Lekarz mówi ci.

Przebywanie w nieznanym miejscu z chorobą Leśniowskiego-Crohna może być przyczyną dużego stresu. Dzięki poniższym wskazówkom zachowasz zimną krew.

Spokój ducha na drodze z chorobą Leśniowskiego-Crohna

Next See More

Bliższe spojrzenie na chorobę Leśniowskiego-Crohna

Dowiedz się od osób, które żyją z tą chorobą układu pokarmowego, leczą ją i działają na jej rzecz.

Dowiedz się więcej Wideo

Objawy poza żołądkiem

Objawy takie jak utrata wagi i wysypka mogą sygnalizować zaostrzenie IBD.

Historia

Jak Crohns wpływa na inne części ciała

Crohns nie kończy się na przewodzie pokarmowym. Dowiedz się, jak choroba wpływa na całe ciało – od kości po oczy – i co możesz zrobić, aby wspomóc leczenie.

Artykuł

Kiedy choroba staje się poważniejsza

Jeśli objawy się nasilają, może to być znak, że choroba Leśniowskiego-Crohna staje się coraz poważniejsza. Oto kilka znaków ostrzegawczych.

Wideo

Jak działają procedury

Jeśli leki nie łagodzą dolegliwości związanych z chorobą Leśniowskiego-Crohna, konieczna może być operacja, od prostej po usunięcie jelita grubego.

Jeśli Twój układ pokarmowy potrzebuje odpoczynku, lekarz może zalecić Ci dietę ubogoresztkową (lub niskobłonnikową). Wyjaśniamy, jakich pokarmów należy unikać, a jakie są w porządku.

Jak stosować dietę ubogoresztkową

Medically Reviewed by Neha Pathak, MD on 16 maja 2022 1 / 9

Dlaczego warto odżywiać się w ten sposób?

Ta dieta, nazywana czasem dietą niskobłonnikową, ogranicza ilość błonnika pochodzącego z orzechów, nasion, warzyw, ziaren i innych źródeł. Tak, organizm go potrzebuje, ale jest on ciężkostrawny. Czasami Twój organizm potrzebuje odpoczynku. Lekarz może to zasugerować, jeśli:

• Choroba zapalna jelit (IBD), wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Crohns’a

• Zapalenie uchyłków jelita grubego

• Operacje na przewodzie pokarmowym, takie jak ileostomia lub kolostomia

• Badanie obrazowe, takie jak kolonoskopia

• Radioterapia i chemioterapia w leczeniu raka?

2 / 9

Jak zacząć?

Porozmawiaj z lekarzem, który pokaże Ci, jak nie przekraczać osobistych limitów spożycia błonnika. Wybierasz się do sklepu? Czytaj etykiety. Szukaj produktów zawierających 1 gram błonnika lub mniej na porcję. A ponieważ długotrwałe odżywianie się w ten sposób może być niezdrowe, warto porozmawiać z dietetykiem o tym, jak zapewnić sobie wszystkie potrzebne składniki odżywcze.

3 / 9

Jedz warzywa

Wystarczy, że będą dobrze ugotowane lub z puszki. Najlepsze są główki szparagów, buraki, zielona fasolka, marchew, grzyby, dynia i przecierany szpinak. Trzymaj się z daleka od wszystkiego, co ma nasiona, i zawsze najpierw obieraj. Pomijaj gotowany groszek, kabaczki zimowe, brokuły, brukselkę, kapustę, cebulę, kalafior i kukurydzę.

4 / 9

Rozsądne wybieranie owoców

Odpadają owoce o wysokiej zawartości błonnika, takie jak figi, jagody i owoce suszone. Ale masz mnóstwo innych, takich jak dojrzałe banany, miękkie kantalupy, brzoskwinie i gruszki. Podobnie jak w przypadku warzyw, upewnij się, że są one obrane i nie mają pestek. Dobre są też owoce bez pestek z puszki lub ugotowane. Jeśli jesteś zwolennikiem soków, wybieraj produkty bez pestek. Ale zrezygnuj z bogatego w błonnik soku śliwkowego.

5 / 9

Pozbądź się tajemnicy z mięsa

Produkty pochodzenia zwierzęcego nie zawierają błonnika, dlatego w tym planie z umiarem można spożywać wołowinę, jagnięcinę, cielęcinę, wieprzowinę, kurczaka, ryby i skorupiaki. To samo odnosi się do mięsa organicznego. Niezależnie od tego, co wybierzesz, pamiętaj, by:

• Upewnij się, że mięso jest zmielone i dobrze ugotowane.

• Zrezygnuj z twardych, ziarnistych kawałków mięsa.

• Ograniczaj się do porcji 2-3 uncji.

6 / 9

Uważaj na nabiał

Mleko nie zawiera błonnika, ale może rozregulować żołądek. Jeśli nie odpowiada Ci jego smak, unikaj go. Dotyczy to mleka, jogurtu, twarogu, kremu i lodów. Półlitrowe porcje sera są w porządku.

7 / 9

Pożegnaj się z pełnymi ziarnami

Śmiało, zrób tę kanapkę. Upewnij się tylko, że chleb nie jest pełnoziarnisty. Dotyczy to również krakersów, płatków śniadaniowych, makaronu i ryżu. Wybieraj rafinowane białe produkty, które zawierają nie więcej niż pół grama błonnika na porcję.

8 / 9

Zaspokój swój apetyt na słodycze

Nie ma potrzeby rezygnować ze słodyczy, gdy odżywiasz się w ten sposób, ale staraj się ograniczyć je do minimum. Możesz zjeść deser, pod warunkiem że zrezygnujesz ze smakołyków zawierających orzechy, kokos, kakao w proszku lub suszone owoce. Zamiast tego spróbuj następujących smakołyków:

• Zwykłe ciasta i ciasteczka

• Puddingi, żelatyna i kremy

• Szerbet, lody i napoje lodowe

• Cukierki twarde????

• Galaretka przezroczysta, miód i syrop

9 / 9

Po prostu powiedz „nie

Wszystko, co ma dużo błonnika, jest pikantne, ma skórkę lub zawiera nasiona czy orzechy. Podczas porządków w spiżarni wyrzuć również te produkty:

?

• Pikle, oliwki i przyprawy

• Popcorn

• Kokos

• Czekolada

• Suszone owoce, śliwki oraz sok śliwkowy

• Fasola i soczewica

• Chrupiące masło orzechowe

• Kofeina

• Krakersy grahamki

• Surowe owoce i warzywa

Jeśli cierpisz na chorobę Leśniowskiego-Crohna, oto minerały i witaminy, których Twój organizm może potrzebować – i jak uzyskać ich więcej.

Crohns a twój organizm

Choroba może powodować złe samopoczucie i zmęczenie, ponieważ nie można spożywać odpowiednich pokarmów. Może również wpływać na działanie leków i uniemożliwiać normalny rozwój dzieci.

Możesz nie otrzymywać wystarczającej ilości składników odżywczych, ponieważ:

Twoje jelita są w stanie zapalnym lub uszkodzone. Trudno jest wchłaniać węglowodany, tłuszcze, wodę oraz witaminy i minerały. Problem ten może być również spowodowany przez operację na chorobę Leśniowskiego-Crohna, jeśli usunięto zbyt dużą część jelita cienkiego.

Nie chce się jeść. Może się to zdarzyć z powodu bólu, biegunki, niepokoju i zmian w odczuwaniu smaku.

Przyjmujesz leki na Crohns na receptę. Niektóre leki utrudniają wchłanianie składników odżywczych.

Występuje krwawienie wewnątrz organizmu. Uszkodzenie jelit może z czasem spowodować utratę krwi. Może to spowodować obniżenie poziomu żelaza i doprowadzić do anemii.

Składniki odżywcze, których może brakować

W przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna istnieje większe prawdopodobieństwo obniżenia poziomu:

1.Witaminy B12

Jeśli masz stan zapalny lub przeszedłeś operację w dolnej części jelita cienkiego, możesz nie wchłaniać wystarczającej ilości tej witaminy. Lekarz może przepisać zastrzyki lub tabletki.

Źródła witaminy B12 w żywności

• Wołowina: wątroba wołowa, mielona wołowina, polędwica wołowa

• Nabiał: Sery, mleko o niskiej zawartości tłuszczu, jogurty,

• Ryby i owoce morza: Małże, łupacz, łosoś, pstrąg, tuńczyk

• Drób: Kurczak

?

2.Kwas foliowy

Niektóre leki na chorobę Leśniowskiego-Crohna, takie jak metotreksat i sulfasalazyna, obniżają poziom kwasu foliowego w organizmie. Lekarz może zalecić przyjmowanie suplementu folianów.

Źródła pokarmowe folianów i kwasu foliowego:

• Wołowina: wątroba wołowa, mielona wołowina

• Ryby i owoce morza: Krab Dungeness, halibut

• Owoce: Banan, kantalupa, papaja

• Drób: Kurczak

• Warzywa: Szparagi, awokado, groszek śnieżny, brokuły, brukselka, groszek zielony, fasolka kidney, gorczyca, szpinak, rzepa

?

3.Wapń

Sterydy stosowane w chorobie Leśniowskiego-Crohna mogą osłabiać kości. Jeśli twój organizm nie może trawić mleka lub jego przetworów, istnieje jeszcze większe prawdopodobieństwo, że będziesz mieć niedobór wapnia. Lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów, aby utrzymać mocne kości i zapobiec innym problemom.

Źródła wapnia w żywności:

• Nabiał: Ser, twaróg, lody, mleko, śmietana, jogurt

• Ryby: łosoś, sardynki

• Warzywa: Bok choy, brokuły, jarmuż, rzepa

?

4.Witamina D

Pomaga organizmowi wchłaniać wapń dla mocnych kości, ale osoby z chorobą Crohna często nie mają jej wystarczająco dużo. Lekarz może zalecić przyjmowanie codziennej suplementacji.

Źródła witaminy D w żywności:

• Zboża: Wzbogacone w witaminę D

• Nabiał: Mleko (beztłuszczowe, o obniżonej zawartości tłuszczu i pełne – wzbogacone w witaminę D), ser szwajcarski

• Ryby: łosoś, sardynki, miecznik, tuńczyk

• Mięso: Wątroba

• Sok pomarańczowy: Wzbogacony w witaminę D

?

5.Witaminy A, E i K

Operacje na jelitach mogą utrudnić organizmowi wchłanianie tłuszczów. To obniża poziom tych witamin.

Źródła witaminy A w żywności

• Jaja

• Owoce: Morele, kantalupa, mango

• Ryby i drób: Kurczak, śledź, łosoś Sockeye, tuńczyk

• Nabiał: Lody, beztłuszczowe lub chude mleko z witaminą A, ser ricotta, jogurt

• Warzywa: Pieczona fasola, groszek, marchew, szpinak, kabaczek, słodka papryka, słodkie ziemniaki

Źródła witaminy E w żywności

• Owoce: Kiwi, mango

• Orzechy i masła orzechowe: orzeszki ziemne, migdały, orzechy laskowe, masło orzechowe

• Oleje: olej kukurydziany, olej z krokosza barwierskiego, olej sojowy, olej słonecznikowy, olej z kiełków pszenicy

• Warzywa: brokuły, szpinak, pomidor

Źródła witaminy K w żywności

• Wołowina i wieprzowina: Mielona wołowina, szynka

• Nabiał: mleko 2%, ser cheddar, ser mozzarella

• Owoce: Borówki, winogrona, granat

• Ryby, owoce morza i drób: Pierś z kurczaka, wątroba z kurczaka, krewetki, łosoś niedźwiedzi (sockeye)

• Warzywa: Brokuły, marchew, kolard, edamame, figi, jarmuż, okra, szpinak, rzepa

?

6.Żelazo

Stan zapalny wywołany chorobą Crohna może powodować, że organizm nie wykorzystuje żelaza tak dobrze, jak powinien. Z kolei utrata krwi w wyniku wrzodów może powodować utratę żelaza. W każdym z tych przypadków lekarz może zalecić przyjmowanie tabletek, płynów lub infuzji żelaza.

Źródła żelaza w żywności

• Nabiał: ser cheddar, twaróg, mleko

• Ryby, owoce morza i drób: Kurczak, ostrygi, sardynki, indyk

• Owoce: Kantalupa, rodzynki

• Orzechy: Nerkowce, pistacje

• Warzywa: Brokuły, ciecierzyca, groch zielony, fasola kidney, soczewica, grzyby, ziemniaki, ryż, szpinak, pomidory, fasola biała

?

7.Potas, magnez i cynk

Lekarz może zasugerować stosowanie codziennej suplementacji w celu podniesienia poziomu potasu.

Źródła potasu w żywności

• Nabiał: sery, mleko sojowe, jogurty

• Owoce: Jabłka, morele, banany, kantalupa, śliwki, rodzynki

• Wołowina: polędwica

• Ryby, owoce morza i drób: Kurczak, łosoś, tuńczyk,

• Oleje: rzepakowy, kukurydziany, oliwkowy

• Warzywa: Kabaczek żołędziowy, brokuły szparagowe, fasola kidney, ziemniak, soja, szpinak, pomidor

Źródła magnezu w żywności

• Nabiał: Mozzarella częściowo odtłuszczona, mleko sojowe, jogurt

• Owoce: Jabłko, banan, rodzynki

• Orzechy: Migdały, nerkowce, orzeszki ziemne, masło orzechowe

• Wołowina: mielona wołowina

• Ryby, owoce morza i drób: Kurczak, halibut, łosoś

• Nabiał: Mleko, jogurt

• Warzywa: Awokado, czarna fasola, brokuły, marchew, edamame, fasola kidney, ziemniak, szpinak

Źródła cynku w żywności

• Wołowina i wieprzowina: Pieczeń wołowa, kotlet wieprzowy

• Nabiał: Ser cheddar, ser mozzarella, mleko niskotłuszczowe lub beztłuszczowe, ser szwajcarski, jogurt

• Ryby, owoce morza i drób: krab, kurczak o ciemnym mięsie, flądra, homar, ostrygi, sola

• Orzechy: Migdały, nerkowce

• Warzywa: Pieczona fasola, ciecierzyca, groszek zielony, fasola kidney

?

Żywność czy suplementy?

Prawie każdy specjalista ds. żywienia powie Ci, że lepiej jest dostarczać witaminy i minerały z pożywienia niż z tabletek. Jeśli jednak cierpisz na chorobę Leśniowskiego-Crohna, uszkodzenie części jelit utrudnia wchłanianie i dostarczanie wystarczającej ilości potrzebnych składników odżywczych. Niektóre zdrowe pokarmy, takie jak wysokobłonnikowe orzechy i nasiona, mogą wywoływać objawy choroby.

Choroba Leśniowskiego-Crohna – zwłaszcza w okresie aktywności – może również powodować, że organizm pracuje ciężej. Dlatego możesz potrzebować więcej kalorii i składników odżywczych niż inni ludzie. W takich przypadkach suplementy mogą pomóc uzupełnić braki.

Współpracuj z lekarzem

Nie podejmuj decyzji o suplementacji samodzielnie. Najpierw porozmawiaj z lekarzem. Choć suplementy mogą pomóc Ci lepiej się odżywiać, niektóre z nich mogą wpływać na działanie leków na chorobę Crohna lub pogarszać objawy.

Lekarz może chcieć zbadać poziom żelaza, witaminy D, witaminy B12 oraz innych witamin i minerałów. To, czego potrzebujesz, może również zależeć od tego, gdzie w jelitach doszło do uszkodzenia.

Wspólnie możecie zdecydować, jakie suplementy mogą pomóc Ci poczuć się lepiej.

Osoby z wysokim ciśnieniem krwi są w grupie podwyższonego ryzyka w przypadku zakażenia koronawirusem. Sprawdź, w jaki sposób możesz być narażony i jak możesz się chronić.

Koronawirusy a wysokie ciśnienie krwi: Jaki jest związek?

Jeśli masz wysokie ciśnienie krwi, warto, abyś zachował szczególną ostrożność podczas epidemii koronawirusa (COVID-19). Istnieje możliwość, że wysokie ciśnienie krwi może zwiększać ryzyko ciężkiej choroby i śmierci z powodu COVID-19.

Ryzyko związane z wysokim ciśnieniem krwi

Analiza wczesnych danych z Chin i Stanów Zjednoczonych wykazała, że nadciśnienie tętnicze jest najczęściej występującym schorzeniem wśród hospitalizowanych osób, które dotyka od 30% do 50% pacjentów. Inne schorzenia to rak, cukrzyca i choroby płuc. We Włoszech w jednym z raportów stwierdzono, że ponad 99% osób zmarłych z powodu wirusa cierpiało na jedno z tych schorzeń, a 76% z nich miało wysokie ciśnienie krwi.

Inne badania sugerują, że osoby z wysokim ciśnieniem krwi są bardziej narażone na ryzyko ciężkiej choroby i śmierci z powodu wirusa COVID.

Jaki jest związek?

Nie wiadomo, dlaczego osoby z wysokim ciśnieniem krwi są bardziej narażone na zakażenie koronawirusem. Jedna z możliwości może leżeć w związku między nadciśnieniem a układem odpornościowym. Długotrwałe problemy zdrowotne i starzenie się osłabiają układ odpornościowy, przez co jest on mniej zdolny do walki z wirusem. Prawie dwie trzecie osób powyżej 60. roku życia ma nadciśnienie tętnicze.

Inna możliwość jest taka, że większe ryzyko nie wynika z samego nadciśnienia, ale z niektórych leków stosowanych w jego leczeniu – inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny (ARB).

Teoria ta może wynikać z badań, które sugerują, że tego typu leki osłabiają komórki odpornościowe organizmu.

Jednak w innych dużych badaniach nie stwierdzono związku między stosowaniem tych leków a ciężkością przebiegu choroby COVID-19. Jeszcze inne badania sugerują, że leki te mogą zmniejszać nasilenie choroby COVID-19. Nie ma również dowodów na to, że po odstawieniu tych leków choroba ma mniej ciężki przebieg.

Odstawienie tych leków może pogorszyć stan chorób serca i nerek. Może również zwiększyć ryzyko zgonu.

American College of Cardiology i American Heart Association zalecają, aby nadal przyjmować leki na nadciśnienie zgodnie z zaleceniami. W przeciwnym razie może to zwiększyć ryzyko zawału serca lub udaru mózgu, co może spowodować, że pacjent znajdzie się w szpitalu akurat w momencie, gdy pojawiają się przypadki zakażenia koronawirusem.

Ciąg dalszy na stronie

W jaki sposób koronawirus wpływa na osoby z wysokim ciśnieniem krwi

Chociaż zapalenie płuc jest najczęstszym powikłaniem wywołanym przez wirusa, może on również uszkodzić układ sercowo-naczyniowy.

Wysokie ciśnienie krwi uszkadza tętnice i zmniejsza przepływ krwi do serca. Oznacza to, że serce musi pracować ciężej, aby przepompować wystarczającą ilość krwi. Z czasem ta dodatkowa praca może osłabić serce do tego stopnia, że nie będzie ono w stanie pompować tak dużej ilości bogatej w tlen krwi do organizmu.

Koronawirus może również bezpośrednio uszkadzać serce, co może być szczególnie niebezpieczne, jeśli serce jest już osłabione na skutek nadciśnienia tętniczego. Wirus może powodować zapalenie mięśnia sercowego, zwane zapaleniem mięśnia sercowego, które utrudnia pracę serca.

Jeśli w tętnicach odkładają się blaszki miażdżycowe, wirus może zwiększyć prawdopodobieństwo ich rozpadu i spowodować zawał serca. Wcześniejsze badania wykazały, że osoby z chorobami serca, które zachorowały na choroby układu oddechowego, takie jak grypa lub wcześniejsze odmiany koronawirusa, są bardziej narażone na zawał serca.

Co należy zrobić?

Każdy musi podjąć środki ostrożności, aby zapobiec zakażeniu koronawirusem. Osoby z wysokim ciśnieniem krwi i innymi schorzeniami muszą zachować szczególną ostrożność.

CDC udziela następujących wskazówek:

• Zaszczep się przeciwko COVID-19 jedną z trzech zatwierdzonych szczepionek i sprawdź na stronie internetowej CDC, czy jesteś na bieżąco z kolejnymi szczepieniami.

• Upewnij się, że masz przy sobie wystarczającą ilość leków na nadciśnienie i inne dolegliwości.

• Zaopatrz się w leki dostępne bez recepty, które pomogą Ci zwalczyć gorączkę i inne objawy, jeśli zachorujesz.

• Pozostań w domu i jak najbardziej ogranicz kontakt z innymi ludźmi.

• Unikaj tłumów i osób, które wyglądają na chore. Noś maskę na twarzy, jeśli przebywasz w miejscach publicznych w środowiskach o znacznym lub wysokim stopniu zarażenia.

• Często myj ręce mydłem i ciepłą wodą.

• Czyść i dezynfekuj wszystkie często dotykane powierzchnie, takie jak blaty i klamki.

?

Chociaż zestawy do domowego testowania na koronawirusa (COVID-19) nie są jeszcze dostępne, osoby z łagodnymi objawami mogą wyzdrowieć w domu. Oto jak.

Czy istnieje domowy test na obecność COVID-19?

Jeśli masz objawy zakażenia wirusem COVID-19, takie jak gorączka, suchy kaszel lub duszności, możesz zastanowić się nad wykonaniem testu na obecność koronawirusa. Pracownicy służby zdrowia mogą przeprowadzić testy u niektórych osób w klinikach lub szpitalach. Dostępnych jest kilka testów do samodzielnego pobrania w domu. Należą do nich:

• BinaxNOW – Test antygenowy można kupić w Internecie lub w aptekach. Za pomocą strony eMEd lub aplikacji na telefon użytkownik loguje się na stronie, a ekspert przeprowadza go przez procedurę badania za pomocą wymazu z nosa. Wyniki otrzymasz w ciągu 15 minut.

• Ellume – ten antygen kosztuje około 30 dolarów. Do badania wykorzystuje się aplikację, która przeprowadza użytkownika przez proces z użyciem wymazu z nosa, a wyniki są znane w ciągu 15 minut.

• QuickVue. Również dostępny bez recepty test antygenowy, dwa testy za około 25 dolarów. Po pobraniu wymazu wkładasz go do roztworu i czekasz 10 minut. Następnie wkładasz do roztworu pasek papieru, który zmienia kolor, wskazując wynik pozytywny lub negatywny.

• Cue – jest to test molekularny COVID-19 i powinien być dostępny bez recepty.

• Lucira Healths All-In-One – kosztuje mniej niż 50 dolarów, ale wymaga recepty. Próbkę pobiera się za pomocą wacika z nosa, który następnie umieszcza się w fiolce z roztworem. Następnie fiolkę wkłada się do przenośnego urządzenia zasilanego bateriami. W ciągu 30 minut lampka na urządzeniu wskazuje wynik negatywny lub pozytywny.

Chociaż nie masz pewności, czy jesteś chory, większość osób z łagodnymi objawami może samodzielnie wyleczyć się z COVID-19 w warunkach domowych. Należy:

• Odpoczywać. Może on złagodzić objawy i pomóc w szybszym powrocie do zdrowia.

• Trzymaj się z dala od innych. Nie chodź do pracy, szkoły lub miejsc publicznych. Staraj się odseparować od innych ludzi w swoim domu.

• Pij dużo płynów. Odwodnienie pogorszy objawy.

• Zapytaj lekarza o leki dostępne bez recepty, które mogą złagodzić objawy.

• Jeśli objawy nasilą się, należy skontaktować się z lekarzem lub szpitalem.

Należy skontaktować się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym w przypadku wystąpienia poważnych objawów działania leku COVID-19, takich jak:

• Problemy z oddychaniem

• Ból lub ucisk w klatce piersiowej

• Sinawe usta lub twarz

• Nagła dezorientacja

Odporność stada to sytuacja, w której duża część populacji jest uodporniona na określoną chorobę. Dowiedz się, jak wpływa ona na choroby zakaźne, takie jak COVID-19.

Co to jest odporność stadna?

W związku z rosnącą liczbą przypadków zachorowań na COVID-19 na całym świecie, urzędnicy służby zdrowia pracują nad znalezieniem najlepszego sposobu ochrony społeczeństwa przed tą chorobą. Być może słyszeliście, że urzędnicy służby zdrowia wspominają o odporności stadnej jako możliwym sposobie ograniczenia rozprzestrzeniania się wirusa COVID-19.

Oto, co należy wiedzieć o odporności stadnej i w jaki sposób może ona pomóc w spowolnieniu rozprzestrzeniania się nowego koronawirusa.

Odporność stada

Odporność stada lub odporność zbiorowiskowa to sytuacja, w której duża część populacji danego obszaru jest uodporniona na określoną chorobę. Jeśli wystarczająco dużo osób jest odpornych na czynnik wywołujący chorobę, taki jak wirus lub bakteria, nie ma on dokąd uciec.

Chociaż nie każda osoba jest odporna, to jednak grupa jako całość ma zapewnioną ochronę. Dzieje się tak dlatego, że ogólnie jest mniej osób z grupy wysokiego ryzyka. Liczba zakażeń spada, a choroba ustępuje.

Odporność stada chroni populacje szczególnie zagrożone. Należą do nich niemowlęta oraz osoby, których układ odpornościowy jest słaby i nie są w stanie same uzyskać odporności.

Jak osiągnąć odporność stada?

Można to osiągnąć na dwa sposoby.

Możesz rozwinąć odporność w sposób naturalny. Kiedy organizm jest narażony na kontakt z wirusem lub bakterią, wytwarza przeciwciała, aby zwalczyć infekcję. Po wyzdrowieniu organizm zachowuje te przeciwciała. Organizm będzie bronił się przed kolejną infekcją. To właśnie powstrzymało epidemię wirusa Zika w Brazylii. Dwa lata po wybuchu epidemii 63% ludności było narażone na kontakt z wirusem. Naukowcy uważają, że społeczność osiągnęła odpowiedni poziom odporności stadnej.

Szczepionki mogą również budować odporność. Sprawiają, że organizm myśli, że zainfekował go wirus lub bakteria. Nie chorujesz, ale Twój układ odpornościowy nadal wytwarza ochronne przeciwciała. Gdy następnym razem organizm napotka bakterię lub wirusa, będzie gotowy do walki z nimi. W ten sposób udało się powstrzymać polio w Stanach Zjednoczonych.

Kiedy dana społeczność osiąga odporność stadną? Zależy to od liczby reprodukcyjnej, czyli R0. Wskaźnik R0 określa średnią liczbę osób, które mogą zostać zakażone przez jedną osobę zarażoną wirusem, jeżeli osoby te nie są jeszcze uodpornione. Im wyższa wartość R0, tym więcej osób musi być odpornych, aby osiągnąć odporność stada.

Ciąg dalszy na stronie

W 2020 roku naukowcy oszacowali, że R0 dla COVID-19 wynosi od 2 do 3. Oznacza to, że jedna osoba może zarazić od 2 do 3 innych osób. Oznaczało to również, że 50% do 67% populacji musiałoby być odporne, zanim zadziałałaby odporność stadna i wskaźniki zakażeń zaczęłyby spadać.

Nowe warianty, takie jak Delta, zwiększyły wartość R0 do 5-7. Omicron okazał się o wiele bardziej zaraźliwy, z R0 szacowanym na 15-21, czyli około 3 razy wyższym niż Delta.

Jakie są wyzwania związane z wytworzeniem odporności stada na COVID-19?

Główną przeszkodą w uzyskaniu odporności stada na COVID-19 jest fakt, że wirus wywołujący tę chorobę jest nowy. Oznacza to, że nie zakażał on wcześniej ludzi i każdy jest narażony na ryzyko zakażenia. Nie ma istniejącej odporności, na której można by się oprzeć.

Inną potencjalną przeszkodą jest to, że nie wiemy, jak silna jest ochrona immunologiczna ani jak długo będzie ona trwała u osób, które zachorowały na COVID-19. Wczesne badania na małpach wykazały, że wytworzyły one przeciwciała przeciwko wirusowi, które chroniły je przed drugą infekcją miesiąc później. Jeśli koronawirus jest podobny do grypy, możemy spodziewać się kilkumiesięcznej ochrony.

Obecnie dostępne są szczepionki chroniące przed COVID-19, ale mogą minąć miesiące, zanim otrzyma je wystarczająca liczba osób. Naukowcy szacują, że 75-80% populacji musiałoby zostać zaszczepione, zanim uzyskamy odporność stadną.

Jaka jest najlepsza droga do powstrzymania rozprzestrzeniania się choroby we Wspólnocie?

Szczepienia. Istnieją trzy skuteczne szczepionki firm Pfizer, Johnson & Johnson oraz Moderna, które działają zarówno w celu powstrzymania zakażenia, jak i zmniejszenia liczby poważnych zachorowań w przypadku zakażenia. Zaszczep się i stosuj szczepienia przypominające, aby utrzymać odporność. Jest to zdecydowanie najlepszy sposób ochrony siebie i innych przed zakażeniem wirusem COVID-19. Wydaje się też, że jest to najlepszy sposób na powstrzymanie rozprzestrzeniania się społeczności i uchronienie się przed ciężką chorobą.

Jaki jest okres inkubacji koronawirusa? Dowiedz się więcej o okresie inkubacji koronawirusa, kiedy wirus jest najbardziej zakaźny i jak długo należy się kwarantanną po kontakcie z wirusem COVID-19.

Okres inkubacji koronawirusa

Co to jest okres inkubacji?

Okres inkubacji to liczba dni, które upływają od momentu zakażenia do pojawienia się objawów choroby. Pracownicy służby zdrowia i urzędnicy państwowi używają tej liczby do określenia, jak długo ludzie muszą się trzymać z dala od innych w czasie epidemii. Dla każdej choroby jest ona inna.

Jeśli przebywałeś w pobliżu kogoś, kto ma koronawirusa wywołującego COVID-19, również jesteś w grupie ryzyka. Oznacza to, że musisz pozostać w domu, dopóki nie będziesz miał pewności, że nic ci nie dolega. Pracownicy służby zdrowia nazywają to samokwarantanną. Ale kiedy będzie wiadomo, czy jesteś chory? Odpowiedź zależy od okresu inkubacji.

Jaki jest okres inkubacji dla COVID-19?

Wirusy ulegają ciągłym zmianom, co czasami prowadzi do powstawania nowych szczepów zwanych wariantami. Różne warianty COVID-19 mogą mieć różne okresy inkubacji.

Kiedy naukowcy postanowili poznać okres inkubacji pierwotnego szczepu koronawirusa, przeanalizowali dziesiątki potwierdzonych przypadków zgłoszonych między 4 stycznia a 24 lutego 2020 roku. Przypadki te obejmowały wyłącznie osoby, które wiedziały, że przebywały w pobliżu kogoś, kto był chory.

Średnio objawy pojawiały się u nowo zakażonej osoby po około 5,6 dniach od kontaktu. W rzadkich przypadkach objawy pojawiały się już po 2 dniach od kontaktu. Większość osób, u których wystąpiły objawy, miała je do 12. dnia. A większość pozostałych chorych chorowała do 14 dnia. W rzadkich przypadkach objawy mogą pojawić się po 14 dniach. Naukowcy uważają, że zdarza się to u około 1 na 100 osób.

Niektóre osoby mogą być zarażone koronawirusem i nie wykazywać żadnych objawów. Inne osoby mogą nie wiedzieć, że je mają, ponieważ ich objawy są bardzo łagodne. Obecne badania mogą nie obejmować najłagodniejszych przypadków, a okres inkubacji może być dla nich inny.

Jaki jest okres inkubacji wariantu Omicron?

Omicron jest obecnie najbardziej dominującym szczepem koronawirusa w Stanach Zjednoczonych, a jego okres inkubacji może być krótszy niż w przypadku poprzednich wariantów. Badania dopiero się rozpoczynają. Jednak niektórzy naukowcy, którzy badali Omicron i lekarze, którzy leczyli pacjentów z tym wirusem, sugerują, że właściwa liczba może wynosić około 3 dni.

Ciąg dalszy na stronie

Niektóre wczesne badania sugerują, że odmiana Omicron może być bardziej zaraźliwa niż odmiana Delta. Jednak eksperci ds. zdrowia nadal badają, w jakim stopniu Omicron może wywoływać choroby u ludzi i jak skuteczne są szczepionki i leczenie.

Oczekuje się, że szczepionki i zastrzyki przypominające pomogą uchronić ludzi przed poważnymi chorobami, hospitalizacją i śmiercią. Jeśli jesteś w pełni zaszczepiony i przejdziesz przełomową infekcję Omicron, prawdopodobieństwo poważnego zachorowania jest mniejsze niż w przypadku osoby nieszczepionej.

Jaki jest okres inkubacji dla wariantu Delta?

Wariant Delta, który wyewoluował z wcześniejszych szczepów COVID-19, był kiedyś najbardziej dominującym typem koronawirusa w USA. Badania wykazały, że rozprzestrzenia się on szybciej i ma krótszy okres inkubacji niż wcześniejsze warianty SARS-CoV-2.

Okres inkubacji Deltas wynosi około 4 dni, w porównaniu z 5,6 dniami w przypadku wcześniejszych szczepów. Oznacza to, że w przypadku zakażenia szczepem Delta objawy mogą pojawić się znacznie szybciej. Ponadto organizm będzie szybciej wydalał wirusa.

Mutacja umożliwia wirusowi wytwarzanie w organizmie większego ładunku cząstek wirusowych. To sprawia, że wariant Delta jest ponad 2 razy bardziej zakaźny niż wcześniejsze warianty. W rzeczywistości jedno z badań przeprowadzonych w Chinach wykazało, że w zakażeniach wywołanych przez wariant Delta wiremia była 1000 razy większa niż w przypadku wcześniejszych szczepów koronawirusa.

Kiedy koronawirus jest najbardziej zakaźny?

Naukowcy szacują, że osoby zakażone koronawirusem mogą przenosić go na inne osoby na 2-3 dni przed wystąpieniem objawów, a najbardziej zaraźliwe są na 1-2 dni przed wystąpieniem choroby.

Możliwe, że ze względu na krótszy okres inkubacji, w przypadku wariantu Omicron zakażenie może nastąpić szybciej. Potrzebujemy jednak więcej badań na ten temat.

Jeśli mam COVID-19, jak długo jestem zakaźny?

Według CDC, jeśli masz łagodną lub umiarkowaną postać COVID-19, możesz być zakaźny przez 10 dni od pierwszego dnia, w którym wystąpiły objawy.

Osoby ciężko lub krytycznie chore na COVID-19 mogą pozostawać zakaźne przez okres do 20 dni od początku wystąpienia objawów.

Ciąg dalszy

W szeroko zakrojonym przeglądzie 113 badań nad COVID-19 z 17 krajów stwierdzono, że w przypadku zakażenia COVID-19 zakaźność jest najwyższa na 1 dzień przed wystąpieniem objawów, a u większości osób zaczyna słabnąć około tygodnia później. W przeglądzie uwzględniono kilka wariantów COVID-19, które pojawiły się przed wariantem Omicron, w tym wariant Delta.

Badania wykazały również, że wariant Omicron ma krótszy okres inkubacji w porównaniu z innymi wariantami. W przypadku wariantu Omicron okres inkubacji wynosi od 2 do 4 dni.

Czy mogę zarazić się lub rozprzestrzeniać COVID-19 podczas lub po szczepieniu?

Szczepionka przeciw COVID-19 uczy układ odpornościowy rozpoznawać wirusa jako obcy element i zwalczać go. Badania wykazują, że szczepionka COVID-19 może znacznie zmniejszyć ryzyko zakażenia wirusem. Jeśli jednak dojdzie do zakażenia po szczepieniu, szczepionka nadal będzie chronić przed poważną chorobą lub koniecznością hospitalizacji.

Należy pamiętać, że optymalną ochronę uzyskuje się dopiero po 2 tygodniach od podania drugiej dawki szczepionki dwudawkowej. Dzieje się tak dlatego, że organizm potrzebuje około 2 tygodni, aby wytworzyć ochronę przed wirusem SARS-CoV-2. A ponieważ okres inkubacji jest krótszy niż czas oczekiwania między kolejnymi dawkami, istnieje możliwość zarażenia się wirusem COVID-19 przed lub tuż po szczepieniu, ponieważ organizm nie zdążył wytworzyć odporności. W takim przypadku CDC zaleca, aby poczekać ze szczepionką do momentu całkowitego wyzdrowienia.

Jak długo należy poddawać się kwarantannie po ekspozycji na koronawirusa?

CDC twierdzi, że osoby, które mogły mieć kontakt z wirusem, a nie mają żadnych objawów, powinny prowadzić samokontrolę. Oznacza to obserwowanie takich objawów, jak gorączka, kaszel i duszności. Nie należy przebywać w zatłoczonych miejscach, trzymać się w odległości co najmniej 6 stóp od innych osób, a gdy trzeba wyjść na zewnątrz, należy nosić maskę na twarz z materiału.

Jeśli niedawno podróżowałeś lub wiesz, że miałeś kontakt z kimś, kto jest chory na COVID-19, powinieneś poddać się samokwarantannie, jeśli:

• W pełni zaszczepiony z możliwymi objawami COVID

• Nieszczepiony lub nie w pełni zaszczepiony

Ciąg dalszy

Jeśli jesteś nieszczepiony lub minęło ponad 6 miesięcy od podania drugiej dawki mRNA (lub ponad 2 miesiące od podania szczepionki J&J) i nie otrzymałeś jeszcze szczepienia przypominającego, CDC zaleca:

• Odizolować się na 5 dni.

• Ściśle przestrzegać zasad stosowania masek przez kolejne 5 dni.

Jeśli jednak 5-dniowa kwarantanna nie jest dla Ciebie możliwa, CDC sugeruje noszenie dobrze dopasowanej maski w pobliżu innych osób przez 10 dni po ekspozycji.

Jeśli zostałeś zaszczepiony i otrzymałeś zastrzyk przypominający, nie musisz przechodzić kwarantanny po kontakcie z osobą z dodatnim wynikiem badania na obecność wirusa COVID-19. Należy jednak nosić maseczkę przez 10 dni po ekspozycji.

Jeśli byłeś narażony w jakimkolwiek przypadku, najlepszym rozwiązaniem jest wykonanie testu na obecność wirusa COVID-19 w piątym dniu po ekspozycji. Jeśli wystąpią objawy, należy poddać się kwarantannie do czasu uzyskania negatywnego wyniku testu, który wykaże, że objawy nie są spowodowane przez COVID-19.

Po opuszczeniu kwarantanny należy nadal obserwować się, czy nie wystąpią objawy choroby.

Co zrobić, jeśli podczas kwarantanny zachoruję lub uzyskam wynik pozytywny?

Podejmij dodatkowe środki bezpieczeństwa, jeśli podejrzewasz lub wiesz, że jesteś chory na COVID, lub jeśli wynik testu na obecność wirusa jest dodatni, ale nie masz objawów. Odizoluj się od innych osób w swoim domu. Wybierz pokój dla chorych lub oddzielne pomieszczenie, w którym będziesz przebywać, i w miarę możliwości korzystaj z innej łazienki.

CDC skróciło zalecany przez siebie czas izolacji osób zarażonych wirusem COVID-19 do 5 dni, jeśli nie występują u nich objawy. Po tym okresie zaleca się noszenie maski w otoczeniu innych osób przez kolejne 5 dni.

Jeśli masz gorączkę, powinieneś kontynuować izolację aż do jej ustąpienia.

Dowiedz się, w jaki sposób koronawirus może wpływać na organizm w łagodnych i ciężkich przypadkach. W ciężkich przypadkach koronawirusy mogą prowadzić do poważniejszych objawów, w tym niewydolności narządów i problemów z oddychaniem.

Koronawirusy: Co się dzieje, gdy dojdzie do zakażenia?

Istnieje wiele rodzajów koronawirusów. Niektóre z nich wywołują zwykłe przeziębienie. Koronawirus, który jest odpowiedzialny za pandemię w latach 2019-2022, wywołuje chorobę zwaną COVID-19.

W jaki sposób koronawirus atakuje Twój organizm?

Wirus infekuje organizm wnikając do zdrowych komórek. Tam tworzy swoje kopie i rozmnaża się w całym organizmie.

Koronawirus przyczepia swoje kolczaste białka powierzchniowe do receptorów w zdrowych komórkach, zwłaszcza w płucach.

Białka wirusowe wnikają do komórek poprzez receptory ACE2. Po wejściu do środka koronawirus porywa zdrowe komórki i przejmuje nad nimi kontrolę. W końcu zabija część zdrowych komórek. Istnieją jednak pewne dowody na to, że wariant Omicron nie atakuje tkanki płucnej w takim stopniu, jak inne warianty.

W jaki sposób koronawirus przemieszcza się w organizmie?

COVID-19, choroba wywoływana przez koronawirusa, zaczyna się od kropli pochodzących z kaszlu, kichania lub oddechu osoby zakażonej. Mogą one znajdować się w powietrzu lub na powierzchni, której dotyka się przed dotknięciem oczu, nosa lub ust. Umożliwia to wirusowi przedostanie się do błony śluzowej gardła. W ciągu 2 do 14 dni układ odpornościowy może zareagować takimi objawami, jak:

• Gorączka

• Kaszel

• Duszność lub problemy z oddychaniem

• Zmęczenie

• Dreszcze, czasami z drżeniem

• Bóle ciała

• Ból głowy

• Ból gardła

• Zatkany lub zatkany nos

• Utrata smaku

• Utrata węchu

• Nudności lub wymioty

• Biegunka

Wirus przemieszcza się w dół dróg oddechowych. Są to drogi oddechowe, które obejmują jamę ustną, nos, gardło i płuca. W dolnych drogach oddechowych znajduje się więcej receptorów ACE2 niż w pozostałych częściach dróg oddechowych. Dlatego istnieje większe prawdopodobieństwo, że COVID-19 dotrze głębiej niż wirusy takie jak zwykłe przeziębienie.

Może dojść do zapalenia płuc, co utrudnia oddychanie. Może to prowadzić do zapalenia płuc, czyli zakażenia maleńkich pęcherzyków powietrza (zwanych pęcherzykami płucnymi) wewnątrz płuc, w których krew wymienia tlen i dwutlenek węgla.

Jeśli lekarz wykona tomografię komputerową klatki piersiowej, prawdopodobnie zauważy cienie lub plamki zwane zmętnieniem szklistym.

U większości osób objawy kończą się na kaszlu i gorączce. W ponad 8 na 10 przypadków choroba przebiega łagodnie. Jednak u niektórych osób infekcja staje się poważniejsza. Około 5 do 8 dni po wystąpieniu objawów pojawia się duszność (tzw. dyspnea). Kilka dni później rozpoczyna się zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS).

Ciąg dalszy

ARDS może powodować szybkie oddychanie, przyspieszoną akcję serca, zawroty głowy i pocenie się. Uszkadza tkanki i naczynia krwionośne w pęcherzykach płucnych, powodując gromadzenie się w nich zanieczyszczeń. Utrudnia to lub wręcz uniemożliwia oddychanie.

Wiele osób z ARDS potrzebuje pomocy w oddychaniu za pomocą urządzenia zwanego respiratorem.

Ponieważ w płucach gromadzi się płyn, transportują one mniej tlenu do krwi. Oznacza to, że krew może nie dostarczać do narządów wystarczającej ilości tlenu, aby mogły one przeżyć. Może to spowodować wyłączenie i zatrzymanie pracy nerek, płuc i wątroby.

Nie u każdego pacjenta przyjmującego COVID-19 występują te poważne powikłania. I nie wszyscy potrzebują opieki medycznej. Niektóre badania sugerują nawet, że wariant Omicron może nie być tak poważny w płucach, jak inne warianty. Jeśli jednak wśród objawów choroby są problemy z oddychaniem, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc.

Co jeszcze COVID-19 robi z Twoim organizmem?

U niektórych osób występują również objawy obejmujące:

• Różowe oczy

• Wysypki

• Problemy z wątrobą lub jej uszkodzenie

• Problemy z sercem

• Uszkodzenie nerek

• Niebezpieczne zakrzepy krwi, w tym w nogach, płucach i tętnicach. Niektóre zakrzepy mogą być przyczyną udaru.

Naukowcy analizują doniesienia o owrzodzeniach jamy ustnej i wysypkach skórnych, w tym czerwono-fioletowych plamach na palcach rąk i nóg.

Niektóre dzieci i nastolatki trafiły do szpitala z zespołem zapalnym, który może być związany z koronawirusem. Objawy obejmują gorączkę, wysypkę, ból brzucha, wymioty, biegunkę i problemy z sercem. Zespół ten, określany obecnie jako wieloukładowy zespół zapalny u dzieci (MIS-C), jest podobny do wstrząsu toksycznego lub choroby Kawasaki – schorzenia występującego u dzieci, które powoduje zapalenie naczyń krwionośnych. Wciąż dowiadujemy się o tych przypadkach.

Długotrwały wpływ leku COVID-19 na organizm pacjenta jest nadal niejasny. Niektórzy pacjenci stali się tak zwanymi „długodystansowcami”, u których objawy utrzymują się przez tygodnie, a nawet miesiące.