Lekarz mówi ci.

Leczenie raka jelita grubego w IV stadium może pomóc ci żyć dłużej, a nawet wyleczyć raka. lekarz pokaże ci, jakie opcje może zalecić twój lekarz.

Sposób leczenia zależy od tego, gdzie w organizmie doszło do rozprzestrzenienia się nowotworu. Często rozprzestrzenia się on do wątroby. Może także dotrzeć do płuc, wyściółki jamy brzusznej lub węzłów chłonnych w innych częściach ciała. Zostaniesz poddany leczeniu, które najprawdopodobniej okaże się skuteczne w Twoim przypadku.

Do wyboru są następujące opcje:

• Chirurgia

• Chemioterapia

• Promieniowanie

• Ablacja i krioterapia

• Terapie celowane

• Immunoterapia

Możesz otrzymać więcej niż jedną z tych metod leczenia.

Chirurgia

Chirurgia może być czasami zastosowana, jeśli nowotwór rozprzestrzenił się na wątrobę lub płuca. W innych przypadkach może ona jedynie złagodzić objawy.

Chirurg usunie tę część jelita grubego, wątroby lub płuc, w której znajduje się nowotwór. Usunie również pobliskie węzły chłonne, ponieważ rak może się przez nie rozprzestrzeniać do innych części ciała.

Po usunięciu części jelita grubego, w której znajduje się rak, chirurg może zszyć końce jelit, aby umożliwić oddawanie stolca. Możliwe, że zostanie wyłoniona kolostomia, która łączy koniec jelita grubego z otworem w brzuchu, przez który odpady będą opuszczać organizm.

Niektóre osoby muszą korzystać z worka tylko w okresie gojenia się ran po operacji. Po usunięciu kolostomii można znów normalnie korzystać z toalety.

Jeśli nie pozostało wystarczająco dużo jelita grubego, do otworu zostanie podłączony koniec jelita cienkiego. Jest to tzw. ileostomia. W każdym przypadku pacjent będzie nosił worek na zewnątrz ciała, w którym będą gromadzone odpady.

Po operacji pacjent może odczuwać pewne dolegliwości bólowe. Niektóre osoby mają problemy z jelitami, takie jak zaparcia lub biegunki. Te efekty uboczne często ustępują. Powrót do normalnych nawyków jelitowych po operacji może potrwać kilka tygodni lub miesięcy.

Jeśli guz blokuje jelito grube, chirurg może założyć rurkę zwaną stentem, aby utrzymać jelito otwarte. Stent zostanie założony podczas kolonoskopii.

Chemioterapia

Chemioterapia wykorzystuje leki do zabijania komórek nowotworowych. Chemioterapia jest podawana przez rurkę w żyle lub w postaci tabletek, które się połyka.

Chemioterapia może być podawana przed operacją, aby zmniejszyć guzy i ułatwić ich usunięcie. Czasami chemioterapia jest podawana po operacji, aby zniszczyć wszystkie komórki rakowe, które pozostały. Jeśli nie możesz poddać się operacji, możesz otrzymać tylko chemioterapię.

Istnieje kilka rodzajów chemioterapii stosowanych w leczeniu raka jelita grubego w IV stopniu zaawansowania. Możesz otrzymać więcej niż jeden z nich. Czasami lekarze łączą chemioterapię z terapią celowaną (patrz poniżej).

Leki chemioterapeutyczne mogą powodować działania niepożądane, takie jak:

• Nudności i wymioty

• Biegunka

• Numbness, mrowienie i osłabienie spowodowane uszkodzeniem nerwów w stopach i dłoniach

• Bóle w jamie ustnej

• Więcej zakażeń niż zwykle

Prawdopodobnie słyszałeś o ludziach, którzy tracą włosy po chemioterapii. Jednak chemioterapia stosowana w leczeniu IV stadium raka jelita grubego zwykle nie powoduje wypadania włosów.

Twój lekarz ma sposoby, aby pomóc Ci poradzić sobie z efektami ubocznymi chemioterapii i poprawić Twoje samopoczucie podczas leczenia. Efekty uboczne powinny ustąpić po zakończeniu leczenia.

Jeśli rak znajduje się w wątrobie, możesz zostać poddany chemioterapii zwanej „chemioterapią infuzyjną tętnicy wątrobowej”. Lekarz zakłada pompę, która dostarcza lek chemioterapeutyczny bezpośrednio do wątroby przez tętnicę. Ponieważ lek nie przechodzi przez całe ciało, tylko do wątroby, można otrzymać wyższą dawkę bez większych skutków ubocznych.

Promieniowanie

Promieniowanie wykorzystuje wysokoenergetyczne promienie rentgenowskie do zabijania komórek nowotworowych. Leczenie to prawdopodobnie nie wyleczy nowotworu, ale może zmniejszyć guz i złagodzić niektóre objawy.

Radioterapii będziesz poddawany przez 5 dni w tygodniu przez określoną liczbę tygodni. W celu przeprowadzenia tej terapii udasz się do gabinetu lekarskiego lub do szpitala. Urządzenie będzie kierować promienie rentgenowskie na ciało pacjenta. Jest to tak zwana radioterapia wiązką zewnętrzną. Istnieją także inne rodzaje promieniowania:

Radioterapia stereotaktyczna jest przeprowadzana za pomocą urządzenia znajdującego się poza ciałem pacjenta. Jest ona skierowana na niewielki obszar, np. płuco lub wątrobę, gdzie doszło do rozprzestrzenienia się choroby.

Radioterapia śródoperacyjna polega na jednorazowym podaniu dużej dawki promieniowania podczas zabiegu chirurgicznego.

Selektywna radioterapia wewnętrzna (SIRT). Wykorzystuje się w niej radioaktywne mikrosfery, które są wysyłane przez tętnicę w wątrobie do obszaru guza wątroby.

Promieniowanie może powodować skutki uboczne, takie jak:

• Zmęczenie

• Zaczerwienienie skóry

• Biegunka

• Krwawe stolce

Te działania niepożądane powinny ustąpić po zakończeniu leczenia.

Ablacja i krioterapia

Te metody leczenia często mogą być stosowane, jeśli rak rozprzestrzenił się na wątrobę. Ablacja wykorzystuje ciepło do zabijania komórek nowotworowych. Krioterapia wykorzystuje zimno.

Badanie tomograficzne lub ultrasonograficzne pomoże chirurgowi naprowadzić cienką sondę na guz. Sonda dostarcza fale radiowe o wysokiej energii w celu ogrzania guza lub bardzo zimny gaz w celu jego zamrożenia.

Pacjent wyjdzie ze szpitala do domu tego samego dnia lub następnego dnia po zabiegu.

Efekty uboczne tych zabiegów są zazwyczaj łagodne i mogą obejmować:

• Gorączka

• Zakażenie

• Krwawienie

Terapie celowane

Terapie celowane blokują substancje, których komórki nowotworowe potrzebują do wzrostu i rozprzestrzeniania się. Spowalniają lub zatrzymują wzrost nowotworu, oszczędzając zdrowe komórki. Oznacza to, że może wystąpić mniej skutków ubocznych niż w przypadku chemioterapii.

Terapie celowane w IV stopniu zaawansowania raka jelita grubego obejmują:

Leki zapobiegające angiogenezie. Komórki nowotworowe potrzebują naczyń krwionośnych, które „karmią” je bogatą w tlen krwią, aby mogły rosnąć i przetrwać. Bevacizumab (Avastin), ramucirumab (Cyramza) i ziv-aflibercept (Zaltrap) blokują białko o nazwie VEGF, które pomaga w rozwoju naczyń krwionośnych. Bez dopływu krwi guzy „głodują”. Leki te mogą być podawane razem z chemioterapią.

Inhibitory EGFR. Cetuximab (Erbitux) i panitumumab (Vectibix) spowalniają wzrost nowotworu poprzez blokowanie białka zwanego EGFR, które pomaga komórkom nowotworowym rosnąć. Leki te nie działają dobrze w przypadku nowotworów, w których występują zmiany (mutacje) w genie zwanym RAS. Zanim pacjent otrzyma jeden z tych leków, lekarz przeprowadzi badania, aby upewnić się, że u pacjenta nie występuje zmiana w genie RAS.

Inhibitory kinazy. Regorafenib (Stivarga) blokuje niektóre białka kinaz i pomaga powstrzymać wzrost komórek nowotworowych. Lek ten przyjmuje się w postaci tabletki.

Aby poddać się terapii celowanej, pacjent będzie zgłaszał się do szpitala lub centrum medycznego raz na 2 do 3 tygodni. Niektóre z tych leków przyjmuje się przez żyłę, ale jeden z nich ma postać tabletki.

Efekty uboczne zależą od tego, jaki lek otrzymasz. Mogą one obejmować:

• Utrata apetytu

• Zmęczenie

• Biegunka

• Utrata wagi

• Suchość w ustach

• Owrzodzenia w jamie ustnej lub gardle

• Wysypka

• Słabość

• Zdrętwienie lub mrowienie w rękach lub nogach

Ciężkie działania niepożądane występują rzadko. Mogą one obejmować:

• Powolne gojenie się ran

• Silne krwawienie lub zasinienie

• Dziura w ścianie żołądka lub jelita

?

Immunoterapia

Lekarz może zasugerować wypróbowanie:

Inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego. Niwolumab (Opdivo) i pembrolizumab (Keytruda) blokują białko PD-1 na komórkach odpornościowych zwanych limfocytami T. Pomagają one zmniejszać i zatrzymywać wzrost guzów.

Efekty uboczne mogą obejmować:

• Zmęczenie

• Gorączka

• Kaszel

• Duszność

• Swędzenie

• Wysypka na skórze

• Nudności lub biegunka

• Utrata apetytu

• Zaparcia

• Ból mięśni lub stawów

Inne, poważniejsze działania niepożądane występują rzadziej. Inhibitory punktów kontrolnych działają poprzez usuwanie hamulców z układu odpornościowego organizmu. W rezultacie układ odpornościowy zaczyna atakować inne części ciała, co może prowadzić do poważnych, czasem zagrażających życiu problemów z płucami, jelitami, wątrobą, gruczołami produkującymi hormony, nerkami lub innymi organami.

Badania kliniczne

Naukowcy poszukują również nowych sposobów leczenia raka jelita grubego w IV stopniu zaawansowania w ramach badań klinicznych. Badania te testują nowe leki, aby sprawdzić, czy są bezpieczne i czy działają. Często są one sposobem na wypróbowanie nowego leku, który nie jest dostępny dla wszystkich. Twój lekarz może powiedzieć Ci, czy jedno z takich badań może być dla Ciebie odpowiednie.

Twój plan leczenia

To, które z tych metod leczenia zostanie zastosowane, zależy od takich czynników, jak wiek pacjenta i miejsce, w którym nowotwór się rozprzestrzenił. Przedyskutuj z lekarzem wszystkie dostępne opcje. Im więcej będziesz wiedział, tym lepiej będziesz mógł podejmować decyzje dotyczące swojej opieki.

Dowiedz się, jakie badania lekarz zastosuje, aby sprawdzić Twój stan, jeśli masz raka jelita grubego, który rozprzestrzenia się na wątrobę.

Choroba nowotworowa jest złożona, a jej leczenie jest coraz bardziej specyficzne dla każdego przypadku. Dlatego lekarze potrzebują jak największej ilości informacji, aby przeprowadzić Cię przez ten proces.

Oznacza to, że nie ma jednego, uniwersalnego podejścia do monitorowania. Nadal będziesz poddawany badaniom, które już znasz, takim jak badania obrazowe, badania krwi i badania fizykalne. Zespół lekarzy będzie analizował ich wyniki, aby:

• Dowiedzieć się, jak wygląda obecna sytuacja

• Wybierz najlepsze metody leczenia

• Wykonaj kolejne badania, aby móc śledzić postępy i wprowadzić niezbędne zmiany

?

W jaki sposób obrazowanie wchodzi w grę

Lekarze wykorzystują zdjęcia wykonywane w różnym czasie, aby poszukać zmian w wielkości, kształcie i innych cechach guzów. Chcą także sprawdzić, czy nie pojawiły się nowe guzy.

Najczęściej stosuje się tomografię komputerową, ponieważ za jednym razem można uzyskać obraz brzucha, klatki piersiowej i miednicy. Zazwyczaj w celu uzyskania wyraźniejszych wyników przyjmuje się barwnik kontrastowy, doustnie lub dożylnie.

Lekarz może wykorzystać rezonans magnetyczny do zaplanowania operacji lub do uzyskania pewności, czy dany guz jest rakiem, czy nie.

Lekarze czasami stosują również skanowanie PET. W niektórych przypadkach mogą one wyraźniej pokazać, jak leczenie wpływa na guza.

Co sprawdzają badania krwi

Należy je wykonywać często, mniej więcej co 3-6 miesięcy, aby sprawdzić, jak pacjent reaguje na leczenie i kiedy może być konieczne wprowadzenie pewnych zmian.

Lekarze zazwyczaj sprawdzają:

Antygen karcinoembrionalny (CEA). Jest to substancja wytwarzana przez niektóre nowotwory. Jeśli jego poziom wzrasta, może to oznaczać, że rak powrócił. Jeśli jego poziom spada, może to oznaczać, że leczenie przyniosło efekty. Jeśli twoje guzy nie wytwarzają CEA, nie będzie to dla ciebie przydatne badanie.

Pełna morfologia krwi (CBC). Ten ogólny test mierzy różne parametry krwi. Lekarz będzie szczególnie zainteresowany poziomem

• Płytki krwi. Są one ważną częścią krwi, która pomaga w jej krzepnięciu. Kontrola poziomu płytek krwi może wskazać, czy istnieje większe prawdopodobieństwo powstania skrzepu krwi.

• Czerwone krwinki i hemoglobina. Niski poziom oznacza, że masz anemię, co jest częstym problemem w zaawansowanym stadium choroby nowotworowej.

• Białe krwinki. Jeśli ich liczba jest zbyt wysoka lub zbyt niska, może to być oznaką infekcji.

Badania czynności nerek. Rak i niektóre metody leczenia mogą obciążać nerki, dlatego należy regularnie wykonywać te badania. Mierzą one poziom odpadów, z którymi nerki normalnie sobie radzą. Jeśli wyniki są nieprawidłowe, lekarze mogą być zmuszeni do dostosowania stosowanego leczenia.

Testy czynnościowe wątroby. Sprawdzają one stan wątroby poprzez pomiar poziomu pewnych białek i enzymów. Lekarz zwraca uwagę na to, jak liczby te zmieniają się w czasie, aby upewnić się, że wątroba nadal może wykonywać swoją pracę, a opieka nad pacjentem nie powoduje poważnych uszkodzeń wątroby.

Dlaczego badanie fizykalne ma znaczenie

Może nie jest to badanie zaawansowane technologicznie, ale badanie fizykalne ma bardzo dużą wartość. Lekarz wyczuje ból lub zgrubienia, obejrzy skórę i zapyta o objawy.

Ta ostatnia część jest bardzo ważna. Należy informować lekarza o wszelkich zmianach lub nowych problemach, nawet jeśli wydają się one niewielkie. Jest to przydatna informacja, ale to nie wszystko. Niektóre problemy mogą być nagłe, takie jak:

• Ból w klatce piersiowej

• Ciężka żółtaczka, kiedy skóra staje się żółtawa i swędzi

• Duszność

?

Zmiany w sposobie monitorowania użytkownika

Nie sposób przewidzieć, jak potoczą się sprawy, ale możesz spodziewać się pewnych różnic w zależności od tego, czy twój nowotwór jest uleczalny, czy nie.

Kiedy nowotwór jest uleczalny. Jak zawsze ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarza dotyczących badań kontrolnych. Głównym powodem jest sprawdzenie, czy nie ma oznak nawrotu nowotworu.

Rutyna będzie wyglądała mniej więcej tak:

• Przez pierwsze 2 lata po wyleczeniu co 3-6 miesięcy przeprowadza się badania lekarskie, badania krwi i tomografię komputerową. W ciągu roku należy wykonać kolonoskopię.

• W latach 2-5 badania mogą się nieco przesunąć w czasie i odbywać się co 6-12 miesięcy.

• Po 5 latach nadal mogą być konieczne coroczne badania.

Gdy nowotwór nie jest uleczalny. Mniej więcej co 3 miesiące możesz spodziewać się wizyt kontrolnych w celu sprawdzenia skuteczności leczenia. Badania, których potrzebujesz, zależą od rodzaju otrzymywanej opieki i od tego, jak na nią reagujesz.

Jeśli bierzesz udział w badaniu klinicznym mającym na celu przetestowanie nowego rodzaju leczenia, wizyty kontrolne mogą odbywać się nawet co 2 miesiące.

Lekarz wyjaśnia, czym jest stomia po operacji jelita grubego i jak należy o nią dbać.

Stomia może być wyłoniona w przypadku operacji usunięcia lub ominięcia części jelita grubego (okrężnicy i odbytnicy) i braku możliwości wypróżnienia się w zwykły sposób. Operacja ta nazywana jest kolostomią. Chirurg przymocuje koniec jelita grubego do stomii. Wypróżnienia będą przez nią opuszczać organizm i gromadzić się w specjalnym worku, który będzie opróżniany.

Zespół opieki zdrowotnej pokaże, jak zmieniać worek i dbać o stomię. Z czasem przyzwyczaisz się do tej nowej rutyny.

Kiedy konieczna jest operacja wyłonienia stomii

Operacja może być konieczna z powodu:

• Niedrożność lub rozerwanie jelita

• Rak

• Choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego

• Wady wrodzone

• Uszkodzenie jelita grubego

• Pęcherzyki w okrężnicy, zwane zapaleniem uchyłków

Czasami lekarze wykonują kolostomię, aby dać uszkodzonemu odcinkowi jelita czas na wyzdrowienie. W takim przypadku stomia jest tymczasowa. Będziesz ją miał przez kilka tygodni lub miesięcy.

Gdy uszkodzenie się zagoi, chirurg może odwrócić procedurę i ponownie połączyć końce jelita. Jeśli jednak konieczne było usunięcie dużego fragmentu jelita, stomia może być konieczna na stałe.

Co się dzieje w przypadku kolostomii

Chirurg usunie uszkodzoną lub chorą część jelita grubego. Wyciągnie zdrową część okrężnicy i przymocuje ją do małego otworu w jamie brzusznej – stomii. Następnie na stomii zostanie umieszczony plastikowy worek, w którym będą gromadzone odpady.

Po operacji pacjent pozostanie w szpitalu przez kilka dni do tygodnia. Przed opuszczeniem szpitala lekarz lub pielęgniarka nauczą cię, jak zmieniać worek i utrzymywać skórę wokół stomii w czystości.

Jak dbać o stomię

Należy go zmieniać kilka razy dziennie. Staraj się to robić, gdy worek jest wypełniony tylko w jednej trzeciej, aby zapobiec przeciekom, które mogą podrażniać skórę.

Aby usunąć worek, ostrożnie naciśnij na skórę, aby oddzielić ją od lepkiej części worka. Przed wyrzuceniem woreczka opróżnij jego zawartość do toalety lub wypłucz go, aby użyć ponownie.

Delikatnie oczyść skórę wokół stomii mokrą ściereczką lub ręcznikiem papierowym. Osusz ten obszar. Następnie załóż worek z powrotem.

Możliwe powikłania

Podrażnienie skóry jest jednym z najczęstszych problemów związanych z wyłonieniem stomii. Umyj i osusz dobrze skórę, aby uniknąć zaczerwienienia i bolesności.

Na początku stomia będzie ciemnoczerwona. Z czasem jej kolor powinien się rozjaśnić, ale może pozostać różowa lub czerwona.

Będzie też coraz mniejsza. Może być konieczna zmiana otworu worka, tak aby był on odpowiedniej wielkości dla stomii. Jeśli otwór jest zbyt duży, może dojść do wycieku stolca.

Zapytaj też lekarza o bariery ochronne na skórę i uszczelniacze, które można umieścić wokół otworu worka, aby zapobiec wydostawaniu się stolca.

Podczas czyszczenia stomii może wystąpić niewielkie krwawienie. Jeżeli krwawienie nie ustaje lub jeżeli zauważysz krew wewnątrz worka, skontaktuj się z lekarzem.

Jeśli masz dużo gazów, worek może się nadmiernie rozszerzyć. Możesz przyjmować leki zmniejszające ilość gazów. Możesz też używać worka z odpowietrznikiem, który je uwalnia. Należy także ograniczyć pokarmy powodujące gazy, takie jak brokuły, kapusta, fasola i kalafior.

Czasami po wyłonieniu kolostomii stolec może być bardzo wodnisty. Aby zachować nawodnienie, należy pić dużo płynów. Do picia włącz napoje dla sportowców, które również zastępują część utraconego sodu, potasu i innych elektrolitów.

Rzadko, ale czasami fragment jelita może wypchnąć się przez stomię. Lekarze nazywają to wypadnięciem. Aby to naprawić, konieczna może być operacja.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Podnieś słuchawkę, jeśli zauważysz któryś z poniższych problemów:

• Skóra wokół stomii jest zaczerwieniona, surowa lub wycieka z niej płyn.

• Masz gorączkę 101 stopni F lub wyższą.

• Masz nudności, wymioty, ból w jelitach, silne zaparcia lub biegunkę.

• Jesteś osłabiony, masz skurcze mięśni lub rzadziej niż zwykle siusiasz – to znaki ostrzegawcze odwodnienia.

Życie z wyłonioną stomią

Większość worków jest na tyle mała i płaska, że można je schować pod ubraniem. Wydzielają one również nieprzyjemne zapachy, więc nikt nie powinien być w stanie zauważyć, że go nosisz.

Postaraj się myśleć o stomii i worku jak o pomocnych akcesoriach. Dzięki nim będziesz mógł swobodnie wychodzić z domu i robić wszystko, na co masz ochotę, bez konieczności częstego korzystania z toalety. Nadal będziesz mógł pracować i ćwiczyć. Można brać prysznic, kąpać się, pływać i uprawiać seks.

Jeśli worek stomijny jest dla Ciebie krępujący lub niewygodny, możesz zwrócić się o poradę do „stomaloterapeuty”. W znalezieniu takiej osoby może pomóc lekarz. Możesz także przyłączyć się do grupy wsparcia dla osób, które miały kolostomię, wiedzą, jak to jest, i chcą dzielić się swoimi pytaniami, odczuciami i wskazówkami.

Lekarz wyjaśnia, jak należy dbać o ileostomię, czyli worek K.

W przeciwieństwie do innych ileostomii, worek K ma zastawkę, którą wykonuje chirurg. Chirurg zaszywa jelito w specjalny sposób, aby odpady nie wydostawały się na zewnątrz. Zamiast tego, kiedy trzeba opróżnić worek, wprowadza się rurkę zwaną cewnikiem.

W miarę wypełniania się worka tym, co znajduje się w jelitach (np. płynami i częściowo strawionym pokarmem), rośnie nacisk na worek i jego liczne szwy. Bez odciążenia worek może się rozerwać lub zrobić się w nim dziura, może też dojść do zsunięcia się lub rozszczelnienia zastawki.

Jak często należy go opróżniać?

Częstotliwość opróżniania worka różni się w zależności od osoby, ale istnieją pewne ogólne wytyczne.

Bezpośrednio po operacji będziesz mieć tzw. cewnik wenflonowy, co oznacza, że chirurg pozostawi w worku rurkę do ciągłego drenażu. Będzie to trwało przez około 3 do 4 tygodni, aby worek mógł dojrzeć. Po tym czasie worek będzie opróżniany kilka razy dziennie. Z czasem liczba codziennych opróżnień będzie się zmniejszać.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem, chirurgiem lub terapeutą enterostomalnym (ET), czyli pielęgniarką specjalizującą się w pielęgnacji stomii. Najprawdopodobniej spotkałeś się z nimi przed operacją. Mogą oni przypomnieć ci, jak należy dbać o stomię, ostomię lub worek stomijny.

Jak opróżnić worek K

Stały drenaż jest najlepszym rozwiązaniem w ciągu pierwszych 3 do 4 tygodni od założenia nowego worka. Jeśli cewnik lub rurka przypadkowo wypadną przed upływem tego czasu, możesz je założyć z powrotem, wykonując poniższe proste czynności:

W tym początkowym okresie należy kilka razy dziennie przepłukiwać cewnik 1 uncją wody z kranu i pozwolić jej spłynąć.

Jeśli w dowolnym momencie wydaje Ci się, że drenaż worka ustąpił, wykonaj cztery poniższe czynności:

Jeśli nadal uważasz, że drenaż worka przestał się odbywać, usuń cewnik, na wypadek gdyby cząstki jedzenia lub zanieczyszczenia zablokowały go. Przepłucz cewnik chłodną wodą z kranu, a następnie włóż go ponownie.

Po pierwszych 3 do 4 tygodniach można zaprzestać ciągłego drenażu i zacząć drenaż kilka razy dziennie lub zgodnie z zaleceniami lekarza. Chociaż zmiana ta następuje zwykle po pierwszej wizycie u lekarza po operacji, czasami lekarz może zalecić wcześniejsze rozpoczęcie wykonywania poniższych czynności:

• Opróżniaj worek co 2 godziny w ciągu dnia, kiedy nie śpisz.

• Spuszczać wodę na czas snu i z samego rana.

• Nie należy pić ani jeść w ciągu 2 godzin przed snem.

• W nocy zazwyczaj ustawia się cewnik na stały drenaż. Możesz również ustawić budzik tak, aby budził Cię w celu opróżnienia worka.

W ciągu następnych kilku tygodni możesz dłużej czekać pomiędzy kolejnymi opróżnieniami worka. W nocy może być możliwe zaprzestanie ciągłego drenażu i dłuższe okresy bez konieczności opróżniania worka.

Trzy miesiące po zabiegu zwykle nie ma żadnych szczególnych ograniczeń. Prawdopodobnie będziesz musiał opróżniać worek cztery do sześciu razy dziennie, a dwa z tych razy stosować nawadnianie. Jednak zawsze, gdy czujesz się pełny lub masz wzdęcia, opróżnij worek. I rób to przed treningiem lub pójściem spać.

Dbaj o cewnik i skórę

Skórę wokół cewnika należy utrzymywać w czystości i chronić, a także upewnić się, że cewnik jest drożny i odprowadza krew.

Najpierw należy zgromadzić następujące materiały:

• Ściereczki lub ręczniki papierowe

• Mydło, które nie jest tłuste

• Plastikowa torba lub gazeta

• Opatrunek

• Materiały do irygacji: woda z kranu, strzykawka z bańką i basenik

Umyć ręce mydłem i ciepłą wodą, a następnie wytrzeć je czystym ręcznikiem.

Nawodnić cewnik. W tym celu:

Zdejmij opatrunek ze stomii i wyrzuć go.

Oddziel cewnik od worka do drenażu i spuść jego zawartość do basenu.

Zbierz 1 uncję wody z kranu do strzykawki z końcówką. Wskazówka: Oznacz to miejsce na strzykawce bańkowej markerem permanentnym lub lakierem do paznokci, aby ułatwić dokładne odmierzanie.

Aby wprowadzić uncję wody z kranu do cewnika, powoli ściśnij strzykawkę, aby uwolnić wodę.

Przytrzymując kciukiem bańkę strzykawki w dół, uszczypnij cewnik i oddziel strzykawkę od cewnika.

Odczepić cewnik i spuścić jego zawartość do basenu. Nie wycofuj płynu z cewnika do strzykawki.

Jeśli wydaje się, że płyn, który właśnie wprowadziłeś, długo wypływa z powrotem lub jeśli śluz blokuje cewnik, iryguj ponownie w razie potrzeby, aż stolec będzie swobodnie wypływał przez cewnik.

Jeżeli woda nie wpływa lub nie wypływa z powrotem, przewód może być zablokowany. Może być konieczne wyjęcie cewnika ze stomii i przepłukanie go chłodną wodą z kranu w celu oczyszczenia ze śluzu nagromadzonego wewnątrz cewnika. Następnie ponownie włóż cewnik. Nie wlewaj więcej niż 2 uncje wody bez opróżnienia zawartości worka.

Gdy wypływ stolca ustanie, ponownie podłącz cewnik. Oczyść skórę wokół niego i stomii. W tym celu użyj nieoleistego mydła i ciepłej wody. Spłucz i osusz skórę miękkim ręcznikiem lub ręcznikiem papierowym.

Załóż dwie warstwy „podzielonego” suchego opatrunku z gazy wokół cewnika i nad stomią. W razie potrzeby zabezpiecz taśmą.

Wyrzuć śmieci. Umyj mydłem i ciepłą wodą basenik i strzykawkę. Pozostaw materiały do wyschnięcia na powietrzu lub osusz czystym ręcznikiem.

Umyj, spłucz i osusz ręce.

Inne pomocne wskazówki dotyczące pielęgnacji K-Pouch

Często sprawdzaj cewnik, aby upewnić się, że drenaż swobodnie przepływa przez rurkę. Nawadniaj go dwa razy dziennie lub zgodnie z zaleceniami pielęgniarki lub lekarza ET.

Należy również codziennie sprawdzać stan stomii. Powinna ona być błyszcząca, wilgotna i czerwona. Jeśli zauważysz jakiekolwiek zmiany, poinformuj o nich lekarza.

Jeśli stolec staje się zbyt gęsty, a ruch przez cewnik spowalnia się lub występują problemy, konieczne może być picie większej ilości wody, soku lub innych napojów bez kofeiny. Wypijaj 10-12 szklanek – po 8 uncji każda – dziennie.

Nigdy nie przyjmuj preparatów przeczyszczających. Mogą one wywołać biegunkę i doprowadzić do odwodnienia.

Jeśli potrzebujesz worka kolostomijnego, lekarz wyjaśnia, co powinieneś o nim wiedzieć.

Podczas operacji koniec jelita grubego jest wprowadzany przez otwór w brzuchu, tworząc tzw. stomię. W tym miejscu wydostaje się kał (kupa). W przeciwieństwie do odbytu, stomia nie ma mięśni ani zakończeń nerwowych. Nie możesz więc kontrolować, kiedy poruszasz jelitami. Zamiast tego na stomii umieszcza się worek, zwany workiem kolostomijnym, który zbiera kupę po jej wydostaniu się na zewnątrz.

Bez względu na to, czy worek kolostomijny będzie potrzebny tylko przez krótki czas, czy też będzie to zmiana na stałe, przyzwyczajenie się do niego może wymagać pewnego wysiłku. Jednak większość osób przyzwyczaja się i wkrótce wraca do normalnego życia.

Rodzaje worków

Jeden worek kolostomijny nie pasuje do wszystkich. Do wyboru są różne rodzaje:

• System jednoczęściowy:

  Pasuje on dookoła stomii i jest mocowany za pomocą delikatnego kleju. Gdy potrzebny jest nowy worek, zdejmuje się go w całości i wymienia na nowy. Niektóre z tych systemów wykorzystują wkładki nadające się do spłukiwania.

• System dwuczęściowy:

  Płytka podstawy ściśle przylega do stomii, a do niej mocuje się worek. Worek wymienia się w razie potrzeby, natomiast płytkę podstawową wymienia się zwykle co 2-3 dni.

• Zamknięte worki:

  Najlepiej używać ich w przypadku twardych stolców. Należy je zmieniać dwa razy dziennie. Niektóre mają w środku specjalne wkładki, które można spłukiwać w toalecie.

• Worki drenażowe:

  Są one najlepsze, gdy stolce są bardzo płynne. Opróżnia się je przez otwór w dolnej części. Należy je zmieniać co 2 lub 3 dni.

• Mini torebki:

  Są to małe torebki, które nosi się tylko przez krótki czas.

Lekarz lub pielęgniarka przeszkolona w zakresie pielęgnacji stomii pomoże wybrać odpowiednią dla danego pacjenta i jego stylu życia. W wielu przypadkach możliwe jest wypróbowanie jednego z nich przed podjęciem decyzji.

Przyzwyczajanie się do worka kolostomijnego

Zespół medyczny pokaże ci, jak dbać o worek. Poniżej podajemy kilka wskazówek, które pomogą dostosować go do codziennego życia:

• Zdecyduj, w jaki sposób podzielić się swoimi wiadomościami.

  Możesz czuć się mniej skrępowany, jeśli pokażesz swój worek kolostomijny bliskim lub porozmawiasz o nim z przyjaciółmi. Możesz także zdecydować się na poinformowanie o tym swojego szefa lub współpracownika, jeśli w pracy potrzebujesz ich pomocy lub zrozumienia.

• Uzyskaj szczerą opinię.

  Zapytaj zaufaną osobę, czy widzi torbę pod ubraniem lub słyszy odgłosy, jakie wydaje. Może się okazać, że martwisz się o swój worek kolostomijny bardziej niż to konieczne.

• Istnieją sposoby, by to ukryć

  . Na przykład można opróżnić torbę, gdy jest wypełniona w jednej trzeciej, aby nie wystawała spod ubrania. Bezpieczna torba nie powinna przeciekać i powinna być odporna na zapachy.

• Noś to, na co masz ochotę.

  Worek kolostomijny powinien mieścić się pod normalnym ubraniem. Jeśli tak nie jest, niektóre firmy produkują specjalne spodnie i bieliznę z wysokim stanem i specjalną kieszenią, w której można umieścić worek. Można również znaleźć stroje kąpielowe z podszewką z siatki lub z materiału z wypustkami, aby ukryć ewentualne wybrzuszenia.

• Możesz mieć udane życie seksualne.

  Na początku możesz czuć się skrępowany, ale postaraj się odprężyć. Tuż przed stosunkiem intymnym zmień torebkę. Możesz też zdjąć worek i tymczasowo używać małej nakładki na stomię.

• Bądź aktywny.

  Nadal możesz ćwiczyć. Porozmawiaj z lekarzem o tym, kiedy należy nosić ubranie podtrzymujące lub twardą plastikową osłonę zwaną osłoną stomii.

• Daj sobie czas na przyzwyczajenie się do żywności.

  Niektóre z nich częściej powodują gazy, biegunkę lub zaparcia. Wypróbuj je w domu jeden po drugim, aby wiedzieć, jak zareaguje Twój organizm.

• Pamiętaj, żeby się śmiać.

  Nie przejmuj się, jeśli podczas przyzwyczajania się do worka kolostomijnego zdarzy Ci się jakaś niezręczna chwila lub dwie. To normalne. Możesz sobie z tym lepiej poradzić, jeśli zachowasz poczucie humoru.

Dowiedz się, jak wygląda leczenie w różnych stadiach raka jelita grubego.

Leczenie raka jelita grubego w stadium 0

Rak jelita grubego w stadium 0 znajduje się tylko w najbardziej wewnętrznej wyściółce okrężnicy lub odbytnicy. Operacja powinna być w stanie go usunąć.

Sposób postępowania będzie zależał od wielkości nowotworu. Twój chirurg może usunąć guz i niewielką ilość tkanki w jego pobliżu. Procedurę tę można nazwać polipektomią.

Jeśli masz większe guzy, chirurg może być zmuszony do usunięcia chorej części okrężnicy i ponownego przyłączenia zdrowej tkanki, aby jelita nadal działały. Nazywa się to zespoleniem.

Lekarz może również rozważyć zastosowanie radioterapii, zarówno zewnętrznej (wiązka promieniowania z zewnątrz), jak i wewnętrznej (kulki radioaktywne wprowadzane do organizmu).

Leczenie raka jelita grubego w stadium I

Nowotwory w stadium I rozprzestrzeniły się poza wewnętrzną wyściółkę okrężnicy lub odbytnicy do drugiej i trzeciej warstwy oraz ściany wewnętrznej. Nowotwór nie rozprzestrzenił się na zewnętrzną ścianę jelita ani poza nie.

Na tym etapie u większości osób zostanie przeprowadzona operacja usunięcia nowotworu i niewielkiej ilości tkanki wokół niego. Prawdopodobnie nie będą potrzebne dodatkowe zabiegi.

Jeśli guz jest mały albo jesteś bardzo stary lub chory, lekarz może zastosować tylko naświetlanie. Może też dodać chemioterapię, aby wzmocnić leczenie.

Leczenie raka jelita grubego w stadium II

Raki jelita grubego w II stadium są większe i przechodzą przez mięśniową ścianę jelita. Mogą się one rozprzestrzeniać do pobliskich miejsc, takich jak pęcherz moczowy, macica lub gruczoł krokowy. Nie ma jednak raka w odległych narządach lub węzłach chłonnych, małych strukturach, które wytwarzają i przechowują komórki zwalczające infekcje i filtrujące szkodliwe substancje.

Prawdopodobnie zostanie przeprowadzona operacja usunięcia nowotworu i obszaru wokół niego, a także wszelkich miejsc, w których doszło do rozprzestrzenienia się nowotworu. Przed lub po operacji możesz być poddany radioterapii i chemioterapii.

Leczenie raka jelita grubego w stadium III

Rak jelita grubego w stadium III rozprzestrzenił się do jednego lub więcej węzłów chłonnych.

Lekarz może mówić o nowotworach w stadium lIl A, B lub C. Oto, co to oznacza:

Etap lIlA. Nowotwory znajdują się w ścianie okrężnicy lub odbytnicy i obejmują węzły chłonne.

Stadium lIlB. Guzy przebiły się przez ścianę i rozprzestrzeniły się do jednego do czterech węzłów chłonnych.

Stadium lIlC. Guzy rozprzestrzeniły się do więcej niż czterech węzłów chłonnych.

Leczenie obejmuje:

• Operacja usunięcia guza i wszystkich węzłów chłonnych, jeśli to możliwe

• Chemioterapia po operacji

• Radioterapia, jeśli guz jest duży i rozprzestrzenił się na pobliskie tkanki

Leczenie IV stadium raka jelita grubego

Rak jelita grubego w stadium IV rozprzestrzenił się do odległych części ciała, często do wątroby lub płuc. Lekarz może powiedzieć, że rak dał przerzuty lub nazwać go „rakiem przerzutowym”.

Guz może mieć dowolną wielkość i może obejmować węzły chłonne lub nie.

Leczenie może obejmować:

Chemioterapię. Jest to główna metoda leczenia na tym etapie. Możesz także otrzymywać leki, w tym:

• Bevacizumab (Avastin), cetuximab (Erbitux) lub panitumumab (Vectibix). Leki te działają na układ odpornościowy. Lekarz może je nazywać przeciwciałami monoklonalnymi.

• Ziv-Aflibercept (Zaltrap), jeśli choroba nowotworowa uległa pogorszeniu lub nie reaguje na inne leczenie.

Terapia celowana. Lekarz może rozważyć zastosowanie regorafenibu (Stivarga), jeśli pomimo innych metod leczenia rak jelita grubego rozprzestrzenił się.

Operacja. Może być konieczna operacja w celu usunięcia raka w okrężnicy i w miejscach, gdzie się rozprzestrzenił. Może też być przeprowadzona operacja mająca na celu ominięcie nowotworu i połączenie zdrowych części jelita grubego. Operacja często może złagodzić lub zapobiec zablokowaniu odbytnicy albo leczyć krwawienie, które w inny sposób trudno kontrolować. Operacji tej nie uważa się na ogół za metodę leczenia, ale może ona pomóc w wydłużeniu życia. Jeśli pacjent ma jeden lub dwa guzy wątroby, chirurg może być w stanie je usunąć. Inne możliwości obejmują zamrożenie guzów (kriochirurgia) lub zniszczenie ich za pomocą mikrofal lub ciepła (ablacja prądem o częstotliwości radiowej).

Napromieniowanie w celu złagodzenia objawów.

Możesz także porozmawiać ze swoim lekarzem o możliwości wzięcia udziału w badaniu klinicznym. Są to badania, w których testuje się nowe leki lub metody leczenia, aby sprawdzić, czy są one bezpieczne i czy działają. Często są one sposobem na wypróbowanie nowego leku, który nie jest dostępny dla wszystkich.

Jeśli rak jelita grubego powróci

Lekarze nazywają raka jelita grubego nawrotem, jeśli powraca on (wznawia się) po leczeniu. Może to nastąpić w tym samym miejscu lub w innej części ciała.

Nawrót jest najbardziej prawdopodobny u osób, które za pierwszym razem miały bardziej zaawansowanego raka jelita grubego.

Leczenie może obejmować:

• Operację usunięcia nowotworu. Badania wykazują, że dzięki temu ludzie mogą żyć dłużej.

• Chemioterapia z naświetlaniem lub bez, jeśli nie można usunąć całego nowotworu podczas operacji. Czasami powoduje to zmniejszenie guza na tyle, że chirurg może go później usunąć.

• Badania kliniczne

Lekarz wyjaśnia zasady chemioterapii w leczeniu raka jelita grubego, w tym skutki uboczne.

Chemioterapią lekarze nazywają leki, które mogą zabijać komórki nowotworowe. Leki do chemioterapii można podawać na różne sposoby, w tym do żyły (dożylnie) lub w postaci tabletek, które się połyka. Każdy lek działa przeciwko konkretnemu nowotworowi, a każdy z nich ma określone dawki i schematy działania.

Lekarze stosują chemioterapię na różne sposoby:

Chemioterapia neoadjuwantowa jest stosowana przed operacją w celu zmniejszenia guza, aby chirurg mógł go całkowicie usunąć z mniejszą liczbą komplikacji. Czasami podaje się ją razem z naświetlaniem, ponieważ może ona zwiększyć skuteczność naświetlania.

Chemioterapia adiuwantowa jest podawana po chirurgicznym usunięciu guza. Operacja może nie usunąć wszystkich komórek nowotworowych, dlatego chemioterapia adiuwantowa zabija te, które mogą pozostać, np. komórki, które mogły rozprzestrzenić się na wątrobę.

Chemioterapia paliatywna jest podawana, gdy rak jelita grubego rozprzestrzenił się na inne części ciała. W takim przypadku operacja nie jest w stanie całkowicie pozbyć się nowotworu. Leki stosowane w chemioterapii mogą zmniejszyć guzy, złagodzić objawy i pomóc ci żyć dłużej.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby znaleźć najlepszą dla siebie strategię leczenia.

Leki stosowane w chemioterapii raka jelita grubego

Lek 5-fluorouracil (5-FU) jest od lat lekiem pierwszego wyboru w leczeniu raka jelita grubego. Zazwyczaj podaje się go przez żyłę wraz z leukoworyną (witaminą), która zwiększa skuteczność 5-FU.

Kapecytabina (Xeloda) w postaci tabletek jest zamieniana na 5-FU, gdy dotrze do guza. Lek Xeloda jest również stosowany jako terapia adiuwantowa lub neoadiuwantowa z naświetlaniem u osób z rakiem odbytnicy.

Inne leki obejmują irinotecan (Camptosar) i oksaliplatynę (Eloxatin). Zazwyczaj są one łączone z 5-FU lub Xelodą po operacji lub w zaawansowanych przypadkach. Triflurydyna i tipiracil (Lonsurf) to lek łączony w postaci tabletek.

Chemioterapia może być podawana w formie tabletek przez 2 tygodnie, dożylnie przez kilka godzin lub dni, lub w obu tych formach. Podaje się ją w cyklach trwających od 2 do 3 tygodni przez okres do 6 miesięcy, w zależności od tego, jak dobrze działa.

Chemioterapia podtrzymująca polega na podawaniu mniejszych dawek przez dłuższy czas.

Kiedy połykasz tabletkę lub dostajesz lek przez żyłę, leki chemioterapeutyczne trafiają bezpośrednio do krwiobiegu i docierają do komórek nowotworowych w całym organizmie. Jest to tak zwana chemioterapia ogólnoustrojowa. Chemioterapia może być jednak również skierowana na konkretne narządy, części ciała, takie jak brzuch, a nawet płyn. W tym przypadku leki zwykle pozostają na miejscu. Takie leczenie nazywane jest chemioterapią regionalną.

W przypadku raka, który rozprzestrzenił się na wątrobę, można zastosować zabieg zwany chemoembolizacją tętnicy wątrobowej. Tętnica wątrobowa doprowadza krew do wątroby. Najpierw tętnica jest blokowana, tymczasowo lub na stałe, a następnie pomiędzy blokadę a wątrobę wstrzykiwane są leki chemioterapeutyczne. W ten sposób leki są podawane do wątroby i nie dostają się do innych części ciała.

Opcją są także terapie celowane. Polegają one na wyszukiwaniu zmian w genach i białkach związanych z nowotworem, co pozwala skuteczniej zwalczać nowotwór. Czasami są one stosowane w połączeniu z chemioterapią. W innych przypadkach są one podawane, gdy chemioterapia już nie działa.

• Aflibercept (Zaltrap)

• Bevacizumab (Avastin)

• Cetuximab (Erbitux)

• Panitumumab (Vectibix)

• Ramucirumab (Cyramza)

• Regorafenib (Stivarga)

Jakie są skutki uboczne chemioterapii w przypadku raka jelita grubego?

Działanie chemioterapii polega na zabijaniu szybko dzielących się komórek nowotworowych w organizmie. Zabija również szybko dzielące się zdrowe komórki, takie jak komórki w wyściółce jamy ustnej, jelit, mieszków włosowych i szpiku kostnego.

Działania niepożądane związane są z tymi obszarami uszkodzonych komórek i mogą obejmować:

• Nudności i wymioty

• Utrata apetytu

• Utrata włosów

• Owrzodzenia i bolesność ust (zapalenie błon śluzowych)

• Wysypka na dłoniach i stopach

• Biegunka

Inne działania niepożądane związane z wpływem chemioterapii na szpik kostny obejmują większe prawdopodobieństwo infekcji (z powodu niskiej liczby białych krwinek), krwawienia lub zasinienia po drobnych urazach (z powodu niskiej liczby płytek krwi) oraz zmęczenie związane z niedokrwistością (z powodu niskiej liczby czerwonych krwinek).

Efekty uboczne chemioterapii zależą od leku i osoby. Na przykład kapecytabina i 5-FU mogą powodować zespół ręka-stopa, który może przebiegać od zaczerwienienia i bólu rąk i stóp do pęcherzy i owrzodzeń. Inne działania niepożądane specyficzne dla danego leku to uszkodzenie nerwów i reakcje alergiczne na oksaliplatynę.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, należy poinformować o nich lekarza. W wielu przypadkach leki lub zmiany w diecie mogą je leczyć lub im zapobiegać.

Proktoskopia to szybkie badanie odbytnicy w poszukiwaniu oznak raka jelita grubego. Lekarz poinformuje cię, czego możesz się spodziewać po badaniu.

Dlaczego wykonuje się proktoskopię?

Istnieje kilka powodów. Lekarz może być zmuszony do poszukiwania chorób odbytu lub odbytnicy, sprawdzenia nieprawidłowych wyników lewatywy barowej lub poszukiwania przyczyn krwawienia z odbytu.

Proktoskopię można także wykonać w celu monitorowania wzrostu polipów (łagodnych narośli na wyściółce jelita) lub w celu sprawdzenia, czy nie doszło do nawrotu raka odbytnicy, jeśli pacjent przeszedł już operację z powodu raka.

Jak się przygotować?

Przed wykonaniem proktoskopii lekarz zwykle prosi o wykonanie lewatywy (lek wprowadzany do odbytnicy w celu oczyszczenia jelita) w noc poprzedzającą zabieg. Należy poprosić o szczegółowe instrukcje.

Lewatywę można też wykonać w gabinecie lekarskim tuż przed badaniem.

Co dzieje się w dniu proktoskopii?

Proktoskopia zostanie prawdopodobnie przeprowadzona w gabinecie lekarskim. Zostanie zdjęta odzież poniżej pasa i pacjent położy się na boku na stole.

Lekarz włoży palec w rękawiczce do odbytu, aby sprawdzić, czy nie jest on tkliwy lub zablokowany.

Następnie lekarz wprowadzi do odbytu nasmarowany proktoskop i wpompuje powietrze w celu rozszerzenia odbytu. Pacjent może odczuwać uczucie pełności, tak jakby chciał oddać stolec.

Lekarz może również użyć specjalnych narzędzi do usunięcia narośli lub pobrania próbki tkanki – zwanej biopsją – do dalszych badań.

Po zakończeniu badania lekarz delikatnie wysunie wziernik.

Większość osób nie potrzebuje znieczulenia do tego zabiegu. W trakcie zakładania wziernika pacjent może odczuwać pewien ucisk lub skurcz. Nie powinno się jednak odczuwać żadnego bólu.

Nie jest niczym niezwykłym, że podczas tej procedury można poczuć i usłyszeć, jak uchodzi z pacjenta powietrze. Jest to normalne i spodziewane, więc nie należy się tego wstydzić.

Jeśli po zabiegu nadal odczuwasz skurcze, pomocne może okazać się oddawanie gazów. Chodzenie po pokoju po badaniu może pomóc w oddaniu gazów. Badanie proktoskopowe trwa zwykle od 5 do 15 minut.

Lekarz opisuje Cologuard, domowy test przesiewowy w kierunku raka jelita grubego. Czy stanowi on alternatywę dla kolonoskopii? Dowiedz się.

Gdy lekarz zleci wykonanie testu, zestaw zostanie wysłany do domu. Pobierasz próbkę stolca i wysyłasz ją do laboratorium w opłaconym z góry pudełku. Laboratorium prześle wyniki do lekarza w ciągu 2 tygodni.

Określa, czy w stolcu znajduje się krew – jest to częsty objaw raka jelita grubego lub polipów przedrakowych (nieprawidłowych rozrostów tkanki). Pracownicy laboratorium poszukują również zmian w komórkach DNA, które są związane z rakiem.

Rakowi jelita grubego można zapobiec, jeśli przedrakowe polipy zostaną znalezione i usunięte.

Mężczyźni i kobiety w wieku 45 lat i starsi powinni zapytać swojego lekarza, jaki rodzaj badania przesiewowego jest dla nich odpowiedni.

Na badanie kolonoskopii należy zgłosić się, jeśli występuje którykolwiek z wymienionych czynników ryzyka:

• Występowanie raka jelita grubego w rodzinie

• Wcześniejsza diagnoza: rak jelita grubego lub polipy przedrakowe

• Choroby pokrewne okrężnicy i odbytnicy

Podczas kolonoskopii lekarz używa giętkiej rurki i małej kamery, aby obejrzeć wyściółkę jelita grubego. Jedną z zalet jest możliwość usunięcia przedrakowych polipów podczas zabiegu kolonoskopii.

Eksperci nadal twierdzą, że najlepszym sposobem badania przesiewowego w kierunku raka jelita grubego i zapobiegania tej chorobie jest wykonywanie kolonoskopii co 10 lat. Co 3 lata powinno się wykonywać badania kolorymetryczne.

Jeśli wynik testu Cologuard jest pozytywny, lekarz wykona kolonoskopię, aby potwierdzić wyniki i usunąć ewentualne zmiany przedrakowe lub rakowe, jeśli takie występują.

Nadal powinieneś wykonywać badania przesiewowe w zalecanych odstępach czasu. Jedną z opcji badań przesiewowych w kierunku raka jelita grubego, zalecanych przez American Cancer Society, jest badanie kału na obecność DNA co 3 lata.

Inne testy przeprowadzane w domu wymagają przygotowania organizmu. W przypadku Cologuard nie trzeba stosować specjalnej diety ani przyjmować środków przeczyszczających lub lewatyw (w celu oczyszczenia jelita grubego) przed pobraniem próbki stolca. Jest on również bardziej dokładny niż inne.

W badaniu klinicznym, w którym przebadano 10 000 osób, Cologuard wykrył więcej przypadków raka niż inny powszechnie stosowany test, test immunochemiczny na krew w kale. Badanie z kwietnia 2014 r. opublikowane w czasopiśmie „The New England Journal of Medicine” wykazało również, że w porównaniu z immunochemicznym testem kału Cologuard wykrył więcej przedrakowych rozrostów, a także więcej wyników fałszywie dodatnich.

Cologuard, podobnie jak inne metody badań przesiewowych, może dawać nieprawidłowe wyniki. Może wskazywać, że masz raka jelita grubego lub polipy przedrakowe, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest. Może też stwierdzić, że nie ma potencjalnego problemu, podczas gdy w rzeczywistości problem istnieje, a badanie go przeoczyło.

Kolonoskopia może nie wykryć polipów, ale szanse na to są bardzo małe. Dlatego wielu lekarzy nadal uważa to badanie za złoty standard. Dlatego też lekarze zalecają kolonoskopię pacjentom z grupy podwyższonego ryzyka wystąpienia polipów lub raka.

W październiku 2014 roku Medicare?Part B postanowiło pokrywać koszty badania co 3 lata dla osób w wieku od 50 do 85 lat. Pod warunkiem, że nie masz zwiększonego ryzyka zachorowania na raka jelita grubego lub jego objawów.

Jeśli masz prywatne ubezpieczenie zdrowotne, zadzwoń do swojego usługodawcy, aby zapytać, czy badanie jest objęte ubezpieczeniem.

Lekarze używają giętkiej sigmoidoskopii do badania odbytnicy i dolnej części okrężnicy. Dowiedz się, czego możesz się spodziewać podczas tej procedury.

Badanie to może być wykonane w przypadku pewnych problemów z jelitami, takich jak ból brzucha, krwawienie z odbytu lub zmiany w rytmie wypróżnień. Jest to również jedno z narzędzi, które lekarze wykorzystują do badania osób pod kątem raka okrężnicy i odbytnicy.

Sigmoidoskop to długa, giętka rurka o średnicy około pół cala. Posiada maleńką lampkę i kamerę. Lekarz używa go do oglądania wyściółki odbytnicy i dolnej trzeciej części jelita grubego.

Jak należy przygotować się do sigmoidoskopii giętkiej?

Po pierwsze, poinformuj lekarza, jeśli:

• Jesteś w ciąży

• Chorują na płuca lub serce

• Są uczulone na jakiekolwiek leki

• chorują na cukrzycę lub przyjmują leki, które mogą wpływać na krzepnięcie krwi

Jeśli przyjmujesz pewne leki, lekarz może wymagać ich dostosowania przed wykonaniem tego badania.

Czy przed wykonaniem sigmoidoskopii giętkiej muszę przestać jeść i pić?

Aby sigmoidoskopia mogła się udać, jelito musi być oczyszczone. Zazwyczaj zaleca się stosowanie diety zawierającej czyste płyny na dzień przed badaniem oraz całonocny post. Lekarz poinformuje, jak należy to zrobić i czy konieczne jest dostosowanie diety przed badaniem.

Prawdopodobnie będziesz potrzebował co najmniej jednej lewatywy przed zabiegiem, aby opróżnić odbytnicę i dolną część jelita, tak aby badanie mogło uwidocznić ściany jelita.

Pamiętaj o przestrzeganiu wszystkich instrukcji przygotowawczych, aby badanie dało jak najlepsze wyniki.

Co dzieje się podczas badania?

Elastyczna sigmoidoskopia trwa zwykle od 10 do 20 minut. Może nie być konieczne podawanie środków uspokajających.

Lekarz położy pacjenta na lewym boku z podciągniętymi kolanami. Wprowadzi sigmoidoskop przez odbyt i wprowadzi go do esicy. Lekarz użyje niewielkiej ilości powietrza, aby rozszerzyć okrężnicę w celu obejrzenia jej ścian.

Podczas zabiegu pacjent może odczuwać lekkie skurcze. Aby złagodzić te skurcze, pacjent może wykonać kilka powolnych, głębokich oddechów.

Lekarz powoli wyjmie sigmoidoskop, uważnie oglądając wyściółkę jelita.

Co dzieje się po wykonaniu sigmoidoskopii giętkiej?

Po zabiegu lekarz omówi z pacjentem jego wyniki.

Jeśli podczas zabiegu nie zastosowano środków uspokajających, można powrócić do normalnej diety i aktywności.

Jeśli podczas zabiegu lekarz wykryje jakieś narośla lub polipy, może zostać wykonana biopsja (pobranie tkanki) polipa lub polipów. Lekarz może też zalecić wykonanie pełnego badania jelita grubego, czyli kolonoskopii z usunięciem polipów.

Jakie problemy może powodować badanie?

Możesz odczuwać skurcze lub mieć wrażenie, że masz gazy, ale zazwyczaj szybko to mija.

Jest to rzadkie, ale możliwe, że sigmoidoskopia może przebić okrężnicę. Jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem:

• Silny ból brzucha

• Gorączka i dreszcze

• Silne krwawienie z odbytu (większe niż 1 łyżeczka jednorazowo)