Lekarz mówi ci.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) objawia się dusznościami, świszczącym oddechem i kaszlem. Poznaj sławne osoby, które zostały dotknięte tą chorobą.

1/13

Jeśli masz duszności, świszczący oddech i kaszel, możesz cierpieć na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP). Choroba ta jest zwykle wynikiem długotrwałego narażenia na dym papierosowy, zanieczyszczenie powietrza, opary chemiczne lub pyły. Rozedma płuc i przewlekłe zapalenie oskrzeli zazwyczaj odgrywają w niej pewną rolę. POChP dotknęło niektóre z najbardziej znanych osób w Ameryce.

Christy Turlington

2/13

Ta supermodelka jest jedną z Kobiet Roku Glamours 2013. Jest znana ze współpracy z Calvin Klein i Maybelline. W 2006 roku badanie płuc wykazało, że ma rozedmę płuc we wczesnym stadium. Zaczęła palić w wieku 13 lat, a rzuciła w wieku 26 lat, po tym jak jej ojciec zmarł na raka płuc. Obecnie jest aktywistką antynikotynową. Od czasu swojej diagnozy Turlington wzięła udział w czterech maratonach i napisała książkę o ćwiczeniu jogi.

Amy Winehouse

3/13

Winehouse, angielska piosenkarka i autorka tekstów, w 2008 roku zdobyła pięć nagród Grammy, w tym dla najlepszego nowego artysty, za płytę roku i piosenkę roku za Rehab. Jednak jej intensywne palenie i zażywanie narkotyków odbiło się na jej płucach. W wywiadzie radiowym w 2008 r. przyznała, że dowiedziała się, że ma wczesną fazę rozedmy płuc. Winehouse zmarła 3 lata później w wieku 27 lat z powodu zatrucia alkoholowego.

Dean Martin

4/13

Król luzu urodził się jako Dino Paul Crocetti w 1917 roku. Razem z Jerrym Lewisem stworzył jeden z najsłynniejszych amerykańskich duetów komediowych. Martin zdobył również sławę jako piosenkarz, konferansjer w Las Vegas i wybitny członek grupy Rat Pack, wraz z Frankiem Sinatrą i Sammym Davisem Jr. W 1993 r. Martin, nałogowy palacz, dowiedział się, że ma raka płuc. Zmarł dwa lata później z powodu komplikacji związanych z rozedmą płuc.

Johnny Carson

5/13

Kultowy gospodarz programu „Tonight Show” zaczął palić papierosy podczas służby w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych w czasie II wojny światowej. Nigdy nie zerwał z tym nałogiem. Po wojnie Carson dostał pracę jako scenarzysta u Reda Skeltona w Hollywood. Kiedy w 1962 r. Jack Paar opuścił swój późnowieczorny program telewizyjny, Carson przejął jego prowadzenie i przez trzy dekady dominował w rankingach oglądalności, aż do przejścia na emeryturę w 1992 r. Zmarł w 2005 roku z powodu niewydolności oddechowej spowodowanej rozedmą płuc.

Leonard Nimoy

6/13

Nimoy już jako nastolatek wiedział, że chce zostać aktorem. Aby zrealizować te marzenia, służył w wojsku, sprzedawał odkurzacze i pracował w lodziarni. Przełom nastąpił w 1966 roku, kiedy dostał rolę Spocka w serialu Star Trek. Mimo że serial trwał tylko trzy sezony, Nimoy grał Spocka w filmach i telewizyjnych kontynuacjach przez ponad cztery dekady. W 2014 r. Nimoy ujawnił, że choruje na POChP. Zmarł rok później w wieku 83 lat.

Leonard Bernstein

7/13

Najbardziej znany jest jako autor muzyki do West Side Story. Ukończył szkołę muzyczną na Harvardzie. Miał zaledwie 27 lat, gdy po raz pierwszy poprowadził orkiestrę Filharmonii Nowojorskiej. Dwa lata później został dyrektorem muzycznym New York City Symphony. Jego koncerty Young Peoples Concerts w CBS w latach 50. cieszyły się uznaniem krytyków. Bernstein był nałogowym palaczem i przez ponad trzy dekady chorował na rozedmę płuc. W październiku 1990 r. ogłosił przejście na emeryturę, a 5 dni później zmarł.

Barbara Stanwyck

8/13

Znana z roli głowy zamożnej rodziny Barkleyów w serialu telewizyjnym Wielka dolina, Stanwyck nakręciła 85 filmów w ciągu 38-letniej kariery. Otrzymała cztery nominacje do Oscara, a w 1982 roku otrzymała honorowego Oscara. Jest trzykrotną laureatką nagrody Emmy, a w 1987 roku Amerykański Instytut Filmowy przyznał jej nagrodę za całokształt twórczości. Od 9 roku życia była palaczką, zmarła w 1990 roku w wieku 82 lat na niewydolność serca i POChP.

Chris Schenkel

9/13

Po ukończeniu Purdue i odbyciu służby wojskowej w czasie II wojny światowej ten urodzony w Indianie sportowiec prowadził play-by-play dla Uniwersytetu Harvarda, a następnie w 1952 r. rozpoczął pracę w telewizji CBS jako głos drużyny futbolowej New York Giants. W 1965 r. Schenkel rozpoczął wieloletnią współpracę z ABC Sports. Prowadził pierwszą transmisję na żywo z zawodów The Masters, a także był gospodarzem w studiu podczas Igrzysk Olimpijskich w latach ’68 i ’72. Najbardziej znamy go z 36-letniej pracy w ABC jako głos w profesjonalnych rozgrywkach kręglarskich. Schenkel zmarł w 2005 roku na rozedmę płuc.

Don Imus

10/13

Imus, który nie ukończył szkoły średniej i był hejnalistą Korpusu Piechoty Morskiej, zyskał sławę jako gospodarz porannego programu w nowojorskim radiu WNBC. Jednak mimo ogromnej popularności, nieobliczalne zachowanie Imusa – w dużej mierze spowodowane nadmiernym spożyciem alkoholu – i kontrowersyjne wypowiedzi jako shock jock sprawiły, że znalazł się w gorącej wodzie kąpany przez kierownictwo. W 1989 roku Imus został przyjęty do National Radio Hall of Fame, a w 2019 roku zmarł z powodu komplikacji związanych z chorobą płuc.

Pat Nixon

11/13

Thelma Pat Ryan uczyła w szkole średniej w Whittier w Kalifornii, gdy poznała aspirującego prawnika Richarda Nixona i wyszła za niego za mąż w 1940 roku. Gdy jej mąż postanowił zająć się polityką, Pat niestrudzenie prowadziła kampanię i wspierała go. Jako pierwsza dama w kilku sondażach Gallupa została uznana za najbardziej podziwianą kobietę na świecie. Nixon była nałogową palaczką, choć nigdy nie paliła publicznie. W 1993 r. z powodu POChP trafiła do szpitala. W tym samym roku zmarła na raka płuc.

Norman Rockwell

12/13

Najsłynniejszy amerykański ilustrator namalował ponad 300 okładek dla magazynu „The Saturday Evening Post” w ciągu 47-letniej kariery. Jego obrazy przedstawiające życie w małym miasteczku w Ameryce należą do najtrwalszych obrazów XX wieku. Rockwell podejmował także poważne tematy, takie jak wojna, prawa obywatelskie, ubóstwo i program kosmiczny, tworząc ponad 4000 oryginalnych prac. Rockwell zmarł w 1978 r. na rozedmę płuc.

Robert Mitchum

13/13

Wcielając się w rolę kowboja, żołnierza, prywatnego detektywa czy złoczyńcy, Robert Mitchum był uosobieniem luzu w złotej erze Hollywood. Jego jedyna nominacja do Oscara pochodzi z filmu „Opowieść o G.I. Joe” z 1946 roku. Mitchum był także znakomitym piosenkarzem, który ma na swoim koncie dwa dobrze przyjęte albumy. Palacz przez całe życie, zmarł na raka płuc i rozedmę płuc 5 tygodni przed swoimi 80. urodzinami.

Te strategie mogą ułatwić codzienne życie z rozedmą płuc.

1/12

Potrzebujesz płynów – około 8 szklanek dziennie – aby utrzymać nawodnienie organizmu i rozrzedzić śluz. Woda jest najlepszym wyborem, ale możesz też pić soki owocowe, kawę bezkofeinową i herbatę. Ograniczaj kofeinę i alkohol, ponieważ mogą one wysuszać organizm. I tak, możesz pić mleko. Jest ono dobrym źródłem składników odżywczych. Jeśli uważasz, że może ono prowadzić do zwiększenia ilości flegmy, spróbuj raczej mleka chudego niż pełnego lub napojów roślinnych.

Umiar w jedzeniu

2/12

Cztery do sześciu małych posiłków to lepsze rozwiązanie niż trzy większe, ponieważ mniej pełny żołądek ułatwia oddychanie. Staraj się jeść wcześniej w ciągu dnia, kiedy jesteś mniej zmęczony i możesz się lepiej poruszać. Pomaga to w trawieniu. Nie spiesz się. Odpoczywaj przed jedzeniem i nie kładź się zaraz po jego zakończeniu.

Jedzenie powinno być miękkie i proste

3/12

Częste żucie może powodować duszności. Szukaj miękkich produktów: dobrze ugotowanych warzyw, mielonego mięsa, makaronu, tłuczonych ziemniaków, zup i zapiekanek. Chleb jest łatwiejszy do jedzenia, jeśli maczasz go w płynie. Owocowe smoothie i koktajle mleczne są sycące.

Sprawdzaj zawartość soli

4/12

Gdy masz za dużo sodu, Twój organizm zatrzymuje płyny. Może to prowadzić do wzrostu ciśnienia krwi i duszności. Czytaj etykiety produktów spożywczych i szukaj takich, które zawierają mniej niż 140 miligramów sodu. Unikaj słonych przekąsek, takich jak precle i chipsy. Ograniczaj mięso, takie jak szynka i salami. Ukrytym źródłem sodu są produkty konserwowane – takie jak pikle, oliwki, kapusta kiszona – oraz sosy butelkowane, takie jak barbecue i sojowe.

Pokonaj suchość w ustach

5/12

Lekarze nazywają to kserostomią. Ma ona kilka przyczyn, w tym różne leki i tlenoterapię. W ciągu dnia trzymaj pod ręką butelkę z wodą. Możesz wypróbować dostępny bez recepty płyn do płukania jamy ustnej, który ma pomóc w rozwiązaniu tego problemu. Pomocne może być także używanie w nocy nawilżacza powietrza. Pamiętaj, aby przestrzegać instrukcji dotyczących utrzymywania go w czystości.

Ubieraj się wygodnie

6/12

Ściśle przylegające ubrania mogą wymagać więcej wysiłku przy zakładaniu i mogą ograniczać oddychanie. Spróbuj spodni ze sznurkiem do ściągania. Unikaj rzeczy zapinanych z tyłu, które mogą być trudne do zapięcia na guziki lub zamek błyskawiczny. Kobiety mogą preferować biustonosz sportowy lub kamizelkę. Zrezygnuj z golfów, kołnierzyków zapinanych na guziki, krawatów i innych rzeczy ciasno przylegających do szyi. Noś buty typu slip-on.

Prawidłowo używaj inhalatora

7/12

Leki wziewne mogą stanowić ważną część leczenia. Możesz mieć więcej niż jeden inhalator: jeden do codziennego użytku, a drugi ratunkowy, gdy szczególnie brakuje Ci tchu. Należy wiedzieć, który z nich jest który i jak dokładnie należy go stosować. Sprawdź, ile dawek pozostało Ci do końca. Jeśli w skład leku wchodzi steryd, zawsze płucz usta po jego zażyciu.

Chroń się

8/12

Rozedma płuc zwiększa prawdopodobieństwo powikłań grypy, dlatego należy co roku zaszczepić się przeciwko grypie. Zapytaj także lekarza o szczepionkę przeciw zapaleniu płuc. W sezonie przeziębień i grypy często myj ręce, a jeśli przebywasz w tłumie, używaj środków odkażających do rąk.

Zajrzyj na odwyk

9/12

Program rehabilitacji pulmonologicznej oferuje wiele środków w jednym miejscu. Można uzyskać poradę żywieniową i nauczyć się technik oddychania. Jeśli potrzebujesz pomocy w rzuceniu palenia, pracownicy służby zdrowia mogą udzielić Ci porady. Mogą także wskazać bezpieczne sposoby wykonywania ćwiczeń fizycznych.

Nie podrażniaj swoich płuc

10/12

Wychodząc na zewnątrz w chłodne dni, zakładaj na usta szalik lub maskę, aby chłodne powietrze nie powodowało skurczów dróg oddechowych. Unikaj oparów farb, spalin samochodowych, perfum i kadzideł – wszystkiego, co może pogorszyć Twój stan. Należy też regularnie wymieniać filtry w piecu i klimatyzatorze.

Pokonaj obrzęk

11/12

Kiedy masz wzdęty brzuch, oddychanie może być utrudnione. Ogranicz pokarmy, które mogą powodować gazy, takie jak fasola, brokuły, brukselka, kalafior, cebula, czosnek, papryka i ogórki. Problematyczne mogą być również potrawy pikantne i smażone, a także napoje gazowane, takie jak woda gazowana czy sodowa.

Planuj podróże z wyprzedzeniem

12/12

Poinformuj lekarza o swoich planach podróży, zwłaszcza jeśli wybierasz się w miejsce, gdzie jest gorąco i wilgotno, na dużej wysokości lub gdzie występuje duże zanieczyszczenie powietrza. Sprawdź z wyprzedzeniem w liniach lotniczych lub na statkach wycieczkowych, jakie są zasady wnoszenia tlenu. W samochodzie trzymaj go na siedzeniu obok siebie.

Niedobór alfa-1 antytrypsyny jest dziedziczny i może prowadzić do chorób płuc, zwłaszcza jeśli palisz papierosy. Jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że masz niedobór alfa-1, możesz chcieć się przebadać.

Jeśli uważasz, że istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie alfa-1, powinieneś się przebadać. Chociaż nie ma jeszcze lekarstwa, możesz podjąć mądre kroki, aby chronić swoje płuca i poddać się odpowiedniemu leczeniu.

Ponieważ większość osób z alfa-1 nie wie, że ją ma, wielu ekspertów zaleca wykonanie testów na obecność alfa-1 wszystkim osobom cierpiącym na POChP lub rozedmę płuc. Zaleca się je również osobom cierpiącym na astmę, u których leczenie nie przynosi poprawy.

Jakie są objawy?

Większość objawów związanych z alfa-1 jest spowodowana działaniem w płucach.

Objawy alfa-1 obejmują:

• Duszność

• Kaszel

• Częste przeziębienia, grypa lub zapalenie oskrzeli

• Zmęczenie

• Niewyjaśniona utrata masy ciała

Chociaż nie są one częste, u niektórych osób występują objawy ze strony wątroby, do których należą

• żółtaczkę, która powoduje zażółcenie skóry i oczu

• Opuchlizna brzucha i nóg

?

Jak otrzymujesz Alfę-1

Osoby, u których rozwinie się choroba, mają dwa wadliwe geny, po jednym od każdego z rodziców.

Możliwe jest posiadanie tylko jednego uszkodzonego genu, co czyni cię nosicielem. Sam nie zachorujesz na alfa-1, ale przekażesz ten gen swoim dzieciom.

Test może wykazać, że masz oba geny. Nie można jednak z całą pewnością stwierdzić, co stanie się z Twoim zdrowiem. Jeśli odziedziczysz dwa wadliwe geny, możesz zachorować na rozedmę płuc w wieku 40 lub 50 lat – albo nigdy nie pojawią się objawy choroby płuc. Jeśli nie zostaniesz przebadany, możesz nawet nie wiedzieć, że masz alfa-1.

Badania krwi i kontrola płuc

Najlepszym sposobem zdiagnozowania alfa-1 jest badanie DNA (informacji genetycznej). Lekarz pobierze próbkę krwi. Pracownicy laboratorium sprawdzą, czy w próbce nie ma wadliwych genów, które powodują alfa-1.

Inne badanie krwi mierzy ilość białka alfa-1 w organizmie.

Lekarz może również zaproponować badania w celu wykrycia choroby płuc. Mogą one obejmować:

• Tomografia komputerowa. Ten rodzaj badania rentgenowskiego może wykryć rozedmę płuc.

• Spirometria, czyli badanie płuc mające na celu zmierzenie ilości powietrza wdychanego i wydychanego w krótkim czasie.

• Badanie gazometryczne krwi w celu zmierzenia ilości tlenu we krwi.

Dlaczego warto wykonać test na obecność alfa-1?

Chociaż nie ma lekarstwa na alfa-1, istnieją metody leczenia, które opóźniają rozwój choroby płuc lub jej zapobiegają.

Ważne jest również, aby wiedzieć, czy można przekazać te geny członkom rodziny.

Zdrowy tryb życia – w tym zrównoważona dieta, regularne ćwiczenia fizyczne i niepalenie – może pomóc w utrzymaniu płuc w jak najlepszej kondycji. Jeśli u pacjenta rozwinie się choroba płuc, może on wspólnie z lekarzem opracować plan, który pomoże mu opanować objawy i zapewnić sobie jak najlepsze samopoczucie.

Jeśli masz wątpliwości, jak chronić swoją prywatność w przypadku poddania się badaniom, porozmawiaj z lekarzem.

POChP może mieć wpływ na każdą część życia, w tym na relacje z innymi ludźmi. Poznaj wskazówki, które pomogą Twojej rodzinie, przyjaciołom, współpracownikom i partnerowi zrozumieć, w jaki sposób POChP wpływa na Twoje codzienne życie i jak mogą najlepiej Cię wspierać.

Rozmowy z rodziną i przyjaciółmi na temat POChP

Stefani McDade

Chociaż to ty chorujesz na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), jej skutki odczują także bliskie ci osoby. POChP może mieć wpływ na twoje życie towarzyskie i relacje w domu i w pracy.

Otwarcie się przed najbliższymi osobami na temat tego, jak POChP wpływa na życie i organizm chorego, daje im szansę na lepsze zrozumienie tego, z czym pacjent zmaga się na co dzień.

Jeśli rodzina i przyjaciele chcą dołączyć do systemu wsparcia, mogą pomóc pacjentowi lepiej radzić sobie z codziennymi wyzwaniami. A jeśli POChP się zaostrzy, pacjent może być zmuszony jeszcze bardziej polegać na innych, aby pomóc mu w radzeniu sobie z chorobą.

Najnowsze badania wykazują, że wsparcie społeczne, zwłaszcza ze strony osób mieszkających z chorym, ułatwia mu dbanie o siebie. A to z kolei może poprawić jakość życia.

Wsparcie społeczne oznacza, że masz ludzi, do których możesz się zwrócić, gdy życie staje się trudne. Kontakty z innymi mogą sprawić, że problemy staną się mniej przytłaczające. Niezależnie od tego, czy mamy dobry, czy zły dzień, warto pozwolić sobie na to, by polegać na tych, którzy chcą nam pomóc.

Komu powiedzieć

Rozmowa o chorobie przewlekłej, takiej jak POChP, może być bardzo osobista. To, w jaki sposób zdecydujesz się rozmawiać o swoim zdrowiu, zależy wyłącznie od ciebie, w tym od tego, komu zdecydujesz się o tym powiedzieć i jaki poziom szczegółowości informacji będzie ci odpowiadał.

Pacjent może czuć się zakłopotany otwarciem się na temat swojej choroby ze względu na piętno lub negatywne założenia, jakie niektórzy ludzie mogą mieć na jej temat. Badania pokazują, że wstyd może być silnym czynnikiem dla osób cierpiących na POChP, zwłaszcza jeśli pacjent myśli, że może zostać oceniony przez innych.

Nawet jeśli obawiasz się, jak ktoś może zareagować, staraj się nie zakładać, jak zareaguje. Należy dać im szansę na wysłuchanie i poznanie.

Co należy powiedzieć

Trudno jest wiedzieć, co i jak powiedzieć o swojej POChP, zwłaszcza osobom, z którymi nie jest się tak blisko. Dobrą zasadą jest jednak zachowanie prostoty. Należy podać podstawowe informacje na temat POChP i wyjaśnić, dlaczego choroba może ograniczać zdolność do wykonywania pewnych zadań lub uczestniczenia w niektórych zajęciach.

Pomocne może być także zrozumienie, w jaki sposób życie z POChP może wpływać na stan emocjonalny, w tym na lęk, stres, niepokój lub depresję. Może to wpływać nie tylko na samopoczucie, ale także na zdolność do cieszenia się pracą lub rekreacją oraz spędzania czasu z rodziną i przyjaciółmi. Bliscy mogą także zachęcać do uzyskania pomocy w radzeniu sobie z emocjami, które często towarzyszą poważnej chorobie, np. do rozmowy z doradcą lub uczestnictwa w grupie wsparcia.

Wyjaśnienie POChP

Należy im powiedzieć, że POChP to poważna choroba płuc, na którą cierpią miliony ludzi na całym świecie i która jest jedną z głównych przyczyn niepełnosprawności. Chociaż najczęściej jest ona związana z paleniem tytoniu, jedna czwarta wszystkich zachorowań występuje u osób, które nie palą.

Na jedną z wizyt lekarskich można również zabrać ze sobą bliskiego przyjaciela lub członka rodziny i poprosić go o robienie notatek. Daje to możliwość zadawania lekarzowi pytań dotyczących stanu zdrowia i pomaga zapamiętać, co powiedział lekarz.

Mów o swoich objawach

POChP może znacznie utrudniać oddychanie. Możliwe, że będziesz musiał się ograniczyć lub zrezygnować z niektórych czynności, które zwykle sprawiały Ci przyjemność. I chociaż rodzinie może być trudno dostosować się do tych zmian w rutynie i nowych ról, wyjaśnienie przyczyn pomoże im to zrozumieć.

Ważną rzeczą, którą należy wyjaśnić, zwłaszcza osobom, z którymi spędza się większość dnia, jest to, co może się stać w przypadku zaostrzenia lub ostrego zaostrzenia objawów POChP. Należy opracować plan działania w nagłych wypadkach, aby wszyscy wiedzieli, czego się spodziewać i jak reagować.

Zaproś ich do pomocy

Większość osób w twoim życiu prawdopodobnie chce pomóc, ale nie wie jak. Zwróć się więc do partnera, rodziny, przyjaciół, współpracowników lub sąsiadów, jeśli potrzebujesz czegoś konkretnego lub jeśli czujesz się odizolowany i przytłoczony.

Uzyskanie potrzebnej pomocy w odpowiednim czasie jest kluczowym elementem radzenia sobie z POChP. Członkowie rodziny, przyjaciele i współpracownicy mogą wesprzeć pacjenta na wiele sposobów. Spróbuj zaproponować kilka konkretnych sposobów, w jaki inni mogą ci pomóc.

Na przykład, jeśli trudno jest ci rzucić palenie, poproś kogoś zaufanego, aby dopilnował, abyś osiągnął swój cel – i przypomniał ci, abyś zwrócił się do lekarza po poradę w sprawie rzucenia palenia. Poproś o pomoc osoby, z którymi mieszkasz, aby ułatwiły ci dostęp do potrzebnych rzeczy.

Znajdźcie nowe zajęcia, które możecie wykonywać razem, np. wspólne przygotowywanie zdrowego posiłku. Jeśli okaże się, że jakieś codzienne zadanie, które zwykle wykonujesz, jest teraz trudniejsze do samodzielnego wykonania, poproś kogoś, by podzielił się z Tobą obowiązkami.

Dowiedz się, jak radzić sobie z nasilającymi się objawami POChP i poprawić jakość swojego życia.

Oto, czego można się spodziewać w miarę pogarszania się choroby oraz kilka sposobów radzenia sobie z tymi zmianami.

Duszność

Jedną z pierwszych oznak pogorszenia się POChP może być częsta utrata tchu. Może się to zdarzyć podczas wiązania butów, chodzenia do skrzynki pocztowej lub mycia włosów. Należy zanotować, co sprawia, że brakuje nam powietrza. Możesz poszukać sposobów na wykonywanie zadań z mniejszym wysiłkiem, np:

• Używanie wózka na kółkach do przenoszenia prania, zakupów spożywczych i innych ciężkich przedmiotów.

• Po prysznicu lub kąpieli wytrzyj się grubym szlafrokiem i zrezygnuj z ręczników.

• Podnieś przedmioty z podłogi lub trudno dostępnych miejsc za pomocą chwytaka lub szczypiec.

• Noś luźne ubrania i buty, aby ułatwić ubieranie.

• Trzymaj mały wentylator zasilany bateriami blisko twarzy, aby zmniejszyć uczucie duszności.

Zmęczenie

W przypadku POChP oddychanie może pochłaniać wiele energii. Może to sprawić, że nawet proste prace i czynności staną się wyzwaniem. Konieczne będzie zaplanowanie, w jaki sposób uzyskać wsparcie lub wykonywać czynności w inny sposób. Harmonogramy i plany mogą być trudne do utrzymania. Należy nadal je tworzyć, ale pozostawić je otwarte na wypadek, gdyby objawy się nasiliły. Rozważ poniższe wskazówki, aby oszczędzać energię:

• Najpierw zajmij się najważniejszymi zadaniami, póki możesz.

• Dzielenie działań na mniejsze kroki.

• Umieszczaj przedmioty w miejscach łatwo dostępnych.

• Ćwicz ćwiczenia oddechowe i relaksacyjne.

• Siedzieć podczas brania prysznica, kąpieli lub przygotowywania posiłków.

• Rozważ poproszenie rodziny lub przyjaciół o pomoc w zakupach spożywczych, sprzątaniu domu i innych czynnościach.

• Korzystanie z wózków inwalidzkich i innych usług pomocniczych podczas zakupów lub podróży.

Utrata wagi

Możesz pomijać posiłki, ponieważ trudno jest Ci przełykać pokarmy lub brakuje Ci tchu podczas jedzenia. Może to utrudniać dostarczanie potrzebnych składników odżywczych i osłabiać organizm. Należy kontrolować swoją wagę. Lekarz lub dietetyk może doradzić najlepsze sposoby utrzymania wagi.

Miękkie, wilgotne pokarmy mogą być łatwiejsze do przełknięcia. Jedz to, co lubisz, a może się okazać, że będziesz jadł więcej. Spróbuj tych wysokokalorycznych przekąsek, aby utrzymać wagę:

• Pełnotłuste mleko i jogurt

• Sery

• Ciasta

• Milkshakes

• Warzywa z masłem

• Krem na wierzchu owoców

Lęk i depresja

Życie z poważną, długotrwałą chorobą często bywa trudne emocjonalnie i psychicznie. Ważne jest, aby uzyskać pomoc, jeśli czujesz się przygnębiony lub przytłoczony. Dobry stan zdrowia psychicznego może pomóc lepiej radzić sobie z POChP, której przebieg się pogarsza.

Należy porozmawiać z najbliższymi lub kimś bliskim. Zwykłe zwierzenie się komuś może pomóc w uzyskaniu lepszego samopoczucia. Należy poinformować innych, w jaki sposób mogą udzielić wsparcia. Zaproponuj konkretne propozycje, na które będą mogli zareagować, np. załatwianie spraw za Ciebie.

Prowadzenie dziennika. Zapisywanie swoich odczuć może pomóc w radzeniu sobie z emocjami i dać nową perspektywę.

Dołączenie do grupy wsparcia. Pomocne może być nawiązanie kontaktu z osobami, które rozumieją, przez co przechodzi dana osoba. Można znaleźć grupy, które spotykają się osobiście lub w Internecie. Lokalny szpital, uniwersytety i grupy non-profit mogą sponsorować seminaria lub wydarzenia związane z POChP. Można też dołączyć do grup na Facebooku, Reddicie i w innych mediach społecznościowych.

Wyjdź na zewnątrz. Świeże powietrze i lekkie zajęcia mogą poprawić nastrój. Zainteresowania takie jak czytanie, sztuka i słuchanie muzyki mogą pomóc w wyciszeniu umysłu i złagodzeniu stresu.

Infekcje

Wraz z zaostrzeniem się POChP wzrastają szanse na infekcje, takie jak przeziębienia i grypa. Kilka prostych rad może pomóc obniżyć ryzyko:

• Trzymaj się z dala od rodziny i przyjaciół, jeśli mogą być chorzy lub są zakaźni.

• Często myj ręce.

• Trzymaj ręce z dala od oczu, nosa i ust.

• Często czyścić sprzęt do oddychania.

• Zaszczep się przeciwko grypie i zapaleniu płuc.

Pomoc dla osób w schyłkowym stadium POChP

Jeśli stan zdrowia osiągnie taki poziom, że nie będziesz w stanie sam o siebie zadbać, możesz potrzebować pomocy w pełnym wymiarze godzin. Można się do tego przygotować, badając i spisując swój plan opieki w końcowym stadium choroby. Podziel się swoimi życzeniami z bliskimi.

Opieka paliatywna to rodzaj opieki w przypadku poważnych chorób, która koncentruje się na łagodzeniu bólu i kwestiach wpływających na jakość życia. Opieka paliatywna może być świadczona w szpitalu lub w domu. W skład zespołu opiekującego się chorym mogą wchodzić lekarze, pielęgniarki, pracownicy socjalni, terapeuci i inni pracownicy służby zdrowia.

Hospicjum jest formą opieki paliatywnej, którą rozpoczyna się, gdy przewiduje się, że pacjent będzie żył nie dłużej niż 6 miesięcy. Zapewnia ona opiekę zapewniającą komfort, ale nie obejmuje zabiegów mających na celu wyleczenie choroby. Opieka hospicyjna może być świadczona w domu, w domu opieki lub w ośrodku opieki długoterminowej.

Pomocna może okazać się rozmowa z zespołem opieki zdrowotnej i bliskimi na temat tego, w jaki sposób pacjent chciałby być otoczony opieką, jeśli POChP stanie się bardzo poważna.

Jeśli czasami brakuje Ci tchu, możesz w domu podjąć kroki, które pomogą Ci poczuć się lepiej. Dowiedz się, co możesz zrobić, aby poprawić swój przepływ powietrza.

Intensywny wysiłek fizyczny, przebywanie na dużych wysokościach i wysokie temperatury mogą powodować duszności. Mogą to być również stany lękowe, przeziębienia i grypa, COVID-19, otyłość oraz choroby serca i płuc.

Jeśli są to nowe objawy lub nie można ich wyjaśnić, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Jeśli duszność jest nagła lub intensywna, albo występują objawy takie jak ból w klatce piersiowej, może to być nagły przypadek. Zadzwoń pod numer 911 lub poproś kogoś, aby zawiózł Cię na pogotowie.

Jeśli zadyszka nie jest stanem nagłym, można w domu podjąć odpowiednie kroki, aby sobie z nią poradzić. Jeśli zdiagnozowano u Ciebie chorobę, która powoduje duszność, pamiętaj, aby stosować wszelkie zalecane przez lekarza środki lecznicze.

Jak złagodzić duszności?

Ulgę mogą przynieść techniki poprawiające ogólny stan zdrowia i oddychanie:

Rzuć palenie i unikaj biernego palenia. Jeśli palisz papierosy, rzuć je jak najszybciej. Lekarz może pomóc w znalezieniu sposobu na ułatwienie rzucenia palenia. Palenie nie tylko powoduje duszności, ale zwiększa ryzyko chorób płuc i może skrócić życie. Należy również trzymać się z dala od dymu innych osób. Unikaj także wdychania ostrych substancji chemicznych, a także takich rzeczy jak kurz i pyłki, które mogą wywoływać alergie.

Ćwiczenie. Z czasem, ćwiczenia fizyczne wzmacniają mięśnie i płuca. Kiedy mięśnie stają się silniejsze, potrzebują mniej tlenu i wytwarzają mniej dwutlenku węgla. To poprawia przepływ powietrza. W końcu będziesz w stanie wykonywać więcej czynności bez uczucia braku tchu. Ćwiczenia fizyczne mogą również pomóc w utracie wagi. Jest to ważne, ponieważ otyłość przyczynia się do duszności. Skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jaki poziom aktywności jest dla Ciebie odpowiedni.

Techniki relaksacyjne. Posłuchaj aplikacji relaksacyjnej w swoim telefonie. Można też spróbować progresywnego rozluźniania mięśni, polegającego na napinaniu, a następnie rozluźnianiu poszczególnych grup mięśni w ciele. Techniki te pomagają zmniejszyć stres, zachęcają do powolnego i głębokiego oddychania oraz odwracają uwagę od problemów z oddychaniem. Mogą także pomóc w zwalczaniu niepokoju, który może powodować duszności.

Oddychanie przez zaciśnięte usta. Ta technika spowalnia oddychanie, dzięki czemu każdy oddech nie jest tak ciężki. Pomaga także wypuścić całe stare powietrze z płuc, dzięki czemu do środka dostaje się więcej świeżego powietrza. Aby to zrobić, wykonaj wdech przez nos przez dwa powtórzenia. Następnie zaciśnij usta, jakbyś składał pocałunek, i wydychaj powietrze przez usta przez cztery powtórzenia.

Inne ćwiczenia oddechowe. Spróbuj oddychać przeponowo. Polega ono na tym, że podczas głębokiego i powolnego oddychania koncentrujesz się na używaniu przepony (mięśnia oddzielającego klatkę piersiową od brzucha). Podczas oddychania połóż rękę na brzuchu, aby poczuć ruch przepony.

Wypróbuj różne ćwiczenia oddechowe, aby dowiedzieć się, które z nich pomagają Ci poczuć się lepiej.

Zrób sobie przerwę. Gdy w ciągu dnia zaczyna brakować Ci tchu, zatrzymaj się i zrób sobie przerwę. Odpręż się przez kilka minut, aż znów zaczniesz normalnie oddychać. Następnie można wrócić do wykonywanych czynności.

Pochyl się do przodu. Niektóre pozycje ciała mogą ułatwić oddychanie. Siedząc na krześle ze stopami płasko ułożonymi na podłodze, należy pochylić się do przodu i oprzeć łokcie na kolanach. Podczas wdechu i wydechu rozluźnij szyję i ramiona. Siedząc za biurkiem lub stołem, połóż złożone ręce na jego powierzchni, a następnie oprzyj na nich głowę. Rób to tak długo, aż zadyszka ustąpi.

Chłodź się za pomocą wentylatora. Badania wykazały, że chłodne powietrze z małego ręcznego wentylatora może pomóc w złapaniu oddechu. Należy przykładać go do policzków i twarzy, aż oddech się poprawi.

Jeśli nagle stwierdzisz, że nie możesz złapać oddechu, może to być nagły przypadek medyczny. Dowiedz się, kiedy należy wezwać pogotowie w przypadku duszności.

Każdy z nas ma czasem problemy z oddychaniem. Może się to zdarzyć podczas intensywnych ćwiczeń, przeziębienia lub stresu.

Niektóre stany chorobowe również mogą powodować duszność. Należą do nich astma, alergie, choroby serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) oraz COVID-19.

Jeśli duszności powtarzają się lub z czasem wydają się pogarszać, umów się na wizytę u lekarza, aby ustalić ich przyczynę.

Jeśli jednak nagle stwierdzisz, że nie możesz złapać oddechu, może to być nagły przypadek medyczny. Konieczne może być natychmiastowe zwrócenie się o pomoc.

Kiedy należy zadzwonić pod numer 911

Jeśli u Ciebie lub osoby z Tobą przebywającej wystąpi którykolwiek z wymienionych objawów, natychmiast zadzwoń pod numer 911 lub udaj się na pogotowie:

• Problemy z oddychaniem są nagłe i poważne.

• Nie poprawia się, gdy odpoczywasz.

• Odczuwasz dyskomfort lub ból w klatce piersiowej.

• Wdychałeś pokarm lub przedmiot, który ma wpływ na Twoje oddychanie.

• Twoje usta lub paznokcie mają niebieski lub szary odcień.

• Złe samopoczucie lub mdłości.

• Jesteś zdezorientowany lub senny.

• Odkaszlnąłeś krwią.

• Masz gorączkę lub dreszcze.

• Nie możesz spać lub wykonywać innych czynności z powodu trudności z oddychaniem.

• Twoje serce bije znacznie szybciej niż zwykle.

W przypadku nagłego braku tchu należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli w przeszłości chorowałeś na zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, przewlekłą astmę lub inne schorzenie układu oddechowego.

Nagłe przypadki duszności

Problemy z oddychaniem to jeden z najczęstszych powodów, dla których ludzie szukają pomocy na szpitalnym oddziale ratunkowym.

W Stanach Zjednoczonych co roku nawet 4 miliony wizyt na izbie przyjęć wiąże się z dusznością. Jedno z badań wykazało, że 13% wszystkich wezwań służb ratownictwa medycznego (EMS) dotyczy problemów z oddychaniem.

Czego należy się spodziewać

Często pierwszą rzeczą, jaką zrobi lekarz, pielęgniarka lub technik ratownictwa medycznego, jest podanie dodatkowego tlenu (tzw. tlenoterapia).

Tlen jest podawany przez rurki w nosie lub tchawicy albo przez maskę zakładaną na nos i usta. Pomaga to dostarczyć więcej tlenu do płuc i krwiobiegu. Poziom tlenu we krwi będzie monitorowany, aby upewnić się, że jest on wystarczający.

Wiele rzeczy może powodować duszności. Dlatego personel pogotowia ratunkowego postara się szybko ustalić, dlaczego masz problemy z oddychaniem. Zbada Cię i zada pytania dotyczące historii Twojego zdrowia i Twojego samopoczucia. Możliwe jest wykonanie badań obrazowych, takich jak ultrasonografia lub rentgenografia.

W zależności od tego, co jest przyczyną duszności, lekarz może podać różne rodzaje leków. Mogą one być podawane przez inhalator lub kroplówkę.

Jeśli przyczyną problemów z oddychaniem jest długotrwałe schorzenie, takie jak POChP lub astma, konieczna będzie dalsza opieka lekarska. Właściwy plan leczenia może pomóc w zapobieganiu duszności.

POChP może powodować ciężki, ciągły kaszel z dużą ilością śluzu. Dowiedz się, jak technika zwana kaszlem kontrolowanym i inne proste czynności mogą złagodzić kaszel.

POChP i kaszel

POChP powoduje, że płuca wytwarzają więcej śluzu. Często prowadzi to do kaszlu, który nie chce ustąpić. W ten sposób organizm próbuje oczyścić płuca.

Kontrolowany kaszel

Jeśli jednak nie kaszlesz we właściwy sposób, może to pogorszyć sytuację. Drogi oddechowe mogą się zwężać i zaczynać kurczyć. Może to spowodować zaleganie śluzu i uruchomić ciągły cykl.

Kontrolowany kaszel zaczyna się głęboko w płucach. Oszczędza to energię i pomaga pozbyć się jak największej ilości śluzu. Oto, jak to zrobić:

• Usiądź na brzegu krzesła i trzymaj obie stopy na podłodze.

• Pochyl się lekko do przodu

• Rozluźnij się i powoli wdychaj powietrze przez nos.

• Złóż ręce nad brzuchem.

• Pochyl się do przodu i podczas wydechu przyciśnij ramiona do brzucha.

• Podczas wydechu zakaszleć dwa lub trzy razy.

• Kaszel powinien być krótki i ostry, a jednocześnie należy naciskać rękami na brzuch.

• Powtórz powolny i delikatny wdech przez nos.

• Odpocznij i powtórz czynność w razie potrzeby.

Jak złagodzić kaszel

Lekarz może przepisać leki, które pomogą złagodzić kaszel. Można również podjąć następujące kroki:

• Pij dużo wody. Rozrzedza ona śluz i ułatwia jego odkrztuszanie.

• Unikaj zanieczyszczenia powietrza. Trzymaj się z dala od dymu papierosowego i innych rzeczy, które mogą podrażniać płuca.

• Nie należy brać szybkich, głębokich oddechów przez usta. Robienie tego po kaszlu może utrudnić wydostawanie się śluzu z płuc. Może to również prowadzić do niekontrolowanego kaszlu.

Osoby chore na POChP mogą czasami czuć się smutne, winne lub zestresowane. Dowiedz się, jak radzić sobie z wpływem POChP na zdrowie emocjonalne.

Emocje te mogą wynikać z wielu przyczyn:

• Obwinianie się o to, że jest się chorym na POChP, być może dlatego, że się pali lub paliło w przeszłości.

• Musiałeś/łaś zrezygnować z robienia rzeczy, które lubisz.

• Masz problemy ze snem i częściej jesteś zmęczony.

• Problemy z oddychaniem są przerażające i stresują cię.

• Czujesz się odsunięty od innych, ponieważ nie możesz być już tak aktywny jak kiedyś.

Prawie każdy chory na długotrwałą chorobę doświadcza od czasu do czasu nieprzyjemnych uczuć. Ale jeśli te emocje utrzymują się lub wpływają na twoje codzienne życie, mogą być oznaką poważniejszego problemu.

Jak rozpoznać, kiedy pojawia się problem?

Osoby chore na POChP są bardziej narażone na kliniczny lęk i depresję niż osoby bez tej choroby. Jednak wiele osób z POChP nie zdaje sobie sprawy z tego, że ma problemy ze zdrowiem psychicznym. Rozpoznanie problemów emocjonalnych jest pierwszym krokiem w kierunku ich opanowania.

Depresja jest zaburzeniem charakteryzującym się uczuciem silnej pustki lub smutku, które trwa dłużej niż kilka tygodni. Uczucia te mają wpływ na pracę, życie towarzyskie i rodzinne. Ulubione zajęcia mogą nie sprawiać Ci tyle radości, co dawniej.

Osoby z zaburzeniami lękowymi stale się martwią lub oczekują najgorszego. Może to utrudniać wykonywanie zwykłych czynności. Ponieważ lęk powoduje przyspieszenie oddechu, może on nasilać duszności u osób z POChP. Czasami prowadzi to do napadów paniki.

Związek między nastrojem a POChP

Słabe zdrowie psychiczne ma wpływ nie tylko na emocje. Jeśli potrafisz kontrolować swoje uczucia lęku i depresji, masz większe szanse na przestrzeganie planu leczenia POChP i poprawę zdrowia fizycznego.

Depresja może pozbawić pacjenta motywacji i energii. Pacjent może nie odżywiać się prawidłowo, nie ćwiczyć, nie przestrzegać planu leczenia i nie odpoczywać wystarczająco długo. Wszystkie te czynniki mogą prowadzić do częstszych zaostrzeń POChP.

Lęk, wraz z problemami z oddychaniem spowodowanymi POChP, może powodować unikanie aktywności fizycznej. Może to zaszkodzić zarówno zdrowiu fizycznemu, jak i psychicznemu. Ćwiczenia fizyczne pomagają zachować siłę płuc i uniknąć stresu, lęku i depresji.

Jak zarządzać emocjami

Nie da się uniknąć stresu, niepokoju czy smutku, ale można podjąć kroki, które pozwolą nam zapanować nad tym, co czujemy:

• Unikać czynników wyzwalających. W miarę możliwości trzymaj się z dala od miejsc, ludzi i sytuacji, które Cię stresują. Otaczaj się zachęcającymi bodźcami.

• Zaangażuj się. Nie odsuwaj się od rodziny i przyjaciół, kiedy czujesz się zdołowany lub zestresowany. Znajdź czas na życie towarzyskie.

• Mów otwarcie. Powiedz lekarzowi o swoich emocjach. Lekarz może skierować cię do doradcy lub psychologa, który pomoże ci zadbać o twoje zdrowie psychiczne. Leki przeciwlękowe i przeciwdepresyjne nie zawsze działają tak dobrze w przypadku osób z POChP, natomiast terapia i poradnictwo mogą poprawić jakość życia.

• Porozmawiaj z innymi. Skorzystaj z grupy wsparcia. Rozmowa z innymi osobami chorymi na POChP może pomóc w radzeniu sobie z emocjami. Zapytaj swojego lekarza lub poszukaj w Internecie grup w swojej społeczności, zarówno osobistych, jak i wirtualnych.

• Zadbaj o swoje zdrowie. Techniki relaksacyjne, w tym ćwiczenia oddechowe, pisanie dziennika i joga, mogą obniżyć poziom stresu i pomóc w radzeniu sobie z POChP. Aktywność fizyczna również może poprawić samopoczucie psychiczne i fizyczne. Należy zapytać lekarza, jaki poziom aktywności jest dla pacjenta odpowiedni. Jeśli nie czujesz się wystarczająco dobrze, aby ćwiczyć, samo przebywanie na świeżym powietrzu i robienie rzeczy, które sprawiają Ci przyjemność, może poprawić Twój nastrój.

Pulmonolog zajmuje się leczeniem chorób układu oddechowego, w tym POChP. Dowiedz się, jak przygotować się do wizyty i czego się spodziewać.

Pacjent może też zgłosić się do pulmonologa po postawieniu diagnozy, jeśli ma problemy z kontrolowaniem objawów POChP.

Pulmonolog zajmuje się chorobami, które dotyczą układu oddechowego. Obejmuje to płuca, tchawicę i inne części ciała, które pomagają w oddychaniu.

Dlaczego warto skorzystać z pomocy pulmonologa w przypadku POChP?

POChP jest czasami trudna do zdiagnozowania, ponieważ inne choroby mają podobne objawy. Specjalista może pomóc w postawieniu właściwej diagnozy.

Jest to także choroba długotrwała i niekiedy skomplikowana. Lekarz posiadający dodatkowe przeszkolenie w zakresie chorób płuc może pomóc w znalezieniu najlepszego sposobu radzenia sobie z tą chorobą. Niektórzy pulmonolodzy specjalizują się w leczeniu osób z POChP.

Pulmonolog może także zalecić pomoc innych pracowników służby zdrowia, takich jak terapeuci oddechowi i pedagodzy, którzy pomogą w leczeniu.

Co należy przynieść na pierwszą wizytę

Przynieś swoją dokumentację medyczną. Najprostszym sposobem jest poproszenie lekarza pierwszego kontaktu o przesłanie kopii do pulmonologa. Pulmonolog będzie chciał zobaczyć:

• Wyniki badań krwi

• Zdjęcia rentgenowskie lub wyniki innych badań obrazowych

• Wyniki badań czynnościowych płuc

• Wszelkie inne dokumenty dotyczące historii choroby

Przynieś także listę wszystkich swoich leków i suplementów, w tym ich dawki i częstotliwość przyjmowania. Możesz też po prostu zrobić im zdjęcie telefonem komórkowym.

Lista leków pomoże pulmonologowi zorientować się, czy nie cierpisz na inne schorzenia, które również mogą powodować problemy z oddychaniem. Ponadto, niektóre leki mogą pogorszyć objawy POChP.

Jeśli używasz leku rozszerzającego oskrzela lub inhalatora, zabierz je ze sobą. Podczas wizyty pokaż lekarzowi, jak go używasz, aby mógł sprawdzić, czy robisz to prawidłowo.

Podczas wizyty

Przyjdź wcześniej, aby wypełnić dokumenty, chyba że gabinet pulmonologa przysłał je wcześniej. Formularz będzie zawierał wywiad medyczny z:

• Daty wszystkich przebytych zabiegów chirurgicznych

• Historia palenia tytoniu

• Twoje ostatnie szczepienia

• Poważne choroby, które dotknęły Ciebie lub Twoją najbliższą rodzinę

Można się spodziewać typowych czynności wykonywanych w gabinecie lekarskim, takich jak pomiar wzrostu, wagi, ciśnienia krwi i temperatury. Personel sprawdzi także poziom tlenu w organizmie.

Pulmonolog przeprowadzi badanie fizykalne. Zbada palce i wargi, aby sprawdzić, czy skóra ma niebieski odcień. Przyjrzy się także obrzękom nóg i stóp oraz żyłom na szyi, aby sprawdzić, czy nie ma tam zastoju krwi.

Testy, które możesz otrzymać

Pulmonolog może wykonać kilka badań w celu zdiagnozowania POChP lub potwierdzenia rozpoznania. Badanie spirometryczne, które mierzy ilość powietrza, jaką pacjent jest w stanie wydychać, jest podstawowym badaniem w kierunku POChP. Aby je wykonać, pacjent dmucha przez rurkę podłączoną do urządzenia. Lekarz może również zlecić wykonanie prześwietlenia klatki piersiowej lub tomografii komputerowej.

Lekarz może także przeprowadzić test oksymetrii wysiłkowej, aby sprawdzić, co dzieje się z poziomem tlenu w organizmie podczas aktywności fizycznej. Założy na palec czujnik tlenu i poprosi o chodzenie. Może także przeprowadzić 6-minutowy test chodzenia, aby zmierzyć, jak daleko jesteś w stanie przejść w tym czasie.

Pytania, które należy zadać pulmonologowi

Przynieś listę pytań do specjalisty. Mogą one obejmować:

• Czy moje leki mają skutki uboczne?

• Co powinienem zrobić, jeśli objawy się nasilą?

• Czy może mi Pan/Pani polecić program rehabilitacji pulmonologicznej?

• Jakie szczepienia powinienem otrzymać?

• Jak mogę poprawić stan zdrowia moich płuc?

• Jak mogę uzyskać pomoc w rzuceniu palenia?

Pytania, które może zadać Ci pulmonolog

Pulmonolog może zapytać o występujące objawy, w tym o częstotliwość ich występowania. Jeśli leczenie przyniosło oczekiwane rezultaty, również należy podzielić się tymi informacjami. Poinformuj lekarza, jeśli byłeś na pogotowiu z powodu problemów z oddychaniem lub byłeś leczony z powodu zapalenia oskrzeli.

Na POChP częściej chorują osoby palące lub cierpiące na przewlekłą astmę lub zapalenie oskrzeli. Dlatego lekarz może zapytać o historię palenia, w tym o to, ile palisz lub paliłeś i jak długo.

Lekarz zapyta także o szczegóły dotyczące kaszlu:

• Jak często kaszlesz?

• Czy kaszel występuje częściej w różnych porach dnia?

• Jeśli kaszlesz śluzem, jakiego jest on koloru?

• Czy kiedykolwiek odkaszlnąłeś krew?

Chętnie dowiedzą się też o twoich dusznościach i o tym, kiedy występują:

• Jakie czynności utrudniają oddychanie?

• Jak długo starasz się oddychać?

• Czy jest jakaś pora dnia, kiedy trudniej jest Ci oddychać?

• Czy oddychanie jest trudniejsze w określonych porach roku?

• Czy masz jakieś alergie?