Lekarz mówi ci.

Jeśli masz POChP i niski poziom witaminy D, suplementy mogą pomóc Ci uniknąć zaostrzenia choroby i żyć lepiej z tym schorzeniem.

Dlaczego ludzie nie otrzymują wystarczającej ilości witaminy D?

Lekarze uważają, że istnieje wiele powodów, dla których osoby z POChP często mają niski poziom witaminy D:

Objawy sprawiają, że przebywasz w zamkniętych pomieszczeniach. Twój organizm naturalnie wytwarza witaminę D, gdy jesteś wystawiony na działanie promieni słonecznych. Jeśli masz POChP, możesz nie czuć się na tyle dobrze, aby spędzać dużo czasu na świeżym powietrzu.

Nie otrzymujesz wystarczającej ilości witaminy D z pożywienia. Wielu osobom trudno jest uzyskać wystarczającą ilość tej witaminy poprzez samą dietę. Tylko kilka produktów spożywczych jest naturalnie bogatych w ten składnik odżywczy. Niektóre produkty, takie jak płatki śniadaniowe i mleko, zawierają dodatek witaminy D. Co więcej, POChP może pozbawić Cię energii i apetytu. To może jeszcze bardziej utrudnić uzyskanie potrzebnej witaminy D.

W leczeniu POChP przyjmowane są sterydy. Jeśli przez długi czas przyjmujesz duże dawki sterydów, mogą one utrudniać przyswajanie witaminy D przez organizm.

Dlaczego witamina D ma znaczenie

Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości witaminy D – co lekarze nazywają niedoborem witaminy D – naukowcy uważają, że może to zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia infekcji płuc i dróg oddechowych, które mogą powodować zaostrzenia choroby. Może to spowodować nagłe pogorszenie objawów.

Jeśli unikniesz tych zaostrzeń, Twoje płuca mogą pozostać zdrowsze. Nawroty choroby utrudniają pracę płuc. Z czasem mogą one pogorszyć stan POChP. Poważne zaostrzenia mogą spowodować, że pacjent trafi do szpitala. Niektóre z nich mogą zagrażać życiu.

Witamina D pomaga także w utrzymaniu zdrowych kości i mięśni. W rzeczywistości może ona zapobiegać utracie masy kostnej, zwłaszcza u osób starszych. Może także zapobiegać i leczyć osteoporozę.

Jeśli więc dostarczasz sobie wystarczającą ilość witaminy D, może być Ci łatwiej budować siłę i być aktywnym. Obie te rzeczy mogą pomóc w lepszym życiu z POChP.

Czy każdy chory na POChP potrzebuje więcej witaminy D?

Jeśli masz już zdrowy poziom witaminy D, prawdopodobnie nie potrzebujesz jej więcej. Badania przeprowadzone na osobach z POChP wykazały, że suplementy zmniejszają liczbę zaostrzeń choroby u tych, którzy nie otrzymują wystarczającej ilości witaminy D.

Lekarz może sprawdzić jej poziom za pomocą badania krwi. Jeśli jest on zbyt niski, lekarz może powiedzieć, ile witaminy potrzebujesz i w jaki sposób najlepiej ją dostarczyć.

Jak uzyskać więcej witaminy D

Niektórzy ludzie uważają, że łatwym sposobem na uzyskanie większej ilości witaminy D jest spożywanie większej ilości światła słonecznego. Choć to prawda, że słońce wytwarza witaminę D, należy zachować ostrożność. Zbyt duża ilość może powodować raka skóry i inne rodzaje uszkodzeń skóry.

Pomocne mogą być niektóre pokarmy bogate w witaminę D, takie jak łosoś, tuńczyk, sardynki oraz wzbogacone mleko i sok pomarańczowy. Dodanie ich do diety może mieć sens, ale osiągnięcie zdrowego poziomu witaminy D tylko dzięki diecie może być trudne.

Innym sposobem na uzyskanie większej ilości witaminy D jest rzucenie palenia i unikanie biernego palenia. Dym papierosowy utrudnia wchłanianie witaminy D przez organizm.

Jeśli poziom cukru jest zbyt niski, lekarz prawdopodobnie przepisze suplementy, które pozwolą mu osiągnąć wymagany poziom. Istnieje kilka rodzajów suplementów. Lekarz może zalecić dawkę i rodzaj suplementu, które najprawdopodobniej pomogą w leczeniu POChP i ogólnego stanu zdrowia.

Nie należy przesadzać

W przypadku witaminy D, więcej nie zawsze znaczy lepiej. Najwyższa dzienna dawka bezpieczna dla dorosłych to 4000 jednostek międzynarodowych (IU). Większość ludzi potrzebuje jej znacznie mniej. W rzeczywistości zbyt duża dawka może powodować poważne problemy.

Wysokie dawki suplementów witaminy D mogą wywołać rzadki, poważny stan zwany toksycznością witaminy D. Powoduje ona odkładanie się zbyt dużej ilości wapnia w organizmie. Powoduje ona gromadzenie się zbyt dużej ilości wapnia we krwi. Może to prowadzić do:

• Nudności

• Wymioty

• Nieplanowana utrata wagi

• Słabość

• Potrzeba częstego siusiania

W poważniejszych przypadkach toksyczność witaminy D może prowadzić do:

• Anoreksji

• Problemy z sercem i nerkami

• Nieregularne bicie serca (lekarz może nazwać to arytmią)

Porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy potrzebujesz więcej witaminy D.

Jeśli masz POChP, Twoje leczenie może się zmieniać w czasie trwania choroby. Dowiedz się, co należy robić na każdym etapie choroby, aby poprawić jakość życia.

Lekarze dzielą POChP na cztery etapy, w zależności od stopnia ciężkości choroby. Leczenie w każdym stadium jest dostosowane do łagodzenia objawów, spowolnienia tempa pogarszania się POChP oraz zmniejszenia ryzyka zachorowania na raka płuc i innych problemów.

Etap 1 (łagodna POChP)

W tym stadium pacjent może mieć niewielkie problemy z oddychaniem i czasami kaszleć śluzem. Jeśli POChP jest łagodna, pacjent może nawet nie zdawać sobie sprawy z jej istnienia. Jednak płuca mogą być już uszkodzone.

Po pierwsze, jeśli pacjent pali, lekarz poprosi go o rzucenie palenia i trzymanie się z dala od biernego palenia. Najprawdopodobniej zaleci także:

• Szczepienia. Zachorowanie na grypę, zapalenie płuc i inne infekcje może pogorszyć przebieg POChP. Zapytaj swojego lekarza, jakie szczepionki są potrzebne i jak często.

• Krótko działające leki rozszerzające oskrzela. Leki te otwierają drogi oddechowe poprzez rozluźnienie mięśni, które je otaczają. Mogą one pomóc, jeśli objawy występują od czasu do czasu. Jeśli objawy są bardziej uporczywe, konieczne może być regularne stosowanie krótko działających leków rozszerzających oskrzela. Należą do nich albuterol (AccuNeb, Proventil, Ventolin), siarczan albuterolu (ProAir HFA, ProAir RespiClick) i lewalbuterol (Xopenex).

Etap 2 (umiarkowana POChP)

W tym stadium pacjent może częściej odczuwać brak tchu, zwykle po wysiłku fizycznym. Można również zauważyć, że przepływ powietrza jest ogólnie gorszy. Lekarz może dodać nowe metody leczenia lub dostosować obecną terapię:

• Długotrwale działające leki rozszerzające oskrzela. Działają one dłużej niż krótko działające leki rozszerzające oskrzela (inhalator ratunkowy). W przypadku etapu 2 może być konieczne stosowanie zarówno długo-, jak i krótkodziałającego leku rozszerzającego oskrzela. Najczęściej stosowanymi długo działającymi lekami rozszerzającymi oskrzela są formoterol (Foradil, Perforomist), salmeterol (Serevent) i tiotropium (Spiriva).

• Rehabilitacja płucna. Ta forma rehabilitacji pomoże zwiększyć sprawność fizyczną i poprawić oddychanie w przypadku POChP. Uczestnicy dowiedzą się więcej o swojej chorobie, będą wykonywać ćwiczenia z instruktorem i ćwiczyć techniki oddechowe.

Etap 3 (ciężka postać POChP)

Na tym etapie choroba może mieć już duży wpływ na życie pacjenta. Mogą występować częste zaostrzenia i łatwo się męczyć. Kaszel jest gorszy, a śluzu jest więcej. Nadal należy stosować leki rozszerzające oskrzela. Leczenie ciężkiej postaci POChP może również obejmować:

• Wziewne kortykosteroidy. Te silne leki pomagają zmniejszyć obrzęk dróg oddechowych i zapobiegają zaostrzeniom choroby. Kortykosteroidy mogą również pomóc w lepszym działaniu innych metod leczenia. Do najczęściej stosowanych kortykosteroidów wziewnych w POChP należą dipropionian beklometazonu (Qvar), budezonid (Entocort EC, Ortikos, Uceris) i propionian flutikazonu (Flonase).

• Tlenoterapia. Tlen wdychany jest przez maskę lub małe rurki, które umieszcza się tuż przy nosie. Może to pomóc w przypadku problemów z oddychaniem.

Stadium 4 (bardzo ciężka postać POChP)

Etap ten nazywany jest czasem schyłkową postacią POChP. Pacjent nadal korzysta z tych samych metod leczenia, które stosował wcześniej. Jednak na tym etapie płuca mogą być poważnie uszkodzone i ograniczać ilość powietrza, które można wdychać i wydychać. Mogą występować częste zaostrzenia choroby, które mogą być śmiertelne. W przypadku stadium 4 lekarz może kontynuować dotychczasowe leczenie, połączyć różne leki, zwiększyć ich dawki lub stosować je częściej.

• Tlenoterapia. Może być ona potrzebna przez dłuższy czas, aby lepiej oddychać. Tlenoterapię można stosować w szpitalu lub w domu. Terapia tlenem przez ponad 15 godzin dziennie może pomóc w dłuższym życiu niż bez niej.

• Operacja płuc. Jest to możliwe, jeśli pacjent jest wystarczająco silny, nie pali i zgodzi się na program rehabilitacji pulmonologicznej po operacji. Dwa główne rodzaje operacji płuc to:

  • Bullektomia. Chirurg usuwa jeden lub więcej worków powietrznych z płuc. Woreczki te mogą się powiększyć do tego stopnia, że blokują przepływ powietrza.

  • Operacja zmniejszenia objętości płuc (LVRS). Polega ona na usunięciu najbardziej chorych części tkanki płucnej, dzięki czemu zdrowe obszary mogą lepiej funkcjonować. LVRS może również poprawić stan innych części ciała, np. przepony.

Jeśli płuca są zbyt uszkodzone, aby można je było naprawić, lekarz może zasugerować przeszczepienie narządu. Operacja ta wiąże się z poważnym ryzykiem i jest rozważana tylko wtedy, gdy nic innego nie pomaga. Przez całe życie będziesz musiał przyjmować leki obniżające odporność.

Opieka paliatywna

Jest to rodzaj opieki medycznej, która koncentruje się na jakości życia pacjenta i pomaga mu radzić sobie z takimi problemami, jak stres i zmartwienia. Opieka paliatywna może pomóc pacjentowi w każdym stadium POChP. Zespół opieki paliatywnej może podawać leki łagodzące duszność, niepokój lub depresję. Może także poinformować pacjenta, czy joga, terapia rozmowa i programy relaksacyjne mogą mu pomóc.

Zarówno rak płuc, jak i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) wpływają na stan płuc. Mogą one powodować duszności, kaszel i świszczący oddech.

Palenie tytoniu uszkadza komórki. Twój organizm walczy z nimi za pomocą przeciwutleniaczy i mechanizmów naprawczych DNA. Jeśli jednak te mechanizmy zawiodą, możesz zachorować na raka lub POChP.

Wspólne czynniki ryzyka

Uważa się, że choroby te mają ze sobą kilka wspólnych powiązań:

Ryzyko genetyczne. Wśród osób palących geny mogą pomóc w ustaleniu, kto zachoruje na POChP i raka płuc. Naukowcy odkryli kilka genów, które zwiększają ryzyko zachorowania na obie te choroby.

Stan zapalny. Badania wykazują, że długotrwały stan zapalny płuc jest związany zarówno z POChP, jak i z rakiem płuc. Stan zapalny sprawia, że komórki szybko się dzielą, próbując naprawić uszkodzenia. Zwiększa to ryzyko, że komórki zmutują i przekształcą się w nowotwór.

Wiek. Im jesteś starszy, tym trudniej jest Twojemu organizmowi naprawiać uszkodzenia DNA. Może to być powód, dla którego ryzyko zachorowania na raka wzrasta wraz z wiekiem (mediana wieku, w którym rozpoznaje się raka płuc, wynosi 66 lat). U osób powyżej 60 roku życia 2,5-krotnie wzrasta liczba zachorowań na POChP.

Palenie tytoniu również zwiększa ryzyko zachorowania zarówno na POChP, jak i na raka płuc.

Wystąpienie POChP nie gwarantuje zachorowania na raka płuc. POChP nie przekształca się też w raka płuc. Zwiększa jednak ryzyko zachorowania.

Rak płuc jest do pięciu razy bardziej prawdopodobny u palaczy, których drogi oddechowe są zablokowane, niż u tych, których płuca pracują prawidłowo. W jednym z badań połowa osób z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) chorowała również na POChP. Osoby te miały więcej objawów, w tym kaszel, duszności i więcej śluzu, niż osoby z rakiem płuc, które nie chorowały na POChP.

Objawy i leczenie

Zarówno w przypadku POChP, jak i raka płuc, często występują kaszel, świszczący oddech i duszności. Jeśli pacjent choruje na POChP i ma objawy raka płuc, takie jak ból w klatce piersiowej, ogromne zmęczenie, niewyjaśniona utrata wagi lub kaszel z krwią, powinien porozmawiać z lekarzem.

Zarówno POChP, jak i rak płuc to poważne choroby. Jedno z badań wykazało, że POChP zmniejsza szanse na przeżycie u osób z rakiem płuc. Inne badania wykazały, że u osób z NSCLC i poważną postacią POChP chemioterapia zwiększyła szanse na przeżycie 6 miesięcy.

Chociaż istnieją dowody na to, że POChP i rak płuc są ze sobą powiązane, ich leczenie pozostaje odrębne. W przypadku POChP lekarz może zalecić takie metody leczenia, jak leki przeciwzapalne, dodatkowy tlen i operacje płuc. W przypadku raka pacjent może otrzymać chemioterapię, naświetlania i leki terapii celowanej.

Potrzeba więcej badań, aby przyjrzeć się zależnościom między POChP a rakiem płuc oraz możliwościom leczenia, które mogłyby być skuteczne w obu przypadkach.

Jedną z najważniejszych rzeczy, jaką możesz zrobić, jeśli masz POChP, raka płuc lub obie te choroby, jest rzucenie palenia. Powstrzyma to dalsze uszkodzenia płuc i DNA. Pozwala także łatwiej oddychać, wzmacnia układ odpornościowy i pomaga w walce z rakiem płuc.

Rozedma płuc jest poważnym schorzeniem, które powoli niszczy tkankę płucną i utrudnia oddychanie. Dowiedz się, jak lekarze definiują stadium 1 tej choroby i co możesz zrobić.

Rozedmy płuc nie da się wyleczyć. Ma ona charakter postępujący, więc z czasem coraz trudniej będzie Ci złapać oddech. Jednak przez kilka pierwszych lat możesz nie wiedzieć, że cierpisz na tę chorobę, chyba że lekarz sprawdzi twój oddech.

Rozedma płuc w stadium 1

Stopnie rozedmy płuc są miarą tego, jak dobrze pacjent może oddychać. Jedna z powszechnie stosowanych wytycznych nosi nazwę GOLD (Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease). Jest to formuła, która dzieli rozedmę płuc na cztery etapy, z których czwarty jest najpoważniejszy. Lekarze stosują ją jako jeden z wielu sposobów pomiaru rozedmy płuc.

Urządzenie zwane spirometrem bada Twój oddech pod kątem stadiów GOLD. Wykonuje on dwa kluczowe pomiary:

Pojemność życiowa wymuszona (FVC). Jest to ilość powietrza, jaką możesz wydusić po wzięciu największego oddechu, jaki jesteś w stanie zrobić.

Wymuszona objętość wydechowa jednosekundowa (FEV1). Jest to ilość powietrza, jaką pacjent jest w stanie wydmuchać w ciągu pierwszej sekundy po wykonaniu największego oddechu.

Lekarz wykorzystuje te liczby do obliczenia, jak dobrze wypadasz na tle zdrowych rówieśników.

Jeśli stosunek FEV1 do FVC wynosi mniej niż 70%, pacjent ma rozedmę płuc. Oznacza to, że po wydechu trwającym 1 sekundę 30% lub więcej powietrza w płucach nie zostało usunięte.

O rozedmie płuc w stadium 1 mówimy wtedy, gdy ilość powietrza, którą jesteś w stanie wydychać w ciągu 1 sekundy (FEV1) wynosi 80% lub więcej średniej dla osoby w Twoim wieku, płci i wzrostu.

Jak poważna jest twoja rozedma płuc?

Etap 1 nazywany jest również łagodną rozedmą płuc. Nie oznacza to jednak, że choroba jest łagodna.

Może dojść do znacznego uszkodzenia płuc, zanim jeszcze pojawią się problemy z oddychaniem w stadium 1, zwłaszcza jeśli jesteś stosunkowo młody i zdrowy. Z drugiej strony, u osób starszych, zwłaszcza po 65. roku życia, nawet niewielkie problemy z oddychaniem mogą zacząć przeszkadzać w wykonywaniu podstawowych codziennych czynności, takich jak ubieranie się, gotowanie czy wchodzenie po schodach.

Kiedy lekarz zdiagnozuje rozedmę płuc i określi stadium GOLD, zwróci uwagę na szereg innych oznak i objawów, aby w pełni ocenić stan pacjenta. Lekarz będzie chciał wiedzieć, czy:

• Masz problemy z zasypianiem

• Wydawać wysokie świszczące dźwięki podczas oddychania

• Często kaszleć lub odkrztuszać kolorowy śluz

• Niski poziom tlenu we krwi

• zaostrzenia, gdy pogarsza się oddychanie

• Trafiłeś do szpitala z powodu objawów rozedmy płuc

• Zapadać na infekcje płuc

• Na zdjęciach rentgenowskich i innych badaniach obrazowych widoczne są blizny, dziury lub powiększenia w płucach

Styl życia Leczenie

Nie można cofnąć rozedmy płuc. Można jednak złagodzić objawy i spowolnić postęp choroby. Im wcześniej zaczniesz działać, tym lepiej.

Rzuć palenie. Jest to najważniejsza przyczyna rozedmy płuc. Jeśli palisz, rzucenie palenia jest najlepszym krokiem, jaki możesz podjąć.

Oddychaj mądrzej. Oddychania można się nauczyć dzięki terapii rehabilitacji pulmonologicznej. Polega ona na stosowaniu zestawu technik oddechowych i ćwiczeń fizycznych, które zmniejszają duszność i zwiększają wytrzymałość. Lekarz lub wyspecjalizowany terapeuta oddechowy może pomóc w opracowaniu odpowiedniego dla Ciebie programu.

Uzyskanie zdrowej wagi. We wczesnym okresie rozedmy może być konieczne zrzucenie kilku kilogramów. Jednak w miarę nasilania się choroby może pojawić się potrzeba ponownego przybrania na wadze. Terapia żywieniowa prowadzona przez lekarza lub dietetyka może pomóc w dostosowaniu diety do wzrostu, stanu zdrowia i poziomu aktywności.

Leczenie medyczne

Leki rozszerzające oskrzela. Leki te są wdychane w celu rozluźnienia i rozszerzenia dróg oddechowych. Dzięki temu do płuc dostaje się więcej powietrza, a organizm otrzymuje więcej tlenu. Porozmawiaj z lekarzem o tym, który rodzaj leku jest dla Ciebie odpowiedni.

Tlen. Jeśli poziom tlenu we krwi jest zbyt niski przez dłuższy czas, lekarz może zasugerować podawanie dodatkowego tlenu z maszyny przez rurki wprowadzane do nosa. Jest to najbardziej pomocne w przypadku bardzo niskiego poziomu tlenu we krwi, a nie tylko umiarkowanie niskiego. Co 2 do 3 miesięcy lekarz będzie sprawdzał, jakie jest twoje zapotrzebowanie na tlen.

Naukowcy poszukują nowych sposobów leczenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Oto spojrzenie na to, co pojawi się na horyzoncie.

Naukowcy pracują nad nowymi metodami leczenia objawów przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), takich jak duszności, zapalenie płuc i przewlekły kaszel. Niektóre z nich są już dostępne, a inne są nadal testowane.

Operacja zastawki

W miarę powiększania się woreczków powietrznych w płucach, przy każdym wdechu płuca mogą wypełniać się zbyt dużą ilością powietrza.

U niektórych pacjentów z przerośniętymi płucami, po usunięciu części płuca, mogą oni poczuć się znacznie lepiej. Mniejsze jest wtedy zatrzymywanie powietrza – mówi dr Albert A. Rizzo, pulmonolog z Delaware i główny specjalista ds. medycznych Amerykańskiego Stowarzyszenia Chorób Płuc.

Z tego powodu standardowym sposobem leczenia było usunięcie uszkodzonej części płuca za pomocą operacji, ale obecnie dostępna jest również operacja zastawki.

Chirurg może użyć bronchoskopu, aby umieścić w drogach oddechowych jednokierunkową zastawkę. Dzięki temu nadmiernie rozrośnięta część płuca może wypuszczać powietrze z dróg oddechowych, ale nie może go wpuszczać do środka – mówi Rizzo.

Operacja ta nie jest jednak odpowiednia dla każdego chorego na POChP. Aby zastawka mogła zadziałać, uszkodzenie musi znajdować się we właściwym obszarze płuca. Ponadto należy upewnić się, że pacjent poradzi sobie z operacją i że odniesie z niej korzyści – mówi.

Inne metody blokowania dróg oddechowych i zapobiegania nadmiernemu powiększaniu się woreczków, takie jak zakładanie maleńkich cewek, są obecnie testowane, aby sprawdzić, czy korzyści dla osób z POChP przewyższają ryzyko.

Terapia skojarzona

Leki na POChP, takie jak długo działający agoniści beta-2 (LABAs) i długo działający antagoniści muskarynowi (LAMAs), mogą być stosowane razem, aby zapewnić większą ulgę w objawach.

Oba rodzaje leków powodują zmniejszenie drożności dróg oddechowych. Można zacząć od LABA i później dodać LAMA, ale nie należy się wahać przed rozpoczęciem leczenia kombinacją obu leków – mówi Rizzo.

Obecnie można uzyskać kombinacje wszystkich leków w jednym inhalatorze, więc jest to wygodniejszy sposób podawania leków – mówi dr Umur S. Hatipoglu, dyrektor Centrum POChP w Cleveland Clinic w Ohio.

Rehabilitacja płucna

Jeśli objawy POChP wpłynęły na jakość życia, doprowadziły do zbyt dużej utraty wagi lub pacjent stał się słaby i mniej aktywny, pomocna może okazać się rehabilitacja pulmonologiczna.

Podczas rehabilitacji pulmonologicznej pacjent uczy się, jak ćwiczyć, otrzymuje odpowiednie szczepienia i porady żywieniowe. Nie jest to coś, co trzeba robić bez końca. Zajęcia mogą odbywać się trzy razy w tygodniu, zwykle przez godzinę. Można ćwiczyć z trenerem na maszynach i z ciężarkami. Wiele osób z POChP naprawdę korzysta z tych programów” – mówi Rizzo.

Rehabilitacja płucna może również obejmować wizyty z doradcą w celu radzenia sobie ze stresem lub emocjami, grupy wsparcia z innymi osobami chorymi na POChP oraz szkolenia w zakresie oszczędzania energii i lepszego oddychania.

Ważne jest, aby pozostać aktywnym, jeśli masz POChP, utrzymać wagę pod kontrolą, szczepić się co roku i mówić o wszelkich problemach, mówi Rizzo. I nie pal. Twoi opiekunowie powinni zrozumieć, że nie powinni palić w pobliżu chorego.

Leki na IL-5

Lekarze mogą wykorzystywać badania krwi do dzielenia pacjentów z POChP na mniejsze grupy, aby przepisywać im bardziej ukierunkowane leczenie – mówi Hatipoglu.

Na przykład, jedna grupa obejmuje osoby z eozynofilią, czyli wysoką liczbą lub odsetkiem białych krwinek zwanych eozynofilami we krwi. Eozynofilia jest częstsza w astmie, ale niektóre osoby z POChP również mają dużą ilość tych białych krwinek.

Jeśli ich poziom jest wyższy niż 300, nowa grupa leków biologicznych zwanych antagonistami IL-5 może okazać się dla Ciebie skuteczna. (Lekarz może wykonać proste badanie krwi, aby sprawdzić poziom eozynofilów). Na razie są one dopuszczone do stosowania tylko w przypadku ciężkiej astmy, a nie POChP, ale nowe badania leków u osób z POChP i wysoką liczbą eozynofilów wyglądają obiecująco – mówi Hatipoglu.

Terapia komórkami macierzystymi

Rozedma płuc jest jednym z głównych problemów zdrowotnych związanych z POChP. Przez wiele lat płuca ulegają uszkodzeniu i chorobie. Znajdujące się w nich pęcherzyki płucne stają się zbyt duże. Ich tkanka rozpada się, co powoduje poważną duszność.

Idea tej terapii polega na pobraniu komórek macierzystych i wykorzystaniu ich do stworzenia nowych komórek pęcherzyków płucnych. W przyszłości stanie się to rzeczywistością w leczeniu POChP, ale jeszcze nie teraz” – mówi Hatipoglu.

Być może słyszałeś o klinikach terapii komórkami macierzystymi, które twierdzą, że leczą POChP, ale na razie trzymaj się od nich z daleka. Nie należy udawać się do placówek, które oferują przeszczep szpiku kostnego lub komórek macierzystych w leczeniu POChP. Czy istnieje nadzieja na terapię POChP z wykorzystaniem komórek macierzystych? Jak najbardziej. Obecnie prowadzone są dwa lub trzy badania kliniczne, które oczekują na wyniki – mówi.

Jeśli objawy POChP uniemożliwiają Ci spokojny sen, dowiedz się, jak możesz zapewnić sobie potrzebny odpoczynek.

Porady dotyczące snu dla osób z POChP

Lauren Ragland

Wiele osób cierpiących na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) ma trudności z zapewnieniem sobie spokojnego snu. Przeszkadzają im w tym leki, kaszel i problemy z oddychaniem. Senność w ciągu dnia może pogorszyć objawy POChP.

Rozważ poniższe wskazówki, aby poprawić jakość swojego snu i lepiej radzić sobie z POChP.

Zmiany w stylu życia

Wprowadź do swojego życia zdrowe nawyki:

Jeśli palisz, uzyskaj pomoc w rzuceniu palenia. Utrzymuj cały dom wolny od biernego palenia, kurzu i zanieczyszczeń. Kiedy wdychasz dym, Twoje drogi oddechowe zmniejszają się, co utrudnia Ci oddychanie.

Rozpocznij program ćwiczeń fizycznych. Zapytaj swojego lekarza, co możesz zrobić. Osoby z POChP często doświadczają spadków poziomu tlenu w nocy. Aktywność fizyczna zwiększa dopływ tlenu. Należy dążyć do 30 minut ćwiczeń dziennie, trzy razy w tygodniu. Na 2 godziny przed snem staraj się nie wykonywać energicznych lub stresujących czynności.

Nie należy ucinać sobie drzemek. Jeśli już musisz, nie rób drzemek dłuższych niż około 20 minut.

Prowadź dzienniczek snu. Uwzględniaj w nim informacje o tym, co jadłeś, jakie stosowałeś leki i jakie czynności wykonywałeś w ciągu dnia, a także kiedy kładłeś się spać i budziłeś się. Przejrzyj go, aby sprawdzić, co pomaga Ci lepiej spać.

Kładź się spać o tej samej porze każdego wieczoru, nawet w weekendy. Rutyna snu zaprogramuje Twój mózg i zegar wewnętrzny na odpoczynek o tej samej porze każdego wieczoru.

Używaj maski tlenowej

W nocy poziom tlenu może się obniżyć, a oddychanie może być spowolnione. Jeśli używasz maski tlenowej, zakładaj ją, gdy idziesz spać.

Ogranicz kofeinę

Zmiany w diecie mogą poprawić jakość snu. Kofeina i produkty zawierające kofeinę mogą utrudniać Ci zasypianie. Trzymaj się od nich z daleka po kolacji. Alkohol może pomóc Ci szybko zasnąć, ale po jego spożyciu nie możesz zasnąć.

Trudno jest zasnąć z pełnym żołądkiem. Dlatego nie należy jeść dużych posiłków z dużą zawartością węglowodanów skrobiowych lub cukrowych zbyt blisko pory snu. Jedz dobrze zbilansowaną dietę, która zawiera owoce i warzywa oraz chude białko.

Przygotuj się do snu

Zanim się zmęczysz, przygotuj się do snu, robiąc rzeczy, które cię uspokajają. Gdy stworzysz relaksujący rytuał, Twój umysł i ciało podążą za nim. Wypróbuj poniższe wskazówki dotyczące relaksacji:

• Weź ciepłą kąpiel, która pomoże ciału osiągnąć odpowiednią temperaturę do odpoczynku.

• Napisz dziennik lub listę rzeczy do zrobienia na następny dzień, aby oczyścić umysł.

• Rozluźnij mięśnie poprzez lekkie rozciąganie.

• Posłuchaj kojącej muzyki lub nagrania hipnozy.

• Wyłączaj urządzenia elektroniczne na godzinę przed snem.

Przygotuj się do snu

Twoja sypialnia powinna Cię witać i uspokajać. Ciemny pokój informuje Twój mózg, że czas do łóżka. Zasłony zaciemniające odcinają wszelkie światło z zewnątrz.

Stwórz wygodną i chłodną przestrzeń o temperaturze pomiędzy 60-71 F. Pozbądź się bałaganu, ponieważ może on powodować stres. Aromaterapia z użyciem lawendy może ułatwić zasypianie.

Trzymaj z dala od sypialni urządzenia elektroniczne, takie jak smartfon, komputer i telewizor.

Pozycja podczas snu

Pojemność płuc jest mniejsza, gdy leżysz płasko na plecach. Śpij z głową nieco wyżej niż reszta ciała.

Jeśli wolisz leżeć na boku, umieść poduszkę między nogami i trzymaj plecy prosto. Gdy śpisz na plecach, lekko ugnij kolana, podkładając pod nie poduszkę.

Jeśli POChP utrudnia wykonywanie codziennych czynności, warto zainteresować się urządzeniami, które mogą pomóc w tych obowiązkach. Zapoznaj się z dostępnymi opcjami.

Urządzenia pomocne przy POChP

Lauren Ragland

Gdy POChP utrudnia wykonywanie codziennych czynności, istnieją urządzenia, które mogą okazać się pomocne. Narzędzia i pomoce pomagające w poruszaniu się i wykonywaniu obowiązków mogą zaoszczędzić energię. Płuca będą miały więcej siły, by wykonywać swoją pracę: oddychać.

Wózki

Zakupy w sklepie spożywczym nie będą tak obciążające dla Twoich płuc. Wózek na zakupy może stanowić wsparcie podczas chodzenia po korytarzach.

Podobnie jak wózek, kosz na kółkach może ułatwić wykonywanie zadań. Używaj go, gdy robisz pranie. Przesuwaj kosz pełen ubrań z pokoju do pokoju.

Krzesła, stołki i chwytaki

Rozstaw krzesła i taborety w całym domu, a zmniejszysz ilość energii, którą poświęcasz na prace domowe i inne czynności. Na przykład:

• Usiądź na krześle lub na łóżku, gdy rano się ubierasz.

• Pod prysznicem używać wodoodpornego krzesła lub stołka.

• Podczas gotowania w kuchni spróbuj usiąść na wysokim stołku.

• Wykonuj makijaż przy toaletce w sypialni lub usiądź na krześle w łazience, aby się ogolić.

Używaj chwytaków, aby uniknąć schylania się w celu podniesienia rzeczy z podłogi. Miej pod ręką parę chwytaków o długich rączkach. Przyrządy te pomogą Ci podnieść przedmioty, które znajdują się zbyt wysoko lub zbyt nisko, abyś mógł je wygodnie dosięgnąć.

Chodziki

Jeśli brakuje Ci tchu, gdy idziesz do sklepu lub na spacer, możesz potrzebować chodzika.

Standardowy chodzik podtrzymuje ciężar ciała podczas chodzenia. Ma on cztery gumowe nóżki, które pomagają utrzymać równowagę. Chwyć blat obiema rękami, podnosząc go i przesuwając do przodu o cały stopień lub kilka centymetrów. Kroki należy stawiać na środku chodzika. Ponieważ przy każdym kroku podnosisz to 6-kilogramowe urządzenie, może Cię ono zmęczyć, jeśli cierpisz na ciężką postać POChP.

Chodzik na kółkach ma dwa kółka z przodu i dwie płasko zakończone nóżki z tyłu, które przesuwają się po podłożu. Nie podnosisz go przy każdym kroku i możesz go używać na różnych powierzchniach. Chodzik ten porusza się bardziej naturalnie. Jego przednie koła są zazwyczaj zamocowane na stałe, więc jest mniej stabilny niż standardowy, a do jego obsługi potrzebna jest większa koordynacja.

Rollator i hulajnoga

Badania wykazują, że rollator lub czterokołowy wózek spacerowy może zwiększyć energię i poziom aktywności fizycznej u osób z ciężką postacią POChP. Łatwiej jest je prowadzić do przodu i pokonywać zakręty niż chodzik, ale są też mniej wytrzymałe. Rollatory są często wyposażone w hamulce, koszyk i siedzisko, które umożliwia odpoczynek w razie potrzeby.

Lekarz może przepisać skutery zasilane bateriami lub elektryczne. Są one proste w obsłudze i można na nich przemieszczać się znacznie dalej niż pieszo.

Skutery są przeznaczone dla jednej osoby, która może na nich jeździć w pozycji siedzącej. Posiadają klakson, światła i miejsce na rzeczy osobiste. W przeciwieństwie do wózka inwalidzkiego, skutera nie można wnieść do budynku.

Czujniki tlenu we krwi

Te czujniki to bezbolesny sposób na sprawdzenie poziomu tlenu we krwi. Przypnij czujnik do palców, nosa, uszu lub stóp. Mały ekran pokazuje tętno i poziom tlenu oraz oblicza poziom tlenu we krwi. Dowiedz się, kiedy i czy w ogóle musisz założyć maskę tlenową. Najdokładniejsze wyniki uzyskasz, jeśli będziesz wykonywać pomiary w domu, w ciągu dnia i przez wiele dni.

Dowiedz się, co eksperci odkrywają na temat POChP, począwszy od profilaktyki i diagnostyki, a skończywszy na potencjalnych metodach leczenia – i czego jeszcze nie rozumieją na temat tego schorzenia.

Ćwiczenia fizyczne jako profilaktyka POChP

Sprawność fizyczna w średnim wieku obniża ryzyko zachorowania na POChP – wynika z badania opublikowanego w 2019 r. w czasopiśmie Thorax. Co więcej, duński zespół badawczy, który przeprowadził badanie, stwierdził, że osoby, u których rozwinęła się POChP, ale które miały dobrą sprawność serca i płuc w wieku 40 lat, żyły średnio o 1 -2 lata dłużej niż osoby, które nie były sprawne fizycznie we wcześniejszym okresie życia.

Postępy w zakresie nowych metod diagnozowania POChP

Jak najwcześniejsze zdiagnozowanie i leczenie POChP prowadzi do lepszych wyników leczenia. Obecnie lekarze używają urządzenia zwanego spirometrem do mierzenia objętości powietrza wydychanego przez daną osobę. Pomaga im to w diagnozowaniu i monitorowaniu stanu zdrowia osoby chorej na POChP. Spirometria jest skuteczna, ale nie pozwala zdiagnozować POChP w jej najwcześniejszych stadiach.

Jednak najnowsze badanie opublikowane w American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine wskazuje na inne podejście. Zespół badawczy z Michigan Medicine odkrył, że nieinwazyjna technika zwana parametrycznym mapowaniem odpowiedzi może zidentyfikować wczesne uszkodzenia w oskrzelach, które są małymi drogami oddechowymi. (Parametryczne mapowanie odpowiedzi polega na wykorzystaniu tomografii komputerowej (TK) do pomiaru wdechu i wydechu).

W przeszłości radiolodzy nie byli w stanie dostrzec uszkodzeń w oskrzelach. Chociaż parametryczne mapowanie odpowiedzi jest nadal przedmiotem badań, naukowcy mają nadzieję, że wkrótce lekarze będą mogli wykorzystywać je do wykrywania uszkodzeń w małych drogach oddechowych i jeszcze wcześniej diagnozować pacjentów z POChP.

Domowa pomoc dla chorych na POChP

Stosowanie aparatu BiPAP (ang. bi-level positive airway pressure) w domu, gdy pacjent ma POChP, może zmniejszyć ryzyko wizyt w szpitalu i na pogotowiu, a także obniżyć ryzyko wcześniejszego zgonu. Takie są wnioski z badania przeprowadzonego przez Mayo Clinic w 2020 r. w The Journal of the American Medical Association. Naukowcy wiedzieli, że stosowanie BiPAP w szpitalu pomagało pacjentom, ale teraz wiedzą, że może ono pomóc utrzymać zdrowie osób z POChP także w ich domach.

Leczenie, które może zatrzymać lub spowolnić rozwój POChP

Objawy POChP pogarszają się z czasem. Naukowcy szukają sposobów, aby to powstrzymać. W badaniu opublikowanym w 2018 r. w Journal of Clinical Investigation australijscy naukowcy odkryli, że blokowanie białka stymulującego białe krwinki o nazwie G-CSF pomaga zapobiegać zapaleniu związanemu z POChP. Zespół badawczy twierdzi, że odkrycie to może doprowadzić do skuteczniejszego leczenia, które zapobiegnie pogorszeniu się POChP.

Podobnie, badanie opublikowane w 2019 roku w Immunology and Inflammation wykazało, że niektóre związki zawarte w lekach stosowanych w leczeniu raka mogą również pomóc w oczyszczaniu komórek, które powodują uszkodzenia POChP. Badania te przeprowadzono jednak na zwierzętach laboratoryjnych – jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, czy takie podejście sprawdzi się również u ludzi.

Nowe spojrzenie na zanieczyszczenie środowiska i POChP

Eksperci wiedzą, że palenie jest główną przyczyną POChP. Jednak u niektórych osób, które nie palą lub nie przebywają w otoczeniu dymu tytoniowego, nadal występuje POChP. Należy do nich jedna na cztery osoby chore na POChP, które nigdy nie paliły. Obecnie naukowcy zaczynają rozumieć, dlaczego tak się dzieje.

Badanie przeprowadzone w 2019 r. na ponad 300 000 osób, opublikowane w European Respiratory Journal, wykazało, że osoby, które były w dużym stopniu narażone na zanieczyszczenie powietrza na zewnątrz, były bardziej zagrożone rozwojem POChP. Naukowcy uważają, że zanieczyszczenie przyspiesza starzenie się i uszkadza płuca. Podobnie w badaniu przeprowadzonym w 2020 roku na Uniwersytecie Columbia z udziałem 6500 dorosłych, opublikowanym w czasopiśmie JAMA, stwierdzono, że osoby, które miały mniejsze drogi oddechowe, były bardziej zagrożone POChP, nawet jeśli nigdy nie paliły.

Rola komórek macierzystych w POChP

Badanie opublikowane w 2020 roku w czasopiśmie Cell wykazało, że pacjenci z POChP mają w płucach więcej nieprawidłowych komórek macierzystych w porównaniu z osobami, które nie chorują na POChP. Zespół badawczy z Uniwersytetu w Houston w Teksasie twierdzi, że odkrycie to pomoże im w opracowaniu leków ukierunkowanych na te komórki w celu leczenia choroby. Inni naukowcy zajmujący się POChP prowadzą obecnie badania kliniczne, aby sprawdzić, czy wykorzystanie zdrowych komórek macierzystych w płucach może pomóc w leczeniu POChP.

Związek między POChP a rakiem

Jak wynika z badania opublikowanego w 2020 r. w czasopiśmie Thorax, osoby z POChP, które nigdy nie paliły, są ponad 2 razy bardziej narażone na zachorowanie na raka płuc niż osoby niepalące bez POChP. Naukowcy nie są pewni, jaki jest tego związek, ale odkrycie to może prowadzić do lepszych badań przesiewowych i wcześniejszego wykrywania raka płuc u osób z POChP.

Czego naukowcy wciąż nie wiedzą o POChP

POChP była uważana głównie za chorobę męską, ale w ciągu ostatnich dwóch dekad w Stanach Zjednoczonych na POChP umiera więcej kobiet niż mężczyzn. Naukowcy nie są pewni, dlaczego tak się dzieje, ale mają pewne teorie. Być może u kobiet POChP diagnozuje się w późniejszych stadiach choroby. Mogą też być bardziej podatne na negatywne skutki czynników wywołujących POChP, takich jak dym tytoniowy. Nie jest też jasne, czy metody leczenia POChP działają lepiej w przypadku mężczyzn. Oczywiście w ostatnich dziesięcioleciach wzrosła liczba palących kobiet.

Jednak największą zagadką związaną z POChP jest sposób jej leczenia. Naukowcy wciąż starają się znaleźć sposób na powstrzymanie choroby, która pozostaje jedną z głównych przyczyn zgonów w USA.

Radzenie sobie z poważną chorobą, jaką jest POChP, przy jednoczesnym utrzymaniu pracy może być trudne. Dowiedz się, jakie masz prawa jako pracownik i jak współpracować z pracodawcą, aby zachować produktywność, jednocześnie dbając o siebie.

POChP a twoja praca

Jon McKenna

Utrzymanie pracy w przypadku przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) może być trudne. Typowe objawy POChP, takie jak duszności, świszczący oddech i ucisk w klatce piersiowej, mogą stanowić wyzwanie, niezależnie od tego, czy chodzisz między spotkaniami, czy obsługujesz ciężki sprzęt.

Jeśli często masz do czynienia z zaostrzeniami POChP, możesz podjąć działania mające na celu ochronę swobodnego oddychania w pracy oraz zachęcić szefa i współpracowników, aby pomogli ci zachować komfort i produktywność.

Zarządzaj swoim otoczeniem

Jeśli Twoja praca wymaga dużej aktywności fizycznej, zapytaj pulmonologa lub innego lekarza, czy będziesz w stanie ją utrzymać i jakie zmiany mogą być konieczne. Następnie można pracować nad usunięciem lub opanowaniem schorzeń, które mogą utrudniać oddychanie. Wypróbuj poniższe wskazówki:

• Często myj ręce i unikaj tłumów w pracy, aby zmniejszyć ryzyko infekcji i zaostrzenia POChP. Zadbaj także o to, by nie rezygnować ze szczepień.

• Pracuj nad utrzymaniem prawidłowej, wyprostowanej postawy. Jeśli przez cały dzień pochylasz się lub garbisz nad biurkiem, klatka piersiowa nie może się tak bardzo rozszerzyć, aby ułatwić oddychanie. Warto poprosić pracodawcę o udostępnienie stanowiska pracy, które umożliwia zmianę pozycji z siedzącej na stojącą.

• Zaplanuj przerwy między spotkaniami, ponieważ rozmowa może być męcząca dla osoby chorej na POChP.

• Staraj się zaplanować wykonywanie ciężkich fizycznie czynności na pory dnia, kiedy masz więcej energii, a także dzielenie dużych zadań na mniejsze, możliwe do wykonania fragmenty.

• Umieść często używane przedmioty w zasięgu ręki, aby zaoszczędzić energię.

• Wygospodaruj w ciągu dnia czas na ćwiczenia aerobowe, np. spacer wokół bloku lub zajęcia ruchowe.

• Spróbuj oddychać przez zaciśnięte usta lub przeponowo, aby odzyskać energię. Techniki te są nauczane w ramach rehabilitacji pulmonologicznej lub może ich nauczyć lekarz.

• Przynieś do swojego miejsca pracy oczyszczacz i osuszacz powietrza. Można sprawdzić, czy pracodawca nie będzie za nie płacił.

• Poproś osoby pracujące w pobliżu, aby nie używały w pracy perfum lub perfumowanych balsamów, ponieważ mogą one podrażniać płuca osoby chorej na POChP.

Udogodnienia w miejscu pracy

Zakładając, że czujesz się wystarczająco dobrze, aby wykonywać swoją pracę, powinieneś jak najszybciej porozmawiać z pracodawcą o udogodnieniach, które pomogą Ci być wydajnym. Co więcej, zgodnie z ustawą Americans with Disabilities Act (Amerykańska Ustawa o Niepełnosprawności), masz prawo poprosić o wprowadzenie racjonalnych udogodnień w firmie zatrudniającej 15 lub więcej osób, jeśli POChP w znacznym stopniu ogranicza twoją zdolność do wykonywania pracy w obecnym środowisku.

Zapytaj swojego przełożonego, czy możesz:

• Praca w domu przez kilka dni w tygodniu lub na stałe, w razie potrzeby

• Elastyczny harmonogram w przypadku wizyt u lekarza

• Pracuj w dobrze wentylowanym środowisku, wolnym od kurzu, dymu i oparów

• Korzystaj ze stanowiska pracy w pobliżu drzwi budynku i miejsca parkingowego w pobliżu wejścia

• Należy z wyprzedzeniem informować o wszelkich działaniach generujących pył, takich jak budowa lub sprzątanie

Jeśli Twoja praca jest ciężka fizycznie, możesz poprosić szefa o zmianę zadań lub zmianę pracy na mniej fizyczną. Jeśli POChP utrudnia prowadzenie wielu rozmów z klientami, może to skłonić cię do poproszenia o zmianę.

Urlop chorobowy

Badania wykazują, że osoby chore na POChP muszą brać więcej zwolnień z pracy niż przeciętni pracownicy. Nie jest to zaskoczeniem. Jeśli wykorzystałeś już swój czas wolny i zwolnienie lekarskie na cały rok, a objawy POChP sprawiają, że praca, nawet w domu, jest zbyt trudna, nadal masz możliwość. Zgodnie z federalną ustawą Family and Medical Leave Act (FMLA), możesz ubiegać się o urlop w wymiarze do 12 tygodni rocznie w firmie zatrudniającej 50 lub więcej osób, jeśli pracujesz w niej od roku.

Czas spędzony na urlopie FMLA jest bezpłatny, ale nie można zostać zwolnionym lub pozbawionym poprzedniej pracy z powodu nieobecności. Firma nie może przestać płacić swojej części ubezpieczenia zdrowotnego. Dobrą praktyką jest powiadomienie pracodawcy z co najmniej 30-dniowym wyprzedzeniem i podanie powodu, dla którego potrzebujesz urlopu. Jeśli pracodawca tego zażąda, będziesz musiał dostarczyć list od lekarza. Powinieneś też mieć plan, co się stanie po zakończeniu urlopu FMLA.

Ubezpieczenie od niepełnosprawności

Czasami osoba chora na POChP po prostu nie może kontynuować pracy. W swoim internetowym podręczniku Blue Book, Social Security Administration (Administracja Ubezpieczeń Społecznych) uznaje POChP za potencjalną niepełnosprawność. Oznacza to, że można ubiegać się o rentę inwalidzką, która pomoże pokryć koszty utrzymania.

Jednak samo stwierdzenie, że chorujesz na POChP lub regularnie potrzebujesz maski do oddychania, nie wystarczy. Potrzebne będą notatki lekarskie i dokumentacja wskazująca, dlaczego tlen jest niezbędny, a także wyniki badań krwi i testów oddechowych oraz inna dokumentacja medyczna. Warto zatrudnić adwokata, który specjalizuje się w rozpatrywaniu wniosków o rentę inwalidzką.

Zachowanie produktywności przy POChP

Problemy z oddychaniem wynikające z POChP stwarzają trudności w wykonywaniu wszelkiego rodzaju prac, których nie należy minimalizować. Istnieje jednak wiele wskazówek, taktyk i zasobów, które pozwolą ci cieszyć się satysfakcjonującą pracą, gdy radzisz sobie z POChP. Należy z nich w pełni korzystać.

POChP ma niektóre z tych samych objawów, co przeziębienie, grypa i zapalenie płuc. Dowiedz się, co je łączy i w jaki sposób POChP zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji układu oddechowego.

Osoby cierpiące na POChP są bardziej narażone na przeziębienia, grypę i zapalenie płuc. Infekcje te zwykle pogarszają objawy POChP i mogą dodatkowo uszkodzić płuca.

Podczas gdy większość infekcji dróg oddechowych jest wywoływana przez wirusy lub bakterie, główną przyczyną POChP jest palenie tytoniu.

Objawy POChP

Wiele z objawów POChP przypomina objawy infekcji dróg oddechowych. Należą do nich:

• Duszność

• Kichanie lub świszczący oddech

• Cieknący nos

• Ucisk w klatce piersiowej

• Kaszel

• Zmęczenie

POChP może jednak powodować również takie objawy:

• Opuchliznę stóp, kostek lub nóg

• Nawroty choroby, w których objawy nasilają się przez kilka dni, a następnie ustępują

• Utrata masy ciała (w późniejszych stadiach)

• Niebieski odcień na ustach i paznokciach

Objawy infekcji dróg oddechowych zwykle ustępują w ciągu kilku dni lub tygodni. Jednak bez leczenia POChP zwykle pogarsza się z czasem.

POChP i przeziębienia

Przeziębienia są wywoływane przez wirusy, które przenoszą się z człowieka na człowieka. Najczęściej występują w okresie zimowym i wiosennym. Objawy obejmują:

• Ból gardła

• Katar

• Kaszel

• Kichanie

• Ból głowy i bóle ciała

Przeziębienia są jedną z najczęstszych przyczyn zaostrzeń POChP. W przypadku zachorowania na POChP i przeziębienia nie należy przerywać przyjmowania leków na POChP. Przed zastosowaniem leków na przeziębienie dostępnych bez recepty należy zapytać lekarza. Jeśli nie poczujesz się lepiej w ciągu 7-10 dni, zgłoś się do lekarza.

POChP i grypa

Grypa to infekcja wywołana przez wirus grypy. Objawy grypy zwykle zaczynają się nagle. Mogą wystąpić:

• Gorączka

• Ból gardła

• Kaszel

• Katar lub duszność w nosie

• Ból głowy i bóle ciała

• Zmęczenie

U chorych na POChP zachorowanie na grypę zwiększa ryzyko wystąpienia zapalenia płuc. Jest też bardziej prawdopodobne, że trafisz do szpitala. Należy co roku zaszczepić się przeciw grypie i podjąć inne kroki zapobiegające grypie, takie jak częste mycie rąk i unikanie osób chorych.

Jeśli zachorujesz na grypę, lekarz może przepisać Ci leki przeciwwirusowe, które pomogą Ci szybciej wrócić do zdrowia.

POChP i zapalenie oskrzeli

Zapalenie oskrzeli występuje wtedy, gdy w przewodach doprowadzających powietrze do i z płuc (oskrzelikach) dochodzi do zapalenia i podrażnienia. Często rozwija się po przeziębieniu lub grypie.

Do jego objawów należą:

• Kaszel, zwykle z domieszką śluzu

• Ból gardła

• Katar lub duszność w nosie

• Ból głowy i bóle ciała

• Zmęczenie

Zapalenie oskrzeli może być ostre (przejściowe) lub przewlekłe (długotrwałe). Ostre zapalenie oskrzeli zazwyczaj ustępuje po około 3 tygodniach. Czasami mogą być potrzebne antybiotyki, aby pomóc w wyzdrowieniu.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli to rodzaj POChP, zwykle spowodowany paleniem tytoniu. Lekarze uznają zapalenie oskrzeli za przewlekłe, jeśli masz kaszel ze śluzem przez większość dni przez co najmniej 3 miesiące w roku, przez 2 lata z rzędu.

POChP i zapalenie płuc

Zapalenie płuc to infekcja płuc, najczęściej wywoływana przez bakterie. Powoduje ono podrażnienie maleńkich woreczków powietrznych w płucach i wypełnienie ich śluzem. Objawy mogą wystąpić szybko lub powoli, w ciągu kilku dni. Obejmują one:

• Ból w klatce piersiowej

• Kłopoty z oddychaniem

• Kaszel

• Gorączka, pocenie się lub dreszcze

• Zmęczenie

• Szybsze bicie serca

• Utrata apetytu

Osoby chore na POChP są w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na zapalenie płuc, zwłaszcza w starszym wieku. Osoby w wieku powyżej 65 lat, które chorują na POChP, są prawie ośmiokrotnie bardziej narażone na zapalenie płuc niż osoby w tym samym wieku bez POChP.

Dzieje się tak dlatego, że POChP powoduje zapalenie dróg oddechowych, co sprawia, że są one bardziej podatne na infekcje. Z tego samego powodu osoby cierpiące na POChP są bardziej narażone na poważne problemy związane z zapaleniem płuc, a powrót do zdrowia trwa dłużej.

CDC zaleca, aby osoby z chorobami płuc otrzymały szczepionkę przeciwko pneumokokom, aby zapobiec zapaleniu płuc, zwłaszcza w wieku powyżej 65 lat.