Lekarz mówi ci.

Lekarz radzi, jak utrzymać zdrowy trawnik – i to bez pestycydów.

Małe dzieci są szczególnie narażone na ryzyko związane z pestycydami. Ich ciała i układy odpornościowe wciąż się rozwijają. Są one także bardziej narażone na spędzanie czasu na trawniku, bawiąc się lub raczkując, a także na kontakt z pestycydami stosowanymi na trawniku.

Możliwe jest utrzymanie zdrowego i dobrze wyglądającego trawnika bez stosowania pestycydów. A jeśli już musisz stosować pestycydy, możesz pomóc zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie, stosując je ostrożnie i tylko wtedy, gdy są potrzebne.

Pielęgnacja trawnika: Zacznij od podstaw

Gdy trawnik jest zdrowy, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że opanują go chwasty lub szkodniki. Szkodniki często wskazują, że trawnik nie otrzymuje potrzebnych składników odżywczych.

Pierwszym krokiem do uzyskania zdrowego trawnika jest zdrowa gleba. Bez zdrowej gleby trawa i inne rośliny trudniej rosną i pozostają zdrowe. Badanie gleby wykaże, jaki jest jej odczyn i czy wymaga ona dodatkowych składników odżywczych. Większość traw radzi sobie najlepiej w glebie o pH pomiędzy 6,5 a 7,0. Jeśli okaże się, że gleba wymaga pomocy lub korekty pH, można dodać składniki odżywcze w razie potrzeby.

Większość trawników wymaga nawożenia raz do roku. W tym celu można napowietrzyć glebę kompostem o grubości od ćwierć do pół cala. Można też poszukać nawozu oznaczonego jako „wolno uwalniający się” lub „naturalny nawóz organiczny”.

Następnie należy dowiedzieć się, jakie rodzaje traw najlepiej sprawdzają się w danym regionie. Każdy rodzaj trawy ma inne zapotrzebowanie na wodę, słońce i temperaturę, dlatego wybór odpowiedniej dla danego klimatu trawy zwiększy szanse na zdrowy trawnik.

Dowiedz się, jak kosić

Sposób koszenia trawnika również może mieć znaczenie. Pozostawiając trawę nieco dłuższą – zwykle od 2 do 3 cm – można zwykle poprawić stan trawnika. Dzieje się tak dlatego, że liście dłuższej trawy mają lepszy dostęp do światła słonecznego, dzięki czemu trawa rośnie gęściej i tworzy głębsze korzenie.

Dłuższa trawa jest lepsza dla gleby, ponieważ zapewnia więcej cienia i pomaga glebie zachować wilgoć. Utrudnia także wzrost chwastów.

Aby kosić trawę na większej wysokości, być może trzeba będzie wyregulować ostrza kosiarki, ponieważ wiele z nich jest ustawionych zbyt nisko. Przyglądając się ostrzom, należy sprawdzić, czy są ostre. Koszenie z tępymi ostrzami może spowodować rozdarcie trawy i jej uszkodzenie.

Warto też kosić często, ścinając jednorazowo nie więcej niż jedną trzecią trawy. A te krótkie ścinki? Nie trzeba ich wrzucać do worka. Można zaoszczędzić czas i pieniądze, pozostawiając je na trawie w celu recyklingu azotu.

Mądrze korzystaj z wody

Wszystkie trawniki potrzebują wody do wzrostu. Jednak większość z nich jest podlewana zbyt często i za rzadko. Chociaż każdy rodzaj trawnika ma inne potrzeby w zakresie podlewania, dobrą zasadą jest podlewanie tylko wtedy, gdy jest to konieczne, a następnie podlewanie głębokie, z mniej więcej centymetrową warstwą wody.

Jeśli używasz zraszacza, możesz określić, kiedy podlałeś cal wody, umieszczając kilka puszek tej samej wielkości wokół obszaru podlewania. Następnie należy odmierzać czas potrzebny do napełnienia ich calową warstwą wody i wykorzystać ten czas jako wskazówkę. Węże zraszające lub nawadnianie kropelkowe są jednak bardziej opłacalne niż zraszacze.

Warto także pozwolić trawnikowi wyschnąć między kolejnymi podlewaniami. Gdy po przejściu po trawniku pozostaną ślady stóp, oznacza to, że nadszedł czas na podlewanie. Najlepszą porą jest wczesny ranek, gdy woda zostanie wchłonięta, a nie wyparuje. Podlewanie wieczorem może powodować pleśń lub choroby.

A jeśli zielony trawnik nie jest dla Ciebie ważny, możesz podlewać założony trawnik tylko raz w miesiącu w okresach suszy. Miejsca, które zbrązowieją, powrócą jesienią.

Pielęgnacja trawnika: Zwalczanie szkodników

W przypadku pojawienia się szkodników wielu ekspertów zgadza się, że najskuteczniejszym i najbardziej przyjaznym dla środowiska sposobem ich zwalczania jest zintegrowana ochrona roślin (IPM). Oznacza to stosowanie holistycznych metod zwalczania szkodników, takich jak wyższe koszenie trawnika w celu zacienienia chwastów lub sadzenie bardziej odpornych na choroby gatunków traw i roślin, a także stosowanie pestycydów tylko wtedy, gdy jest to konieczne.

Oto kilka sugestii, które warto wypróbować, zanim sięgniemy po pestycydy:

? Daj naturze trochę czasu na działanie. Uszkodzone części trawnika mogą z czasem odrosnąć. Większość szkodników trawnika i ogrodu ma naturalnych wrogów, którzy pomagają w ich zwalczaniu. Na przykład biedronki i modliszki zjadają inne owady, nie niszcząc przy tym trawnika ani ogrodu.

? Wyrywanie chwastów za pomocą wyrywacza z długą rączką. Jest to zwykle łatwiejsze niż ręczne. Do zabijania chwastów można też używać octu.

? Ściółkuj grządki w ogrodzie, aby zapobiec pojawieniu się chwastów.

? Usuwać chore rośliny, aby problem się nie rozprzestrzeniał.

Jeśli zdecydujesz się na użycie pestycydów, postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami, aby zapewnić bezpieczeństwo swojej rodzinie:

? Upewnij się, że wiesz, z jakim rodzajem szkodnika masz do czynienia, aby móc wybrać odpowiedni rodzaj pestycydu. W rozpoznaniu problemu może pomóc lokalny doradca ds. rozwoju lub inny ekspert od trawników. Istnieją także firmy zajmujące się ekologiczną pielęgnacją trawników i zwalczaniem szkodników.

? Nie należy traktować całego trawnika, jeśli nie jest to konieczne. Stosuj pestycydy tylko tam, gdzie występuje problem.

? Przeczytaj uważnie etykietę pestycydu i postępuj zgodnie z instrukcją.

? Podczas stosowania pestycydów należy nosić rękawice, długie spodnie i rękawy, aby chronić skórę. Przed ponownym założeniem ubrania należy je wyprać.

? Trzymaj dzieci i zwierzęta domowe z dala od obszaru stosowania pestycydu przez czas zalecany na etykiecie.

? Jeśli korzystasz z usług firmy zajmującej się pielęgnacją trawników, znajdź taką, która stosuje podejście IPM do pielęgnacji trawników lub stosuje procesy organiczne lub wolne od środków chemicznych.

Wyznaczanie realistycznych celów dla trawnika

Posiadanie bezpieczniejszego trawnika może oznaczać, że nauczymy się żyć z jednym lub dwoma chwastami. Ale nawet zdrowe trawniki mają kilka chwastów i szkodników. Świadomość, że Twoje dzieci są bezpieczne podczas zabawy w chowanego lub w berka, powinna sprawić, że wszelkie chwasty, które się pojawią, będą nieco łatwiejsze do zaakceptowania.

Czy po połknięciu gumy do żucia pozostanie ona na zawsze w żołądku?

Mój 7-letni syn lubi połykać gumę balonową. Słyszałem, że pozostanie ona w jego żołądku na zawsze. Czy to prawda?

To stare porzekadło jest bardzo popularne na placu zabaw, ale jest zdecydowanie FAŁSZYWE.

„To prawda, że większość składników gumy balonowej nie występuje w postaci naturalnej” – mówi dr Robynne Chutkan, gastroenterolog i adiunkt medycyny na Uniwersytecie Georgetown. „W związku z tym nie mamy enzymów, które mogłyby je rozłożyć. Ale w końcu guma przedostaje się przez jelito i trafia do jelita grubego, gdzie jest mieszana ze stolcem, a następnie wydalana.”

Jak długo trwa to „ostatecznie”? Według Chutkana, guma – podobnie jak ziarna kukurydzy – może pojawić się dzień, dwa, a nawet trzy dni po połknięciu, ale czas ten jest dość krótki: „Zawsze jest to kilka dni, nie tygodni, a już na pewno nie lat”.

Guma do żucia stwarza większe niebezpieczeństwo: Może spowodować zakrztuszenie się małego dziecka; cukier może powodować próchnicę zębów; nikt też nie wie dokładnie, jak substancje chemiczne zawarte w tak przetworzonej żywności wpływają na organizm w dłuższej perspektywie. „Ogólnie rzecz biorąc, im mniejsza ekspozycja na sztuczne składniki, tym lepiej” – mówi Chutkan. „Nasze organizmy nie zostały po prostu stworzone do ich trawienia”.

?

?

Jak dowiedzieć się, co tak naprawdę dręczy Twoje dziecko w gabinecie lekarskim, oraz jak pomóc mu stać się wzorowym pacjentem.

Marcela Jones, profesor języka angielskiego w Waszyngtonie, mówi, że jej trzyletnia córka Amalia zaczyna krzyczeć, gdy tylko wchodzi do gabinetu lekarskiego. Jak mówi Jones, to wywołane przez biały fartuch cierpienie jej dziecka zaczęło się od dwuletnich badań kontrolnych – Amalia miała rutynowe zastrzyki, a potem poszła na górę do innego gabinetu na badanie krwi na obecność ołowiu. „Musiały ją przytrzymywać trzy osoby” – mówi Jones. „To było straszne”.

Co ma zrobić rodzic? Jones wiedziała, że nie chce, aby taka sytuacja powtórzyła się w przyszłości, więc zaczęła rozmawiać z córką o tym, dlaczego rodzice w ogóle zabierają dzieci do lekarza i co zwykle dzieje się w gabinecie lekarskim. Karen Stephens, magister pedagogiki wczesnoszkolnej na Uniwersytecie Stanowym Illinois i autorka książki „The Complete Parenting Exchange Library” (Kompletna biblioteka wymiany doświadczeń rodzicielskich) twierdzi, że bez względu na powód wizyty, ważne jest, aby dzieci wiedziały, co je czeka. „Często strach wynika z tego, że dzieci nie wiedzą, czego się spodziewać” – mówi.

Zdarza się też, że dzieci mają błędne wyobrażenie o zabiegach medycznych. Na przykład, jeśli oglądały programy telewizyjne o szpitalach, mogą kojarzyć lekarzy z urazami i poważnymi obrażeniami.

Jak pomóc dziecku, które boi się lekarza?

Aby zwalczyć lęki dzieci, rodzice powinni wyjaśnić, co się stanie podczas wizyty u lekarza. Pomogą w tym konkretne szczegóły: Stetoskop, którego lekarz będzie używał do osłuchiwania serca dziecka, może być zimny w dotyku, ściskacz do języka, który pozwoli lekarzowi obejrzeć gardło, może być szorstki.

Rodzice powinni także modelować postawę, której chcą, aby dziecko się nauczyło. „Wiele zadań rozwojowych, które dzieci muszą wykonać, jest przerażających” – mówi Stephens. „Ale kiedy dzieci są na tyle odważne, by chodzić bez trzymania się stolika do kawy, zazwyczaj dopingujemy je i mówimy: 'Udało ci się!'”. Umiejętność uzyskania pomocy medycznej, mówi Stephens, jest kolejną ważną umiejętnością życiową. „Ale jeśli dzieci wyczują zdenerwowanie rodzica, zinterpretują wizytę jako coś większego, niż jest w rzeczywistości”.

A potem? Nie jestem zwolenniczką nagród” – mówi Stephens – „ale jestem zwolenniczką wspólnego robienia czegoś fajnego”. „Wszystko zależy od tego, jak to wyrazisz” – dodaje. „Spróbuj: 'Uczcijmy twoją odwagę i współpracę’. Bo szczerze mówiąc, kiedy robię coś ambitnego, lubię to świętować”.

Pomaganie dziecku w przygotowaniu się do wizyty u lekarza

Czy zbliża się wizyta u lekarza? Zaplanuj ją z wyprzedzeniem, korzystając z poniższych wskazówek doradcy ds. edukacji wczesnoszkolnej, mgr Karen Stephens.

Zabaw się. Kup zestaw do zabawy w lekarza i pozwól dzieciom zająć się swoimi pluszakami, lalkami i Tobą.

Wiele książek z obrazkami pokazuje dzieciom, czego mogą się spodziewać podczas wizyty u lekarza.

Nie kłam. Tak, zastrzyk będzie bolał, ale wkrótce minie, a jest to ważne dla długotrwałego zdrowia. „Nie kłam – 'To nie będzie bolało'” – mówi Stephens.

Rozgrzej je. Zabieraj młodsze dzieci na wizyty ich starszego rodzeństwa, aby przyzwyczaiły się do rutyny. Pozwól, aby dzieci towarzyszyły Ci podczas wizyt u lekarza. Niech widzą, co się dzieje i jak reagujesz.

Przynieś pluszową zabawkę. Lekarz może najpierw „zbadać” zwierzę lub lalkę, aby dziecko poczuło się bardziej komfortowo w związku z tym, co będzie się działo podczas wizyty w gabinecie.

Wyrażaj zaufanie: Powiedz dziecku: „Wiem, że w gabinecie lekarskim postarasz się wypaść jak najlepiej”.

Krup, angina, kleiste ucho i choroba Kawasaki to jedne z 24 chorób, o których rodzice muszą wiedzieć. Objawy i zdjęcia od lekarzy pomogą rodzicom zorientować się, kiedy należy wezwać lekarza.

1/25

Chociaż dzięki szczepionkom niektóre choroby wieku dziecięcego należą do rzadkości, wiele innych pozostaje faktem. Obejmują one zarówno powszechne infekcje, takie jak krup, jak i tajemnicze dolegliwości, takie jak choroba Kawasaki. Na kolejnych slajdach poznasz fakty dotyczące dwóch tuzinów chorób dziecięcych. Pamiętaj jednak, aby skonsultować się z pediatrą w celu uzyskania właściwej diagnozy i leczenia.

RSV

2/25

RSV to skrót od nazwy respiratory syncytial virus (wirus syncytialny układu oddechowego) i jest główną przyczyną zapalenia oskrzeli (zapalenie małych dróg oddechowych) i zapalenia płuc u niemowląt w Stanach Zjednoczonych. Infekcja zaczyna się od objawów grypopodobnych, takich jak gorączka, katar i kaszel. U 40% małych dzieci, które po raz pierwszy zakażają się wirusem RSV, pojawia się wyraźny świszczący oddech, a do 2% wymaga hospitalizacji. U starszych dzieci i dorosłych RSV przebiega zwykle łagodniej.

Zakażenie ucha

3/25

Małe dzieci są podatne na infekcje ucha z powodu małych i poziomo ułożonych przewodów słuchowych. Przewody te łączą uszy z gardłem i mogą zostać zatkane, gdy przeziębienie spowoduje stan zapalny. Powoduje to zatrzymanie płynu wewnątrz ucha środkowego, za błoną bębenkową, co umożliwia rozmnażanie się zarazków. Objawy obejmują gorączkę, marudzenie i pociąganie za ucho. Wiele infekcji ucha jest wywołanych przez wirusy i ustępuje samoistnie. Szczepienia w dzieciństwie pomagają zapobiegać zakażeniom niektórymi bakteriami, które mogą powodować zapalenie ucha. Niektóre infekcje uszu wymagają leczenia antybiotykami.

Ucho klejone

4/25

Nagromadzenie płynu w uchu środkowym (z towarzyszącym mu bólem lub bez niego) nazywane jest wysiękowym zapaleniem ucha środkowego (ang. otitis media with effusion, OME). Często występuje ono po ostrym zapaleniu ucha lub infekcji górnych dróg oddechowych. Płyn zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej lub jest gęsty i ma konsystencję kleju („ucho klejone”), może zaburzać słuch dziecka. Lekarz może zasugerować skierowanie do specjalisty, jeśli u dziecka występują nawracające infekcje ucha lub ucho klejone. W przypadku niektórych infekcji może być zalecane zastosowanie rurki do uszu, aby ułatwić odpływ płynu.

Krup

5/25

Cechą charakterystyczną krupu jest uciążliwy kaszel, który występuje głównie w nocy i brzmi jak szczekanie foki. Przyczyną kaszlu jest stan zapalny w górnych drogach oddechowych, zwykle wywołany przez wirus. Jeśli oddychanie staje się poważnie utrudnione, może być konieczne leczenie szpitalne. Jednak u większości dzieci choroba ustępuje samoistnie po około tygodniu. Krup najczęściej występuje u dzieci poniżej 5 roku życia.

Choroba dłoni i stóp oraz pryszczyca

6/25

Choroba ta wywołuje gorączkę oraz pęcherze na wewnętrznej stronie ust, dłoniach, pośladkach i podeszwach stóp. W Stanach Zjednoczonych choroba ta jest zwykle wywoływana przez wirus Coxsackievirus A16. Wirus ten ma tendencję do rozprzestrzeniania się wśród dzieci w okresie letnim i wczesną jesienią. Większość przypadków nie jest poważna i trwa od tygodnia do 10 dni.

Pinkeye

7/25

Łzawienie, zaczerwienienie, swędzenie i skorupiaste rzęsy to objawy zapalenia spojówek, zwanego potocznie różowym okiem. Często jest ono wywoływane przez te same wirusy, co przeziębienie, i szybko rozprzestrzenia się w szkołach i ośrodkach opieki dziennej. Skonsultuj się z pediatrą, aby ustalić, czy Twoje dziecko wymaga leczenia. Większość przypadków ustępuje w ciągu czterech do siedmiu dni.

Choroba piąta

8/25

Choroba piąta, często nazywana „policzkiem”, wywołuje jaskrawoczerwoną wysypkę na twarzy dziecka. Wysypka może pojawić się również na tułowiu, ramionach lub nogach. Winowajcą jest ludzki parwowirus B19, wirus, który przed pojawieniem się wysypki może powodować łagodne objawy przypominające przeziębienie. Po pojawieniu się wysypki dziecko zazwyczaj nie jest już zakaźne. Do 20% dzieci zapada na tę chorobę przed ukończeniem 5 roku życia, a do 60% ma ją do 19 roku życia. Wysypka zwykle znika w ciągu 7-10 dni.

Rotawirus

9/25

Przed wprowadzeniem skutecznej szczepionki rotawirusy były główną przyczyną zgonów związanych z biegunką u małych dzieci. Głównymi objawami choroby są wymioty i wodnista biegunka, które mogą powodować szybkie odwodnienie dziecka. Obecnie dostępne są dwie szczepionki przeciwko rotawirusom dla niemowląt, a badania wskazują na znaczny spadek liczby nowych zachorowań.

Choroba Kawasaki

10/25

Choroba Kawasaki jest bardzo rzadką i tajemniczą dolegliwością, która dotyka dzieci poniżej 5 roku życia. Objawy obejmują wysoką i długotrwałą gorączkę (trwającą ponad 5 dni), plamistą wysypkę, obrzęk i zaczerwienienie dłoni i stóp, przekrwione oczy oraz spierzchnięte, czerwone usta. Bez leczenia choroba może doprowadzić do uszkodzenia serca i może być śmiertelna. Lekarze nie odkryli jeszcze, co wywołuje chorobę Kawasaki.

Ospa wietrzna

11/25

Ospa wietrzna, niegdyś bardzo swędzący rytuał przejścia, jest obecnie możliwa do uniknięcia dzięki szczepionce przeciwko ospie wietrznej. Powody szczepienia wykraczają poza oszczędzenie dziecku nieprzyjemnych czerwonych pęcherzyków. Ospa wietrzna może powodować niebezpieczne powikłania u noworodków, dorosłych i kobiet w ciąży. Przed wprowadzeniem szczepionki ospa wietrzna powodowała, że każdego roku 11 000 Amerykanów trafiało do szpitala.

Measles

12/25

Jeśli Twoje dzieci mają aktualne szczepienia, prawdopodobnie nie musisz się martwić o odrę. Jednak CDC donosi o wybuchach epidemii, która może być bardzo zaraźliwa dla nieszczepionych dzieci. Infekcja zaczyna się od gorączki, kataru i kaszlu. Gdy objawy te słabną, pojawia się wysypka na całym ciele. Większość dzieci zdrowieje w ciągu dwóch tygodni, ale u niektórych dochodzi do zapalenia płuc lub innych problemów.

Świnka

13/25

Świnka to kolejna choroba wieku dziecięcego, która była bardzo powszechna przed opracowaniem szczepionki. Infekcja często nie powoduje żadnych objawów, ale jeśli już wystąpi, klasycznym objawem jest obrzęk gruczołów między uchem a szczęką. Tworzy to wrażenie „policzków wiewiórki”. Pomimo wysokiego poziomu wyszczepialności, ostatnie epidemie spowodowały zakażenie tysięcy osób w USA. Osoby nieszczepione są 9 razy bardziej narażone na zachorowanie na świnkę.

Różyczka (niemiecka odmiana różyczki)

14/25

Różyczka, zwana również odrą niemiecką, jest łagodnym wirusem, który zazwyczaj nie powoduje poważnych problemów. Jednak w przypadku zakażenia kobiety ciężarnej może on uszkodzić płód. Objawy to niska gorączka i wysypka, która rozprzestrzenia się z twarzy na resztę ciała. Standardowa szczepionka dziecięca MMR chroni przed odrą, świnką i różyczką.

Krztusiec (koklusz)

15/25

Krztusiec sprawia, że dzieci kaszlą tak mocno, że brakuje im tchu i wdychają powietrze z „łoskotem”. Zakażenie jest najcięższe u niemowląt i może wymagać leczenia szpitalnego. Termin medyczny określający tę chorobę to krztusiec – „P” w szczepionce DTaP. Antybiotyki nie są szczególnie pomocne w leczeniu, dlatego szczepienie jest niezbędne w profilaktyce. Dorośli potrzebują szczepionki przypominającej, a kobiety w ciąży – szczepionki przypominającej przy każdej ciąży.

Zapalenie opon mózgowych

16/25

Zapalenie opon mózgowych to stan zapalny lub zakażenie tkanki wokół mózgu i rdzenia kręgowego. U nastolatków i dorosłych głównymi objawami są ból głowy, gorączka i sztywność karku. Małe dzieci mogą mieć objawy grypopodobne lub być bardzo drażliwe. Wirusowe zapalenie opon mózgowych ma zazwyczaj łagodny przebieg, ale bakteryjne zapalenie opon mózgowych jest poważniejsze i ma poważne konsekwencje, jeśli nie jest szybko leczone. Dostępne są szczepionki, które zapobiegają niektórym bakteryjnym przyczynom zapalenia opon mózgowych.

Strep gardła

17/25

Większość dzieci od czasu do czasu odczuwa ból gardła, zazwyczaj spowodowany wirusem przeziębienia. Jak więc rozpoznać, czy jest on spowodowany przez bakterię strep? Kichanie lub katar wskazują na przeziębienie. Objawy anginy to ból gardła z bólem głowy, który trwa dłużej niż tydzień, bolesne lub utrudnione przełykanie, nadmierne ślinienie się, wysypka, ropa w tylnej części gardła, gorączka powyżej 100,4 stopnia lub kontakt z osobą chorą na anginę. Anginę leczy się antybiotykami.

Szkarlatyna

18/25

Czasami streptozie gardła towarzyszy szorstka, czerwona wysypka. Jest ona znana jako szkarlatyna. Wysypka zaczyna się na klatce piersiowej i brzuchu, a następnie rozprzestrzenia się na całe ciało, czemu towarzyszy truskawkowy język i wysoka gorączka. Bez leczenia każda infekcja paciorkowcowa może prowadzić do gorączki reumatycznej, a w rzadkich przypadkach do uszkodzenia serca. Dlatego właśnie szkarlatyna była niegdyś straszną chorobą dziecięcą. Dziś można ją łatwo wyleczyć, stosując antybiotyki.

Zespół Reye’a

19/25

Prawdopodobnie słyszałeś, że nie należy podawać aspiryny dzieciom i młodzieży. Powodem jest zespół Reye’a. Ten zagrażający życiu stan może wystąpić u dzieci, które w czasie choroby wirusowej przyjmują leki zawierające aspirynę. Objawy obejmują drastyczne zmiany zachowania, drgawki i śpiączkę. Zespół Reye’a występuje bardzo rzadko, odkąd CDC ostrzegła przed podawaniem aspiryny dzieciom.

Zakażenie MRSA/Staph

20/25

MRSA to rodzaj bakterii gronkowca, który nie reaguje na niektóre antybiotyki. Lekarze twierdzą, że MRSA jest obecnie najczęstszą przyczyną zakażeń skóry. Infekcje te zwykle objawiają się w postaci owrzodzeń lub czyraków i mogą przypominać ukąszenie pająka. Zakażenia MRSA ucha, nosa i gardła wzrastają również u dzieci w szkołach podstawowych.

Impetigo

21/25

Impetigo to kolejna bakteryjna infekcja skóry. Najczęściej powoduje skupiska małych pęcherzyków na skórze, które sączą się i tworzą złocistą skorupę. Dotykanie płynu może spowodować rozprzestrzenienie się zakażenia na inne części ciała lub na inne osoby. Liszajec jest często wywoływany przez bakterie gronkowca, ale może być również spowodowany przez bakterie paciorkowca. Ten rodzaj liszajec występuje najczęściej u dzieci w wieku od 2 do 6 lat. W przypadku leczenia antybiotykami, owrzodzenia zwykle goją się bez pozostawiania blizn.

Grzybica

22/25

Kolejna infekcja skóry, grzybica jest wywoływana przez grzyby – nie ma w niej robaków. Powoduje powstanie czerwonego, łuszczącego się pierścienia na skórze lub okrągłej plamy wypadających włosów na skórze głowy. Grzybica łatwo przenosi się z dziecka na dziecko, dlatego należy unikać wspólnego noszenia grzebieni, szczotek, ręczników i ubrań. Grzybicę leczy się lekami przeciwgrzybicznymi.

Choroba z Lyme

23/25

Cechą charakterystyczną choroby z Lyme jest wysypka w kształcie tarczy, która pojawia się 1-2 tygodnie po ukąszeniu kleszcza, choć nie u każdego wystąpi charakterystyczna wysypka. Wysypce może towarzyszyć gorączka, dreszcze i bóle ciała. Winowajcą jest rodzaj bakterii przenoszonej przez małe kleszcze jeleniowate. Bez leczenia choroba z Lyme może zaatakować stawy, układ nerwowy i serce.

Grypa

24/25

Czy to przeziębienie czy grypa? Choroby te mogą mieć podobne objawy. Grypa częściej powoduje wysoką gorączkę, dreszcze, bóle ciała, skrajne zmęczenie oraz mdłości lub wymioty. Chociaż większość dzieci sama wraca do zdrowia, grypa może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie płuc, zwłaszcza u młodszych dzieci. CDC zaleca coroczne szczepienia przeciwko grypie dla wszystkich, w tym dorosłych, powyżej 6 miesiąca życia.

Alergie sezonowe

25/25

Alergie sezonowe, czasami nazywane katarem siennym, nie są infekcją, ale reakcją na mikroskopijne cząsteczki, takie jak pyłki (widoczne na zdjęciu w kolorze różowym). Objawy mogą obejmować kichanie, łzawienie oczu, katar lub duszność nosa i mogą występować tylko wiosną lub jesienią. Dzieci mogą stale pocierać nos dłonią, co jest gestem zwanym pozdrowieniem alergicznym. Nie ma lekarstwa na katar sienny, ale istnieją sposoby, które pomagają kontrolować jego objawy.

Porady dotyczące zdrowej pielęgnacji skóry nastolatków.

Kiedy młode dziewczyny zaczynają nosić makijaż, zazwyczaj interesują się najgorętszymi i najpopularniejszymi produktami, które sprawią, że będą się czuły piękne. Ich rodzice natomiast zazwyczaj bardziej dbają o to, by ich córki miały zdrową skórę.

Nakładanie podkładu i nakładanie warstw różu do policzków oraz tuszu do rzęs nie zawsze jest dobrą pielęgnacją skóry. Ponadto, często pojawiają się obawy związane z kłopotliwymi składnikami kosmetyków, które mogą zawierać szkodliwe substancje chemiczne.

Jednak znalezienie zdrowych rozwiązań może nie być tak proste, jak tylko spojrzenie na etykietę składników produktów sprzedawanych jako „kosmetyki organiczne” lub produkty do skóry naturalnej.

Naturalne” nie zawsze jest lepsze

Jak mówi Sonya Lunder, starszy analityk Environmental Working Group, organizacji non-profit działającej na rzecz ochrony środowiska, słowa „naturalny” i „organiczny” są często używane bez żadnej standaryzacji czy rygoru. Nie oznacza to, że produkt zawiera mniej szkodliwych lub bardziej naturalnych składników.

Naturalny nie oznacza bezpieczny, zgadza się z tym dr F. Alan Andersen, dyrektor Cosmetic Ingredient Review, niezależnej grupy finansowanej przez przemysł produktów osobistych, która niezależnie ocenia bezpieczeństwo składników kosmetycznych i publikuje wyniki badań. Andersen twierdzi, że jego grupa często ma trudności z dokonaniem oceny bezpieczeństwa substancji chemicznych pochodzenia roślinnego. W przeciwieństwie do chemikaliów wytwarzanych przez człowieka, w przypadku których wiadomo, co znajduje się w produkcie, w przypadku substancji pochodzenia roślinnego sprawa nie jest tak jednoznaczna.

W swojej praktyce dermatolog Patricia Farris, profesor kliniczny na Uniwersytecie Tulane, mówi, że spotyka się z wieloma pacjentami, którzy mają reakcje na naturalne produkty do pielęgnacji skóry i kosmetyki kupione w sklepach ze zdrową żywnością. Mówi, że pamięta szczególny przypadek, kiedy kobieta miała infekcję wywołaną przez całkowicie naturalny produkt do pielęgnacji skóry. Produkt, który został dla niej wykonany na zamówienie w małym, ekologicznym sklepie, spowodował wzrost drożdży i wywołał u pacjentki poważną infekcję.

Nie wydaje mi się, aby stosowanie produktów naturalnych było bezpieczniejsze” – mówi Farris. W teorii jest to wspaniałe rozwiązanie, ale w rzeczywistości nie sprawdza się w praktyce. Nie bez powodu umieszczamy w tych produktach środki konserwujące”.

Ferris konsultował się z firmami kosmetycznymi Neutrogena, Beiersdorf i Unilever.

Czy makijaż mineralny jest lepszy?

Rodzice poszukujący zdrowszych kosmetyków dla swoich dzieci mogą wybrać podkład mineralny C, róż do policzków i inne produkty wykonane z drobno zmielonych minerałów. Dermatolodzy często twierdzą, że makijaż mineralny jest zdrowszy, ponieważ nie zawiera konserwantów i substancji zapachowych, które można znaleźć w większości innych produktów do makijażu. Osoby, których skóra jest podrażniona przez te składniki, mogą mieć mniej problemów z kosmetykami mineralnymi.

Ponadto, niekomedogenne właściwości makijażu mineralnego oznaczają, że nie powinien on podrażniać skóry trądzikowej ani zatykać porów. Wiele kosmetyków mineralnych zawiera też składniki takie jak tlenek tytanu i tlenek cynku, które sprawiają, że makijaż mineralny ma właściwości filtra przeciwsłonecznego.

Jednak opinie na ten temat są podzielone. Niektóre produkty do makijażu mineralnego mogą zawierać składniki takie jak tlenochlorek bizmutu, który nie jest naturalnym minerałem, lecz produktem ubocznym powstającym w procesie przetwarzania miedzi i ołowiu. Może on podrażniać skórę i powodować wysypki oraz nasilać trądzik. Minerały, które są bardzo drobno zmielone, mogą również stanowić zagrożenie przy wdychaniu – mówi Lunder.

W przeciwieństwie do leków, kosmetyki (z wyjątkiem niektórych dodatków barwiących w farbach do włosów) nie muszą być obecnie testowane ani zatwierdzane przez FDA przed wprowadzeniem do sprzedaży. Jednak proponowana ustawa FDA o globalizacji z 2009 r. wymagałaby bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących kosmetyków i skuteczniejszego egzekwowania przepisów przez FDA, w tym ujawniania większości składników kosmetyków i zmienionego procesu weryfikacji bezpieczeństwa składników.

Wiele produktów nie jest w pełni uregulowanych zgodnie ze standardami, na których zależałoby rodzicom, mówi Lunder, która sugeruje, by kupować produkty z jak najmniejszą liczbą składników i unikać składników, co do których istnieje podejrzenie, że mogą być szkodliwe. Sugeruje również, aby rodzice zachęcali swoje dzieci do używania tylko kilku kosmetyków i starannie je wybierali.

Ponieważ młode dziewczęta szczególnie lubią eksperymentować z makijażem, rodzice mogą być proaktywni i sprawdzać składniki kosmetyków, zanim pozwolą swoim dzieciom na ich używanie. Internetowa baza danych Environmental Working Groups Skin Deep Cosmetic Safety Database zawiera informacje na temat bezpieczeństwa prawie 62 000 produktów zawierających ponad 7600 składników. Można wyszukiwać produkty według nazwy marki lub kategorii i dokonywać wyboru na podstawie ocen bezpieczeństwa.

Zacznij od podstaw pielęgnacji skóry

Poza chemikaliami w kosmetykach, być może ważniejszym problemem dla starszych dzieci i nastolatków jest podstawowa pielęgnacja skóry przy użyciu dobrych produktów.

Największym problemem dla dzieci w tym wieku jest to, że wiele z nich ma skłonności do trądziku – mówi Farris. Oglądają one te wszystkie rzeczy w telewizji i czytają te wszystkie magazyny kosmetyczne, a następnie używają cięższych kremów i środków nawilżających, które nasilają ich problemy z trądzikiem.

Farris mówi, że ponieważ dziewczęta zaczynają używać kosmetyków do makijażu i produktów do pielęgnacji skóry w młodym wieku, obecnie rutynowo pyta nawet młode dziewczyny o środki nawilżające i makijaż, kiedy przychodzą do jej gabinetu. Odradza im stosowanie ciężkich, tłustych produktów – zwłaszcza kremów, balsamów i podkładów – które mogą nasilać trądzik i inne problemy skórne.

Często rodzice wahają się, czy w ogóle pozwalać młodym dziewczynom na noszenie makijażu, ale Farris mówi, że z punktu widzenia pielęgnacji skóry nie ma żadnych problemów z kosmetykami.

Nie sądzę, aby w makijażu było coś, czego powinniśmy dzieciom mówić, aby unikały, z wyjątkiem czegoś, co może być naprawdę tłuste” – mówi. Czy róż do policzków może ci zaszkodzić? Czy odrobina cienia do powiek zaszkodzi? Prawdopodobnie nie.

A jeśli u młodej osoby występuje znaczny trądzik, może pomóc pokrycie go niewielką ilością korektora beztłuszczowego – mówi. Trądzik może być niezwykle uciążliwy z psychologicznego punktu widzenia. Nawet jeśli 80% dzieci ma trądzik, wszystkie myślą, że są jedyne.

Wskazówki dotyczące zdrowej skóry

Jak mówi Farris, kluczem do zdrowej skóry jest wczesne wprowadzenie u dzieci odpowiedniego programu pielęgnacji skóry, dzięki któremu nabiorą one nawyku dbania o nią. Oto wskazówki dla rodziców pomagających dzieciom w pielęgnacji skóry i stosowaniu kosmetyków:

• Upewnij się, że codziennie myją twarz łagodnym środkiem czyszczącym.

• Unikaj mydła antybakteryjnego i mocnego szorowania. Agresywne szorowanie i silne mydła mogą w rzeczywistości pogorszyć stan trądziku.

• Usuń cały makijaż przed pójściem spać (tę radę Farris sugeruje stosować również matkom).

• Aby zminimalizować ryzyko skażenia i zakażenia, należy wymieniać kosmetyki po upływie roku.

Lekarz przedstawia kilka podstawowych faktów na temat przyczyn przedwczesnego dojrzewania płciowego i tego, jak może ono wpłynąć na Twoje dziecko.

O przedwczesnym dojrzewaniu płciowym, zwanym także wczesnym pokwitaniem, mówimy wtedy, gdy organizm dziecka zbyt wcześnie zaczyna przechodzić przemianę w ciało dorosłego człowieka. Pokwitanie rozpoczyna się średnio u dziewcząt między 8. a 13. rokiem życia, a u chłopców między 9. a 14. rokiem życia.

Lekarze diagnozują ten stan, gdy dojrzewanie płciowe rozpoczyna się wcześnie i trwa przez okres wzrostu i dojrzewania kości. Nie wiemy do końca, dlaczego tak się dzieje. Dziewczynki, które wykazują wyraźne oznaki dojrzewania i jego postępu przed 8 rokiem życia i chłopcy przed 9 rokiem życia, są uważani za przedwcześnie dojrzewających. Choroba ta występuje u około 1 na 5 000 dzieci.

Istnieją dwa rodzaje przedwczesnego dojrzewania płciowego:

• Centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe jest bardziej powszechne. Jest ono podobne do normalnego dojrzewania, ale zachodzi wcześnie. Przysadka mózgowa zaczyna wytwarzać hormony zwane gonadotropinami. Hormony te powodują, że jądra lub jajniki wytwarzają inne hormony: testosteron lub estrogen. Te hormony płciowe powodują zmiany związane z okresem dojrzewania, takie jak rozwój piersi u dziewcząt.

• Obwodowe przedwczesne dojrzewanie płciowe lub przedwczesne pseudopubertyzmy to inne schorzenie. Jest ono również mniej powszechne. Objawy wywołują hormony estrogen i testosteron. Jednak mózg i przysadka mózgowa nie są w to zaangażowane. Zwykle jest to lokalny problem związany z jajnikami, jądrami, nadnerczami lub silnie niedoczynną tarczycą.

Istnieją też inne schorzenia, które dla rodziców – a czasem nawet dla pediatrów – mogą wyglądać jak wczesne dojrzewanie płciowe, ale nim nie są:

• Przedwczesne przekwitanie to sytuacja, w której piersi dziewczynki zaczynają rosnąć w młodym wieku. Często dotyczy to dziewczynek, które mają zaledwie kilka lat. Choć jest to kłopotliwe dla rodziców, ustępuje samoistnie i nie jest to przedwczesne dojrzewanie płciowe. Nie wymaga leczenia, ale mimo to należy zabrać dziecko do lekarza, aby zasięgnąć jego opinii.

• Przedwczesne pokwitanie to sytuacja, gdy włosy łonowe lub pod pachami zaczynają rosnąć w młodym wieku. Może to być wynikiem przedwczesnego pojawienia się nadnerczy, kiedy to gruczoły nadnerczy zaczynają wcześnie wydzielać hormony. I znów, choć może to wydawać się niepokojące, na ogół nie stanowi problemu. Nie jest to także wczesna oznaka dojrzewania. Ponieważ jednak może to być pierwsza oznaka nietypowego i silnego wydzielania hormonów nadnerczy, dziecko powinno zgłosić się do lekarza.

Wielu ekspertów twierdzi, że w Stanach Zjednoczonych dojrzewanie płciowe rozpoczyna się wcześniej niż w przeszłości. Średni wiek menstruacji pozostaje mniej więcej taki sam. Badania sugerują jednak, że wczesne objawy – takie jak rozwój piersi – pojawiają się o rok wcześniej niż kilkadziesiąt lat temu.

Objawy przedwczesnego dojrzewania płciowego

Objawy przedwczesnego dojrzewania i dojrzewania płciowego są zazwyczaj takie same. Różnią się tylko czasem. Objawy obejmują:

Dziewczęta:

• Piersi zaczynają rosnąć (często jest to pierwszy objaw)

• Miesiączka (zwykle dopiero 2-3 lata po wystąpieniu wcześniejszych objawów)

Chłopcy:

• Zaczynają rosnąć jądra, penis i moszna

• Pogłębianie się głosu (jest to zwykle późna oznaka dojrzewania)

Dziewczęta i chłopcy

• Szybki przyrost wysokości

• Trądzik

• Zapach ciała u dorosłych

Przyczyny przedwczesnego dojrzewania płciowego

W większości przypadków eksperci nie wiedzą, co jest przyczyną centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego, zwłaszcza u dziewcząt.

Czasami przyczyną przedwczesnego dojrzewania płciowego jest jakiś problem medyczny. Przyczyny są równie częste u chłopców i dzieci poniżej 6. roku życia, zwłaszcza jeśli dojrzewanie przebiega szybko. Mogą one obejmować:

• guzy i inne narośla, które często są łagodne

• Uraz mózgu, spowodowany operacją lub uderzeniem w głowę, który wpływa na równowagę hormonalną

• Zapalenie mózgu, czasami w wyniku infekcji

Tylko niewielka liczba przypadków centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego u chłopców wynika z problemów medycznych. Jeszcze rzadziej występuje ono u dziewcząt.

Czynniki ryzyka przedwczesnego dojrzewania płciowego

Choć nie zawsze są to przyczyny, wiele czynników jest związanych z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym. Należą do nich:

• Płeć. Dziewczęta są 10 razy bardziej narażone na centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe niż chłopcy.

• Genetyka. Czasami mutacje genetyczne, które powodują uwalnianie hormonów płciowych, mogą prowadzić do przedwczesnego dojrzewania płciowego. Najczęściej dzieci te mają rodziców lub rodzeństwo z podobnymi problemami genetycznymi.

• Rasa. Naukowcy nie wiedzą dlaczego, ale wydaje się, że dziewczynki afroamerykańskie zaczynają dojrzewać średnio o rok wcześniej niż dziewczynki białe.

• Adopcja międzynarodowa. Jedno z badań wykazało, że dzieci adoptowane poza USA są 10-20 razy bardziej narażone na przedwczesne dojrzewanie płciowe. Eksperci nie są pewni, dlaczego tak się dzieje, ale niepewność co do dokładnego wieku adoptowanych dzieci może wpłynąć na wyniki badania.

• Otyłość. W wielu badaniach wykazano związek między otyłością u młodych dziewcząt a zwiększonym ryzykiem przedwczesnego dojrzewania płciowego. Badacze nie wiedzą jednak, jak bezpośredni jest ten związek. Otyłość nie wydaje się mieć związku z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym u chłopców.

Diagnoza przedwczesnego dojrzewania płciowego

Aby ustalić, czy dziecko ma przedwczesne dojrzewanie płciowe, lekarz może:

• Zapoznać się z historią choroby

• Przeprowadzić badanie fizykalne

• Wykonaj badanie krwi, aby sprawdzić poziom hormonów

• Prześwietlenie dłoni i nadgarstków w celu sprawdzenia wieku kości. Dzięki temu można stwierdzić, czy kości rosną zbyt szybko.

Jeśli lekarz zauważy oznaki przedwczesnego dojrzewania płciowego u dziecka, przeprowadzi również badanie, aby określić jego rodzaj. Aby wykonać test stymulacji hormonem uwalniającym gonadotropiny (GnRH), lekarz poda dziecku GnRH. Następnie sprawdzi odpowiedź hormonalną dziecka w czasie, pobierając serię próbek krwi. Jeśli poziom innych hormonów wzrośnie, jest to oznaka centralnego przedwczesnego dojrzewania płciowego. Jeśli poziom hormonów pozostaje bez zmian, jest to oznaka obwodowego przedwczesnego dojrzewania płciowego.

Leczenie przedwczesnego dojrzewania płciowego

Rodzaj leczenia zaproponowany przez lekarza zależy od przyczyny przedwczesnego dojrzewania płciowego dziecka.

• Czujne oczekiwanie. W wielu przypadkach lekarz nie będzie w stanie znaleźć przyczyny. Może zaproponować obserwację dziecka przez kilka miesięcy.

• Terapia analogami GnRH. Jeśli u dziecka występuje centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe i nie występują inne schorzenia, lekarz może zaproponować terapię analogami GnRH. Jest to lek, który dziecko otrzymuje raz w miesiącu w zastrzyku. Podczas jego przyjmowania następuje zahamowanie rozwoju. Dziecko będzie go przyjmować do czasu osiągnięcia wieku dojrzewania płciowego.

• Implant histreliny (Vantas). Aby wszczepić ten implant, dziecko będzie wymagało niewielkiego zabiegu chirurgicznego. Lekarz wszczepia go pod skórę wewnętrznej części ramienia. Opóźnia on również rozwój, ale nie wymaga comiesięcznych zastrzyków. Implant działa przez rok.

• Leczenie innego schorzenia. Jeśli dziecko cierpi na inne schorzenie, które jest przyczyną przedwczesnego dojrzewania płciowego, leczenie tego schorzenia zazwyczaj powstrzymuje również przedwczesne dojrzewanie płciowe.

Powikłania przedwczesnego dojrzewania płciowego

Wczesne dojrzewanie płciowe może powodować problemy fizyczne i emocjonalne u dzieci. Należą do nich:

• Niska postura. Dzieci z przedwczesnym dojrzewaniem płciowym są często wysokie jak na swój wiek, ale niektóre z nich są niskie w wieku dorosłym. Dlaczego? Po zakończeniu okresu dojrzewania wzrost zostaje zahamowany. Ponieważ przedwczesne dojrzewanie płciowe kończy się wcześniej niż normalne dojrzewanie, dzieci te przestają rosnąć w młodszym wieku. Skutkiem tego może być niższy wzrost niż ten, który miałyby w przeciwnym razie.

• Problemy z zachowaniem. Niektóre badania wykazały związek między wczesnym dojrzewaniem płciowym a problemami z zachowaniem, zwłaszcza u dzieci z opóźnieniami rozwojowymi. Jednak inni eksperci twierdzą, że dowody na to są słabe.

• Wczesna aktywność seksualna. Choć rodzice mogą się martwić, nie ma mocnych dowodów na to, że dzieci z wczesnym dojrzewaniem płciowym są bardziej skłonne do aktywności seksualnej w młodszym wieku.

• Stres. Nawet dla przeciętnych dwunastolatków okres dojrzewania może być trudny. Tym bardziej stresujące może być dla młodszych dzieci z wczesnym okresem dojrzewania. Mogą czuć się niezręcznie z powodu odmiennego wyglądu od swoich rówieśników. Wczesna menstruacja może być niepokojąca dla dziewcząt w wieku 9 lat lub młodszych – lub tych, które mają opóźnienia w rozwoju. Rodzice mogą pomóc, ucząc swoje dzieci, jakich zmian powinny się spodziewać.

• Inne zagrożenia. Niektóre badania wykazały związek między wczesnym dojrzewaniem płciowym u dziewcząt a nieznacznie zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka piersi w późniejszym okresie życia. Jednak dowody na to nie są jednoznaczne. Aby mieć pewność, potrzeba więcej badań.

?

Wskazówki dla rodziców

Rodzicom łatwo jest się martwić o wczesne dojrzewanie. Nie ma wątpliwości, że wszelkie oznaki należy traktować poważnie. Jeśli Twoje dziecko wykazuje oznaki wczesnego dojrzewania płciowego, lekarz może zasugerować, aby poddać je badaniom u endokrynologa dziecięcego.

Nie oznacza to jednak, że dzieci i ich rodzice powinni postrzegać przedwczesne dojrzewanie płciowe jako budzącą lęk diagnozę medyczną.

Oto kilka innych rzeczy, o których warto pamiętać:

• Objawy, które mogą wydawać się związane z wczesnym dojrzewaniem, często nie mają związku z tym okresem i ustępują samoistnie.

• Jeśli lekarz i rodzice zdecydują, że leczenie jest konieczne, zwykle przynosi ono dobre efekty.

• Większość dzieci z objawami wczesnego dojrzewania płciowego radzi sobie dobrze pod względem medycznym, psychologicznym i społecznym.

Martwisz się o substancje chemiczne, takie jak ftalany i parabeny, zawarte w szamponach, mydłach i balsamach dla dzieci? Zobacz, co mówią eksperci.

Chociaż chcesz, aby Twoje dziecko było czyste, a jego skóra zdrowa i miękka, możesz się martwić o substancje chemiczne zawarte w szamponach, mydłach i płynach do kąpieli. Czy są one potrzebne? Czy któryś z tych dodatków i konserwantów – takich jak parabeny i ftalany – może być dla niej szkodliwy?

Aby uzyskać pewne wskazówki, doktor zwrócił się do dwóch ekspertów w dziedzinie wczesnego dzieciństwa: dr Tanyi Remer Altmann, autorki książki „Mama wzywa: Dr. Tanya Answers Parents’ Top 101 Questions About Babies and Toddler; oraz Harvey Karp MD, twórca książek i płyt DVD The Happiest Baby on the Block i The Happiest Toddler on the Block.

Co znajduje się w produktach do pielęgnacji skóry i włosów dziecka?

Choć możesz mieć nadzieję, że produkty przeznaczone dla niemowląt są wolne od ryzyka, nie jest to prawdą.

Wiele z nich zawiera dodatki, które mogą być potencjalnie drażniące lub alergizujące, mówi Altmann. Większość dzieci nie będzie miała z tym problemu. U niektórych może dojść do podrażnienia skóry, np. egzemy, na skutek kontaktu ze składnikami tych produktów.

Czy istnieje poważniejsze ryzyko? To pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Dodatki takie jak parabeny i ftalany – ftalan dibutylu (DBP), ftalan dimetylu (DMP) i ftalan dietylu (DEP) – niepokoją niektórych ekspertów – mówi Karp.

W niektórych badaniach laboratoryjnych znaleziono dowody na to, że ftalany i parabeny mogą potencjalnie zmieniać poziom hormonów w organizmie. Teoretycznie mogą one zakłócać normalny rozwój – mówi Karp. Oba te związki mogą być wchłaniane przez skórę, a badania wykazały, że mogą pojawić się w moczu dziecka.

Jednak wiele jeszcze nie wiemy. Badania wykazujące wpływ na zdrowie są ograniczone. Większość z nich przeprowadzono na zwierzętach. Nie ma jednoznacznych dowodów na to, że mają one wpływ na ludzi – i nie ma też jednoznacznych dowodów na to, że nie mają.

Pielęgnacja skóry i włosów dziecka: Dokonywanie lepszych wyborów

Jeśli jesteś zaniepokojona i chcesz ograniczyć narażenie dziecka na działanie tych substancji chemicznych, mamy dobrą wiadomość. Jak mówi Karp, to nie musi być trudne.

„Nie musisz gotować własnego łoju wołowego, aby zrobić mydło” – mówi Karp. „Możesz pójść do niemal każdego supermarketu lub apteki w kraju i znaleźć lepsze produkty”.

Oto kilka wskazówek.

• Mniej znaczy więcej.

  Zacznijmy od najważniejszego, podstawowego faktu: Twoje dziecko nie potrzebuje wielu specjalnych mydeł i szamponów dla dzieci. Do mycia małych dzieci wystarczy zwykłe mydło i woda. Nie wymagają one nawet tak częstych kąpieli. „W przypadku małych dzieci prawdopodobnie wystarczy kąpiel dwa do trzech dni w tygodniu” – mówi Altmann. One naprawdę nie brudzą się aż tak bardzo. Nadmierne kąpiele mogą wysuszyć skórę dziecka.

• Weź pod uwagę składniki naturalne.

  Kiedy kupujesz mydła, szampony dla dzieci i balsamy, szukaj naturalnych składników, które rozpoznasz. Karp zaleca stosowanie produktów opartych na olejach roślinnych, takich jak mydło kastylijskie z oliwy z oliwek. Do pielęgnacji pupy dziecka możesz używać olejku migdałowego lub ciepłego masła kakaowego zamiast kremów z dużą ilością składników chemicznych. Zaleca też trzymanie w domu rośliny aloesu, której liść pomoże złagodzić pieluszkowe zapalenie skóry. Czy to, co naturalne, zawsze jest lepsze? Nie. Wiele produktów naturalnych może zawierać substancje, które są alergenne lub drażniące dla niektórych dzieci – mówi Altmann. Nigdy też nie można być pewnym, czy produkt reklamowany jako „naturalny” jest rzeczywiście taki. Mimo to Karp twierdzi, że przejście na produkty naturalne to przynajmniej krok we właściwym kierunku.

• Szukaj prostoty.

  „Jeśli szampon zawiera 20 składników i nie potrafisz wymówić żadnego z nich, możesz wybrać coś innego” – mówi Karp. Oczywiście ilość substancji chemicznych, takich jak parabeny czy ftalany, w szamponie lub mydle dla dzieci jest niewielka. Ale Karp zwraca uwagę, że nie używamy tylko jednego produktu. „Nasze dzieci mogą otrzymywać te dodatki w 10-20 różnych produktach każdego dnia” – mówi doktor Karp. „Nie zbadaliśmy jeszcze, co się dzieje, gdy używamy tych produktów w połączeniu”. Szukając prostszych produktów, zmniejszasz ogólne narażenie dziecka na ich działanie.

• Nie używaj mydła antybakteryjnego.

  Mimo że przy małym dziecku możesz szczególnie obawiać się zarazków, eksperci twierdzą, że mydło antybakteryjne nie jest Ci potrzebne. Faktem jest, że zwykłe mydło działa tak samo dobrze w usuwaniu zarazków, jak mydło antybakteryjne. Mydło antybakteryjne zawiera tylko dodatkowe substancje chemiczne – takie jak triklosan – których dziecko tak naprawdę nie potrzebuje.

• Unikaj substancji zapachowych.

  Butelka szamponu dla dzieci może pachnieć „świeżo” lub „czysto”, ale zapach ten jest prawdopodobnie wynikiem działania wielu substancji chemicznych. Alergeny i substancje drażniące zawarte w substancjach zapachowych są główną przyczyną reakcji skórnych i mogą wysuszać skórę dziecka. Zwracaj uwagę na słowo „zapach”, gdy jest ono wymienione jako składnik produktu do pielęgnacji ciała – jest to zbiorcze określenie wszystkich substancji chemicznych użytych do stworzenia zapachu. „Wiele ftalanów, o które ludzie się martwią, znajduje się właśnie w substancjach zapachowych” – mówi Altmann. „Rezygnując z substancji zapachowych, eliminujemy niektóre z tych dodatków”.

Czy naturalne substancje zapachowe są lepsze? Nie zawsze, mówi Altmann. Niektóre dzieci reagują na nie również. Jeśli tylko możesz, wybieraj te bezzapachowe.

• Spróbuj najpierw.

  Jeśli masz nowy produkt do pielęgnacji skóry dziecka, nałóż odrobinę na rękę dziecka. Następnie odczekaj kilka godzin, aby sprawdzić, czy nie wystąpiła reakcja skórna na ten produkt.

Produkty do pielęgnacji niemowląt: Małe kroki

Zastanawianie się nad tym, co znajduje się w produktach do pielęgnacji skóry i włosów dziecka, ma sens, ale nie musisz popadać w obsesję, badając każdy składnik każdego szamponu, mydła i produktu do pielęgnacji skóry dziecka – nie wspominając o detergentach, zabawkach, gryzakach, jedzeniu, filtrach przeciwsłonecznych i ubraniach.

„Nie jesteś biochemikiem” – mówi Karp. „Nawet lekarze mają z tym problem”. Nie można oczekiwać, że sam się w tym wszystkim zorientujesz”.

Pamiętaj też, że unikanie produktów z dodatkami chemicznymi nie jest koniecznością medyczną. Tak naprawdę nie wiemy, czy mają one wpływ na zdrowie ani jaki może być ten wpływ. Po prostu niektórzy rodzice decydują się podjąć dodatkowe środki ostrożności na wypadek, gdyby tak było.

Karp podkreśla, że zapobieganie narażeniu na działanie substancji chemicznych nie wymaga wprowadzania ogromnych zmian w życiu.

„Nikt nie może zrobić wszystkiego, aby zmniejszyć narażenie swojego dziecka na działanie tych substancji” – mówi Karp. „Ale każdy może coś zrobić”. Po zsumowaniu, z biegiem czasu, małe zmiany mogą zrobić różnicę.

Jak bardzo rodzic powinien uważać na tworzywa sztuczne i BPA? Lekarz przedstawia najnowsze informacje na temat możliwych zagrożeń związanych z BPA.

Jak wygląda sytuacja teraz? Czy producenci tworzyw sztucznych zmienili swoje praktyki? Jak bardzo rodzice powinni uważać na plastik i BPA? Oto najnowsze informacje, jakie posiadamy na temat możliwych zagrożeń związanych z BPA.

Podstawy BPA

BPA to substancja chemiczna, która od ponad 40 lat jest używana do utwardzania tworzyw sztucznych. Jest wszędzie. Znajduje się w urządzeniach medycznych, płytach kompaktowych, uszczelniaczach dentystycznych, butelkach z wodą, wyściółce konserw i napojów oraz wielu innych produktach.

Ponad 90% z nas ma obecnie BPA w swoim organizmie. Większość z nich dostaje się do naszego organizmu poprzez spożywanie żywności, która znajdowała się w pojemnikach wykonanych z BPA. BPA można również przeniknąć przez powietrze, kurz i wodę.

BPA był powszechnie stosowany w butelkach dla niemowląt, kubkach do karmienia, puszkach po preparatach dla niemowląt i innych produktach dla niemowląt i małych dzieci. Zmieniły to kontrowersje. Obecnie sześć największych firm produkujących butelki i kubki dla niemowląt zaprzestało stosowania BPA w produktach sprzedawanych w USA. Wielu producentów preparatów dla niemowląt również zaprzestało stosowania BPA w swoich puszkach.

Według amerykańskiego Departamentu Zdrowia, zabawki zasadniczo nie zawierają BPA. Twarde osłony zewnętrzne niektórych smoczków zawierają BPA, ale smoczek, który dziecko ssie, nie zawiera tego składnika.

Zagrożenia związane z BPA

Co BPA robi z nami? Nadal nie wiadomo, ponieważ nie ma jeszcze ostatecznych badań nad jego działaniem na ludzi. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (U.S. Food and Drug Administration) twierdziła, że BPA jest bezpieczny. W 2010 r. zmieniła ona jednak swoje stanowisko. FDA utrzymuje, że badania z wykorzystaniem standardowych testów toksyczności wykazały, że BPA jest bezpieczny przy obecnym niskim poziomie narażenia ludzi. Jednak w oparciu o inne dowody – pochodzące głównie z badań na zwierzętach – FDA wyraziła „pewne obawy” dotyczące potencjalnego wpływu BPA na mózg, zachowanie i gruczoły prostaty u płodów, niemowląt i małych dzieci.

W jaki sposób BPA może wpływać na organizm? Oto kilka obszarów budzących obawy.

• Poziom hormonów.

  Niektórzy eksperci uważają, że BPA może teoretycznie działać w organizmie jak hormon, zaburzając normalny poziom hormonów i rozwój płodów, niemowląt i dzieci. Badania na zwierzętach dały niejednoznaczne wyniki.

• Problemy z mózgiem i zachowaniem.

  Po dokonaniu przeglądu dowodów Narodowy Program Toksykologiczny przy FDA wyraził zaniepokojenie możliwym wpływem BPA na mózg i zachowanie niemowląt i małych dzieci.

• Rak.

  Niektóre badania na zwierzętach wykazały możliwy związek między ekspozycją na BPA a późniejszym zwiększonym ryzykiem wystąpienia raka.

• Problemy z sercem.

  W dwóch badaniach stwierdzono, że u osób dorosłych z najwyższym poziomem BPA w organizmie częściej występują problemy z sercem. Jednak częstość ta może nie być związana z BPA.

• Inne warunki.

  Niektórzy eksperci badali związek między narażeniem na BPA a wieloma schorzeniami – otyłością, cukrzycą, ADHD i innymi. Dowody nie są wystarczająco mocne, aby wykazać związek.

• Zwiększone ryzyko dla dzieci.

  Niektóre badania sugerują, że ewentualne skutki działania BPA mogą być najbardziej widoczne u niemowląt i małych dzieci. Ich organizmy wciąż się rozwijają i są mniej skuteczne w eliminowaniu substancji z organizmu.

Chociaż ta lista możliwych zagrożeń związanych z BPA jest przerażająca, należy pamiętać, że nic nie zostało ustalone. Obawy dotyczące zagrożeń związanych z BPA wynikają przede wszystkim z badań na zwierzętach.

W kilku badaniach na ludziach stwierdzono związek między BPA a częstszym występowaniem pewnych problemów zdrowotnych, ale nie ma bezpośrednich dowodów na to, że BPA je wywołuje. Inne badania zaprzeczają niektórym z tych wyników. Niektórzy eksperci wątpią, by BPA stanowił zagrożenie dla zdrowia w dawkach, na które narażona jest większość ludzi.

BPA: Działania rządowe

Rząd federalny finansuje obecnie nowe badania nad zagrożeniami związanymi z BPA. Nie znamy jeszcze wyników tych badań. Zalecenia dotyczące BPA mogą ulec zmianie w ciągu najbliższych kilku lat.

Na razie nie ma żadnych ograniczeń dotyczących stosowania BPA w produktach. Żywności i Leków zaleca podjęcie „rozsądnych kroków” w celu zmniejszenia narażenia ludzi na BPA w żywności. FDA wyraziła również poparcie dla producentów, którzy zaprzestali stosowania BPA w produktach dla niemowląt oraz dla firm, które pracują nad stworzeniem alternatywy dla BPA w żywności konserwowanej.

Wiele stanów podjęło już działania. Connecticut, Maryland, Minnesota, Waszyngton, Wisconsin i Vermont wprowadziły przepisy ograniczające lub zakazujące sprzedaży niektórych produktów zawierających BPA, takich jak butelki i kubki do karmienia. Podobnie postąpiły miasta takie jak Chicago i Albany, a także kilka hrabstw w Nowym Jorku. Podobne ustawy zostaną prawdopodobnie uchwalone w Nowym Jorku i Kalifornii, a ustawodawstwo stanowe rozważa wprowadzenie ograniczeń w wielu innych stanach.

Zagrożenia związane z BPA: Co mogą zrobić rodzice?

Chociaż dowody nie są pewne, FDA zaleca podjęcie środków ostrożności przeciwko narażeniu na BPA.

Próba wyeliminowania BPA z życia dziecka jest prawdopodobnie niemożliwa. Ale ograniczenie narażenia Twojego dziecka – i Twojego własnego – jest możliwe. Nie musi to być nawet trudne. Oto kilka wskazówek, jak to zrobić.

• Znajdź produkty, które nie zawierają BPA.

  Nie jest to tak trudne, jak kiedyś. Wiele marek butelek, kubków do karmienia i innych naczyń stołowych wyraźnie informuje, że są wolne od BPA.

• Szukaj preparatów do początkowego żywienia niemowląt niezawierających BPA.

  Wiele marek nie zawiera już BPA w puszkach. Jeśli w opakowaniu danej marki znajduje się BPA, niektórzy eksperci zalecają stosowanie preparatów w proszku, a nie w płynie. Płyn jest bardziej podatny na wchłanianie BPA z wyściółki.

• Wybieraj nieplastikowe pojemniki na żywność.

  Pojemniki wykonane ze szkła, porcelany lub stali nierdzewnej nie zawierają BPA.

• Nie należy podgrzewać tworzyw sztucznych, które mogą zawierać BPA.

  Nigdy nie używaj plastiku w mikrofalówce, ponieważ ciepło może spowodować wypłukiwanie BPA. Z tego samego powodu nigdy nie nalewaj wrzącej wody do plastikowej butelki podczas przygotowywania mieszanki. Plastikowe butelki, kubki i talerze należy myć ręcznie.

• Wyrzuć wszystkie plastikowe produkty – takie jak butelki czy kubki – które są wyszczerbione lub pęknięte.

  Mogą one być siedliskiem zarazków. Jeśli zawierają również BPA, istnieje większe prawdopodobieństwo, że przedostanie się on do żywności.

• Używaj mniej żywności konserwowanej, a więcej świeżej lub mrożonej.

  Wiele produktów w puszkach nadal zawiera BPA w swoich opakowaniach.

• Unikaj tworzyw sztucznych oznaczonych na spodzie kodem recyklingu 3 lub 7.

  Te tworzywa sztuczne mogą zawierać BPA. Prawdopodobieństwo obecności BPA w innych rodzajach numerowanych tworzyw sztucznych jest znacznie mniejsze.

Doktor wyjaśnia, jak pozbyć się z domu insektów i szkodników przy minimalnym użyciu toksycznych pestycydów.

Dzieci są szczególnie podatne na szkodliwe działanie pestycydów, ponieważ ich ciała i systemy odpornościowe wciąż się rozwijają. Są też bardziej narażone na kontakt z pestycydami, gdy czołgają się po podłodze, wkładają ręce i inne przedmioty do ust.

Ale szkodniki domowe mogą być również zagrożeniem dla Twojej rodziny. Karaluchy wytwarzają alergeny, które mogą wywoływać astmę i alergie. Odchody myszy również mogą wywoływać astmę lub alergie. Muchy i komary mogą przenosić zarazki i choroby.

Na szczęście są sposoby na zwalczanie szkodników i zapewnienie bezpieczeństwa Twojej rodzinie. Stosowanie podejścia zwanego zintegrowanym zarządzaniem szkodnikami (IPM) może przynieść obie te rzeczy – a także korzyści dla środowiska. Oto kilka wskazówek, jak bezpieczniej zwalczać szkodniki.

Zwalczanie szkodników: Najpierw zapobiegaj

Pierwszym krokiem w IPM jest zapobieganie. Najlepszym sposobem na zwalczanie szkodników jest sprawienie, aby Twój dom nie był dla nich atrakcyjny. Podobnie jak my, szkodniki potrzebują wody, pożywienia i schronienia, aby przetrwać, a jeśli nie mogą ich znaleźć w domu, prawdopodobnie pójdą gdzie indziej.

Podejmij następujące kroki, aby zniechęcić szkodniki:

? Natychmiast sprzątaj wszystkie rozsypane jedzenie i okruchy.

? Utrzymuj w czystości lady, stoły, zlewozmywaki i podłogi. Po posiłkach lub przekąskach myj i susz naczynia.

? Sprzątaj pod dużymi urządzeniami kuchennymi, takimi jak lodówki i kuchenki. Resztki jedzenia często gromadzą się w tych miejscach i przyciągają szkodniki.

? Przechowuj żywność w pojemnikach ze szczelnymi pokrywkami lub w lodówce. Jeśli żywność jest przechowywana w kartonach, upewnij się, że są one szczelnie zamknięte. Karaluchy lubią karton i mogą łatwo dostać się do otwartych pudełek.

? Trzymaj śmieci w pojemniku ze szczelną pokrywą i często je wyrzucaj. Umieszczaj zewnętrzne kosze na śmieci jak najdalej od domu.

? Naprawiaj domowe przecieki i natychmiast usuwaj nadmiar wilgoci na blatach i zlewach. Karaluchy lubią wodę i potrafią pływać.

? Staraj się, aby w Twoim domu nie było bałaganu. Sterty magazynów, gazet i pudeł mogą przyciągać szkodniki i stanowić dla nich miejsce schronienia.

? Regularnie odkurzaj dywany oraz szczeliny i szpary.

? Nie zostawiaj jedzenia dla zwierząt na noc.

? Naprawiaj siatki, które mają dziury, aby zapobiec przedostawaniu się szkodników.

? Sprawdź, czy nie ma żadnych otworów lub szczelin, przez które szkodniki mogą dostać się do domu, np. za zlewami, wzdłuż listew przypodłogowych i wokół okien. Uszczelnij je.

? Jeśli problemem są mrówki stolarskie, poszukaj uszkodzonego lub mokrego drewna i wymień je. Uszkodzone drewno często przyciąga mrówki.

Sprawdź, czy w fundamentach domu nie ma otworów większych niż jedna czwarta cala i uszczelnij je.

Wybór pestycydu

Jeśli wypróbowałeś już techniki zapobiegawcze, a mimo to nadal masz problem ze szkodnikami, być może będziesz musiał użyć pestycydów, aby zwalczyć szkodniki. Ale najpierw upewnij się, że wiesz, jakiego rodzaju szkodnika próbujesz wyeliminować. Na przykład, jeśli nie jesteś pewien, czy masz mrówki stolarskie czy termity, poproś o pomoc w zidentyfikowaniu szkodnika miejscową służbę techniczną lub eksterminatora.

Wiedza o rodzaju szkodnika pomoże Ci wybrać odpowiedni rodzaj pestycydu do danego problemu.

Następnym krokiem jest wybranie pestycydu, który będzie działał przeciwko konkretnemu rodzajowi szkodnika i stanowił najmniejsze zagrożenie dla Twojego zdrowia. Pułapki z przynętą są często dobrym sposobem na rozpoczęcie. Są to małe plastikowe kubeczki, które wabią szkodniki pokarmem zmieszanym ze środkiem owadobójczym.

Użycie pułapki z przynętą pozwala ograniczyć środek owadobójczy do niewielkiego obszaru, zamiast rozprowadzać go po okolicy. Jednak nadal trzeba uważać, aby dzieci i zwierzęta domowe nie dostały się do pułapek. Dostępne są pułapki żywołowne, które zmniejszają ryzyko przypadkowego narażenia na kontakt z pestycydem. Można kupić pułapki żywołowne przeznaczone specjalnie na większość szkodników domowych.

Zwalczanie szkodników: Bezpieczna gra

Jeśli zdecydujesz się na użycie innego rodzaju pestycydu, pamiętaj o następujących wskazówkach dotyczących bezpieczeństwa:

? Upewnij się, że pestycyd zadziała na rodzaj szkodnika, który chcesz wyeliminować.

? Zawsze czytaj etykietę przed użyciem i dokładnie przestrzegaj zaleceń. Nigdy nie używaj więcej pestycydów niż jest to zalecane.

? Szukaj produktu, który jest już zmieszany, a nie takiego, który musisz zmieszać sam.

? Nigdy nie używaj wewnątrz pomieszczeń pestycydu, który jest przeznaczony do stosowania na zewnątrz.

? Stosuj pestycyd na jak najmniejszej powierzchni, a nie na całym pomieszczeniu.

? Przed zastosowaniem pestycydu należy usunąć z terenu dzieci, zwierzęta domowe, zabawki i żywność. Jak długo powinny pozostać na zewnątrz? Sprawdź etykietę pestycydu – powinna ona zawierać następujące informacje.

? Po zastosowaniu pestycydów otwórz okna, aby przewietrzyć pomieszczenie.

? Nosić rękawice, długie spodnie i rękawy, aby chronić skórę podczas stosowania pestycydów. Pierz ubrania i bierz prysznic po zakończeniu pracy.

? Kupuj tylko taką ilość pestycydów, która jest potrzebna do natychmiastowego użycia. Jeżeli masz resztki pestycydu, przechowuj je w oryginalnej butelce, poza zasięgiem dzieci i zwierząt domowych.

? Nie wyrzucaj resztek pestycydów do kanalizacji ani do śmieci. Postępuj zgodnie z instrukcjami na etykiecie, aby pozbyć się ich w prawidłowy sposób.

? Nigdy nie używaj pustego pojemnika po pestycydzie do innych celów.

Zwalczanie szkodników: Zachowaj perspektywę

Bez względu na to, jakiego rodzaju środka owadobójczego użyjesz, może się okazać, że nie będziesz w stanie całkowicie pozbyć się szkodników. Nawet najsilniejsze pestycydy nie będą działać przez dłuższy czas, jeśli szkodniki znajdą w domu łatwy dostęp do pożywienia i wody. Jednak stosując się do podstawowych wskazówek dotyczących zapobiegania szkodnikom i oszczędnie używając pestycydów w razie potrzeby, prawdopodobnie nic Ci się nie stanie.

Zanieczyszczenie powietrza jest prawdopodobnie większe wewnątrz domu niż na zewnątrz. Ten pokaz slajdów przedstawia, w jaki sposób radon, bierne palenie, a nawet odświeżacze powietrza mogą zaszkodzić zdrowiu Twojej rodziny.

1/13

Zanieczyszczenie powietrza może być większe wewnątrz domu niż na zewnątrz. Lotne związki organiczne (VOC) to na przykład gazy uwalniane przez wiele produktów gospodarstwa domowego. Mogą one powodować takie dolegliwości, jak bóle głowy, mdłości, podrażnienie oczu i gardła. Zanieczyszczenie powietrza w pomieszczeniach może być szczególnie szkodliwe dla dzieci, które oddychają szybciej niż dorośli i wdychają więcej powietrza. W szczególności może mieć to wpływ na niemowlęta, które przebywają w pobliżu ziemi, gdzie w powietrzu wiszą ciężkie zanieczyszczenia.

Dywany mogą emitować substancje chemiczne

2/13

Wiele osób skarży się na bóle głowy, wysypki oraz podrażnienia oczu i gardła po położeniu wykładziny. Nowe wykładziny, wykładzina, wyściółka i klej wydzielają potencjalnie szkodliwe gazy. Wybierz wykładzinę o niskiej zawartości lotnych związków organicznych i poproś o rozwinięcie jej i przewietrzenie kilka dni wcześniej. Nie wychodź z domu podczas układania wykładziny i zapewnij mu dobrą wentylację przez kilka następnych dni. W przypadku dzieci z alergiami i astmą, rozważ inne opcje podłóg.

Farba i zanieczyszczenie powietrza w pomieszczeniach

3/13

Farby i środki do usuwania farby mogą emitować szkodliwe gazy. Aby zminimalizować ryzyko dla zdrowia, wybieraj farby o niskiej zawartości lotnych związków organicznych i trzymaj okna otwarte podczas malowania i przez kilka dni, gdy farba schnie. Staraj się nie przechowywać puszek z farbą, ponieważ gazy mogą wyciekać nawet ze szczelnie zamkniętych pojemników. Jeśli musisz przechowywać farbę, przechowuj ją w dobrze wentylowanym miejscu, z dala od głównych pomieszczeń mieszkalnych.

Problemy zdrowotne związane z oparami teflonu

4/13

Gotowanie w naczyniach z powłoką nieprzywierającą może powodować wydzielanie toksycznych oparów w bardzo wysokich temperaturach. Powłoki nieprzywierające, takie jak teflon, wydzielają substancje chemiczne po podgrzaniu do temperatury powyżej 500 stopni. Nie używaj ich w bardzo gorących piekarnikach ani nie podgrzewaj na wysokich temperaturach na płytach kuchennych i zawsze używaj wentylatora wyciągowego. Zamiast tego używaj garnków i patelni z żeliwa lub stali nierdzewnej.

Substancje chemiczne zawarte w materiałach budowlanych

5/13

Gdy dzieci chcą zająć się majsterkowaniem, wyjdź na zewnątrz, aby zapewnić im lepszą wentylację. W zależności od produktu i czasu ekspozycji, opary markerów, klejów i innych przyborów plastycznych mogą powodować bóle głowy oraz podrażnienie oczu, nosa i gardła. Przegotowanie glinek polimerowych może spowodować uwolnienie toksycznych substancji chemicznych do powietrza. Nawet niektóre „nietoksyczne” flamastry mogą zawierać rozpuszczalniki, które są niebezpieczne przy wdychaniu.

Problemy zdrowotne związane z produktami czyszczącymi

6/13

Substancje chemiczne zawarte w niektórych środkach czystości mogą być toksyczne w przypadku wdychania lub dotykania, powodując wysypkę i podrażniając drogi oddechowe. Jest to szczególnie ważne dla osób mających problemy ze skórą lub oddychaniem. Niektóre produkty mogą nasilać alergie. Te, które zawierają amoniak i chlor, mogą być szczególnie drażniące dla dzieci z astmą. Do czyszczenia używaj ciepłej wody, sody oczyszczonej, ściereczek z mikrofibry i mniej toksycznych środków czyszczących.

Ubrania czyszczone chemicznie a zdrowie

7/13

Kiedy następnym razem odbierzesz swoje ubrania z pralni, powąchaj je. W pralniach chemicznych najczęściej stosuje się nadchloroetylen, substancję chemiczną, która wywołuje raka u zwierząt. Gdy przyniesiesz do domu świeżo wyczyszczone ubrania, Twoja rodzina może wdychać tę potencjalnie szkodliwą substancję chemiczną. Zanim zaczniesz nosić ubrania po praniu chemicznym, przewietrz je w garażu przez kilka dni lub wypierz ręcznie albo w pralce.

Dzieci i bierne palenie

8/13

Mieszkanie w domu, w którym ktoś pali, może sprawić, że dzieci będą bardziej podatne na infekcje uszu, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli i kaszel. Dzieci z astmą mogą mieć częstsze i cięższe ataki. Wdychanie dymu może wywołać astmę u dzieci, które wcześniej nie miały jej objawów. Dym z trzeciej ręki – toksyczne pozostałości, które pozostają na ubraniach, poduszkach i dywanie – może być również szkodliwy dla dzieci, zwłaszcza gdy bawią się lub raczkują na podłodze.

Problemy z piecami i zanieczyszczenie powietrza

9/13

Nieprawidłowo zainstalowane lub wentylowane piecyki gazowe mogą uwalniać szkodliwe gazy do domu. Przy niskich stężeniach tlenek węgla może powodować zmęczenie. Wyższe stężenie może powodować mdłości, bóle głowy, dezorientację, a nawet śmierć. Dwutlenek azotu może powodować problemy z oddychaniem – zwłaszcza u dzieci. Upewnij się, że palniki są prawidłowo wyregulowane, tak aby końcówki płomieni były zawsze niebieskie. Wentylować piec za pomocą wentylatora wydmuchującego na zewnątrz.

Gazy z komina i pieca

10/13

Jeśli w systemie centralnego ogrzewania i klimatyzacji występują problemy – od pęknięć i zanieczyszczeń po słabą wentylację – w domu mogą gromadzić się niebezpieczne gazy, takie jak tlenek węgla. Upewnij się, że piec, w tym komin i przewód kominowy, jest dobrze utrzymany, co obejmuje coroczne przeglądy i regularną wymianę filtrów.

Zagrożenia związane z radonem

11/13

Radonu nie czuć, nie widać ani nie czuć jego smaku – to niebezpieczny gaz, który powstaje w wyniku naturalnego rozpadu uranu w glebie, skałach lub wodzie. Może on przedostać się do domu przez pęknięcia lub dziury w fundamentach, ścianach lub wokół rur. Radon jest drugą po paleniu tytoniu przyczyną zachorowań na raka płuc. Dzieci mogą być bardziej wrażliwe na działanie radonu, ponieważ oddychają szybciej i pobierają więcej powietrza. Test na obecność radonu można wykonać przy pomocy zestawu lub wezwać inspektora ds. radonu.

Problemy zdrowotne związane z odświeżaczami powietrza

12/13

Odświeżacze powietrza mogą powodować trudności w oddychaniu i bóle głowy u niektórych osób. W jednym z badań prawie jedna trzecia osób cierpiących na astmę stwierdziła, że ma problemy z oddychaniem po zetknięciu z odświeżaczami powietrza. Testy przeprowadzone przez Natural Resources Defense Council (Radę Ochrony Zasobów Naturalnych) wykazały, że niektóre odświeżacze powietrza zawierają ftalany, substancję chemiczną związaną z rozwojem dzieci i problemami hormonalnymi. Zamiast tego do odświeżania powietrza używaj naturalnych ziół, takich jak rozmaryn, bazylia czy mięta, oraz dobrej wentylacji.

Formaldehyd i meble

13/13

Formaldehyd jest substancją chemiczną powszechnie występującą w meblach z prasowanego drewna, a także w trwale zaprasowanych zasłonach i ubraniach. Dzieci są szczególnie narażone na podrażnienia dróg oddechowych spowodowane oparami formaldehydu. Ponieważ nowe produkty emitują większe ilości zanieczyszczeń, rozważ zakup modeli podłogowych. Przed wniesieniem nowych mebli do domu należy je przewietrzyć, a zasłony wyprać.