Lekarz mówi ci.

Lewatywa barowa z kontrastem powietrznym jest badaniem stosowanym w celu uzyskania wizualnego obrazu jelita grubego. Dowiedz się więcej o tej procedurze tutaj.

Lewatywy barowe z kontrastem powietrznym mogą być przydatne, jeśli lekarz uważa, że pacjent może mieć pewne schorzenia jelita grubego związane ze stanem zapalnym, takie jak zapalenie uchyłków.

Jak się przygotować?

Lekarz poinformuje Cię, co powinieneś, a czego nie powinieneś jeść i pić w dniach poprzedzających badanie. Musisz przestrzegać tych zaleceń, ponieważ aby badanie przebiegło prawidłowo, jelito grube musi być puste.

Ogólnie rzecz biorąc, będziesz musiał wprowadzić do swojej diety więcej płynów i ograniczyć spożywanie pokarmów stałych. Lekarz może też zalecić dietę płynną, bez pokarmów stałych.

Jeśli to konieczne, lekarz może zalecić także stosowanie środków przeczyszczających lub lewatywy, aby oczyścić jelito grube przed badaniem.

Co dzieje się podczas lewatywy barowej z kontrastem powietrznym?

Badanie powinno trwać około 45 minut.

Położysz się na plecach na stole w pomieszczeniu, w którym przeprowadzane jest badanie.

Za Tobą znajduje się specjalistyczny aparat rentgenowski, który na monitorze wyświetla obrazy wideo ciała. Technik rentgenowski prawdopodobnie najpierw wykona zwykłe zdjęcie rentgenowskie jamy brzusznej. Następnie do odbytnicy zostanie wprowadzona nasmarowana rurka. Rurka ta jest podłączona do worka z roztworem siarczanu baru. Technik będzie powoli pompował roztwór przez jelito, a następnie wpompuje do niego powietrze.

Dzięki barowi technik może uzyskać wyraźny obraz wyściółki jelita pod kilkoma kątami. W przypadku niektórych z tych kątów pacjent będzie się poruszał, aby uzyskać obraz wszystkich części jelita grubego. Po przyjęciu odpowiedniej pozycji pacjent musi pozostać nieruchomo i wstrzymać oddech podczas wykonywania zdjęcia rentgenowskiego.

Podczas badania możesz odczuwać lekkie skurcze i silną potrzebę wypróżnienia. Weź głęboki oddech, aby złagodzić to uczucie i pomóc Ci się zrelaksować.

Co dzieje się później?

Otrzymanie wyników badania może potrwać kilka dni. Jeśli radiolog od razu obejrzy zdjęcia, wyniki mogą być dostępne szybciej.

Wkrótce po wykonaniu lewatywy barowej z kontrastem powietrznym można powrócić do normalnej diety i trybu życia.

Resztki baru będą wydalane przez kilka następnych dni. W tym czasie kupa może mieć biały kolor. Picie dużej ilości wody pomaga w wydaleniu baru z organizmu.

Rzadko, ale lewatywa barowa z kontrastem powietrznym może spowodować infekcję lub rozerwanie ściany odbytnicy. Ważne jest, aby natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Masz gorączkę

• W stolcu widać dużo krwi

• odczuwasz silny ból

Wirtualna kolonoskopia to badanie, które lekarze wykorzystują do wykrywania raka jelita grubego i odbytnicy. Lekarz wyjaśnia, jak ono działa, czym różni się od tradycyjnej kolonoskopii i czy jest odpowiednie dla Ciebie.

Czym różni się kolonoskopia od pełnej kolonoskopii?

Podczas pełnej kolonoskopii lekarz wsuwa cienką, elastyczną rurkę do odbytu, aby móc obejrzeć jelito grube. Podczas badania pacjent będzie spał. Lekarz użyje światła i kamery umieszczonej na końcu rurki, aby obejrzeć wyściółkę jelita. Jeśli lekarz zauważy polipy lub zmiany w tkance, może pobrać część tkanki przez rurkę i sprawdzić, czy nie ma w niej raka.

W przypadku kolonografii TK lekarz nie wkłada do jelita kamery. Podczas badania pacjent nie jest uśpiony. Zamiast tego lekarz za pomocą tomografu komputerowego i promieni rentgenowskich wykonuje trójwymiarowe obrazy jelita na ekranie komputera.

Czy przygotowanie jest takie samo?

W zasadzie tak. Może być konieczna zmiana diety na kilka dni i przyjmowanie leków na oczyszczenie jelita grubego.

Przed badaniem konieczne będzie wypicie specjalnego płynu kontrastowego. Wypełnia on wnętrze jelita i sprawia, że jest ono łatwiejsze do zobaczenia na skanach.

Upewnij się, że lekarz wie o wszystkich lekach, które przyjmujesz. Dotyczy to również leków, które możesz otrzymać bez recepty, takich jak witaminy, suplementy i zioła. Lekarz może poprosić o odstawienie niektórych z nich na krótki czas przed badaniem.

Poinformuj lekarza, jeśli w przeszłości miałeś reakcje na płyn kontrastowy używany podczas prześwietleń rentgenowskich.

Nie poddawaj się temu badaniu, jeśli jesteś w ciąży.

Co się dzieje?

Test zostanie przeprowadzony przez wykwalifikowanego technika. Nie musisz przebywać w szpitalu.

Położysz się na wąskim stole. Najpierw należy położyć się na boku, a następnie wprowadzić do odbytu krótką, cienką rurkę, która wypełni jelito powietrzem. Pomaga to w jego rozszerzeniu i wygładzeniu. Może to spowodować uczucie pełności w brzuchu, ale nie powinno boleć.

Po wprowadzeniu powietrza stół zostanie zsunięty do dużego pierścienia w kształcie pączka. Technik opuści pomieszczenie, ale przez cały czas będzie mógł widzieć, słyszeć i rozmawiać z pacjentem.

W różnych momentach może poprosić o odwrócenie lub wstrzymanie oddechu. W trakcie skanowania urządzenie może klikać i wibrować. Cała procedura powinna trwać od 10 do 15 minut.

Jak będę się czuł po badaniu?

Przez pewien czas możesz odczuwać wzdęcia i mieć gazy podczas wydalania powietrza z jelit. Można powrócić do normalnej diety. Nie ma ograniczeń aktywności.

Lekarz poinformuje Cię, kiedy i w jaki sposób otrzymasz wyniki badania.

Dlaczego nie wszystkie badania na raka jelita grubego są wykonywane w ten sposób?

Wirtualna kolonoskopia ma zalety i wady:

Pros:

• Mniejsze ryzyko w porównaniu z regularną kolonoskopią

• Łatwiejsza w przypadku osób starszych lub przyjmujących leki rozrzedzające krew.

• Nie ma czasu na rekonwalescencję. Można od razu wrócić do normalnego życia.

• Kosztuje mniej i jest szybszy niż zwykły test.

Kons:

• Lekarz nie ogląda dokładnie jelita grubego i może przeoczyć niewielkie zmiany.

• Ubezpieczenie nie zawsze pokrywa koszty.

• Jest on niski, ale występuje narażenie na promieniowanie.

• Jeśli wyniki badania wykażą zmiany, pacjent będzie musiał zgłosić się ponownie na regularną kolonoskopię, aby lekarz mógł usunąć i zbadać tkankę.

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób cyfrowe badanie odbytnicy jest wykorzystywane do wykrywania nieprawidłowości, takich jak rozrosty, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet.

• Pomoc w ocenie wzrostu lub powiększenia gruczołu krokowego u mężczyzn

• Szukaj przyczyny takich objawów, jak krwawienie z odbytu (krew w stolcu), ból brzucha lub miednicy albo zmiana rytmu wypróżnień

• Sprawdzenie niektórych problemów w układzie rozrodczym kobiety (np. macicy lub jajników)

• Pobranie próbki stolca w celu zbadania obecności krwi

• Sprawdzić, czy w odbytnicy nie ma hemoroidów lub innych narośli

Kto powinien poddać się cyfrowemu badaniu rektalnemu?

Cyfrowe badanie odbytnicy może być konieczne w przypadku krwawienia z odbytu, bólu brzucha lub miednicy albo zmiany rytmu wypróżnień.

Jednak badania wykazały, że skuteczność DRE w badaniach przesiewowych w kierunku nowotworów takich jak rak jelita grubego, odbytnicy lub prostaty jest niewielka. Z tego powodu nie jest ono częścią rutynowego badania fizykalnego.

Badanie DRE może być jednak częścią badania przesiewowego w kierunku raka prostaty. Zależy to od wieku pacjenta, czynników ryzyka i objawów.

Co dzieje się podczas cyfrowego badania odbytnicy?

Badanie to można wykonać w gabinecie lekarskim. Trwa ono tylko kilka minut.

Najpierw należy się rozebrać poniżej pasa i założyć papierową lub materiałową osłonę na talię. Mężczyźni są często badani w pozycji stojącej, pochylając się do przodu w talii lub leżąc na boku ze zgiętymi kolanami. Kobiety zwykle poddawane są temu badaniu podczas badania miednicy, ze stopami uniesionymi i wspartymi na strzemionach.

Lekarz włoży nasmarowany palec w rękawiczce do odbytnicy i wyczuje tkliwość lub inne nieprawidłowości. Prawdopodobnie drugą ręką będzie uciskał brzuch, aby łatwiej wyczuć wszelkie nieprawidłowości.

Podczas badania możesz odczuwać lekki, chwilowy dyskomfort. Nie powinno ono jednak boleć.

Co dzieje się po cyfrowym badaniu rektalnym?

Lekarz omówi z Tobą wyniki badania. Oto, co mogą one wykazać:

• Nic, zwykłe badanie

• Nieprawidłowy wzrost lub powiększenie narządu (np. gruczołu krokowego, szyjki macicy, macicy, jajników, odbytnicy lub pęcherza moczowego)

• Hemoroidy, ropnie lub szczeliny odbytu (pęknięcia skóry wokół odbytu)

• Polipy lub wyrośla tkanki w odbytnicy

• Krew w stolcu

Dowiedz się wszystkiego o laparoskopowym odprowadzeniu stolca – od tego, czym jest, do tego, jak się je wykonuje.

Przekierowanie stolca oznacza wytworzenie ileostomii lub kolostomii. Ileostomia to otwór między powierzchnią skóry a jelitem cienkim, natomiast kolostomia to otwór między powierzchnią skóry a jelitem grubym. Otwór ten nazywany jest stomią. Przekierowanie stolca jest stosowane w leczeniu:

• Złożonych problemów z odbytem lub odbytnicą (zwłaszcza infekcji)

• Rak okrężnicy

• Słaba kontrola nad jelitami (nietrzymanie moczu)

Wielkość stomii może wynosić od 1 do 1,5 cala. W przeciwieństwie do odbytu, stomia nie ma mięśni zwieraczy (mięśni kontrolujących wypróżnienia), dlatego większość osób nie jest w stanie kontrolować wydalania odpadów. Konieczne jest stałe noszenie worka (urządzenia do gromadzenia odpadów ze stomii) w celu odprowadzania odpadów.

Stomie mogą być stałe lub tymczasowe. Stomia tymczasowa może być wyłoniona, gdy chory odcinek jelita jest usuwany, łączony i potrzebuje czasu na wygojenie. Po zagojeniu się miejsca ponownego połączenia (zespolenia) stomia może zostać usunięta. Jeżeli usunięto odbyt i odbytnicę, stomia musi być wyłoniona na stałe.

Co dzieje się podczas operacji wyprowadzenia stolca?

Termin „laparoskopowy” odnosi się do rodzaju operacji zwanej laparoskopią. Laparoskopia pozwala chirurgowi na przeprowadzenie zabiegu przez bardzo małe nacięcia w jamie brzusznej (tzw. „dziurki od klucza”). Przez nacięcie, które może znajdować się w pobliżu pępka, wprowadza się laparoskop – małą, oświetloną rurkę z dołączoną kamerą. Obrazy wykonane przez laparoskop są wyświetlane na monitorach wideo umieszczonych w pobliżu stołu operacyjnego.

Laparoskopowe odprowadzenie stolca wymaga jedynie kilku nacięć. Pierwsze nacięcie zostanie wykonane w miejscu, w którym ma być wyłoniona stomia. Drugie nacięcie zostanie wykonane naprzeciwko tego miejsca i posłuży do umieszczenia laparoskopu. W niektórych przypadkach wykonuje się dodatkowe nacięcia, dzięki którym można dotrzeć do większej części jelita grubego.

Jak wykonuje się stomię?

Istnieją dwa główne typy stomii: stomia końcowa i stomia pętlowa.

Stomia końcowa

Stomię końcową można wyłonić w jelicie krętym (koniec jelita cienkiego, tzw. ileostomia końcowa) lub w okrężnicy (kolostomia końcowa). Najpierw z miejsca wyłonienia stomii zostanie usunięty mały płatek skóry. Następnie chirurg przeprowadzi 1-2 cale zdrowego jelita przez ścianę jamy brzusznej do poziomu skóry. W przypadku wyłonienia kolostomii koniec jelita zostanie przyszyty do skóry. W przypadku ileostomii koniec jelita cienkiego zostanie przyszyty do skóry. Jama brzuszna zostanie dokładnie obejrzana, a nacięcia zostaną zamknięte szwami.

Stomia pętlowa

Stomię pętlową można wyłonić w jelicie krętym („ileostomia pętlowa”) lub w okrężnicy („kolostomia pętlowa”). Stomia pętlowa jest często wykonywana, gdy stomia ma mieć charakter tymczasowy. Jednak nie wszystkie stomie pętlowe są czasowe.

Aby wyłonić stomię pętlową, mała pętla jelita zostanie przeprowadzona przez ścianę brzucha do poziomu skóry. Pod pętlą zostanie umieszczony plastikowy pręt, który utrzyma nową stomię na miejscu. Pętla zostanie przecięta w połowie, aby utworzyć miejsce na otwarcie jelita. Każdy otwarty koniec jelita, powstały w wyniku tego cięcia, będzie wyglądał jak dwa otwory w stomii. W przypadku kolostomii pętlowej koniec jelita zostanie przyszyty do skóry. W przypadku ileostomii pętlowej pętla zostanie odwrócona na siebie jak mały mankiet, a następnie zszyta tuż pod skórą. Jama brzuszna zostanie dokładnie obejrzana, a nacięcia zostaną zaszyte. Pręt zostanie usunięty kilka dni po operacji.

Rekonwalescencja po zabiegu odprowadzenia stolca

Pobyt w szpitalu po operacji wyprowadzenia stolca trwa średnio od dwóch do trzech dni. Po zakończeniu operacji zostanie Ci założony worek. Ponowne uruchomienie układu pokarmowego zajmie dzień lub dwa. Gdy zacznie on funkcjonować, można zauważyć zmiany w konsystencji wydzieliny stomijnej.

Podczas rekonwalescencji terapeuta enterostomalny (ET), pielęgniarka specjalnie przeszkolona w zakresie pielęgnacji stomii, będzie zmieniać worek stomijny. Obserwując pielęgniarkę ET, można się wiele nauczyć o zmianie worka. Otrzymasz także instrukcje i wskazówki dotyczące całego procesu, dzięki czemu będziesz w stanie dbać o stomię po powrocie do domu.

Po operacji pacjent musi przejść wiele zmian psychicznych i fizycznych. Poradzenie sobie z tymi wszystkimi zmianami zajmie trochę czasu, a czasami pacjent może czuć się przytłoczony. Pielęgniarka ET jest doskonałym źródłem informacji. Nie wahaj się do niej zadzwonić po operacji, aby uzyskać wsparcie.

?

?

Lekarz wyjaśnia rodzaje operacji i innych zabiegów w leczeniu raka jelita grubego.

Terminy związane z chirurgią raka jelita grubego

?

• Polipektomia to zabieg polegający na usunięciu polipów – małych narośli na wewnętrznej wyściółce jelita grubego. Wykonuje się ją podczas kolonoskopii, kiedy to lekarz wkłada do odbytnicy specjalny instrument (zwany kolonoskopem), aby obejrzeć odbytnicę i okrężnicę. Większość nowotworów jelita grubego zaczyna się od polipów, dlatego należy je usunąć, zanim staną się nowotworowe.

• Miejscowe wycięcie może leczyć nowotwory w odbytnicy (najniższej części okrężnicy). Polega ono na usunięciu nowotworu i części ściany odbytnicy. Lekarz może to zrobić przez odbyt (otwór odbytnicy) lub przez małe nacięcie w odbytnicy. Zabieg nie wymaga poważnej operacji.

• Resekcja polega na usunięciu części lub całości okrężnicy wraz z nowotworem i pobliskimi tkankami.

• Chirurgia laparoskopowa. Słowo „laparoskopia” oznacza zaglądanie do wnętrza jamy brzusznej za pomocą specjalnej kamery lub lunety. Lekarz wykonuje 3 do 6 małych (5- do 10-milimetrowych) nacięć w brzuchu. Wprowadza laparoskop i specjalne instrumenty laparoskopowe. Laparoskop przesyła obraz narządów do monitora wideo, dzięki czemu lekarz może zobaczyć, jak przeprowadzić zabieg.

?

Co to jest chirurgia laparoskopowa?

Operacje jelit i jelit były kiedyś wykonywane przez długie cięcia w brzuchu, co często oznaczało długą i bolesną rekonwalescencję. Na początku lat 90. lekarze zaczęli używać laparoskopu – instrumentu, który wcześniej był używany głównie do leczenia problemów ginekologicznych i chorób pęcherzyka żółciowego – do przeprowadzania niektórych rodzajów operacji jelit. Operacje laparoskopowe wymagają jedynie niewielkich cięć. Rodzaj chirurgii laparoskopowej zwany ręcznym pozwala lekarzowi włożyć ręce do brzucha pacjenta, jednocześnie obserwując przebieg zabiegu za pomocą laparoskopu.

Operacja laparoskopowa zwykle wiąże się z mniejszym bólem i bliznami, szybszym powrotem do zdrowia i mniejszym ryzykiem infekcji niż operacja otwarta przez duże cięcie.

Chirurdzy specjalizujący się w chirurgii kolorektalnej stosują laparoskopię w leczeniu następujących schorzeń:

• Choroba Leśniowskiego-Crohna

• Nowotwory jelita grubego

• Zapalenie uchyłków

• Rodzinna polipowatość

• Niektóre polipy jelita grubego, których nie można usunąć za pomocą kolonoskopii

• Nieszczelność jelit lub nietrzymanie stolca

• Wypadanie odbytnicy

• Wrzodziejące zapalenie jelita grubego

• Niektóre nowotwory odbytnicy

?

Opcje chirurgiczne w przypadku raka jelita grubego

W leczeniu raka jelita grubego można zastosować kilka rodzajów zabiegów chirurgicznych:

• Częściowa kolektomia. Znana jest również jako hemikolektomia lub resekcja segmentalna. Chirurg usuwa część okrężnicy i kilka pobliskich węzłów chłonnych. Pozostałe części są łączone w ramach procedury zwanej zespoleniem. Po zabiegu nawyki jelitowe powinny być podobne do tych, jakie występowały przed zachorowaniem na raka. W przypadku zabiegu laparoskopowego pacjent może opuścić szpital szybciej niż w przypadku tradycyjnej operacji. Będzie to jednak wymagało specjalistycznej wiedzy. Wskaźniki przeżywalności są w obu przypadkach takie same.

• Prawa kolektomia lub Ileocolectomia. Podczas prawej kolektomii lekarz usuwa prawą część jelita grubego. W trakcie ileokolektomii usuwany jest również ostatni odcinek jelita cienkiego, który jest połączony z prawą stroną okrężnicy, zwany jelitem krętym.

• Resekcja brzuszno-kroczowa. Usuwa się odbyt, odbytnicę i esicę. Po zabiegu konieczne będzie założenie stałej kolostomii.

• Proktosigmoidektomia. Usunięcie chorego odcinka odbytnicy i esicy.

• Całkowita kolektomia brzuszna. Usuwana jest cała okrężnica. Lekarze rzadko wykonują ten zabieg z powodu raka. Zazwyczaj wykonuje się ją w celu leczenia takich schorzeń jak nieswoiste zapalenie jelit.

• Całkowita proktokolektomia. Jest to najbardziej rozległa operacja jelita grubego, polegająca na usunięciu zarówno odbytnicy, jak i okrężnicy. Jeśli chirurg może pozostawić odbyt i działa on tak, jak powinien, może wykonać worek krętniczo-kątniczy (patrz poniżej), abyś mógł korzystać z toalety tak, jak przed zachorowaniem na raka. Często jednak konieczne jest wyłonienie stałej ileostomii (patrz poniżej), zwłaszcza jeśli odbyt musi być usunięty, jest słaby lub został uszkodzony.

Inne procedury w przypadku raka jelita grubego

• Stomie lub ostomie. Stomia to otwarcie części jelita na skórę. W przypadku kolostomii koniec jelita grubego jest połączony ze stomią, a w przypadku ileostomii stomia jest wyłoniona na końcu jelita cienkiego. Stomia może mieć charakter stały, jeśli po operacji nie można zapewnić normalnego przebiegu odpadów. Stomie tymczasowe utrzymują stolec z dala od uszkodzonego lub niedawno operowanego obszaru podczas gojenia się ran. Odpady wydostające się przez stomię są gromadzone w worku.

• Przekierowanie stolca. Procedura ta umożliwia wytworzenie ileostomii lub kolostomii. Często jest to środek tymczasowy, pozwalający na wyleczenie infekcji, operacji lub długotrwałego stanu zapalnego.

• Worek jelitowy (J). Aby zastąpić odbytnicę i zapewnić miejsce do przechowywania odpadów przed pójściem do toalety po całkowitej proktokolektomii, lekarz może wykonać worek z końcowej części jelita cienkiego, zwanej jelitem krętym. Istnieją różne formy, których nazwy zależą od kształtu, w jakim lekarz układa jelito cienkie przed zszyciem lub zszywaczem w celu utworzenia worka. Najczęstszą formą jest worek typu „J”. Jest to skomplikowana procedura i nie zawsze się udaje. Aby zwiększyć szanse pacjenta, lekarz wyłoni tymczasową ileostomię, dzięki której worek nie będzie musiał przyjmować odpadów w czasie gojenia. Tymczasowa ileostomia może być zwykle usunięta po około 2 do 3 miesiącach.

• Worek K. Jest on również znany jako „kontynentna ileostomia”. W przeciwieństwie do zwykłej ileostomii, która jest przymocowana do worka na zewnątrz ciała, worek K zapewnia miejsce do przetrzymywania odpadów i jest wyposażony w zastawkę sutkową zapobiegającą przeciekaniu. Worek opróżnia się, wprowadzając przez stomię sztywny cewnik. Ten rodzaj worka nie jest zbyt popularny wśród chirurgów, ponieważ zastawka często się odkleja lub ześlizguje, co prowadzi do konieczności przeprowadzenia kolejnej operacji w celu jej naprawienia. Operacja jest bardzo skomplikowana i często występują długotrwałe problemy.

• Operacja wątroby. W 60% do 70% przypadków raka jelita grubego nowotwór rozprzestrzenia się do wątroby. W zależności od tego, jak daleko rozprzestrzenił się nowotwór, można usunąć te guzy w tym samym czasie, co operację jelita grubego. Można to połączyć z chemioterapią, co może zmniejszyć liczbę powikłań i skrócić czas rekonwalescencji.

Odzyskanie

Większość osób po operacji raka jelita grubego dobrze wraca do zdrowia. Przez kilka pierwszych dni konieczne będzie przyjmowanie leków przeciwbólowych. Może się zdarzyć, że nie będziesz mógł jeść lub będziesz otrzymywał tylko płyny. Wkrótce jednak będziesz mógł spożywać pokarmy stałe.

Operacja raka jelita grubego wiąże się z ryzykiem, w tym krwawienia, zakażenia i zakrzepów krwi w nogach.

Rzadko może dojść do rozszczelnienia miejsc, w których okrężnica jest ponownie łączona. Może to prowadzić do infekcji i konieczności przeprowadzenia kolejnej operacji. Objawy nieszczelności obejmują:

• Silny ból brzucha

• Gorączka

• Twardy brzuch

W łagodniejszych przypadkach wyciek może zmniejszyć apetyt lub wydłużyć czas powrotu do zdrowia.

Wewnątrz brzucha może utworzyć się tkanka bliznowata. Może to spowodować sklejenie się narządów i tkanek lub skręcenie jelit, co spowoduje ich zablokowanie. W takim przypadku może wystąpić ból i opuchlizna. Może być konieczna dodatkowa operacja.

Dalsze postępowanie

Po operacji utrzymuj kontakt z zespołem medycznym.

W przypadku zaawansowanej choroby nowotworowej celem zabiegu chirurgicznego jest często złagodzenie objawów, a nie wyleczenie choroby. W wielu przypadkach, oprócz operacji, lekarz zaleci inne metody leczenia, takie jak chemioterapia.

Lekarz wyjaśnia, na czym polega laparoskopowa ileokolektomia i prawa kolektomia, operacje stosowane w leczeniu raka jelita grubego i innych problemów z jelitami.

Laparoskopowa ileokolektomia jest operacją polegającą na usunięciu chorego fragmentu jelita krętego (ostatniego odcinka jelita cienkiego) i okrężnicy wstępującej.

W przypadku kolektomii prawej chirurg usuwa okrężnicę wstępującą, ale pozostawia jelito kręte. Obie operacje są stosowane w następujących przypadkach:

• Rak

• Rozrosty nienowotworowe

• Obszary obrzęków (stanów zapalnych) spowodowanych chorobą Leśniowskiego-Crohna

Termin „laparoskopowy” odnosi się do rodzaju operacji zwanego laparoskopią. Laparoskopia umożliwia chirurgowi operowanie przez bardzo małe nacięcia „dziurki od klucza” w jamie brzusznej. Przez małe nacięcie w okolicy pępka wprowadza się laparoskop – małą, oświetloną rurkę z dołączoną kamerą. (W niektórych przypadkach nacięcia te mogą nie znajdować się w pobliżu pępka).

Co dzieje się podczas Ileokolektomii i Kolektomii?

Operacje te składają się z czterech głównych etapów.

Krok 1: Ustawienie laparoskopu

Po uzyskaniu znieczulenia chirurg wykona małe nacięcie (około 1/2 cala) często w okolicy pępka. Przez to nacięcie do jamy brzusznej zostanie wprowadzony laparoskop. Obrazy uzyskane przez laparoskop będą wyświetlane na monitorach wideo umieszczonych w pobliżu stołu operacyjnego.

Po wprowadzeniu laparoskopu chirurg wykona pięć lub sześć kolejnych małych nacięć w jamie brzusznej. Przez te nacięcia wprowadza się narzędzia chirurgiczne, aby dokończyć operację.

Krok 2: Uwolnienie jelita grubego

W ileokolektomii chory odcinek jelita krętego i okrężnicy wstępującej musi zostać odcięty od zdrowego jelita. Zanim odcinek ten zostanie usunięty, musi zostać uwolniony od struktur podtrzymujących. W przypadku prawej kolektomii okrężnica wstępująca musi zostać uwolniona od swoich struktur podtrzymujących.

Jelito jest przymocowane do ściany jamy brzusznej za pomocą warstwy tkanki zwanej krezką. W krezce znajdują się również główne naczynia krwionośne (tętnice), które zaopatrują w krew jelito kręte i okrężnicę wstępującą. Tętnice te zostaną starannie przecięte i zamknięte. W przypadku ileokolektomii chirurg uwalnia jelito kręte i okrężnicę wstępującą z krezki. W przypadku kolektomii prawej tylko okrężnica wstępująca zostanie uwolniona od krezki. Po uwolnieniu jelita z krezki chirurg odcina chory odcinek jelita.

Krok 3: Usunięcie zmienionego chorobowo jelita

Ponieważ nacięcia stosowane w laparoskopii są bardzo małe, chory odcinek jelita musi zostać usunięty w specjalny sposób. Chirurg powiększy jedno z nacięć i umieści worek w jamie brzusznej. Chore jelito jest umieszczane w tym worku. Następnie worek jest wyciągany przez powiększone nacięcie.

Etap 4: Łączenie końców okrężnicy

Po usunięciu worka, końce okrężnicy zostaną przeciągnięte przez powiększone nacięcie. Następnie chirurg użyje urządzenia zszywającego lub szwów, aby ponownie połączyć jelito. Połączenie to nazywane jest „zespoleniem”.

Przed zakończeniem operacji chirurg wypłucze jamę brzuszną i sprawdzi, czy zespolenie nie jest nieszczelne. Na koniec wszystkie nacięcia w jamie brzusznej zostaną zszyte lub zaklejone taśmą.

Rekonwalescencja w domu

Po powrocie do domu należy stopniowo zwiększać poziom aktywności fizycznej. Spacery to świetne ćwiczenie! Spacery pomagają w ogólnym powrocie do zdrowia poprzez wzmocnienie mięśni, utrzymanie krążenia krwi w celu zapobiegania zakrzepom oraz oczyszczanie płuc. Jeśli jesteś sprawny fizycznie i regularnie ćwiczyłeś przed operacją, możesz powrócić do ćwiczeń, jeśli czujesz się dobrze, a lekarz wyrazi na to zgodę. Jednak przez sześć tygodni po zabiegu należy unikać forsownych ćwiczeń, dźwigania ciężarów i ćwiczeń mięśni brzucha, takich jak przysiady.

Pacjent zostanie odesłany do domu na diecie „miękkiej”, co oznacza, że może jeść większość produktów z wyjątkiem surowych owoców i warzyw. Dietę tę należy kontynuować do czasu kontroli pooperacyjnej. Jeśli dieta powoduje zaparcia, należy skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania porady.

?

?

?

Rak jelita grubego może być leczony za pomocą laparoskopowej resekcji brzuszno-kroczowej, operacji polegającej na usunięciu odbytu, odbytnicy i esicy oraz wytworzeniu kolostomii. Dowiedz się więcej od lekarza.

Jest to operacja, podczas której chirurg usuwa odbyt, odbytnicę i okrężnicę esowatą przez niewielkie nacięcia w brzuchu.

Operacja może być konieczna, jeśli rak znajduje się bardzo nisko w odbytnicy lub w odbycie, blisko mięśni zwieraczy, które kontrolują wypróżnienia.

Chirurg wykona także nowy otwór, przez który będą mogły wydostawać się z organizmu odpady. Otwór ten, nazywany stomią, połączy jelito grube z powierzchnią skóry brzucha. Stomia ma wielkość od 1 do 1,5 cala. Lekarz może nazwać tę procedurę kolostomią.

W przeciwieństwie do odbytu, stomia nie ma mięśni zwieraczy. Dlatego zazwyczaj nie można kontrolować wydalania nieczystości. Konieczne będzie noszenie worka do zbierania odpadów.

Co dzieje się podczas operacji?

Po pierwsze, pacjent zostanie poddany znieczuleniu ogólnemu, dzięki czemu będzie spał podczas operacji.

Kiedy już zaśniesz, chirurg wykona małe nacięcie (około 1/2 cala) w pobliżu pępka. Przez nacięcie wprowadzi narzędzie zwane laparoskopem, wyposażone w maleńką kamerę, aby móc zajrzeć do środka.

Po wprowadzeniu laparoskopu chirurg wykona jeszcze 4 lub 5 małych nacięć w jamie brzusznej, aby móc przeprowadzić operację.

Przygotowanie okrężnicy esowatej i odbytnicy do usunięcia

Przed usunięciem odbytu, odbytnicy i okrężnicy esowatej chirurg wykona kilka czynności. Po pierwsze, przetnie i zamknie główne naczynia krwionośne, które obsługują chore odcinki jelita. Następnie chirurg uwolni esicę od jej struktur podtrzymujących i oddzieli ją od pozostałego jelita grubego. Uwolni także odbytnicę od otaczających ją struktur.

Przygotowanie odbytu do usunięcia

Kiedy esica i odbytnica są już gotowe do usunięcia, jeden z chirurgów przeprowadza operację na obszarze między nogami (okolice krocza). Operacja ta pozwoli chirurgowi na usunięcie odbytu, odbytnicy i esicy.

Wytyczanie stomii

Po usunięciu odbytu, odbytnicy i okrężnicy esowatej chirurg wyłoni stomię z jednego z cięć chirurgicznych. Zwykle wyłoni ją po lewej stronie brzucha.

Najpierw usunie niewielki płatek skóry z okolicy cięcia. Chirurg przeciągnie otwarty koniec okrężnicy zstępującej przez to miejsce na powierzchnię skóry. (Ten rodzaj stomii nazywany jest kolostomią końcową).

Chirurg zszyje stomię na miejscu, wypłucze jamę brzuszną (obszar wewnątrz ciała) i wprowadzi małą rurkę drenującą do jednego z dolnych cięć chirurgicznych. Rurka ta będzie wspomagać gojenie się tkanki wewnątrz jamy brzusznej. Na koniec chirurg sprawdzi wnętrze jamy brzusznej i zaszyje nacięcia chirurgiczne.

Czego można się spodziewać po powrocie do zdrowia

Pacjent pozostanie w szpitalu przez co najmniej kilka dni (średni czas pobytu wynosi 1 tydzień). Zaraz po operacji zostanie Ci założony worek na odpady.

Ponowne uruchomienie układu trawiennego potrwa kilka dni. Po przywróceniu jego pracy można zacząć pić płyny. W miarę poprawy stanu zdrowia można przejść do spożywania pokarmów stałych.

Podczas rekonwalescencji lekarz ET (terapeuta enterostomalny, pielęgniarka specjalnie przeszkolona w zakresie pielęgnacji stomii) będzie zmieniać zawartość worka stomijnego. Obserwując pielęgniarkę ET i rozmawiając z nią, można się wiele nauczyć o tym, jak to robić. Otrzymasz także instrukcje i wskazówki dotyczące tej czynności, abyś mógł ją wykonać samodzielnie po powrocie do domu.

Jest to duża zmiana. Daj sobie czas, aby poczuć się z tym komfortowo. Twoja pielęgniarka ET jest doskonałym źródłem pytań i wsparcia.

Lekarz wyjaśnia, na czym polega laparoskopowa proktosigmoidektomia, operacja polegająca na usunięciu chorego odcinka odbytnicy i esicy w przypadku raka jelita grubego.

• Nowotwory okrężnicy i odbytnicy

• Niektóre rodzaje nienowotworowych rozrostów w okrężnicy i odbytnicy

• Powikłane zapalenie uchyłków

Termin „laparoskopowy” odnosi się do rodzaju operacji zwanej laparoskopią, w której chirurg pracuje przez bardzo małe (5 do 10 milimetrów) „dziurki od klucza” w jamie brzusznej.

Laparoskop to niewielki instrument przypominający teleskop. Chirurg będzie go używał, aby zajrzeć do Twojego wnętrza podczas operacji.

Operacja składa się z pięciu głównych etapów.

1. Ustawienie laparoskopu

Najpierw zostaniesz poddana znieczuleniu ogólnemu, co pozwoli Ci zasnąć. Następnie chirurg wykona małe nacięcie (około pół cala) w pobliżu pępka i wprowadzi przez nie laparoskop, aby móc oglądać obraz z Twojego wnętrza.

Po wprowadzeniu laparoskopu chirurg wykona jeszcze pięć lub sześć małych (5-10 milimetrowych) nacięć, aby zrobić miejsce na narzędzia chirurgiczne.

2. Podział okrężnicy esowatej

Chirurg będzie musiał wyciąć zmieniony chorobowo odcinek okrężnicy esowatej i odbytnicy. Najpierw jednak musi on uwolnić ten odcinek od tego, co go podtrzymuje.

Jelito jest przymocowane do ściany jamy brzusznej warstwą tkanki zwanej krezką, w której znajdują się również główne naczynia krwionośne (tętnice) doprowadzające krew do lewej części okrężnicy i odbytnicy. Chirurg przetnie je i zamknie. Następnie uwolni esicę i część odbytnicy z krezki i wytnie chorą tkankę. Później usunie tę część krezki wraz z chorym jelitem.

W przypadku całkowitej proktosigmoidektomii usuwa się odbytnicę.

?

3. Przygotowanie do połączenia z jelitem grubym

Chirurg musi ponownie połączyć pozostały koniec okrężnicy zstępującej z pozostałym końcem odbytnicy.

Najpierw odłączy część zdrowej okrężnicy zstępującej od krezki, aby móc ją rozciągnąć w kierunku odbytnicy. Uwolni się także odbytnicę od krezki, aby mogła się zetknąć z końcem okrężnicy.

Aby zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania się komórek rakowych, chirurg przemyje odbytnicę specjalnym roztworem.

4. Usunięcie zmienionego chorobowo jelita

Cięcia stosowane w laparoskopii są bardzo małe, dlatego chirurg musi usunąć zmieniony chorobowo odcinek jelita w specjalny sposób. Powiększy jedno z cięć i umieści worek w jamie brzusznej, umieści chore jelito w worku, a następnie wyciągnie worek z powiększonego cięcia.

5. Łączenie końców jelita grubego

W tym celu chirurg użyje specjalnego urządzenia do zszywania, które umieści w odbytnicy. Lekarze nazywają to połączenie okrężnicy i odbytnicy zespoleniem.

Urządzenie zszywające „wystrzeliwuje” pierścień zszywek, aby połączyć oba końce. Chirurg sprawdzi, czy zespolenie nie jest nieszczelne i wypłucze miednicę.

Chirurg może umieścić w jamie brzusznej dren na kilka dni, aby pomóc Ci odzyskać siły po operacji. Ponadto zszyje lub zaklei taśmą wszystkie cięcia chirurgiczne.

Powrót do zdrowia

Przez 6 tygodni po zabiegu należy unikać podnoszenia dużych ciężarów i ćwiczeń brzucha, takich jak przysiady.

Poza tym po powrocie do domu należy stopniowo zwiększać poziom aktywności fizycznej. Doskonałym ćwiczeniem jest spacer. Pomoże on w powrocie do zdrowia, ponieważ wzmocni organizm, utrzyma krążenie krwi, zapobiegając powstawaniu zakrzepów, oraz pomoże w oczyszczeniu płuc.

Czy ćwiczyłeś przed operacją? Możesz wrócić do ćwiczeń, gdy poczujesz się dobrze, a lekarz stwierdzi, że jest to wskazane.

Po powrocie do domu będziesz mógł jeść prawie wszystko z wyjątkiem surowych owoców i warzyw. Taką łagodną dietę należy kontynuować do czasu wizyty kontrolnej po operacji. Jeśli dieta powoduje zaparcia, należy skontaktować się z gabinetem lekarskim w celu uzyskania porady.

W przypadku niektórych chorób i dolegliwości konieczne jest usunięcie części jelita grubego. Dowiedz się więcej o tej procedurze, którą lekarze nazywają resekcją jelita.

Choroby i stany jelit mogą zagrażać życiu. Mogą one także uniemożliwiać prawidłowe funkcjonowanie jelita grubego lub odbytnicy. Powoduje to objawy takie jak ból i dyskomfort.

Lekarz może zalecić resekcję jelita grubego z jednego z następujących powodów:

• Rak: Ilość usuniętego jelita zależy od wielkości i umiejscowienia nowotworu. Chirurg usunie również pobliskie węzły chłonne.

• Zapalenie uchyłków: W przypadku powikłań, takich jak ciężkie zakażenie lub perforacja, może być konieczna operacja.

• Niedrożność: Gdy jelito zostanie zablokowane, pokarm i płyn nie mogą się przedostać. Może to spowodować odcięcie dopływu krwi, co prowadzi do obumierania tkanek.

• Silne krwawienie: Jeśli lekarze nie są w stanie powstrzymać krwawienia z jelita, konieczne może być usunięcie tego odcinka jelita.

Operacje resekcji jelita grubego

Operacja jelita grubego jest wykonywana na jeden z trzech sposobów:

Otwarta resekcja: Chirurg wykonuje jedno długie cięcie na brzuchu. Za pomocą zwykłych narzędzi chirurgicznych wyjmuje część jelita.

Resekcja laparoskopowa: Chirurg wykonuje od dwóch do czterech małych cięć (nacięć) na brzuchu. Do jednego z nacięć wprowadza cienką rurkę z maleńką kamerą. Jest to tak zwany laparoskop. Przesyła on obraz do monitora. Chirurg używa go do oglądania wnętrza jamy brzusznej. Następnie przez pozostałe nacięcia wprowadza się małe, specjalne narzędzia chirurgiczne, aby usunąć część jelita.

Laparoskopowa resekcja wspomagana robotem: W tej operacji narzędzia są przymocowane do robotów. Chirurg steruje robotami, aby wykonać operację.

Rodzaj operacji zależy od stanu zdrowia pacjenta. Czynnikami są także lokalizacja i wielkość chorego lub uszkodzonego jelita grubego. W niektórych przypadkach podczas zabiegu chirurg może być zmuszony do zmiany metody operacji z laparoskopowej na otwartą.

Co dzieje się podczas resekcji jelita grubego?

Jest to poważny zabieg chirurgiczny. Konieczne będzie zgłoszenie się do szpitala. W dniu operacji zostaniesz poddany znieczuleniu ogólnemu. Oznacza to, że zostaniesz wprowadzony w stan nieświadomości, przypominający sen, dzięki czemu nie będziesz nic czuł podczas operacji.

Podczas zabiegu chirurg odłączy jelito grube od otaczających je narządów i tkanek. Przetnie i usunie uszkodzoną lub chorą część jelita. Zdrowe końce jelita zostaną ponownie połączone za pomocą maleńkich zszywek lub szwów.

W przypadku niektórych resekcji jelita chirurg będzie musiał wyłonić kolostomię. W ten sposób tworzy się otwór w skórze (stomię), przez który kał jest odprowadzany do worka. Chirurg wykona kolostomię, jeśli istnieje problem, który może uniemożliwić prawidłowe zagojenie się obu końców jelita. Niektóre stomie są tymczasowe. Po upływie 6 do 12 tygodni konieczna będzie druga operacja.

Przygotowanie do operacji

Przed zabiegiem należy udać się do gabinetu chirurga. Omówiona zostanie historia choroby i sprawdzone zostaną przyjmowane leki. Wykonane zostaną także badania, takie jak prześwietlenie klatki piersiowej, elektrokardiogram i badania krwi. Pomoże to chirurgowi zaplanować zabieg. Pozwoli to także na wykrycie wszelkich problemów, które mogą mieć wpływ na przebieg operacji.

W dniach poprzedzających operację lekarz może zalecić zaprzestanie przyjmowania niektórych suplementów i leków, np. ibuprofenu. Poinformuje także o sposobie przygotowania się do zabiegu. Aby oczyścić jelita, na dzień przed zabiegiem należy unikać spożywania pokarmów stałych. Można natomiast pić klarowne płyny, takie jak rosół i sok jabłkowy. Należy także zażyć środek przeczyszczający.

W noc poprzedzającą resekcję jelit i rano po niej należy wziąć prysznic z dodatkiem środka antyseptycznego. Pomoże to zapobiec zakażeniom.

Ryzyko

Podobnie jak wszystkie operacje, resekcja jelita wiąże się z pewnym ryzykiem lub możliwymi powikłaniami. Należą do nich:

Zakażenie: Może dojść do zakażenia rany operacyjnej. Może również dojść do zakażenia płuc (zapalenie płuc) lub dróg moczowych.

Uraz: Podczas zabiegu może dojść do uszkodzenia jelit, pęcherza moczowego lub naczyń krwionośnych w pobliżu jelit.

Nieszczelność: Jeśli resekcja nie zagoi się prawidłowo lub dojdzie do zakażenia, może dojść do rozszczelnienia jelita grubego. Lekarze nazywają to nieszczelnością zespolenia. Może to prowadzić do krwawienia i niebezpiecznego zakażenia. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów, takich jak ból brzucha, gorączka lub przyspieszone bicie serca, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przepuklina: Może powstać w wyniku przecięcia przez chirurga ściany jamy brzusznej.

Tkanka bliznowata: W miarę gojenia się jelita może tworzyć się tkanka bliznowata. Z czasem może to spowodować zablokowanie jelita.

Powrót do zdrowia

Po operacji pacjent pozostanie w szpitalu przez około 2 do 4 dni. Leki pomogą złagodzić ból. Pielęgniarka lub lekarz wyjaśnią, jak dbać o ranę. Jeśli masz stomię, pokażą Ci, jak ją pielęgnować.

Bezpośrednio po operacji można pić płyny. Następnego dnia może być możliwe spożywanie pokarmów stałych. Chirurg może zalecić stosowanie diety ubogiej w błonnik przez około miesiąc.

Rekonwalescencja po operacji laparoskopowej jest szybsza niż po otwartej resekcji. Mniejszy jest także ból i mniejsze blizny.

Po upływie 1 do 2 tygodni będziesz mógł wrócić do większości normalnych czynności, takich jak chodzenie i praca. Do czasu uzyskania zgody lekarza nie należy podnosić ciężarów powyżej 10 kg ani wykonywać intensywnych ćwiczeń fizycznych. Pełny powrót do zdrowia trwa zwykle około 6 tygodni.

W przypadku raka jelita grubego dostępnych jest wiele opcji leczenia, w tym chirurgia, chemioterapia i radioterapia. Oto, czego można się spodziewać po każdym rodzaju leczenia i wskazówki dotyczące powrotu do zdrowia.

Leczenie i opieka

W przypadku raka jelita grubego dostępnych jest wiele opcji leczenia, w tym chirurgia, chemioterapia i radioterapia. Oto, czego można się spodziewać po każdym rodzaju leczenia oraz wskazówki dotyczące powrotu do zdrowia.

Rozwiązania zdrowotne

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi