Lekarz mówi ci.

Dowiedz się o domowych sposobach leczenia i medycznych metodach leczenia krupu, aby złagodzić objawy i zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Krupę mogą wywoływać różne wirusy, w tym parainfluenza (przeziębienie), wirus syncytialny układu oddechowego, grypa, adenowirusy, enterowirusy, odra, a jeszcze rzadziej alergie lub infekcje bakteryjne. Na ogół na krup choruje więcej chłopców niż dziewcząt, a choroba występuje częściej jesienią i zimą.

Krup łatwo się rozprzestrzenia. Zwykle zaczyna się od objawów przeziębienia, ale przenosi się do płuc. Obrzęk wokół tchawicy (tchawicy) i krtani (krtani) w mniejszych drogach oddechowych dziecka utrudnia mu oddychanie.

Objawy krupu obejmują:

• Objawy przeziębienia, takie jak kichanie i katar

• Gorączka

• Ostry, szczekający kaszel, jak u foki lub psa

• Chrypka

• Trudności w oddychaniu, które mogą obejmować stridor, czyli świszczący oddech o wysokim tonie podczas oddychania z powodu ograniczonych dróg oddechowych

• Obrzęk węzłów chłonnych

• Zaczerwienienie wokół oczu

• Wysypka

Objawy choroby są zwykle najsilniejsze w nocy i trwają kilka dni. Krup zwykle nie jest groźny, ale rodzice powinni zaufać swojemu przeczuciu i skontaktować się z lekarzem, jeśli są zaniepokojeni. Jeśli dziecko ma problemy z oddychaniem, gorączkę powyżej 103,5 F, nie chce pić, ma świst podczas odpoczynku lub objawy nie ustępują po kilku dniach, należy skontaktować się z lekarzem.

Środki zaradcze i sposoby leczenia w przypadku karpi

Leczenie w domu

Aby zapewnić dziecku komfort do czasu ustąpienia objawów krupu, co zwykle trwa od trzech do pięciu dni, można zastosować następujące środki:

• Dbaj o to, aby dziecko było jak najbardziej uspokojone i wyciszone. Czytaj bajki i przytulaj je. Staraj się unikać płaczu i biegania, które utrudniają oddychanie.

• Podawaj dodatkowe płyny. Niemowlęta powinny pić mleko matki lub mleko modyfikowane, natomiast starsze dzieci mogą pić wodę, soki, zupy lub lody.

• Unikać leków na kaszel, gdyż nie pomogą one

• Trzymać dziecko w pozycji pionowej, co może ułatwić mu oddychanie.

• Stosować chłodne, nawilżone powietrze lub parę wodną. Chociaż nie ma medycznych dowodów na to, że takie działanie poprawia objawy, wielu rodziców uważa je za pomocne. Użyj nawilżacza z chłodną mgiełką, usiądź w łazience pod gorącym prysznicem, aby wytworzyć parę wodną, lub zabierz dziecko na kilka minut na zimne nocne powietrze, zawinięte w folię, aby było mu ciepło.

• Zachęcaj do odpoczynku i snu.

Zapobieganie chorobie

Krup jest chorobą wysoce zakaźną. Jest przenoszona w powietrzu w postaci kropli powstających podczas kaszlu i kichania, które mogą znaleźć się na zabawkach i innych powierzchniach. Z tego powodu trudno jest jej zapobiec, ale można zapobiec jej rozprzestrzenianiu się, wykonując następujące czynności:

• Często myj ręce. Dbaj o czystość rąk podczas opieki nad niemowlęciem i naucz małe dzieci, aby same myły ręce.

• Trzymaj dziecko z dala od innych, którzy są wyraźnie chorzy. Jeśli dziecko uczęszcza do przedszkola lub grupy zabawowej z innymi dziećmi, trzymaj je w domu, jeśli to możliwe, gdy wokół panuje choroba.

• Naucz starsze dzieci prawidłowej etykiety kichania i kaszlu, np. trzymania się za ramię, a nie za rękę, aby zablokować krople.

• Chociaż nie ma szczepionki przeciwko krupowi lub wirusom wywołującym większość zachorowań, aktualne szczepienia pomogą dziecku uniknąć najpoważniejszych infekcji dróg oddechowych.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

W większości przypadków krup można leczyć w domu. Jeżeli objawy są ciężkie, nie ustępują lub nasilają się, należy skontaktować się z lekarzem dziecka w celu uzyskania porady. Pomocne może być notowanie pytań, objawów (wraz z ich zmianami), podawanych leków i czasu trwania gorączki, aby lekarz mógł uzyskać wszystkie informacje potrzebne do opracowania planu leczenia.

Lekarz może zastosować następujące metody leczenia:?

• Zastrzyki sterydowe (glikokortykoidy), które zmniejszą obrzęk dróg oddechowych dziecka i przyniosą ulgę w ciągu kilku godzin.

• Leki ułatwiające oddychanie, takie jak nebulizatory lub inhalatory.

• Nebulizowana epinefryna w ciężkich przypadkach w celu zmniejszenia obrzęku dróg oddechowych i ułatwienia oddychania.

• Steroidy podawane doustnie. Deksametazon daje szybkie efekty, ale można również podać prednizon.

• Badania w kierunku innych chorób i zakażeń.

• Monitorowanie stężenia tlenu we krwi. W ciężkich przypadkach może być podawany tlen.

Dowiedz się, co to jest melatonina i czy można bezpiecznie podawać ją dzieciom.

Istnieje kilka prostych zmian, które rodzice mogą wprowadzić, aby zachęcić dzieci do dobrych nawyków związanych ze snem. Regularne pory kładzenia się do łóżka, utrzymywanie sypialni w ciemności i ciszy oraz ograniczenie czasu spędzanego wieczorem na ekranie pomogą dzieciom łatwiej zasnąć.

Jeśli te działania nie pomagają dzieciom zasnąć lub utrzymać snu, rodzice mogą zastanowić się nad zastosowaniem suplementu melatoniny, aby pomóc dzieciom lepiej wypocząć.

Dowiedz się, co to jest melatonina i czy jest bezpieczna dla dzieci.

Co to jest melatonina?

Melatonina to hormon naturalnie wytwarzany przez nasz mózg. Jest ona związana z uczuciem senności i zdolnością do zasypiania. W ciągu dnia poziom melatoniny w organizmie jest zazwyczaj niski. Następnie nasz mózg produkuje jej więcej w okresie zbliżającym się do pory, w której powinniśmy iść spać.

Melatonina zawarta w suplementach jest podobna do tej, którą nasz mózg już wytwarza. Zażycie niewielkiej dawki na godzinę lub kilka godzin przed snem może pomóc zasygnalizować naszemu mózgowi i ciału, że czas iść spać.

Jak działa melatonina?

Badania wykazały, że przyjmowanie suplementów z melatoniną jest szczególnie pomocne dla osób, które mają specyficzne problemy ze snem. Jest ona przydatna w przywracaniu równowagi organizmu po jet lagu. Może pomóc osobom, które mają problemy z zasypianiem z powodu niepokoju związanego np. z operacją.

Melatonina może sprawić, że dzieci czują się bardziej śpiące przed snem. To pomaga im się wyciszyć i zasnąć wcześniej, niż gdyby nie stosowały tego suplementu.

Melatonina jest szczególnie pomocna w przypadku dzieci z określonymi problemami zdrowotnymi lub behawioralnymi, takimi jak:?

• Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD)

• Astma

• Zaburzenia ze spektrum autyzmu

• Atopowe zapalenie skóry

Dzieci, u których występują te problemy, mają zwykle trudności z samodzielnym zasypianiem. Suplementy melatoniny ułatwiają im zasypianie.

Czy melatonina jest bezpieczna?

Nie przeprowadzono wielu badań dotyczących stosowania melatoniny u dzieci. Jednak dowody, którymi dysponujemy, sugerują, że melatonina powinna być bezpieczna dla dzieci. Naukowcy przyjrzeli się niewielkiej grupie dzieci, które przyjmowały melatoninę regularnie przez 3,7 roku. Badacze stwierdzili, że żadne z dzieci nie miało negatywnych skutków ubocznych stosowania tego suplementu.

Central Ohio Poison Center informuje, że każdego roku odnotowuje ponad 500 przypadków niezamierzonego spożycia melatoniny. Dzieci nie miały problemów z przyjmowaniem tego suplementu, nawet jeśli zażywały go w dawkach większych niż zalecane.

Skutki uboczne stosowania melatoniny

Przyjmowanie suplementów z melatoniną zazwyczaj nie powoduje żadnych skutków ubocznych. Skutki, które wystąpiły u ludzi, były łagodne i obejmowały:

• Ból głowy

• Zawroty głowy

• Nudności

• Senność

Jaką ilość melatoniny należy podawać dziecku?

Dawkowanie melatoniny należy omówić z lekarzem pediatrą. Ogólnie rzecz biorąc, dzieci nie potrzebują dużych dawek. Czasami wystarczą dawki tak małe jak 0,5 miligrama. Należy porozmawiać z lekarzem dziecka o jego specyficznych potrzebach. Przed zaleceniem podania melatoniny lekarz będzie chciał wykluczyć poważne problemy zdrowotne.

Lekarz pediatra może również pomóc w podjęciu decyzji o porze podawania dziecku melatoniny. Zwykle najlepiej jest podawać ją dziecku około 90 minut przed snem, ale wspólnie z lekarzem możecie zdecydować, co będzie najlepsze dla Waszej rodziny.

Zapytaj lekarza, jaką markę melatoniny kupić. FDA nie reguluje suplementów diety, takich jak melatonina, więc ich jakość może być różna. Lekarz może zasugerować godną zaufania markę, która ma tabletki do żucia lub gumy do żucia, które są łatwe do przyjmowania przez dzieci.

Inne porady dla rodziców dotyczące snu

Choć melatonina może być pomocnym narzędziem w zapewnieniu dzieciom potrzebnego im snu, istnieją inne sposoby, którymi rodzice mogą zachęcać je do zdrowych nawyków związanych ze snem.

• Starsze dzieci i nastolatki powinny unikać drzemek w ciągu dnia.

• Ustal regularne pory kładzenia się spać i budzenia się, aby pomóc w regulacji zegara dziecka.

• Unikaj korzystania z ekranu co najmniej godzinę przed snem. Niebieskie światło emitowane przez tablety lub monitory może utrudniać zasypianie.

• Zjedz kolację co najmniej 2 godziny przed snem i unikaj potraw i napojów zawierających kofeinę.

• Upewnij się, że w sypialni jest cicho i ciemno.

• Ustaw termostat na komfortową temperaturę. Sypialnie nie powinny być zbyt ciepłe.

• Należy opracować kojącą rutynę na dobranoc, która pomoże dzieciom uspokoić się przed snem.

Jeśli dziecko ma problemy z zasypianiem lub utrzymaniem snu, należy skontaktować się z pediatrą w celu uzyskania porady i zapytać, czy suplementy melatoniny mogą pomóc.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o kamicy nerkowej u dzieci, co ją powoduje, jak się ją leczy i więcej.

Rodzaje kamieni nerkowych u dzieci

Kamienie nerkowe powstają, gdy duże ilości substancji, takich jak sól, gromadzą się w nerkach, przekształcając się ostatecznie w kamień lub kryształy. Inne choroby powodują powstawanie niektórych kamieni, ale wiele z nich tworzy się z powodu problemów związanych z dietą i odżywianiem. Niektórzy lekarze podejrzewają, że coraz więcej dzieci może zapadać na tę chorobę z powodu zbyt dużej ilości soli w diecie.

Niektóre rodzaje kamieni nerkowych to:

• Kamienie wapniowe są powodowane przez zbyt dużą ilość soli.

• Kamienie cystynowe mogą powstawać u osób cierpiących na cystynurię, dziedziczne zaburzenie, które charakteryzuje się zwiększonym tworzeniem kamieni w nerkach, pęcherzu moczowym i moczowodach.

• Kamienie struwitowe są najczęściej powodowane przez infekcje dróg moczowych.

• Kamienie kwasu moczowego mogą wystąpić po chemioterapii lub w przypadku podagry.

Objawy kamicy nerkowej

Kamienie nerkowe dotykają dzieci w różny sposób. Objawy są różne – od kamieni, które nie powodują bólu (kamienie, które nadal znajdują się w nerce i nie przemieściły się do moczowodu) do kamieni, które powodują niedrożność moczowodu, co skutkuje silnym bólem. Do typowych objawów kamicy nerkowej należą:

• Ból w nadbrzuszu, z boku, z tyłu lub w pachwinie

• Krew w moczu

• Częste oddawanie moczu

• Nudności i/lub wymioty

Każde dziecko odczuwające ból i mające krew w moczu powinno zostać zbadane przez lekarza, nawet jeśli jest to tylko odrobina.

Przyczyny powstawania kamieni nerkowych

Kamienie nerkowe powstają, gdy w organizmie dziecka znajduje się zbyt dużo minerałów (takich jak sól), a w moczu jest za mało wody, często w wyniku odwodnienia.

Niektóre rzadkie choroby genetyczne mogą powodować tworzenie się kamieni nerkowych w organizmie dziecka. Jeśli w rodzinie wystąpiły przypadki kamicy, zwiększa to prawdopodobieństwo, że inne osoby w rodzinie mogą doświadczyć kamicy nerkowej.

Dzieci, które nie poruszają się lub nie mogą się poruszać przez dłuższy czas z powodu operacji lub innych komplikacji, mogą być bardziej narażone na wystąpienie kamieni nerkowych. Dzieje się tak, ponieważ kiedy kości dziecka są nieaktywne, nie są w stanie same się regenerować, co powoduje wypłukiwanie mineralnego wapnia z organizmu.

Czynniki ryzyka wystąpienia kamicy nerkowej u dzieci

Dieta, genetyka i styl życia mogą przyczynić się do powstania kamieni nerkowych.

Utrata płynów (odwodnienie). Jeśli Twoje dziecko nie pije wystarczającej ilości płynów, jego mocz może stać się zagęszczony i ciemny. Gdy nie ma wystarczającej ilości płynów do normalnego rozpuszczenia minerałów, zwiększa się prawdopodobieństwo tworzenia się kryształów lub kamieni nerkowych.

Dieta. Rodzaj spożywanych przez dziecko pokarmów może mieć wpływ na ryzyko wystąpienia kamicy nerkowej. Pokarmy bogate w białko mogą powodować wzrost kwasu w organizmie, co zmniejsza ilość cytrynianu w moczu (substancji chemicznej, która pomaga zapobiegać powstawaniu kamieni nerkowych). Bez wystarczającej ilości cytrynianu w moczu, kamienie nerkowe mogą się tworzyć.

Innym czynnikiem ryzyka jest dieta o wysokiej zawartości soli. Kiedy w moczu znajduje się duża ilość soli, może ona pociągać za sobą wapń, zwiększając prawdopodobieństwo tworzenia się kamieni nerkowych. Spożywanie pokarmów bogatych w szczawiany, takich jak herbata, czekolada czy zielone warzywa liściaste, może pogorszyć sytuację.

Występowanie kamieni w rodzinie. Jeśli u członka rodziny (np. rodzica lub rodzeństwa) wystąpiła kamica nerkowa, znacznie zwiększa to prawdopodobieństwo, że u dziecka również wystąpi kamica nerkowa.

Diagnozowanie kamicy nerkowej u dzieci

Lekarz przeprowadzi szereg badań w celu ustalenia, czy u dziecka występują kamienie nerkowe. Może on wykonać:

• Badanie mające na celu określenie poziomu kwasu moczowego u dziecka

• Analiza moczu

• Tomografia komputerowa jamy brzusznej

• Rezonans magnetyczny jamy brzusznej/nerek

• RTG jamy brzusznej

• Badanie ultrasonograficzne nerek

Po znalezieniu kamienia lekarz przeprowadzi jego analizę, aby określić rodzaj kamienia nerkowego.

Leczenie kamicy nerkowej u dzieci

Większość kamieni nerkowych przechodzi samodzielnie przez drogi moczowe organizmu i w końcu opuszcza układ moczowy dziecka. W celu złagodzenia bólu można zastosować środki przeciwbólowe. Jeśli kamienie nerkowe spowodowały zakażenie dróg moczowych, można podać antybiotyki.

W niektórych przypadkach lekarz może podać dziecku leki pomagające w wydaleniu kamienia nerkowego. Leki znane jako alfa-blokery rozluźniają mięśnie w moczowodzie, pomagając w szybszym i mniej bolesnym wydaleniu kamienia nerkowego.

Jeśli u Twojego dziecka występuje bardzo duży kamień nerkowy, który nie ustępuje po zmianie diety lub lekach, lekarz może zalecić operację. Zazwyczaj wiąże się to z operacją, podczas której lekarz wykonuje małe nacięcie na plecach i wprowadza małe teleskopy i instrumenty w celu usunięcia kamieni. W przypadku takiego zabiegu lekarzowi podaje się znieczulenie ogólne (lek, który wprowadza pacjenta w stan podobny do snu).

Dowiedz się więcej o bezpiecznych przekąskach, które można podawać dzieciom, oraz o typowych problemach związanych z przekąskami.

Czy przekąski dla dzieci są bezpieczne?

Ogólnie rzecz biorąc, podawanie dzieciom przekąsek jest bezpieczne. Aby jednak wyrobić w nich zdrowe nawyki, podawaj przekąski świadomie. Niektóre dzieci podjadają przez cały dzień, ciągle jedzą i nigdy nie czują się naprawdę głodne ani najedzone. Ważne jest, aby dzieci nauczyły się sygnałów głodu, co pozwoli im zachować zdrową wagę w dzieciństwie i w dorosłym życiu. Dzięki przekąskom dzieci nie odczuwają też głodu, czyli rozdrażnienia spowodowanego głodem.

Jak często dzieci powinny jeść przekąski? Młodsze dzieci potrzebują trzech posiłków i dwóch przekąsek dziennie. Starsze dzieci i nastolatki potrzebują trzech posiłków i jednej przekąski dziennie. Starsze dzieci i nastolatki mogą potrzebować dwóch przekąsek, jeśli uprawiają sport, są bardzo aktywne lub mają gwałtowny wzrost.

Kiedy dzieci powinny jeść przekąski? Podawaj dzieciom przekąski kilka godzin po posiłku i co najmniej 1 lub 2 godziny przed następnym posiłkiem. Dzieci w wieku szkolnym powinny zawsze mieć możliwość zjedzenia przekąski po szkole. Jeśli Twoje dziecko bierze udział w zajęciach pozaszkolnych, pamiętaj, aby zapakować mu coś pysznego i zdrowego.

Siedem zdrowych przekąsek dla dzieci. Opracowaliście już plan podawania przekąsek. Czym teraz będziesz karmić swoje dzieci? Oto siedem pomysłów na zdrowe przekąski, które możesz wypróbować:

• Świeże owoce

  • Jabłka

  • Gruszki

  • Pomarańcze

  • Winogrona

  • Jagody

  • Czereśnie

  • Awokado

• Suszone owoce

  • Morele

  • Rodzynki

  • Daktyle

  • Śliwki

  • Żurawina

• Świeże warzywa (podawać z hummusem, aby przekąska była bardziej atrakcyjna)

  • Paluszki marchewkowe

  • Pałeczki selera

  • Papryka

  • Ogórek

  • Pomidorki koktajlowe

• Masło orzechowe na tostach

• Tuńczyk na toście

• Jajka na twardo

• Jogurt z owocami

Przekąski, których należy unikać. Każdy zasługuje na coś dobrego od czasu do czasu, ale takie rzeczy jak słodycze, ciastka, chipsy i lody należy trzymać poza domem przez większość czasu. Jeśli tych przekąsek nie będzie w pobliżu, dzieciom łatwiej będzie ich unikać. Nie oznacza to, że nie powinnaś podawać tortu na przykład w dniu urodzin dziecka. Eksperci po prostu nie zalecają go jako codziennej przekąski po szkole.

Staraj się unikać podawania zbyt wielu przetworzonych produktów spożywczych. Oznacza to wszystko, co znajduje się w pudełku lub torebce. Żywność ta zawiera zwykle więcej cukru i soli niż inne produkty i nie ma tylu wartości odżywczych, co owoce, warzywa i chude, naturalne białka.

Inne rzeczy do przemyślenia

Oprócz zawartości samych przekąsek ważne są zdrowe nawyki związane z ich podawaniem!

Trzymaj zdrowe przekąski w zasięgu wzroku. Wyłóż produkty w koszyku, aby dzieci mogły je zobaczyć. W lodówce umieść zdrowe przekąski na wysokości oczu dzieci lub maluchów. Kiedy dzieci mają ochotę na chrupanie, chętniej sięgają po to, co wpadnie im w oko. Daj dziecku własną szufladę lub szafkę z przekąskami, do której może sięgnąć. Wypełnij ją zdrowymi produktami, które lubią. Gdy dziecko jest głodne, zachęć je, aby samo wybrało coś dla siebie.

Zachęcaj do samodzielnego jedzenia przekąsek. Małe dzieci mogą samodzielnie przygotowywać sobie przekąski, jeśli są one wystarczająco proste. Marchewka, papryka w plasterkach lub pełnoziarniste płatki śniadaniowe są dobre dla wielu dzieci. Nawet przedszkolaki mogą się nauczyć, jak myć owoce lub smarować tosty masłem orzechowym pod Twoim nadzorem.

Wyznacz miejsce na przekąski. Aby uniknąć bezmyślnego podjadania, ogranicz jedzenie do jednego lub dwóch miejsc w domu. Może to być zwykła jadalnia, miejsce w kuchni lub oba te miejsca.

Nie pozwalaj na podjadanie w czasie oglądania telewizji. Badania wykazały, że jedzenie podczas oglądania telewizji może prowadzić do przejadania się. Ogranicz jedzenie do miejsca przeznaczonego na przekąski i nie pozwalaj dziecku korzystać z telewizora, iPada lub smartfona podczas jedzenia.

Ucz dzieci o jedzeniu. Pokaż dzieciom, że jedzenie wszystkich kolorów tęczy jest ważne. Możesz nawet uczyć je o rolnictwie i o tym, skąd pochodzi ich żywność, aby przekazać im więcej informacji o zdrowym odżywianiu i produkcji żywności.

Przekąski w ramach budżetu. Oszczędzaj pieniądze na owocach, wybierając mrożone zamiast świeżych. Mają one takie same wartości odżywcze, a często kosztują mniej. Możesz też kupować mrożone owoce hurtowo, nie martwiąc się, że zepsują się, zanim zdążysz je wykorzystać. Mrożone owoce świetnie nadają się do smoothie lub jako dodatek do jogurtu czy twarożku.

Zapracowani nastolatkowie. Gdy dzieci stają się starsze i bardziej niezależne, masz mniejszą kontrolę nad ich podjadaniem. Mogą zacząć pracować lub mieć napięty kalendarz towarzyski. Wyrabianie dobrych nawyków w zakresie podjadania w dzieciństwie i oferowanie nastolatkom zdrowych, wygodnych opcji do wyboru w podróży to dwa świetne sposoby na utrzymanie zdrowych przekąsek.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć, jeśli Twoje dziecko ma zimne owrzodzenia, w tym o wirusie opryszczki pospolitej (herpes simplex), czynnikach wywołujących zimne owrzodzenia i nie tylko.

Co to są zimne owrzodzenia?

Zimne owrzodzenia to małe pęcherzyki pojawiające się wokół warg i ust. Czasami mogą pojawić się na nosie, podbródku i policzkach. Pęcherze stają się wypełnionymi płynem owrzodzeniami i tworzy się na nich skorupa.

Objawy mogą być różne u każdego dziecka, w zależności od tego, czy wystąpiły one po raz pierwszy, czy też miały je już wielokrotnie. Jeśli dziecko ma opryszczkę po raz pierwszy, mogą u niego wystąpić również:

• Gorączka

• Obrzęk gruczołów chłonnych

• Ból gardła

• Nadmierne ślinienie się

• Drażliwość i niepokój

• Opuchnięte i zaczerwienione dziąsła, które mogą krwawić.

Nie ma lekarstwa na zimne owrzodzenia. Można im jednak zapobiegać, a ból i dyskomfort można złagodzić.

Przyczyny powstawania zimnych oparzeń u dzieci

Zimne owrzodzenia są wywoływane przez wirus opryszczki zwykłej typu 1 (HSV-1). Istnieją dwa typy wirusa HSV. Typ 1 wywołuje zimne owrzodzenia. Typ 2 (HSV-2) jest przenoszony drogą płciową i wywołuje opryszczkę narządów płciowych.

Zimne owrzodzenia są bardzo zaraźliwe. Mogą rozprzestrzeniać się przez ślinę, a także zarażać innych poprzez pocałunki i wspólne korzystanie z takich przedmiotów, jak kubki, naczynia, ręczniki czy zabawki. Wirus może się również rozprzestrzeniać przez kontakt ze skórą. Niektóre osoby zarażone wirusem mogą nie mieć żadnych objawów, ale mimo to mogą rozprzestrzeniać go przez swoją ślinę.?

Badanie przeprowadzone w 2018 r. wykazało, że prawie połowa (47,8%) Amerykanów w wieku od 14 do 49 lat jest zakażona wirusem HSV-1.

Czynniki wywołujące przeziębienie

Po zarażeniu się wirusem opryszczki dziecko będzie go nosiło przy sobie do końca życia. Wirus pozostaje nieaktywny lub uśpiony w komórkach nerwowych do czasu, gdy coś wywoła epidemię. Wówczas przemieszcza się do warg, gdzie pojawiają się opryszczki.

Do czynników wywołujących zimne owrzodzenia należą:

• Choroba, np. grypa

• Stres?

• Zmęczenie

• Popękane lub uszkodzone usta

• Odwodnienie

• Zła dieta

• Zmiany hormonalne, np. podczas miesiączki

• Narażenie na działanie ekstremalnie wysokich lub niskich temperatur.

Jak rozpoznaje się zimne owrzodzenia?

Lekarz dziecka może zazwyczaj zdiagnozować chorobę na podstawie oględzin owrzodzeń. Może także pobrać wycinek skóry, aby zbadać ją pod kątem obecności wirusa. Może być również wykonane badanie krwi. ?

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Zimne owrzodzenia mogą być nieprzyjemne w wyglądzie i mogą boleć. Jednak większość przypadków nie jest poważna. Owrzodzenia zwykle ustępują po kilku dniach. Możesz chcieć zabrać swoje dziecko do lekarza w kilku sytuacjach.

Jeśli dziecko ma mniej niż 6 miesięcy. Układ odpornościowy małych dzieci nie jest w pełni rozwinięty. Zimne owrzodzenia mogą spowodować u dziecka poważne problemy zdrowotne, takie jak wysoka gorączka i drgawki.

Jeśli jest to pierwsze przeziębienie. Zgłoś się do pediatry w przypadku pierwszego zakażenia przeziębieniowego, zwłaszcza jeśli dziecko ma osłabiony układ odpornościowy lub przewlekłą chorobę skóry, taką jak egzema (atopowe zapalenie skóry). Dzieci z egzemą są bardziej narażone na infekcje skórne w ogóle.

Wirus opryszczki zwykłej może wywołać rzadką, ale bolesną infekcję zwaną wypryskiem opryszczkowym (eczema herpeticum). Objawy obejmują gorączkę, obrzęk węzłów chłonnych oraz skupiska swędzących i bolesnych pęcherzy, zwykle na twarzy i szyi. Egzema herpeticum może mieć ciężki przebieg i powodować zakażenie różnych narządów, w tym mózgu, płuc i wątroby.

Jeśli dziecko ma owrzodzenia w okolicy oczu. Wirus może przenieść się do oka i spowodować potencjalnie poważne zakażenie rogówki zwane zapaleniem rogówki HSV. Rogówka to przezroczysta kopuła znajdująca się w przedniej części oka. Ciężkie infekcje mogą prowadzić do ślepoty.

Jeśli owrzodzenia nie zagoją się samoistnie w ciągu dwóch tygodni. Warto skonsultować się z lekarzem, jeśli u dziecka występują inne schorzenia.

Jeśli dziecko często choruje na zimne owrzodzenia. Lekarz może przepisać leki przeciwwirusowe, jeżeli u dziecka pojawia się więcej niż pięć lub sześć oparzeń rocznie.

Jeśli u dziecka wystąpi ból głowy, gorączka, senność lub dezorientacja. Może to być oznaką rzadkiej choroby zwanej opryszczkowym zapaleniem mózgu (herpes simplex encephalitis). Zapalenie mózgu to stan, w którym dochodzi do zapalenia i obrzęku mózgu. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych odnotowuje się około 2 000 przypadków opryszczkowego zapalenia mózgu.

Jak złagodzić dyskomfort

Unikaj kwaśnych pokarmów. Kwaśne pokarmy, takie jak owoce cytrusowe i pomidory, mogą podrażnić ranę na zimnie.

Zimne okłady. Przyłóż zimną, mokrą ściereczkę do oparzenia. Pomoże to zmniejszyć zaczerwienienie i ból.

Nawilżanie. Dbaj o odpowiednie nawilżenie warg i jamy ustnej dziecka. Zapobiegnie to wysychaniu rany. Po zagojeniu się rany wyrzuć balsam do ust.

Środki przeciwbólowe. Jeśli dziecko nie chce jeść ani pić z powodu bólu, porozmawiaj z lekarzem o podaniu mu acetaminofenu lub ibuprofenu.

Jak powstrzymać rozprzestrzenianie się zimnych wrzodów

• Przestrzegać zasad higieny, takich jak regularne i dokładne mycie rąk.

• Upewnij się, że dziecko nie dotyka oparzeń.

• Zdezynfekuj przedmioty, które są często dotykane, takie jak zabawki i klamki do drzwi.

• Nie należy dzielić się naczyniami, kubkami, ręcznikami ani balsamami do ust z osobami, które mają przeziębienie.

• Nie pozwalaj dzieciom dzielić się zabawkami, zwłaszcza jeśli wkładają je do ust.

Nakładka na język to metalowe urządzenie stosowane do korygowania wysuwania języka u dzieci i dorosłych. Dowiedz się, jak działa i kiedy należy go używać.

Co to jest parcie na język?

Parcie na język to odruch, który polega na nieprawidłowym ułożeniu języka podczas połykania, co jest spowodowane przede wszystkim dociskaniem języka do przednich zębów. Stan ten jest powszechny u dzieci, które ssą kciuki i może się utrwalić.

U dzieci wkładka językowa uniemożliwia dziecku ssanie palca lub kciuka, ponieważ ssanie jest niemożliwe.

Przyczyny parcia na język

Parcie na język może być wynikiem

• Długotrwałego ssania kciuka lub używania smoczka

• Nieprawidłowości mięśniowe i fizjologiczne

• Stosowanie niektórych sztucznych smoczków do karmienia niemowląt

• Duży język

• Czynniki dziedziczne, takie jak kąt nachylenia linii żuchwy

• Trudności w połykaniu spowodowane takimi czynnikami, jak częste bóle gardła, duży migdałek i migdałki

• Zatkany nos i alergie powodujące oddychanie przez usta, co powoduje, że język znajduje się bardzo nisko

Kiedy zaczyna się pchanie językiem?

Ssanie kciuka, smoczka i wszystkiego, co wpadnie im w ręce, jest naturalnym nawykiem dzieci, który zaczyna się już w momencie narodzin. Dzieci mogą mieć ten nawyk połykania do czwartego roku życia i w większości przypadków w naturalny sposób z niego zrezygnują, gdy rozwiną dojrzałe wzorce połykania.

Jeśli do tego wieku nawyk nie zaniknie w sposób naturalny, pchnięcie wzmacnia się i staje się trudne do wyleczenia bez treningu lub łóżeczka językowego.

Jak działa nakładka na język?

Kiedy dziecko ssie palec, mocno dociska język do przednich zębów. Siła ta zmienia położenie rozwijających się zębów, wpływając na prawidłowy wzrost jamy ustnej i ustawienie zębów.

Powoduje to również zmianę kształtu dna jamy ustnej i pozostawia dziecko z otwartym zgryzem pomiędzy górnymi przednimi zębami. Szczelina ta utrudnia żucie, mówienie i połykanie, a jeśli nie jest leczona, dzieci przejmują tę przypadłość w wieku dorosłym.

Wkładka językowa natychmiast powstrzymuje to zachowanie, ponieważ uniemożliwia kciukowi dotarcie do dna jamy ustnej. Dziecko nie czerpie już przyjemności z ssania języka i natychmiast przestaje się nim interesować.

Aparat do nauki języka pozwala również zamknąć otwartą szparę zgryzową, dzięki czemu zęby dziecka ustawiają się tak, jak powinny, co eliminuje wysuwanie się przednich zębów.

Kiedy należy kupować łóżeczko z języczkiem?

Dorośli i dzieci mogą zaopatrzyć się w nakładki na język u miejscowych stomatologów po zdiagnozowaniu choroby. W przypadku dzieci wysuwanie języka staje się poważnym problemem, gdy zaczynają wyrastać im zęby stałe. Jeśli Twoje dziecko w wieku czterech lat nadal ssie kciuk, odwiedź dentystę, aby ustalić, czy potrzebuje łóżeczka językowego w celu skorygowania tego zachowania i jego skutków.

Jeśli jesteś dorosły i nie możesz pozbyć się nawyku wysuwania języka, skonsultuj się ze swoim dentystą, aby dowiedzieć się, czy nie potrzebujesz łóżeczka pod język. Stomatolog zaleci również, kiedy należy ją założyć, jeśli jest potrzebna. W zależności od nasilenia nawyku wysuwania języka, wkładka na język pozostanie na miejscu przez sześć do 12 miesięcy.

Czego należy się spodziewać po założeniu nakładki na język?

Na początku spożywanie posiłków może być nieco niewygodne. Jeśli kłopot jest zbyt duży, warto ograniczyć się do miękkich pokarmów i płynów. Po tym czasie można powrócić do regularnych nawyków żywieniowych. Mówienie również będzie niewygodne, ponieważ język może być obolały. Aby zapobiec bólowi, nałóż wosk na miejsca, w których język przylega do opaski.

Bolące dziąsła. Dziąsła mogą stać się podrażnione lub spuchnięte, głównie z powodu niewłaściwej techniki szczotkowania. Po szczotkowaniu sprawdź, czy nie uciska on dziąseł.

Czyszczenie. Podobnie jak zęby, płytka językowa jest podatna na powstawanie płytki i kamienia nazębnego. Zawsze myj zęby i nasadę języka po posiłkach. Jeśli nie masz dostępu do szczoteczki do zębów, przepłucz jamę ustną dużą ilością wody. Prawidłowe szczotkowanie zębów wokół trzonowców pozwoli utrzymać zdrowe dziąsła.

Złamany języczek. W przypadku złamania lub poluzowania się nakładki na język należy zgłosić się do dentysty. Unikaj bawienia się drucikami, aby nie poluzowały się po jednej stronie.

Czy szopki na język są skuteczne?

Prawidłowo stosowana nakładka na język może znacząco poprawić stan zdrowia jamy ustnej. Jest bezpieczny w użyciu i, w przeciwieństwie do aparatu ortodontycznego, nie powoduje bólu po początkowej niezręczności.

Wkładki językowe zostały stworzone, aby zapobiegać ssaniu kciuka i odwracać skutki wysuwania języka. Ponieważ jest on połączony z tylną częścią jamy ustnej (a konkretnie z zębami trzonowymi), inni nie mogą go zobaczyć. Oznacza to, że możesz wygodnie wykonywać swoje normalne czynności.

Lekarz wyjaśnia ciężki złożony niedobór odporności związany z deaminazą adenozyny (ADA-SCID), dziedziczną chorobę, która pozbawia dziecko zdolności do zwalczania infekcji.

Gdy masz ciężki złożony niedobór odporności (SCID), twój układ odpornościowy nie jest w stanie samodzielnie zwalczyć nawet łagodnych infekcji.

W przypadku ciężkiego złożonego niedoboru odporności spowodowanego deaminazą adenozyny (ADA-SCID) mechanizmy obronne organizmu przestają działać z powodu problemu z genami.

ADA-SCID jest poważną chorobą, która zwykle ujawnia się we wczesnym okresie życia. Leczenie może jednak pomóc, a osoby, które są leczone przed wystąpieniem infekcji, mogą żyć długo i zdrowo.

Każdy człowiek ma geny ADA. Niedobór ADA oznacza, że w genach tych występuje błąd (mutacja). W rezultacie organizm nie wytwarza wystarczającej ilości pewnego narzędzia, zwanego enzymem, który pomaga białym krwinkom chronić przed chorobami. Bez tej ochrony można łatwo nabawić się infekcji.

Jeśli dziecko urodzi się z niedoborem ADA, prawdopodobnie otrzyma diagnozę SCID przed ukończeniem 6 miesiąca życia. Jeśli choroba rozpocznie się później, objawy mogą być mniej nasilone.

Dzięki leczeniu można opanować objawy i uniknąć infekcji. Nieleczona choroba powoduje, że organizm staje się coraz mniej zdolny do zwalczania infekcji, co może zagrażać życiu.

Przyczyny

Choroba ADA-SCID występuje tylko wtedy, gdy oboje rodzice przekażą ci kopię wadliwego genu. Jeśli kopia genu pochodzi tylko od jednego z rodziców, nie zachorujesz, ale możesz przekazać tę kopię swoim dzieciom.

Objawy

Objawy pojawiają się zwykle w pierwszych miesiącach życia. Jeśli dziecko cierpi na tę chorobę, może mieć wiele infekcji w różnych częściach ciała, w tym:

• Ucho

• Zatoka

• Usta

• Płuca

• Skóra

Infekcje u niemowląt zdarzają się często. Zwróć szczególną uwagę, jeśli dziecko ma je często i:

• Są poważne

• Są długotrwałe

• Są niezwykłe

• Często się powtarzają

Dzieci z ADA-SCID często mają biegunkę i rozległe wysypki skórne. Mogą one również rosnąć powoli i mieć opóźniony postęp w innych obszarach rozwoju, takich jak umiejętności motoryczne i społeczne.

Jeśli choroba ujawni się dopiero w późniejszym dzieciństwie lub w wieku dorosłym, objawy mogą być początkowo łagodne. Pierwszymi objawami mogą być infekcje ucha lub górnych dróg oddechowych, które ciągle powracają.

Postawienie diagnozy

Wczesna diagnoza i leczenie zwiększają szanse na dobre życie.

W niektórych krajach przeprowadza się badania przesiewowe wszystkich noworodków w kierunku ADA-SCID, a wielu ekspertów twierdzi, że wczesne badania powinny być wymagane we wszystkich krajach. Badaniu można poddać się w każdym wieku. Lekarz pobierze próbkę krwi i zbada, czy układ odpornościowy działa prawidłowo.

Czasami lekarz musi wykonać więcej niż jedno badanie krwi, aby zdiagnozować ADA-SCID.

Lekarz będzie chciał wiedzieć:

• Jakiego rodzaju infekcje przechodziłeś (lub przechodziło Twoje dziecko)?

• Jak długo trwały?

• Czy ustąpiły po leczeniu?

• Czy powróciły?

• Czy ktoś jeszcze w Twojej rodzinie ma problemy z układem odpornościowym?

• Czy ktoś w rodzinie miał badania genetyczne?

Jeśli okaże się, że Ty lub Twoje dziecko macie ADA-SCID, lekarz może porozmawiać z Tobą na temat poradnictwa genetycznego i wczesnych badań krwi wszystkich Twoich dzieci.

Pytania do lekarza:

• Czy potrzebuję więcej testów?

• Jak poważny jest mój przypadek?

• Czy leczyłeś już kogoś z tym schorzeniem?

• Jakie leki będę musiał przyjmować?

• Gdzie mogę uzyskać więcej informacji?

• Jak mogę znaleźć inne rodziny dotknięte ADA-SCID?

• Jak mogę uchronić się przed infekcjami?

• Czy mogę brać udział w badaniach klinicznych? W jaki sposób?

• Czy inni członkowie rodziny będą mogli wziąć udział w badaniu?

Leczenie

Leczenie należy rozpocząć od razu. Znajdź specjalistę, który zajmuje się leczeniem niedoborów odporności.

Lekarz przepisze antybiotyki, leki przeciwgrzybicze lub przeciwwirusowe w celu leczenia istniejących infekcji.

Lekarz może również przepisać antybiotyki w celu zapobiegania nowym zakażeniom. Niemowlę lub dziecko z ADA-SCID może być zmuszone do spędzenia pewnego czasu w odizolowanej sali szpitalnej, ale rodzice będą mogli być przy nim.

Chociaż nie leczy to choroby, enzymatyczna terapia zastępcza (ERT) może pomóc w lepszym funkcjonowaniu układu odpornościowego i zapobieganiu infekcjom. W ramach tej terapii pacjent otrzymuje zastrzyki ze zdrowych enzymów, zazwyczaj pochodzących od krowy.

Jedynym sposobem na wyleczenie ADA-SCID jest przeszczep komórek macierzystych. Lekarze wprowadzają do organizmu zdrowe komórki macierzyste, aby spróbować odbudować układ odpornościowy. Przeszczep jest najbardziej skuteczny u niemowląt oraz gdy komórki macierzyste pochodzą od bliskiego krewnego. W niektórych przypadkach przed przeszczepem konieczne jest zastosowanie chemioterapii, aby najpierw zabić uszkodzone komórki.

Naukowcy poszukują kolejnych sposobów leczenia ADA-SCID. Obiecujące są badania z zastosowaniem terapii genowej. W badaniach tych badacze dodają w laboratorium zdrowe geny do własnych komórek, a następnie przeszczepiają je z powrotem do organizmu, aby skorygować wadliwe komórki.

Dbanie o siebie lub swoje dziecko

Jeśli Ty lub Twoje dziecko cierpicie na ADA-SCID, unikaj infekcji tak bardzo, jak to tylko możliwe. Należy często myć ręce, trzymać się z dala od osób chorych i porozmawiać z lekarzem przed poddaniem się jakimkolwiek szczepieniom. Nie należy przyjmować żadnych szczepionek, które zawierają żywe wirusy. Należą do nich rotawirusy, MMR, ospa wietrzna i szczepionka przeciw grypie w postaci mgiełki. (Można otrzymać inne rodzaje szczepionek przeciwko grypie, które nie zawierają żywych wirusów).

Dbaj o siebie. Odżywiaj się prawidłowo, ćwicz i wysypiaj się, aby pomóc organizmowi zachować zdrowie.

Pozostań w bliskim kontakcie z lekarzem i regularnie wykonuj badania kontrolne.

Uzyskaj wsparcie. Inne rodziny żyjące z tą chorobą mogą pomóc. Porozmawiaj o swoich wyzwaniach i uzyskaj wskazówki, jak ułatwić sobie codzienne życie.

Czego się spodziewać

Kluczowe znaczenie ma to, jak szybko rozpocznie się leczenie. Bez niego dzieci z ADA-SCID rzadko dożywają drugich urodzin. Ale te, które zostaną poddane leczeniu przed wystąpieniem infekcji, mogą żyć długo i zdrowo.

Uzyskiwanie wsparcia

Aby dowiedzieć się więcej na temat ADA-SCID, odwiedź stronę internetową Immune Deficiency Foundation. Na stronie znajdują się linki, które pomogą nawiązać kontakt z innymi rodzinami borykającymi się z tym schorzeniem.

Erik Erikson nakreślił psychologię ośmiu etapów rozwoju w ciągu całego życia. Poznaj każdy etap życia i dowiedz się, jak poszczególne osoby przez nie przechodzą.

W teorii ośmiu stadiów rozwoju Erikson przedstawił spostrzeżenia dotyczące zarówno rozwoju społecznego, jak i psychologicznego. Ramy jego myślenia oceniają kontekst relacji w życiu na tych etapach życia.

Zrozumienie 8 etapów rozwoju Eriksona

Teoria Eriksona sugeruje, że tożsamość ego rozwija się przez całe życie w ośmiu określonych etapach:

• Niemowlęctwo C Podstawowe zaufanie i nieufność

• Maluch C Autonomia kontra wstyd i zwątpienie

• Wiek przedszkolny C Inicjatywa kontra poczucie winy

• Wiek szkolny C Branża kontra poczucie niższości

• Dorastanie C Tożsamość a dezorientacja tożsamości

• Młoda dorosłość C Intymność kontra izolacja

• Wiek średni C Generatywność czy stagnacja?

• Starsza dorosłość C Integralność kontra rozpacz

Każdy z tych etapów jest elementem składowym, który ma zasadnicze znaczenie dla dojrzewania w ciągu całego życia. Etapy te jednak nie kończą się na jednym, a zaczynają na drugim. Erikson zasugerował, że etapy te mogą się nakładać. Etap, którego nie opanujesz, może w późniejszym okresie życia przełożyć się na inne etapy.

Jeśli na przykład maluch nie przezwycięży wstydu i zwątpienia w siebie, uczucia te będą nadal wpływać na jego rozwój, gdy będzie przechodził przez inne etapy dzieciństwa. W międzyczasie dziecko przechodzi przez kolejne etapy.

Etap 1 Niemowlęctwo. Na tym etapie rozwój koncentruje się wokół zaufania i nieufności. Etap ten rozpoczyna się w momencie narodzin i trwa zazwyczaj do 18 miesiąca życia dziecka. Kiedy dziecko się rodzi, poznaje otaczający je świat. Jest całkowicie zależne od Ciebie, jeśli chodzi o opiekę.

Kiedy dziecko płacze lub marudzi, a Ty zaspokajasz jego potrzeby, trzymając je, karmiąc i opiekując się nim, budujesz zaufanie. Z czasem dziecko uczy się, że może ufać także innym opiekunom.

Kiedy dzieci są zaniedbywane lub ich potrzeby nie są zaspokajane, nabierają nieufności. Jeśli zaufanie nie zostanie zbudowane na tym etapie rozwoju, trudniej będzie je zdobyć w późniejszym życiu. W obliczu kryzysu mogą odczuwać poczucie beznadziejności.

Etap 2 Maluch. Na tym etapie, który rozpoczyna się po ukończeniu 18 miesięcy i trwa do drugiego lub trzeciego roku życia, rozwój malucha koncentruje się na autonomii, a nie na wstydzie lub zwątpieniu.

Teraz maluch uczy się, jak robić rzeczy dla siebie. Udzielając pochwał, pomagasz mu stworzyć podstawy wiary w siebie i autonomii. Jeśli zniechęcasz malucha lub nie pozwalasz mu na samodzielną pracę, może poczuć się zniechęcony, zawstydzony i zwątpić w swoje możliwości.

Etap 3 – przedszkole. Rozwój na tym etapie koncentruje się wokół inicjatywy i poczucia winy. Etap ten rozpoczyna się w wieku trzech lat i trwa do piątego roku życia. Dziecko koncentruje się tu na samodzielnym wykonywaniu zadań i zaczyna rozwijać poczucie celów i zadań.

Dzieci te podejmują inicjatywę samodzielnego wykonywania zadań, gdy czują się zachęcane. Mają poczucie celu w swoim życiu. Jeśli są krytykowane lub zniechęcane przez opiekunów, mogą czuć się winne.

Etap 4 Wczesne lata szkolne. Tutaj rozwój koncentruje się wokół przemysłu i poczucia niższości. Etap ten rozpoczyna się w wieku 6 lat i trwa do 11 roku życia. Na tym etapie dziecko staje się świadome swojej indywidualności. Dostrzega osiągnięcia w szkole i sporcie oraz szuka pochwał i wsparcia ze strony otoczenia.

Jeśli nauczyciele, opiekunowie i rówieśnicy zapewniają im wsparcie i poczucie osiągnięć, czują się kompetentne i produktywne. Jeśli nie otrzymują pozytywnego wzmocnienia za swoje osiągnięcia, mogą czuć się gorsze lub niekompetentne.

Etap 5 Dorastanie. Na tym etapie rozwój koncentruje się wokół tożsamości i dezorientacji co do roli. Etap ten rozpoczyna się około 12. roku życia i trwa do 18. roku życia. Kiedy słyszysz psychologiczny termin „kryzys tożsamości”, pochodzi on właśnie z tego etapu rozwoju.

W okresie dorastania próbujesz dowiedzieć się, kim jesteś, ustalić cele i priorytety na dorosłe życie. Określasz swoje miejsce w świecie. Jeśli na tym etapie młodzi ludzie są przytłoczeni oczekiwaniami i obowiązkami, mogą nie być w stanie określić swojej tożsamości. Prowadzi to do dezorientacji, jakie są ich potrzeby i cele.

Etap 6 Młoda dorosłość. Na tym etapie rozwój koncentruje się na intymności i izolacji. Etap ten rozpoczyna się w wieku 19 lat i trwa do 40 roku życia. W tym okresie życia człowiek nawiązuje i buduje relacje z innymi.

Osoba, która utrzymuje znaczące relacje z przyjaciółmi i rodziną, doświadcza intymności z innymi. Jeśli masz problemy z relacjami, możesz czuć się odizolowany i samotny.

Etap 7 Średnia dorosłość. Rozwój na tym etapie koncentruje się wokół generatywności i stagnacji lub zaabsorbowania sobą. Etap ten rozpoczyna się po 40. roku życia i trwa do 65. roku życia.

Poczucie troski i odpowiedzialności nazywane jest generatywnością. Troszczysz się o ludzi wokół siebie i czujesz potrzebę przekazywania młodszym pokoleniom tego, czego się nauczyłeś. Jeśli jednak nie pełnisz roli mentora w jakimś zakresie, możesz czuć się zgorzkniały i nieszczęśliwy. Prowadzi to do niepokoju i izolowania się od przyjaciół, rodziny i społeczeństwa.

Etap 8. Późna dorosłość. Ostatni etap procesu rozwoju zaproponowany przez Eriksona koncentruje się wokół integralności ego i rozpaczy. Etap ten rozpoczyna się w wieku 65 lat i trwa przez resztę życia. Jeśli jesteś zadowolony ze swojego życia, starzejesz się z wdziękiem. Często odczuwasz dumę z tego, co udało Ci się osiągnąć i chcesz pokazać swoją mądrość innym.

Jeśli nie czujesz się spełniony, gdy patrzysz wstecz na swoje życie, możesz popaść w rozpacz. W takiej sytuacji bardziej koncentrujemy się na żalu.

Dowiedz się, czym jest powolny wzrost u dzieci, jakie są jego przyczyny, objawy i leczenie. Dowiedz się, jak skutecznie radzić sobie z tym zaburzeniem.

Normalne kamienie milowe wzrostu

Dzieci wykazują pewne kamienie milowe, które świadczą o normalnym wzroście:

• Noworodek do 12 miesiąca życia. W tym okresie dzieci rosną średnio na wysokość około 10 cali. Wzrost ten jest uzależniony od odżywiania.

• Od 1 do 2 lat. W tym wieku dzieci rosną średnio na wysokość 5 cali. Czynniki hormonalne odgrywają istotną rolę we wzroście i rozwoju dziecka.

• 2 do 3 lat. Dzieci w tym wieku rosną o 3,5 cm na rok.

Przyczyny zaburzeń wzrostu

Istnieje wiele czynników, które mogą powodować powolny wzrost u dzieci.

Choroby endokrynologiczne. Układ endokrynny reguluje tworzenie i rozprowadzanie hormonów w całym organizmie. Choroby endokrynologiczne mogą wpływać na rozwój i dystrybucję hormonu tarczycy, który jest niezbędny dla rozwoju dziecka. Może również wpływać na przysadkę mózgową w mózgu, która jest odpowiedzialna za produkcję hormonu wzrostu.

Konstytucjonalne opóźnienie wzrostu. W tym schorzeniu dzieci rosną w normalnym tempie, ale są krótsze niż przeciętnie. Kości Twojego dziecka będą dojrzewać wolniej niż u innych osób w tym wieku.

Wewnątrzmaciczne ograniczenie wzrostu. Słaby rozwój płodu w łonie matki jest częstą przyczyną powolnego wzrostu.

Zaburzenia genetyczne. Zespół Turnera, zespół Downa i achondroplazja to zaburzenia genetyczne, które mogą wpływać na wzrost dziecka.

• Zespół Turnera to stan, który występuje, gdy brakuje częściowo lub całkowicie jednego z chromosomów X, co powoduje problemy medyczne lub rozwojowe, takie jak opóźniony wzrost.

• Zespół Downa występuje w przypadku obecności dodatkowego 21. chromosomu.

• Achondroplazja jest najczęstszą genetyczną chorobą kości. Choroba ta powoduje, że ręce i nogi dziecka są krótkie. Powoduje również, że głowa dziecka jest większa niż zwykle.

Przedwczesne dojrzewanie płciowe. Zaburzenie to charakteryzuje się wczesnym rozpoczęciem dojrzewania płciowego. Dziecko może początkowo szybko rosnąć, a następnie zatrzymać się w młodym wieku.

Inne czynniki mogą obejmować:

• Silny stres

• Złe odżywianie

• Niektóre rodzaje anemii, głównie niedokrwistość sierpowatokrwinkowa

• Choroby nerek, serca lub płuc?

Inne zaburzenia wzrostu są idiopatyczne, co oznacza, że nie mają znanych przyczyn.

Objawy zaburzeń wzrostu

Niektóre objawy zaburzeń wzrostu mogą pojawić się już po urodzeniu, inne mogą wystąpić w późniejszych etapach rozwoju dziecka. Większość objawów ujawnia się u dzieci po ukończeniu 5 roku życia.

Do innych objawów zaburzeń wzrostu należą:

• Powolny rozwój umiejętności fizycznych, takich jak siadanie, stanie i chodzenie

• Opóźnione umiejętności społeczne i umysłowe

• Spowolniony wzrost spowodowany chorobą żołądka może powodować biegunkę, zaparcia, wymioty i nudności

Diagnoza i leczenie zaburzeń wzrostu

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko ma problemy z wolnym wzrostem, porozmawiaj z jego lekarzem. Lekarz będzie obserwował stan zdrowia i wzrost dziecka przez kilka miesięcy. Może przeprowadzić badania krwi w celu ustalenia przyczyny spowolnienia wzrostu. Może również wykonać zdjęcia rentgenowskie. Lekarz może również zbadać przysadkę mózgową dziecka, która wytwarza hormon wzrostu.

Chociaż leczenie zaburzeń wzrostu nie jest pilne, wcześniejsze rozpoznanie może pomóc niektórym dzieciom lepiej sobie radzić. Poniżej przedstawiono możliwości leczenia, które lekarze mogą zalecić dzieciom we wcześniejszym stadium rozwoju:

• Zastrzyki z hormonu wzrostu. Mogą one pomóc dzieciom z niedoborem hormonu wzrostu, a także z zespołem Turnera. Hormon wzrostu jest uważany za bezpieczny i skuteczny. Leczenie może być kosztowne.

• Leczenie niedoczynności tarczycy. Jeśli u dziecka występuje niski poziom tego hormonu, może być zalecane zastąpienie go hormonem tarczycy.