Lekarz mówi ci.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc jest stanem ciągłym. Jednak czasami może dojść do zaostrzenia POChP. Dowiedz się, jakie są tego objawy i co należy w takiej sytuacji zrobić.

W przypadku takiego zaostrzenia lekarz lub pielęgniarka mogą określić je jako zaostrzenie.

Zaostrzenie może powodować złe samopoczucie. Poważne zaostrzenie może spowodować pobyt w szpitalu i zaostrzenie POChP. Dlatego im mniej zaostrzeń, tym lepiej.

W przypadku zaostrzenia POChP kluczowa jest świadomość. Pacjent wie, jak się czuje w ciągu typowego dnia, jak oddycha i jak często kaszle.

Jeśli w płucach pojawi się infekcja lub coś innego je podrażni – na przykład bierne palenie – może dojść do zaostrzenia choroby.

Oznaki zaostrzenia POChP

Pacjent może mieć problemy z oddychaniem, świszczeć i kaszleć częściej niż zwykle. Do innych objawów należą:

• Zmęczenie

• Gorączka

• Drapanie w gardle lub inne objawy przeziębienia

• Odkrztuszanie większej ilości śluzu niż zwykle lub jego zabarwienie na zielono, brązowo lub krwisto

• Opuchnięte kostki

• Dezorientacja

• Nietypowa senność

Co robić w przypadku wystąpienia objawów gorączki?

Najlepiej, jeśli lekarz udzielił Ci instrukcji, jak należy postępować i zaopatrzył Cię w inhalator oraz zestaw leków ratunkowych. W takim przypadku należy postępować zgodnie z instrukcjami.

Oto kilka wskazówek, które pomogą Ci ocenić, jak poważne jest zaostrzenie choroby i jakie działania należy podjąć:

• Łagodny – masz większą niż zwykle zadyszkę, ale nie kaszlesz więcej niż zwykle. W takim przypadku należy skorzystać z inhalatora.

• Umiarkowany – inhalator nie pomaga lub kaszel jest silniejszy niż zwykle. Należy zażyć lek w opakowaniu ratunkowym i skontaktować się z lekarzem.

• Ciężki – stan pacjenta pogarsza się pomimo przyjmowania leków lub wystąpiła gorączka. Niezwłocznie zadzwoń do swojego gabinetu lekarskiego. Jeśli nie możesz czekać na lekarza, zadzwoń pod numer 911.

Oznaki sytuacji kryzysowej

Niektóre zaostrzenia są tak poważne, że należy natychmiast wezwać pogotowie ratunkowe. Oto kilka takich objawów:

• Bóle w klatce piersiowej.

• Twoje usta lub palce stają się niebieskie.

• Masz bardzo krótki oddech.

• Nie możesz jasno myśleć lub jesteś zdenerwowany.

• Czujesz się senny.

Czynniki wywołujące zaognienie

Oto niektóre z czynników, które mogą pogorszyć stan POChP i wywołać zaostrzenie:

• Smog i inne rodzaje zanieczyszczeń powietrza

• Dym papierosowy lub cygarowy

• Silne opary perfum i innych produktów zapachowych

• Zimne powietrze lub gorące, wilgotne powietrze

• Ambrozja i inne pyłki, które wywołują alergie

Wskazówki, jak zapobiegać zaostrzeniom

Ponieważ infekcje lub inne czynniki, które podrażniają płuca, zwykle powodują zaostrzenia, należy się przed nimi chronić.

Zacznij od swojego stylu życia, ponieważ zdrowszy organizm ma największe szanse na zwalczenie zarazków. Jedz pożywne jedzenie. Ćwicz. Dbaj o odpowiednią ilość snu. Ponadto:

• Często myj ręce. Przenoszą one zarazki z przedmiotów, których dotykasz. Staraj się nie dotykać oczu, nosa ani ust, ponieważ w ten sposób zarazki mogą przedostać się do organizmu.

• Co roku zaszczep się przeciwko grypie. Zapytaj także swojego lekarza o szczepionkę chroniącą przed zapaleniem płuc.

• Noś przy sobie własny długopis. W ten sposób, jeśli będziesz musiał wypełnić dokumenty w gabinecie lekarskim lub w innym miejscu, nie będziesz miał do czynienia z tym samym długopisem, co inni ludzie.

• Pojawiaj się na wszystkich wizytach lekarskich. Rób to nawet wtedy, gdy czujesz się dobrze.

• Jeśli to możliwe, trzymaj się z dala od tłumów. Jest to szczególnie ważne w sezonie przeziębień i grypy.

• Staraj się unikać perfum i zapachów domowych środków czystości. Jeśli tylko możesz, kupuj produkty bezzapachowe.

• Unikaj biernego palenia. A jeśli palisz – co jest przyczyną wielu przypadków POChP – poproś lekarza o pomoc w rzuceniu nałogu.

• Zachowaj ostrożność podczas przebywania na świeżym powietrzu. Jeśli przeszkadza ci zimne powietrze, podciągnij szalik wokół ust i nosa i oddychaj przez nos. W czasie gorącej i wilgotnej pogody należy pozostać w pomieszczeniach z klimatyzacją.

Miej plan

Bez względu na to, jak bardzo jesteś ostrożny, POChP może się ujawnić wcześniej czy później. Bądź przygotowany. Poproś lekarza o pomoc w opracowaniu planu działania, który będzie dla Ciebie wskazówką.

Plan ten powinien odpowiadać potrzebom pacjenta i zależeć od występujących u niego objawów. Aby zorientować się, jak może on wyglądać, na stronie internetowej Kanadyjskiego Stowarzyszenia Chorób Płuc (Canadian Lung Association), w części poświęconej POChP, można zobaczyć pusty formularz planu. W planie powinny znaleźć się takie informacje, jak:

• jaki jest twój specjalny lek na zaostrzenie objawów i kiedy go stosować

• Jeśli masz inhalator lub tlen, kiedy należy go używać lub używać go częściej

• Skąd będziesz wiedział, że nadszedł czas, aby wezwać lekarza lub pogotowie ratunkowe

Pamiętaj, że kiedy zaczynasz się źle czuć, musisz potraktować to poważnie.

Zaostrzenia są główną przyczyną niepełnosprawności u osób z POChP. Jeśli jednak podejmiesz odpowiednie środki ostrożności, możesz kontynuować swoją działalność.

Dowiedz się o objawach, badaniach i leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) w stadium III (ciężkim).

Jakie są objawy?

Jeśli jesteś w III stadium POChP, zazwyczaj pojawiają się takie problemy, jak:

• Częstsze zaostrzenia choroby

• Częstsze duszności

• Łatwiejsze męczenie się

• Gorszy kaszel i więcej śluzu

Mogą również wystąpić:

• Częste przeziębienia

• Opuchlizna kostek, stóp i nóg

• Uczucie napięcia w klatce piersiowej

• Problemy z wykonaniem głębokiego oddechu

• Świszczący oddech, szybkie oddychanie i inne problemy z oddychaniem podczas wykonywania podstawowych czynności

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską:

• Szybsze niż zwykle bicie serca

• Trudności z łapaniem oddechu lub mówieniem

• Usta lub paznokcie stają się niebieskie lub szare

• Sprawianie wrażenia, że jest nieprzytomny lub mało czujny (Twoi bliscy mogą zwracać na to uwagę).

W jaki sposób lekarz przeprowadza testy na obecność stadium III?

Badanie spirometryczne, podobne do tego, które wykonano przy pierwszym rozpoznaniu POChP, wykaże, czy stan pacjenta się zmienia. Jeśli badanie wykaże, że natężona objętość wydechowa (FEV1) wynosi od 30% do 49%, pacjent znajduje się w III stadium choroby.

Mogą być wykonywane także inne badania, które pomogą ukierunkować leczenie. Na przykład sprawdzenie poziomu tlenu we krwi może wykazać, że pomocna może być tlenoterapia.

Jak leczy się tę chorobę?

Podobnie jak w przypadku stadium II, pacjent będzie nadal stosował leki rozszerzające oskrzela, które ułatwiają oddychanie. Nadal będziesz mieć plan rehabilitacji pulmonologicznej, w ramach którego otrzymasz dostosowane do Twoich potrzeb porady dotyczące ćwiczeń fizycznych i innych kwestii związanych ze stylem życia. Może być konieczne częstsze stosowanie sterydów i antybiotyków w celu opanowania zaostrzeń choroby.

Aby pomóc pacjentowi lepiej oddychać, może on rozpocząć tlenoterapię. Tlen jest wdychany przez maskę lub małe rurki umieszczone tuż przy nosie. Początkowo tlen może być podawany tylko w określonych porach, ale od tego momentu jego ilość jest zwykle zwiększana.

Do jakich innych problemów może prowadzić etap III?

W fazie III problemem może stać się utrata wagi. Dzieje się tak dlatego, że kiedy jesteś zmęczony i brakuje ci tchu, możesz stracić ochotę na jedzenie.

Może to spowodować powstanie trudnego cyklu. Jeśli nie otrzymujesz potrzebnych składników odżywczych, objawy mogą się nasilić. Jest też bardziej prawdopodobne, że zachorujesz na choroby takie jak przeziębienie czy grypa. Wszystko to może oznaczać, że masz ochotę jeść jeszcze mniej.

Ponieważ aktywność fizyczna staje się coraz trudniejsza, ucierpieć może także ogólny stan zdrowia fizycznego i psychicznego. POChP może prowadzić do takich schorzeń, jak anemia, niewydolność serca i osteoporoza.

Życie z POChP

Podobnie jak w przypadku wcześniejszych etapów choroby, rzucenie palenia nadal robi wielką różnicę.

Pomocne jest także:

Być gotowym na nagłe wypadki. W przypadku poważnego zaostrzenia choroby dobrze jest mieć pod ręką telefon i leki. Upewnij się, że masz numery telefonów do swojego lekarza lub szpitala. Należy też prowadzić aktualną listę przyjmowanych leków, aby móc ją przekazać każdemu lekarzowi, który będzie się leczył.

Utrzymuj prawidłową wagę. Jeśli tracisz na wadze, poinformuj o tym swojego lekarza i dietetyka. Zazwyczaj najlepiej jest:

• Unikać cukru i spożywać pokarmy bogate w białko i tłuszcz, np. sery z pełnego mleka.

• Wybieraj pokarmy bogate w błonnik, takie jak owoce, warzywa, fasola i pełne ziarna.

• Jedz 5-6 mniejszych posiłków zamiast trzech dużych.

• Stosuj pokarmy, które są łatwiejsze do przeżucia.

Może to również pomóc w:

• Żuć powoli i nie spieszyć się z kolejnymi kęsami.

• Trzymaj jedzenie w zasięgu ręki, abyś nie musiał się wysilać, aby je zdobyć.

• Zachowaj picie do czasu po jedzeniu, aby nie zatruć się płynami.

• Odpocznij przed jedzeniem.

Bądź aktywny. Zawsze konsultuj się z lekarzem, aby ustalić, co jest dla Ciebie bezpieczne. Jeśli używasz tlenu, będziesz go potrzebował także podczas ćwiczeń.

Może Ci się wydawać, że jesteś zbyt chory lub nie masz tchu, aby cokolwiek robić, ale możesz zacząć powoli i stopniowo zwiększać wysiłek. Nie trzeba się forsować. Wystarczy umiarkowany wysiłek fizyczny.

Można przeforsować uczucie zmęczenia lub drżenia, ale w takim przypadku należy przerwać lub unikać ćwiczeń:

• Ból w klatce piersiowej

• Gorączka lub angina w gardle

• Ból nogi, którego przyczyny nie jesteś pewien

• Rozstrój żołądka

Zachowaj bezpieczeństwo dzięki tlenoterapii. Gdy w pobliżu znajduje się tlen, poważnym zagrożeniem jest pożar. Należy pamiętać o następujących kwestiach:

• Unikaj balsamów i kremów z wazeliną. Stosuj raczej te na bazie wody.

• Zachowaj ostrożność w pobliżu źródeł ciepła, takich jak kuchenki i grzejniki.

• Nie należy palić tytoniu podczas pobierania tlenu lub w pobliżu zbiornika.

• Trzymaj się z dala od otwartego ognia, np. zapałek i świec.

Dowiedz się, jakich objawów należy szukać w I stadium POChP, jakie badania mogą być potrzebne i jakie leczenie może pomóc.

Zanim pojawią się wyraźne objawy, choroba może już uszkodzić płuca. Jeśli więc istnieje podwyższone ryzyko zachorowania na POChP, warto zwracać uwagę na wczesne objawy. Najbardziej narażone na zachorowanie są osoby, które obecnie lub w przeszłości paliły papierosy.

Na żadnym etapie choroby nie ma lekarstwa, ale im wcześniej się ją wykryje, tym szybciej można rozpocząć leczenie. Daje to największe szanse na spowolnienie rozwoju choroby i utrzymanie dobrej jakości życia przez jak najdłuższy czas.

Jakie są objawy?

Być może nie masz żadnych objawów, a przynajmniej takich, które przykuwają twoją uwagę. W rzeczywistości większość ludzi dowiaduje się, że ma POChP dopiero w późniejszym stadium choroby.

Często zaczyna się od dokuczliwego kaszlu. Może on być suchy lub wydzielać śluz, który jest przezroczysty, biały, żółty lub zielony. Może też pojawić się brak tchu, zwłaszcza gdy pacjent się forsuje.

Na tym etapie objawy mogą nie wydawać się niczym nadzwyczajnym. Można sądzić, że są one po prostu związane z wiekiem lub że nie jest się już tak sprawnym jak kiedyś.

Jednak duszności i ciągły kaszel to nie są rzeczy, które należy ignorować. Jeśli je masz, skonsultuj się z lekarzem.

Jak lekarz może to sprawdzić?

Lekarz zapyta o historię zdrowia pacjenta i jego rodziny. Przeprowadzone zostanie badanie fizykalne, choć często nie wykazuje ono zbyt wiele, dopóki choroba nie jest bardziej zaawansowana.

Następnie konieczne będzie wykonanie kilku badań. Te same badania mogą być stosowane w każdym stadium choroby:

Spirometria. Jest to proste badanie oddechu, które pozwala stwierdzić, czy masz POChP i w jakim stadium się ona znajduje.

Należy wziąć głęboki wdech i mocno dmuchnąć w rurkę, która jest podłączona do urządzenia zwanego spirometrem. Następnie należy wdmuchnąć lek, który pomoże otworzyć drogi oddechowe i ponownie dmuchnąć w rurkę.

Badanie wykaże, że:

• ile powietrza wydychasz, co nazywane jest natężoną pojemnością życiową (FVC)

• Ile powietrza wydostało się w ciągu pierwszej sekundy, nazywamy to natężoną objętością wydechową (FEV1)

Na podstawie tych wyników lekarz tworzy trzecią liczbę, która mówi o tym, jak dobrze pracują płuca. Jeśli liczba ta jest mniejsza niż 70%, oznacza to, że pacjent ma POChP.

Wskaźnik FEV1 określa stopień zaawansowania choroby. Jeśli wynosi ona 80% lub więcej, pacjent znajduje się w stadium I.

Aby uzyskać więcej informacji, pacjent może zostać poddany kilku innym badaniom, takim jak

Test na niedobór alfa-1-antytrypsyny (AAt). Lekarz sprawdza krew w poszukiwaniu problemu w genach, który może powodować POChP. Badanie to zostanie prawdopodobnie wykonane, jeśli pacjent ma mniej niż 45 lat i POChP występuje w jego rodzinie.

Zdjęcie rentgenowskie lub tomograficzne klatki piersiowej. Może ono wykazać, czy masz rozedmę płuc, która jest objawem POChP. Pozwala także wykluczyć inne choroby, takie jak rak płuc.

Więcej badań płuc. Dowiedzenie się, ile powietrza są w stanie pomieścić płuca i jak dobrze pobierają tlen, może dostarczyć więcej szczegółów na temat POChP.

Test 6-minutowego marszu. Test ten określa odległość, jaką można pokonać w ciągu 6 minut, co pozwala ocenić, jak dużo ćwiczeń można bezpiecznie wykonywać.

Testy sprawdzające zawartość gazów we krwi. Poziom tlenu i dwutlenku węgla we krwi daje więcej informacji na temat pracy płuc.

Jak leczy się tę chorobę?

Lekarz może podać lek, który należy wdychać, zwany krótko działającym lekiem rozszerzającym oskrzela, znany także jako inhalator „szybko działający” lub „ratunkowy”. Rozluźnia on mięśnie w drogach oddechowych, ułatwiając oddychanie. Zażywa się go, gdy potrzebna jest ulga w kaszlu i duszności.

Na każdym etapie POChP lekarz prawdopodobnie zasugeruje, aby:

Szczepienia przeciwko grypie i zapaleniu płuc. Choroby te są szczególnie niebezpieczne w przypadku POChP.

Dbać o aktywność fizyczną. Lekarz może pomóc w ustaleniu, co jest dla pacjenta bezpieczne. Może to być trudne, ale ruch wzmacnia mięśnie, które pomagają w oddychaniu. Ponadto jest to ważne dla ogólnego stanu zdrowia.

Rzuć palenie. Jest to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić, aby zapobiec pogorszeniu się POChP. Nigdy nie jest za późno, nawet w zaawansowanym stadium choroby.

Do jakich innych problemów może prowadzić POChP?

Osoby chore na POChP są bardziej narażone na przeziębienia, grypę i inne podobne choroby. Mogą one także w krótkim czasie znacznie pogorszyć objawy POChP. Możesz mieć trudności ze złapaniem oddechu, odczuwać ucisk w klatce piersiowej i nasilać kaszel. W takich przypadkach należy skontaktować się z lekarzem. Może być potrzebne więcej leków, aby pomóc w przejściu przez ten okres.

Aby dowiedzieć się, czy pacjent choruje na POChP, należy obserwować objawy i skonsultować się z lekarzem. Konieczne może być także wykonanie kilku badań, ale wiele z nich jest bezbolesnych lub wymaga pobrania próbki krwi.

• Rozedma płuc (uszkodzenie woreczków powietrznych w płucach)

• Przewlekłe zapalenie oskrzeli (trwający stan zapalny przewodów doprowadzających powietrze do płuc)

• Przewlekła obturacyjna astma? (astma, która nie ustępuje)

Wszystkie one utrudniają oddychanie i z czasem się pogarszają.

Aby mieć pewność, że pacjent jest chory na POChP, należy udać się do lekarza. Dzieje się tak dlatego, że w celu postawienia diagnozy należy wziąć pod uwagę pewne kwestie, ponieważ POChP może odzwierciedlać objawy innych chorób.

Postawienie diagnozy

Po pierwsze, lekarz będzie chciał poznać historię choroby, ewentualne przypadki POChP w rodzinie, a także objawy występujące u pacjenta i czas ich trwania.

Najważniejszymi objawami POChP są duszności, kaszel, który nie ustępuje, oraz gęsty, często kolorowy śluz (flegma), który się wykrztusza.

Inne objawy, zwłaszcza w późniejszych stadiach choroby, mogą obejmować:

• uczucie napięcia w klatce piersiowej

• Mniejsza zdolność do pozostawania aktywnym

• Mniejsza aktywność seksualna

• Przyrost masy ciała (ponieważ nie można być tak aktywnym)

• Utrata wagi (z powodu problemów z oddychaniem podczas jedzenia)

• Objawy, które nasilają się rano (typowe dla POChP)

Podczas oceny pacjenta lekarz z pewnością będzie chciał dowiedzieć się o wszystkich tych objawach. Powinien również dowiedzieć się o paleniu tytoniu przez pacjenta lub inne osoby w jego domu, ponieważ palenie jest największym czynnikiem ryzyka POChP. Czynnikiem ryzyka POChP jest także długotrwałe narażenie na działanie spalin, zanieczyszczeń lub kurzu.

Należy jednak pamiętać, że we wczesnym stadium choroby pacjent może nie mieć żadnych objawów. Objawy mogą też być bardzo subtelne – jak na przykład większe zmęczenie przy wykonywaniu podstawowych czynności, takich jak chodzenie po schodach czy przynoszenie zakupów.

Lekarz może być szczególnie zainteresowany takimi objawami, jeśli pogarszają się one powoli w miarę upływu czasu, bez wyraźnej przyczyny. Jeśli lekarz podejrzewa POChP, prawdopodobnie zbada oddech pacjenta za pomocą specjalnego urządzenia do pomiaru przepływu powietrza, zwanego spirometrem. W ustaleniu rozpoznania może pomóc także zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i inne badania (patrz poniżej).

Ważne jest, aby jak najszybciej zdiagnozować POChP, ponieważ mimo że obecnie nie ma lekarstwa, wczesne leczenie może w znacznym stopniu spowolnić postęp choroby.

Testy na POChP

W ustaleniu rozpoznania POChP może pomóc szereg badań. Ujawniają one objawy POChP i pomagają wykluczyć objawy innych chorób, które mogą być mylone z POChP. Badania te obejmują:

Badanie klatki piersiowej. Lekarz obejrzy klatkę piersiową wzrokowo i osłucha ją stetoskopem. Przyłoży stetoskop do klatki piersiowej i wysłucha wszystkiego, co nietypowe, np. świszczącego oddechu. Może nawet postukać w klatkę piersiową, aby usłyszeć pewne dźwięki. Na podstawie tego, co usłyszysz, lekarz może zalecić wykonanie dodatkowych badań.

Spirometria. Badanie to sprawdza ilość powietrza, jaką pacjent jest w stanie wdychać i wydychać. Jest to najbardziej powszechne badanie czynności płuc i uważane za najlepszy sposób diagnozowania POChP. Badanie jest proste i bezbolesne. Pacjent zostanie poproszony o wzięcie głębokiego oddechu, a następnie będzie mocno dmuchał w ustnik podłączony do niewielkiego urządzenia. Urządzenie to, zwane spirometrem, mierzy szybkość wydmuchiwania powietrza z płuc.

Wyniki mogą powiedzieć, czy masz POChP, nawet jeśli nie wystąpiły jeszcze objawy. Może to również wskazywać na istnienie innego problemu zdrowotnego, takiego jak astma lub niewydolność serca.

Zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej. Jest to obraz klatki piersiowej, w tym serca, płuc i naczyń krwionośnych. Badanie to pozwala stwierdzić, czy w płucach występują problemy, w tym inne choroby, takie jak zapalenie płuc, rak czy niewydolność serca (gdy serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi).

Tomografia komputerowa klatki piersiowej. Również to badanie tworzy obraz klatki piersiowej, ale zawiera więcej szczegółów niż zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej. Badanie to jest również bezbolesne, choć w celu uzyskania wyraźniejszego obrazu klatki piersiowej do żyły w ramieniu może zostać wstrzyknięty barwnik.

Pacjent położy się na stole, który przesuwa się do wnętrza tomografu komputerowego, przypominającego kształtem tunel. Usłyszysz kliknięcia i różne dźwięki, gdy skaner będzie się poruszał wokół Ciebie, aby wykonać zdjęcia. Całe badanie trwa około 30 minut.

Badanie gazometryczne krwi tętniczej. Badanie to pozwala określić ilość tlenu i dwutlenku węgla we krwi. Zostanie pobrana krew, aby laboratorium mogło ją przeanalizować.

Jeśli do krwiobiegu nie dociera wystarczająca ilość tlenu, może to być oznaką POChP lub innych chorób płuc.

Badanie na niedobór alfa-1 antytrypsyny. Badanie to polega na wykryciu białka zwanego AAT, które znajduje się w płucach i krwi.

Białko to pomaga chronić płuca przed chorobami takimi jak POChP. Jednak niektórzy ludzie nie wytwarzają wystarczającej ilości AAT, ponieważ odziedziczyli mutację genetyczną. Osoby, u których brakuje AAT, częściej zapadają na choroby płuc wcześniej niż zwykle, około 30-40 roku życia.

Ta mutacja genetyczna jest rzadka. Lekarz może zasugerować wykonanie tego badania, jeśli w Twojej rodzinie występowały przypadki niedoboru AAT.

Do badania pobiera się małą próbkę krwi z jednej z żył, a następnie sprawdza się poziom AAT.

Jeśli masz rozedmę płuc, istnieje szereg metod leczenia, które mogą spowolnić rozwój choroby i ułatwić oddychanie. lekarz wyjaśnia, jakie są dostępne opcje medyczne i chirurgiczne.

W tym artykule omówiono niektóre z najczęściej stosowanych metod leczenia. To, które z nich zaleci lekarz, zależy od stopnia nasilenia objawów.

Leki rozszerzające oskrzela

Leki te łagodzą objawy poprzez rozluźnienie mięśni w płucach i rozszerzenie dróg oddechowych. W przypadku leków rozszerzających oskrzela często stosuje się inhalator (dmuchawkę). Dostępne są także w postaci tabletek lub płynów, ale nie działają one tak dobrze jak inhalator i mogą mieć więcej działań niepożądanych.

Istnieją bronchodilatory krótko i długo działające. Leki krótko działające działają szybciej, ale nie działają tak długo. Leki długo działające nie działają tak szybko, ale działają dłużej. Jeśli objawy rozedmy płuc są łagodne, lekarz może zalecić przyjmowanie krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela w okresach zaostrzenia choroby. W miarę nasilania się objawów może być konieczne przyjmowanie codziennych dawek długo działających leków rozszerzających oskrzela.

Leki rozszerzające oskrzela występują w dwóch postaciach:

• Leki antycholinergiczne powstrzymują mięśnie wokół dróg oddechowych przed zaciśnięciem. Ułatwiają także usuwanie śluzu z płuc.

• Beta-agoniści rozluźniają mięśnie wokół dróg oddechowych.

Lekarz może przepisać krótko działające beta-agonistyczne leki przeciwbólowe tylko wtedy, gdy są one potrzebne, aby kontrolować objawy. Zaczynają one działać w ciągu 3 do 5 minut i działają przez 4 do 6 godzin. Mogą one jednak powodować przyspieszenie akcji serca. Mogą także powodować drżenie i skurcze rąk, nóg i stóp. Te działania niepożądane mogą wywoływać uczucie niepokoju. To z kolei może utrudniać oddychanie.

Krótko działające leki przeciwcholinergiczne zaczynają działać po około 15 minutach i działają przez 6 do 8 godzin. Długo działające formy tych leków mogą zacząć działać po około 20 minutach i działać nawet do 24 godzin. Najczęstsze działania niepożądane tych leków to suchość w ustach i trudności w sikaniu.

Jeśli masz zaawansowaną rozedmę płuc, lekarz może przepisać długo działające wziewne leki rozszerzające oskrzela. Są one stosowane regularnie, aby otworzyć drogi oddechowe i utrzymać je w stanie otwartym.

Inhibitory PDE-4

Nowsze leki doustne, zwane inhibitorami fosfodiesterazy-4 (PDE-4), również okazały się skuteczne w leczeniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).

W wielu badaniach klinicznych wykazano, że lek PDE-4 Roflumilast poprawia czynność płuc, gdy jest stosowany razem z lekami rozszerzającymi oskrzela. Niektóre badania wykazały, że lek ten powodował również mniejszą liczbę zaostrzeń choroby.

FDA zatwierdziła Roflumilast do stosowania w zapaleniu oskrzeli, a nie w rozedmie płuc, ale te dwie choroby mają często podobne objawy.

Sterydy i leki skojarzone

Sterydy zmniejszają obrzęk i ilość śluzu w drogach oddechowych, co ułatwia oddychanie. Zazwyczaj wdycha się je za pomocą inhalatora.

Z czasem steroidy mogą wywołać poważne skutki uboczne, w tym przyrost masy ciała, cukrzycę, zaćmę, wysokie ciśnienie krwi, osłabienie kości i zwiększone ryzyko infekcji.

Lekarz może zalecić stosowanie steroidów razem z beta-agonistami lub antycholinergicznymi lekami rozszerzającymi oskrzela. Zapewnia to więcej korzyści niż stosowanie któregokolwiek z tych leków osobno. Jest to również łatwiejsze, ponieważ pacjent ma do dyspozycji jeden inhalator zamiast dwóch.

Mucolytics

Leki te pomagają rozrzedzić śluz w płucach, dzięki czemu łatwiej jest go wykrztusić. Badania wykazują, że ich stosowanie może zmniejszyć liczbę zaostrzeń, zwłaszcza w przypadku cięższej rozedmy płuc.

Terapia proteinowa

U niektórych osób występuje dziedziczna postać rozedmy płuc, która jest spowodowana brakiem białka alfa-1 antytrypsyny (AAT). Podawanie AAT we wlewach dożylnych może pomóc w spowolnieniu uszkodzenia płuc.

Tlenoterapia

W miarę postępu rozedmy płuc, pacjent może potrzebować dodatkowej dawki tlenu, aby ułatwić sobie samodzielne oddychanie. Lekarz zaleci, jakiej ilości tlenu potrzebujesz i kiedy powinieneś go przyjmować. Tlen można podawać w jeden z trzech następujących sposobów:

• Koncentrator tlenu. Urządzenie to usuwa z powietrza inne gazy i podaje prawie czysty tlen. (Powietrze normalnie zawiera 21% tlenu).

• Układ ciekły. Jest to superchłodzony, czysty tlen przechowywany w kanistrze przypominającym termos.

• Butle z tlenem. Zawierają one 100% tlenu, przechowywanego pod wysokim ciśnieniem w dużych lub małych pojemnikach przypominających zbiorniki.

Szczepionki

Szczepionka przeciw grypie nie leczy bezpośrednio rozedmy płuc, ale lekarze zalecają, aby szczepić się nią co roku. Zaleca się także szczepienie przeciwko zapaleniu płuc co 5-7 lat, aby zapobiec infekcji. Osoby z rozedmą płuc mają większe szanse na wystąpienie poważnych problemów związanych z grypą i zapaleniem płuc.

Chirurgia

W przypadku poważniejszych przypadków rozedmy płuc istnieje wiele różnych rodzajów operacji. Należą do nich:

• Operacja zmniejszenia objętości płuc (LVRS). Podczas tego zabiegu chirurg usuwa część jednego lub obu płuc. Celem jest usunięcie niedziałających worków powietrznych, aby ułatwić oddychanie. Jest to poważna operacja, dlatego przed jej przeprowadzeniem serce musi być zdrowe, a pozostałe płuca muszą być zdrowe. Przed operacją konieczne jest także rzucenie palenia i odbycie programu rehabilitacji pulmonologicznej.

• Bullektomia. W rzadkich przypadkach woreczki powietrzne w płucach spowodowane rozedmą powiększają się i mogą uciskać zdrowe części płuc. Takie przerośnięte woreczki nazywane są bullae. Bullektomia jest operacją mającą na celu ich usunięcie.

• Przeszczep płuc. Przeszczep płuc jest możliwy w najcięższych przypadkach. Jest to operacja trwająca od 6 do 10 godzin, po której pacjent przebywa w szpitalu od 8 do 21 dni – o ile nie wystąpią żadne komplikacje. Dwa największe zagrożenia związane z operacją to zakażenie i odrzucenie przeszczepionego narządu.

Nowe metody leczenia na horyzoncie

Naukowcy opracowują sposoby leczenia ciężkich przypadków rozedmy płuc bez konieczności przeprowadzania poważnych zabiegów chirurgicznych. Należą do nich:

• Zastawki jednokierunkowe. W tym zabiegu lekarz umieszcza zastawki w chorych częściach płuc. Zastawki blokują przepływ powietrza i śluzu do tych obszarów, dzięki czemu zdrowe obszary płuc mogą lepiej funkcjonować.

• Leczenie cewką zmniejszającą objętość płuc (LVRC). Lekarz wprowadza do płuc wyprostowane spirale niklowo-tytanowe. Działają one jak sprężyna, która ściąga chore obszary, powodując ich zmniejszenie. Podobnie jak w przypadku zastawki jednokierunkowej, celem jest umożliwienie zdrowym częściom płuc lepszej pracy.

• Bronkoskopowa ablacja parą wodną (BVTA). Zabieg ten polega na zmniejszeniu objętości płuc poprzez zastosowanie podgrzanej pary wodnej, która powoduje bliznowacenie. Jest przeznaczony dla osób z ciężką rozedmą górnych płatów płuc.

• Pomostowanie dróg oddechowych. Lekarze umieszczają stent lub rurkę w ciężko chorych drogach oddechowych, umożliwiając w ten sposób wydostanie się powietrza uwięzionego w płucach. Stent zawiera również lek paklitaksel, który hamuje wzrost tkanki wewnątrz dróg oddechowych.

• Ukierunkowane odnerwienie płuc (TLD). Naukowcy rozważają również usunięcie za pomocą tej procedury niektórych nerwów wokół dróg oddechowych. Zabieg ten jest ukierunkowany na nerwy, które powodują skurcze mięśni i nadmierną produkcję śluzu. W niewielkim badaniu pilotażowym wykazano, że TLD jest bezpieczna. Pacjenci odczuwali poprawę, ale naukowcy twierdzą, że konieczne są dalsze badania nad tą techniką.

Dowiedz się, jak leki, tlenoterapia i terapia pulmonologiczna mogą pomóc Ci poczuć się lepiej i łatwiej oddychać, jeśli cierpisz na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.

Jeśli u pacjenta występuje choroba o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim, lekarz wspólnie z nim dobierze odpowiednią dla niego terapię. Leki, tlenoterapia i rehabilitacja pulmonologiczna to tylko niektóre z narzędzi, z których można skorzystać, aby uzyskać pomoc.

Leki

Lekarz prawdopodobnie przepisze więcej niż jeden lek na raz. Trzy główne rodzaje leków stosowanych w POChP to leki rozszerzające oskrzela, steroidy i leki doustne.

Rozluźniają one mięśnie kontrolujące drogi oddechowe, co ułatwia przepływ powietrza do i z płuc.

Zazwyczaj leki rozszerzające oskrzela przyjmuje się za pomocą inhalatora lub nebulizatora – urządzenia, które zamienia lek w mgiełkę, którą się wdycha. W ten sposób leki trafiają bezpośrednio do płuc.

Niektóre rodzaje tych leków są nazywane „krótko działającymi”, co oznacza, że działają przez 4 do 6 godzin. Stosuje się je, gdy tylko nasilą się objawy, takie jak duszność.

Dłużej działająca wersja leku działa przez co najmniej 12 godzin. Lek należy przyjmować regularnie, a nie tylko wtedy, gdy jest potrzebny. Większość osób z zaawansowaną POChP przyjmuje oba rodzaje leków.

Istnieją leki rozszerzające oskrzela w postaci tabletek, ale mają one albo skutki uboczne, albo ograniczone korzyści, więc lekarze nie zalecają ich często.

Zmniejszają obrzęk dróg oddechowych, co ułatwia oddychanie. Podobnie jak w przypadku leków rozszerzających oskrzela, leki te są zazwyczaj podawane w formie inhalacji.

Steroidy przyjmuje się razem z lekami rozszerzającymi oskrzela. Czasami lekarz może zaproponować połączenie dwóch lub trzech leków w jednym inhalatorze. Jeśli leki te nie pomagają, lekarz poprosi o wypróbowanie innych kombinacji lub dawek. Tabletki steroidowe mogą być stosowane przez ograniczony czas, aby pomóc w zaostrzeniach.

Leki doustne. Roflumilast jest lekiem doustnym przyjmowanym regularnie, który może być stosowany w leczeniu ciężkiej postaci POChP. Może on zmniejszyć częstość występowania lub ciężkość zaostrzeń.

Tlenoterapia

Nawet przy stosowaniu leków mogą wystąpić objawy takie jak świszczący oddech, kaszel, trudności ze złapaniem oddechu i uczucie zmęczenia. W takich sytuacjach pomocny może być dodatkowy tlen.

Niektórzy ludzie biorą dodatkowy tlen przez cały czas, inni tylko przez pewien czas. Jest on dostępny w przenośnym kanistrze. Wdycha się go przez maskę na twarz lub zatyczki do nosa.

Jeśli spróbujesz terapii tlenowej, może ona nie tylko złagodzić objawy choroby, ale także pomóc ci żyć dłużej.

Chirurgia

Jeśli leki i terapia nie pomagają w prawidłowym oddychaniu, lekarz może zaproponować zabieg chirurgiczny. Nie jest to metoda dla wszystkich, ale dla niektórych osób jest przydatna.

Istnieją cztery główne rodzaje operacji:

POChP powoduje pękanie ścian małych worków powietrznych w płucach. W takiej sytuacji tworzą się większe worki, które nie radzą sobie tak dobrze z wdychanym powietrzem. W płucach tworzą się duże kieszenie powietrzne zwane „bullae”.

Aby rozwiązać ten problem, lekarz może zasugerować operację zwaną bullektomią, która usunie pęcherze, dając zdrowej tkance więcej miejsca na wykonywanie swojej pracy.

Chirurdzy usuwają najbardziej uszkodzone części płuc, pozostawiając około 70% płuc. Operacja ułatwia oddychanie i może pomóc w wydłużeniu życia.

Chirurg usuwa płuco i zastępuje je zdrowym płucem, pochodzącym od osoby, która właśnie zmarła. Jest to poważna operacja obarczona wieloma poważnymi zagrożeniami, w tym infekcjami.

Endoskopowe wszczepienie zastawki. Podczas tej operacji umieszcza się zastawki Zefira, które zapobiegają przedostawaniu się powietrza do uszkodzonych części płuca. Zastawki te umożliwiają również wydostawanie się uwięzionego powietrza i płynów.

Rehabilitacja płucna

Jeśli masz operację płuc, lekarz może poprosić Cię o udział w rehabilitacji pulmonologicznej. Pacjent będzie współpracował z zespołem dietetyków, lekarzy, specjalistów od ćwiczeń fizycznych i innych osób w celu poznania sposobów utrzymania jak najlepszej pracy płuc nawet w przypadku POChP.

Rehabilitacja płucna jest również pomocna, jeśli pacjent nie przeszedł operacji, ale objawy przeszkadzają mu w codziennym życiu.

Antybiotyki i szczepienia

Osoby chore na POChP są bardziej narażone na infekcje, dlatego lekarz może przepisać im antybiotyki na wypadek choroby. Nie należy ich przyjmować, chyba że wystąpi infekcja i lekarz wyrazi zgodę na ich stosowanie.

Po rozpoczęciu przyjmowania antybiotyków należy zrealizować całą receptę, aby mieć pewność, że infekcja nie powróci. Nie należy pomijać tabletek ani odstawiać ich, gdy tylko poczujesz się lepiej. Należy także na bieżąco aktualizować szczepienia przeciwko grypie i pneumokokowemu zapaleniu płuc. Należy także rzucić palenie.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc ogranicza oddychanie i sprawia, że codzienne czynności stają się wyzwaniem. Oto kilka porad, które ułatwią oddychanie – i życie – osobom chorym na POChP.

Prawdopodobnie zauważyłeś, że wykonywanie ćwiczeń jest trudniejsze. Możesz częściej zapadać na infekcje. Czasami nawet budzisz się rano z trudem łapiąc powietrze.

Istnieje jednak wiele sposobów radzenia sobie z tymi wyzwaniami. Warto rozważyć poniższe wskazówki dotyczące codziennego życia z POChP:

Rzuć palenie

Chociaż na POChP chorują także osoby niepalące, to palenie jest główną przyczyną tej choroby.

Osoby, które po postawieniu diagnozy nadal palą papierosy, powinny wiedzieć, że nigdy nie jest za późno na rzucenie palenia. Może to być najważniejsze działanie, jakie możesz podjąć, aby uratować swoje płuca. Jest to jedyny sprawdzony sposób, aby zapobiec pogorszeniu się POChP.

Porozmawiaj z lekarzem o sposobach rzucenia palenia. Narzędzia takie jak guma nikotynowa, plastry lub leki na receptę mogą ułatwić rzucenie palenia, niż próby rzucenia go bez pomocy.

Popraw swoje oddychanie

W przypadku POChP płuca mogły zostać uszkodzone przez dym, zanieczyszczenie powietrza i starzenie się organizmu. Teraz mogą one nie być już tak sprężyste i nie mogą przenosić wystarczającej ilości tlenu do krwi. Największym wyzwaniem w życiu z POChP jest więc często brak tlenu.

Jednym ze sposobów przeciwdziałania temu jest rozpoczęcie ćwiczeń oddechowych. Nie tylko zwiększają one ilość tlenu w organizmie, ale także pomagają zmniejszyć niepokój, który możesz odczuwać.

Istnieją dwa podstawowe ćwiczenia oddechowe, które należy wypróbować:

• Oddychanie przez zaciśnięte wargi. Wdychaj powietrze przez nos przez 2 sekundy. Ściśnij wargi. Wdmuchuj powietrze przez usta przez około 5 sekund. To ćwiczenie spowalnia oddech, utrzymuje drożność dróg oddechowych i pomaga zwiększyć ilość tlenu.

• Oddychanie brzuszne (przeponowe). Rozluźnij ramiona. Połóż jedną rękę na sercu, a drugą na brzuchu. Wdychaj powietrze przez nos, pamiętając o tym, aby brzuch się rozszerzył. Powoli wydychaj powietrze przez zaciśnięte usta, naciskając na brzuch.

Przed wykonaniem tych ćwiczeń rozluźnij ciało, a następnie powtórz je kilka razy.

Unikaj substancji drażniących

W przypadku POChP płuca są bardziej wrażliwe, dlatego warto trzymać się z dala od wszystkiego, co może je podrażnić. Dotyczy to biernego palenia, zanieczyszczenia powietrza, spalin samochodowych, oparów chemicznych, sprayu na owady, farb i lakierów, środków czyszczących, pleśni i grzybów, dymu drzewnego i kurzu. Nawet przyjemne zapachy, takie jak perfumy, substancje zapachowe i odświeżacze powietrza mogą podrażniać płuca.

Jeśli nie możesz ich uniknąć, noś maskę lub używaj wentylatora, aby wydmuchiwać opary z dala od siebie.

Jeśli oprócz POChP cierpisz również na alergie, unikaj czynników wyzwalających, takich jak kurz, pyłki i sierść zwierząt domowych. Porozmawiaj z lekarzem o leczeniu objawów alergii, aby nie pogarszały one stanu POChP.

Ćwiczenie

Wiesz już, że ćwiczenia fizyczne są dobre dla Ciebie. Poprawiają sen, pomagają w utracie wagi i utrzymują sprawność fizyczną. Ale być może myślałeś, że nie możesz ćwiczyć, jeśli masz POChP. Nie jest to prawdą. Można wykonywać takie czynności, jak:

• Rozciąganie. Kilka razy dziennie wytrzymaj rozciąganie przez 10 do 30 sekund. Stosuj ćwiczenia oddechowe. Rozciąganie można wykonywać jako ćwiczenie lub jako rozgrzewkę i schłodzenie przed i po ćwiczeniach. Rozciąganie może zwiększyć elastyczność, pomóc w zapobieganiu urazom i pobudzić serce do działania.

• Aerobik. Nie musi to być trening o dużej intensywności. 30-minutowy spacer lub pływanie kilka razy w tygodniu może zwiększyć ilość tlenu w organizmie.

• Opór. Ćwiczenia siłowe – które można wykonywać z taśmami do ćwiczeń, ciężarkami, a nawet pracując z oporem własnych mięśni (izometria) – budują mięśnie i ułatwiają oddychanie.

Przed rozpoczęciem programu ćwiczeń należy porozmawiać z lekarzem. Powie Ci on, czy powinieneś używać urządzenia do oddychania i jakie powinno być tempo ćwiczeń. (Zacznij powoli!)

Upewnij się, że postępujesz zgodnie z zaleceniami lekarza co do czasu korzystania z tlenu.

Co z seksem?

Ta dobra forma ćwiczeń jest także jedną z najprzyjemniejszych. Ale przygotuj się trochę:

• Nie uprawiaj seksu po obfitym posiłku lub po spożyciu alkoholu.

• Utrzymuj chłodne pomieszczenie.

• Pozwól partnerowi być bardziej aktywnym.

• Jeśli używasz tlenu, nie ograniczaj go. W rzeczywistości należy go używać przez cały czas. Ponadto na około 5 minut przed rozpoczęciem należy użyć inhalatora. Zmniejszy to świszczący oddech.

Nie należy ćwiczyć ani uprawiać seksu, jeśli masz gorączkę, nudności, odczuwasz ból w klatce piersiowej lub brakuje Ci tlenu.

Dobrze się odżywiaj

Dieta jest równie istotna w leczeniu POChP.

Na początek należy odżywiać się prawidłowo. Pomocne mogą być porady dietetyków. Stosuj dietę o wysokiej zawartości błonnika – około 20 do 35 gramów dziennie – z warzywami, owocami, pełnymi ziarnami, otrębami i makaronem. Pokarmy o dużej zawartości błonnika są dłużej trawione i pomagają kontrolować poziom glukozy.

Inne wskazówki żywieniowe, o których warto pamiętać:

• Utrzymuj prawidłową masę ciała. Problemy związane z nadwagą są powszechnie znane, ale niedowaga jest również szkodliwa dla zdrowia. W przypadku chorych na POChP może ona pozbawić ich energii i ułatwić zapadanie na infekcje.

• Ogranicz sól i pij dużo płynów. Pomagają one w utrzymaniu rzadkości śluzu. Dieta o niskiej zawartości soli oznacza, że nie będziesz zatrzymywać tych płynów.

• Dostarczaj dużo wapnia i witaminy D. Jak mówią w reklamach mleka, te witaminy i minerały sprawiają, że Twoje kości są mocne.

• Aby utrzymać wysoki poziom energii, należy jeść dużo małych posiłków zamiast trzech dużych, unikać śmieciowych przekąsek i wykonywać lekkie ćwiczenia fizyczne przed posiłkiem.

Zapobieganie zakażeniom

POChP oznacza, że istnieje większe ryzyko powikłań w wyniku infekcji, takich jak przeziębienie lub grypa. Zapoznaj się z objawami ostrzegawczymi infekcji – takimi jak gorączka, większa niż zwykle duszność i nasilenie kaszlu – aby móc natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Aby pomóc sobie w utrzymaniu dobrego samopoczucia:

• Często myj ręce.

• Czyść urządzenia medyczne, takie jak aparaty tlenowe.

• Zapytaj swojego lekarza o szczepienia przeciwko grypie i zapaleniu płuc.

• W sezonie przeziębień i grypy trzymaj się z dala od osób chorych i tłumów. Rozważ założenie maski na nos i usta.

Postępuj zgodnie z planem leczenia

Leczenie POChP może obejmować zmianę stylu życia, leki doustne i wziewne, tlenoterapię oraz zabiegi chirurgiczne. Chociaż nie ma lekarstwa na tę chorobę, można radzić sobie z jej objawami.

Należy przestrzegać planu leczenia i rozmawiać z lekarzem o wszelkich pytaniach i wątpliwościach.

Skorzystaj z dziennika objawów i leczenia POChP

Kiedy siedzisz w gabinecie lekarskim, może być ci trudno zapamiętać szczegóły dotyczące twojego stanu zdrowia. Jednak w przypadku POChP szczegóły te mają znaczenie. Opis objawów POChP, jak również przyjmowane leki i styl życia, będą miały wpływ na wybór sposobu leczenia POChP przez lekarza.

Regularnie drukuj i wypełniaj dziennik POChP, aby lekarz mógł monitorować, w jaki sposób objawy i codzienna aktywność wpływają na Twoje życie. To proste narzędzie dostarcza lekarzowi przydatnych informacji i pozwala pacjentowi brać udział w leczeniu POChP.

Śledzik objawów POChP (PDF)

Zmieniaj tempo

Na POChP nie zachorowałeś z dnia na dzień. Choroba rozwijała się latami i nie ma na nią lekarstwa. Jeśli jednak zaczniesz powoli, stosując się do poniższych wskazówek i nie będziesz się zbytnio forsować, powinno ci być łatwiej.

Osoby chore na POChP mogą mieć trudności z oddychaniem. Chociaż nie ma lekarstwa na tę chorobę, można zrobić wiele rzeczy, które pomogą w oddychaniu i zapobiegną pogorszeniu się stanu zdrowia.

1. Rzuć palenie

Jeśli palisz, rzuć palenie. Jest to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić, aby zapobiec dalszemu uszkodzeniu płuc. Jeśli potrzebujesz pomocy, poproś lekarza o radę. Bardzo ważne jest także unikanie biernego palenia. Dym podrażnia płuca i jeszcze bardziej utrudnia oddychanie.

2. Świeże powietrze

Staraj się unikać także innych czynników, które mogą szkodzić Twoim płucom. W dni, kiedy wiesz, że zanieczyszczenie lub pyłki są szkodliwe, zostań w domu. Trzymaj się z dala od spalin i kurzu.

3. Ćwicz

Trudno jest się ruszać, kiedy nie można złapać oddechu. Regularne ćwiczenia mogą jednak poprawić Twoją wytrzymałość i wzmocnić mięśnie, które pomagają Ci oddychać. Zapytaj swojego lekarza, jakie ćwiczenia są dla Ciebie odpowiednie.

4. Jedz zdrową żywność

Prawdopodobnie zużywasz więcej energii, aby ułatwić sobie oddychanie. Odpowiednio dobrana dieta zapewni Ci siłę potrzebną do utrzymania aktywności i zdrowia.

5. Bądź świadomy swojej wagi

Ponieważ do oddychania potrzeba tak dużo energii, możesz mieć niedowagę. Jeśli zdrowa dieta nie pomaga w osiągnięciu prawidłowej wagi, lekarz może zaproponować suplementy. Jeśli masz nadwagę, zrzucenie zbędnych kilogramów może ułatwić Ci oddychanie.

6. Unikaj substancji chemicznych

Pomijaj produkty zapachowe, takie jak mydła i perfumy. Podczas sprzątania używaj naturalnych produktów bez zapachu. Mogą one nie przeszkadzać ci tak bardzo w oddychaniu.

7. Regularnie odwiedzaj swojego lekarza

Chodź na wszystkie badania kontrolne, nawet jeśli czujesz się dobrze. Ważne jest, aby lekarz mógł sprawdzić, jak dobrze pracują Twoje płuca. Na każdą wizytę przynieś listę wszystkich swoich leków. Zanotuj wszelkie zmiany i zadzwoń, jeśli objawy nasilą się lub pojawią się nowe.

8. Weź leki

Postępuj zgodnie z planem leczenia podanym przez lekarza. Należy przyjmować leki dokładnie według zaleceń i słuchać wszelkich innych porad dotyczących leczenia POChP. W razie jakichkolwiek pytań, pamiętaj, aby je zadać.

9. Zadbaj o dobry sen

Problemy ze snem są powszechne w przypadku POChP. Częściowo wynikają one z objawów oddechowych, ale pewną rolę mogą odgrywać także przyjmowane leki. Zadbaj o odpowiednią ilość dobrego snu, aby zachować zdrowie. Porozmawiaj z lekarzem o dostępnych metodach leczenia. Niektóre leki, które mogą pomóc Ci zasnąć, mogą pogorszyć Twój oddech.

Aby lepiej spać, skorzystaj z poniższych wskazówek:

• Kładź się spać i wstawaj o tej samej porze każdego dnia.

• Stwórz relaksującą rutynę na czas snu.

• Zadbaj o to, by sypialnia była chłodna, ciemna i wygodna.

• Unikaj kofeiny wieczorami.

• Używaj łóżka tylko do spania i uprawiania seksu.

10. Zapobiegaj grypie

Co roku zaszczep się przeciwko grypie. Pamiętaj, aby zaszczepić się w październiku lub listopadzie, zanim sezon grypowy nabierze rozpędu. Grypa i inne infekcje dróg oddechowych mogą powodować poważne problemy u osób z POChP. Warto zapytać lekarza, czy należy zaszczepić się także przeciwko zapaleniu płuc.

Jeśli mieszkasz z innymi osobami, również one powinny się zaszczepić przeciwko grypie. Pomoże to zapobiec zachorowaniu na grypę i przeniesieniu wirusa na Ciebie. Kilka innych sposobów zapobiegania grypie:

• W miarę możliwości unikaj zatłoczonych miejsc.

• Często myj ręce. Używaj ciepłej wody i łagodnego mydła, spłukując je przez około 20 sekund.

• Unikaj dotykania rękami ust, oczu lub nosa, aby nie dopuścić do przedostania się zarazków do organizmu.

• Dbaj o odpowiednią ilość snu.

• Pij dużo wody.

11. Rozważ tlenoterapię

Jeśli oddychanie staje się uciążliwe, tlen może je ułatwić. W przypadku POChP płuca nie wchłaniają tlenu tak, jak powinny, więc nie są w stanie dostarczyć go do reszty ciała. Utrudnia to organizmowi i narządom wykonywanie ich pracy. Gdy korzystasz z dodatkowej ilości tlenu, oddychanie jest łatwiejsze, a Ty możesz robić więcej każdego dnia.

Dowiedz się, dlaczego u niektórych osób z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) mogą wystąpić problemy żołądkowe, takie jak nadmierna ilość gazów i wzdęcia, oraz co możesz zrobić, jeśli przydarzy Ci się taka sytuacja.

Żołądek może być napięty lub sterczący, co może być bardzo niewygodne. Może to również utrudniać jedzenie i dostarczanie organizmowi potrzebnych składników odżywczych.

Jedno z badań wykazało, że około 85% osób z POChP miało przynajmniej jeden problem z układem trawiennym. Najczęstszymi problemami były wzdęcia brzucha i uczucie sytości bardzo szybko po rozpoczęciu jedzenia. Naukowcy twierdzą, że problemy te wydają się występować znacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Możliwe przyczyny

Wzdęcia mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym zespołem jelita drażliwego i lękiem, a u niektórych osób oprócz POChP mogą występować także te schorzenia.

Eksperci wiedzą, że około 10%-15% osób z POChP cierpi również na bezdech senny, czyli stan, który powoduje zatrzymanie oddechu na kilka sekund podczas snu. Jedna z metod leczenia bezdechu sennego, zwana CPAP (ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych), jest znana z wywoływania wzdęć i bólów brzucha, ponieważ powietrze wypychane przez aparat może trafiać do żołądka.

Inna przyczyna wzdęć jest związana ze sposobem połykania. Jeśli cierpisz na chorobę płuc, taką jak POChP, możesz zauważyć, że często połykasz podczas wdechu. W rezultacie połykasz zbyt dużo powietrza.

U niektórych osób z POChP dochodzi do hiperinflacji (przepełnienia) płuc, ponieważ zbyt dużo powietrza zostaje w nich uwięzione. W takiej sytuacji zmienia się praca mięśni, które odgrywają rolę w oddychaniu. Może to mieć wpływ na klatkę piersiową i brzuch. Może to spowodować wzrost ciśnienia w brzuchu.

Co możesz zrobić

Jeśli masz wzdęcia, możesz spróbować kilku rzeczy. Na początek zwróć uwagę na swoją dietę. Unikaj napojów gazowanych i smażonych potraw.

Trzymaj się z dala od owoców i warzyw, które są znane z tego, że powodują wzdęcia, takich jak fasola, brokuły, brukselka i kapusta.

Kolejna rada: jedz powoli, jedz mniejsze porcje, a płyny zachowaj na czas po zakończeniu jedzenia.

Dobrym pomysłem są również ćwiczenia fizyczne. Łagodna aktywność fizyczna może pomóc w wydaleniu uwięzionych gazów, dzięki czemu poczujesz się bardziej komfortowo.

Jeśli chcesz spróbować leczenia farmakologicznego, dobrym rozwiązaniem może być simethicone (Gas-X). Rozbija on pęcherzyki gazu, dzięki czemu można je łatwiej wydalić.