolnych u zespołu transplantacyjnego. Może minąć od 6 miesięcy do roku, zanim liczba zdrowych krwinek w organizmie dziecka osiągnie normalny poziom.

Opieka nad dzieckiem

Nawet w przypadku PIDD dziecko będzie mogło chodzić do szkoły, zawierać przyjaźnie i uczestniczyć w zajęciach. Należy spotkać się z nauczycielami dziecka, aby wyjaśnić jego stan i poinformować ich, że może być zmuszone do opuszczania zajęć z powodu choroby częściej niż inne dzieci. Należy również poinformować szkołę o lekach, które dziecko będzie musiało przyjmować.

Dziecko, tak jak każdy inny człowiek, powinno spożywać dobre jedzenie, takie jak owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste i chude białko. Niech ćwiczenie stanie się nawykiem i niech dba o odpowiednią ilość snu.

Aby trzymać zarazki z daleka, często myj ręce, spłukując je mydłem przez co najmniej 20 sekund. Naucz je, aby pocierały namydlone ręce, śpiewając dwa razy „Sto lat” – to wystarczająco długo, aby wykonać zadanie. Jeśli mydło i woda nie są dostępne, można użyć płynu do dezynfekcji rąk na bazie alkoholu.

Stres może utrudniać organizmowi walkę z chorobami. Zachęcaj ich do poświęcenia czasu na relaks, zabawę i hobby. Terapia masażem, ćwiczenia fizyczne, przebywanie z ludźmi, których lubią, modlitwa lub medytacja to inne sposoby na obniżenie poziomu stresu.

Czego się spodziewać

Doświadczenie każdego z pacjentów z PIDD jest inne, ponieważ istnieje tak wiele rodzajów tej choroby. Większość osób, przy odpowiednim leczeniu, może prowadzić pełne i aktywne życie.

Najcięższe postacie choroby można leczyć, a być może nawet wyleczyć, przeszczepiając komórki macierzyste, choć nie jest to proces łatwy.

Kiedy dziecko cierpi na tę chorobę, cała rodzina będzie potrzebowała wiele wsparcia emocjonalnego od osób takich jak przyjaciele, członkowie dalszej rodziny i sąsiedzi. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o nawiązaniu kontaktu z innymi rodzinami, które mają dziecko z ciężką postacią PIDD i rozumieją, jak to jest.

Uzyskiwanie wsparcia

Strona internetowa Immune Deficiency Foundation może pomóc w znalezieniu lekarza lub nawiązaniu kontaktu z grupą wsparcia.

Strona zawiera również informacje na temat badań klinicznych. Testują one nowe leki, aby sprawdzić, czy są bezpieczne i jak dobrze działają. Badania kliniczne są sposobem na wypróbowanie leków, które nie są dostępne dla wszystkich. Lekarz może poinformować Cię, czy jest to dobra opcja dla Twojego dziecka.

Dowiedz się, co warto wiedzieć o OCD u dzieci, poznaj przyczyny, objawy i sposoby leczenia.

Co warto wiedzieć o OCD u dzieci?

OCD to choroba psychiczna polegająca na powtarzających się myślach i niepokojach (obsesjach) oraz powtarzających się zachowaniach (kompulsjach), które osoba czuje, że musi wykonać, aby uporać się z obsesjami.

Natręctwa związane z OCD różnią się od codziennych, niechcianych myśli. Powodują one taki niepokój, że wpływają na jakość codziennego życia i nie można nad nimi zapanować ani przejść do porządku dziennego. Przykłady natręctw to:

• Strach przed zarazkami lub zachorowaniem

• Strach przed przypadkowym skrzywdzeniem kogoś innego

• Myśli o skrzywdzeniu siebie lub innych (nawet jeśli tego nie chcesz)

• Myśli lub obrazy o charakterze seksualnym

• Strach przed utratą przedmiotów lub własności

• Obawa przed parzystą lub nieparzystą liczbą przedmiotów

• Ogromne obawy o moralną słuszność lub niesłuszność swoich działań

Zachowania kompulsywne zwykle mają na celu zapobieganie negatywnym skutkom obsesyjnych lęków i obaw, nawet jeśli dla innych może to nie mieć sensu. Ma się wrażenie, że coś złego może się stać, jeśli nie wykona się określonego zachowania lub rytuału. Przykłady kompulsji obejmują:

• Wielokrotne sprawdzanie rzeczy w domu przed wyjściem, np. wyłączanie piekarnika, wyłączanie ogrzewania lub zamykanie drzwi na klucz

• Wielokrotne liczenie liczby obiektów w grupie

• Unikanie za wszelką cenę określonego miejsca lub przedmiotu, np. publicznych łazienek

• Mycie rąk lub ciała określoną liczbę razy

• Dotykanie lub stukanie w określony przedmiot

• Porządkowanie lub układanie przedmiotów, aż uznasz, że są odpowiednie

Objawy OCD u dzieci

Na OCD mogą zachorować dzieci w wieku zaledwie 3 lat, choć większość dzieci z OCD zaczyna wykazywać objawy w wieku ok. 10-12 lat. Objawy OCD u dzieci mogą różnić się od objawów u dorosłych w zależności od tego, jak objawiają się w klasie i w domu. Objawy OCD u dzieci można zauważyć po tym, co mówią, np:

• Wielokrotne zadawanie pytań typu „Czy wszystko będzie dobrze?” lub „Czy na pewno znasz odpowiedź?” i szukanie zapewnienia

• Skarżenie się na zmęczenie Radzenie sobie z myślami i lękami, które są częścią OCD, może być wyczerpujące psychicznie i fizycznie

• Częste przepraszanie innych osób lub postaci religijnych, np. Boga

• Wypowiadanie pozornie przypadkowych szczęśliwych słów lub zwrotów?

Oznaki OCD można również zauważyć w zachowaniu dziecka, np:

• Unikanie wykonywania określonych czynności w grupie, takich jak podnoszenie przedmiotów z podłogi lub dotykanie czegoś, czego dotknęli inni

• Stukanie lub dotykanie przedmiotów takich jak krzesła, biurka i przybory do pisania rękami, stopami lub inną częścią ciała

• Długi czas rozwiązywania testów i zadań, często z powodu wielokrotnego sprawdzania

• Powracanie do pomieszczeń w celu sprawdzenia drobnych rzeczy, o których mogli zapomnieć lub poprawienia czegoś, co zrobili źle, wychodząc gdzieś za pierwszym razem

• Wielokrotne chodzenie do łazienki, często w celu umycia rąk

• Rozproszenie uwagi i niezdolność do zmiany tematu podczas nauki w klasie, zwłaszcza jeśli czegoś nie do końca zrozumieli

Przyczyny OCD u dzieci

Naukowcy nie są pewni, co dokładnie powoduje OCD. Badania sugerują, że pewną rolę odgrywają zaburzenia równowagi chemicznej i inne części mózgu.

Dziecko może być bardziej narażone na rozwój tego zaburzenia, jeśli w jego rodzinie są bliscy członkowie cierpiący na OCD lub jeśli niedawno przeżyło ważne wydarzenie życiowe, takie jak śmierć bliskiej osoby, rozwód rodziców, rozpoczęcie nowego roku szkolnego lub przeprowadzka.

Czasami infekcje, takie jak grypa lub borelioza, mogą wywołać nagłe objawy OCD u dzieci poprzez reakcję immunologiczną, która wpływa na mózg.

Leczenie OCD u dzieci

Lekarz, psychiatra lub inny specjalista z zakresu zdrowia psychicznego może zdiagnozować OCD u dziecka zadając pytania dotyczące jego myśli i zachowań. Po postawieniu oficjalnej diagnozy lekarz zaproponuje kilka różnych opcji leczenia.

Terapia może zająć się myślami i przekonaniami, które są przyczyną OCD u dzieci. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) koncentruje się na rozpoznawaniu niepożądanych wzorców myślowych i zastępowaniu ich zdrowszymi myślami i zachowaniami w celu radzenia sobie ze stresem. Terapeuta może powoli narażać dziecko na strach, stosując metodę zwaną prewencją ekspozycji i reakcji, która pomoże mu przezwyciężyć obsesje i kompulsje związane z tym strachem.

Lekarz może również zalecić przyjmowanie leków, takich jak inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SRI), które pomagają zmniejszyć zaburzenia równowagi chemicznej w mózgu, będące przyczyną OCD. Leki te same w sobie nie eliminują OCD, ale mogą sprawić, że natrętne myśli staną się mniej nasilone. Jeśli objawy OCD są związane z infekcją lub zaburzeniami układu odpornościowego, lekarz przepisze antybiotyki lub inne leki na te schorzenia.

Dowiedz się, czy podawanie dzieciom dezodorantu jest bezpieczne, a także poznaj najczęstsze obawy związane z tym produktem.

Co to jest dezodorant?

Dezodoranty i antyperspiranty można stosować pod pachami, aby ograniczyć pocenie się. Są one często dostępne w formie roll-on i aerozolu. Ponieważ pot powoduje nieprzyjemny zapach, większość dezodorantów zawiera substancje zapachowe i eliminujące przykry zapach.

Powszechną obawą związaną z dezodorantami jest to, że powstrzymują one organizm przed pozbywaniem się szkodliwych toksyn, ale organizm nie usuwa toksyn przez pot. Zamiast tego toksyny wydostają się z organizmu z moczem lub kałem.

Potencjalnie szkodliwe składniki dezodorantów

Aluminium. Aluminium zawarte w dezodorancie ma postać soli, która rozpuszcza się w porach i blokuje wydzielanie potu na powierzchni skóry. Istnieje wiele twierdzeń, że aluminium zawarte w dezodorancie powoduje przekształcanie się komórek w węzłach chłonnych w niebezpieczne komórki nowotworowe. Jednak twierdzenia te są w dużej mierze nieprawdziwe.

Parabeny. Parabeny są stosowane w dezodorantach, aby zapobiegać rozwojowi grzybów, bakterii i drożdży. Ponieważ pachy są wilgotne i ciepłe, istnieje prawdopodobieństwo, że pocenie się może prowadzić do przerostu candidy, która jest rodzajem drożdżaka.

Parabeny z dezodorantu są wchłaniane przez skórę. Gdy dostaną się do organizmu, działają jak estrogen, hormon płciowy. Długotrwałe narażenie na działanie estrogenów może zwiększyć ryzyko zachorowania na raka, ale sam dezodorant nie jest szkodliwy. Ilość parabenów w produktach kosmetycznych, takich jak dezodoranty, nie jest na tyle duża, aby zwiększać ryzyko.

Dezodoranty dla dzieci

Dzieci zazwyczaj wchodzą w okres dojrzewania między 9 a 14 rokiem życia. W tym czasie stają się bardziej świadome swojego ciała i może pojawić się u nich nieprzyjemny zapach ciała. Mogą czuć się skrępowane z powodu pocenia się i nieprzyjemnego zapachu.

Dezodorant można bezpiecznie stosować, gdy dziecko jest na to gotowe. Wiele marek produkuje dezodoranty przeznaczone specjalnie dla młodszych użytkowników.

Obawy związane z bezpieczeństwem

Unikaj stosowania aerozoli u młodszych dzieci, które mogą nie rozumieć, jak prawidłowo używać aerozolu. Jeśli dziecko wdycha zbyt dużo dezodorantu w aerozolu, może mieć poważne objawy ze strony układu oddechowego.

W niektórych przypadkach składniki dezodorantu mogą powodować mdłości, wymioty lub biegunkę. Dzieje się tak w przypadku nadmiernego użycia lub przypadkowego spożycia. Jeśli uważasz, że u Twojego dziecka występuje negatywna reakcja na dezodorant, natychmiast przestań go stosować i porozmawiaj z pediatrą.

Naturalne alternatywy dla dezodorantów

Mimo że żadne badania nie wykazały związku między składnikami dezodorantów a problemami zdrowotnymi, takimi jak rak, nadal możesz obawiać się, że Twoje dziecko zbyt wcześnie zacznie stosować tradycyjny dezodorant.

W takim przypadku warto zapoznać się z naturalnymi dezodorantami alternatywnymi, dopóki dziecko nie będzie potrzebowało czegoś mocniejszego:

• Oczar wirginijski jest wystarczająco łagodny dla skóry wrażliwej. Jeśli Twoje dziecko reaguje na alkohol zawarty w dezodorancie, rozważ zastosowanie oczaru wirginijskiego. Może on obkurczyć pory dziecka i odparować pot.

• Olejki eteryczne są pozyskiwane z roślin i butelkowane w skoncentrowanych ilościach. Stanowią one naturalną alternatywę dla substancji zapachowych zawartych w dezodorantach. Niektóre olejki, takie jak olejek rozmarynowy, szałwiowy, z trawy cytrynowej i drzewa herbacianego, mają właściwości antybakteryjne i mogą pomóc zredukować nieprzyjemny zapach, zanim się on pojawi.

• Sole mineralne są dobrą alternatywą dla aluminium. Rozpuszczają się w porach i choć nie zapobiegają poceniu się, powstrzymują bakterie przed wydzielaniem nieprzyjemnego zapachu, ponieważ ulegają rozkładowi.

• Soda oczyszczona neutralizuje nieprzyjemny zapach i wchłania dodatkową wilgoć. Może zablokować gruczoły potowe dziecka, aby zmniejszyć ilość wydzielanego przez nie potu.

• Olej kokosowy jest antybakteryjnym środkiem nawilżającym, więc jest kolejnym doskonałym składnikiem naturalnych dezodorantów.

• Sok z cytryny zabija bakterie powodujące nieprzyjemny zapach, ale należy go używać oszczędnie, ponieważ sok cytrusowy może również podrażniać skórę dziecka.

• Masło shea pomaga zmniejszyć stan zapalny, więc może złagodzić działanie silniejszych składników. Nie jest też tłuste, więc nie dostanie się na ubrania dziecka i nie poplami ich.

Jeśli nie możesz znaleźć dezodorantu, który spodobałby się Tobie i Twojemu dziecku, spróbuj zrobić własny, używając składników wymienionych powyżej.

Dowiedz się, jak wygląda zdrowa dieta dla dzieci i jak nauczyć je zdrowych nawyków żywieniowych.

Niektóre wskazówki dotyczące regulacji i zarządzania nawykami żywieniowymi nie mają nic wspólnego z porą posiłków. Wiele z tych strategii może okazać się przydatnych w waszym domu.

Zaplanuj posiłki

Zdrowe odżywianie nie musi być nudne ani skomplikowane. Jest wiele sposobów na to, by jedzenie było przyjemne, proste i smaczne, a planowanie czasu na posiłki to świetny początek.

Świeć przykładem. Jeśli dziecko widzi, że masz dobre nawyki, prawdopodobnie będzie chciało je naśladować i będzie miało lepsze pojęcie o tym, jak zdrowo się odżywiać.

Spraw, by posiłek stał się okazją do zacieśnienia więzi. Jedzenie może być świetnym sposobem na budowanie więzi. Dzielenie się pożywnym jedzeniem podczas posiłku sprawia, że czas spędzony z rodziną skupia się wokół zdrowych nawyków dla wszystkich. Wyznacza to harmonogram jedzenia i uczy dzieci dzielenia się z innymi.

Trzymaj się harmonogramu. Regularny harmonogram pomaga dziecku jeść bardziej zrównoważone, pełnowartościowe posiłki zamiast podjadać przez cały dzień lub do późna w nocy. Jeśli razem z rodziną jecie kolację o wcześniejszej porze, może to również pomóc dziecku lepiej spać.

Planuj zrównoważone posiłki

Uważne zastanawianie się nad jedzeniem, które podajesz dziecku, pomoże mu nauczyć się podejmowania właściwych decyzji żywieniowych. Oto kilka wskazówek, o których warto pamiętać.

Wyważ talerz. Kiedy patrzysz na talerz swojego dziecka, połowa miejsca na nim powinna być zajęta przez owoce i warzywa, a druga połowa przez ziarna i białka.

• Warzywa lub owoce. W miarę możliwości staraj się stosować różnorodne produkty. Na talerzu powinno być dużo kolorów.

• Ziarna wysokiej jakości. Częściej sięgaj po pełne ziarna. Im mniej są one przetworzone, tym lepiej. Świetnie sprawdzają się takie produkty, jak brązowy ryż, komosa ryżowa i pełnoziarnisty makaron. W tej połowie talerza możesz też uwzględnić mięso. ?

• Białko. Jeśli chodzi o białko pochodzenia zwierzęcego, ograniczaj czerwone i zbyt przetworzone mięso, takie jak bekon czy hot-dogi. Indyk, kurczak i ryby są doskonałymi przykładami zdrowych białek mięsnych. Jeśli Ty lub Twoje dziecko jesteście wegetarianami, jako źródło białka możecie wykorzystać fasolę, soczewicę lub inne rośliny strączkowe.

Ostrożnie wybieraj tłuszcze. Mleko, ser i inne produkty mleczne zawierają sporo witamin i mogą być korzystne, ale często są przetworzone i zawierają duże ilości tłuszczu. Dodawaj je do diety dziecka z umiarem.

Skup się na stosowaniu zdrowych tłuszczów, takich jak oliwa z oliwek, olej kukurydziany i słonecznikowy, aby zapewnić dziecku zrównoważoną ilość tłuszczu.

Pij dużo wody. Woda powinna być najczęstszym napojem w diecie dziecka. Dzięki niej będą nawodnione bez żadnych problemów. Zadbaj o to, aby dzieci miały pod ręką wodę butelkowaną, aby mogły po nią sięgnąć, gdy tylko poczują pragnienie. Pomoże to wcześnie wyrobić ten nawyk.

Ograniczaj soki i inne napoje. Napoje słodzone, takie jak kupowane w sklepach soki czy napoje dla sportowców, mają niewiele wartości odżywczych, za to zawierają mnóstwo niepotrzebnych dodatków, cukrów i kalorii. W przypadku większości dzieci zaleca się ograniczenie soków do jednej filiżanki dziennie i podawanie im w zamian całych owoców.

Pozostawmy trochę miejsca na wybór. Zbytnie angażowanie się w to, co dziecko je, może czasem przynieść odwrotny skutek i na dłuższą metę nie uczy go nawyków. Pozwólmy mu mieć wybór w kwestii tego, co je, aby nabrało pewności siebie w zakresie dobrych nawyków.

Czasami dziecku może nie smakować wszystko, co przed nim postawisz. Innym razem może nie dokończyć wszystkiego na talerzu, nawet potraw, które wcześniej mu smakowały. Ważne jest, aby to zaakceptować. Pozwolenie dziecku na decydowanie o tym, co mu smakuje, a co nie, pomoże uniknąć poczucia presji lub przymusu.

Uczyń z odżywiania część zdrowego stylu życia

Właściwe odżywianie nie jest jedynym dobrym nawykiem, którego chcesz nauczyć swoje dzieci. Odżywianie i ćwiczenia fizyczne działają razem.

Zachęcaj do aktywności. Zachęcaj dzieci do co najmniej godzinnej aktywności fizycznej dziennie. Jest to korzystne dla ich ciał i umysłów, a jeśli odbywa się regularnie, może pomóc dziecku w odczuwaniu głodu o określonych porach.

Jeśli dopiero zaczynasz uczyć swoje dziecko zdrowego odżywiania i wyboru stylu życia, niektóre z najważniejszych rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc mu wyrobić zdrowe nawyki żywieniowe, to:

• Modeluj nawyki podczas wspólnych posiłków.

• Zróżnicuj ilość spożywanych warzyw, białek i ziaren.

• Ogranicz nabiał, tłuszcze, cukier i napoje, które nie są wodą.

• Jedz regularnie.

• Zapewnij dziecku aktywność fizyczną.

Niektóre z tych zmian mogą zająć więcej czasu lub stanowić większe wyzwanie niż inne. Pracuj krok po kroku i nie zniechęcaj się ani do siebie, ani do dziecka. Kształtowanie wszystkich nawyków wymaga czasu i można je osiągnąć dzięki praktyce i cierpliwości.

Gołębie stopy to nazwa dla powszechnego stanu, w którym dziecko chodzi z jedną lub obiema stopami skierowanymi do wewnątrz zamiast prosto przed siebie.

Oznaki gołębich stóp

Gdy dzieci uczą się stać, ich nóżki naturalnie mają tendencję do obracania się do wewnątrz. Kiedy uczą się chodzić, stopy maluchów często skierowane są w dziwnych kierunkach, dopóki nie nabiorą wprawy.

Gołębie stopy lub chodzenie z gołębimi palcami to po prostu sposób na określenie, że stopa lub stopy dziecka obracają się do wewnątrz podczas chodzenia. Lekarze nazywają to koślawością. Paluchy koślawe można również zauważyć, gdy dziecko biega, a nawet gdy stoi w miejscu.

Dla większości dzieci koślawość stóp nie stanowi problemu. Nie powoduje ono bólu. Dzieci z gołębimi stopami mogą nadal skakać, biegać i uprawiać sport.

W niektórych przypadkach dziecko z gołębimi palcami częściej się potyka. Dzieje się tak dlatego, że stopa, która jest zwrócona do wewnątrz, zaczepia się o piętę drugiej stopy podczas chodzenia.

Przyczyny powstawania stopy gołębiej

Choroba ta występuje w rodzinach. Jeśli Ty lub ktoś z Twoich krewnych chodził z gołębimi palcami, jest bardziej prawdopodobne, że Twoje dziecko również będzie miało takie stopy. Nie można w żaden sposób zapobiec gołębim stopom, ale u większości dzieci ustępują one bez leczenia.

Paluchy koślawe nie oznaczają, że ze stopami dziecka dzieje się coś złego. W rzeczywistości jest to prawie zawsze spowodowane przez obróconą kość nogi. Istnieją trzy schorzenia powodujące gołębie stopy, a każde z nich nazwane jest od kości nogi, która jest obrócona.

Metatarsus adductus. Stawy śródstopia to grupa pięciu małych kości znajdujących się w środkowej części stopy. Niektóre dzieci rodzą się z tymi kośćmi obróconymi w kierunku drugiej stopy. Nadaje to stopie zakrzywiony kształt, który można zauważyć już u noworodka.

Skręcenie kości piszczelowej. Piszczel (tibia), często nazywana kością goleni, jest jedną z kości dolnej części nogi. Kiedy dziecko rośnie w łonie matki i zaczyna brakować mu miejsca, jedna lub obie kości podudzia mogą skręcić się do wewnątrz, aby pomóc dziecku zmieścić się w ciasnej przestrzeni. Zwykle z czasem nogi dziecka prostują się.

W przypadku skręcenia kości piszczelowej noga nie jest jeszcze wyprostowana, gdy dziecko zaczyna chodzić. Skręcenie kości podudzia powoduje przyciąganie stopy do środka ciała i może być przyczyną potknięć u niektórych dzieci.

Skręcenie kości piszczelowej nie jest tak łatwe do zauważenia jak przywodzenie śródstopia, dlatego wielu rodziców nie zauważa niczego, dopóki dziecko nie zacznie chodzić.

Koślawość kości udowej. Kość udowa jest górną kością nogi, zwaną również kością udową. W przypadku koślawości kości udowej górny koniec kości udowej jest skręcony do wewnątrz, co powoduje, że podczas chodzenia dziecko kieruje kolano i stopę do wewnątrz. Jest to najbardziej zauważalne około 5 lub 6 roku życia. Dzieci z koślawością kości udowej często lubią siedzieć w pozycji W, z kolanami wysuniętymi przed siebie, skierowanymi do przodu, i stopami obok bioder, skierowanymi na boki.

Leczenie gołębich stóp

Większość dzieci pozbywa się jej do 8 roku życia bez żadnego leczenia. W przeszłości lekarze próbowali stosować aparaty ortopedyczne, wkładki do butów i inne metody leczenia, aby pomóc w wyprostowaniu gołębich stóp. Żadna z tych metod nie okazała się skuteczna.

Unikaj wszelkich urządzeń, które mają pomóc w gołębich stopach, chyba że są one przepisane przez lekarza Twojego dziecka. Specjalne buty i aparaty ortopedyczne mogą uniemożliwić dziecku normalne chodzenie i zabawę, i nie rozwiążą problemu. W większości przypadków nóżki dziecka z czasem same się wyprostują.

W mało prawdopodobnym przypadku, gdy Twój maluch będzie wymagał leczenia, opcje zależą od tego, jakie schorzenie jest przyczyną koślawości palców u nóg.

W przypadku metatarsus adductus. Stopa zwykle prostuje się sama w ciągu pierwszych 6 miesięcy. Gdy dziecko ma około 6 do 9 miesięcy, lekarz może rozważyć zastosowanie specjalnego obuwia lub serii odlewów, jeśli stopa jest nadal mocno wykrzywiona lub jeśli jest szczególnie sztywna. W rzadkich przypadkach, gdy takie leczenie jest konieczne, zwykle przynosi ono bardzo dobre efekty.

Przy skręceniu kości piszczelowej. U większości dzieci kość piszczelowa prostuje się w sposób naturalny do 4 roku życia. Nie są potrzebne żadne aparaty ortopedyczne ani inne metody leczenia. Jeśli w wieku 9 lub 10 lat dziecko nadal będzie miało na tyle skrzywioną kość podudzia, że będzie miało problemy z chodzeniem, lekarz może zalecić operację.

W przypadku koślawości kości udowej. Skręcenie kości udowej prawie zawsze koryguje się samoistnie bez leczenia. Lekarz dziecka rozważy przeprowadzenie operacji tylko wtedy, gdy w wieku 9 lub 10 lat noga jest nadal na tyle mocno skręcona, że chodzenie sprawia trudności.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza w związku z gołębimi stopami

Ponieważ kości prostują się stopniowo w miarę upływu czasu, trudno jest stwierdzić, czy stan dziecka się poprawia. Raz w roku nagrywaj filmik, na którym widać, jak dziecko chodzi. Można je porównać i zobaczyć, czy nastąpiła poprawa.

Jeśli masz obawy co do sposobu chodzenia dziecka, skonsultuj się z lekarzem, zwłaszcza jeśli:?

• Dziecko wydaje się odczuwać ból podczas chodzenia.

• Palce u nóg nie ulegają poprawie do 3 roku życia.

• Palce u nóg pogarszają się zamiast poprawiać.

• Dziecko ma również opóźnienia rozwojowe, np. nie uczy się mówić w typowym wieku.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o wymiotach rzutowych i jaki mogą mieć wpływ na ogólny stan zdrowia.

Dzieje się tak, ponieważ wymioty rzutowe nie są zwykłym wymiotowaniem. Wymaga użycia większej siły. Zdarza się, że wymiociny dziecka po „uwolnieniu” mogą przelecieć przez cały pokój.

W tym artykule przedstawimy powody, dla których Twoje dziecko może tak często wymiotować i pomożemy Ci dowiedzieć się, co należy z tym zrobić.

Wymioty kałowe i problemy z trawieniem

Dziecko, które wymiotuje zbyt dużo i z dużą siłą, może mieć problem z żołądkiem lub jelitami. Jednym z takich problemów u młodszych dzieci jest zwężenie odźwiernika.

Zwężenie odźwiernika jest rzadkim schorzeniem, które dotyka około trzech na każde 1000 dzieci w Stanach Zjednoczonych. Dzieje się tak, ponieważ otwór w dolnej części żołądka, odźwiernik, jest zbyt wąski, aby pokarm lub mleko mogły przedostać się do jelita cienkiego.

Inne objawy zwężenia odźwiernika. Jeśli dziecko wymiotuje po karmieniu, należy natychmiast zgłosić się do pediatry. Jeśli przyczyną jest zwężenie odźwiernika, u dziecka mogą wystąpić również następujące objawy:?

• Ciągły głód

• Ciasnota w żołądku i nadbrzuszu

• Zaparcia

• Odwodnienie: niezdrowa utrata płynów ustrojowych?

• Utrata wagi

Zapalenie żołądka i jelit. Tę infekcję żołądka dziecka można nazwać „grypą żołądkową” lub „pluskwą”. Może ona powodować częste wymioty, które trwają kilka dni. Może też spowodować odwodnienie.

Inne przyczyny wymiotów rzutowych

Alergia pokarmowa. W niektórych przypadkach dziecko może mieć alergię pokarmową, która powoduje nadmierne wymioty. Towarzyszyć temu będzie uniesiona, czerwona, swędząca skóra oraz obrzęk twarzy, oczu, ust lub języka.

W przypadku takiej reakcji należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską. Staraj się zwracać uwagę na to, co dziecko jadło przed wystąpieniem wymiotów.

Zakażenie. Oprócz zapalenia żołądka i jelit, inne infekcje, które mogą powodować wymioty rzutowe, to zapalenie ucha, zapalenie płuc lub zapalenie opon mózgowych. Wymioty rzutowe są poważnym objawem tych chorób. Dziecko będzie miało również wysoką gorączkę i będzie niespokojne.

Zapalenie wyrostka robaczkowego. Jeśli Twoje dziecko ma silny ból brzucha i wymiotuje rzutami, wyrostek robaczkowy może być spuchnięty i bliski pęknięcia. Taki stan wymaga natychmiastowej pomocy. Najprawdopodobniej konieczne będzie usunięcie wyrostka robaczkowego. ?

Skutki długotrwałych wymiotów kałużowych

Jeśli u Twojego dziecka występują wymioty rzutowe, które trwają przez wiele dni, spowodowane zwężeniem odźwiernika lub czymś innym, to znaczy, że potrzebuje ono pomocy medycznej.

Nigdy nie chcesz, aby niemowlę, dziecko lub ktokolwiek inny pod Twoją opieką przeszedł przez odwodnienie. Szybka utrata płynów jest trudna dla organizmu dziecka. Może również powodować infekcje, wpływać na nerki i mózg.

Gdy występuje zwężenie odźwiernika, ryzyko jest następujące:?

• Niepowodzenie w prawidłowym wzroście i rozwoju

• Podrażnienie żołądka

• Żółtaczka

Leczenie wymiotów rzutowych

Najlepszym sposobem leczenia wymiotów rzutowych jest podawanie dziecku dużej ilości czystych płynów. Jeśli dziecko ma więcej niż dwa lata, należy upewnić się, że otrzymuje dużo wody i elektrolitów – minerałów, których organizm potrzebuje do prawidłowego funkcjonowania. Poproś dziecko, aby co około kwadrans wypijało niewielką ilość płynów.

Można również podawać im rosół z kluskami z kurczaka, ponieważ dostarcza on więcej płynów do organizmu. Można również podawać czyste napoje bez zawartości miazgi, w tym napoje dla sportowców, ale nie napoje gazowane ani gęste soki owocowe.

Nie zaleca się stosowania leków dostępnych bez recepty w celu powstrzymania wymiotów. Leki te mogą powodować inne skutki uboczne, które nie są dobre. Jeżeli dziecko cierpi z powodu wymiotów rzutowych, które nie ustępują, należy skonsultować się z lekarzem. W razie potrzeby lekarz przepisze odpowiednie leki.

Małe dziecko, u którego występują wymioty rzutowe, może wymagać nieco innego leczenia. Najważniejsze jest jednak dostarczanie odpowiedniej ilości płynów. W razie potrzeby możesz nadal karmić piersią lub podawać mleko modyfikowane.

Możesz również zapytać lekarza, czy powinnaś podawać dziecku doustny roztwór nawadniający. Jest to proszek zawierający cukier i sole, który można dodać do butelki z dzieckiem.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Jeżeli u dziecka lub niemowlęcia nie występuje schorzenie, o którym wiadomo, że jest przyczyną wymiotów rzutowych, prawdopodobnie należy zgłosić się do lekarza w przypadku ich wystąpienia. Poniższe objawy mogą oznaczać, że dziecko potrzebuje szybkiej pomocy medycznej:?

• Zmniejszone oddawanie moczu

• Wymiociny o zielonym zabarwieniu

• Gorączka 102 lub wyższa

• Brak łez

• Suchość w ustach

• Zapadnięte oczy

• Spuchnięte dłonie i stopy

• Mała ilość energii lub jej brak

W przypadku wystąpienia powyższych objawów u dziecka konieczne będzie leczenie odwodnienia. Dziecko może też odczuwać silny ból.

Pamiętaj, że wymioty rzutowe nie są „normalnymi” wymiotami. Jeśli występują często, są powodem do niepokoju.

Przez cały czas obserwuj stan zdrowia i samopoczucie dziecka. Pocieszaj i uspokajaj swoje dziecko, aby pomóc mu się uspokoić, gdy żołądek się uspokoi.

Złamanie Saltera-Harrisa jest rodzajem złamania kości, które zdarza się u dzieci. Dowiedz się o różnych typach złamań Saltera-Harrisa i nie tylko.

Złamania Saltera-Harrisa mogą wystąpić w każdej kości długiej, począwszy od tych w nogach, a skończywszy na palcach. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej o złamaniach Saltera-Harrisa oraz o sposobach ich diagnozowania, leczenia i zapobiegania.

Co to jest złamanie Saltera-Harrisa?

Złamania Saltera-Harrisa to złamania, które zdarzają się tylko w rozwijających się kościach dzieci. Występują one dość często, stanowiąc od 15% do 30% wszystkich złamań u dzieci.

Złamania płytki wzrostowej zdarzają się zwykle w nadgarstku, palcach i podudziu z powodu urazów lub nadmiernego użytkowania. Z tego powodu bardziej narażeni na te złamania są dziecięcy miotacze i gimnastycy. Chłopcy są również bardziej narażeni na wystąpienie tego schorzenia, ponieważ częściej biorą udział w zajęciach fizycznych wysokiego ryzyka.

Ważne jest, aby te złamania zostały zdiagnozowane jak najszybciej. Mogą one wpływać na wzrost dziecka poprzez uszkodzenie płytek wzrostowych na końcach kości. Płytki wzrostowe to delikatne krążki zbudowane z chrząstki, znajdujące się na końcach kości długich dzieci, gdzie następuje wzrost.

Jeśli złamanie płytki wzrostowej nie zostanie odpowiednio wcześnie wyleczone, kończyny, nadgarstki lub palce dziecka mogą stać się nierównej długości lub skrzywione. Jeśli podejrzewasz, że dziecko ma złamanie, natychmiast zabierz je do lekarza. W przypadku złamania konieczna będzie wizyta u ortopedy w ciągu pierwszych pięciu do siedmiu dni od urazu, aby uzyskać jak najlepsze wyniki.

Rodzaje złamań Saltera-Harrisa

Istnieje kilka różnych typów złamań Saltera-Harrisa:

Typ I. Jest to złamanie przez płytkę wzrostową. Ten typ złamania jest bardziej powszechny u młodszych dzieci i zazwyczaj nie wpływa na wzrost dziecka.

Typ II. To złamanie przechodzi przez szeroką część kości długiej i płytkę wzrostową, ale nie ma wpływu na koniec kości. Ten typ jest najczęstszy i zwykle występuje u dzieci w wieku 10 lat i starszych. Gojenie przebiega szybko, a wzrost dziecka zwykle nie jest zaburzony.

Typ III. Przechodzi przez końcową część kości długiej, jak również płytkę wzrostową, ale nie ma wpływu na trzon kości. Zwykle dotyka dzieci w wieku powyżej 10 lat. W porównaniu z typami I i II, typ III częściej powoduje przewlekłą niepełnosprawność, ponieważ może mieć wpływ na stawy dziecka. W leczeniu tego typu często konieczna jest operacja.

Typ IV. Przebiega przez płytkę wzrostową, szeroką część i koniec kości długiej. Podobnie jak typ III, typ IV może wpływać na wzrost dziecka, stawy i może powodować przewlekłą niepełnosprawność. Konieczna może być operacja.

Typ V. Najrzadsza forma złamania Saltera-Harrisa, typ V występuje, gdy płytka wzrostowa dziecka jest ściśnięta lub zmiażdżona. Ponieważ jest to poważny uraz, może dojść do stwardnienia płytki wzrostowej, co prowadzi do zatrzymania wzrostu kości. Oznacza to, że kość dziecka może nie być w stanie dalej rosnąć.

W przypadku złamania typu V kończyna dziecka może stać się krzywa lub zrosnąć się do nierównej długości.

Objawy

Twoje dziecko może mieć złamanie Saltera-Harrisa, jeśli występują u niego takie objawy jak:

• Tkliwość w miejscu podejrzanego złamania

• Obrzęk w miejscu podejrzanego złamania

• Niezdolność do obciążania uszkodzonego miejsca

• Niezdolność do poruszania dotkniętą chorobą okolicą

Złamanie Saltera-Harrisa nie musi powodować, że staw wygląda krzywo lub jest zdeformowany. Jeśli Twoje dziecko skarży się na silny ból, ból nie ustępuje, nie używa stawu lub nie dźwiga ciężaru na kończynie, zabierz je do lekarza.

Diagnoza

Złamania Saltera-Harrisa rozpoznaje się na podstawie zdjęć rentgenowskich i badania.

Jeśli dziecko odczuwa silny ból, lekarz może również zdecydować o wykonaniu tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI), aby przyjrzeć się urazowi po obejrzeniu zdjęć rentgenowskich.

Leczenie

Leczenie zależy od rodzaju złamania Saltera-Harrisa, które wystąpiło u Twojego dziecka.

Złamania typu I i II leczy się za pomocą unieruchomienia i szynowania. Są to przykłady zamkniętej redukcji, która polega na ponownym umieszczeniu kości na swoim miejscu bez konieczności nacinania skóry.

Złamania typu III i IV będą prawdopodobnie wymagały otwartej redukcji lub wewnętrznego unieruchomienia. W przypadku otwartej redukcji chirurg przesuwa fragmenty kości na miejsce, w którym powinny się znaleźć, poprzez nacięcie skóry. Następnie stosuje się unieruchomienie wewnętrzne w celu ponownego połączenia kawałków kości za pomocą śrub, gwoździ i drutów.

Złamania typu V są trudne do zdiagnozowania, dlatego ustalenie, czy dziecko doznało tego rodzaju urazu, może zająć trochę czasu. Po postawieniu diagnozy należy jednak umówić dziecko na wizytę u ortopedy lub lekarza zajmującego się leczeniem kości. Ten rodzaj złamania najprawdopodobniej spowoduje zahamowanie wzrostu, dlatego ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem o tym, co można zrobić.

Profilaktyka

Większość złamań typu Salter-Harris powstaje w wyniku urazów spowodowanych wypadkami w dzieciństwie, np. upadkiem z roweru lub popchnięciem podczas meczu sportowego.

Aby uchronić dziecko przed wystąpieniem złamań Saltera-Harrisa, można podjąć następujące środki ostrożności:

• Zachęcanie dziecka do częstszego robienia przerw podczas uprawiania sportu?

• Monitorowanie treningu sportowego dziecka w okresach szybkiego wzrostu, kiedy to dziecko może być bardziej narażone na złamania płytki wzrostowej

Należy również zachęcać dziecko do koncentrowania się na rozwoju umiejętności, a nie na rywalizacji i wygrywaniu. W ten sposób dziecko będzie mniej narażone na wypadki, które mogą spowodować złamania Saltera-Harrisa.

tonsillektomia jest zabiegiem polegającym na usunięciu migdałków. Dowiedz się, co należy wiedzieć o tonsillektomii u dziecka, a także czego można się spodziewać przed i po zabiegu.

Co to jest tonsillektomia?

tonsillektomia to rutynowy zabieg chirurgiczny polegający na usunięciu migdałków. Migdałki to dwie grudki tkanki, które znajdują się z tyłu gardła, po jednej z każdej strony. Stanowią one część układu odpornościowego i pomagają chronić organizm przed infekcjami. Migdałki pomagają organizmowi rozpoznawać różne zarazki, które się do niego dostają. Dzięki temu organizm uczy się, jak zwalczać te zarazki, gdy wrócą do organizmu w późniejszym czasie.

Tonsillektomia jest jednym z najczęstszych zabiegów wykonywanych u dzieci i nastolatków. Migdałki są usuwane z tylnej części gardła. Dziecko może mieć również wykonaną adenoidektomię, czyli zabieg polegający na usunięciu migdałków. Są to miękkie gruczoły znajdujące się w górnej części gardła i za nosem.

Dlaczego konieczna jest tonsillektomia?

Lekarz pediatra może zalecić tonsillektomię, jeśli migdałki są bardzo opuchnięte. Normalne migdałki są małe, ale gdy są spuchnięte, stają się czerwone i jajowate. Mogą nawet spuchnąć do tego stopnia, że stykają się z tylną ścianą gardła. Jeśli migdałki dziecka są zbyt nabrzmiałe, stają się na tyle duże, że może być mu trudno prawidłowo oddychać. Szczególnie trudne może być oddychanie w nocy, gdy migdałki są opuchnięte. Silnie opuchnięte migdałki mogą nawet powodować bezdech senny.

Bezdech senny to sytuacja, w której oddychanie często się zatrzymuje i zaczyna. Może to spowodować, że Twoje dziecko będzie miało kiepski sen, co może mieć wpływ na jego życie na jawie. Brak snu może mieć wpływ na osiągnięcia szkolne dziecka, a także może powodować problemy ze wzrostem i zachowaniem.

Innym powodem, dla którego Twoje dziecko może potrzebować tonsillektomii lub adenoidektomii, są częste infekcje. Infekcje migdałków mogą powodować ból gardła, który może zmusić dziecko do opuszczenia zajęć szkolnych lub innych imprez. Infekcje te, zwane zapaleniem migdałków podniebiennych lub zapaleniem migdałków gardłowych, uważa się za powtarzające się, jeżeli dziecko przechodzi siedem lub więcej infekcji w ciągu roku.

Migdałki mogą powodować inne problemy, takie jak:

• Kamienie w migdałkach

• Krwawienie z migdałków

• Trudności w połykaniu

• Zatkane przewody nosowe

• Guzy w gardle lub w przewodzie nosowym

Lekarz dokładnie rozważy, czy dziecko wymaga tonsillektomii. Od 1965 r. liczba wykonywanych rocznie tonsillektomii znacznie się zmniejszyła. Wynika to z możliwości wystąpienia powikłań. Jedno na dziesięcioro dzieci ma trudności z oddychaniem, a u jednego na dwadzieścia dzieci po zabiegu występuje krwawienie z migdałków. Z powodu tych powikłań lekarze często wykonują operację tylko wtedy, gdy jest ona naprawdę konieczna.

Jak przeprowadza się tonsillektomię

Tonsillektomia to dość prosty zabieg. Większość z nich trwa około 30 minut i dziecko może wrócić do domu jeszcze tego samego dnia.

Przed operacją. W ciągu kilku tygodni przed zabiegiem pediatra poinformuje Cię, czy dziecko będzie musiało przestać przyjmować jakiekolwiek leki. Dziecko będzie musiało również przestać jeść i pić w godzinach poprzedzających zabieg.

Ważne jest, aby w godzinach poprzedzających tonsillektomię dziecko piło tylko czyste płyny, takie jak woda lub Pedia-Lyte. Ponieważ jest to zabieg chirurgiczny wymagający znieczulenia, dziecko musi mieć pusty żołądek. Jedzenie lub picie w zbyt krótkim czasie przed planowanym terminem zabiegu może spowodować jego przesunięcie na inny termin.

Podczas zabiegu. Po podaniu dziecku znieczulenia, laryngolog otworzy usta dziecka i usunie migdałki (i ewentualnie migdałki). Lekarz laryngolog może usunąć migdałki całkowicie, co nazywane jest tradycyjną tonsillektomią, lub pozostawić niewielką warstwę tkanki, aby pomóc w ochronie gardła. Druga opcja nazywana jest tonsillektomią wewnątrztorebkową.

Pozostawienie pewnej ilości tkanki migdałków może pomóc w ochronie mięśni gardła. Pomaga to również dziecku w szybszym powrocie do zdrowia i zmniejsza ryzyko krwawienia po operacji. Większość dzieci, u których wykonano tonsillektomię wewnątrztorebkową, może po operacji łatwiej pić i jeść oraz nie odczuwa tak silnego bólu.

Czego można się spodziewać po operacji

Po operacji dziecko zostanie przeniesione na salę pooperacyjną, gdzie będzie mogło się wybudzić po znieczuleniu. Większość dzieci może wrócić do domu tego samego dnia, ale zdarza się, że dzieci poniżej trzeciego roku życia zostają na noc.

Całkowite wyzdrowienie dziecka po zabiegu tonsillektomii może potrwać tydzień lub dwa. W tym czasie istnieje większe prawdopodobieństwo przeziębienia lub infekcji, dlatego ważne jest, aby ściśle przestrzegać zaleceń pediatry dotyczących opieki po zabiegu. Zazwyczaj dziecko potrzebuje tygodnia przerwy w nauce i dwóch lub trzech tygodni przerwy od aktywności fizycznej lub forsownych ćwiczeń, aby dojść do siebie.

Podczas rekonwalescencji należy uważać na zakrzepy krwi lub wymioty krwią. Większość dzieci wraca do zdrowia bez większych trudności, ale w przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy skontaktować się z pediatrą:

• Gorączka

• Nudności

• Wysypki

• Nieświeży oddech

• Biegunka

• Trudności w oddychaniu