Lekarz mówi ci.

W każde wakacje rodzice martwią się, że ich pociechy zjedzą liście poinsecji. Jednak jedzenie tej rośliny nie jest tak szkodliwe, jak mogłoby się wydawać.

W każdym wydaniu doctor the Magazine prosimy ekspertów o odpowiedzi na pytania czytelników dotyczące szerokiego zakresu tematów, w tym niektórych z najstarszych – i najbardziej cenionych – mitów medycznych. W numerze listopad-grudzień 2011 zapytaliśmy dr Michaela Wahla, dyrektora medycznego Illinois Poison Center w Chicago, o względne ryzyko związane ze spożywaniem poinsecji.

Zawsze słyszałam, że poinsecja jest trująca dla dzieci i zwierząt domowych. Mój mąż twierdzi, że to bzdura. Kto ma rację?

Podobnie jak świąteczne mity o Świętym Mikołaju, latających reniferach i warsztacie zabawek na Biegunie Północnym, przekonanie, że poinsecja jest trująca, jest FAŁSZYWE.

Nikt nie jest pewien, skąd wziął się ten mit, choć często przypisuje się go śmierci w 1919 r. dziewczynki, której rodzice myśleli, że zjadła liście poinsecji. Prawda jest taka, że dziecko musiałoby zjeść około 500 liści poinsecji, aby zachorować.

„Jak mówi Wahl, nie odnotowano żadnych zgonów spowodowanych zjedzeniem liści poinsecji.

Nie oznacza to jednak, że są one nieszkodliwe. Jeśli dziecko zje wystarczająco dużo liści poinsecji (powiedzmy pięć), może mieć mdłości lub zwymiotować. Ale na pewno nie umrze. I prawdopodobnie nie zje więcej niż jeden lub dwa kęsy, ponieważ liście „podobno mają nieprzyjemny smak” – mówi Wahl.

Oto, czego należy się obawiać, aby dziecko nie połknęło podczas świąt: jagód ostrokrzewu (które są toksyczne), alkoholu pozostawionego w szklankach i małych ozdób, które wyglądają jak jedzenie.

Wskazówki, które pomogą rodzicom dzieci z zaburzeniami trawienia przetrwać dzień. Jak radzić sobie w szkole, opiekować się pozostałym rodzeństwem, rozwiązywać problemy z transportem, organizować stałą opiekę, monitorować odżywianie i wiele innych.

Poważne zaburzenia trawienne mają wpływ nie tylko na to, co dziecko je. Ma to wpływ na wiele elementów codziennego życia dziecka i jego rodzeństwa. Zachowując ostrożność i planując, można ułatwić codzienne życie wszystkim członkom rodziny.

Życie szkolne

Objawy zaburzeń trawienia – biegunka, zaparcia, gazy, bóle brzucha – mogą być szczególnie uciążliwe dla dziecka. W szkole dziecko może:

• Dokuczać mu z powodu zaburzeń

• Czuć się skrępowanym w związku z korzystaniem z toalety

• odczuwa presję rówieśników w kwestii wyboru jedzenia

• Poczucie, że nie może polegać na swoim ciele, że jest „normalne”

• Czasami trudno mu się skupić i nadążyć za innymi

Zindywidualizowany program edukacyjny (IEP) może zapewnić dziecku specjalne warunki w szkole. IEP może obejmować takie rzeczy, jak umożliwienie dziecku pójścia do łazienki bez pytania, korzystanie z toalety dla pielęgniarek lub uzyskanie dodatkowego czasu na sprawdzianach. Zapytaj pracowników szkoły o możliwość uzyskania takiego dokumentu.

Jeśli stan dziecka jest poważny, dobrym pomysłem może być przerwa w regularnej nauce. W dzisiejszym świecie istnieje wiele możliwości – mówi Sue Eull, RN, która pracuje z rodzinami i dziećmi cierpiącymi na poważne zaburzenia trawienia. Niektóre z nich to zajęcia online, nauczanie domowe i korepetycje.

Warto zapoznać się z dostępnymi możliwościami, aby sprawdzić, która z nich jest najlepsza dla dziecka. Na przykład, Eull mówi, że jedna z nastolatek, z którą pracowała, opuściłaby wiele dni szkolnych, gdyby chodziła do miejscowej szkoły. Jej rodzice zdecydowali, że zamiast tego będzie ją uczył korepetytor. Dzięki temu ich córka nabrała energii, by dołączyć do lokalnego klubu siatkarskiego. Czas spędzony z innymi nastolatkami dobrze wpłynął na jej zdrowie i pewność siebie.

Dieta i odżywianie

Utrata wagi jest częstym skutkiem ubocznym poważnych zaburzeń trawienia” – mówi dr Frank J. Sileo. Nie ma określonej diety dla większości zaburzeń trawienia. Należy dążyć do stosowania zdrowej, dobrze zbilansowanej diety i unikać pokarmów, które powodują zaostrzenie objawów u dziecka.

Aby dieta dziecka była zdrowa:

• Przed usunięciem z diety dziecka jakichkolwiek pokarmów należy skonsultować się z lekarzem.

• Prowadź dziennik żywieniowy. Może to pomóc w zidentyfikowaniu problematycznych pokarmów i określeniu, czy dziecko otrzymuje wystarczającą ilość składników odżywczych.

• Porozmawiaj z dietetykiem o tym, jak pomóc dziecku dobrze się odżywiać.

Rodzeństwo i rodzina

Poważne zaburzenie trawienia stanowi obciążenie dla całej rodziny. Rodzeństwo może być sfrustrowane lub rozzłoszczone, gdy odwoływane są wycieczki lub nagle zmienia się rutyna życia rodzinnego. Mogą mieć za złe, że poświęcasz czas dziecku z zaburzeniami. Czasami mogą czuć się zawstydzeni z powodu stanu zdrowia swojego rodzeństwa.

Może to pomóc w:

• zarezerwować czas jeden na jeden z każdym z pozostałych dzieci.

• Porozmawiaj z nimi o ich uczuciach.

• Pomóż im poznać inne sposoby radzenia sobie z gniewem lub frustracją.

• Rozważyć możliwość dołączenia do grupy wsparcia dla rodzin lub rodzeństwa dzieci z zaburzeniami trawienia.

Transport i podróże

Podróżowanie autobusem lub samolotem – lub po prostu dotarcie do szkoły – nie zawsze jest łatwe. Nie zawsze wiesz, kiedy będziesz musiał skorzystać z toalety i jak będziesz się czuł” – mówi Sileo, który sam cierpi na zaburzenia trawienia. „Nie wszystkie środki transportu publicznego, takie jak autobusy szkolne, są wyposażone w łazienki, co może powodować stres, jeśli naprawdę musisz do nich pójść.

Odwożenie dziecka do szkoły może ułatwić rozpoczęcie dnia. Sileo sugeruje, by w samochodzie znajdowały się:

• Dodatkowe ubrania

• Basen na łóżko

• Koc zapewniający prywatność

• Papier toaletowy i worki na śmieci

Jak mówi Eull, sama świadomość, że masz pod ręką te przybory, może pozbawić Ciebie i Twoje dziecko zmartwień związanych z podróżą samochodem.

Eull proponuje następujące podróże:

• Jeśli lecisz samolotem, weź ze sobą jedzenie na wypadek, gdyby opcje są ograniczone. Podróżuj wcześnie rano, aby uniknąć opóźnień samolotów.

• Ogranicz podróż samochodem do ośmiu godzin lub mniej. Zaplanuj aktywność fizyczną, zdrowe posiłki i przerwy na toaletę.

• Jeśli odwiedzasz znajomych, poinformuj ich z wyprzedzeniem, co dziecko może, a czego nie może jeść.

• Jeśli zatrzymałeś się w hotelu lub ośrodku wypoczynkowym, zadzwoń wcześniej, aby dowiedzieć się o możliwościach wyżywienia i aktywności.

Jak unikać alergenów, znaleźć ukryte czynniki wyzwalające i zapewnić dziecku odpowiednie odżywianie.

Postępowanie w przypadku alergii pokarmowej u dziecka brzmi prosto: Wystarczy unikać pokarmu, który ją wywołuje. Jak każdy rodzic wie, może to być nie lada wyzwanie. Wiedza o tym, jak zapobiegać i radzić sobie z ciężką reakcją, może pomóc wam obojgu poczuć się pewniej.

Najczęstsze alergie pokarmowe u dzieci

Reakcja alergiczna występuje, gdy układ odpornościowy organizmu uzna, że coś w pokarmie (zwykle białko) jest szkodliwe. Dzieci są najbardziej narażone na alergię na orzeszki ziemne i mleko krowie. Ale mogą być również uczulone na:

• Jaja

• Ryby

• Skorupiaki

• Orzechy drzewne

• Pszenica

• Soja

Alergie na orzeszki ziemne, orzechy drzewne, ryby i skorupiaki są zwykle najcięższe i trwają przez całe życie. Z innych alergii pokarmowych dziecko może zrezygnować.

Objawy ciężkiej alergii pokarmowej

Reakcja Twojego dziecka może wystąpić w ciągu kilku minut do godziny po spożyciu danego pokarmu. Objawy łagodnej alergii obejmują:

• Pokrzywka

• Wysypka

• Nudności lub wymioty

• Biegunka

• Ból brzucha

Objawy ciężkiej alergii mogą obejmować te wymienione powyżej, a także:

• Obrzęk warg, języka lub gardła

• Problemy z połykaniem lub oddychaniem z powodu obrzęku gardła

• Duszność lub świszczący oddech

• Spadek ciśnienia krwi, powodujący zawroty głowy i światłowstręt

• Utrata przytomności

• Ból w klatce piersiowej

Najbardziej niebezpieczna reakcja, anafilaksja, stanowi nagły przypadek medyczny. W jej przebiegu gardło puchnie, uniemożliwiając oddychanie i przełykanie. Wzrasta tętno i spada ciśnienie krwi. Jeśli nie jest leczona, anafilaksja może być śmiertelna.

Bądź gotowy na poważną reakcję

Lekarz dziecka może opracować plan opieki w nagłych przypadkach alergii pokarmowej i anafilaksji. Dzięki temu wszystkie osoby w życiu dziecka będą wiedziały, jak rozpoznać reakcję i co robić.

Lekarz prawdopodobnie przepisze autowstrzykiwacz z epinefryną. Naucz się, jak go używać i miej zawsze przy sobie dwie dawki. Użyj wstrzykiwacza przy pierwszych oznakach reakcji, nawet jeśli reakcja nie wygląda na związaną z alergią. To nie zaszkodzi dziecku, a może uratować mu życie. Jeśli podejrzewasz anafilaksję, zadzwoń pod numer 911.

Zaopatrz dziecko w bransoletkę lub naszyjnik z identyfikatorem medycznym do noszenia.

Unikaj ukrytych zagrożeń

Najlepszym sposobem zapobiegania reakcji jest unikanie problematycznych pokarmów. Czynniki wywołujące alergię mogą jednak ukrywać się w żywności pakowanej. Aby być bezpiecznym:

Nawet śladowe ilości mogą zaszkodzić. Czytanie etykiet produktów spożywczych jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie możesz zrobić, aby zapewnić bezpieczeństwo swojemu dziecku” – mówi Lynda Mitchell, wiceprezes Asthma and Allergy Foundation of America i założycielka jej oddziału Kids With Food Allergies.

Zgodnie z prawem, etykiety muszą zawierać wyraźną informację, czy dany produkt zawiera składnik wywołujący alergię. Czasami informacja ta jest podawana w nawiasie po składniku – na przykład „serwatka (mleko)”. W innych przypadkach informację tę można znaleźć w osobnym oświadczeniu. Na przykład: „Zawiera: pszenicę, mleko, soję”.

Niebezpieczna żywność lub jej cząstki mogą dotykać bezpiecznej żywności w kuchniach lub zakładach przetwórczych. Jeśli producent nie zachowa ostrożności, pył z orzeszków ziemnych może dostać się na batoniki bez orzechów. Etykiety żywności nie muszą zawierać informacji, czy dany produkt był przetwarzany w pobliżu lub przy użyciu tego samego sprzętu, co popularny alergen.

„W domu, klasycznym przykładem kontaktu krzyżowego jest użycie noża do masła orzechowego w słoiku z galaretką” – mówi Mitchell. Blaty i ręce również rozprzestrzeniają alergeny. Utrzymuj kuchnię w czystości i myj ręce wodą z mydłem, a nie środkiem odkażającym.

Do kontaktu krzyżowego może dojść w szkole, na stoiskach z napojami, na obozach letnich lub w restauracjach. Jest to szczególnie częste w restauracjach, w których podaje się owoce morza lub orzechy, mówi dr Thomas Prescott Atkinson. Większość reakcji alergicznych występuje poza domem.

Współpracuj ze szkołą lub obozem letnim swojego dziecka, aby upewnić się, że nie jest ono narażone na kontakt z niebezpiecznymi pokarmami. Jedząc poza domem, poproś o rozmowę z kierownikiem restauracji na temat metod gotowania i czyszczenia. Współpracuj ze szkołą lub obozem letnim swojego dziecka, aby zapewnić mu bezpieczeństwo. Jedząc poza domem, zapytaj o metody gotowania i czyszczenia stosowane w restauracji. „Rozmawiaj z menadżerem, a nie z kelnerem” – radzi Mitchell.

Naucz też dziecko zadawać pytania. Gdy będzie starsze, będzie mogło samo zadbać o swoje bezpieczeństwo.

Pomóż dziecku zdrowo się odżywiać

Wyeliminowanie problematycznych pokarmów może spowodować inne problemy, takie jak niewłaściwe odżywianie. Przed usunięciem zdrowych pokarmów z diety dziecka należy porozmawiać z lekarzem alergologiem. Na przykład mleko, najczęstszy alergen pokarmowy wieku dziecięcego, pomaga dziecku rosnąć. „Alergolog może podać listę alternatywnych pokarmów, takich jak mleko sojowe, sok pomarańczowy z wapniem lub suplementy witaminy D”, mówi Atkinson.

Lekarz lub dietetyk może pomóc w znalezieniu najlepszych sposobów na dostarczenie dziecku potrzebnych mu składników odżywczych. Niektóre dzieci mogą potrzebować specjalnych witamin lub suplementów.

Poważna alergia pokarmowa ma wpływ na całą rodzinę. Ale nie musi ona sprawić, że życie kogokolwiek stanie się mniej pełne i aktywne. „Twój beztroski styl życia będzie musiał ulec zmianie”, mówi Mitchell, „ale kiedy nauczysz się radzić sobie z tym problemem, życie znów zacznie się normalizować”.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o dietach dla nastolatków, jak mogą one wpływać na zdrowie psychiczne i jakie są dostępne alternatywy.

Nadmierne objadanie się lub spożywanie niezdrowej żywności może prowadzić do otyłości i depresji. Natomiast spożywanie zbyt małej ilości pokarmu lub jedzenie pokarmów, które nie są odpowiednio odżywcze dla nastolatków, może prowadzić do zaburzeń odżywiania. Nastolatki są grupą wiekową najbardziej narażoną na zaburzenia odżywiania.

Okres dorastania nie tylko wyznacza początek dorosłości, ale jest też ważnym momentem dla nastolatków, w którym dokonują zdrowych wyborów w swoim życiu. Zrozumienie, na czym polegają te zdrowe wybory, jak wyrobić w sobie dobre nawyki żywieniowe i jak wygląda prawidłowa dieta, jest ważne nie tylko na krótką metę, ale także na całe życie. Dotyczy to zarówno sfery fizycznej, jak i psychicznej.

Wpływ diety na zdrowie psychiczne nastolatków

W najnowszym badaniu przeprowadzonym na Uniwersytecie Minnesoty podjęto próbę określenia związku między samopoczuciem psychicznym a nawykami żywieniowymi nastolatków. Okazało się, że nastolatki, które miały większą świadomość reakcji swojego organizmu na jedzenie, rzadziej zapadały na wiele problemów, w tym na:

• Depresja

• Niska samoocena?

• Niezadowolenie z własnego ciała

• Próby ekstremalnej kontroli wagi?

• Binge eating w wieku dorosłym

Ważne jest, aby nastolatki zrozumiały, że jedzenie jest równoznaczne z energią. Pokarm, który spożywasz, daje Ci energię do myślenia, poruszania się, wzrostu i ogólnie do życia. Ilość jedzenia lub kalorii, jaką można zdrowo spożyć, zależy od wieku, wzrostu i poziomu aktywności. Może się ona zmieniać z dnia na dzień, zwłaszcza jeśli wciąż rośniesz.

Niektórzy nastolatkowie mogą chcieć stosować diety i ograniczać ilość spożywanych pokarmów, aby schudnąć. Może to być niebezpieczne, jeśli ogranicza się w ten sposób pokarmy, które są niezbędne do rozwoju i codziennego pożywienia. Post lub intensywna dieta mają także negatywny wpływ na samopoczucie.

Ponadto niektórzy nastolatkowie uciekają się do palenia papierosów, wywoływania wymiotów lub stosowania tabletek odchudzających. Robienie tych wszystkich rzeczy jest bardzo poważne i wpływa nie tylko na zdrowie psychiczne, ale także fizyczne. Jeśli jesteś nastolatkiem i uważasz, że musisz schudnąć, porozmawiaj ze swoim lekarzem lub dietetykiem, abyście mogli wspólnie opracować zdrowy plan.

Dokonywanie zdrowych wyborów żywieniowych

Spożywanie odpowiedniej ilości pożywienia jest ważne dla dobrego zdrowia psychicznego, ale równie ważne jest spożywanie pożywnych pokarmów. Staraj się unikać żywności o wysokiej zawartości cukru, soli i olejów. Skup się na jedzeniu owoców, warzyw, produktów pełnoziarnistych, niskotłuszczowego białka i niskotłuszczowego nabiału.

Owoce i warzywa. Dobrą zasadą jest wypełnienie połowy talerza owocami i warzywami. Im więcej kolorów mają te owoce i warzywa, tym lepiej.

Ziarna. Zdrowe ziarna to m.in. chleb pełnoziarnisty, brązowy ryż, płatki owsiane i pełnoziarniste płatki zbożowe.

Białko. Szukaj mięsa o niskiej zawartości tłuszczu, takiego jak indyk, kurczak lub owoce morza. Inne opcje białek to białka jaj, fasola, orzechy lub tofu.

Tłuszcz. Tłuszcze są niezbędne dla nastolatków, ponieważ wspomagają wzrost organizmu. Jednak niektóre tłuszcze są dla Ciebie lepsze niż inne. Do pokarmów zawierających zdrowe oleje należą awokado, oliwki, orzechy, nasiona i niektóre rodzaje owoców morza. Staraj się unikać tłuszczów stałych, takich jak masło czy smalec, które w temperaturze pokojowej stają się stałe. Takie potrawy jak smażony kurczak, frytki czy ser można jeść z umiarem, ale one także zawierają niezdrowe tłuszcze.

Ogólnie rzecz biorąc, najlepiej jest unikać żywności przetworzonej. Oznacza to żywność pakowaną lub puszkowaną. Zazwyczaj zawiera ona więcej soli i dodatków, które nie są tak zdrowe, jak te, które przygotowujemy sami w domu.

Wyrabianie zdrowych nawyków związanych z posiłkami

Pomijanie posiłków to niezawodny sposób na to, by dieta nastolatka miała negatywny wpływ na jego zdrowie psychiczne. Konieczne jest zachowanie zdrowia poprzez regularne spożywanie posiłków.

Jedz śniadanie. Śniadanie pomaga rozpocząć dzień i daje dobry start. Nawet zjedzenie jabłka lub banana w drodze do szkoły może wiele zmienić.

Pakowanie lunchu do szkoły. Zaplanowanie i przygotowanie obiadu na noc przed szkołą lub rano pomaga kontrolować wybory żywieniowe. Może też sprawić, że chętniej go zjesz, bo sam go zrobiłeś.

Rodzinny obiad. Domowe posiłki są zawsze zdrowsze niż jedzenie kolacji poza domem. Jedzenie kolacji w gronie rodzinnym to także świetna zabawa i okazja do nawiązania kontaktów.

Uczestniczenie w zakupach. Planowanie i przygotowywanie zdrowych posiłków z rodziną pomaga w dokonywaniu zdrowych wyborów. Pozwala też jeść potrawy, które uważacie za smaczne. Ty też możesz pomóc swojej rodzinie w dokonywaniu zdrowych wyborów żywieniowych!?

Lekarz przedstawia rzadkie zaburzenie, jakim jest stwardnienie guzowate, oraz jego możliwy wpływ na zdrowie.

Jeśli masz zespół stwardnienia guzowatego (TSC), twoje komórki nie przestają się dzielić wtedy, kiedy powinny. Oznacza to, że w wielu miejscach w organizmie pojawiają się guzy. Nie są one rakiem, ale mogą powodować problemy w miejscach, w których rosną. Dostępne są metody leczenia, które mogą zmniejszyć guzy i poprawić komfort życia.

Każdy przypadek jest inny. U ciebie TSC może występować w niektórych częściach ciała, a u kogoś innego może mieć inny wpływ. Guzy mogą wyglądać jak grube lub jasne plamy na skórze, a jeśli znajdują się w płucach, mogą powodować problemy z oddychaniem.

Leczenie może pomóc w radzeniu sobie z objawami i prowadzeniu samodzielnego życia.

Na całym świecie na tę chorobę cierpi od 1 do 2 milionów osób.

Przyczyny

TSC występuje z powodu problemu w genach. U większości osób jest on spowodowany zmianami, które zaszły w czasie tworzenia się komórek lub w okresie embrionalnym.

Około jedna trzecia osób dziedziczy TSC po jednym z rodziców. Jeśli jedno z rodziców ma tę chorobę, masz 50% szans na jej wystąpienie.

Objawy

Objawy pojawiają się zazwyczaj wcześnie, wkrótce po urodzeniu. Mogą jednak pojawić się także w późniejszym okresie życia.

Objawy zależą od liczby guzów, ich wielkości i umiejscowienia. Jeśli masz TSC, wszystko to może się zmienić w ciągu całego życia.

Guzy w nerce mogą uniemożliwić jej prawidłowe funkcjonowanie. Mogą także powodować krwawienie wewnątrz organizmu lub wysokie ciśnienie krwi.

Guzy w sercu pojawiają się zwykle w młodym wieku i z czasem ulegają zmniejszeniu. Mogą one jednak blokować przepływ krwi lub powodować problemy z rytmem serca.

Guzy płuc mogą powodować brak tchu, nawet po niewielkim wysiłku fizycznym. Mogą również powodować kaszel lub zapadanie się płuc.

Guzy w mózgu mogą powodować:

• Napady drgawek, które początkowo mogą być łagodne

• Zmiany zachowania, takie jak wybuchy złości, niepokój lub problemy ze snem

• Nudności lub bóle głowy

• Problemy takie jak autyzm i opóźnienia rozwojowe

Guzy w oczach mogą powodować podwójne widzenie lub zamazane widzenie.

W innych miejscach ciała mogą występować plamy różnokolorowej skóry oraz ciemne lub jasne narośla, które mogą przypominać brodawki.

W jamie ustnej stwardnienie guzowate może powodować osłabienie szkliwa zębów lub przerost dziąseł.

Uzyskanie diagnozy

Ze względu na tak wiele różnych objawów, diagnozowanie tego schorzenia może być trudne.

Przed wykonaniem jakichkolwiek badań lekarz przeprowadzi z pacjentem rozmowę, zadając takie pytania jak:

• Co zauważyłeś, co cię tu dzisiaj sprowadziło? Kiedy to się zaczęło?

• Czy miewasz napady padaczki? Jeśli tak, co się dzieje? Jak długo trwają? Jak często?

• Jak często miewasz bóle głowy? Jak bardzo są one uciążliwe?

• Czy ktoś w Twojej rodzinie ma ataki lub epilepsję?

• Czy ktoś w Twojej rodzinie choruje na TSC?

Lekarz może zbadać oczy i skórę, a także zlecić wykonanie badań obrazowych. Mogą one obejmować:

• Tomografia komputerowa. Ta seria zdjęć rentgenowskich tworzy szczegółowe obrazy ciała w celu sprawdzenia, czy nie ma w nim guzów lub innych zmian związanych z chorobą.

• Rezonans magnetyczny. Obraz ten jest bardziej szczegółowy niż obraz uzyskany za pomocą tomografii komputerowej. Rezonans magnetyczny może pokazać przepływ krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego, a także pomóc w określeniu lokalizacji guzów i innych zmian. Lekarz może wstrzyknąć barwnik, aby pewne rodzaje tkanek wyglądały inaczej na obrazie. Pomaga to szybciej i wyraźniej dostrzec zmiany.

• Echokardiogram to badanie ultrasonograficzne serca. Pokazuje ono guzy i inne zmiany w sercu.

• Testy genetyczne, wykonywane na podstawie próbki krwi, mogą również potwierdzić, że pacjent jest chory na TSC.

Pytania do lekarza

• Jak szybko mogą rosnąć guzy?

• W jaki sposób guzy wywołują objawy?

• W jaki sposób objawy mogą się zmieniać w czasie?

• Jakie metody leczenia są dostępne? Jakie są możliwe powikłania tych metod leczenia?

• Kiedy należy udać się na izbę przyjęć?

• Czy pozostali członkowie mojej rodziny powinni się przebadać?

• Jeśli będę miał kolejne dziecko (lub jeśli moje dziecko będzie miało dziecko), jakie są szanse, że dziecko będzie miało TSC?

• Czy istnieje lokalna sieć wsparcia dla rodzin dotkniętych tym schorzeniem?

Leczenie

Leczenie będzie zależało od konkretnego przypadku. Lekarze celują w miejsca, w których rosną guzy.

Jeśli TSC wpływa na nerki, lekarze mogą być w stanie zablokować lub zmniejszyć przepływ krwi do guzów nerek lub podać leki, które pomogą je zmniejszyć. Może być konieczna operacja usunięcia guzów. W pewnym momencie może być także konieczna dializa lub przeszczep nerki.

Jeśli masz guzy w mózgu, czasami leki mogą je zmniejszyć lub chirurdzy mogą je usunąć.

Lek Afinitor (ewerolimus) został zatwierdzony przez FDA do leczenia określonych typów guzów mózgu i nerek spowodowanych przez TSC.

Leczenie dziecka z napadami drgawek wspomaga rozwój jego mózgu, dzięki czemu może ono lepiej się uczyć.

Niektóre osoby mające problemy z płucami z powodu TSC przyjmują lek sirolimus, który działa na układ odpornościowy.

Zabieg laserowy (dermabrazja) może pomóc w „odnowieniu” lub wygładzeniu skóry, zanim guzy staną się duże.

Dbałość o siebie

Choroba taka jak TSC może być trudna, dlatego należy znaleźć sposoby na zmniejszenie stresu i robienie tego, co się lubi. Jeśli Twoje dziecko ma TSC, pamiętaj, że jest jeszcze małe. Pozwól mu być dzieckiem.

Zwracaj uwagę na zmiany w swoim organizmie i mów o nich lekarzowi. Przestrzegaj zasad leczenia i regularnie odwiedzaj lekarza, informując go o wszystkim, co Cię niepokoi.

Porozmawiaj o chorobie z rodziną i przyjaciółmi. Będą chcieli wiedzieć, w jaki sposób mogą pomóc pacjentowi. Poproś ich o rzeczy, których potrzebujesz, ponieważ mogą nie wiedzieć, co jest dla Ciebie najbardziej pomocne.

Przyłączenie się do grupy wsparcia może pomóc w lepszym radzeniu sobie z chorobą. Wysłuchanie opinii innych osób i rodzin, które borykają się z podobnymi problemami, może pomóc w zrozumieniu sytuacji i poczuciu więzi. Osoby te mogą także udzielić wskazówek, jak radzić sobie z objawami choroby.

Jeśli czujesz się przytłoczony lub przygnębiony, zapytaj swojego lekarza, czy może polecić ci terapeutę lub doradcę, który może ci pomóc.

Czego należy się spodziewać

Chociaż nie ma lekarstwa na TSC, lekarze mogą pomóc w uniknięciu problemów.

Dzięki odpowiedniemu leczeniu większość osób z TSC może liczyć na normalne życie. Wiele z nich prowadzi aktywne, produktywne i niezależne życie.

Uzyskaj wsparcie

National Organization for Rare Diseases lub Tuberous Sclerosis Alliance mogą pomóc w znalezieniu kliniki zajmującej się TSC oraz internetowej lub lokalnej grupy wsparcia.

Choroba Fabry’ego jest rzadkim schorzeniem. Istnieje jednak wiele opcji leczenia, które mogą pomóc w kontynuowaniu życia.

Terapia enzymatyczna

Jeden rodzaj terapii podnosi poziom brakującego lub wadliwego enzymu w organizmie, który jest przyczyną choroby Fabry’ego. Drugi pomaga enzymowi działać lepiej. Leczenie to można uzyskać za pomocą infuzji dożylnej lub kapsułki przyjmowanej doustnie.

Enzymatyczna terapia zastępcza. Uzupełnia ona enzym zwany alfa-galaktozydazą A (alfa-Gal A). FDA zatwierdziła w Stanach Zjednoczonych tylko jedną terapię zastępczą, zwaną agalzydazą beta (Fabrazyme). Jest ona podawana dożylnie co 2 tygodnie.

Jeśli jesteś mężczyzną, lekarz może chcieć rozpocząć leczenie od razu po postawieniu diagnozy, nawet jeśli nie masz jeszcze objawów. Dzieje się tak dlatego, że możesz czuć się doskonale, ale problemy z nerkami mogły się już zacząć.

Choroba Fabry’ego zwykle w mniejszym stopniu dotyka kobiety. Dlatego zazwyczaj pacjentki muszą być leczone tylko wtedy, gdy wystąpią u nich objawy. Enzymatyczna terapia zastępcza może powodować dreszcze lub gorączkę. Aby temu zapobiec, lekarz może podać zastrzyk z lekiem przeciwhistaminowym.

Migalastat (Galafold). Jest to nowszy lek doustny zatwierdzony przez FDA w 2018 roku. Jest on nieco tańszy i wygodniejszy niż kroplówki. Lek pomaga w lepszej pracy enzymu alfa-Gal A w organizmie. Działa on u mniej niż połowy osób z chorobą Fabry’ego. Lekarz musi zbadać pacjenta pod kątem pewnych mutacji genów, które wykazały, że reaguje on na ten lek.

Postępowanie w przypadku wystąpienia objawów

Choroba Fabry’ego może również powodować nieprzyjemne objawy, a także poważne powikłania, takie jak udar mózgu, zawał serca i uszkodzenie nerek. Z tego powodu lekarz może zalecić stosowanie innych leków, które pomogą w leczeniu objawów. Należą do nich:

Fenytoina, karbamazepina lub gabapentyna. Lekarz może przepisać te leki przeciwpadaczkowe w celu leczenia epizodów silnego piekącego bólu w dłoniach i stopach.

Inhibitory ACE. Jeśli masz już wysokie ciśnienie krwi, ten rodzaj leków na ciśnienie krwi wykonuje podwójną pracę, chroniąc Twoje nerki. Pomaga to zmniejszyć prawdopodobieństwo, że będziesz potrzebował dializy lub nawet przeszczepu nerki. Osoby z chorobą Fabry’ego są bardziej narażone na takie schorzenia, jak nieregularne bicie serca. Dlatego mogą być potrzebne także inne leki na serce.

Leki żołądkowo-jelitowe. Lekarz może je podać w przypadku wymiotów, biegunki, zaparć, nudności i innych problemów z brzuszkiem.

Leczenie skóry. Choroba Fabry’ego może powodować rozszerzenie małych naczyń krwionośnych na twarzy. Twój dermatolog może je usunąć podczas wizyty w gabinecie.

Aparaty słuchowe. Mogą one pomóc w przypadku dzwonienia w uszach (tinnitus), zawrotów głowy lub utraty słuchu spowodowanej zwężeniem naczyń krwionośnych w uszach.

Testy monitorujące chorobę Fabry’ego

Choroba Fabry’ego dotyka całego organizmu. Objawy nasilają się z wiekiem. Dlatego ważne jest, aby dbać o swoje ogólne samopoczucie.

Kluczową rolę odgrywają regularne badania przesiewowe. Badania te mogą być konieczne co najmniej raz w roku, a w przypadku innych schorzeń, takich jak choroby nerek lub serca, częściej.

Badania krwi. Sprawdzają one liczbę białych i czerwonych krwinek, a także poziom elektrolitów oraz sprawność nerek i wątroby.

Badania moczu. W moczu poszukuje się krwi lub białka, co może być wczesną oznaką choroby nerek.

Elektrokardiogram. Rejestruje on sygnały elektryczne w sercu, aby sprawdzić, czy nie występuje nietypowy rytm serca.

Echokardiogram. Wykorzystuje fale dźwiękowe do uzyskania obrazu serca. W ten sposób można sprawdzić, czy nie występują problemy z zastawkami lub komorami serca.

Badanie słuchu. Badanie to może być wykonywane co roku.

Obrazowanie mózgu. Badanie to może być wykonywane co 2 lata w celu wykrycia zmian w naczyniach krwionośnych mózgu, które mogą sygnalizować ryzyko udaru.

Twój zespół opieki nad chorym na Fabry’ego

Oprócz lekarza pierwszego kontaktu, w zależności od objawów, co najmniej raz w roku możesz potrzebować wizyty u specjalistów. Należą do nich:

• Neurolodzy (zajmujący się mózgiem i układem nerwowym)

• Kardiolodzy (serce)

• Nefrolodzy (nerki)

• Oftalmolodzy (oczy)

?

Dowiedz się, dlaczego Twój maluch może mieć nieświeży oddech i co z tym zrobić.

Przyczyny nieświeżego oddechu u maluchów

Nieświeży oddech znany jest również jako halitoza. Jest to częsta przypadłość u maluchów. Przyczyn nieprzyjemnego oddechu u Twoich maluchów może być wiele. Po pierwsze, przyjrzyj się ich nawykom w zakresie szczotkowania zębów. Nie mycie zębów maluchów dwa razy dziennie i nie dbanie o ich dziąsła może być przyczyną nieświeżego oddechu. Odkładanie się płytki nazębnej również może być przyczyną nieprzyjemnego zapachu.

Dieta. Niektóre produkty spożywcze mogą powodować nieświeży oddech. Klasycznymi przykładami są cebula i czosnek. Winne są także słodzone pokarmy i napoje. Pokarmy te niszczą zęby ze względu na swoją kwasowość. Gdy zęby zaczynają się psuć z powodu cukru i kwasowości, maluch może nabawić się nieświeżego oddechu.

Kserostomia. Suchość w jamie ustnej, czyli kserostomia, może sprawić, że oddech malucha będzie miał nieprzyjemny zapach. Gdy nie ma śliny, która mogłaby wypłukać bakterie z jamy ustnej, pojawia się halitoza. Suchość w ustach może wystąpić, jeśli dziecko oddycha przez usta.

Inne schorzenia uszu, nosa i gardła mogą mieć wpływ na oddech Twojego dziecka. Infekcje zatok, zapalenie migdałków i niektóre alergie sezonowe mogą powodować nieświeży oddech. Jeśli niepokoi Cię nieświeży oddech Twojego dziecka, powinieneś skonsultować się z lekarzem lub dentystą.

Kiedy zacząć szczotkować zęby malucha?

Dobre nawyki w zakresie higieny jamy ustnej zaczynają się już w momencie narodzin dziecka. Możesz zacząć od przyzwyczajenia go do uczucia pocierania dziąseł. Może to być ściereczka lub szczoteczka do dziąseł. Pocieraj dziąsła, aby utrzymać je w czystości. Gdy dziecko zaczyna ząbkować, należy kontynuować tę czynność. Dobre nawyki szczotkowania kształtują się wcześnie.

Kiedy maluchom zaczynają wyrastać zęby, możesz wprowadzić szczoteczkę dla niemowląt. Można również zacząć używać niewielkiej ilości pasty do zębów. Skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, kiedy można bezpiecznie stosować fluor. Gdy tylko zęby malucha zaczną się stykać, możesz zacząć używać nici dentystycznej.

Jak dbać o higienę jamy ustnej u maluchów?

Twój maluch może być na etapie, w którym walczy o szczotkowanie zębów. Choć może to być trudny okres, utrzymanie dobrych nawyków będzie najlepsze dla higieny jamy ustnej maluchów.

Twój maluch może mieć z tym problemy, ale oto kilka wskazówek, które sprawią, że będzie chciało myć zęby:?

• Pozwól maluchowi umyć zęby. Możesz najpierw umyć im zęby, a potem pozwolić im poćwiczyć. Pozwoli to maluchowi poczuć, że ma większą kontrolę i nie jest zmuszany.

• Puść muzykę. Włącz piosenkę, która trwa dwie minuty. Pomoże im to zrozumieć, ile to są dwie minuty. Możesz wybrać piosenkę, którą lubią lub która jest związana z myciem zębów.

• Pozwól im umyć zęby lalkom lub pluszowym zwierzętom bez pasty. Jest to kolejny sposób, w jaki mogą ćwiczyć szczotkowanie zębów. Włączając do tego zabawki, sprawisz, że rutynowe czynności staną się zabawą.

• Pozwól maluchowi wybrać szczoteczkę do zębów. Możesz dać mu bezpieczne dla maluchów opcje, a ono będzie mogło wybrać. Pozwoli im to poczuć kontrolę nad myciem zębów.

Kluczem do prawidłowej higieny jamy ustnej u małych dzieci jest konsekwencja i rutyna. Trzymanie malucha w harmonogramie i robienie z tego zabawy będzie lepsze dla was obojga. Jeśli maluch wciąż z tobą walczy, być może będziesz musiał skontaktować się z jego lekarzem, by uzyskać więcej wskazówek.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza w związku z nieświeżym oddechem u malucha?

Zazwyczaj prawidłowa higiena jamy ustnej i picie dużej ilości wody leczy nieświeży oddech u dzieci. Jednak w niektórych przypadkach konieczne może być zasięgnięcie porady lekarza.

Bardzo nasilony poranny nieświeży oddech. To powszechne, że ludzie mają nieświeży oddech po przebudzeniu. Ale jeśli Twój maluch ma obezwładniający nieświeży oddech rano, który nie chce ustąpić, może potrzebować pomocy. To może być znak, że twój maluch ma halitozę, która wymaga leczenia.

Próchnica zębów. Nieleczone ubytki mogą prowadzić do próchnicy zębów. Próchnica zębów może powodować wiele problemów, ale nieświeży oddech jest jednym z nich. Upadające zęby mogą być siedliskiem bakterii, które mogą powodować cuchnący oddech. Twoje dziecko powinno natychmiast udać się do dentysty, aby wypełnić lub wyrwać ząb, o którym mowa.

Uszy, gardło i nos. Kiedy w buzi malucha gromadzą się bakterie, jedyną oznaką może być jego nieświeży oddech. Infekcje zatok, powiększone migdałki i kwaśny refluks również mogą powodować nieświeży oddech. Jeśli oddech malucha nie poprawia się po szczotkowaniu zębów lub innych zabiegach, może to oznaczać, że cierpi on na chorobę podstawową, którą należy leczyć u specjalisty.

Dowiedz się więcej o tych rzadkich chorobach powodujących zapalenie oraz o sposobach ich leczenia.

Zespoły okresowe związane z kriopiryną (CAPS) to grupa rzadkich chorób autozapalnych, które powodują problemy z układem odpornościowym. To właśnie on chroni Cię przed infekcjami i innymi zarazkami. Jeśli nie działa on prawidłowo, zamiast tego atakuje organizm i wywołuje stan zapalny. Objawy mogą obejmować wysypkę, gorączkę, ból i obrzęk stawów oraz zaczerwienienie oczu.

Wyróżnia się trzy rodzaje WPRS:

Rodzinny zespół autozapalny wywołany zimnem (FCAS). Chłodne lub niskie temperatury wywołują wysypkę. Inne objawy to gorączka i bóle stawów. FCAS jest najmniej poważnym zespołem. Zazwyczaj nie powoduje on żadnych długotrwałych uszkodzeń ciała.

Zespół Muckle’a-Wellsa (MWS). Zespół ten wywołują także niskie temperatury, stres i wysiłek fizyczny. MWS nie powoduje tak poważnych uszkodzeń jak NOMID, ale zaostrzenia objawów mogą być poważne. Może dojść do utraty słuchu.

Wieloukładowa choroba zapalna o początku noworodkowym (NOMID). Jest to najpoważniejszy i najrzadziej występujący zespół chorobowy. Zaczyna się zaraz po urodzeniu i powoduje stan zapalny w wielu narządach. Lekarze czasami nazywają go przewlekłym zapalnym zespołem neurologiczno-skórno-stawowym (CINCA). NOMID czasami prowadzi do poważnego uszkodzenia mózgu, oczu i innych narządów, jeśli nie jest leczony.

Przyczyny

Przyczyną CAPS jest mutacja lub zmiana w genie zwanym NLRP3. Gen ten przenosi instrukcje dotyczące wytwarzania białka kriopiryny. Normalnie kriopiryna pomaga wytwarzać substancję zwaną interleukiną-1 (IL-1), która pomaga organizmowi zwalczać infekcje.

Kriopiryna nie działa tak, jak powinna, gdy pacjent ma CAPS. Powoduje, że organizm wytwarza zbyt dużo IL-1. To właśnie wywołuje stan zapalny.

Aby zachorować na CAPS, potrzebny jest zmutowany gen pochodzący od jednego z rodziców. Czasami rodzice nie przekazują genu – zmienia się on sam, zanim się urodzisz.

Objawy

Głównym objawem CAPS jest wyboista wysypka, która nie swędzi. Pojawia się ona zwykle zaraz po urodzeniu i obejmuje całe ciało. Niektórzy ludzie mają wysypkę zawsze, ale nasila się ona podczas zaostrzeń objawów. Inne objawy zależą od tego, jaki zespół występuje u pacjenta.

Objawy FCAS obejmują:

• Gorączka

• Obrzęk oka

• Dreszcze

• Bóle stawów

• Nudności

• Bóle głowy

Objawy te utrzymują się przez 1-2 dni.

Objawy MWS pojawiają się i znikają. Obejmują one:

• Wysypka

• Gorączka

• Dreszcze

• Zaczerwienione oczy

• Ból stawów

• Silny ból głowy

• Utrata słuchu

• Nudności

• Ból brzucha

Każdy epizod trwa od 1 do 3 dni. Dzieci z MWS mogą częściowo lub całkowicie utracić słuch do czasu osiągnięcia wieku nastoletniego.

Objawy NOMID obejmują:

• Ból głowy

• Wybrzuszone oczy

• Ból i obrzęk stawów

• Wymioty

• Ślepota

• Utrata słuchu

Bez leczenia białko zwane amyloidem może odkładać się w stawach i narządach, takich jak nerki. Z czasem dochodzi do ich uszkodzenia.

Uzyskanie diagnozy

Lekarz zapyta o historię Twojego zdrowia i o to, czy ktoś w Twojej rodzinie choruje na CAPS. Przyjrzy się także twojemu ciału. Może być konieczne wykonanie następujących badań:

Badania krwi i moczu. Lekarze sprawdzają krew pod kątem oznak stanu zapalnego, takich jak dodatkowe białe krwinki lub substancja zwana białkiem C-reaktywnym. Duże ilości białka w moczu również mogą być oznaką CAPS.

Biopsja skóry. W tym przypadku lekarz pobiera niewielką próbkę skóry, aby sprawdzić, czy nie występują na niej dodatkowe białe krwinki.

Test genetyczny. Pokazuje ono, czy Twój gen NLRP3 uległ zmianie. Czasami jednak gen ten u osób z CAPS jest prawidłowy.

Badanie oczu i uszu. Lekarz może wykonać te badania, jeśli CAPS wpływa na wzrok lub słuch.

Nakłucie lędźwiowe. Podczas tego badania pobiera się niewielką ilość płynu z kręgosłupa. Lekarz sprawdza, czy nie zawiera on substancji sygnalizujących stan zapalny.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Badanie to pokazuje szczegółowe obrazy wnętrza ciała. Może ono wykazać problemy z mózgiem i uszami wewnętrznymi.

Pytania do lekarza

Dobrze jest spisać listę pytań i zabrać ją ze sobą na wizytę u lekarza. Niektóre pytania, które warto zadać, to

• Jaki rodzaj CAPS mam ja (lub moje dziecko)?

• Jakie objawy wywołuje mój typ choroby?

• Jakie metody leczenia zalecasz? W jaki sposób mogą one pomóc?

• Jakie są możliwe skutki uboczne leczenia?

• Co mogę zrobić w domu, aby złagodzić objawy?

• Jakie badania kontrolne będę musiał wykonać i kiedy będą one konieczne?

• Czy powinienem skorzystać z pomocy doradcy genetycznego?

?

Leczenie

Ważne jest, aby leczenie rozpocząć wcześnie. Dzieje się tak dlatego, że lekarze zazwyczaj nie są w stanie naprawić uszkodzeń oczu, uszu, kości czy mózgu, gdy już do nich dojdzie.

Trzy leki blokują IL-1 i pomagają wyciszyć stan zapalny. Są to:

• Anakinra (Kineret)

• Kanakinumab (Ilaris)

• Rilonacept (Arcalyst)

Lekarz może również zalecić:

• Szyny w celu leczenia bólu i obrzęku stawów

• Fizykoterapia

• NLPZ, steroidy lub metotreksat w celu obniżenia gorączki i złagodzenia stanu zapalnego

• Środki wspomagające słyszenie

• Operacja mająca na celu naprawę uszkodzeń stawów

?

Dbanie o siebie

Jeśli niskie temperatury wywołują objawy, pomocne może być unikanie klimatyzacji i przebywanie w ciepłym miejscu. Pomocne mogą być także poniższe sposoby łagodzenia stresu:

• Medytacja

• Ćwiczenia głębokiego oddychania

• Joga

Powinieneś także spróbować:

• Dbać o odpowiednią ilość snu.

• Zdrowo się odżywiaj.

• Unikaj palenia tytoniu, alkoholu i żywności przetworzonej.

?

Czego się spodziewać

Nie ma lekarstwa na CAPS, ale istnieją sposoby, aby pomóc Tobie lub Twojemu dziecku w radzeniu sobie z objawami. Dzieci, które wcześnie rozpoczną leczenie, mogą uniknąć takich problemów, jak utrata słuchu i wzroku. Wiele osób z CAPS jest w stanie prowadzić normalne życie.

Uzyskiwanie wsparcia

Doradca genetyczny może pomóc Ci zrozumieć, w jaki sposób CAPS może wpłynąć na Twoje dzieci lub innych członków rodziny.

Zapytaj swojego lekarza, czy zna jakieś grupy wsparcia dla osób z CAPS. Ułatwi to nawiązanie kontaktu z innymi osobami cierpiącymi na CAPS. W zależności od miejsca zamieszkania, możesz być w stanie znaleźć grupy wsparcia online lub osobiście.

Jeśli CAPS wywołuje objawy depresji lub lęku, poinformuj o tym swojego lekarza. Może on pomóc w znalezieniu terapeuty lub innego specjalisty w zakresie zdrowia psychicznego, z którym można porozmawiać o tym, co się czuje i jak sobie z tym radzić.

Może Ci się wydawać, że tylko dzieci chorują na krztusiec. Jednak choroba ta częściej występuje u dorosłych i nastolatków, którzy mogą ją przenosić na dzieci. lekarz opisuje, jak zapewnić bezpieczeństwo dziecku.

Choroba ta wzięła swoją nazwę od dźwięku, jaki ludzie często wydają, próbując oddychać między kolejnymi kaszlnięciami. Krztusiec, czyli koklusz, to zakażenie płuc i dróg oddechowych. Jest on najbardziej niebezpieczny dla niemowląt, ale w rzeczywistości dorośli i nastolatki są bardziej narażeni na zachorowanie. Jeśli zachorują na nią starsze dzieci lub dorośli, istnieje duże prawdopodobieństwo, że nie będą o tym wiedzieć. Może się wydawać, że to zwykłe przeziębienie z utrzymującym się kaszlem. Można się nią zarazić nawet bez charakterystycznego kaszlu. Wydzielina ze zwykłego kichnięcia lub nawet zwykłego oddychania może przenosić się na dziecko i inne osoby w domu.

Poważne problemy u niemowląt

Silny kaszel może utrudniać niemowlęciu picie, jedzenie i oddychanie.

„Może to prowadzić do zapalenia płuc, niedożywienia, drgawek oraz niewydolności płuc i serca” – mówi dr Kathryn M. Edwards, profesor pediatrii i dyrektor Programu Badań nad Szczepionkami Uniwersytetu Vanderbilt.

Dwa na trzy dzieci poniżej roku życia, które zachorowały na krztusiec, mają problemy z oddychaniem. Około połowa dzieci, które na niego zachorują, trafia do szpitala, gdzie personel może monitorować oddech, w razie potrzeby podać tlen i odessać grubą wydzielinę.

Chroń swoją rodzinę

Szczepienia przeciwko krztuścowi nie są niezawodne. Nawet jeśli byłeś szczepiony przeciwko krztuścowi jako małe dziecko, nie oznacza to, że nie zachorujesz. Jeśli jednak zachorujesz, objawy powinny być mniej nasilone.

Istnieją dwie różne szczepionki chroniące przed krztuścem, a także błonicą i tężcem: DTaP i Tdap.

Szczepionka DTaP jest przeznaczona dla dzieci poniżej 7 roku życia.

Szczepionka Tdap jest podawana starszym dzieciom i dorosłym od 2005 roku.

Aby zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie:

• Jeśli jesteś w ciąży, w trzecim trymestrze zaszczep się szczepionką Tdap. Szczepionka pomoże Twojemu organizmowi wytworzyć przeciwciała zwalczające chorobę. „Mamy przekazują te przeciwciała dzieciom jeszcze przed urodzeniem” – mówi Edwards. Pomaga to chronić dziecko, zanim otrzyma ono pierwszą szczepionkę DTaP w wieku 2 miesięcy.

• Upewnij się, że członkowie rodziny i domownicy otrzymali szczepionkę Tdap na 2 tygodnie przed kontaktem z dzieckiem. Ponieważ szczepionki przeciwko krztuścowi nie zapewniają ochrony na całe życie, każdy powyżej 10 roku życia, kto będzie przebywał w pobliżu dziecka powinien otrzymać szczepionkę Tdap. Dotyczy to rodzeństwa, rodziców, dziadków, kuzynów i opiekunów.

• Upewnij się, że dziecko otrzyma wszystkie dawki szczepionki DTaP zgodnie z harmonogramem. Dziecko otrzyma w sumie pięć dawek szczepionki w wieku od 2 miesięcy do 4-6 lat. Szczepionka chroni dziecko w około 90% przed zachorowaniem na krztusiec przez co najmniej 1 rok po podaniu ostatniej dawki. Większość dzieci nie zachoruje na krztusiec przez następne 4 lata.

Objawy krztuśca

Zwykle zaczyna się od kataru lub duszności nosa, a czasem od łagodnego kaszlu. Po 1 do 2 tygodniach kaszel może stać się bardziej uciążliwy, zwłaszcza w nocy. Krztusiec może trwać do 10 tygodni.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli u dziecka występują objawy przeziębienia i:

• nie miało trzech pierwszych szczepień przeciwko krztuścowi i było narażone na kontakt z osobą, która ma przewlekły kaszel

• Ma silny kaszel, problemy z oddychaniem lub trudności w karmieniu, lub obawiasz się, że

Jeśli uważasz, że możesz mieć krztusiec, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem, zwłaszcza jeśli w Twojej okolicy wybuchła epidemia krztuśca.

Wczesne leczenie antybiotykami może złagodzić objawy i zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby.

Dowiedz się, jakie są objawy udaru u dzieci i co robić, jeśli dziecko ma udar.

Kiedy słyszysz słowo udar, prawdopodobnie myślisz, że jest to problem zdrowotny, który dotyka głównie ludzi starszych. Udar może jednak wystąpić w każdym wieku, także w dzieciństwie. Udar jest jedną z 10 najczęstszych przyczyn śmierci dzieci każdego roku.

Szybka pomoc to najlepsza rzecz, jaką można zrobić dla dziecka, które doznało udaru. Szybkie leczenie może uratować życie dziecka. Dowiedz się, jakie są objawy udaru u dzieci.

Co to jest udar?

Udar mózgu to sytuacja, w której dochodzi do odcięcia dopływu krwi do jednej z części mózgu. W takiej sytuacji komórki w dotkniętej udarem części mózgu zaczynają obumierać. Udary mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia mózgu, choć u niektórych osób po udarze następuje częściowy lub całkowity powrót do zdrowia. Istnieją różne rodzaje udarów, które dotykają dzieci:?

Udar niedokrwienny tętnic. Tętnice to naczynia, które przenoszą wypełnioną tlenem krew z serca do innych części ciała. Zakrzep lub inny rodzaj zatoru w tętnicy może spowodować udar. Zator uniemożliwia normalny przepływ krwi do części mózgu.

Krwotok śródczaszkowy. Jest to tak zwane krwawienie w mózgu. Kiedy naczynie krwionośne jest uszkodzone i krew wycieka na zewnątrz, może to spowodować udar.

Zakrzepica zatok mózgowych. Zakrzepy krwi mogą powstać w żyłach, czyli naczyniach, którymi krew wraca do serca, aby otrzymać więcej tlenu. Zakrzepy w żyłach w pobliżu mózgu mogą czasami powodować udar. Takie zakrzepy mogą samoistnie zniknąć, nie powodując trwałych uszkodzeń.

Kto jest narażony na ryzyko?

U większości dzieci ryzyko wystąpienia udaru jest bardzo niskie. U noworodków ryzyko udaru jest większe niż u starszych dzieci. Aż u 1 na 2500 niemowląt udar występuje w ciągu pierwszych 28 dni po urodzeniu. Wcześniaki mają większe ryzyko udaru niż dzieci urodzone bliżej terminu porodu. Niemowlęta mogą mieć udar jeszcze przed urodzeniem.

Starsze dzieci rzadko mają udar. Tylko około 12 na 100 000 dzieci będzie miało udar przed ukończeniem 18 roku życia. Niektóre choroby mogą zwiększyć ryzyko wystąpienia udaru u dziecka w młodym wieku, w tym:

• Anemia sierpowata?

• Wrodzone wady serca

• Zaburzenia immunologiczne

• Problemy z krzepnięciem krwi

• Zwężone naczynia krwionośne

Oznaki i objawy udaru mózgu u dzieci

Ponieważ udar u dzieci jest tak rzadki, rodzice i lekarze mogą przeoczyć jego objawy. Trudniej jest zauważyć objawy udaru u dzieci, które są zbyt małe, by mówić. W niektórych przypadkach lekarze mogą zdać sobie sprawę, że dziecko doznało udaru dopiero po kilku miesiącach od jego wystąpienia.

Objawy udaru u niemowląt i małych dzieci mogą obejmować:

• Napady

• Skrajna senność

• Tendencja do używania tylko jednej strony ciała

• Opóźnienia w rozwoju ?

Starsze dzieci mogą powiedzieć rodzicom o swoich objawach. Niektóre z objawów udaru mózgu u starszych dzieci i nastolatków to:

• Silny ból głowy połączony z wymiotami i sennością

• Osłabienie lub drętwienie po jednej stronie ciała, szczególnie twarzy, ramion i nóg

• Nagłe zmiany w mowie, w tym problemy ze zrozumieniem języka, niewyraźna lub trudna mowa, niemożność mówienia w ogóle

• Nagłe zmiany w widzeniu w jednym lub obu oczach

• Nagłe, silne zawroty głowy lub utrata koordynacji ruchowej?

• Napady, które mogą dotyczyć tylko jednej strony ciała i po których może nastąpić paraliż po tej samej stronie, po której wystąpił napad

Leczenie udaru mózgu

Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko ma udar, jest to nagły przypadek medyczny i powinieneś natychmiast zadzwonić pod numer 911.

Lekarze dysponują kilkoma możliwymi metodami leczenia udaru. Aby jak najszybciej przywrócić prawidłowy przepływ krwi do mózgu dziecka, mogą oni podawać dziecku leki takie jak aspiryna lub leki rozrzedzające krew, które zwiększają przepływ krwi. Są to leki znane jako środki rozrzedzające skrzepy i są stosowane u dorosłych podczas udaru, ale nie są one zatwierdzone do stosowania u dzieci. Czasami lekarz może zdecydować, że zastosowanie jednego z tych leków jest odpowiednie w danej sytuacji.

W niektórych przypadkach lekarze mogą umieścić rurkę zwaną cewnikiem wewnątrz jednego z naczyń krwionośnych dziecka, aby przywrócić normalny przepływ krwi. Lekarze mogą wprowadzić cewnik do naczynia krwionośnego w ręce lub nodze dziecka, a następnie przewlec go do miejsca, w którym wystąpił udar. Cewnik może rozbić lub usunąć skrzep, może też podtrzymać słabe miejsce w naczyniu krwionośnym, aby zapobiec krwawieniu.

W innych przypadkach najlepszym sposobem leczenia udaru jest zabieg chirurgiczny. Lekarze mogą być zmuszeni do przeprowadzenia operacji na mózgu dziecka w celu naprawienia uszkodzeń naczyń krwionośnych. Operacja może również pomóc w zwalczaniu obrzęku i ucisku na mózg.

Powrót do zdrowia po udarze

Powrót do zdrowia po udarze jest inny dla każdej osoby. Po ustąpieniu zagrożenia należy wspólnie z lekarzem opracować plan dalszej opieki nad dzieckiem. Dziecko może wymagać terapii fizycznej i zajęciowej, aby pomóc w odzyskaniu umiejętności.

Niektóre dzieci potrzebują terapii logopedycznej, aby poprawić swoją mowę po udarze. Mogą wymagać dodatkowej pomocy w nauce szkolnej, jeśli udar spowodował zmiany w uczeniu się. Niektóre dzieci po udarze mają problemy z regulacją emocji i mogą wymagać pracy z terapeutami nad opanowaniem nastroju.

Dzieci często mają większe szanse na pełne wyzdrowienie po udarze niż osoby dorosłe. Rosnące mózgi mogą naprawić szkody spowodowane przez udar, a dzieci mogą nauczyć się nowych sposobów radzenia sobie po udarze. Lekarz dziecięcy może pomóc w wytyczeniu drogi do jak najlepszego powrotu do zdrowia.