Lekarz mówi ci.

Chcesz uchronić się przed wirusem COVID-19, ale mimo to potrzebujesz opieki medycznej. Dowiedz się, kiedy należy zgłosić się do lekarza.

Nie zwlekaj z wizytą u lekarza z powodu COVID

1 / 10

Problemy z sercem

Objawy takie jak ucisk, ściskanie lub ból w klatce piersiowej, które mogą być oznakami zawału serca, to szybka przepustka na pogotowie – pandemia czy nie. Objawy te są również warte wizyty na ostrym dyżurze:

• Duszność

• Nudności

• Zimne poty

• Nagłe drętwienie

• Słabość

• Dezorientacja

• Utrata wzroku

Wszystkie te objawy świadczą o tym, że możesz mieć udar i potrzebujesz natychmiastowej pomocy medycznej.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 2 / 10

Nagłe przypadki medyczne

Nie próbuj unikać bólu, który może być złamaniem kości, ponieważ obawiasz się COVID-19. Uraz, obfite krwawienie, wysoka gorączka, problemy z oddychaniem i silne reakcje alergiczne to powody, dla których należy osobiście udać się do lekarza.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 3 / 10

Badania kontrolne w ciąży

Opieka prenatalna jest bardzo ważna, ponieważ dziecko rośnie i rozwija się, dlatego nie należy pomijać wizyt u ginekologa-położnika. Niektóre rutynowe wizyty możesz jednak odbyć w ramach wizyt wirtualnych. Twoja klinika może również oferować kontrole na miejscu w celu wykonania pewnych badań i szczepień.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 4 / 10

Porady

Okresy stresu (np. globalna pandemia) mogą pogorszyć stan zdrowia psychicznego. Na szczęście wiele form terapii można prowadzić za pośrednictwem wideo lub telefonu, dzięki czemu nie trzeba rezygnować z dbałości o zdrowie emocjonalne.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 5 / 10

Opieka nad osobami z chorobami przewlekłymi

Jeśli żyjesz z chorobą trwającą przez całe życie, jesteś w grupie podwyższonego ryzyka zachorowania na COVID-19. Ważne jest, aby zachować rutynę dbania o zdrowie. Zapytaj swojego lekarza, jak dba o bezpieczeństwo pacjentów w gabinecie i co możesz zrobić, aby zminimalizować ryzyko podczas wizyt.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 6 / 10

Twoje coroczne badanie lekarskie

Znasz to powiedzenie: Jedna uncja profilaktyki jest warta funta kłaków. Coroczne badania lekarskie pozwalają lekarzom na obserwację stanu zdrowia, dzięki czemu mogą oni zauważyć tendencje i w razie potrzeby wprowadzić zmiany. Jeśli lekarz może wykonać resztę badań za pośrednictwem telemedycyny, wystarczy, że zgłosisz się do niego osobiście w celu wykonania badań krwi.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 7 / 10

Szczepienia

Oddalenie się od społeczeństwa oznacza, że jesteś bardziej chroniony przed zarazkami innych ludzi, ale nadal potrzebujesz szczepionki przeciw grypie oraz innych rutynowych szczepionek, takich jak szczepionka przeciw półpaścowi lub odrze. Pominięcie tych szczepień może oznaczać wzrost zachorowań na choroby, którym można zapobiec.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 8 / 10

Opieka stomatologiczna

W nagłych wypadkach, takich jak złamanie zęba, uraz szczęki, krwawienie, które nie chce ustąpić, obrzęk i zakażenie dziąseł lub tkanek miękkich jamy ustnej, należy natychmiast skorzystać z pomocy dentysty. Wielu dentystów traktuje opiekę w nagłych wypadkach jako sprawę priorytetową, aby upewnić się, że ludzie nie będą zapełniać izb przyjęć problemami związanymi z jamą ustną, z którymi można sobie poradzić w gabinecie. Jeśli od ostatniej kontroli minął rok lub więcej, porozmawiaj z nimi o powrocie do regularnej opieki profilaktycznej.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 9 / 10

Badania przesiewowe w kierunku nowotworów

Wykrycie raka we wczesnym stadium może mieć ogromny wpływ na skuteczność leczenia. Badania przesiewowe, takie jak mammografia, wymaz z papy i kolonoskopia, muszą być wykonywane w gabinecie lekarskim. Zapytaj swojego lekarza, czy możesz wybrać opcję bezkontaktowego badania, np. telemedyczną wizytę w celu sprawdzenia, czy nie ma raka skóry.

Przesuń palcem, aby przejść dalej 10 / 10

Badania kontrolne u pediatry

Dzieci potrzebują regularnych wizyt u lekarza, aby mieć pewność, że ich wzrost i rozwój przebiegają prawidłowo. Pediatrzy mogą zapobiegać chorobom dzięki szczepionkom, upewnić się, że dziecko osiąga określone kamienie milowe, a także odpowiedzieć na pytania dotyczące jego zdrowia społecznego, emocjonalnego i fizycznego.

Przesuń palcem, aby przejść dalej

Do góry Dalej

Tytuł następnego pokazu slajdów

Pomiń reklamę 1 / 10 Pomiń reklamę

Źródła | Medically Reviewed by Michael W. Smith, MD on 05.04.2021 Reviewed by Michael W. Smith, MD on 05.04.2021

ZDJĘCIA DOSTARCZONE PRZEZ:

?

Przeciwciała monoklonalne stały się przełomem w leczeniu raka i innych chorób. Obecnie lekarze wykorzystują je w walce z COVID-19. Dowiedz się, czym jest ta terapia, jak działa i kto może z niej skorzystać.

Co należy wiedzieć o przeciwciałach monoklonalnych dla COVID-19?

Co to są przeciwciała monoklonalne?

Są one rodzajem środka leczniczego. Naukowcy wytwarzają przeciwciała monoklonalne, czyli mAbs, w laboratorium. Działają one jak naturalne przeciwciała, które organizm wytwarza w celu zwalczania chorób. Trafiają one do organizmu i atakują zarazki, takie jak koronawirus wywołujący chorobę COVID-19. Badania wydają się wskazywać, że niektóre mAbs, jeśli są prawidłowo stosowane, mogą pomóc niektórym osobom z COVID-19.

Jak działają przeciwciała monoklonalne?

Aby stworzyć przeciwciała monoklonalne, naukowcy wystawiają określony typ komórek układu odpornościowego na działanie konkretnego białka wirusowego – w tym przypadku SARS-CoV-2, wirusa wywołującego COVID-19. Następnie mogą zaprojektować mAb tak, aby był skierowany przeciwko konkretnemu wirusowi lub konkretnej części procesu infekcji.

W przypadku COVID-19 naukowcy stworzyli kilka mAb, które wiążą się z białkiem spike na powierzchni wirusa. To powstrzymuje wirusa przed inwazją na ludzkie komórki.

W różnych momentach pandemii COVID-19 FDA wydała pozwolenie na użycie niektórych mAbs w sytuacjach awaryjnych (EUA). EUA oznacza, że lekarze mogą je stosować w określonych przypadkach, mimo że nie przeszły one pełnego procesu zatwierdzenia przez FDA.

Jednak zalecenia dotyczące leczenia za pomocą mAbów COVID-19 podlegają ciągłym zmianom. Najnowsze zalecenia można więc znaleźć na stronie CDC lub na innych stronach rządowych. ?

Na przykład w styczniu 2022 r. FDA stwierdziła, że dwa leki mAb, które wcześniej miały EUA (bamlanivimab plus etesevimab oraz casirivimab plus imdevimab) najprawdopodobniej nie zadziałają przeciwko Omicronowi i nie powinny być stosowane w większości przypadków. Inne rodzaje leków, takie jak leki przeciwwirusowe, mogą być bardziej skuteczne w walce z wariantem Omicron, powiedział FDA. ?

W grudniu 2021 roku FDA zatwierdziła preparat mAb Evusheld (tixagevimab i cilgavimab) do zapobiegania zakażeniom wirusem COVID-19 (nie do leczenia po zakażeniu). Jest on przeznaczony wyłącznie dla osób w wieku 12 lat i starszych, które ważą co najmniej 88 funtów i mają osłabiony układ odpornościowy lub w przeszłości źle reagowały na szczepionkę COVID-19.

Przeciwciała monoklonalne, podobnie jak większość leków, wiążą się z ryzykiem i działaniami niepożądanymi, które pacjent i lekarz muszą rozważyć w stosunku do możliwych korzyści. Mogą one powodować reakcje alergiczne lub zakażenia w miejscu wstrzyknięcia, a także inne problemy. Ryzyko to staje się mniej opłacalne, gdy wiadomo, że lek nie działa na daną chorobę.

Ciąg dalszy

Kto otrzymuje mAbs dla COVID-19?

Sposób, w jaki lekarze stosują mAbs w leczeniu lub zapobieganiu zakażeniom wirusem COVID-19, ulega ciągłym zmianom w miarę rozwoju wirusa i zdobywania przez naukowców coraz większej wiedzy na temat działania tych leków. Mogą istnieć różne zalecenia dotyczące poszczególnych leków lub ich kombinacji.

Aby dowiedzieć się, czy te metody leczenia są odpowiednie dla Ciebie, możesz zacząć od sprawdzenia stron informacyjnych na temat COVID-19 dostępnych online w CDC, FDA lub NIH. Następnie należy porozmawiać z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy stosowanie mAbów jest odpowiednie dla danego wieku, choroby i historii zdrowia.

Z wyjątkiem mAbów Evusheld (tiksagiwimab i cilgawimab), lekarze zazwyczaj stosują mAby u osób z COVID-19, które nie są na tyle chore, by wymagać opieki szpitalnej, ale u których występują czynniki ryzyka poważnych zakażeń. Mogą to być osoby, które:

• Są starsze niż 65 lat

• Są otyłe

• Mają słaby układ odpornościowy

• Posiadać określone schorzenia

Jeśli masz objawy COVID-19 i uważasz, że możesz być kandydatem do otrzymania mAbs, jak najszybciej porozmawiaj ze swoim lekarzem, ponieważ wczesne leczenie jest kluczem do sukcesu.

Wariant delta jest szybko rozprzestrzeniającą się postacią wirusa COVID-19. Dowiedz się więcej o tym, co odróżnia ten wariant od innych i jak zachować bezpieczeństwo.

Wariant delta wirusa COVID-19: Co warto wiedzieć

Wysoce zakaźny wariant delta wirusa COVID-19, znany również jako B1617.2, został wykryty w Indiach w październiku 2020 roku. Jesienią 2021 roku był on szczepem dominującym w USA i kilku innych krajach.

Co warto wiedzieć

Szybko się rozprzestrzenia. Do dnia 1 stycznia 2022 roku wariant delta dotarł do ponad 183 krajów. W wielu z tych krajów, w tym w USA, wyprzedził on już wariant alfa pod względem liczby zachorowań. Uważa się, że wariant delta jest od 55% do 90% bardziej zakaźny niż poprzednie warianty COVID-19. Eksperci uważają, że wariant delta jest od 30% do 100% bardziej zakaźny niż alfa.

Naukowcy nadal nie są pewni, dlaczego wariant delta jest o wiele bardziej zakaźny niż inne. Uważają, że zmiany w białku wariantu mogą ułatwiać mu wnikanie do ludzkich komórek. Inne wczesne badanie sugeruje, że mutacja w wariancie delta może pomóc w lepszym łączeniu się z komórkami ludzkimi po przyłączeniu się do nich. Jeśli może on łatwo łączyć się z komórkami człowieka, może zainfekować większą ich liczbę i obezwładnić układ odpornościowy.

Wydaje się, że choroba częściej dotyka ludzi młodych. W Wielkiej Brytanii badania wykazały, że dzieci i dorośli poniżej 50. roku życia byli 2,5 razy bardziej narażeni na zakażenie.

Objawy wydają się być bardziej nasilone i występują szybciej. Osoby z wariantem delta mogą być bardziej narażone na pobyt w szpitalu. Badania sugerują, że ryzyko hospitalizacji może być prawie dwukrotnie wyższe niż w przypadku wariantu alfa.

W Chinach lekarze twierdzą, że pacjenci z wariantem delta są bardziej chorzy niż ci, których leczyli na początku pandemii. I wydaje się, że ich stan pogarsza się znacznie szybciej.

Dane z Zoe COVID Symptom Study, aplikacji umożliwiającej śledzenie objawów, wskazują, że objawy COVID-19 w Wielkiej Brytanii mogą się zmieniać w miarę rozprzestrzeniania się wariantu delta.

Do najważniejszych objawów zgłaszanych za pośrednictwem aplikacji należą:

• Ból głowy

• Ból gardła

• Katar

• Gorączka

Kaszel staje się coraz rzadszy, a utrata węchu nie jest już wymieniana w pierwszej dziesiątce najczęstszych objawów. Naukowcy obawiają się, że ludzie mogą mylić objawy z przeziębieniem i unikać kwarantanny, przyczyniając się w ten sposób do rozprzestrzeniania się odmiany.

Jak się chronić

Najlepiej się zaszczepić. Według doniesień dwie dawki szczepionki firmy Pfizer-BioNTech zapewniają 79% ochronę przed zakażeniem wariantem delta. Wydaje się, że skuteczność w zapobieganiu hospitalizacji w przypadku zakażenia wynosi 96%.

Dwie dawki szczepionki firmy AstraZeneca w 92% skutecznie zapobiegają hospitalizacji z powodu wariantu delta. Wśród osób zaszczepionych nie odnotowano zgonów.

Dowiedz się, w jaki sposób lek COVID-19 może prowadzić do zaburzeń erekcji.

COVID-19 a zaburzenia erekcji: Co należy wiedzieć

Naukowcy wciąż dowiadują się więcej o długoterminowym wpływie COVID-19 na nasz organizm. Obecnie badają związek między wirusem a zaburzeniami erekcji (ED). Oznacza to, że dana osoba ma trudności z uzyskaniem lub utrzymaniem penisa wystarczająco twardego, aby odbyć stosunek płciowy.

Co jest przyczyną?

Naukowcy uważają, że trzy czynniki mogą wywoływać ED u osób, które przeżyły COVID-19:

Problemy sercowo-naczyniowe. ED może być wczesną oznaką choroby serca. Badania wykazują również, że COVID-19 może mieć wpływ na zdrowie serca. Dzieje się tak, ponieważ może on prowadzić do stanów zapalnych w różnych częściach ciała. Dotyczy to także serca oraz pobliskich naczyń krwionośnych i żył.

COVID-19 jest również związany z zaburzeniami czynności śródbłonka. Jest to sytuacja, w której wewnętrzna wyściółka lub ściana naczyń krwionośnych pozostaje sztywna, zamiast rozszerzać się i kurczyć, aby umożliwić przepływ krwi. Może to wpływać na sposób pompowania i przenoszenia krwi przez organizm, w tym przez tkanki penisa. Zakłócony dopływ krwi do penisa może utrudniać uzyskanie lub utrzymanie erekcji.

Problemy psychiczne. Stres, niepokój i depresja związane z COVID-19 mogą również wpływać na zdrowie seksualne i potencjalnie prowadzić do ED.

Słaby ogólny stan zdrowia. Eksperci twierdzą, że ED jest zazwyczaj objawem innej choroby. Jeśli Twój stan zdrowia nie jest najlepszy, bardziej prawdopodobne jest, że wystąpią u Ciebie ciężkie lub niepożądane objawy związane z COVID-19, takie jak ED.

Starszy wiek może również zwiększać ryzyko wystąpienia zarówno ED, jak i ciężkiej postaci zakażenia wirusem COVID-19.

Jakie są tego dowody?

W jednym z badań stwierdzono, że osoby zakażone wirusem były ponad 5 razy bardziej narażone na wystąpienie ED. W innym małym badaniu naukowcy pobrali próbki tkanki penisa od dwóch mężczyzn, którzy zostali zakażeni wirusem COVID-19. Jeden z nich miał poważne objawy, drugi łagodne. Próbki zostały pobrane zanim obaj mężczyźni przeszli operację z powodu poważnych objawów ED. Naukowcy znaleźli cząsteczki wirusa COVID-19 i dysfunkcję śródbłonka długo po tym, jak obaj mężczyźni po raz pierwszy zostali zakażeni.

Jest jeszcze zbyt wcześnie, aby stwierdzić z całą pewnością, jaki jest długoterminowy wpływ wirusa na zdrowie seksualne i reprodukcyjne. ?

Ciąg dalszy na stronie

Co możesz zrobić?

ED jako działanie niepożądane leku COVID-19 może być krótko- lub długoterminowe. Eksperci nie są jednak pewni, czy powikłania te mogą prowadzić do problemów z płodnością.

Jeśli uważasz, że cierpisz na ED, zwłaszcza po zakażeniu wirusem COVID-19, natychmiast poinformuj o tym lekarza. Lekarz zapyta Cię o historię choroby i przeprowadzi badanie fizykalne. Może również zlecić badania laboratoryjne lub skierować Cię do urologa. Jest to lekarz specjalizujący się w leczeniu problemów związanych z męskim układem rozrodczym. Lekarz ten ustali, co jest przyczyną ED i opracuje plan leczenia.

Eksperci zalecają podanie szczepionki COVID-19, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia ED jako efektu ubocznego.

Wyleczyłeś się z COVID-19, ale teraz masz przyspieszone bicie serca i zawroty głowy przy wstawaniu. Czy istnieje jakiś związek? Jest to możliwe – oto, co powinieneś wiedzieć.

COVID-19 i POTS: Co powinieneś wiedzieć

Istnieją pewne dowody na to, że koronawirus wywołujący COVID-19 może również wywoływać stan zwany zespołem posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) u osób z długotrwałą chorobą COVID-19 (osoby, które wyzdrowiały po początkowym zachorowaniu, ale nadal mają utrzymujące się objawy).

Co to jest POTS?

POTS to wyniszczające schorzenie, które powoduje przyspieszenie akcji serca o co najmniej 30 uderzeń na minutę po zmianie pozycji z siedzącej lub leżącej na stojącą. Dzieje się tak, gdy twój bodyys autonomiczny układ nerwowy, który powinien działać automatycznie, nie kontroluje ciśnienie krwi i tętno, aby nadrobić zaległości w zmianie postawy.

Nie zawsze dzieje się to natychmiast. Czasami może to trwać nawet 10 minut po tym, jak staniesz. Mogą wystąpić zawroty głowy, a nawet omdlenia.

POTS nie jest powszechnie znany. Wiele osób z chorobą donoszą, że zajęło im dość dużo czasu, aby uzyskać diagnozę.

W jaki sposób POTS jest powiązany z COVID-19?

POTS może być wywołany przez wiele czynników, takich jak infekcje lub zabiegi chirurgiczne. Ale wirusy lub bakterie wydają się wywoływać go najczęściej, a niektórzy naukowcy uważają, że koronawirus może być wśród nich. To dlatego, że niektórzy ludzie, którzy wyleczyli się z COVID-19 wydają się mieć objawy podobne do POTS, takie jak:

• Szybsze bicie serca przy niewielkim wzroście aktywności

• Problemy z myśleniem (zamglenie mózgu)

• Światłowstręt

• Bóle głowy

• Nudności i wymioty

• Ogromne zmęczenie, które nie chce ustąpić (ciężkie przewlekłe zmęczenie)

U kogo występuje POTS po COVID?

Wydaje się, że każdy, kto miał COVID-19 może zachorować na POTS, niezależnie od tego, czy wirus początkowo spowodował poważne objawy, czy łagodne. Ale są pewne rzeczy, które wydają się zwiększać ryzyko wystąpienia POTS po COVID, choć naukowcy nie są jeszcze pewni co do nich. Obejmują one historię przed COVID:

• Wstrząs mózgu

• Zawroty głowy

• Światłowstręt lub omdlenia

• przyspieszone lub przeskakujące bicie serca (kołatanie serca)

Wadliwy układ odpornościowy, który błędnie atakuje tkanki organizmu (odpowiedź autoimmunologiczna) również wydaje się odgrywać rolę w POTS.

Ludzie z POTS mają tendencję do wyższych wskaźników markerów autoimmunologicznych, takich jak te z choroby tarczycy, reumatoidalnego zapalenia stawów i celiakii. Mają również oznaki stanu zapalnego, w tym w sercu. COVID-19 może być również przyczyną tej reakcji autoimmunologicznej, choć potrzebne są dalsze badania.

Ciąg dalszy

Co możesz zrobić?

W krótkim okresie czasu, jeśli poczujesz zawroty głowy, natychmiast usiądź lub połóż się. Gdy poczujesz się na tyle dobrze, że będziesz mógł wstać, rób to powoli i ostrożnie, aby dać organizmowi szansę na dostosowanie się. W razie potrzeby należy poprosić o pomoc.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy skontaktować się z lekarzem. Pamiętaj, aby poinformować lekarza, jeśli miałeś (lub podejrzewasz, że miałeś) COVID-19.

Jak lekarze rozpoznają POTS po COVID?

Lekarze nie znają jeszcze wszystkich możliwych skutków długotrwałego stosowania COVID-19. Dlatego też, aby postawić diagnozę, zespół opieki zdrowotnej najpierw spróbuje wykluczyć inne przyczyny objawów. Na przykład, COVID-19 może powodować zakrzepy krwi lub blizny w płucach. Mogą one powodować objawy podobne do POTS, ale wymagają innego leczenia. Gdy lekarz wykluczy inne schorzenia, prawdopodobnie skieruje pacjenta do specjalisty, który może zdiagnozować POTS.

Jak lekarze leczą POTS post-cOVID?

Leczenie będzie zależeć od rodzaju objawów, wieku i ogólnego stanu zdrowia. Zespół opieki zdrowotnej może zasugerować, aby:

• Pić dużo wody

• Spożywaj więcej soli w swojej diecie

• Stosuj pończochy uciskowe, aby zapobiec gromadzeniu się płynów w nogach

Ponadto lekarz może przepisać różne leki dostosowane do objawów, takie jak

• Beta-blokery lub blokery kanału wapniowego w celu zmniejszenia częstości akcji serca

• Fludrokortyzon lub midodryna, aby pomóc w obniżeniu ciśnienia krwi

• Leki z grupy SSRI i SNRI

• Leki przeciwlękowe

• Dodatek witamin

• Leki (w tym niektóre dostępne bez recepty) na bóle głowy lub bóle nerwowe

W niektórych badaniach rozważa się zastosowanie immunoterapii jako metody leczenia.

U niektórych osób zakażonych wirusem COVID-19 wystąpiły neurologiczne działania niepożądane lub objawy wpływające na funkcjonowanie mózgu. Dowiedz się, dlaczego tak się dzieje i jakie schorzenia mogą być tego przyczyną.

COVID-19 a Twój mózg: Co powinieneś wiedzieć

U około 1 na 7 osób zakażonych wirusem COVID-19 wystąpiły neurologiczne skutki uboczne lub objawy, które wpłynęły na funkcjonowanie ich mózgu. Chociaż wirus nie atakuje bezpośrednio tkanki mózgowej ani nerwów, może powodować problemy, począwszy od chwilowej dezorientacji, a skończywszy na udarach i drgawkach w ciężkich sytuacjach.

Tendencja ta jest podobna do innych powikłań związanych z mgłą mózgową, obserwowanych w przypadku poprzednich wirusów, takich jak SARS i H1N1. Odkrycie przyczyn tych problemów może zająć ekspertom wiele miesięcy. Podejrzewają jednak, że ma to w dużej mierze związek ze stresem związanym z przeżywaniem pandemii w połączeniu z fizycznym obciążeniem, jakie wirus COVID-19 wywiera na organizm.

Możliwe powikłania mózgowe

Mgła mózgowa związana z wirusem COVID-19 to niejasny termin opisujący wiele utrzymujących się objawów wirusa, które dotyczą funkcjonowania umysłowego. Te działania niepożądane występują zwykle kilka tygodni po wyleczeniu się z początkowych objawów grypy COVID-19. Nawet u 20% osób, które chorowały na COVID-19, wystąpiła utrata pamięci krótkotrwałej, osłabienie koncentracji uwagi lub zmęczenie.

Inne osoby zgłaszały poważniejsze skutki działania leku COVID-19 związane z mózgiem. Niektórzy eksperci uważają, że jest to wynik cięższej choroby lub długotrwałego przebywania w warunkach niskiej zawartości tlenu. Mogą one obejmować:

• Dezorientacja

• Utrata węchu i smaku

• Bóle głowy

• Niemożność skupienia uwagi

• Zmiany w zachowaniu

• Napady

• Utrata przytomności

• Udar mózgu

U innych osób, które otrzymały COVID-19, występują problemy z nerwami poza mózgiem i rdzeniem kręgowym. Obejmują one zespół Guillaina-Barra (GBS), który może powodować niewydolność płuc lub paraliż. Dokładna liczba osób, które zapadają na tę chorobę, nie jest znana, ale wydaje się, że występuje ona rzadko.

Eksperci twierdzą również, że wzrost liczby zachorowań na GBS może nie mieć wcale związku z wirusem COVID-19. Zamiast tego ktoś mógł zachorować na tę chorobę, gdy był chory na COVID-19, ale nie było to związane z tym wirusem. Naukowcy nadal badają związek między GBS a COVID-19.

Niektóre metody leczenia wirusem COVID-19 mogą również zmniejszać objętość istoty szarej w zewnętrznych warstwach mózgu. W jednym z badań stwierdzono, że u osób poddanych tlenoterapii z powodu wirusa objętość istoty szarej w płatach czołowych mózgu była mniejsza niż u osób z COVID-19, które nie wymagały leczenia tlenem. Eksperci powiązali mniejszą objętość istoty szarej w tym obszarze mózgu z większą niepełnosprawnością trwającą do 6 miesięcy po wyleczeniu z zespołu COVID-19.

Podobnie osoby, które miały gorączkę wywołaną wirusem COVID-19, miały mniejszą objętość istoty szarej w innych częściach mózgu (w płacie skroniowym) niż osoby, które nie miały gorączki wywołanej tym wirusem.

Badania te były jednak bardzo małe. Naukowcy muszą dokładniej zbadać tę tendencję, aby potwierdzić wszelkie wyniki.

Ciąg dalszy na stronie

Jak COVID-19 wpływa na Twój mózg?

Eksperci nie wiedzą dokładnie, dlaczego COVID-19 wpływa na nasz mózg, ale mają wiele teorii:

Silna infekcja. Jednym z powodów, dla których COVID-19 może wpływać na funkcjonowanie mózgu, jest fakt, że wirus jest w stanie przedostać się do ośrodkowego układu nerwowego (mózgu i rdzenia kręgowego) i wywołać nagłą infekcję. Naukowcy znaleźli materiał genetyczny wirusa w płynie rdzeniowym w niektórych przypadkach w Chinach i Japonii. Podobnie w przypadku przypadku z Florydy cząsteczki wirusa znalazły się w komórkach mózgowych.

Może się to zdarzyć w wyniku przedostania się wirusa do krwiobiegu lub zakończeń nerwowych. Lekarze uważają, że może to mieć związek z tym, dlaczego niektórzy ludzie cierpiący na COVID-19 tracą zmysł węchu. Uważają, że może się to zdarzyć, jeśli wirus dostanie się przez opuszkę węchową, czyli obszar mózgu w pobliżu zatok nosowych, który przekazuje informacje o zapachu do mózgu.

W jednym z badań z udziałem osób, które zmarły z powodu COVID-19, eksperci stwierdzili, że doszło do uszkodzenia i przecieku z naczyń krwionośnych do opuszki węchowej. Badacze nie znaleźli jednak dowodów na to, że wirus rzeczywiście przedostał się do mózgu.

Nadmierne pobudzenie układu odpornościowego. Inną przyczyną może być przeciążenie układu odpornościowego w trakcie walki z wirusem COVID-19. Może to wywołać reakcję zapalną, która może doprowadzić do uszkodzenia tkanek i narządów. Sama ta reakcja może spowodować więcej szkód w organizmie niż sam wirus.

Zmiany w organizmie. Inna teoria mówi, że zmiany fizyczne zachodzące w organizmie pod wpływem wirusa COVID-19 – takie jak wysoka gorączka, niski poziom tlenu lub niewydolność narządów – prowadzą do powikłań w mózgu lub zwiększają ryzyko ich wystąpienia. W ciężkich przypadkach COVID-19 może to prowadzić do delirium lub nawet śpiączki.

Krzepnięcie krwi. Ostatnia sugestia, dlaczego wirus może wpływać na mózg, wiąże się z faktem, że osoby z wirusem COVID-19 są bardziej narażone na ryzyko udaru. W przypadku tego wirusa istnieje większe prawdopodobieństwo powstania zakrzepów krwi. Skrzepy te mogą tworzyć się w żyłach głęboko w ciele lub w płucach. Jeśli jednak zablokują lub zwężą tętnice prowadzące do mózgu, może dojść do udaru.

Ciąg dalszy na stronie

Porozmawiaj z lekarzem

Jeśli po zastosowaniu leku COVID-19 wystąpią jakiekolwiek zmiany neurologiczne, najlepiej od razu skontaktować się z lekarzem. Może on pomóc w zwalczaniu objawów i jak najszybszym poprawieniu samopoczucia.

Lekarze nadal badają związek między COVID-19 a mózgiem. Oprócz uzyskania odpowiedniej opieki ważne jest, aby zgłaszać wszelkie problemy, które wystąpiły po zakażeniu wirusem. Pomoże to ekspertom dowiedzieć się, jak najlepiej leczyć takie przypadki w przyszłości.

U niektórych osób szczepionka COVID-19 była powiązana z zapaleniem mięśnia sercowego, czyli zapaleniem serca. Dowiedz się, jak rozpoznać objawy zapalenia mięśnia sercowego i co robić, jeśli podejrzewasz, że je masz.

Szczepionka COVID a zapalenie mięśnia sercowego

W miarę postępu prac nad zwiększeniem liczby szczepień przeciwko COVID-19 w Stanach Zjednoczonych, jednym z działań niepożądanych, na które zwraca się uwagę, jest rodzaj zapalenia mięśnia sercowego zwany zapaleniem mięśnia sercowego.

Co to jest zapalenie mięśnia sercowego?

Zapalenie mięśnia sercowego jest stanem, w którym dochodzi do zapalenia mięśnia sercowego, zwanego myocardium. Wpływa to na sygnał elektryczny serca i może powodować szybki lub nieprawidłowy rytm serca (arytmia). Może również wpływać na zdolność serca do pompowania krwi i krążenia tlenu.

Jakie są przyczyny?

Zwykle jest wynikiem infekcji wirusowej lub reakcji na leki. Może wystąpić u każdego, w tym u dorosłych, dzieci i niemowląt. W rzeczywistości częściej występuje u osób poniżej 30. roku życia, które poza tym są zdrowe. Choroba dwa razy częściej dotyka mężczyzn niż kobiety.

Jakie są objawy?

Zapalenie mięśnia sercowego może mieć przebieg od łagodnego do ciężkiego. Inaczej też przebiega u dzieci.

W łagodnych przypadkach objawy mogą obejmować:

• Ból w klatce piersiowej

• Duszność

• Trzepotanie serca

W ciężkich przypadkach mogą wystąpić

• ból w klatce piersiowej

• Gwałtowne lub nieprawidłowe rytmy serca

• Duszność, w spoczynku lub podczas wysiłku fizycznego

• Opuchlizna nóg, kostek i stóp

• Zmęczenie

Inne objawy, takie jak ból głowy, bóle ciała, bóle stawów, gorączka, ból gardła lub biegunka, mogą być częścią infekcji wirusowej, która wywołuje zapalenie mięśnia sercowego.

Objawy zapalenia mięśnia sercowego u dzieci obejmują:

• Gorączka

• Epizody omdlenia

• Trudności z oddychaniem

• Gwałtowne oddychanie

• Gwałtowne lub nieprawidłowe bicie serca

Jeśli wystąpią którekolwiek z tych objawów, należy powiadomić lekarza. W nagłych wypadkach należy zadzwonić pod numer 911 lub udać się do najbliższego szpitala.

Czy szczepionka COVID-19 może powodować zapalenie serca?

Tak, ale eksperci nie są pewni, jaki jest tego związek. Tylko około 1000 osób zachorowało na zapalenie mięśnia sercowego związane ze szczepionką.

Jak dotąd wydaje się, że zapalenie mięśnia sercowego występuje:

• u młodocianych i młodych dorosłych mężczyzn w wieku 16 lat i starszych

• Po podaniu drugiej dawki jednej z dwóch szczepionek mRNA COVID-19

• W ciągu kilku dni po otrzymaniu szczepionki

Większość osób, które zachorowały, szybko wyzdrowiała po zastosowaniu leczenia i odpoczynku. Eksperci monitorują skutki uboczne, ale potrzebują więcej badań, aby wiedzieć na pewno, jakie mogą być ich przyczyny i skutki długoterminowe.

Ciąg dalszy na stronie

Czy szczepionka COVID-19 jest bezpieczna dla Ciebie i Twojego dziecka?

Tak. CDC zaleca, aby osoby w wieku 12 lat i starsze otrzymały którąkolwiek z dostępnych szczepionek przeciwko COVID-19. Korzyści płynące ze szczepionki przeciwko wirusowi SARS-CoV-2, który wywołuje COVID-19, znacznie przewyższają ryzyko.

Szczepionka może uchronić Cię przed poważnymi powikłaniami, takimi jak długotrwałe problemy zdrowotne, hospitalizacja, a nawet śmierć. Szczepienie jest najlepszym dostępnym sposobem ochrony siebie i swojej rodziny przed wirusem i jego odmianami.

Jeśli masz wątpliwości dotyczące szczepienia przeciwko COVID-19, porozmawiaj z lekarzem.

Czy zakażenie wirusem COVID-19 może spowodować zapalenie mięśnia sercowego?

Naukowcy twierdzą, że może istnieć związek. W jednym z badań przebadano ponad 19 378 sportowców akademickich pod kątem zakażenia wirusem COVID-19. Około 3000 testów dało wynik pozytywny na obecność COVID. Około 2800 osób poddano badaniom kardiologicznym i tylko 21 z nich wykazało problemy z sercem. Prawie wszyscy ci, którzy przeszli badania, w pełni wyzdrowieli. Eksperci twierdzą, że istnieje niewielkie prawdopodobieństwo wystąpienia zapalenia mięśnia sercowego lub innych problemów z sercem w wyniku zakażenia wirusem COVID-19.

Jak się ją diagnozuje?

Wczesne rozpoznanie ma kluczowe znaczenie dla właściwego leczenia, pełnego powrotu do zdrowia i zapobiegania długotrwałym problemom z sercem. Lekarz może przeprowadzić badanie fizykalne i zapytać o historię choroby. Może również wykonać badania laboratoryjne i obrazowe w celu potwierdzenia stopnia zaawansowania choroby. Mogą one obejmować:

• Elektrokardiogram (EKG). Jest to badanie sprawdzające sygnały elektryczne serca oraz częstość akcji serca.

• RTG klatki piersiowej

• MRI. Badanie to wykorzystuje magnesy do tworzenia obrazów wnętrza organizmu.

• Echokardiogram. Badanie to wykorzystuje fale dźwiękowe do wykrycia, czy mięsień sercowy uległ zapaleniu i czy pracuje prawidłowo.

• Badania krwi

Jakie są możliwości leczenia zapalenia mięśnia sercowego?

Zazwyczaj zapalenie mięśnia sercowego ustępuje samoistnie i pacjent całkowicie wraca do zdrowia. W rzadkich przypadkach może być konieczne zastosowanie leczenia, np. kortykosteroidów. Dostępne są leki przeciwwirusowe, ale badania wykazują, że nie są one zbyt skuteczne. Jeśli ciężkie zapalenie mięśnia sercowego powoduje problemy z sercem, lekarz podejmie się ich leczenia.

W przypadku zapalenia mięśnia sercowego najlepiej unikać intensywnej aktywności fizycznej, np. uprawiania sportu, przez co najmniej 3-6 miesięcy. Przed powrotem do ćwiczeń fizycznych lub uprawiania sportu należy porozmawiać z lekarzem.

Ciąg dalszy

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Po otrzymaniu szczepionki COVID-19 należy uważać na działania niepożądane przez tydzień po każdej dawce. Należy jak najszybciej poinformować lekarza o wystąpieniu ostrego bólu w klatce piersiowej, przyspieszonego bicia serca lub uporczywych skurczów serca.

Jeśli po podaniu szczepionki wystąpią objawy zapalenia mięśnia sercowego lub objawy reakcji alergicznej, takie jak pokrzywka, obrzęk lub świszczący oddech, należy poinformować o tym lekarza lub niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Zmęczenie jest częstym objawem choroby COVID-19. U niektórych osób może ono jednak trwać tygodniami lub miesiącami. Oto, co warto wiedzieć o zakażeniach wirusem COVID-19 i długotrwałym zmęczeniu.

Co to jest zmęczenie spowodowane zakażeniem COVID-19?

U wielu osób z chorobą COVID-19 zmęczenie jest dość powszechnym objawem. Może ono powodować uczucie nudności i zmęczenia, odbierać energię i ograniczać zdolność do wykonywania zadań. W zależności od stopnia ciężkości zakażenia wirusem COVID-19, może ono trwać od 2 do 3 tygodni. Jednak u niektórych osób z ciężkim zakażeniem zmęczenie i ból przypominające mgłę mózgową mogą utrzymywać się przez tygodnie lub miesiące. Mogą one utrzymywać się nawet po ustąpieniu zakażenia wirusem COVID-19.

Jak odczuwa się zmęczenie po zakażeniu wirusem COVID?

Kiedy organizm walczy z infekcją wirusową, taką jak COVID-19, możesz czuć się bardzo zmęczony i mieć trudności z koncentracją. To właśnie jest zmęczenie.

W zależności od stopnia nasilenia, objawy zmęczenia mogą obejmować:

• Przewlekłe zmęczenie lub senność

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Zawroty głowy

• Bolące lub obolałe mięśnie

• Osłabienie mięśni

• Spowolnione odruchy i reakcje

• Słaba umiejętność podejmowania decyzji

• Nastrojowość i drażliwość

• Słaba koordynacja ręka-oko

• Utrata apetytu

• Obniżone funkcjonowanie układu odpornościowego

• Niewyraźne widzenie

• Problemy z pamięcią krótkotrwałą

• Słaba koncentracja

• Niezdolność do zwracania uwagi na otoczenie lub bieżącą sytuację.

• Niska motywacja

• Halucynacje

COVID i zmęczenie na długich trasach

Eksperci twierdzą, że nawet u 30% osób, które zaraziły się wirusem COVID-19 na całym świecie, wystąpiły objawy COVID, które utrzymują się przez tygodnie lub miesiące po usunięciu wirusa z organizmu. Lekarze nazywają ten stan długotrwałym COVID-19 lub długim COVID-19. Wiele osób boryka się z przewlekłym zmęczeniem lub zmęczeniem powirusowym. Objawy mogą obejmować zamroczenie mózgu i ból. Naukowcy zauważają, że około 7% osób z łagodnym lub ciężkim wirusem COVID-19 może mieć długotrwałe objawy.

W jednym z badań, w którym wzięły udział 143 osoby z ciężką postacią COVID-19, stwierdzono, że u 87% uczestników po 2 miesiącach od przyjęcia do szpitala nadal występowało zmęczenie. W łagodniejszych przypadkach zmęczenie może utrzymywać się przez 2-3 tygodnie od momentu uzyskania pozytywnego wyniku testu na obecność COVID-19.

Chociaż eksperci nie są do końca pewni, co powoduje długotrwałe zmęczenie i długi czas trwania COVID-19, niektórzy badacze twierdzą, że naturalna reakcja organizmu może zostać zakłócona po zetknięciu się z pewnymi rodzajami infekcji. Uważają oni, że zmęczenie spowodowane długotrwałym COVID-19 jest podobne do objawów złożonej choroby zwanej myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome (ME/CFS).

Ciąg dalszy

Co mogę zrobić, aby poradzić sobie ze zmęczeniem związanym z COVID?

Zmęczenie może pozbawić Cię energii i uniemożliwić wykonywanie codziennych czynności, gdy cierpisz na chorobę wirusową, taką jak COVID-19 lub COVID-19 na długich trasach.

Aby zadbać o swoje zdrowie i złagodzić objawy zmęczenia podczas choroby lub po przebytym zawale, powinieneś:

• Zaakceptować fakt, że zmęczenie jest prawdziwym skutkiem ubocznym posiadania COVID-19.

• Upewnij się, że dobrze się wysypiasz. Pomoże to Twojemu organizmowi zachować energię.

• Wypróbuj techniki relaksacyjne, takie jak medytacja, aromaterapia, joga i tai chi. Mogą one pomóc w zmniejszeniu stresu i objawów zmęczenia.

• Zaplanuj z wyprzedzeniem, co możesz zrobić mając ograniczoną ilość energii.

• Ustal priorytety zadań, które są ważne. Pomoże Ci to poświęcić energię tylko na te rzeczy, które muszą być zrobione.

• Przekaż pewne zadania innym osobom, które mogą je wykonać za Ciebie. Może to dotyczyć takich czynności, jak zakupy spożywcze czy gotowanie.

• Staraj się pozostać aktywny. Infekcja wirusowa może pozbawić Cię energii, ale ruch i lekkie ćwiczenia mogą dodać Ci energii.

• Prowadź dziennik wszystkich rzeczy, które wywołują zmęczenie lub pogarszają jego stan. Pomoże Ci to uniknąć czynności, które pochłaniają energię.

• Jedz pokarmy, które dodają organizmowi energii.

• Bądź nawodniony.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza w związku ze zmęczeniem spowodowanym przez COVID?

Jeśli po przyjęciu leku COVID-19 zauważysz, że objawy zmęczenia utrzymują się dłużej niż 2-3 tygodnie, najlepiej poinformuj o tym lekarza.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Zmęczenie nasila się, a nie poprawia.

• Po 4 tygodniach objawy nie uległy zmianie.

• Martwisz się lub masz inne nowe objawy.

Eksperci i lekarze wciąż zdobywają wiedzę na temat koronawirusa, który wywołał pandemię COVID-19. Obecnie CDC zaleca, aby każda osoba w wieku 12 lat i starsza otrzymała szczepionkę przeciwko COVID-19, jeśli się do niej kwalifikuje, aby zapobiec zakażeniu COVID i jego objawom.

Szczepionki są bezpieczne i skuteczne w zapobieganiu i ograniczaniu rozprzestrzeniania się wirusa. Jeśli chorowałeś na COVID-19, poczekaj ze szczepieniem do czasu ustąpienia zakażenia. Jeśli nie jesteś pewien, zapytaj lekarza.

Naukowcy zidentyfikowali kolejny typ koronawirusa, CCoV-HuPn-2018, pierwszy znany, który przenosi się z psów na ludzi. Dowiedz się więcej o tym, co to jest, jak badacze go znaleźli i czy ludzie są zagrożeni tym wirusem.

Koronawirus psów: Czy stanowi zagrożenie dla ludzi?

Naukowcy zidentyfikowali nieznany wcześniej typ koronawirusa znalezionego u dziecka, które zachorowało na zapalenie płuc w Sarawak w Malezji w 2017 lub 2018 roku. Jest to pierwszy koronawirus, o którym wiadomo, że przenosi się z psów na ludzi.

Ten koronawirus psi nosi nazwę CCoV-HuPn-2018. Różni się on od SARS-CoV-2, koronawirusa, który wywołał pandemię COVID-19.

Jeśli eksperci potwierdzą, że CCoV-HuPn-2018 jest patogenem, będzie to ósmy znany koronawirus, który może wywoływać infekcje u ludzi. Naukowcy twierdzą jednak, że obecnie nie stanowi on zagrożenia dla ludzi i nie ma dowodów na to, że może się rozprzestrzeniać z jednej osoby na drugą.

Odkrycie koronawirusa psów

Odkrycie CCoV-HuPn-2018 rozpoczęło się, gdy dr Gregory Gray, epidemiolog chorób zakaźnych z Uniwersytetu Duke’a, zastanawiał się, czy gdzieś na świecie nie zagraża ludziom inny koronawirus. Nie miał narzędzia, aby się tego dowiedzieć, ponieważ testy COVID-19 wykrywały tylko SARS-CoV-2, a nie inne koronawirusy.

Student, Leshan Xiu, stworzył test podobny do testu COVID-19. Jednak ten wymaz byłby w stanie wykryć każdy koronawirus, nawet nieznane rodzaje.

Gray i Xiu wykorzystali nowy test do zbadania 301 zarchiwizowanych przypadków zapalenia płuc. Znaleźli osiem przypadków wcześniej nieodkrytego wirusa, z których siedem dotyczyło dzieci. Większość z tych osób pochodziła z rdzennych grup ludności Malezji i mieszkała w wioskach, w których regularnie miała bliski kontakt ze zwierzętami.

Wszystkie osiem osób wyzdrowiało po około 4-6 dniach spędzonych w szpitalu.

W jaki sposób wirus może wpłynąć na ludzi

Eksperci podkreślają, że nie trzeba obawiać się swojego psa ani tego, że koronawirus wywoła kolejną pandemię. Zamiast tego wykorzystują nowo odkrytego wirusa jako sygnał alarmowy, wzywając wszystkich do upewnienia się, że nasze systemy opieki zdrowotnej są przygotowane na kolejną epidemię.

Badacze analizują interakcje między zwierzętami a ludźmi, pochodzenie wirusa, sposób jego działania i rodzaje problemów, jakie może powodować u ludzi. Te kwestie pomogą naukowcom zrozumieć czynniki ryzyka CCoV-HuPn-2018 oraz sposoby jego zwalczania, zanim stanie się problemem.

W dalszych badaniach po jego odkryciu naukowcy odkryli, że CCoV-HuPn-2018 mógł się rozprzestrzeniać wśród ludzi z powodu delecji lub zmiany w jego genomie. Delecja ta nie jest zwykle spotykana w koronawirusach psów. Występuje ona natomiast w wersjach ludzkich, podobnie jak mutacja w SARS i SARS-CoV-2.

Ciąg dalszy na stronie

Badania sugerują, że delecja w CCoV-HuPn-2018 pomaga mu w rozprzestrzenianiu się z psów na ludzi. Ponieważ jednak została ona wcześnie zidentyfikowana, naukowcy będą mogli lepiej ją zbadać i kontrolować, aby nie wywoływała epidemii.

Eksperci twierdzą, że najlepszym sposobem zapobiegania pandemiom jest kontynuowanie badań w celu znalezienia nieznanych wirusów. W miarę jak naukowcy będą dowiadywać się więcej o tym, jak wirusy te przenoszą się na ludzi, mają nadzieję, że będą lepiej przygotowani do ich powstrzymania, zanim staną się problemem na skalę światową.