Lekarz mówi ci.

Czy Twoja POChP uległa pogorszeniu? Tlenoterapia może pomóc Ci łatwiej oddychać. lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć.

Terapia ta polega na podawaniu dodatkowego tlenu, dzięki czemu oddychanie staje się łatwiejsze, a pacjent jest bardziej aktywny. Nawet jeśli terapia nie jest potrzebna teraz, może być potrzebna w przyszłości.

W przypadku POChP płuca pobierają i wypuszczają mniej powietrza niż kiedyś. Dzieje się tak, ponieważ maleńkie woreczki powietrzne w płucach uległy uszkodzeniu lub zniszczeniu.

Na POChP można zachorować również wtedy, gdy ściany dróg oddechowych ulegną zapaleniu lub gdy drogi oddechowe zaczną produkować więcej śluzu, co spowoduje ich zatkanie.

Nie ma na to lekarstwa, ale istnieją metody leczenia.

Jak działa tlenoterapia?

Jest to sposób na dostarczenie większej ilości tlenu do płuc. Lekarz lub pielęgniarka mogą nazywać ją tlenem uzupełniającym.

Podczas tlenoterapii istnieje kilka sposobów dostarczania tlenu uzupełniającego:

Rurki: Prawdopodobnie zaczniesz od czegoś, co nazywa się kaniulą nosową. Jest to urządzenie składające się z dwóch małych rurek, które umieszcza się w nozdrzach i dłuższego przewodu powietrznego podłączonego do zbiornika z tlenem. Jest to najbardziej powszechna metoda terapii tlenowej.

Maska twarzowa: Maska na twarz, która zakrywa nos i usta, jest przeznaczona dla osób, które potrzebują znacznie więcej tlenu lub mają problemy z używaniem rurek nosowych.

Chirurgia: W bardzo poważnych przypadkach, chirurg wykonuje otwór w tchawicy (trachei). Rurka ze zbiornika z tlenem przechodzi przez mały otwór w szyi do tchawicy. Jest to tak zwana terapia przeztchawicza.

Zbiorniki z tlenem

Zbiorniki mogą być na tyle małe, że można je nosić przy sobie lub jeździć z nimi na kółkach. Istnieją także większe zbiorniki, których można używać w domu.

Jeśli korzystasz z terapii tlenowej, zbiorniki są dostarczane do domu. Ich działanie polega na filtrowaniu innych gazów, dzięki czemu pacjent oddycha tylko tlenem.

Tlenoterapię można również stosować w szpitalu.

Korzyści z terapii

Dodatkowa ilość tlenu w organizmie może zmniejszyć częstotliwość występowania zadyszki. Może się okazać, że lepiej sypiasz. Może również:

• Zwiększyć energię i zdolność do ćwiczeń

• Pomagają lepiej skoncentrować się na zadaniach

• Poprawia nastrój

• Poprawić jakość seksu

• Zmniejszenie ryzyka wystąpienia niewydolności serca (gdy serce nie pompuje wystarczającej ilości krwi do organizmu)

• Może przedłużyć życie

Możliwe komplikacje

Największą obawą związaną z tlenoterapią jest możliwość wystąpienia pożaru. Jeśli stosujesz terapię w domu lub wynosisz przenośny zbiornik na zewnątrz:

• Pozostań w odległości co najmniej 5 stóp od otwartego ognia.

• Nie pal i nie przebywaj w pobliżu osób palących.

• Staraj się nie zabierać butli z tlenem do zamkniętych pomieszczeń.

Istnieją również pewne efekty uboczne terapii tlenowej:

• Skóra wokół maski twarzowej lub kaniuli nosowej może ulec podrażnieniu.

• Wnętrze nosa może stać się suche.

• Od czasu do czasu może wystąpić krwawienie z nosa.

• Rano możesz budzić się zmęczony lub z bólem głowy.

W niektórych przypadkach można uniknąć tych efektów ubocznych, dostosowując ilość dostarczanego tlenu. Pomocna może być mniejsza liczba sesji terapeutycznych, ale najpierw należy skonsultować się z lekarzem. W razie wystąpienia problemów konieczna może być zmiana sprzętu. Jeśli problemem jest suchość skóry, pomocny może być nawilżacz powietrza w pokoju.

Kto potrzebuje tlenoterapii?

W miarę pogarszania się przebiegu POChP, pacjent może stać się dobrym kandydatem do terapii tlenowej.

Lekarz może zlecić wykonanie kilku testów, aby sprawdzić, jak dobrze pracują płuca. Testy te mierzą ilość tlenu we krwi. Dwa popularne badania zawartości tlenu we krwi to:

Badanie gazometryczne krwi tętniczej: Badanie to wykonuje się podobnie jak standardowe badanie krwi. Z ramienia pacjenta pobierana jest krew, a następnie w laboratorium sprawdzany jest poziom tlenu we krwi.

Badanie oksymetryczne: Jest znacznie inne. Na palcu nosi się specjalne urządzenie, które świeci światłem przez skórę. Ilość światła pochłanianego przez czerwone krwinki przenoszące tlen wskazuje, ile tlenu znajduje się we krwi.

Jeśli badania wykażą, że poziom tlenu we krwi nie jest prawidłowy, pacjent może zostać poddany terapii. Czasami jest to tylko tymczasowe rozwiązanie. Może to być na przykład atak POChP lub infekcja, która pogarsza oddychanie. Terapia może być potrzebna tylko podczas snu, aktywności fizycznej lub infekcji.

W bardziej zaawansowanych przypadkach tlenoterapia może być potrzebna przez 24 godziny na dobę. Lekarz wypisze ci receptę określającą, przez ile godzin dziennie powinieneś otrzymywać tlen uzupełniający. Recepta będzie zawierała także informację o ilości tlenu, jaką należy wdychać ze zbiornika.

Twoje spojrzenie

POChP jest chorobą postępującą. Oznacza to, że z czasem jej przebieg zazwyczaj się pogarsza. Jeśli palisz, postaraj się rzucić palenie, aby móc w pełni wykorzystać możliwości terapii. Zaprzestanie palenia może spowolnić postęp POChP.

Tlenoterapia może przynajmniej zmniejszyć duszność. Może także przywrócić niektórym osobom jakość życia. Jeśli czujesz, że Twoje oddychanie staje się lepsze, poinformuj o tym lekarza. Być może będzie można skrócić czas terapii.

Nie należy przerywać terapii ani wprowadzać zmian na własną rękę bez uprzedniej rozmowy z lekarzem. Jeśli poziom tlenu jest zbyt niski lub zbyt wysoki, może to spowodować poważne problemy zdrowotne. Zbyt mała ilość tlenu może uszkodzić serce i mózg. Zbyt duża ilość może spowodować, że oddychanie stanie się niebezpiecznie wolne.

Tlenoterapia, jeśli jest dobrze prowadzona, może ułatwić oddychanie. Jeśli jesteś gotów podróżować z małym zbiornikiem tlenu, może to pozwolić Ci na więcej i bardziej normalne życie, nawet z poważną chorobą płuc.

Lekarz daje Ci pomocne wskazówki, gdy masz POChP. Dowiedz się o sposobach leczenia POChP, które poprawią jakość życia – od inhalatorów po rzucenie palenia.

Leczenie POChP: Twoje cele

Oto główne cele leczenia POChP:

• Złagodzenie objawów

• Spowolnić pogarszanie się czynności płuc

• Poprawa codziennej wydolności płuc

• Zmniejszenie liczby ostrych epizodów choroby (zwanych zaostrzeniami POChP)

• Poprawa ogólnej jakości życia

W niektórych przypadkach hospitalizacja jest konieczna, aby zapewnić określone rodzaje leczenia i monitorować opiekę nad pacjentem. Może to być konieczne podczas zaostrzeń POChP.

Leczenie POChP: Rzucenie palenia

POChP i palenie tytoniu to śmiertelnie niebezpieczna kombinacja. Jeśli chcesz zrobić tylko jedną rzecz, aby poradzić sobie z POChP, rzuć palenie. Palenie nie tylko prowadzi do POChP, ale także przyspiesza postęp choroby.

Rzucenie palenia może:

• ograniczyć pogarszanie się czynności płuc

• Zmniejszenie objawów POChP

• Spowolnienie spadku wydolności płuc do tempa, które jest normalne w procesie starzenia się

• Poprawa jakości życia wszystkich osób z POChP lub bez niej

Bez względu na to, jak poważna lub łagodna jest POChP, rzucenie palenia przynosi korzyści. Czy potrzebujesz pomocy w rzuceniu palenia? Zapytaj swojego lekarza o nikotynowe produkty zastępcze i inne leki wspomagające rzucenie palenia, a także o grupy wsparcia i inne techniki.

Leczenie POChP: Inne zmiany stylu życia

W przypadku POChP pacjent może odnieść korzyści ze skoordynowanego programu zmiany stylu życia, który pomoże mu zachować aktywność i poprawić ogólny stan zdrowia. Program ten nazywany jest czasem programem rehabilitacji pulmonologicznej. Zespół specjalistów może zapewnić porady żywieniowe, ćwiczenia oddechowe i inne rodzaje ćwiczeń w POChP. Zapewniają oni także ogólną edukację na temat choroby i sposobów radzenia sobie z nią. A ponieważ infekcje, takie jak grypa, zapalenie płuc i COVID-19, mogą poważnie pogorszyć przebieg POChP, leczenie powinno obejmować szczepienia przeciwko pneumokokom i coroczne szczepienia przeciwko grypie.

Leczenie POChP: Przyjmowanie leków

Leki nie są w stanie wyleczyć POChP. Nie mogą one również odwrócić szkód spowodowanych paleniem. Leki mogą jednak pomóc na wiele sposobów. Mogą one:

• Pomagać w udrożnieniu dróg oddechowych

• Zmniejszają stan zapalny dróg oddechowych

• Zwalczać infekcje bakteryjne

Lekarz może przepisać więcej niż jeden rodzaj leku. Oto najpopularniejsze rodzaje leków stosowanych w leczeniu POChP:

Ta klasa leków pomaga rozszerzyć drogi oddechowe. Leki te mogą ułatwić oddychanie i zmniejszyć liczbę epizodów w przypadku ostrego zaostrzenia choroby. Lekarz prawdopodobnie przepisze najpierw wziewny lek rozszerzający oskrzela. Aby go zażyć, pacjent wykonuje wdech za pomocą urządzenia takiego jak inhalator ciśnieniowy, inhalator proszkowy lub nebulizator. Inhalatory ciśnieniowe (MDI) wykorzystują substancję chemiczną do wypychania leku z inhalatora.

Aby uzyskać najlepsze wyniki, konieczne może być połączenie więcej niż jednego leku rozszerzającego oskrzela lub zastosowanie produktu złożonego.

Przykłady leków rozszerzających oskrzela stosowanych w leczeniu POChP to:

• Leki rozszerzające oskrzela o działaniu antycholinergicznym

  blokują acetylocholinę, chemicznego „posłańca”, który powoduje zwężenie dróg oddechowych. Mogą one ułatwić oddychanie i zmniejszyć liczbę ostrych epizodów choroby. Mogą być krótko działające (stosowane 4 razy dziennie) lub długo działające (stosowane raz dziennie).

• Krótko działający beta-agoniści

  to lek na POChP, który można stosować, jeśli objawy występują od czasu do czasu, np. podczas ćwiczeń fizycznych. Stosuje się je w razie potrzeby w celu leczenia objawów. Mogą one także zapobiegać pełnemu atakowi choroby, gdy wystąpi duszność. Długo działające leki beta-agonistyczne są dostępne do stosowania dwa razy na dobę. W celu szybkiego opanowania nagłego ataku może być konieczne zastosowanie krótko działającego beta-agonisty jako terapii „ratunkowej”.

• Metyloksantyny

  mogą być pomocne dla osób, które mają problemy z lekami podawanymi wziewnie. Dzieje się tak dlatego, że można je przyjmować doustnie. Jednak lek ten jest stosowany rzadziej niż w przeszłości ze względu na jego działania niepożądane. Metyloksantyny są stosowane w przypadkach, gdy mimo optymalizacji leczenia objawy nadal się utrzymują.

Leki te mogą pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego dróg oddechowych. Kortykosteroidy wziewne są stosowane głównie u osób, u których objawy nie są dobrze kontrolowane wyłącznie za pomocą leków rozszerzających oskrzela. Dzieje się tak dlatego, że w przypadku POChP działają one słabiej niż w przypadku innych chorób płuc, takich jak astma.

Jest to tabletka należąca do nowej klasy leków na POChP – jest to inhibitor enzymu zwanego fosfodiesterazy typu 4 (PDE-4). Lek Daliresp zapobiega zaostrzeniom POChP u osób, u których choroba jest związana z przewlekłym zapaleniem oskrzeli. Lek nie jest przeznaczony do stosowania w innych rodzajach POChP.

Lekarz może przepisać antybiotyki w celu leczenia zakażenia bakteryjnego dróg oddechowych, takiego jak zapalenie zatok, ostre zapalenie oskrzeli lub zapalenie płuc.

Leczenie POChP: Leczenie tlenem

U osób z ciężką postacią POChP może występować niski poziom tlenu we krwi. Oznacza to, że organizm nie jest w stanie samodzielnie dostarczyć wystarczającej ilości tlenu. Lekarz może zalecić leczenie tlenem w celu ochrony narządów, poprawy jakości snu, zwiększenia codziennej aktywności i wydłużenia życia.

Tlen jest często przechowywany w przenośnym zbiorniku, który można zabrać ze sobą. Tlen można podawać przez elastyczną rurkę nosową lub maskę na twarz. Można też kupić koncentrator tlenu, który może pobierać tlen z powietrza w pomieszczeniu. Koncentratory tlenu są tańsze niż dostarczanie sprężonego tlenu.

Leczenie POChP: Śledzenie strony

POChP może być chorobą złożoną i dezorientującą. Nie zawsze łatwo jest zapamiętać zmiany w objawach, lekach i wizytach u lekarza. Dlatego dobrym pomysłem jest śledzenie tych spraw i porównywanie ich każdego dnia z listą kontrolną. W internecie dostępne są szablony, które mogą w tym pomóc.

Oto jeden z przykładów planu działania w zakresie POChP przygotowany przez Amerykańskie Towarzystwo Chorób Płuc. Warto wypełnić ten plan razem z lekarzem i aktualizować go podczas każdej wizyty.

Plany te zawierają wskazówki, w jaki sposób dokonywać ocen dotyczących:

• Kiedy i jak należy przyjmować leki

• Jak dobrze działa leczenie

• Kiedy należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym opiekę zdrowotną

• Kiedy należy skorzystać z pomocy doraźnej

• Jak się czujesz z dnia na dzień

• Zmiany zdrowotne, które należy omówić z lekarzem

Niezależnie od stosowanego planu, ważne jest, aby zwracać uwagę i sprawdzać go każdego dnia, zwłaszcza w przypadku pogorszenia się objawów.

Leczenie POChP: Operacja

Jeśli u pacjenta występuje ciężka postać POChP ze znacznym uszkodzeniem płuc, konieczna może być operacja, zwłaszcza jeśli występują u niego poważne objawy, nie można kontrolować POChP za pomocą leków lub ma problemy z oddychaniem przez większość czasu. Operacja może obejmować:

• Bullektomia

  Usunięcie powiększonych przestrzeni powietrznych, które przeszkadzają w oddychaniu. Powstają one czasem w wyniku pęknięcia ścian worków powietrznych.

• Operacja zmniejszenia objętości płuc (LVRS)

  usunięcie fragmentów uszkodzonej tkanki płucnej.

• Przeszczep płuc

  zastąpienie chorego płuca zdrowym płucem od dawcy. Jest to zabieg wykonywany tylko w bardzo ciężkich przypadkach POChP.

POChP ma różne stadia. Warto wiedzieć, jak poważna jest Twoja choroba, aby móc zastosować najlepsze leczenie. Dowiedz się, jak lekarze klasyfikują poszczególne stadia POChP.

Lekarze używają stopni, aby opisać, jak poważna jest POChP. System ten nazywany jest systemem klasyfikacji lub stopniowania GOLD. Stopień zaawansowania choroby będzie miał wpływ na sposób jej leczenia.

System ten uwzględnia wiele czynników. Podstawową ideą jest zrozumienie, jak poważna jest POChP i jakiego rodzaju leczenia potrzebujesz.

Co to jest system GOLD do oceny POChP?

System GOLD określa stopień zaawansowania POChP na podstawie kilku czynników:

• Twoich objawów

• Ile razy nastąpiło pogorszenie POChP

• Czy kiedykolwiek musiałeś zostać w szpitalu z powodu pogorszenia się POChP?

• Wyniki spirometrii, testu sprawdzającego ilość powietrza i szybkość wydychania przez pacjenta

GOLD to skrót od Global Initiative for Chronic?Obstructive Lung Disease (Globalna Inicjatywa na rzecz Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc). Została ona zapoczątkowana w 1997 roku przez Narodowy Instytut Serca, Płuc i Krwi, Narodowe Instytuty Zdrowia oraz Światową Organizację Zdrowia.

GOLD pomaga zwiększyć świadomość na temat POChP i współpracuje z lekarzami oraz innymi ekspertami w dziedzinie zdrowia w celu opracowania lepszych sposobów zapobiegania i leczenia tej choroby. GOLD tworzy również wytyczne, których większość lekarzy używa do klasyfikowania i leczenia POChP.

Spirometria a stopień zaawansowania POChP

Wyniki spirometrii opierają się na dwóch pomiarach:

• Wymuszona pojemność życiowa (FVC).

  Jest to największa ilość powietrza, jaką można wydmuchać po jak najgłębszym wdechu.

• Wymuszona objętość wydechowa (FEV-1).

  FEV-1 pokazuje, ile powietrza można wydychać z płuc w ciągu 1 sekundy.

Etapy lub stopnie GOLD

W pierwotnym systemie GOLD używano terminu „etapy” w odniesieniu do różnych poziomów POChP. Obecnie nazywa się je stopniami. Eksperci uważają, że nowy system pozwala lekarzom na lepsze dopasowanie pacjentów do odpowiedniego leczenia. Pierwotne stopnie opierały się wyłącznie na wynikach FEV. Teraz jednak lekarze biorą pod uwagę także inne czynniki.

Lekarz przypisze stopnie do następujących czterech elementów:

• Jak poważne są obecne objawy choroby

• Wyniki spirometrii

• Prawdopodobieństwo pogorszenia się POChP

• Obecność innych problemów zdrowotnych

Stopnie objawów

Należy odpowiedzieć na kilka pytań w teście oceny POChP (CAT) lub zmodyfikowanym teście Rady Badań Medycznych (mMRC).

Wyniki CAT mieszczą się w przedziale 0-40, a wyniki mMRC mają pięć stopni. Na przykład, jeśli stwierdzisz, że zadyszka pojawia się tylko przy ciężkich ćwiczeniach, możesz mieć stopień 0 w skali mMRC. Jeśli stwierdzisz, że masz tak silną zadyszkę, że nie możesz nawet wyjść z domu ani się ubrać, możesz mieć stopień 4 w skali mMRC.

Stopnie spirometryczne

Aby sprawdzić, jak dobrze pracują Twoje płuca, lekarz zapozna się z wynikami spirometrii. Wyniki te mają również cztery stopnie:

• GOLD 1: Łagodna

• GOLD 2: Umiarkowany

• GOLD 3: Poważne

• GOLD 4: Bardzo poważny

Ryzyko zaostrzenia

Kolejnym elementem ogólnej oceny POChP jest ryzyko wystąpienia zaostrzenia. Zaostrzenie to moment, w którym objawy POChP nasilają się do tego stopnia, że konieczna jest zmiana leków. Lekarz może to również nazywać zaostrzeniem. Takie zaostrzenia są bardziej prawdopodobne, jeśli wynik spirometrii jest GOLD 3 lub GOLD 4.

Inne problemy zdrowotne

Lekarz weźmie pod uwagę także inne problemy zdrowotne występujące u pacjenta. Wszystko to jest częścią oceny POChP i decyzji, jaki rodzaj leczenia jest dla ciebie najlepszy.

Grupy POChP

Na podstawie wszystkich tych czynników – objawów, wyników spirometrii i ryzyka zaostrzenia – lekarz przyporządkuje pacjenta z POChP do jednej z poniższych grup:

• Grupa A: Małe ryzyko, mniejsza liczba objawów

• Grupa B:?Niskie ryzyko, więcej objawów

• Grupa C:?Wysokie ryzyko, mniejsza liczba objawów

• Grupa D:?Wysokie ryzyko, więcej objawów

Jeśli masz pytania dotyczące terminów, których używa lekarz – zarówno ocen, jak i grup – pytaj. Istnieje wiele informacji na ten temat, a najlepszym sposobem na kontrolowanie POChP jest zdobycie jak największej ilości wiedzy na ten temat.

Etapy POChP

Często słyszy się o starym systemie, który określał stopnie zaawansowania POChP na podstawie samego wyniku FEV-1. Istniały cztery etapy:

• Etap 1 — Łagodny — FEV-1 80%:

  Pacjent może nie mieć żadnych objawów. Może brakować Ci tchu podczas szybkiego chodzenia po równym terenie lub wchodzenia na niewielkie wzniesienie.

• Etap 2 — Umiarkowany — FEV-1 50-79%:

  Jeśli pacjent chodzi po równym terenie, może być zmuszony do zatrzymywania się co kilka minut, aby złapać oddech.

• Stadium 3 — Ciężkie — FEV-1 30-49%:

  Pacjent może mieć zbyt krótki oddech, aby wyjść z domu. Możesz mieć zadyszkę przy tak prostych czynnościach jak ubieranie się i rozbieranie.

• Stadium 4 — bardzo ciężkie — FEV-1 30%:

  U pacjenta może występować niewydolność płuc lub serca. Może to powodować trudności ze złapaniem oddechu nawet w stanie spoczynku. Może to być nazywane schyłkową postacią POChP.

Czy można opóźnić wystąpienie zaawansowanej lub schyłkowej fazy POChP?

Zależy to od stopnia zaawansowania POChP i reakcji pacjenta na leczenie. Nie ma dwóch takich samych osób. Jednak przestrzeganie zasad zdrowego stylu życia może pomóc:

• Nie pal. Jeśli palisz, skorzystaj z pomocy w rzuceniu palenia.

• Unikaj niezdrowego powietrza. Trzymaj się z dala od kurzu, spalin i dymu. W dni o złym stanie powietrza przebywaj w pomieszczeniach.

• Corocznie zaszczep się przeciw grypie. Zapytaj lekarza, czy potrzebujesz także szczepionki przeciw zapaleniu płuc.

• Odżywiaj się zdrowo. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak utrzymać prawidłową wagę ciała.

• Ruszaj się. Upewnij się, że masz wystarczająco dużo ruchu.

Nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi, jeśli chodzi o przewidywanie długości życia osoby chorej na POChP. Wiele zależy od wieku, stanu zdrowia, stylu życia, stopnia zaawansowania choroby w momencie postawienia diagnozy oraz działań podjętych w celu zmniejszenia szkód po jej wystąpieniu.

Przewidywana długość życia z POChP

Kathryn Whitbourne

Nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi, jeśli chodzi o przewidywanie długości życia w przypadku POChP. Wiele zależy od wieku, stanu zdrowia, stylu życia, stopnia zaawansowania choroby w momencie postawienia diagnozy oraz działań podjętych w celu zmniejszenia szkód po jej wystąpieniu.

„POChP to choroba, w której jest wiele ruchomych elementów” – mówi dr Albert A. Rizzo, główny specjalista ds. medycznych Amerykańskiego Stowarzyszenia Chorób Płuc. „W żadnym wypadku nie jest to wyrok śmierci. Wiele osób z POChP dożywa 70, 80 lub 90 lat”.

Jest to jednak bardziej prawdopodobne, jeśli przypadek jest łagodny i nie występują inne problemy zdrowotne, takie jak choroby serca czy cukrzyca. Niektórzy ludzie umierają wcześniej w wyniku powikłań, takich jak zapalenie płuc lub niewydolność oddechowa.

Ciężkość POChP a długość życia

Lekarze stosują system klasyfikacji zwany systemem GOLD (Global Initiative on Obstructive Lung Disease) w celu określenia stopnia ciężkości POChP. Opiera się on na ilości powietrza, jaką jesteś w stanie wydmuchać w ciągu 1 sekundy po dmuchnięciu w plastikową rurkę zwaną spirometrem. Badanie to nazywa się także testem natężonej objętości wydechowej (FEV1).

Klasyfikacja opiera się na wynikach uzyskanych u osoby dorosłej w tym samym wieku, płci i z tej samej grupy etnicznej, ale bez POChP. Jeśli więc Twój przepływ powietrza wynosiłby 80% przepływu powietrza osoby, która nie ma POChP, byłbyś w klasie GOLD lub w stadium 1. Istnieją cztery etapy:

• GOLD 1: Łagodna POChP (FEV1 wynosi 80% lub więcej)

• GOLD 2: POChP umiarkowana (FEV1 50%-79%)

• GOLD 3: Ciężka rozedma płuc/przewlekłe zapalenie oskrzeli (FEV1 30%-49%)

• GOLD 4: Bardzo ciężka POChP (FEV1 mniej niż 30%)

Ogólnie rzecz biorąc, im wyższy numer w skali GOLD, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z POChP lub nawet śmierci z powodu POChP.

Objawy i stopień ciężkości choroby

Czy masz problemy z oddychaniem? Czy byłeś hospitalizowany z powodu zaostrzenia POChP, które lekarze nazywają zaostrzeniami? Lekarze analizują objawy i zaliczają Cię do jednej z czterech kategorii A-D. Najpoważniejszą z nich jest kategoria GOLD D (duże nasilenie objawów i wysokie ryzyko zaostrzenia).

Palenie tytoniu odgrywa istotną rolę

Palenie tytoniu jest główną przyczyną POChP. W jednym z badań stwierdzono, że u osób z POChP, które nigdy nie paliły, nastąpił niewielki spadek oczekiwanej długości życia (o około 1 rok). Natomiast w przypadku obecnych i byłych palaczy spadek ten był znacznie większy. W przypadku palących mężczyzn w wieku 65 lat spadek oczekiwanej długości życia wynosi:

• Etap 1: 0,3 roku

• Etap 2: 2,2 roku

• Etap 3: 5,8 roku

• Etap 4: 5,8 roku

Jest to dodatek do 3,5 roku życia, które tracą nałogowi palacze, niezależnie od tego, czy chorują na POChP, czy nie.

W tym samym badaniu stwierdzono również, że kobiety, które były aktualnymi palaczkami i znajdowały się w stadium 2, straciły około 5 lat życia w stadium 3 i 9 lat życia w stadium 4.

Indeks BODE

Innym systemem stosowanym przez lekarzy do pomiaru długości życia chorych na POChP jest wskaźnik BODE, który oznacza:

• Masa ciała: Czy jesteś otyły lub masz nadwagę?

• Niedrożność przepływu powietrza: Ile powietrza można siłą wydmuchać z płuc w ciągu 1 sekundy (test FEV1).

• Dyspnea: Jak trudno jest oddychać?

• Wydolność wysiłkowa: Jaką odległość można pokonać w ciągu 6 minut?

Im wyższy wynik BODE, tym większe ryzyko zgonu z powodu POChP. Test ten jest uważany za bardziej dokładny niż sam wynik FEV1.

Czy leki mogą pomóc?

W chwili obecnej nie ma leków, które leczyłyby POChP. „Nadal poszukujemy leków, które mogłyby spowolnić sam proces chorobowy i cofnąć stan zapalny w drogach oddechowych” – mówi Rizzo. Istnieją jednak leki rozszerzające oskrzela (leki zwykle przyjmowane przez inhalatory), które mogą udrożnić drogi oddechowe i poprawić duszność.

Kortykosteroidy mogą pomóc w kontrolowaniu zaostrzeń. Jest to ważne, ponieważ częstsze hospitalizacje z powodu POChP wiążą się z większym prawdopodobieństwem zgonu.

Jeśli stale brakuje tlenu, lekarz może przepisać tlen uzupełniający. Otrzymasz urządzenie, które możesz zabrać ze sobą wszędzie, aby ułatwić sobie oddychanie.

W pierwszej kolejności trzeba mieć dostęp do opieki medycznej. Rizzo mówi, że coraz więcej badań analizuje POChP pod kątem płci, wieku i statusu społeczno-ekonomicznego. Osoby chore na POChP, które nie mają dostępu do opieki zdrowotnej i nie mają ubezpieczenia, są bardziej narażone na powikłania i przedwczesną śmierć, nawet jeśli ich diagnoza jest taka sama jak osób o wyższych dochodach.

Wczesna diagnoza może wiele zmienić

Wczesna diagnoza może także znacznie wydłużyć życie. „Prawdopodobnie połowa osób cierpiących na POChP chorowała na tę chorobę przez wiele lat przed postawieniem diagnozy” – mówi Rizzo. „Nie zwrócili na to uwagi lekarza, ponieważ myśleli, że kaszel i duszności są związane z nadwagą, brakiem kondycji i ciągłym paleniem”.

Ponadto lekarze muszą prawidłowo zdiagnozować POChP, zlecając odpowiednie badania – mówi.

Rizzo zwraca również uwagę na prowadzone obecnie badania, które mają na celu ustalenie, dlaczego niektórzy ludzie są bardziej narażeni na POChP niż inni. Badanie rozpoczęte w tym roku przez National Institutes of Health i wspierane przez American Lung Association będzie dotyczyło czynności płuc u osób w wieku 25-35 lat (największa wydolność płuc przypada na połowę lat dwudziestych) i pozwoli ustalić, co się zmienia w ciągu całego życia. Chcemy zauważyć, kiedy u danej osoby pojawiają się objawy POChP, co mogło do tego doprowadzić i czego możemy się z tego nauczyć, aby poprawić przeżywalność” – mówi.

Dokonaj zmian w stylu życia

Chociaż nie ma leku, który zwalczyłby POChP, można wprowadzić wiele zmian w stylu życia, które spowolnią postęp choroby i zwiększą szanse na dłuższe życie. Można:

• Rzuć palenie. Jest to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić, aby poprawić swoją oczekiwaną długość życia z POChP.

• Unikaj biernego palenia i innych rzeczy, które mogą podrażniać płuca.

• Ćwiczenie.

• Kontroluj swoją wagę.

• Aktualne szczepienia, w tym szczepionki przeciwko grypie sezonowej i zapaleniu płuc.

Po zdiagnozowaniu POChP należy przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących zaprzestania palenia, ćwiczeń fizycznych i przyjmowania wszelkich przepisanych leków. „A co najważniejsze, bądź aktywny” – mówi Rizzo. „Spacery to najlepsze ćwiczenie dla płuc, więc spaceruj regularnie”.

Dowiedz się, jaki jest związek między hiperkapnią a przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). Poznaj objawy ostrzegawcze hiperkapni – stanu, który występuje, gdy w krwiobiegu gromadzi się zbyt dużo dwutlenku węgla.

Hiperkapnia to nagromadzenie dwutlenku węgla w krwiobiegu. Występuje ona u osób cierpiących na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP).

Osoby chore na POChP nie mogą oddychać tak łatwo jak inni ludzie. Zapalenie dróg oddechowych i uszkodzenie tkanki płucnej utrudniają wdychanie potrzebnego tlenu i wydychanie dwutlenku węgla, którego organizm chce się pozbyć.

Hiperkapnia nie jest problemem dla wszystkich chorych na POChP i może nie wystąpić w Twoim przypadku. Lekarz prawdopodobnie zaproponował leki ułatwiające oddychanie. Możliwe jest także stosowanie dodatkowego tlenu. Będzie on wdychany przez maskę lub wkładkę do nosa podłączoną przewodami do urządzenia zwanego koncentratorem, które działa jak pompa filtrująca i dostarczająca czysty, stały strumień powietrza.

Co się dzieje, gdy masz hiperkapnię?

Hiperkapnia zmienia równowagę pH krwi, czyniąc ją zbyt kwaśną. Może to nastąpić powoli lub nagle. Jeśli dzieje się to powoli, organizm może sobie z tym poradzić, zmuszając nerki do cięższej pracy. Nerki uwalniają i wchłaniają z powrotem wodorowęglan, formę dwutlenku węgla, który pomaga utrzymać równowagę pH organizmu.

Nagły wzrost stężenia dwutlenku węgla, zwany ostrą hiperkapnią, jest bardziej niebezpieczny, ponieważ nerki nie są w stanie poradzić sobie z tym skokiem. Taka sytuacja jest najbardziej prawdopodobna w przypadku ciężkiej postaci POChP lub zaostrzenia choroby. W każdym razie możesz oddychać zbyt wolno, co oznacza, że nie przyjmujesz powietrza i nie wypuszczasz dwutlenku węgla w zdrowym tempie.

Ostra hiperkapnia może również wystąpić, jeśli po urazie lub operacji zaczniesz przyjmować lek, który powoduje senność, np. narkotyczny lek przeciwbólowy. Leki te, znane jako środki uspokajające, mogą spowolnić tempo oddychania.

Ostra hiperkapnia jest stanem nagłym zagrażającym życiu. Jeśli nie podejmiesz natychmiastowego leczenia, możesz przestać oddychać, mieć drgawki lub zapaść w śpiączkę.

Objawy hiperkapni

Objawy zależą zazwyczaj od stopnia nasilenia hiperkapnii.

Łagodna lub umiarkowana hiperkapnia, która rozwija się powoli, zwykle powoduje:

• Lęk

• Duszność

• Ospałość w ciągu dnia

• Ból głowy

• Senność w ciągu dnia, nawet jeśli w nocy spałeś dużo (lekarz może nazwać to hipersomnolencją)

Ostra hiperkapnia może powodować:

• Delirium

• Paranoja

• Depresja

• Dezorientacja

Nieleczona hiperkapnia może doprowadzić do śpiączki.

Ciężka hiperkapnia może wiązać się z:

• Drżenie rąk (gwiazdka)

• Nagłe, krótkotrwałe szarpnięcia mięśni (mioklonie)

• Napady

• Ciśnienie w mózgu (obrzęk papilarny), które powoduje puchnięcie nerwu wzrokowego i może prowadzić do:

  • Bóle głowy

  • Nudności

  • Problemy z widzeniem

• Żylaki (lekarz może je nazywać poszerzonymi żyłami powierzchownymi)

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy skontaktować się z lekarzem. Konieczne może być udanie się do szpitala.

Przyczyny hiperkapni

Może być ich wiele, w tym:

• Choroba pnia mózgu

• Zapalenie mózgu

• Hipotermia

• Zaburzenia metaboliczne, w tym niedoczynność i nadczynność tarczycy

• Zaburzenia układu nerwowego, takie jak wrodzona ośrodkowa hipowentylacja pęcherzykowa

• Otyłość

• Przedawkowanie środków uspokajających

• Bezdech senny

• Uszkodzenia lub choroby rdzenia kręgowego, takie jak zespół Guillaina-Barra, miastenia gravis i dystrofia mięśniowa

• Głodówka

• Udar mózgu

• Choroby klatki piersiowej, takie jak klatka piersiowa z klapniętą klatką piersiową i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa

• Toksyny, zatrucia i leki, takie jak jad kiełbasiany i tężec

• Zaburzenia górnych dróg oddechowych

?

Rozpoznanie hiperkapni

Lekarz będzie:

• Zapozna się z historią choroby i zbada organizm w poszukiwaniu przyczyn.

• Sprawdź swój oddech. Jeśli potrzebujesz pomocy, możesz otrzymać dodatkowy tlen. Możesz też potrzebować rurki, która zostanie wprowadzona do dróg oddechowych i podłączona do urządzenia, które pomoże Ci oddychać (wentylacja).

• Zlecić badania krwi:

  • Badanie gazometryczne krwi tętniczej: Badanie to mierzy poziom tlenu i dwutlenku węgla we krwi. Lekarz pobierze trochę krwi z tętnicy, zwykle w nadgarstku. Próbka zostanie przesłana do laboratorium, gdzie zostanie zmierzony poziom tlenu i dwutlenku węgla we krwi.

  • Panele chemiczne: Sprawdzany jest poziom soli (elektrolitów i wodorowęglanów), które powstają podczas przetwarzania dwutlenku węgla przez organizm.

  • Pełna morfologia krwi: Niski poziom tlenu we krwi spowodowany chorobą płuc może być związany z wysoką liczbą czerwonych krwinek. Inne badania mogą być wykonane w celu znalezienia przyczyn:

    • Badanie toksykologiczne

    • Badania czynności tarczycy

    • Test na fosfokinazę kreatynową

    • Badania obrazowe, aby upewnić się, że nie występuje fizyczny problem z płucami, mózgiem lub rdzeniem kręgowym.

Postępowanie w przypadku hiperkapnii

Nie należy próbować leczyć hiperkapnii na własną rękę. Konieczne jest uzyskanie instrukcji od lekarza. Jeśli zwykle korzystasz z dodatkowego tlenu, zwiększenie jego ilości może pogorszyć problem. Jeśli cierpisz na POChP, zbyt duża ilość tlenu może spowodować utratę zdolności do oddychania.

Jeśli hiperkapnia nie jest zbyt poważna, lekarz może zalecić noszenie maski, która wdmuchuje powietrze do płuc. W celu przeprowadzenia takiego leczenia konieczne może być udanie się do szpitala, ale lekarz może zezwolić na stosowanie takiego leczenia w domu za pomocą tego samego typu urządzenia, które jest używane w przypadku bezdechu sennego – aparatu CPAP lub BiPAP.

Jeśli wystąpi ciężka hiperkapnia i dojdzie do utraty przytomności, konieczne będzie zastosowanie respiratora.

Jak zmniejszyć ryzyko wystąpienia hiperkapnii

Nie zawsze można zapobiec hiperkapnii, ale można zmniejszyć prawdopodobieństwo jej wystąpienia, jeśli będzie się przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących leczenia POChP. Należy zawsze przyjmować zalecane przez lekarza leki i używać dodatkowego tlenu zgodnie z jego zaleceniami.

Dobrze jest także unikać zbyt częstego stosowania leków ułatwiających relaks lub sen (lekarz nazwie je środkami uspokajającymi). Należą do nich leki przeciwbólowe oraz benzodiazepiny, takie jak Xanax i Valium, stosowane w stanach lękowych lub bezsenności. Jeśli potrzebujesz jednego z tych leków, ustal z lekarzem jego dawkę i zwracaj uwagę na efekty uboczne.

Jeśli przyjmujesz tlen, a lekarz stwierdził, że istnieje wysokie ryzyko hiperkapnii, być może warto mieć w domu urządzenie zwane pulsoksymetrem na opuszce palca. Za jego pomocą można się upewnić, że poziom tlenu nie jest zbyt wysoki, co zwiększa ryzyko hiperkapnii.

Zwracaj uwagę na objawy ostrzegawcze hiperkapni. Jeśli odczuwasz nietypową duszność, jesteś bardzo senny lub łatwo się dezorientujesz, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Jeśli cierpisz na chorobę płuc, taką jak POChP, lub jesteś zagrożony jej wystąpieniem, być może słyszałeś o sposobach detoksykacji płuc. Oto, co powinieneś wiedzieć na początek.

W Internecie można znaleźć niezliczone produkty, które rzekomo usuwają toksyny z płuc, ale nie ma żadnych badań naukowych, które potwierdzałyby słuszność ich stosowania – mówi.

Na szczęście w niektórych sytuacjach płuca są w stanie same się oczyścić i naprawić – a Ty możesz podjąć pewne kroki, aby utrzymać płuca w jak najlepszym zdrowiu.

Jak płuca radzą sobie z uszkodzeniami

W przypadku ostrej choroby, np. zapalenia płuc lub ostrego zapalenia oskrzeli, w większości przypadków płuca w pełni wracają do zdrowia – mówi dr Norman Edelman, profesor medycyny na Uniwersytecie Stanowym Nowego Jorku w Stony Brook.

Jednak po urazach przewlekłych, takich jak uszkodzenia spowodowane wieloletnim paleniem, płuca mogą zrobić tylko tyle, aby same się naprawić – mówi.

Palenie powoduje dwa rodzaje długotrwałych uszkodzeń płuc: rozedmę i przewlekłe zapalenie oskrzeli. Razem są one znane jako przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). W rozedmie zniszczeniu ulegają maleńkie woreczki powietrzne, które wymieniają tlen. W przewlekłym zapaleniu oskrzeli dochodzi do zapalenia dróg oddechowych, które prowadzą do woreczków powietrznych. Po zniszczeniu woreczków powietrznych nie można ich zastąpić” – mówi Edelman. Chociaż niektóre obrzęki i stany zapalne w zapaleniu oskrzeli mogą ustąpić, uszkodzenia strukturalne pozostaną.

Jednak im wcześniej rzucisz palenie, tym większa szansa na naprawienie niektórych uszkodzeń.

• Jedno z dużych badań wykazało, że 20 lat po rzuceniu palenia ryzyko zachorowania na POChP spada do takiego samego poziomu, jak w przypadku osoby, która nigdy nie paliła.

• Dekadę po rzuceniu palenia ryzyko śmierci z powodu raka płuc jest o połowę niższe niż u osób palących.

• 30 lat po rzuceniu palenia ryzyko zachorowania na raka płuc spada do poziomu występującego u osób niepalących.

Englert mówi: „Im szybciej rzucisz palenie, tym większe prawdopodobieństwo, że płuca będą w stanie się wyleczyć. Jeśli jednak palisz zbyt długo, uszkodzenia mogą stać się trwałe”.

Chroń swoje płuca

Chociaż nie da się całkowicie cofnąć wieloletnich szkód wyrządzonych przez palenie papierosów, najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić w ramach detoksu, jest ochrona płuc przed dalszymi uszkodzeniami – mówi Edelman. Oto kilka sprawdzonych sposobów na to, by Twoje płuca były jak najczystsze:

Unikaj biernego palenia. Rzucenie palenia jest najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla swoich płuc, ale równie ważne jest, abyś nie wdychał dymu innych osób – mówi Edelman. Połączenie dymu wydobywającego się z końca papierosa oraz dymu wydostającego się z ust osoby palącej zawiera setki toksycznych substancji chemicznych; wdychanie ich może powodować różne choroby, od raka płuc po udar mózgu – podaje CDC.

Trzymaj się z dala od wapowania. Choć lekarze wciąż dowiadują się o długoterminowych zagrożeniach związanych z e-papierosami, badania zaczęły już ujawniać pewne krótkoterminowe. W jednym z ostatnich badań stwierdzono, że wapowanie zmniejsza zdolność płuc do oczyszczania się ze śluzu, co może prowadzić do infekcji. Jedyne, co powinno się wdychać do płuc, to czyste powietrze i przepisane leki – mówi Edelman. Nic innego nie będzie bezpieczne.

Nie polegaj na terapii parowej. Chociaż jedno z bardzo małych badań wykazało, że wdychanie ciepłej pary wodnej może zmniejszyć niepokój u osób z POChP, nie wykazało ono jednak żadnego wpływu na sprawność płuc – a było to zbyt małe badanie, by mieć pewność co do wyników dotyczących niepokoju. Para wodna może być pomocna w oczyszczaniu górnych dróg oddechowych, w tym nosa i gardła, podczas infekcji dróg oddechowych, ale nie usprawnia pracy płuc – mówi Englert.

Zapobiegaj infekcjom. Chroń swoje płuca przed dalszymi szkodami, szczepiąc się przeciwko grypie i zapaleniu płuc, często myjąc ręce i unikając kontaktu z osobami, które mają katar lub inną chorobę.

Trzymaj się z dala od zanieczyszczeń, zarówno w pomieszczeniach, jak i na zewnątrz. Amerykańskie Towarzystwo Chorób Płuc zaleca przeprowadzenie w domu badań na obecność radonu, toksycznego gazu, który może powodować raka płuc. (Informacje na temat badań można znaleźć na stronie internetowej Agencji Ochrony Środowiska). Ponadto, należy wyrobić sobie nawyk regularnego odkurzania domu z użyciem filtra HEPA i wybierać środki czystości, które nie zawierają lotnych związków organicznych (VOC), substancji zapachowych i drażniących. Jeśli cierpisz na przewlekłą chorobę układu oddechowego, pomocne może być śledzenie lokalnej jakości powietrza i unikanie przebywania na świeżym powietrzu w dni o niskiej jakości powietrza – mówi Englert. Można wejść na stronę AirNow.gov lub pobrać bezpłatną aplikację z indeksem jakości powietrza, która ostrzega o niebezpiecznie wysokim poziomie zanieczyszczenia powietrza w okolicy, spowodowanym przez pożar, przemysł lub inne źródła.

Jedz (i pij) dietę bogatą w antyoksydanty. Jedzenie dużej ilości jagód czy sałatek z jarmużu nie cofnie wieloletnich szkód wyrządzonych przez palenie. Badania wykazują jednak, że spożywanie większej ilości owoców i warzyw, zwłaszcza zielonych liści, jagód i innych produktów bogatych w przeciwutleniacze, może pomóc w ochronie płuc przed uszkodzeniami spowodowanymi paleniem i zanieczyszczeniem powietrza. W dużym badaniu koreańskim stwierdzono, że picie zielonej herbaty, która ma działanie zarówno przeciwutleniające, jak i przeciwzapalne, może zmniejszyć ryzyko zachorowania na POChP, ale wyniki nie są jednoznaczne. Chociaż picie herbaty nie może zaszkodzić, Englert zauważa, że nie ma mocnych dowodów na to, że to działa.

Dbaj o płuca, ćwicząc. Istnieją pewne dowody na to, że ćwiczenia sercowo-naczyniowe – czyli wszystko, co przyspiesza bicie serca – mogą pomóc płucom w lepszej pracy – mówi Edelman. Sprawiają one również, że serce i mięśnie są bardziej wydajne, więc podczas wysiłku fizycznego płuca są mniej obciążone, dzięki czemu czujemy się lepiej i łatwiej nam oddychać” – mówi Edelman.

Dowiedz się, jak można lepiej żyć i łatwiej oddychać z POChP.

1/10

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) blokuje przepływ powietrza przez płuca. Do rozwoju POChP często przyczynia się rozedma płuc i przewlekłe zapalenie oskrzeli. W przeciwieństwie do wielu chorób przewlekłych, POChP ma zazwyczaj jasne przyczyny i można jej zapobiegać. Jednak gdy już się na nią zachoruje, ma charakter postępujący i z czasem jej przebieg ulega pogorszeniu. Dobra wiadomość jest taka, że większość osób cierpiących na POChP może kontrolować objawy i cieszyć się dobrą jakością życia.

Rzuć palenie

2/10

Główną przyczyną POChP w Stanach Zjednoczonych jest palenie tytoniu. Długotrwałe palenie uszkadza płuca. Im dłużej i więcej palisz, tym większe jest prawdopodobieństwo uszkodzenia. Osoby palące marihuanę lub narażone na silne bierne palenie mogą być również narażone na ryzyko zachorowania.

Wystarczająco dużo odpoczywaj

3/10

Wiele osób cierpiących na POChP ma problemy z zasypianiem. Niestety, niewystarczająca ilość odpoczynku może pogorszyć objawy i mieć negatywny wpływ na ogólny stan zdrowia. Staraj się więcej spać, zachowując stały harmonogram snu, unikając kofeiny wieczorem i nie wykonując stymulujących czynności na dwie godziny przed snem. Jeśli te kroki nie przyniosą rezultatu, należy skontaktować się z lekarzem.

Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami

4/10

Przyjmowanie leków ma kluczowe znaczenie dla utrzymania kontroli nad objawami POChP. Lekarz dostosował plan przyjmowania leków do konkretnych okoliczności. Jeśli masz problemy z pamiętaniem o przyjmowaniu leków, spróbuj włączyć je do codziennych rutynowych czynności, takich jak jedzenie śniadania czy mycie zębów. Pomocne może być również wywieszenie listy kontrolnej w miejscu, w którym na pewno ją zobaczysz.

Unikaj czynników drażniących

5/10

POChP może ulec zaostrzeniu, jeśli pacjent jest narażony na działanie substancji drażniących płuca. Substancje drażniące mogą być różne u różnych osób, ale do czynników drażniących prawie wszystkie osoby chore na POChP należą: dym tytoniowy, opary chemiczne, opary, kurz i spaliny paliw.

Aktualizuj swoje szczepienia

6/10

Grypa i zapalenie płuc mogą być groźne dla każdego, ale osoby chore na POChP są bardziej narażone na ryzyko poważnych zachorowań. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie szczepionki powinieneś przyjąć. Aktualizowanie corocznej szczepionki przeciw grypie i regularne szczepienia przeciwko pneumokokowemu zapaleniu płuc mogą zapobiec niektórym infekcjom lub je ograniczyć.

Poznaj symptomy zaostrzenia choroby

7/10

Osoby chore na POChP mogą doświadczać zaostrzeń, czyli okresów, w których objawy są gorsze niż zwykle i trwają przez kilka dni lub dłużej. Należy skontaktować się z lekarzem w przypadku nasilenia się duszności, świszczącego oddechu, ucisku w klatce piersiowej, uporczywego kaszlu lub obrzęku nóg lub stóp.

Używaj tlenu, gdy go potrzebujesz

8/10

Tlen może być potrzebny do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Tlen nie powoduje żadnych szkód, jeśli jest stosowany prawidłowo i może pomóc Ci być bardziej aktywnym. Należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza dotyczącymi stosowania tlenu. Tlen może być potrzebny podczas wykonywania czynności oraz w czasie odpoczynku lub snu.

Naucz się technik głębokiego oddychania

9/10

Istnieją pewne techniki oddychania, które mogą pomóc w przepływie większej ilości powietrza do płuc i z płuc. Stosowanie tych technik może pomóc w zmniejszeniu duszności.

Jedną z technik, którą można zastosować, jest oddychanie przez zaciśnięte usta. Należy powoli i głęboko wdychać powietrze przez nos. Podczas wdechu wypchnij brzuch, aby zaangażować przeponę i dolne mięśnie oddechowe. Powoli wydychaj powietrze przez usta z zaciśniętymi wargami.

Stwórz plan działania

10/10

Wspólnie z lekarzem opracuj plan postępowania w przypadku nasilenia się objawów. Nie należy ignorować objawów w nadziei, że same ustąpią. W planie działania należy określić, kiedy należy wezwać lekarza, a kiedy udać się na pogotowie.

Dowiedz się, jak radzić sobie z POChP w pracy.

1/11

Miliony ludzi żyją z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP). Stworzenie planu samokontroli pomoże Ci zapanować nad takimi objawami jak:?

• Zmęczenie

• Ból

• Depresja?

Jest to choroba przewlekła, która w różny sposób wpływa na ludzi. Dlatego to, co sprawdza się u Ciebie, może nie działać u innych osób cierpiących na POChP. Opracowanie wraz z lekarzem planu postępowania może pomóc w utrzymaniu pracy i produktywności bez uszczerbku dla zdrowia.

Często myj ręce

2/11

Chcesz uchronić się przed zachorowaniem na wirusy lub infekcje. Upewnij się, że w pracy często myjesz ręce. Miej przy sobie również płyn do dezynfekcji rąk, który możesz stosować przy otwieraniu drzwi lub dotykaniu przedmiotów znajdujących się we wspólnej przestrzeni.

Zachowaj prawidłową postawę

3/11

W przypadku POChP oddychanie może być utrudnione. Jeśli siedzisz pochylony przy biurku, nie zapewniasz płucom pełnej przestrzeni potrzebnej do oddychania. Możesz porozmawiać z lekarzem na temat utrzymania prawidłowej postawy w pracy.

Wykazano, że uczucie braku tchu w pracy powoduje znaczną utratę wydajności. W przypadku zaostrzenia POChP trudniej jest się skoncentrować i wykonać każdą pracę.

Rób przerwy w ciągu dnia

4/11

Dobrze wypoczęty organizm ma kluczowe znaczenie dla ogólnego stanu zdrowia. Odpowiednia ilość odpoczynku w ciągu dnia może pomóc w zapobieganiu zaostrzeniom POChP. Miej przy sobie małe, wysokobiałkowe przekąski, które pomogą Ci się naładować podczas przerw. Jeśli w pracy poczujesz zadyszkę, możesz usiąść lub poświęcić chwilę na odpoczynek.

Zaplanuj pracę na łatwe do opanowania odcinki

5/11

Jeśli to możliwe, zaplanuj spotkania i sesje robocze na mniejsze odcinki. Nie chcesz być uwiązany do spotkań przez cały dzień, jeśli pojawią się objawy POChP. Dostosuj miejsce pracy do swoich potrzeb.

Zauważaj oznaki zaostrzenia. Jeśli puchną Ci kostki lub nogi albo szybko bije Ci serce, inne problemy mogą pogorszyć Twój stan. Upewnij się, że przestrzeń biurowa jest wygodna i dostosowana do Twoich potrzeb.

Zorganizuj biurko tak, aby było wygodne

6/11

Podczas organizowania miejsca pracy upewnij się, że rzeczy, których potrzebujesz codziennie, znajdują się najbliżej Ciebie. Upewnij się, że nie męczysz się ciągłym chodzeniem w poszukiwaniu potrzebnych przedmiotów. Upewnij się, że biurko jest tak zaprojektowane, abyś mógł się przy nim swobodnie poruszać.

Unikaj miejsc pełnych dymu

7/11

Nawet jeśli sam nie palisz, staraj się unikać miejsc, w których palą współpracownicy. Upewnij się, że nie spędzasz dużo czasu w zadymionym lub zakurzonym otoczeniu. Cząsteczki te mogą dostać się do płuc i spowodować zaostrzenie POChP.

Stawiaj kroki w ciągu dnia

8/11

Duszność jest częstym objawem POChP. Dlatego robienie kroków i ćwiczenia fizyczne wydają się przynosić efekt odwrotny do zamierzonego. Jednak ćwicząc i ruszając się każdego dnia, można poprawić ogólny stan zdrowia. Upewnij się, że masz przy sobie wodę i staraj się zdrowo odżywiać.

Rozwijaj techniki oddechowe

9/11

POChP może powodować uczucie, jakbyś próbował złapać oddech. Przezwyciężanie duszności można ćwiczyć, wykonując ćwiczenia głębokiego oddychania. Oddychanie brzuchem lub oddychanie przeponowe może pomóc poczuć, jak płuca wypełniają się powietrzem. Dzięki tym technikom można rozluźnić drogi oddechowe i powrócić do normalnego oddechu, a wszystko to podczas pracy przy biurku.

Dodaj oczyszczacz i osuszacz powietrza do swojego miejsca pracy

10/11

Usuń z biura kurz z miejsca pracy lub substancje drażniące. Posiadanie oczyszczacza powietrza pomoże zmniejszyć liczbę cząsteczek unoszących się w powietrzu.

Osuszacz powietrza sprawi, że powietrze nie będzie zbyt gęste od wilgoci, która może trafić do Twoich płuc.

Znajdź czas na wizyty

11/11

Upewnij się, że w pracy będziesz miał możliwość zwolnienia się z pracy, aby uczestniczyć w wizytach lekarskich. Udział w programie rehabilitacji pulmonologicznej pomoże Ci nauczyć się technik radzenia sobie z POChP. Zaplanuj spotkania i inne prace w taki sposób, aby móc uczestniczyć w tych wizytach.

Dowiedz się, jak rozpoznać objawy, które mogą wskazywać na problemy z układem oddechowym.

1/10

Problemy z oddychaniem mogą oznaczać nagłe zagrożenie medyczne. Jeśli zostaną zignorowane, może dojść do poważnych powikłań medycznych ze strony układu oddechowego, takich jak zatorowość płucna, odma opłucnowa, problemy z oskrzelami, tchawicą lub innymi częściami układu oddechowego, a także wszelkie inne stany, które mogą potencjalnie uszkodzić nerwy lub mięśnie kontrolujące oddychanie.

Poniżej podano objawy, których nigdy nie należy ignorować, jeśli chodzi o oddychanie.

Krótki oddech

2/10

Przyczyną duszności może być wiele czynników. Może to być zarówno coś prostego, jak brak kondycji, jak i coś bardziej zagrażającego życiu, np. zakrzep krwi. Duszność może objawiać się jako trudności z doprowadzeniem i odprowadzeniem powietrza z płuc i gardła, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej oraz zmniejszenie zdolności do pobierania tlenu.

Problemy z oddychaniem przy ćwiczeniach

3/10

Niewielkie nasilenie ciężkiego oddechu jest spodziewane podczas wysiłku fizycznego. Jednak pewne objawy związane z oddychaniem nie powinny występować podczas ćwiczeń, takie jak zmęczenie, wysokie tętno i ciężka klatka piersiowa, zawroty głowy, bladość, omdlenia.

Ból w klatce piersiowej

4/10

Ciężkość lub ucisk przy oddychaniu, które powodują duży dyskomfort, mogą oznaczać zawał serca. Bólowi w klatce piersiowej mogą towarzyszyć trudności w oddychaniu, pocenie się, promieniowanie bólu do ramienia oraz nudności/wymioty. Silny ból w klatce piersiowej z bólem w górnej części pleców może wskazywać na rozerwanie aorty i jest uważany za nagły przypadek medyczny.

Uporczywy kaszel

5/10

Jeśli uporczywy kaszel o nasileniu od łagodnego do ciężkiego, któremu towarzyszą problemy z oddychaniem podczas wysiłku, utrzymuje się w spoczynku, może to być problem medyczny. Kaszel może być oznaką pewnego rodzaju wirusowego zapalenia, które powoduje problemy z płucami. Może to prowadzić do zapalenia płuc lub zapalenia płuc. Może to być również objaw choroby COVID-19.

Kaszel

6/10

Jeśli powietrze nie przechodzi prawidłowo przez drogi oddechowe, może to powodować świszczący oddech. Może to brzmieć jak gwizdanie podczas oddychania lub oddech może być zgrzytliwy i niewyraźny.

Lęk

7/10

Normalną reakcją organizmu jest krótki, szybki oddech podczas napadu lęku. Należy poszukać źródła niepokoju i rozwiązać problem, aby się uspokoić. W przeciwnym razie niepokój może doprowadzić do ataku paniki.

Krew z kaszlem

8/10

Kaszel z krwią może wystąpić w przypadku wielu chorób nienowotworowych, takich jak zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli lub gruźlica. Kaszel prowadzący do wymiotów może wystąpić w przypadku raka żołądka, płuc lub przełyku.

Światłowstręt

9/10

Jeśli masz problemy ze złapaniem oddechu, możesz odczuwać światłowstręt. Może to prowadzić do utraty przytomności. Może to być oznaką problemów z przenoszeniem tlenu z płuc do krwiobiegu. Może to również oznaczać problem z pompowaniem przez serce natlenionej krwi do organizmu.

Spotkaj się z lekarzem

10/10

Astma i inne schorzenia związane z oddychaniem mogą dotyczyć 1 na 13 Amerykanów. Ostre i przewlekłe stany, które powodują zwężenie lub zapalenie dróg oddechowych, mogą dotknąć każdego. Dlatego ludzie powinni być świadomi objawów, których nie należy ignorować. Po ich rozpoznaniu ważne jest, aby uzyskać właściwą opiekę lekarską lub udać się do najbliższej placówki pogotowia ratunkowego.