Lekarz mówi ci.

Zobacz objawy chorób dziecięcych, w tym gorączkę, nudności i zaparcia. lekarz przedstawia typowe objawy i domowe sposoby leczenia niemowląt i małych dzieci.

1/11

Przyczyną może być m.in. infekcja, problemy z trawieniem niektórych pokarmów, zbyt duża ilość soku owocowego lub mleka. Jeśli dziecko zachoruje, należy je zatrzymać w domu i nawadniać. Jeśli dziecko przyjmuje pokarm stały, unikaj tłustych i wysokobłonnikowych potraw. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli stan dziecka nie poprawił się w ciągu 24 godzin, jest w wieku poniżej 6 miesięcy lub jeśli wystąpiły inne objawy, takie jak gorączka 101 lub wyższa, wymioty, sikanie rzadziej niż zwykle, przyspieszone bicie serca, krwawy lub czarny stolec lub ból brzucha.

2. Gorączka

2/11

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Dziecko w wieku poniżej 3 miesięcy ma temperaturę w odbycie 100,4 lub wyższą.

• Niemowlę w wieku od 3 do 6 miesięcy ma temperaturę 101 lub wyższą.

• Lub jeśli niemowlę płacze, jest rozdrażnione i nie można go uspokoić.

Zwróć uwagę na ból ucha, kaszel, senność, wysypkę, wymioty lub biegunkę. Uspokajaj malucha płynami, letnią kąpielą i ubieraniem go w lekkie ubranka. Zapytaj swojego lekarza o bezpieczne sposoby obniżania gorączki. Gorączka z wybroczynami lub plamicą – dwa stany chorobowe, które można rozpoznać po kolorowych plamach lub wysypce na skórze, spowodowanej krwawieniem z naczyń krwionośnych – to poważny stan zagrożenia, w przypadku którego należy skontaktować się z lekarzem.

3. Zaparcia

3/11

Niektóre dzieci robią kupę kilka razy dziennie. Inne mają kilkudniowe przerwy w wypróżnianiu. O zaparciach mówimy wtedy, gdy stolce są twarde i bolesne przy oddawaniu. Lekarz może zasugerować dodanie kilku dodatkowych uncji wody lub odrobiny soku śliwkowego do butelki lub kubka dziecka. Lekarz może również zalecić ograniczenie spożycia nabiału do mniej niż 16 uncji dziennie, – Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli problem nie ustępuje lub jeśli dziecko ma inne objawy, takie jak ból brzucha lub wymioty.

4. Wysypka

4/11

Niemowlęta mają wrażliwą skórę. Wysypka może przybierać różne formy – od krostek, przez małe białe grudki (milia), po czerwone, suche i swędzące plamy (egzema). Aby uniknąć pieluszkowego zapalenia skóry, często zmieniaj pieluszki i stosuj maść ochronną. W przypadku egzemy unikaj ostrych mydeł i dbaj o nawilżanie skóry dziecka. Większość wysypek nie jest poważna. Ale skontaktuj się z lekarzem, jeśli ta, którą ma Twoje dziecko, jest bolesna lub ciężka, a także jeśli ma gorączkę lub pęcherze.

5. Kaszel

5/11

Posłuchaj, jak to brzmi. Szczekanie podobne do foczego może oznaczać krup. Kaszel z lekką gorączką jest często spowodowany przeziębieniem. Wyższa, utrzymująca się gorączka może oznaczać zapalenie płuc lub grypę. Kaszel z odkrztuszaniem może oznaczać astmę lub infekcję. Dzieci chore na krztusiec mają skurcze kaszlu i wydają odgłos „krzyczenia”. Nawilżacz powietrza z chłodną mgiełką i płyny mogą złagodzić objawy. Nie należy podawać leków na kaszel lub przeziębienie niemowlętom i dzieciom poniżej 4 lat.

6. Ból brzucha

6/11

Kiedy Twojemu dziecku dokucza ból brzuszka, może dużo płakać, wyginać plecy i pluć. Może to być spowodowane kolką, refluksem, problemami z niektórymi pokarmami, infekcją lub innymi przyczynami. Niektóre maluchy mają problemy, gdy próbują różnych pokarmów. Większość bólów brzucha jest niegroźna i trwa krótko. Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli dolegliwości nie ustępują, a dziecko wymiotuje, ma biegunkę, jest ospałe lub gorączkuje.

7. Ból przy ząbkowaniu

7/11

Do około 6 miesiąca życia przez dziąsła zaczynają przebijać się maleńkie ząbki. To często sprawia, że dzieci bardzo płaczą! Daj im coś do żucia. Dobrze sprawdza się gumowy gryzak, który nie zawiera BPA. Możesz też delikatnie masować dziąsła dziecka palcem lub dać mu coś chłodnego do gryzienia, np. mokry, zimny ręcznik. Możesz zapytać swojego lekarza, czy środek przeciwbólowy, taki jak acetaminofen, jest odpowiedni.

8. Oddychanie

8/11

To normalne! Aby dziecko nie miało zbyt dużych gazów, karm je powoli i często delikatnie wypróżniaj. Rób przerwy na wypróżnienie podczas karmienia i po nim. Jeśli używasz mleka w proszku, staraj się nim nie potrząsać (aby uniknąć pęcherzyków powietrza).

9. Duszne nosy

9/11

Dziecko ma zatkany nos? U dzieci poniżej 4 roku życia nie należy stosować leków na przeziębienie dostępnych bez recepty. Zamiast tego użyj kropli z solą fizjologiczną, aby rozrzedzić śluz, a następnie odessij go z nosa dziecka za pomocą strzykawki lub aspiratora do nosa. Urządzenie do odparowywania może ułatwić oddychanie w nocy.

10. Nudności i wymioty

10/11

To częste – i nieszkodliwe! — niemowlęta wypluwają trochę po jedzeniu. Małe dzieci również mogą mieć problemy z brzuszkiem. Zadbaj o nawodnienie swojego dziecka. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli wymioty nie ustąpią w ciągu kilku godzin, jeśli dziecko ma gorączkę lub jeśli nie może przyjmować płynów.

Jak zachować zimną krew

11/11

Kiedy dziecko źle się czuje, Ty też. Postaraj się zachować spokój i zaufaj swojemu instynktowi. Zwracaj uwagę na oznaki, że potrzebuje ono lekarza lub pomocy medycznej w nagłych wypadkach. Niektóre sygnały ostrzegawcze to zmiany apetytu, skrajna marudność, senność, problemy z oddychaniem, wysypka – zwłaszcza szybko rozprzestrzeniająca się -, sztywny kark, drgawki, wysoka gorączka i brak mokrych pieluch.

Czy otyłość u dzieci w wieku 2 lub 3 lat może zwiększać ryzyko przedwczesnego dojrzewania płciowego? Zobacz, co na ten temat sądzą eksperci.

Około 1 na 5 000 dzieci doświadcza przedwczesnego dojrzewania płciowego. Badania sugerują, że średnio dzieci zaczynają dojrzewać wcześniej niż kiedyś. Czy może mieć w tym swój udział wzrost otyłości? Wielu ekspertów jest zdania, że tak, przynajmniej jeśli chodzi o dziewczęta.

„Myślę, że jest całkiem jasne, że niektóre z obserwowanych obecnie przypadków wczesnego dojrzewania płciowego są związane z otyłością” – mówi dr Paul Kaplowitz, ordynator oddziału endokrynologii w Children’s National Medical Center w Waszyngtonie – „Nie jest to cała historia, ale jest to jeden z czynników”.

Jaki jest związek między otyłością a przedwczesnym dojrzewaniem płciowym? Jak może to wpłynąć na Twoje dziecko? Oto, co musisz wiedzieć.

Otyłość a przedwczesne dojrzewanie płciowe: Jakie są dowody?

Jeśli dojrzewanie płciowe rozpoczyna się u dziewcząt poniżej 8. roku życia lub chłopców poniżej 9. roku życia, uważa się to za wczesne lub przedwczesne dojrzewanie płciowe. Badania sugerują możliwy związek między wczesnym dojrzewaniem a otyłością, przynajmniej w przypadku dziewcząt.

„Wiele badań wykazało, że dziewczęta z nadwagą częściej dojrzewają wcześnie, a dziewczęta z niedowagą, a zwłaszcza anorektyczki, dojrzewają później” – mówi Kaplowitz.

A co z chłopcami? Jak dotąd nie ma dowodów na to, że otyłość zwiększa prawdopodobieństwo wczesnego dojrzewania u nich. „Chłopcy, którzy są otyli, rzeczywiście mają tendencję do późniejszego niż przeciętnie wchodzenia w okres dojrzewania płciowego” – mówi dr Jami Josefson, endokrynolog dziecięcy z Children’s Memorial Hospital w Chicago.

Obniża się średni wiek dojrzewania płciowego

Badania wykazują, że średni wiek dojrzewania płciowego może się z biegiem lat obniżać. Wydaje się, że wiek, w którym dziewczynka dostaje po raz pierwszy okres, pozostaje mniej więcej taki sam od dziesięcioleci. Ale rozwój piersi – zwykle pierwsza oznaka dojrzewania u dziewcząt – może zaczynać się o rok lub dwa wcześniej niż kiedyś.

Naukowcy zauważają, że wcześniejszy wiek dojrzewania płciowego wydaje się iść w parze ze wzrostem otyłości w Stanach Zjednoczonych. W 1965 roku około 5% dzieci w wieku 6-11 lat było otyłych. W 2008 roku odsetek ten wynosił prawie 20%.

Jednak, choć może to być powiązane, nie można powiedzieć, że otyłość jest konieczną przyczyną wczesnego dojrzewania. Otyłość nie jest jedynym czynnikiem. Kaplowitz zwraca uwagę, że nawet w krajach, w których otyłość u dzieci jest mniej powszechna, dojrzewanie płciowe zaczyna się wcześniej.

Badanie przeprowadzone w Danii w 2009 r. wykazało, że w ciągu 15 lat średni wiek, w którym u dziewczynek pojawiają się piersi, obniżył się o cały rok – z prawie 11 lat do nieco poniżej 10 lat. Wskaźniki otyłości są w Danii znacznie niższe niż w Stanach Zjednoczonych.

Jeśli więc otyłość nie jest jedyną przyczyną, co jeszcze może powodować wcześniejsze rozpoczynanie dojrzewania płciowego? Eksperci po prostu nie wiedzą.

Jak otyłość może wpływać na wczesne dojrzewanie płciowe?

Jedno z możliwych wyjaśnień związku między otyłością a wczesnym dojrzewaniem płciowym wiąże się z hormonem leptyną – mówi Kaplowitz.

Nasze komórki tłuszczowe wytwarzają leptynę. Im więcej mamy tłuszczu, tym więcej leptyny w naszym organizmie. Leptyna wydaje się odgrywać kluczową rolę w regulacji apetytu, typu ciała i rozmnażania.

Leptyna sama w sobie nie wywołuje dojrzewania. Istnieją jednak dowody na to, że aby rozpoczęło się dojrzewanie, w organizmie dziecka musi znajdować się wystarczająca ilość leptyny – mówi Kaplowitz. Dziewczynki, u których poziom leptyny jest wysoki, ponieważ mają nadwagę, mogą być bardziej podatne na przedwczesne dojrzewanie płciowe.

Trwały wpływ mogą mieć także zmiany biologiczne zachodzące u małych dzieci. Badania wykazały, że szybki przyrost masy ciała w okresie niemowlęcym może być związany z późniejszą otyłością i większym ryzykiem przedwczesnego dojrzewania.

Istnieje też inny, bardzo różny związek. Otyłość może powodować, że u niektórych dzieci, u których w rzeczywistości nie występuje przedwczesne dojrzewanie płciowe, i tak zostanie ono zdiagnozowane. Dlaczego? Czasami pediatrzy mylą tłuszcz z rozwojem piersi u dziewczynek.

„To wcale nie jest rzadkie” – mówi lekarzowi Josefson. „Odróżnienie tkanki tłuszczowej od tkanki piersi może być trudne nawet dla specjalistów, takich jak endokrynolodzy dziecięcy”. Dziewczęta z nadwagą mogą być bardziej narażone na ryzyko utknięcia z błędną diagnozą.

Co powinni zrobić rodzice?

Co związek między otyłością a wczesnym dojrzewaniem płciowym oznacza dla Twoich dzieci? Czy zapobieganie otyłości może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia przedwczesnego dojrzewania płciowego u dziecka?

Teoretycznie jest to możliwe, ale eksperci nie są tego pewni. Z pewnością warto pomagać dzieciom w utrzymaniu prawidłowej wagi, ponieważ ma to wiele korzyści zdrowotnych. Aby zapobiec nadmiernemu przyrostowi masy ciała u dziecka, można:

• Zwracać uwagę na ilość kalorii w diecie dziecka – ale bez nadmiernego ograniczania jedzenia.

• Zachęcaj do regularnej aktywności fizycznej.

• Modeluj zdrowe nawyki żywieniowe i ruchowe swoich dzieci.

• Ściśle współpracuj z pediatrą swojego dziecka.

Co zrobić, jeśli dziecko zaczęło już wcześnie dojrzewać? W takim przypadku utrata wagi może być nadal dobrym pomysłem, jeśli dziecko ma nadwagę, ale nie zatrzyma tego procesu. „Nie ma dowodów na to, że utrata wagi będzie miała jakikolwiek wpływ na dziecko, które już ma przedwczesne dojrzewanie płciowe” – mówi Kaplowitz.

Niektórzy rodzice czują się winni, gdy ich dzieci przedwcześnie dojrzewają. Wydaje im się, że powinni byli być w stanie temu zapobiec. Tak jednak nie jest. Eksperci nadal nie wiedzą, dlaczego niektóre dzieci wcześnie rozpoczynają dojrzewanie płciowe. Istnieje tak wiele czynników, które wydają się być z tym związane – nie tylko waga, ale także genetyka, płeć, rasa, a może nawet narażenie na działanie substancji chemicznych w środowisku.

Na razie należy ściśle współpracować z pediatrą i endokrynologiem dziecięcym. Choć może cię to niepokoić, przedwczesne dojrzewanie płciowe jest bardzo uleczalnym schorzeniem.

„Większość dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym naprawdę dobrze sobie radzi” – mówi Josefson. „To rodzice często bardziej się tym przejmują”.

Zrozumienie, na co zwracają uwagę lekarze przy diagnozowaniu przedwczesnego dojrzewania płciowego i jakie leczenie może je powstrzymać.

Mogłoby się wydawać, że rozpoznanie wczesnego dojrzewania płciowego jest proste. Czy nie jest to wystarczający dowód na to, że u Twojej 6-letniej córki zaczynają się rozwijać piersi, a u 7-letniego syna pojawiają się włosy pod pachami?

W rzeczywistości tak nie jest. Wczesne dojrzewanie może być trudne do zdiagnozowania, nawet dla ekspertów. Jak więc lekarze ustalają diagnozę i plan leczenia przedwczesnego dojrzewania płciowego? Oto zestawienie niektórych elementów, które mogą wziąć pod uwagę.

Czy to przedwczesne dojrzewanie płciowe?

Za przedwczesne dojrzewanie płciowe uważa się takie, które rozpoczyna się średnio u dziewcząt poniżej 8 lat i chłopców poniżej 9 lat. Szacunki są różne, ale niektórzy eksperci twierdzą, że przedwczesne dojrzewanie płciowe dotyczy około 1 na 5 000 dzieci, z przewagą kobiet. Na przestrzeni lat zauważono, że wiek rozpoczęcia dojrzewania płciowego różni się w zależności od pochodzenia etnicznego.

„Spośród wszystkich dzieci, które są do mnie kierowane z powodu objawów przedwczesnego dojrzewania płciowego, tylko około 10% ma prawdziwe przedwczesne dojrzewanie płciowe” – mówi dr Paul Kaplowitz, ordynator oddziału endokrynologii w Children’s National Medical Center w Waszyngtonie – „Wielu rodziców, którzy się do mnie zgłaszają, jest bardzo zaniepokojonych bez powodu”.

Wiele dzieci, z którymi spotyka się Kaplowitz, cierpi na takie schorzenia, jak przedwczesna thelarche (rozwój piersi) i przedwczesna pubarche (pojawienie się włosów łonowych) – bez innych objawów. Jak twierdzi Kaplowitz, nie są to oznaki dojrzewania, lecz normalne zmiany.

Jami Josefson, endokrynolog z Children’s Memorial Hospital w Chicago, mówi: „Jeśli uważasz, że u Twojego dziecka występują objawy przedwczesnego dojrzewania płciowego, nie przyjmuj żadnych założeń. Poproś swojego pediatrę o skierowanie do specjalisty, np. endokrynologa dziecięcego.

Diagnozowanie wczesnego dojrzewania płciowego

Istnieją dwa rodzaje wczesnego dojrzewania płciowego. Najczęstszą formą jest centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe. Dzieje się tak, gdy mózg rozpoczyna normalny proces dojrzewania – wyzwalając uwalnianie różnych hormonów – ale robi to zbyt wcześnie. W większości przypadków nie jest znana przyczyna. Bardzo rzadko centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe ma przyczynę medyczną, taką jak infekcja lub narośl w mózgu.

Obwodowe przedwczesne dojrzewanie płciowe, znane również jako prekokalność obwodowa, jest mniej powszechne. Zwykle rozwija się w przypadku nadmiernego wytwarzania hormonów płciowych przez torbiel lub guz.

Aby zdiagnozować przedwczesne dojrzewanie płciowe, lekarz zadaje kilka pytań i przeprowadza kilka testów. Mogą one obejmować:

• Badanie fizykalne?

  ocena wszelkich zmian w organizmie

• Historia rodziny

  aby dowiedzieć się, czy przedwczesne dojrzewanie płciowe może występować w rodzinie

• Badania krwi

  aby sprawdzić poziom hormonów, a czasem tarczycy u dziecka

• Promieniowanie rentgenowskie

  Jest to sposób na sprawdzenie, jak szybko dziecko rośnie i czy może to mieć wpływ na ostateczny wzrost w wieku dorosłym.

• Rezonans magnetyczny

  rezonans magnetyczny mózgu jest czasem stosowany w celu wykluczenia problemów medycznych, które mogą być przyczyną centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego, takich jak guzy. Rezonans magnetyczny nie jest rutynowym badaniem u większości dzieci. Wykonuje się je, gdy bardziej prawdopodobna jest inna przyczyna, np. u dzieci poniżej 6. roku życia lub dzieci z innymi objawami.

• Ultrasonografy

  — Na przykład jajników, mogą być pomocne w niektórych przypadkach.

Wczesne dojrzewanie płciowe: Możliwości leczenia

W przypadku centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego standardowym sposobem leczenia są leki zwane analogami GnRH. Ich działanie polega na blokowaniu hormonów pochodzących z przysadki mózgowej, które wywołują dojrzewanie płciowe. Większość dzieci, które wymagają leczenia, otrzymuje te leki w postaci zastrzyków lub implantów.

• Zastrzyki

  są podawane w postaci comiesięcznych zastrzyków w mięśnie lub codziennych zastrzyków podawanych tuż pod skórę.

• Implanty

  to małe rurki – o długości nieco ponad cala – umieszczane pod skórą, zwykle w górnej części ramienia. Stopniowo uwalniają one lek do organizmu.

• Rozpylacze do nosa

  są podawane codziennie.

Analogi GnRH działają dość dobrze. W ciągu pierwszego miesiąca leczenia objawy dojrzewania płciowego mogą stać się bardziej wyraźne. Później jednak ustępują. „U dziewczynek piersi zmniejszają się po 6-12 miesiącach leczenia” – mówi Kaplowitz. „W niektórych przypadkach prawie znikają. „Efekty uboczne stosowania analogów GnRH są na ogół łagodne. Należą do nich bóle głowy, objawy menopauzy (takie jak uderzenia gorąca) i ropienie w miejscu wstrzyknięcia. Dotychczasowe wyniki badań nie wskazują na występowanie długoterminowych skutków ubocznych stosowania analogów GnRH.

Inne metody leczenia centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego obejmują:

• Progestyny.

  Zastrzyki z progestyny były kiedyś standardowym sposobem leczenia centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego. Są one mniej skuteczne niż analogi GnRH.

• Inne metody leczenia.

  W przypadkach, w których centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe zostało wywołane przez guz mózgu, konieczna może być operacja i naświetlania. Usunięcie guza nie zawsze powoduje ustąpienie wszystkich objawów.

Te metody leczenia opóźniają dojrzewanie płciowe tak długo, jak długo dziecko je stosuje.

Jak długo trwa leczenie centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego? To zależy od konkretnego dziecka i od tego, jak dobrze się rozwija. Po rozpoczęciu leczenia monitorowanie odbywa się co 1-3 miesiące. Odpowiedź na leczenie różni się w zależności od wieku rozpoczęcia leczenia. Niektóre badania sugerują, że dzieci nie odnoszą korzyści z leczenia po 11 roku życia.

Leczenie obwodowego przedwczesnego dojrzewania płciowego jest zupełnie inne. Zależy ono od przyczyny. W niektórych przypadkach może być konieczna operacja usunięcia guza lub torbieli z jajników lub jąder. W niektórych przypadkach pomocne mogą być leki.

Centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe: Uwagi dotyczące leczenia

Chociaż leczenie centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego przynosi dobre rezultaty, nie wszystkie dzieci mogą go potrzebować. Jak lekarz może podjąć decyzję? Oto kilka kwestii, które może rozważyć.

• Czas od postawienia diagnozy.

  Po zauważeniu u dziecka objawów wczesnego dojrzewania płciowego lekarz może odczekać do sześciu miesięcy przed podjęciem decyzji o leczeniu. U niektórych dzieci z widocznym przedwczesnym dojrzewaniem płciowym objawy spowalniają lub ustępują samoistnie.

• Wiek.

  Im młodsze dziecko, tym większe prawdopodobieństwo, że lekarz zasugeruje leczenie. Siedem i pół letnia dziewczynka z objawami wczesnego dojrzewania może nie potrzebować leczenia. Jest ona już bliska normalnego wieku dojrzewania. Leczenie może przynieść większe korzyści dziewczynce 5- lub 6-letniej.

• Tempo rozwoju.

  Kluczowe znaczenie ma tempo, w jakim przebiega proces dojrzewania. Jeśli u dziewczyny rozwijają się piersi, ale dzieje się to powoli, lekarz może zalecić wstrzymanie się z decyzją. Natomiast szybkie zmiany – nawet u starszego dziecka – mogą oznaczać, że leczenie jest dobrym pomysłem.

• Aktualna wysokość.

  Jak twierdzi Kaplowitz, bez leczenia większość dzieci z centralnym przedwczesnym dojrzewaniem płciowym osiąga w wieku dorosłym przeciętny wzrost. Jednak niektóre dzieci są w grupie podwyższonego ryzyka, że będą niskimi dorosłymi – dotyczy to zwłaszcza dzieci, które nie ukończyły 6 lat i dzieci, które są znacznie niższe niż przeciętnie, gdy zaczynają mieć objawy. W przypadku tych dzieci lekarz prawdopodobnie zaleci leczenie.

• Dojrzałość emocjonalna.

  Jest to związane z wiekiem, ale stanowi odrębną kwestię. Niektóre dzieci trudniej znoszą fizyczne i emocjonalne zmiany związane z okresem dojrzewania. Miesiączka może być dla niektórych bardzo młodych dziewczynek dezorientująca, a nawet przerażająca.

Współpraca z lekarzem dziecka

Jeśli uważasz, że u Twojego dziecka występują objawy przedwczesnego dojrzewania płciowego, nie zwlekaj z uzyskaniem pomocy. Jak mówi Josefson, jeśli będziesz zwlekać zbyt długo, trudniej będzie kontrolować rozwój sytuacji.

Nie ma niezawodnej recepty na to, kiedy dziecko wymaga leczenia. Lekarze stosują różne podejścia. Ważne jest, aby znaleźć lekarza, któremu się ufa. Jeśli nie odpowiadają ci jego sugestie, zasięgnij drugiej opinii – radzi Kaplowitz.

Staraj się unikać własnych lęków – i oddziel uczucia dziecka od swoich własnych. Podczas gdy Ty możesz się martwić możliwymi skutkami wczesnego dojrzewania, Twoje dziecko może sobie radzić.

Jeśli dziecko czuje się niepewnie z powodu zmian w swoim ciele lub dokucza mu się w szkole, pomocny może okazać się terapeuta. Poproś swojego lekarza o skierowanie do kogoś, kto ma doświadczenie w leczeniu dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym.

Wczesne dojrzewanie płciowe: Rozmowy z dziećmi

Nie pozostawiaj wszystkiego ekspertom. Ty także masz ważną rolę do odegrania. Rozmowa z dzieckiem na temat wczesnego dojrzewania może nie być łatwa – pewnie myślałaś, że ta straszna rozmowa o seksie jest odległa o co najmniej kilka lat – ale musisz to zrobić.

„Rodzice naprawdę muszą nauczyć swoje dzieci z wczesnym okresem dojrzewania, czego mogą się spodziewać, kiedy ich ciało się zmienia” – mówi Kaplowitz. „Zauważyłam, że gdy rodzice poświęcają czas na wyjaśnienie, co się dzieje i przygotowanie dzieci, często radzą sobie z tym całkiem dobrze”.

Jak mówi Josefson, jedną z najważniejszych rzeczy, jakie można zrobić, jest zapewnienie dzieci, że są normalne. Nie cierpią na żadną chorobę i nie powinny postrzegać siebie jako chorych.

„Rodzice powinni pomóc dzieciom zrozumieć, że centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe nie jest wielkim problemem medycznym, o który należy się martwić” – mówi Josefson. „Przechodzą przez normalny proces, przez który przechodzą wszyscy. Być może zaczął się wcześniej niż zwykle, ale nadal jest normalny”.

Lekarz wyjaśnia zasady stosowania filtrów przeciwsłonecznych i ochrony przed słońcem u niemowląt i dzieci w wieku gimnazjalnym.

Leniwe dni na basenie lub plaży to dla wielu rodzin rytuał związany z ciepłą pogodą. Jeśli jednak ulegasz pokusie, by pozwolić dziecku bawić się na świeżym powietrzu choćby przez kilka minut bez odpowiedniej ochrony przeciwsłonecznej, podejmujesz niezdrowe ryzyko.

„Wystarczy jedno poważne oparzenie słoneczne, aby potencjalnie podwoić szanse dziecka na zachorowanie na czerniaka w późniejszym okresie życia” – mówi dr Andrea Cambio, dermatolog dziecięcy z certyfikatem FAAD. „Naprawdę musimy się sprężyć i chronić naszą młodzież”.

Nakładaj krem z filtrem przeciwsłonecznym C Bez wyjątków

Pamiętasz, jak bardzo zachwycałaś się gładką skórą swojego dziecka? Nie pozwól, aby słońce zniszczyło to piękne płótno. Ultrafioletowe promienie słoneczne uszkadzają skórę i mogą prowadzić do powstawania zmarszczek i nowotworów w późniejszym okresie. Nie ma czegoś takiego jak zdrowa opalenizna; opalenizna jest oznaką uszkodzenia skóry przez słońce.

Przed wyjściem na dwór zawsze nakładaj na dziecko krem z filtrem przeciwsłonecznym. Zrób z tego zabawną grę. Naucz dziecko literować „BEENS”, aby pomóc Ci pamiętać o pokryciu często zapominanych miejsc: tył kolan, uszy, okolice oczu, szyja i skóra głowy.

Nakładaj krem z filtrem przeciwsłonecznym 15-30 minut przed wyjściem na zewnątrz. Następnie ponawiaj aplikację co 2 godziny lub wcześniej, jeśli dziecko pływało. Wodoodporny filtr przeciwsłoneczny zużywa się – sprawdź na etykiecie, kiedy należy go ponownie nałożyć.

Jeżeli Twoje dziecko uczęszcza do szkoły lub przedszkola, upewnij się, że nauczyciele zostali poinformowani o konieczności stosowania kremu z filtrem przed każdym wyjściem na zewnątrz.

Wybierz filtr przeciwsłoneczny przyjazny dla dziecka

Nie możesz się zdecydować, który filtr przeciwsłoneczny jest najlepszy dla Twojego dziecka? Cambio i pediatra Jerome A. Paulson, MD, FAAP, dyrektor medyczny ds. krajowych i globalnych w Child Health Advocacy Institute of Children’s National Medical Center w Waszyngtonie, D.C., podzielili się kilkoma zaleceniami przyjaznymi dla dzieci.

Wybieraj produkty z filtrem przeciwsłonecznym zawierające tlenek cynku lub dwutlenek tytanu, ponieważ związki te są mniej drażniące niż inne i nie wchłaniają się w skórę. „Te składniki są obecnie prawdopodobnie najbezpieczniejsze” – mówi Paulson.

Istnieją pewne obawy, że inne składniki filtrów przeciwsłonecznych, zwłaszcza oksybenzon i palmitynian retinylu (forma witaminy A), mogą być szkodliwe. Jednak oba te związki są dopuszczone przez FDA do stosowania w filtrach przeciwsłonecznych.

• Wybieraj preparaty z filtrem przeciwsłonecznym o współczynniku ochrony przeciwsłonecznej (SPF) 30 lub wyższym.

• Upewnij się, że jest oznaczony jako „o szerokim spektrum działania”, co oznacza, że blokuje zarówno promieniowanie słoneczne UVA, jak i UVB.

• Pozwól dziecku wybrać kolorowy lub pachnący krem do opalania. Zrezygnuj z tego pomysłu, jeśli dziecko ma wrażliwą skórę lub cierpi na chorobę alergiczną, np. egzemę.

• Na twarz najlepiej stosować kremy z filtrem przeciwsłonecznym w sztyfcie, ponieważ są one mniej podatne na kapanie.

• Cambio lubi kremy przeciwsłoneczne w sprayu dla dzieci, ponieważ są one łatwe w aplikacji. Podczas rozpylania należy zakryć twarz dziecka, zrobić śmieszną minę lub wstrzymać oddech na pięć sekund.

Zakryj się od stóp do głów

Ochrona przeciwsłoneczna to tylko część bezpieczeństwa przed słońcem. Paulson zaleca przebywanie w pomieszczeniach od godziny 10 do 16, kiedy promienie słoneczne są najsilniejsze.

Pomocne może być także ubranie. „Najlepszą ochroną przed słońcem jest coś, co całkowicie blokuje dostęp promieni słonecznych do skóry, czyli ubranie, jeśli nie przebywasz w budynku” – mówi Paulson.

Zapomnij jednak o wrzucaniu na siebie białej, cienkiej koszulki. Biała koszulka ma ograniczoną wartość ochronną. Jeśli przez nią widać, słońce może przez nią prześwitywać i spalać skórę. Najlepsza jest ciemna, obcisła odzież, która zakrywa całą odsłoniętą skórę.

Można też kupić odzież, która jest specjalnie impregnowana środkami chemicznymi chroniącymi przed ultrafioletowym promieniowaniem słonecznym. Firma Cambio zaleca odzież chroniącą przed słońcem, taką jak dziecięce kąpielówki lub koszulki ochronne, o współczynniku ochrony przed promieniowaniem ultrafioletowym (UPF) wynoszącym 30 lub więcej. Odzież traci swój współczynnik UPF po kilku praniach, dlatego należy sprawdzać na metkach instrukcje dotyczące pielęgnacji.

Nie chcesz kupować nowych ubrań? Skin Cancer Foundation poleca SunGuard, dodatek do prania, który zawiera filtr przeciwsłoneczny o nazwie Tinosorb FD. Wrzuć go do prania, a Twoje ubrania natychmiast uzyskają współczynnik UPF 30. Ochrona utrzymuje się przez około 20 prań.

Noś kapelusz

Niech dziecko skorzysta z rady Barneya i założy na dwór głupi kapelusz. Zabierz dziecko na zakupy, ale pamiętaj, aby kupić kapelusz z szerokim rondem, który rzuca cień na twarz. Za stary na Barneya? Poszukaj logo ulubionej drużyny sportowej lub szkoły.

Okulary przeciwsłoneczne to kolejny niezbędnik na świeżym powietrzu. Stanowią one ważny element ochrony przeciwsłonecznej i są zalecane dla dzieci w każdym wieku. Upewnij się, że filtrują zarówno promienie UVB, jak i UVA.

Dwuletnia Anna Cheever nigdy nie wychodzi na dwór bez okularów przeciwsłonecznych i kapelusza. Nosi kapelusz od urodzenia, a dziś przypomni o tym mamie, jeśli o tym zapomni.

„Chcę, aby zakładanie kapelusza i kremu przeciwsłonecznego za każdym razem, gdy wychodzi na zewnątrz, stało się dla niej drugą naturą” – mówi jej mama Kara Cheever. „Mam nadzieję, że nadal będzie przestrzegać dobrych nawyków dotyczących ochrony przed słońcem, które razem praktykujemy”.

Bycie wzorem do naśladowania jest bardzo ważne, aby pomóc dzieciom wyrobić sobie zdrowe nawyki korzystania ze słońca. Jeśli zobaczą, że nie używasz kremu z filtrem, opalasz się lub nie nosisz kapelusza, są szanse, że same też będą to robić.

Łagodzenie oparzeń słonecznych

Jeśli Twoje dziecko doznało oparzenia słonecznego, a jest aktywne i chętne do zabawy i nie ma żadnych pęcherzy, oto jak możesz sprawić, by poczuło się lepiej.

• Połóż chłodny kompres na oparzeniu słonecznym.

• Nałóż żel aloesowy na poparzoną skórę. Przed użyciem włóż aloes na kilka minut do lodówki.

• Podać acetaminofen lub ibuprofen. Należy skonsultować się z lekarzem w celu ustalenia właściwej dawki.

• Podawaj dziecku dużą ilość płynów.

Nie należy stosować dostępnych bez recepty środków przeciwbólowych zawierających benzokainę na oparzoną słońcem skórę. (Są to tzw. środki znieczulające miejscowo). Często mogą one nasilać ból, a niektóre osoby są uczulone na ten składnik.

Jeżeli dziecko źle się czuje lub wygląda, gorączkuje lub ma pęcherze, należy skorzystać z pomocy lekarskiej.

Unikanie drażniących oparów, które mogą powodować zaczerwienienie i łzawienie oczu.

Czy Twoje dziecko ma zaczerwienione, podrażnione oczy? Może to być wynikiem narażenia na lotne związki organiczne (LZO) i ozon z powszechnie stosowanych produktów domowych.

„LZO są naprawdę wszędzie” – mówi Sonya Lunder, MPH, starszy analityk w Environmental Working Group w Waszyngtonie. Znajdują się w środkach czyszczących, rozpuszczalnikach, farbach, meblach, dywanach i zanieczyszczeniach zewnętrznych.

Lotne związki organiczne są częstą przyczyną podrażnień dróg oddechowych i oczu u dzieci. Co więcej, mogą one generować gaz – ozon. Ozon, znajdujący się wysoko w atmosferze, pomaga chronić Ziemię przed promieniowaniem ultrafioletowym, natomiast w pobliżu ziemi może wyrządzić prawdziwe szkody.

Choć całkowite wyeliminowanie lotnych związków organicznych z domu nie jest możliwe, możesz zrobić wiele, aby zmniejszyć narażenie dziecka na ich działanie. Oto jak.

Jak wpływają na nas lotne związki organiczne?

LZO to powszechne związki chemiczne; niektóre z nich występują naturalnie, a inne są wytwarzane przez ludzi. Chociaż w nazwie jest słowo „organiczny”, nie chodzi tu o taki rodzaj „organiczności”, jak w przypadku organicznych brokułów, których nie chce zjeść Twój przedszkolak. Słowo „organiczny” w tym przypadku odnosi się do sposobu, w jaki związki te są klasyfikowane przez chemików.

LZO mogą mieć poważny wpływ na jakość powietrza w Twoim domu. Badania wykazały, że powietrze w pomieszczeniach może być do 10 razy gorsze od powietrza na zewnątrz. LZO stanowią dużą część tego problemu. Kiedy niektóre lotne związki organiczne łączą się ze światłem słonecznym, tworzą ozon – gaz, który jest głównym składnikiem smogu.

Jakie są skutki zdrowotne lotnych związków organicznych i ozonu? Mogą one powodować

• Podrażnienie oczu – zaczerwienienie, swędzenie i łzawienie

• Kaszel

• Zaostrzenie objawów alergii i astmy

• Ból głowy

Jednym z dodatkowych problemów jest to, że lotne związki organiczne i ozon mogą się skoncentrować w domu, mówi Lunder. Na zewnątrz zanieczyszczenia mają do dyspozycji całą atmosferę, w której mogą się rozpraszać. We wnętrzach – gdzie spędzamy około 90% życia – gazy te mogą zostać uwięzione i pozostać w powietrzu.

Dzieci i lotne związki organiczne

Jak twierdzą eksperci, dzieci są szczególnie narażone na działanie lotnych związków organicznych i ozonu ze względu na swój rozmiar i rozwijające się ciało.

Dzieci znajdują się blisko ziemi” – mówi dr Harvey Karp, pediatra i autor książki „Najszczęśliwszy maluch w bloku”. „Mają kontakt z chemikaliami znajdującymi się na podłodze, dywanie lub meblach”. Nieustannie wkładają palce do oczu i ust, a przy okazji przenoszą wszelkie pozostałości chemikaliów, których się uczepią. A proporcjonalnie dzieci wdychają więcej powietrza na minutę niż dorośli.

Niestety, wielu rodziców o dobrych intencjach naraża swoje dzieci na kontakt z wysokim poziomem lotnych związków organicznych. Jeśli urządzasz pokój zabaw dla przedszkolaka lub pokój dziecięcy dla noworodka, właśnie wtedy możesz nieumyślnie uwolnić lotne związki organiczne do swojego domu, mówi dr Neeta Ogden, alergolog z Closter, N.J.

Ochrona dzieci przed lotnymi związkami organicznymi i ozonem

Nie jest trudno obniżyć poziom lotnych związków organicznych, a każda odrobina robi różnicę. Oto kilka wskazówek.

• Wybieraj bezpieczniejsze środki czyszczące.

  Silne środki czyszczące są częstym źródłem lotnych związków organicznych. Rozważ łagodniejsze, bezzapachowe produkty. „Naturalne” nie zawsze jest lepsze. „Ludzie mogą zakładać, że sosnowe i cytrusowe środki czyszczące to dobry wybór” – mówi Lunder – „ale wydzielają one lotne związki organiczne”.

• Jeśli masz dywany, nie używaj chemicznych środków do czyszczenia dywanów.

  Możesz martwić się o brud uwięziony na dywanie w pokoju dziecinnym. Jednak użycie chemicznego środka do czyszczenia dywanów może spowodować zastąpienie brudu czymś gorszym – silnymi rozpuszczalnikami chemicznymi, podobnymi do tych używanych w pralniach chemicznych. Lunder zaleca stosowanie odkurzacza wyposażonego w filtr HEPA, który wychwytuje substancje drażniące i alergeny. Jeśli to nie wystarczy, warto rozważyć użycie maszyny czyszczącej na parę wodną bez detergentów.

• Zapytaj o techniki sprzątania w przedszkolu lub szkole.

  Twój dom nie jest jedynym miejscem, w którym dziecko może być narażone na działanie lotnych związków organicznych, mówi Lunder. Pomyśl o możliwym narażeniu w żłobku, przedszkolu lub szkole. Zapytaj nauczycieli, w jaki sposób sprzątana jest placówka i jakich produktów używają. Jeśli nie używają łagodnych środków czyszczących, sprawdź, czy można to zmienić – i upewnij się, że większość sprzątania odbywa się po wyjściu dzieci.

• Zachowaj ostrożność podczas remontów.

  Przed rozpoczęciem remontu domu należy wziąć pod uwagę narażenie na lotne związki organiczne i ozon. Farba była kiedyś powszechnym źródłem lotnych związków organicznych, ale obecnie o wiele łatwiej jest znaleźć inne rozwiązania. W każdym sklepie z farbami powinny być dostępne farby o niskiej zawartości lotnych związków organicznych lub niezawierające ich wcale.

• Jeśli to możliwe, unikaj wykładzin dywanowych.

  Zastanów się dwa razy, zanim wymienisz wykładzinę w pokoju dziecinnym. Dywany i klej używany do ich mocowania do podłogi są częstym źródłem lotnych związków organicznych. Jeśli możesz, rozważ rezygnację z nich. Są też dodatkowe korzyści zdrowotne, ponieważ dywany mogą zatrzymywać alergeny i substancje drażniące. Martwisz się, że Twoja podłoga wygląda zbyt goło? „Pomyśl o zakupie kilku dywanów wykonanych w 100% z włókien naturalnych, takich jak wełna” – mówi Ogden. „Naprawdę chcesz mieć dywany, które można prać”.

• Zrównoważenie efektywności energetycznej z jakością powietrza.

  Nasza obecna fiksacja na punkcie dobrze ocieplonych, energooszczędnych domów ma swoje minusy. „Im bardziej szczelny dom, tym gorsza wentylacja” – mówi Lunder. „LZO mogą zostać uwięzione w środku”. Zanim uszczelnisz każde okno i drzwi, zastanów się, jak ważna jest również wentylacja.

• Powiedz „nie” osłonom przed plamami.

  Jeśli kupujesz nową kanapę, a w domu są małe i podatne na wypadki dzieci, opcjonalna osłona przed plamami jest kusząca. Lunder zaleca jednak zrezygnowanie z niej. Silne substancje chemiczne zawarte w odplamiaczach mogą powodować podrażnienia skóry, dróg oddechowych i oczu. Zamiast tego wybierz kolor, który ukryje przyszłe rozlane soki na całą dekadę.

• Wybierz meble z prawdziwego drewna.

  Kupujesz meble do pokoju dziecka? Ceny regałów lub półek mogą wyglądać atrakcyjnie, ale zastanów się, z czego są wykonane. Tania płyta wiórowa może emitować lotne związki organiczne przez tygodnie lub miesiące. Najlepiej wybrać meble wykonane z litego, twardego drewna. Jeśli nie, do mebli, które mogą wydzielać lotne związki organiczne, użyj środka uszczelniającego o niskiej zawartości lotnych związków organicznych.

Inne wskazówki dotyczące unikania lotnych związków organicznych i ozonu

• Obserwuj poziom ozonu na zewnątrz.

  Ozon na zewnątrz może stanowić poważny problem dla niektórych dzieci. Wiele gmin ogłasza „alarmy ozonowe”, gdy poziom ozonu jest niebezpiecznie wysoki. W gorące letnie dni z wysokim poziomem ozonu najlepiej jest zatrzymać w domu dziecko z alergią lub astmą.

• Starannie wybieraj oczyszczacze powietrza.

  Niektóre oczyszczacze powietrza „oczyszczają” powietrze, emitując do domu duże ilości ozonu. Kalifornia zakazała stosowania tych urządzeń ze względu na ich szkodliwość dla zdrowia, ale są one nadal szeroko dostępne w innych krajach. Chociaż wszystkie oczyszczacze powietrza wydzielają niewielkie ilości ozonu, należy skonsultować się z producentem, aby upewnić się, że dany system oczyszczania powietrza ma dopuszczalny poziom produktów ubocznych ozonu.

• Wentylacja.

  Pamiętaj, że nie chodzi tylko o lotne związki organiczne i ozon – chodzi o stężenie tych gazów. Jeśli używasz produktu, który może wydzielać lotne związki organiczne, upewnij się, że otwierasz okno, mówi Lunder. Jeśli w domu znajdują się źródła lotnych związków organicznych, których nie można łatwo usunąć, używaj wentylatorów i trzymaj uchylone okno, aby zapewnić cyrkulację powietrza w całym domu.

Lekarz opisuje zespół Aperta, zaburzenie genetyczne, które może powodować nieprawidłowości w kształtowaniu się głowy i innych części ciała.

Przyczyny zespołu Aperta

Zespół Aperta jest spowodowany rzadką mutacją jednego genu. Ten zmutowany gen jest normalnie odpowiedzialny za prowadzenie kości do łączenia się ze sobą we właściwym czasie w trakcie rozwoju. W prawie wszystkich przypadkach mutacja genu zespołu Aperta wydaje się być przypadkowa. Tylko jedno na 65 000 dzieci rodzi się z zespołem Aperta.

Objawy zespołu Aperta

Wadliwy gen u dzieci z zespołem Aperta umożliwia przedwczesne zrastanie się kości czaszki, co jest procesem zwanym kraniosynostozą. Mózg nadal rośnie wewnątrz nieprawidłowej czaszki, wywierając nacisk na kości czaszki i twarzy.

Nieprawidłowy wzrost czaszki i twarzy w zespole Aperta powoduje główne oznaki i objawy choroby:

• Głowa jest długa, z wysokim czołem

• Szeroko rozstawione, wybałuszone oczy, często ze słabo zamykającymi się powiekami

• Zapadnięta środkowa część twarzy

Inne objawy zespołu Aperta również wynikają z nieprawidłowego wzrostu czaszki:

• Słaby rozwój intelektualny (u niektórych dzieci z zespołem Aperta)

• Obturacyjny bezdech senny

• Powtarzające się infekcje ucha lub zatok

• Utrata słuchu

• Stłoczone zęby z powodu niedorozwoju szczęki

Nieprawidłowe zrastanie się kości dłoni i stóp (syndaktylia) – z dłońmi lub stopami przypominającymi dłonie i stopy w kształcie szpilek – to również częste objawy zespołu Aperta. Niektóre dzieci z zespołem Aperta mają również problemy z sercem, układem pokarmowym lub moczowym.

?

Diagnoza zespołu Aperta

Lekarze często podejrzewają zespół Aperta lub inny zespół kraniosynostozy po urodzeniu, ze względu na wygląd noworodka. Badania genetyczne zazwyczaj pozwalają zidentyfikować zespół Aperta lub inną przyczynę nieprawidłowego wykształcenia czaszki.

Leczenie zespołu Aperta

Na zespół Aperta nie jest znane żadne lekarstwo. Główną metodą leczenia zespołu Aperta jest operacja mająca na celu skorygowanie nieprawidłowych połączeń między kośćmi.

Ogólnie rzecz biorąc, operacja w przypadku zespołu Aperta przebiega w trzech etapach:

1. Uwolnienie zrostu kości czaszki (uwolnienie kraniosynostozy). Chirurg rozdziela nieprawidłowo zrastające się kości czaszki i częściowo zmienia układ niektórych z nich. Operacja ta jest zwykle wykonywana, gdy dziecko jest w wieku od 6 do 8 miesięcy.

2. Przesunięcie środkowej części twarzy. Gdy dziecko z zespołem Aperta rośnie, kości twarzy ponownie stają się nieprawidłowo ustawione. Chirurg przecina kości szczęki i policzków i przesuwa je do przodu, do bardziej normalnej pozycji. Operacja ta może być wykonana w dowolnym momencie między 4 a 12 rokiem życia. Może być konieczna dodatkowa operacja korekcyjna, zwłaszcza gdy korekcja środkowej części twarzy jest wykonywana w młodym wieku.

3. Korekcja szeroko rozstawionych oczu (korekcja hiperteloryzmu). Chirurg usuwa klin kości w czaszce pomiędzy oczami. Chirurg zbliża gałki oczne do siebie i może również skorygować szczękę.

Inne metody leczenia zespołu Aperta obejmują:

• Krople do oczu w ciągu dnia, a na noc maść nawilżająca do oczu; krople te mogą zapobiec niebezpiecznemu wysychaniu oczu, które może wystąpić w zespole Aperta.

• Ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP); dziecko z zespołem Aperta i obturacyjnym bezdechem sennym może w nocy nosić maskę podłączoną do małego urządzenia. Urządzenie wytwarza ciśnienie, które utrzymuje drogi oddechowe dziecka otwarte podczas snu.

• Antybiotyki. Dzieci z zespołem Aperta są podatne na infekcje uszu i zatok wywołane przez bakterie, co wymaga antybiotykoterapii.

• Tracheostomia chirurgiczna, czyli umieszczenie rurki do oddychania w szyi; zabieg ten można wykonać u dzieci z ciężkim obturacyjnym bezdechem sennym spowodowanym zespołem Aperta.

• Chirurgiczne założenie drenów do uszu (myringotomia) u dzieci z powtarzającymi się infekcjami uszu spowodowanymi zespołem Aperta.

U niektórych dzieci z zespołem Aperta korzystne mogą być inne zabiegi chirurgiczne, w zależności od indywidualnego wzorca problemów z formowaniem się kości twarzy.

Rokowanie w zespole Aperta

Dzieci z zespołem Aperta zazwyczaj wymagają operacji polegającej na uwolnieniu kości czaszki, aby umożliwić normalny rozwój mózgu. Im starsze jest dziecko przed operacją, tym mniejsze są szanse na osiągnięcie normalnych zdolności intelektualnych. Jednak nawet po wczesnej operacji niektóre struktury mózgu mogą pozostać słabo rozwinięte.

Ogólnie rzecz biorąc, dzieci, które są wychowywane przez rodziców, mają większe szanse na osiągnięcie normalnych zdolności intelektualnych. Około 4 na 10 dzieci z zespołem Aperta, które wychowują się w zdrowym środowisku rodzinnym, osiąga normalny iloraz inteligencji (IQ). Wśród dzieci z zespołem Aperta, które są umieszczane w placówkach opiekuńczych, tylko jedno na 18 osiąga normalny iloraz inteligencji. W jednym z badań troje ze 136 dzieci z zespołem Aperta ukończyło studia.

Dzieci z zespołem Aperta i innymi podobnymi schorzeniami, u których IQ jest w normie, nie wydają się mieć zwiększonego ryzyka wystąpienia problemów behawioralnych lub emocjonalnych. Mogą jednak wymagać dodatkowego wsparcia społecznego i emocjonalnego, aby pomóc im radzić sobie z chorobą. Dzieci z zespołem Aperta z niższym IQ często mają problemy behawioralne i emocjonalne.

Wśród dzieci z zespołem Aperta może występować duże zróżnicowanie – niektóre z nich są poważnie dotknięte chorobą, a inne tylko w niewielkim stopniu. Eksperci nie są pewni, dlaczego ta sama mutacja genu może powodować takie różnice w rokowaniu u dzieci z zespołem Aperta.

Oczekiwana długość życia dzieci z zespołem Aperta również jest różna. Dzieci z zespołem Aperta, które przeżyły dzieciństwo i nie mają problemów z sercem, mają prawdopodobnie normalną lub zbliżoną do normalnej średnią długość życia. Dzięki postępom w technikach chirurgicznych i dalszej opiece nad pacjentem, oczekiwana długość życia prawdopodobnie się wydłuża.

Lekarz wyjaśnia najczęstsze przyczyny zaparć u maluchów i sposoby ich leczenia.

Nawet coś tak podstawowego jak pójście do łazienki może być kłopotliwe. Podczas gdy niektóre maluchy chodzą do łazienki codziennie jak w zegarku, inne mogą nie wypróżniać się przez dwa, trzy, a nawet więcej dni.

Widok pustej toalety dzień po dniu może napawać rodziców paniką, ale zaparcia u maluchów nie są zazwyczaj oznaką żadnej poważnej choroby. Najczęściej jest to spowodowane problemem, który łatwo rozwiązać, takim jak dieta lub ignorowanie potrzeby wypróżnienia.

Skąd więc możesz wiedzieć, czy rzadkie wizyty w toalecie są normalne dla Twojego dziecka, czy też naprawdę masz zaparcia u malucha? Czytaj dalej, by dowiedzieć się, kiedy zaparcie u malucha jest problemem i jak je leczyć.

Czy mój maluch ma zaparcia?

Przeciętny maluch (jeśli istnieje coś takiego) wypróżnia się raz dziennie. Zazwyczaj dziecko, które wypróżnia się rzadziej niż trzy razy w tygodniu (lub rzadziej niż zwykle), a jego stolce są twarde i trudne do oddania, ma zaparcia. Ponadto, według Amerykańskiej Akademii Pediatrii, zaparcia mogą występować u każdego dziecka, którego stolce są duże, twarde, suche i towarzyszą im bolesne wypróżnienia, brudzenie się między wypróżnieniami lub krew na zewnątrz stolca.

Nie przejmuj się, jeśli Twoje dziecko ma zaparcia – to zupełnie normalne od czasu do czasu. Ale jeśli zaparcia malucha trwają przez dwa tygodnie lub dłużej, nazywa się to zaparciami przewlekłymi i należy skontaktować się z pediatrą.

Twój lekarz może poprosić cię o śledzenie wypróżnień twojego dziecka – jak często się pojawiają, jak duże i twarde są oraz czy w stolcu twojego malucha jest krew. Należy również zwrócić uwagę na inne objawy, które mogą wystąpić wraz z zaparciami, takie jak:

• Ból brzucha

• Wzdęcia

• Nudności

• Utrata apetytu

• Ogólna nerwowość

• Płacz lub krzyk podczas wypróżniania

• Unikanie toalety (oznaki, że dziecko to robi, to zaciskanie pośladków, krzyżowanie nóg, czerwienienie się, pocenie się lub płacz)

• Plamy lub kawałki płynnego stolca w pieluszce lub bieliźnie (zabrudzenie)

?

Co powoduje zaparcia u maluchów?

Zaparcia u maluchów może powodować wiele różnych czynników, od diety po leki. Oto kilka najczęstszych przyczyn:

Winowajcą w wielu przypadkach zaparć u maluchów jest dieta, która jest zbyt bogata w przetworzone produkty spożywcze, nabiał i słodycze, a zbyt uboga w błonnik (np. pełne ziarna, owoce i warzywa). Niedostateczna ilość płynów może również prowadzić do zaparć, ponieważ sprawia, że stolce stają się twardsze. Każda zmiana w diecie – np. kiedy maluch przechodzi z mleka matki lub mieszanki na mleko krowie lub zaczyna jeść nowe pokarmy – może również wpływać na stolce.

Przeciętny dwulatek jest o wiele bardziej zainteresowany zabawą zabawkami niż pójściem do łazienki. Niektóre dzieci wstydzą się lub boją korzystać z toalety, zwłaszcza gdy jest to toaleta publiczna. Maluchy, które buntują się przeciwko procesowi szkolenia toaletowego, czasami wyrażają swoją walkę o władzę, odmawiając pójścia do toalety.

Zaparte maluchy, które w przeszłości miały bolesne wypróżnienia, czasami unikają korzystania z łazienki z obawy, że znowu będzie bolało. Niekorzystanie z łazienki może przerodzić się w nieprzyjemny cykl. Stolec zaczyna się gromadzić w dolnej części jelita, staje się coraz większy i twardszy, aż w końcu jego oddawanie staje się jeszcze trudniejsze i bolesne.

Wyjazd na wakacje i przebywanie z dala od normalnej toalety może sprawić, że niektóre maluchy nie chcą chodzić do łazienki.

Ćwiczenia pomagają w przechodzeniu pokarmu przez proces trawienia.

Zmiany w apetycie spowodowane chorobą żołądka lub inną chorobą mogą wpłynąć na dietę dziecka, prowadząc do zaparć.

Niektóre leki lub suplementy diety mogą prowadzić do zaparć u maluchów, w tym suplementy żelaza w dużych dawkach lub narkotyczne leki przeciwbólowe. Żelazo w małych dawkach zawarte w preparatach do żywienia niemowląt nie powoduje zaparć.

W rzadkich przypadkach problemy anatomiczne z jelitami, odbytem lub odbytnicą mogą powodować przewlekłe zaparcia. Mózgowe porażenie dziecięce i inne zaburzenia układu nerwowego mogą również wpływać na zdolność dziecka do załatwiania się w toalecie.

Sposoby leczenia zaparć u maluchów

Jeśli zaparcia u maluchów stanowią problem, możesz wypróbować jeden z poniższych środków zaradczych:

Aby zmiękczyć stolce i ułatwić ich oddawanie, należy zwiększyć ilość płynów niezawierających mleka i błonnika, które dziecko otrzymuje każdego dnia. Do pokarmów o wysokiej zawartości błonnika należą owoce i soki owocowe zawierające sorbitol (śliwki, mango, gruszki), warzywa (brokuły, groszek), fasola oraz pełnoziarniste pieczywo i płatki śniadaniowe. Należy ograniczyć pokarmy, które mogą nasilać zaparcia, takie jak tłuste i ubogie w błonnik pokarmy. Należy ograniczyć picie mleka do 16 uncji dziennie.

Upewnij się, że maluch wychodzi na dwór i bawi się przez co najmniej 30-60 minut dziennie. Dzięki ruchowi ciała poruszają się również jelita.

Zachęcaj dziecko do korzystania z toalety o regularnych porach w ciągu dnia, zwłaszcza po posiłkach i zawsze, gdy ma na to ochotę. Pozwól maluchowi siedzieć przez co najmniej 10 minut. Podłóż mały stołek pod stopy dziecka – dźwignia pomoże mu przeć. Nagradzaj malucha za korzystanie z toalety specjalną historyjką lub naklejką, aby stało się to pozytywnym doświadczeniem.

Lekarz może zalecić podawanie leków na zaparcia u malucha, zwłaszcza jeśli mają one charakter przewlekły. Być może trzeba będzie również omówić odstawienie lub zmianę leku przyjmowanego przez dziecko, jeśli jest on przyczyną zaparć.

Doktor wyjaśnia etapy rozwoju Piageta i ich odzwierciedlenie w rozwoju intelektualnym dziecka.

Etapy rozwoju Piageta są częścią teorii dotyczącej faz normalnego rozwoju intelektualnego, od niemowlęctwa do dorosłości. Obejmują one myślenie, osąd i wiedzę. Etapy te zostały nazwane na cześć psychologa i biologa rozwojowego Jeana Piageta, który rejestrował rozwój intelektualny i zdolności niemowląt, dzieci i nastolatków.

Cztery etapy rozwoju intelektualnego (lub poznawczego) według Piageta to:

• Sensoryczno-motoryczny. Od narodzin do 18-24 miesiąca życia

• Przedoperacyjny. Od okresu niemowlęcego (18-24 miesiące) do wczesnego dzieciństwa (7 lat)

• Konkretne działanie. Wiek od 7 do 11 lat

• Funkcjonowanie formalne. Dorastanie do dorosłości

Piaget przyznał, że niektóre dzieci mogą przechodzić przez poszczególne etapy w innym wieku niż średnia podana powyżej. Powiedział również, że niektóre dzieci mogą wykazywać cechy więcej niż jednego etapu w danym czasie.

Podkreślał jednak, że:

• Rozwój poznawczy zawsze przebiega w następującej kolejności.

• Etapy nie mogą być pomijane.

• Na każdym etapie pojawiają się nowe zdolności intelektualne i bardziej złożone rozumienie świata.

Teoria Piageta z 1936 roku stanowiła przełom, ponieważ odkrył on, że mózgi dzieci działają w zupełnie inny sposób niż mózgi dorosłych. Przed jego teorią wielu uważało, że dzieci nie są jeszcze zdolne do myślenia tak dobrze jak dorośli.

Niektórzy eksperci nie zgadzają się z jego koncepcją etapów. Zamiast tego uważają, że rozwój jest ciągły. Innym zarzutem jest to, że Piaget nie wziął pod uwagę wpływu kultury i środowiska społecznego dziecka na jego rozwój.

Etap sensomotoryczny

We wczesnych fazach rozwoju, według Piageta, niemowlęta są świadome tylko tego, co znajduje się tuż przed nimi. Skupiają się na tym, co widzą, co robią i na fizycznych interakcjach z najbliższym otoczeniem.

Ponieważ nie wiedzą jeszcze, jak reagują różne rzeczy, nieustannie eksperymentują. Potrząsają lub rzucają przedmiotami, wkładają je do ust i poznają świat metodą prób i błędów. W późniejszych etapach pojawiają się zachowania zorientowane na cel, które prowadzą do osiągnięcia pożądanego rezultatu.

Między 7. a 9. miesiącem życia niemowlęta zaczynają zdawać sobie sprawę, że dany przedmiot istnieje, mimo że nie mogą go już zobaczyć. Ten ważny kamień milowy – znany jako trwałość obiektu – jest znakiem, że rozwija się pamięć.

Po tym, jak niemowlęta zaczynają raczkować, stawać i chodzić, ich zwiększona ruchliwość fizyczna prowadzi do większego rozwoju poznawczego. Pod koniec etapu sensomotorycznego (18-24 miesiące) niemowlęta osiągają kolejny ważny kamień milowy – wczesny rozwój języka, znak, że rozwijają się u nich pewne zdolności symboliczne.

Etap przedoperacyjny

Na tym etapie (od niemowlęcia do 7 roku życia) małe dzieci są w stanie myśleć o rzeczach w sposób symboliczny. Ich język staje się bardziej dojrzały. Rozwija się także pamięć i wyobraźnia, co pozwala im rozumieć różnicę między przeszłością a przyszłością oraz bawić się w udawanie.

Jednak ich myślenie opiera się na intuicji i nadal nie jest w pełni logiczne. Nie potrafią jeszcze pojąć bardziej złożonych pojęć, takich jak przyczyna i skutek, czas i porównywanie.

Etap konkretno-operacyjny

W tym okresie dzieci w wieku podstawowym i młodzieńczym – od 7 do 11 lat – wykazują się logicznym, konkretnym rozumowaniem.

Myślenie dzieci staje się mniej skoncentrowane na sobie. Są coraz bardziej świadome wydarzeń zewnętrznych. Zaczynają zdawać sobie sprawę, że ich własne myśli i uczucia są wyjątkowe i mogą nie być podzielane przez innych, a nawet mogą nie być częścią rzeczywistości.

Jednak na tym etapie większość dzieci nadal nie potrafi myśleć abstrakcyjnie ani hipotetycznie.

Etap formalno-operacyjny

Młodzież, która osiąga ten czwarty etap rozwoju intelektualnego – zwykle w wieku powyżej 11 lat – jest w stanie używać symboli związanych z pojęciami abstrakcyjnymi, takimi jak algebra i nauki ścisłe. Potrafią myśleć o rzeczach w sposób systematyczny, wymyślać teorie i rozważać możliwości. Potrafią również rozważać abstrakcyjne relacje i pojęcia, takie jak sprawiedliwość.

Mimo że Piaget wierzył w rozwój intelektualny przez całe życie, podkreślał, że stadium formalnego funkcjonowania jest ostatnim etapem rozwoju poznawczego. Stwierdził również, że dalszy rozwój intelektualny u dorosłych zależy od gromadzenia wiedzy.

Koncepcje etapów rozwoju Piageta

Oprócz etapów rozwoju teoria Piageta zawiera kilka innych głównych pojęć.

Schematy to procesy myślowe, które są w istocie elementami składowymi wiedzy. Na przykład dziecko wie, że aby jeść, musi wykonać ruch ssania. To jest właśnie schemat.

Asymilacja to sposób wykorzystania istniejących schematów do interpretacji nowej sytuacji lub obiektu. Na przykład dziecko, które po raz pierwszy zobaczy skunksa, może nazwać go kotem.

Akomodacja to sytuacja, w której zmieniamy schemat lub tworzymy nowy, aby dopasować go do nowo poznanych informacji. Dziecko przystosowuje się, gdy rozumie, że nie wszystkie futrzaste, czworonożne stworzenia są kotami.

Równowaga występuje wtedy, gdy jesteśmy w stanie wykorzystać asymilację do przyswojenia większości nowych informacji, których się uczymy. Nie trzeba więc ciągle dodawać nowych schematów.

Wykorzystanie etapów rozwoju Piageta

Teoria Piageta wywarła wpływ na edukację i wychowanie. Oto kilka praktycznych sposobów, w jaki nauczyciele i rodzice mogą zastosować jego idee w praktyce:

• Pamiętaj, że dzieci często najlepiej uczą się poprzez wykonywanie zadań, a nie słuchanie o nich. Nauka rozwiązywania problemów nie jest czymś, czego można nauczyć. Trzeba ją odkryć.

• Proces uczenia się jest równie ważny (lub bardziej) niż efekt końcowy.

• Nie należy próbować uczyć dziecka czegoś, na co nie jest gotowe. Zgodnie z koncepcją etapów Piageta dzieci muszą opanować jeden poziom, zanim przejdą do następnego.

• Dzieci uczą się tak samo dużo od siebie nawzajem, jak od rodziców czy nauczycieli. Daj im projekty do wspólnego wykonania, a także zadania indywidualne.

Lekarz wyjaśnia przyczyny i leczenie zapalenia migdałków, infekcji, która może powodować infekcje dróg oddechowych i problemy z oddychaniem.

?

Co to są migdałki?

Migdałki to masa tkanki, która wraz z migdałkami pomaga zachować zdrowie, zatrzymując szkodliwe zarazki przedostające się przez nos lub usta. Migdałki produkują również przeciwciała, które pomagają organizmowi zwalczać infekcje. W przeciwieństwie do migdałków, które można łatwo zobaczyć, otwierając usta, migdałków nie widać. Lekarz musi użyć małego lusterka lub specjalnego instrumentu ze światłem, aby zobaczyć migdałki. Czasami może być wykonane zdjęcie rentgenowskie, aby lepiej je zobaczyć.

?

Chociaż migdałki odgrywają ważną rolę w utrzymaniu zdrowia, z wiekiem ich znaczenie maleje, ponieważ organizm jest w stanie zwalczać infekcje w inny sposób. W rzeczywistości, migdałki często zmniejszają się około 5 lub 6 roku życia i praktycznie zanikają w wieku nastoletnim.

?

?

Co to jest zapalenie migdałków?

Mimo że migdałki pomagają filtrować zarazki z organizmu, czasami mogą zostać przytłoczone przez bakterie i ulec zakażeniu. W takiej sytuacji dochodzi do ich zapalenia i obrzęku. Stan taki nazywany jest zapaleniem migdałków. Najczęściej występuje u dzieci, ale czasami dotyka także dorosłych.

Jakie są objawy zapalenia migdałków?

Objawy zapalenia migdałków mogą być różne, w zależności od tego, co jest przyczyną infekcji, ale mogą obejmować:

?

• ból gardła

• duszny nos

• obrzęk gruczołów na szyi

• ból ucha i inne problemy z uchem

?

Gdy nos jest zatkany, oddychanie przez niego może być wyzwaniem. Inne objawy zapalenia migdałków związane z zatkaniem nosa to:

?

• oddychanie przez usta

• mówienie nosowym głosem, tak jakbyś mówił z zaciśniętym nosem

• trudności z zasypianiem

• chrapanie lub bezdech senny (stan, w którym przestajesz oddychać na krótki czas podczas snu)

?

?

Jak leczy się zapalenie migdałków?

Zapalenie migdałków leczy się antybiotykami. Jeśli jednak dziecko ma częste infekcje, w tym infekcje ucha i zatok, lub antybiotyki nie pomagają, albo jeśli dziecko ma ciągłe problemy z oddychaniem, lekarz może skierować je do specjalisty, który może omówić operację usunięcia migdałków. Zabieg ten nazywa się adenoidektomią.

?

Specjalista może również zalecić jednoczesne usunięcie migdałków, ponieważ zapalenie migdałków i zapalenie migdałków często idą ze sobą w parze. Operacja usunięcia migdałków nazywana jest tonsillektomią – jest to najczęstsza operacja wykonywana u dzieci.

?

Lekarz prowadzący może wspólnie z dzieckiem omówić zalety i wady operacji i ustalić, czy jest ona konieczna.

?

?

Co się dzieje podczas adenoidektomii?

Zabieg adenoidektomii jest wykonywany przez lekarza specjalizującego się w chirurgii ucha, nosa i gardła. Zabieg przeprowadza się w szpitalu lub ambulatoryjnym ośrodku chirurgicznym w znieczuleniu ogólnym, co oznacza, że dziecko jest usypiane. Migdałki i/lub migdałki są usuwane przez usta, dzięki czemu nie wykonuje się żadnych dodatkowych nacięć poza miejscem, w którym usuwane są tkanki.

?

Większość pacjentów może wrócić do domu po zabiegu; należy jednak oczekiwać, że dziecko pozostanie w centrum chirurgicznym przez około cztery lub pięć godzin po zabiegu, aby można je było dokładnie monitorować. Lekarz może udzielić bardziej szczegółowych instrukcji, czego należy się spodziewać w zależności od szczególnych potrzeb zdrowotnych dziecka.

?

?

Powrót do zdrowia po adenoidektomii

Po zabiegu dziecko może odczuwać mdłości do czasu całkowitego ustąpienia działania znieczulenia. W ciągu tygodnia po zabiegu adenoidektomii dziecko może odczuwać następujące dolegliwości:

?

• Ból gardła:

  Gardło dziecka może być obolałe przez siedem do dziesięciu dni po zabiegu, a jedzenie może być niewygodne.

• Gorączka:

  Kilka dni po zabiegu dziecko może mieć niską gorączkę. Jeśli gorączka wzrośnie powyżej 102 F, należy skontaktować się z lekarzem. Należy zwrócić się do lekarza, jeżeli gorączce towarzyszą inne objawy, takie jak senność, nudności, wymioty, zmniejszenie ilości oddawanego moczu, ból głowy lub sztywność karku.

• Oddychanie przez usta:

  Po zabiegu może wystąpić oddychanie przez usta i chrapanie z powodu obrzęku gardła. Oddychanie powinno wrócić do normy po ustąpieniu obrzęku, zwykle po 10-14 dniach od zabiegu. W przypadku trudności z oddychaniem należy zwrócić się o pomoc lekarską.

• Ból:

  Niektóre bóle gardła i ucha są normalne przez kilka tygodni po zabiegu. Lekarz powinien przepisać leki, które pomogą opanować ból.

• Strupki w jamie ustnej:

  W miejscu, w którym usunięto migdałki i/lub migdałki, pojawią się grube, białe strupy. Jest to normalne i większość strupków odpada w małych kawałkach w ciągu 10 dni po zabiegu. Nie należy pozwalać dziecku na wydłubywanie strupków. Strupki te mogą być również przyczyną nieświeżego oddechu.

?

Oto kilka wskazówek, które ułatwią Twojemu dziecku powrót do zdrowia po adenoidektomii:

?

• Podawaj dziecku miękkie pokarmy, takie jak jajecznica, galaretka, zupa i lody. Najlepsze są pokarmy letnie lub lekko schłodzone.

• Upewnij się, że dziecko pije dużo płynów, aby uniknąć odwodnienia.

• Przez pierwsze kilka dni po operacji dziecko powinno jak najwięcej odpoczywać. Dziecko powinno móc wrócić do szkoły, gdy będzie mogło ponownie spożywać regularne posiłki, nie będzie już przyjmować leków przeciwbólowych i będzie mogło spokojnie przespać noc.

?

?

?

?

Adenoidektomia: Znak ostrzegawczy

Jeśli zauważysz, że z ust lub nosa dziecka wypływa jasnoczerwona krew, natychmiast zadzwoń do lekarza lub zabierz dziecko na pogotowie. Może to oznaczać, że strupy zostały zbyt szybko zdjęte. Można się spodziewać niewielkich plamek krwi w nosie lub w ślinie. Ponadto, jeśli oddychanie staje się tak trudne, że dziecko zaczyna świszczeć, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Może to być oznaką nadmiernej opuchlizny w obszarze operowanym i należy to natychmiast sprawdzić.

Operacja nigdy nie powinna być lekceważona. Przed podjęciem decyzji należy upewnić się, że uzyskano odpowiedzi na wszystkie pytania, a w razie jakichkolwiek wątpliwości należy zasięgnąć drugiej opinii innego wykwalifikowanego lekarza.

?