Lekarz mówi ci.

Nauczenie się, jak sobie radzić po usłyszeniu, że masz raka jelita grubego, to połowa sukcesu. Tutaj znajdziesz informacje, które pomogą Ci poradzić sobie ze wszystkim, od stresu i zmęczenia po życie z kolostomią.

Życie i zarządzanie

Nauczenie się, jak radzić sobie po usłyszeniu, że masz raka jelita grubego, to połowa sukcesu. Tutaj znajdziesz informacje, które pomogą Ci poradzić sobie ze wszystkimi problemami, od stresu i zmęczenia po życie z kolostomią.

Rozwiązania dla zdrowia

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Wczesne wykrycie raka jelita grubego jest kluczem do jego pokonania. Istnieje wiele różnych badań pozwalających wykryć raka jelita grubego. Tutaj dowiesz się, czego możesz się spodziewać po każdym badaniu i zabiegu.

Diagnostyka i badania

Wczesne wykrycie raka jelita grubego jest kluczem do jego pokonania. Istnieje wiele różnych testów służących do wykrywania raka jelita grubego. Tutaj dowiesz się, czego możesz się spodziewać po każdym badaniu i zabiegu.

Rozwiązania w zakresie ochrony zdrowia

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Lekarz wyjaśnia, czego można się spodziewać po wyłonieniu kolostomii.

Okrężnica, czyli pierwsze 4 lub 5 stóp jelita grubego, jest częścią układu trawiennego organizmu. Pochłania wodę z odpadów (kał) i zwraca ją do organizmu. Wchłania również resztki składników odżywczych. Odpady stałe są następnie przekazywane przez okrężnicę do odbytnicy. Stamtąd opuszczają organizm przez odbyt.

Gdy okrężnica, odbytnica lub odbyt nie mogą pracować tak, jak powinny, z powodu choroby lub urazu, albo gdy muszą odpocząć, organizm musi mieć inny sposób pozbycia się odpadów. Kolostomia to otwór – zwany stomią – łączący okrężnicę z powierzchnią jamy brzusznej. Zapewnia to nową drogę dla odpadów i gazów, które mogą opuścić organizm. Kolostomia może być stała lub czasowa.

W jaki sposób kolostomia zmieni moje życie?

W przypadku wyłonienia kolostomii zespół medyczny porozmawia z Tobą jeszcze w szpitalu po operacji o tym, jak dbać o kolostomię i udzieli Ci wskazówek dotyczących dostosowania się do nowych warunków. Będziesz musiał wprowadzić pewne zmiany w swoim stylu życia. Jednak dzięki odpowiedniej edukacji i wskazówkom można sobie z tym poradzić.

Poniższe wskazówki mogą pomóc w dostosowaniu się. Należy pamiętać, że stowarzyszenia i grupy wsparcia dla osób z kolostomią mogą zaoferować jeszcze więcej pomocy.

• Kontroluj swoje leki. Niektóre leki mogą powodować zaparcia lub biegunkę.

• Stosuj dobrze zbilansowaną dietę. Unikaj pokarmów powodujących duże ilości gazów, takich jak kapusta, fasola i niektóre orzechy. Dietetyk może pomóc w doborze zdrowej diety, która pozwoli uniknąć zaparć i biegunek oraz nie będzie przeszkadzać w funkcjonowaniu kolostomii.

• Żyj swoim życiem. Kolostomia nie jest końcem życia, jakie znasz. Nowoczesne wyroby do kolostomii są zaprojektowane tak, aby leżały płasko i nie rzucały się w oczy pod ubraniem. Większość pacjentów z kolostomią jest w stanie wrócić do pracy i wielu czynności – w tym seksu – które wykonywali przed operacją.

Pamiętaj, aby porozmawiać z zespołem medycznym o tym, kiedy możesz powrócić do codziennych czynności i o wszelkich obawach związanych z życiem z kolostomią.

Irygacja kolostomii

Irygacja kolostomii to sposób na kontrolowanie wypróżnień poprzez opróżnianie jelita grubego w określonym czasie. Proces ten polega na wprowadzeniu wody do jelita grubego przez stomię, co powoduje jego opróżnienie.

Irygacja jest najskuteczniejsza około godziny po posiłku, czyli wtedy, gdy okrężnica jest najprawdopodobniej pełna.

Powtarzając ten proces regularnie – raz dziennie lub co drugi dzień – można nauczyć się opróżniania jelita grubego bez wylewania odpadów pomiędzy kolejnymi irygacjami. Irygacja kolostomii może również pomóc w uniknięciu zaparć.

Uregulowanie pracy jelit dzięki irygacji trwa na ogół około 6 do 8 tygodni. Pomocne jest ustalenie rutyny i wykonywanie irygacji o tej samej porze każdego dnia.

Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy irygacja jest dla Ciebie odpowiednia. Osoby ze stałą kolostomią, których otwór znajduje się w zstępującej lub esowatej części okrężnicy, są dobrymi kandydatami do irygacji. Dzieje się tak dlatego, że ich stolce są zwykle bardziej uformowane.

Osoby z zespołem jelita drażliwego, problemami ze stomią lub stomią w części wstępującej lub poprzecznej okrężnicy mają mniejsze szanse na powodzenie irygacji. Nie jest to więc dla nich dobre rozwiązanie.

Jedzenie z kolostomią

Po operacji wyłonienia kolostomii pacjent prawdopodobnie porozmawia z lekarzem lub dietetykiem klinicznym o tym, jak dokładnie kształtować swoją dietę i co robić w przypadku wystąpienia problemów. Chociaż każdy przypadek i każda osoba jest inna, istnieją pewne ogólne wytyczne, które mogą pomóc w ograniczeniu do minimum bólu i podrażnień w trakcie gojenia się jelita grubego.

• Jedz mniejsze, częstsze posiłki. Na przykład w ciągu dnia zjedz 6 małych posiłków zamiast 3 dużych.

• Dokładnie przeżuwaj pokarm.

• Jedz w wolnym tempie.

• Pij 8 do 10 szklanek wody lub innych płynów dziennie.

Co zatem powinieneś jeść? Przez kilka tygodni po operacji wybieraj pokarmy o mdłym smaku i małej zawartości błonnika. Należy stopniowo wprowadzać do diety pokarmy bardziej aromatyczne i zawierające więcej błonnika, aby sprawdzić, jak wpływają one na trawienie.

Wybieraj chude mięso zamiast mięsa z widocznym tłuszczem lub smażonego na oleju. Unikaj fasoli i pełnych ziaren na rzecz bardziej rafinowanych ziaren, takich jak białe pieczywo, makaron i ryż. Szukaj prostych napojów niegazowanych, takich jak woda, bezkofeinowa herbata i kawa. Unikaj napojów zawierających kofeinę lub alkohol, ponieważ mogą one podrażniać układ trawienny po kolostomii.

Ćwiczenia z kolostomią

Po wyłonieniu kolostomii dobrze jest ostrożnie podchodzić do ćwiczeń fizycznych. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie ćwiczenia, jeśli w ogóle, są bezpieczne. Ogólnie rzecz biorąc, chodzenie jest bezpieczne i skuteczne, a także stanowi dobry początek. Wytrzymałość można nawet budować, wchodząc i schodząc po schodach w domu.

Bieganie: Lekarz może zasugerować chodzenie, zanim zaczniesz biegać po zabiegu kolostomii. Jeśli dużo biegasz, pocieranie lub ocieranie się o stomię może powodować powstawanie wokół niej małych czerwonych śladów lub owrzodzeń przypominających owrzodzenia jamy ustnej. Trochę odpoczynku powinno dać im czas na zagojenie się. Jeśli nie ustępują, porozmawiaj z lekarzem prowadzącym. Jeśli staje się to regularnym problemem, porozmawiaj z lekarzem o wygodnym worku, który nie będzie tak mocno ocierał.

Przysiady i skłony: Istnieje ryzyko powstania przepukliny (przepukliny okołostomijnej) wokół stomii w przypadku wykonywania przysiadów, przysiadów, podnoszenia ciężarów lub innych ćwiczeń obciążających rdzeń. Można temu zapobiec, utrzymując prawidłową wagę ciała. Przed rozpoczęciem tego rodzaju ćwiczeń lub wysiłku należy porozmawiać z lekarzem.

Pływanie: Można pływać z workiem kolostomijnym, ale najlepiej najpierw skonsultować się z lekarzem. Ponadto worek może nie być wystarczająco szczelny, aby można było w nim pływać. Można to wcześniej sprawdzić: Wystarczy posiedzieć przez chwilę w wannie i sprawdzić szczelność zamknięcia.

Nawodnienie: Upewnij się, że podczas ćwiczeń pijesz dużo wody. Zwróć uwagę, czy Twój mocz jest czysty lub jasnożółty, słomkowy. Jest to dobry znak, że masz wystarczającą ilość wody w organizmie. Jeżeli kolor moczu jest dużo ciemniejszy, może to powodować problemy ze stomią i ogólnym stanem zdrowia (odwodnienie).

Powikłania kolostomii

• Nieszczelność: Odpady trawienne mogą przedostawać się z okrężnicy do organizmu lub na skórę w pobliżu stomii. Lekarz może być w stanie pomóc, stosując różne worki i inne narzędzia. W niektórych przypadkach może być jednak konieczna dodatkowa operacja, zwłaszcza jeśli przeciek znajduje się wewnątrz ciała.

• Podrażnienie lub zakażenie skóry może być spowodowane stolcem, który wydostaje się spod worka, lub ocieraniem się worka o skórę lub stomię.

• Zablokowanie: Pokarm może się gromadzić i blokować stomię. Możesz zauważyć, że nie wydalasz żadnych treści, mogą wystąpić bóle brzucha, nudności i wymioty. Może również wystąpić obrzęk wokół stomii. Skontaktuj się z pracownikiem służby zdrowia, aby pomóc w usunięciu blokady.

• Retrakcja: Po ustąpieniu początkowego obrzęku stomia zagłębia się pod skórę. Może to powodować przeciekanie, jeżeli worek kolostomijny nie przylega wystarczająco dobrze do stomii. Lekarz może być w stanie pomóc, stosując różne urządzenia i worki, ale może być konieczna dalsza operacja.

• Wokół kolostomii może powstać przepuklina. Można temu zapobiec, stosując odzież podtrzymującą, np. bieliznę lub pas, oraz unikając podnoszenia ciężarów i wysiłku.

Znajdź w Internecie informacje na temat raka jelita grubego z zaufanych źródeł. Znajdziesz tu również wsparcie grup zajmujących się rakiem jelita grubego oraz instytutów i stowarzyszeń zajmujących się rakiem.

Wsparcie i zasoby

Znajdź w Internecie informacje na temat raka jelita grubego z zaufanych źródeł. Można tu również znaleźć wsparcie ze strony grup zajmujących się rakiem jelita grubego oraz instytutów i stowarzyszeń zajmujących się walką z rakiem.

Rozwiązania zdrowotne

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Diagnoza raka może być przytłaczająca. Lekarz ma wskazówki, jak sobie z tym poradzić i jak się przygotować, aby zapewnić, że twoje życzenia medyczne zostaną spełnione.

Istnieje wiele sposobów radzenia sobie ze stresem i strachem związanym z chorobą nowotworową. Dzięki edukacji i wsparciu będziesz w stanie poradzić sobie z diagnozą i leczeniem raka. Poniżej podano kilka wskazówek, które mogą pomóc, ale ważne jest również, aby porozmawiać z członkiem zespołu opieki onkologicznej o tym, jak się czujesz.

Jak mogę zmniejszyć swój stres związany z chorobą nowotworową?

Kiedy zmagasz się z chorobą nowotworową, stres może narastać i wpływać na to, jak czujesz się w życiu. Przedłużający się stres może prowadzić do frustracji, gniewu, poczucia beznadziejności, a czasem do depresji. Osoba chora na raka nie jest jedyną osobą dotkniętą tym problemem. Członkowie rodziny również są pod wpływem ciągłych zmian w stanie zdrowia bliskiej osoby chorej na raka.

Najważniejszym krokiem, jaki możesz podjąć, jest szukanie pomocy, gdy tylko poczujesz, że gorzej radzisz sobie z chorobą nowotworową. Wczesne podjęcie działań pozwoli Ci zrozumieć i poradzić sobie z wieloma skutkami choroby. Nauczenie się radzenia sobie ze stresem pomoże ci zachować pozytywną perspektywę fizyczną, emocjonalną i duchową.

Wskazówki dotyczące redukcji stresu

Oto kilka wskazówek, jak zredukować stres:

• Zachowaj pozytywne nastawienie.

• Zaakceptuj fakt, że istnieją zdarzenia, na które nie masz wpływu.

• Bądź asertywny, a nie agresywny. „Wyrażaj swoje uczucia, opinie i przekonania zamiast złościć się, walczyć lub być pasywnym.

• Naucz się relaksować.

• Ćwicz regularnie. Organizm lepiej radzi sobie ze stresem, gdy jest sprawny fizycznie.

• Jedz dobrze zbilansowane posiłki.

• Odpoczywaj i śpij. Twój organizm potrzebuje czasu, aby dojść do siebie po stresujących wydarzeniach.

• Nie uzależniaj się od alkoholu lub narkotyków, aby zredukować stres.

Naucz się relaksować

Istnieje wiele ćwiczeń, które można wykonywać, aby się zrelaksować – oddychanie, rozluźnianie mięśni i umysłu oraz słuchanie muzyki to tylko kilka pomysłów. Po pierwsze, należy zapewnić sobie ciche miejsce, w którym nic nie będzie rozpraszać uwagi. Postaraj się znaleźć wygodną pozycję ciała. Usiądź lub połóż się na krześle lub sofie. Należy również zadbać o dobry stan umysłu – spróbować odciąć się od zmartwień i niepokojących myśli.

• Dwuminutowy relaks.

  Przenieś myśli na siebie i swój oddech. Weź kilka głębokich wdechów, powoli wydychając powietrze. Mentalnie przeskanuj swoje ciało. Zauważ miejsca, które wydają się napięte lub skurczone. Rozluźnij te miejsca, uwalniając jak najwięcej napięcia. Obróć głowę płynnym, okrężnym ruchem raz lub dwa razy (jeśli jakikolwiek ruch powoduje ból, natychmiast przestań). Obróć ramiona do przodu i do tyłu kilka razy. Pozwól, aby wszystkie mięśnie całkowicie się rozluźniły. Przywołaj na kilka sekund przyjemną myśl. Weź kolejny głęboki wdech i powoli wykonaj wydech.

• Relaksacja umysłu.

  Zamknij oczy. Oddychaj normalnie przez nos. Przy wydechu cicho powiedz do siebie słowo „jeden”, krótkie słowo, takie jak „spokojny” lub krótkie zdanie, takie jak „czuję się spokojny”. Kontynuuj przez 10 minut. Jeśli Twój umysł błądzi, delikatnie przypomnij sobie, że masz myśleć o swoim oddechu i wybranym słowie lub wyrażeniu. Pozwól, by oddech stał się powolny i miarowy.

• Głębokie oddychanie – relaks.

  Wyobraź sobie miejsce tuż poniżej pępka. Wdychaj powietrze do tego miejsca i napełnij brzuch powietrzem. Pozwól, aby powietrze wypełniło Cię od brzucha w górę, a następnie wypuść je, tak jakbyś spuszczał powietrze z balonu. Z każdym długim, powolnym wydechem powinieneś czuć się bardziej zrelaksowany.

Zrozumieć swoje informacje medyczne

• Nie bój się prosić lekarza, pielęgniarkę lub innego pracownika służby zdrowia o powtórzenie i wyjaśnienie wszelkich instrukcji lub terminów medycznych, których nie rozumiesz. Osoby te powinny być dostępne, aby odpowiedzieć na Twoje pytania i rozwiać Twoje wątpliwości.

• Korzystaj z zasobów i usług wsparcia oferowanych przez szpital i społeczność lokalną. Dowiedzenie się więcej o swojej chorobie pomoże Ci poczuć się pewniej w trakcie leczenia.

• Poproś rodzinę i przyjaciół o pomoc w uporządkowaniu otrzymywanych informacji.

• Rozmawiaj z innymi pacjentami i rodzinami na temat raka i jego leczenia.

Jakie rodzaje pomocy są dostępne w przypadku raka?

Istnieje wiele źródeł wsparcia dla chorych na raka i ich rodzin. Należą do nich:

? Nawigatorzy pacjenta i pracownicy socjalni są dostępni dla pacjenta i jego rodziny w celu omówienia wszelkich wątpliwości związanych z diagnozą i leczeniem lub sytuacją osobistą. Mogą oni zapewnić edukację, doradztwo w zakresie zmiany stylu życia oraz skierowania do lokalnych lub krajowych agencji i grup wsparcia. Mogą także pomóc rodzinie w znalezieniu tymczasowego mieszkania, udzielić informacji o zasobach społecznych i pomóc w innych sprawach.

Czasami ludzie mają problemy, które lepiej rozwiązywać w indywidualnej atmosferze. Uczestnicząc w sesjach poradnictwa indywidualnego, możesz skuteczniej wyrazić swoje wrażliwe lub prywatne uczucia związane z chorobą i jej wpływem na twój styl życia i relacje z innymi.

Usługi doradcze mogą pomóc pacjentom chorym na raka i ich rodzinom:

• Omówić niepokojące kwestie

• Rozwijanie i wzmacnianie umiejętności radzenia sobie z problemami

• Uzyskanie poczucia kontroli

• Ciesz się jakością życia

Ponadto specjaliści zajmujący się zdrowiem psychicznym są dostępni w celu stworzenia planu leczenia odpowiadającego konkretnym potrzebom pacjenta. Można opracować strategie, które pomogą odzyskać poczucie kontroli nad własnym życiem i poprawić jego jakość, na co każdy zasługuje. Czasami, w przypadku depresji, mogą zostać przepisane leki inne niż te, które leczą raka.

Uczestnictwo w grupie wsparcia może być bardzo pożytecznym doświadczeniem. Grupy wsparcia zapewniają środowisko, w którym możesz nauczyć się nowych sposobów radzenia sobie z chorobą od innych osób, które stoją przed tymi samymi wyzwaniami. Czasami mogą oni wyjaśnić pewne sprawy inaczej niż lekarze. Możesz także podzielić się odkrytymi przez siebie sposobami postępowania. Zyskasz siłę, wiedząc, że nie jesteś sam w obliczu trudności.

Pamiętaj, że inni mogą dzielić się informacjami lub doświadczeniami, które nie dotyczą Ciebie. Nigdy nie zastępuj porady swojego lekarza radą innego pacjenta.

American Cancer Society (Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne) oferuje szereg usług i skierowań do innych instytucji w Twojej okolicy, aby pomóc chorym na raka. Aby uzyskać więcej informacji, zadzwoń pod numer 800-227-2345.

Inne sprawy, które należy rozważyć w przypadku choroby nowotworowej

Chociaż nikt nie lubi myśleć o własnej niepełnosprawności lub śmiertelności, jest to coś, co powinien rozważyć każdy – nie tylko osoby zmagające się z poważną chorobą, taką jak rak. Powinieneś pomyśleć o dyrektywach dotyczących dalszego postępowania. Są to specjalne dokumenty, które opisują twoje życzenia dotyczące opieki medycznej i zawierają następujące informacje:

• Testament życia.

  Dokument ten daje Ci prawo do akceptacji lub odmowy leczenia, które sztucznie przedłuża Twoje życie. Testament życia zawiera jasne instrukcje dotyczące wyboru przedłużonej opieki medycznej. Sporządza się go, gdy dana osoba jest w pełni kompetentna, na wypadek gdyby w późniejszym czasie nie była w stanie podejmować takich decyzji. Wymagania dotyczące testamentu życia różnią się w poszczególnych stanach, dlatego warto zapoznać się z wymaganiami obowiązującymi w danym kraju. Upewnij się, że wiesz, czy Twoje życzenia mogą zostać unieważnione lub odwołane.

• Trwałe pełnomocnictwo do spraw opieki zdrowotnej.

  Jest to dokument, w którym wyznaczasz osobę, która będzie występować w Twoim imieniu, jeśli staniesz się niezdolny do wyrażenia preferencji dotyczących leczenia. Adwokat powinien sporządzić ten dokument w taki sposób, aby był zgodny z prawem stanowym i innymi regulacjami prawnymi. Dokument ten nie może zostać zignorowany przez lekarza i może zostać odwołany jedynie przez ciebie lub osobę przez ciebie wyznaczoną.

Ponadto warto rozważyć spisanie testamentu, aby zapewnić osobom, które przeżyją, że będą wiedziały, jak zrealizować Twoje życzenia. Dokument ten powinien być przygotowany przez prawnika.

Rak jelita grubego może powrócić po leczeniu. Dowiedz się, co dzieje się w przypadku jego nawrotu.

Aby uzyskać najlepsze wyniki, może być konieczne zastosowanie kilku metod leczenia lub kombinacji obejmującej chirurgię, chemioterapię, radioterapię, terapię celowaną i immunoterapię.

Dwie kluczowe rzeczy, które mają znaczenie, to stopień zaawansowania nowotworu w momencie postawienia diagnozy i stopień skuteczności leczenia.

Czy choroba może powrócić?

U większości ludzi rak jelita grubego nie powraca, czyli nie ma nawrotu choroby. Jednak u około 35% do 40% osób, u których przeprowadzono operację z chemioterapią lub bez niej, rak może powrócić w ciągu 3 do 5 lat po leczeniu. W takim przypadku rak może pojawić się w okrężnicy lub odbytnicy, albo w innej części ciała, np. w wątrobie lub płucach.

Co wpływa na prawdopodobieństwo nawrotu choroby?

Niektóre z czynników, które mają znaczenie to m.in:

Głębokość penetracji. To, jak daleko pierwotny guz wszedł w tkankę, wpływa na to, czy nastąpi nawrót. Im głębszy guz, tym większe prawdopodobieństwo nawrotu.

Liczba zajętych węzłów chłonnych. Im więcej gruczołów chłonnych zaatakowanych przez nowotwór, tym większe prawdopodobieństwo nawrotu choroby.

Rozsiew do innych narządów. Jeśli rak znajdował się także w innych narządach, takich jak wątroba lub płuca, istnieje większe prawdopodobieństwo jego nawrotu.

Jakość zabiegu chirurgicznego. Ma to największe znaczenie w przypadku raka odbytnicy, gdzie operacja może być trudna.

Co się dzieje w przypadku nawrotu raka jelita grubego?

Jeśli rak powróci tylko w jednej części ciała, może być konieczna operacja jego usunięcia. Jeśli rak rozprzestrzenił się na kilka części ciała, może być konieczna chemioterapia z naświetlaniem lub bez. Częścią leczenia może być także terapia celowana i immunoterapia.

Co zrobić, jeśli leczenie nie przynosi rezultatów?

Czasami pierwsze lub drugie leczenie zaawansowanego raka jelita grubego nie przynosi rezultatów. W przypadku innych osób żadne leczenie nie jest skuteczne. Inne możliwości obejmują:

Badania kliniczne

Kiedy zwykłe metody leczenia przestają działać, obiecujące mogą okazać się metody eksperymentalne. Naukowcy testują je w ramach badań klinicznych. Zazwyczaj nie są one dostępne dla osób, które nie biorą udziału w badaniu. Nie ma gwarancji, że te terapie pomogą, ale wiele osób uważa, że warto spróbować.

Eksperymentalne metody leczenia mogą mieć skutki uboczne, w tym takie, których badacze się nie spodziewają.

Aby zapisać się do badania klinicznego, porozmawiaj ze swoim lekarzem. Jeśli zostaniesz zakwalifikowany do badania, zapytaj o ryzyko i skutki uboczne, abyś mógł zdecydować, czy chcesz podjąć dalsze działania.

Opieka paliatywna

Jeśli odczuwasz ból, mdłości lub inne skutki uboczne raka jelita grubego lub leczenia raka, zapytaj lekarza o taką możliwość. Opieka paliatywna jest możliwa niezależnie od tego, czy jesteś leczony na raka, czy nie. Jej celem jest poprawa samopoczucia i jakości życia.

Pacjentowi zostanie przydzielony zespół opiekunów, w tym lekarze i pielęgniarki. Zapytają oni o twoje cele związane z opieką paliatywną i opracują plan, który będzie odpowiadał twoim potrzebom.

Dzięki opiece paliatywnej pacjent będzie się czuł lepiej, niż gdyby nie miał dodatkowego wsparcia, co może mieć duży wpływ na jego zdrowie. Niektóre osoby, u których leczenie raka połączono z opieką paliatywną, żyją dłużej, prawdopodobnie dlatego, że lepsza jakość życia pomaga im lepiej funkcjonować.

Zaprzestanie leczenia

Wiele terapii przeciwnowotworowych jest trudnych do zniesienia. Mogą one powodować wyczerpanie, mdłości lub inne dolegliwości. Jeśli po kilku terapiach radzenia sobie z efektami ubocznymi nie nastąpiła poprawa, możesz zdecydować, że nie warto próbować innych metod leczenia, które są jeszcze mniej obiecujące.

Może nadejść moment, w którym zmaganie się z efektami ubocznymi, które wpływają na jakość życia, nie poprawi sytuacji, a zatem nie warto przez nie przechodzić. Jest to osobisty wybór, który może nie być odpowiedni dla każdego.

Opieka hospicyjna

Jeśli zdecydujesz się na przerwanie leczenia raka, lekarz może porozmawiać z Tobą o opiece hospicyjnej. Usługa ta może być oferowana osobom, u których przewiduje się, że będą żyły 6 miesięcy lub krócej. Opieka hospicyjna zapewnia godność i pomaga w zapewnieniu jak największego komfortu w ostatnich tygodniach lub miesiącach życia. Opieka hospicyjna może być świadczona w domu, w szpitalu, w domu opieki lub w ośrodku hospicyjnym.

Do chorego zostanie przydzielony zespół opiekunów, w tym lekarze, pielęgniarki, pracownicy socjalni i kapelani. Pomogą oni w opanowaniu bólu, mdłości i innych objawów fizycznych, a także włączą członków rodziny w proces podejmowania decyzji w takim zakresie, w jakim pacjent sobie tego życzy.

Zespół hospicyjny skupi się także na potrzebach emocjonalnych i duchowych pacjenta, aby pomóc mu jak najlepiej wykorzystać ten czas. Zespół może pomóc w przeprowadzeniu ważnych rozmów z bliskimi, aby powiedzieć im, jak wiele dla Ciebie znaczą, lub aby się z nimi pożegnać. Mogą też zaoferować poradę w przypadku depresji lub innych problemów związanych z przeżywaniem emocji w okresie końca życia.

Należy pamiętać, że opieka hospicyjna nie oznacza zakończenia chemioterapii i naświetlań, ale nie oznacza zakończenia leczenia innych schorzeń spowodowanych chorobą nowotworową. Na przykład, w przypadku raka płuc nadal będziesz potrzebował tlenu lub inhalatora, aby oddychanie było jak najbardziej stabilne.

Lekarz przedstawia przegląd wytycznych dotyczących badań przesiewowych w kierunku raka jelita grubego dla osób o średnim i wysokim ryzyku zachorowania.

Badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego dla osób z grupy wysokiego ryzyka

Osoby z poniższymi grupami ryzyka powinny rozpocząć badania przesiewowe w kierunku raka jelita grubego przed 45 rokiem życia.

• Osobista historia polipów jelita grubego

• Choroba zapalna jelit w wywiadzie (choroba Crohns’a lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego)

• Bliscy krewni, którzy mieli chorobę jelita grubego lub polipy przed 60 rokiem życia lub dwóch krewnych pierwszego stopnia z rakiem jelita grubego w dowolnym wieku

• Występowanie w rodzinie rodzinnej polipowatości gruczolakowatej lub dziedzicznego raka jelita grubego niezwiązanego z polipowatością

Szczegółowe zalecenia dla osób z grupy wysokiego ryzyka są następujące:

Osoby z licznymi lub dużymi polipami w wywiadzie

• Kolonoskopia w momencie wstępnego rozpoznania polipa

• W przypadku 1-2 małych polipów gruczolakowatych o niskim stopniu nieprawidłowości badanie należy powtórzyć za 5 lat.

• Jeśli 3-10 polipów gruczolakowatych lub 1 polip gruczolakowaty większy niż 1 cm, powtórzyć kolonoskopię w ciągu trzech lat od usunięcia polipa

• W przypadku niektórych typów polipów lub nieprawidłowości o wysokim stopniu złośliwości powtórzenie kolonoskopii w ciągu trzech lat

• Jeśli w normie, powtórzyć za pięć lat

• Jeśli więcej niż 10 polipów gruczolakowatych, powtórzyć za mniej niż 3 lata

• Jeśli polipy są trwale przytwierdzone, a nie na trzonie i są usuwane w częściach, powtórz kolonoskopię za 2-6 miesięcy, aby sprawdzić, czy polipy zostały całkowicie usunięte

Osoby, które przeszły operację z powodu raka jelita grubego

• Kolonoskopia w ciągu jednego roku po zabiegu; jeśli wynik prawidłowy, powtórzyć za trzy lata; jeśli nadal prawidłowy, powtórzyć za pięć lat.

Osoby z historią rodzinną

• Kolonoskopia w wieku 40 lat lub 10 lat przed wiekiem, w którym u członka najbliższej rodziny rozpoznano raka, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej; jeśli wynik jest prawidłowy, badanie należy powtarzać co 5 lat.

Osoby, u których w rodzinie występowała rodzinna polipowatość gruczolakowata

• W wieku 10-12 lat należy rozpocząć badania przesiewowe za pomocą kolonoskopii i kontynuować je co roku.

• Jeśli wynik testu genetycznego jest pozytywny, należy rozważyć usunięcie jelita grubego ze względu na bardzo wysokie ryzyko zachorowania na raka jelita grubego.

Osoby, u których w rodzinie wystąpił dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością

• Kolonoskopia co 1 rok do 2 lat, począwszy od 20-25 roku życia lub 2-5 lat przed wiekiem, w którym u członka najbliższej rodziny wystąpił rak, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej

• Testy genetyczne oferowane członkom rodziny pierwszego stopnia

Osoby z nieswoistymi zapaleniami jelit

• Kolonoskopia co jeden do dwóch lat, począwszy od ośmiu lat od początku choroby

Dowiedz się więcej od lekarza na temat diagnozowania i leczenia raka jelita grubego.

Zarówno U.S. Preventive Services Task Force, jak i American Cancer Society twierdzą, że osoby o średnim ryzyku zachorowania na raka jelita grubego powinny zacząć się badać w tym kierunku w wieku 45 lat:

Testy na podstawie stolca:

Testy bezpośredniej wizualizacji:

Można również zapytać lekarza o nowsze testy, takie jak:

Cologuard. Pobierasz próbkę stolca w domu i wysyłasz ją do laboratorium. Tam technicy sprawdzają DNA w stolcu w poszukiwaniu zmian w genach związanych z rakiem jelita grubego. Szukają także krwi, która może być oznaką raka.

Kolonoskopia kapsułkowa. Połyka się kapsułkę z podwójną końcówką, w której znajduje się maleńkie, bezprzewodowe urządzenie wideo, które pokazuje jelito grube w trakcie przechodzenia przez ciało. Do tej procedury nie trzeba się usypiać, ale przed połknięciem kapsułki należy przygotować jelito grube. Pomaga to lekarzowi znaleźć polipy, ale nie może on w ten sposób usunąć żadnej tkanki. FDA zatwierdziła kolonoskopię kapsułkową tylko dla pacjentów, którzy mieli niekompletną kolonoskopię.

Jeśli wynik testu przesiewowego, który nie jest kolonoskopią, jest pozytywny, należy wykonać kolonoskopię w celu sprawdzenia całego jelita grubego.

Wszelkie podejrzane objawy lub nietypowe rzeczy skłonią lekarza do pobrania próbki tkanki. Jest to tak zwana biopsja.

Jeśli biopsja wykaże obecność raka, możesz zostać poddany badaniom obrazowym z wykorzystaniem promieniowania rentgenowskiego i tomografii komputerowej jamy brzusznej, miednicy i klatki piersiowej, aby ustalić, czy rak rozprzestrzenił się na inne części ciała.

Lekarz wykona także badania krwi, aby sprawdzić, jak dobrze pracują Twoja wątroba i nerki, czy nie masz niedokrwistości oraz aby zmierzyć poziom antygenu rakowo-embrionalnego (CEA) we krwi. Jego poziom jest często wyższy u osób z rakiem jelita grubego, zwłaszcza jeśli doszło do rozsiewu choroby.

Jakie są metody leczenia raka jelita grubego?

Leczenie raka jelita grubego obejmuje nie tylko terapie mające na celu wyleczenie lub kontrolowanie choroby, ale także metody zarządzania potrzebami emocjonalnymi i fizycznymi. Jakość życia jest kluczową kwestią dla lekarzy, podobnie jak dla Twoich bliskich.

Wiele uzupełniających terapii przeciwnowotworowych może być pomocnych, jeśli stosuje się je razem ze standardowym leczeniem medycznym. Terapie uzupełniające nie powinny jednak nigdy zastępować tradycyjnej opieki medycznej.

Główne rodzaje leczenia raka jelita grubego to chirurgia, radioterapia, chemioterapia, terapia celowana i immunoterapia. W zależności od stopnia zaawansowania nowotworu, terapie te mogą być łączone.

Chirurgia jest najskuteczniejszą metodą leczenia miejscowych guzów jelita grubego. Bardzo małe guzy mogą być usunięte podczas kolonoskopii. Jednak nawet w takich przypadkach najlepszym sposobem leczenia jest często usunięcie tej części okrężnicy, w której znajduje się guz, tłuszczu wokół niego oraz pobliskich węzłów chłonnych. Lekarz może wykonać operację laparoskopowo lub metodą otwartą, w której stosuje się większe cięcia.

Lekarz zazwyczaj jest w stanie ponownie połączyć zdrowe odcinki okrężnicy i odbytnicy. Jeśli jednak nie będzie to możliwe, wykona w Twoim brzuchu otwór zwany stomią i przymocuje do niego odciętą okrężnicę. Odpady stałe są gromadzone w worku zakładanym na stomię. Procedura ta, zwana kolostomią, często jest tylko tymczasowa. Po wygojeniu się jelita grubego druga operacja ponownie łączy okrężnicę i odbytnicę. Jeśli masz raka odbytnicy, bardziej prawdopodobne jest, że będziesz potrzebował stałej kolostomii, ponieważ zachowanie odbytnicy może być trudniejsze.

Wkrótce po operacji lekarz prawdopodobnie poda Ci środki przeciwbólowe i inne leki, które złagodzą przejściową biegunkę lub zaparcia. Lekarz zaleci także spożywanie pożywnych pokarmów, bogatych w kalorie i białko, abyś mógł wyzdrowieć i nabrać sił.

Radioterapia to leczenie promieniami o wysokiej energii, które niszczą komórki rakowe. W przypadku raka odbytnicy radioterapia jest zwykle podawana po operacji, wraz z chemioterapią, w celu zniszczenia wszystkich komórek rakowych, które pozostały po operacji. Jest to tak zwana terapia adiuwantowa. Promieniowanie może być także stosowane razem z chemioterapią w celu zmniejszenia guza, co ułatwia przeprowadzenie operacji. Jest to tzw. terapia neoadiuwantowa. W zaawansowanym raku odbytnicy radioterapia może zmniejszyć guzy, które powodują niedrożność jelit, krwawienie lub ból.

Radioterapia może być zastosowana, jeśli masz raka jelita grubego, a guz przyczepił się do innego organu w brzuchu, lub jeśli guz znajduje się w pobliżu marginesów usuniętego raka.

Leki stosowane w chemioterapii leczą różne stadia raka jelita grubego. Obejmują one 5-fluorouracil, kapecytabinę (Xeloda), irinotecan (Camptosar), oksaliplatynę (Eloxatin) oraz kombinację triflurydyny i tipiracilu (Lonsurf). Chemioterapia może być podawana bezpośrednio do wątroby, jeśli rak jelita grubego rozprzestrzenił się w tym miejscu.

Leki terapii celowanej działają w inny sposób. Blokują one dopływ krwi do nowotworu lub blokują zmiany w białku lub genie, które nowotwór wprowadził, aby ułatwić sobie wzrost. Mogą one leczyć raka jelita grubego, który rozprzestrzenił się (lub dał przerzuty) do innych części ciała. Do leków tych należą: bevacizumab (Avastin), cetuximab (Erbitux), panitumumumab (Vectibix), regorafenib (Stivarga) i ziv-aflibercept (Zaltrap).

Immunoterapia obejmuje leki, które stymulują układ odpornościowy do rozpoznawania i niszczenia komórek nowotworowych. Niwolumab (Opdivo) i pembrolizumab (Keytruda) to leki zwane inhibitorami punktu kontrolnego układu odpornościowego, które są czasami stosowane w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego.

Badania kontrolne są niezbędne, aby upewnić się, że rak nie powróci po leczeniu. Jednak setki tysięcy osób po operacji jelita grubego i wyłonieniu kolostomii prowadzi wygodne, normalne życie.

Lekarz wyjaśnia zastosowanie przeciwciał monoklonalnych w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego, w tym skutki uboczne.

Przeciwciała to substancje wytwarzane przez układ odpornościowy w odpowiedzi na obce czynniki inwazyjne, takie jak bakterie lub wirusy. Przeciwciała mogą przylgnąć do najeźdźcy i pomóc go zniszczyć. Przeciwciała monoklonalne to szczególny rodzaj przeciwciał, tworzonych w laboratorium w celu znalezienia i zniszczenia konkretnego celu – w tym przypadku raka. Ze względu na ich precyzję oczekuje się, że leczenie nowotworu za pomocą przeciwciał monoklonalnych będzie bardziej specyficzne niż chemioterapia, a tym samym będzie miało mniej skutków ubocznych.

Bevacizumab (Avastin)

Bevacizumab (Avastin) był jednym z pierwszych w swoim rodzaju przeciwciał monoklonalnych, które hamują proces zwany angiogenezą – proces, w którym guzy wyrastają nowe naczynia krwionośne, aby pomóc im w otrzymywaniu składników odżywczych niezbędnych do przeżycia. Ta klasa leków nazywana jest inhibitorami angiogenezy lub lekami antyangiogennymi.

Avastin hamuje działanie substancji uwalnianej przez guzy, zwanej czynnikiem wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). VEGF wiąże się z pewnymi komórkami, stymulując tworzenie nowych naczyń krwionośnych. Zakłócenie działania naczyń krwionośnych guza może spowolnić jego wzrost. Avastin jest lekiem zatwierdzonym do leczenia zaawansowanego raka okrężnicy lub odbytnicy, który rozprzestrzenił się na inne narządy (dał przerzuty). Lek nie jest lekarstwem, ale badania wykazały, że stosowanie leku Avastin wraz z chemioterapią wydłużyło o pięć miesięcy przeżycie pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego.

Ramucirumab (Cyramza) i ziv-aflibercept (Zaltrap) to nowsze inhibitory angiogenezy, które również działają poprzez wiązanie się z receptorami VEGF.

Jak podawany jest Avastin?

Avastin to zastrzyk podawany wraz z chemioterapią. Zastrzyk jest podawany do żyły (dożylnie lub dożylnie) co dwa lub trzy tygodnie.

Badania wykazują, że lek ten wzmacnia działanie chemioterapii, ale nie wydaje się być skuteczny, gdy jest podawany samodzielnie u pacjentów z rakiem jelita grubego.

Jakie są możliwe skutki uboczne stosowania leku Avastin?

Do częstych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Avastin należą:

• Zmęczenie i osłabienie

• Wysokie ciśnienie krwi

• Biegunka

• Ból głowy

• Utrata apetytu

Do poważnych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Avastin należą:

• Otwory w jelicie grubym wymagające naprawy chirurgicznej

• Zawał serca

• Ból w klatce piersiowej

• Uszkodzenie nerek powodujące zwiększenie ilości białka w moczu

• Zmniejszona zdolność do gojenia się ran (dlatego nie należy go stosować bezpośrednio po operacji)

• Krwawienie lub problemy z krzepnięciem krwi

?

Cetuximab (Erbitux) i panitumumab (Vectibix)

Cetuximab (Erbitux) i panitumumab (Vectibix) to kolejne przeciwciała monoklonalne. Leki te spowalniają wzrost nowotworu poprzez zwalczanie białka znajdującego się na powierzchni niektórych komórek, zwanego receptorem naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). EGFR odgrywa rolę w regulacji wzrostu komórek i jest obecny w około 75% przypadków raka jelita grubego.

Uważa się, że Erbitux i Vectibix zakłócają wzrost komórek nowotworowych poprzez wiązanie się z EGFR, co uniemożliwia wiązanie się normalnych naskórkowych czynników wzrostu i pobudzanie komórek do wzrostu.

Erbitux i Vectibix są zatwierdzone przez FDA do leczenia raka jelita grubego, który rozprzestrzenił się do innych części ciała (przerzuty). Erbitux jest podawany dożylnie co tydzień, sam lub z lekiem przeciwnowotworowym o nazwie irinotecan (Camptosar).

Lek Vectibix jest również podawany dożylnie, ale co drugi tydzień i zazwyczaj z pewnymi kombinacjami chemioterapii. Przed zastosowaniem tych leków należy wykonać specjalne badanie mutacji genetycznych nowotworu, aby sprawdzić, czy będą one skuteczne.

Jakie są możliwe skutki uboczne stosowania leków Erbitux i Vectibix?

Efekty uboczne Erbitux i Vectibix mogą obejmować:

• Problemy skórne, takie jak trądzik, wysypka i suchość skóry; reakcje skórne mogą w rzeczywistości oznaczać, że lek działa przeciwnowotworowo.

• Zmęczenie i osłabienie

• Gorączka

• Zaparcia

• Ból brzucha

• Reakcje alergiczne powodujące trudności w oddychaniu i niskie ciśnienie krwi

• Reakcje w trakcie podawania leku

Kiedy lekarze badają krew utajoną w kale, sprawdzają obecność mikroskopijnej lub niewidocznej krwi w stolcu. Przeczytaj ten artykuł, aby dowiedzieć się więcej o tym teście.

Jeśli wyniki wykażą obecność krwi (niezależnie od tego, czy jest ona widoczna, czy nie), ważne jest, aby lekarz znalazł źródło krwawienia w celu zdiagnozowania i leczenia problemu.

Co powoduje pojawienie się krwi w kupie?

Krew w kupie może pojawić się z powodu jednego lub kilku z poniższych stanów:

Krwawienie z przewodu pokarmowego może być mikroskopijne, dlatego nie można go zobaczyć. (Lekarze nazywają to krwią utajoną.) Można je też łatwo zauważyć jako czerwoną krew lub czarne, smoliste wypróżnienia.

Jak wykonać test na krew utajoną w kale?

Istnieją różne rodzaje takich testów. Niektóre zestawy można kupić w aptece. Podczas jednej z wizyt lekarz może dać Ci zestaw do wykonania testu w domu. Do zestawów dołączona jest instrukcja. Większość z nich zawiera numer telefonu, pod który należy dzwonić w razie pytań.

W przypadku niektórych testów należy włożyć specjalną wkładkę lub chusteczkę z zestawu do toalety i poinformować lekarza, jeśli zmieni ona kolor.

Inne testy wymagają pobrania próbek stolca w ciągu więcej niż jednego dnia. Próbki te, w specjalnym pojemniku i kopercie, są następnie wysyłane bezpośrednio do gabinetu lekarskiego w celu przeprowadzenia analizy przy użyciu mikroskopu lub substancji chemicznych. Należy stosować nowsze wersje tych testów o wysokiej czułości.

Co powinienem zrobić, aby się przygotować?

Nie musisz oczyszczać jelita grubego, tak jak przed kolonoskopią. Należy jednak dokładnie przestrzegać instrukcji. Nie poddawaj się badaniu, jeśli:

Ponieważ niektóre pokarmy mogą wpływać na wyniki testów, nie należy ich spożywać na 48 do 72 godzin przed wykonaniem testu:

• Buraki

• Brokuły

• Cantaloupe

• Marchew

• Kalafior

• Ogórki

Ogórki

• Grejpfruty

• Chrzan

• Grzyby

• Rzodkiewki

• Czerwone mięso (zwłaszcza gotowane na surowo)

• Rzepa

• Żywność lub napoje wzbogacone w witaminę C

Na 48 godzin przed badaniem konieczne może być zaprzestanie przyjmowania niektórych leków. Zapytaj o to swojego lekarza.

Co oznaczają wyniki testu na obecność krwi utajonej w kale?

Jeśli wynik jest dodatni, oznacza to, że w stolcu pojawiła się krew. (W tym przypadku wynik pozytywny niekoniecznie oznacza dobry!).

Konieczne będzie wówczas wykonanie badań, aby ustalić, skąd wzięła się krew. Lekarz może zalecić wykonanie kolonoskopii oraz endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego, aby sprawdzić, czy krwawienie pochodzi z żołądka lub jelita cienkiego. Jeśli te badania nie wykażą źródła, konieczne może być połknięcie małej kapsułki, która robi zdjęcia podczas przechodzenia przez jelita. Może ona uwidocznić obszary krwawienia, których nie wykazały inne testy, zwłaszcza w jelicie cienkim.

Negatywny wynik testu oznacza, że w czasie badania w próbce stolca nie znaleziono krwi. Należy nadal stosować się do zaleceń lekarza dotyczących regularnych badań w kierunku raka.

Jak często należy wykonywać badanie na obecność krwi utajonej w kale?

Nie musisz wykonywać tych badań. Istnieją inne metody – takie jak kolonoskopia (podczas której lekarz za pomocą giętkiej rurki z maleńką kamerą sprawdza całe jelito grube); kolonografia CT (zwana również wirtualną kolonoskopią, która jest tomografią komputerową jelita grubego); oraz testy sprawdzające DNA nowotworowe w twojej kupie.

Jeśli zdecydujesz, że chcesz wykonywać testy na krew utajoną w kale, musisz je wykonywać co roku, a także poddawać się innym badaniom przeprowadzanym przez lekarza – giętkiej sigmoidoskopii (jak kolonoskopia, ale nie sięga tak daleko w głąb układu pokarmowego) i lewatywie barowej (zdjęcie rentgenowskie okrężnicy po wykonaniu lewatywy z baru) – co pięć lat, aby sprawdzić, czy nie ma polipów jelita grubego lub raka.

Pamiętaj, że jeśli badanie wykaże ślady krwi, prawdopodobnie nadal będziesz musiał poddać się kolonoskopii.