Lekarz mówi ci.

Nie popełniaj tych 6 powszechnych błędów, jeśli cierpisz na chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Czasami najlepszym sprzymierzeńcem w zapobieganiu zaostrzeniom choroby Leśniowskiego-Crohna jest zdrowy rozsądek. Unikaj tych podstawowych błędów, aby utrzymać chorobę Leśniowskiego-Crohna na dystans.

Błąd nr 1: Nie zgłaszasz się do specjalisty

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest skomplikowana, a metody leczenia ciągle się zmieniają. Najlepszym rozwiązaniem jest leczenie przez doświadczonego gastroenterologa. Jest to lekarz, który specjalizuje się w leczeniu układu pokarmowego.

Leczenie nie kończy się na lekarzu gastrolodzy. Powinno ono obejmować zespół specjalistów, w skład którego mogą wchodzić lekarz pierwszego kontaktu, chirurdzy, radiolodzy i dietetycy.

Błąd nr 2: Nie trzymasz się planu leczenia

W leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna potrzebna jest długoterminowa strategia. Nawet jeśli poczujesz się lepiej, nie przerywaj przyjmowania leków bez porady lekarza.

„Znaczna liczba pacjentów, po uzyskaniu remisji i dobrego samopoczucia, nie chce przyjmować leków przez dłuższy czas. To może być błąd” – mówi dr Raymond Cross. Jest on profesorem nadzwyczajnym medycyny i dyrektorem Programu Zapalnych Chorób Jelit na University of Maryland School of Medicine.

Odstawienie leków może prowadzić do zaostrzenia choroby i powikłań” – mówi Cross. „Kiedy pacjenci wracają do zdrowia, staram się im powiedzieć: 'Słuchaj, to jest doskonały wynik. Dlaczego miałbyś chcieć zepsuć sukces, odstawiając leki?”.

Błąd nr 3: Nie odżywiasz się prawidłowo

Wybór produktów spożywczych może mieć duży wpływ na samopoczucie. Nie ma jednego konkretnego „planu żywieniowego dla chorych na Crohna”. Opracowanie diety jest kwestią prób i błędów. Zaczyna się od wyeliminowania pokarmów, które zwykle zaostrzają objawy – mówi Cross. „To zdrowy rozsądek. Jeśli coś im przeszkadza, powinni tego unikać”.

Prowadź dziennik żywieniowy. Śledź, co jesz i jak każdy rodzaj żywności wpływa na Ciebie. To może pomóc Ci wyodrębnić dietę, która działa najlepiej dla Ciebie.

Innym powodem, dla którego warto dobrze się odżywiać, jest fakt, że choroba Leśniowskiego-Crohna może utrudniać organizmowi wchłanianie potrzebnych składników odżywczych. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości witamin i minerałów z samej diety, lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów.

Błąd nr 4: Nie utrzymujesz kontaktu z lekarzem prowadzącym leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Powinieneś często widywać się ze swoim gastroenterologiem. Należy chodzić na wszystkie zaplanowane wizyty. Dzięki temu leczenie będzie przebiegało zgodnie z planem, a lekarz będzie mógł w razie potrzeby wprowadzić zmiany w lekach.

„Niektóre ze stosowanych przez nas leków, takie jak leki immunosupresyjne i biologiczne, wymagają osobistego monitorowania. Jeśli nie przychodzisz do lekarza zgodnie z zaleceniami, możesz mieć efekty uboczne, które się utrzymują” – mówi Cross.

Błąd nr 5: Nadal palisz papierosy

Jeśli palisz papierosy, jedną z najlepszych rzeczy, jaką możesz zrobić dla swojej choroby Leśniowskiego-Crohna – i ogólnie dla swojego zdrowia – jest rzucenie nałogu. Palenie nie tylko zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na chorobę Leśniowskiego-Crohna, ale im więcej palisz, tym większe ryzyko wystąpienia zaostrzeń.

Dodatkową korzyścią z rzucenia palenia jest zmniejszenie ryzyka zachorowania na raka, choroby serca i inne niebezpieczne choroby związane z paleniem.

Błąd nr 6: nie otrzymujesz wsparcia w związku z chorobą Leśniowskiego-Crohna

Upewnij się, że nie czujesz się odizolowany z powodu choroby Leśniowskiego-Crohna.

„Myślę, że ważne jest, aby ludzie zrozumieli, że nie są sami, że są inni ludzie, którzy cierpią na te choroby” – mówi dr Joshua Korzenik. Jest on dyrektorem Centrum Choroby Leśniowskiego-Crohna i Wrzodziejącego Zapalenia Jelita Grubego w Massachusetts General Hospital.

Dołącz do grupy wsparcia dla chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna, gdzie możesz podzielić się doświadczeniami z osobami, które przeszły przez te same wyzwania. Aby dowiedzieć się, jakie grupy wsparcia działają w Twojej okolicy, skontaktuj się z Crohn’s and Colitis Foundation of America.

Zrozumienie ryzyka i korzyści wynikających z operacji w chorobie Crohns, kiedy jest ona zalecana i jakie rodzaje operacji mogą pomóc w łagodzeniu objawów choroby Crohns.

Operacja w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna może zmienić Twoje życie.

„Chirurgia pozwala pozbyć się chorego jelita” – mówi dr Jon Vogel z Cleveland Clinic. Dzięki niej można jeść i pić bez bólu. Możliwe, że będzie można również zaprzestać przyjmowania leków na chorobę Leśniowskiego-Crohna, przynajmniej na jakiś czas. Prawie 3 na 4 osoby z chorobą Leśniowskiego-Crohna są w pewnym momencie operowane.

Są jednak rzeczy, których operacja nie jest w stanie zrobić.

„Chirurgia nie leczy choroby Leśniowskiego-Crohna” – mówi dr Mark Talamini, przewodniczący wydziału chirurgii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. A objawy prawdopodobnie kiedyś powrócą. Połowa osób, które przeszły jedną operację, potrzebuje co najmniej jeszcze jednej.

Kto powinien poddać się operacji Crohna?

Najprawdopodobniej będziesz potrzebował operacji, ponieważ część twojego jelita została zablokowana. „Segmenty jelita w chorobie Leśniowskiego-Crohna przechodzą cykle zapalenia i naprawy” – mówi Talamini. „Z czasem te fragmenty jelita stają się twarde, jak ołowiana rura. U osób z niedrożnością mogą wystąpić wymioty, uczucie rozpierania i ból brzucha podczas jedzenia.” Jeśli blokada szybko się pogarsza, prawdopodobnie będziesz potrzebował operacji w trybie nagłym.

Operacja może być również wykonana, jeśli:

• Przetokę – tunel, który tworzy się w jelicie lub pomiędzy jelitem a innym narządem, np. pęcherzem moczowym

• Krwawienie w jelitach

• Dziura w jelicie

• Ropień – jama ropna, która może powstać w okolicy odbytu lub w innym miejscu

Rodzaje operacji na chorobę Leśniowskiego-Crohna

Do operacji w chorobie Leśniowskiego-Crohna należą:

W ten sposób usuwa się chorą część jelita lub koryguje przetokę, która nie reaguje na leki.

Ta powszechnie stosowana operacja otwiera zwężone odcinki jelita cienkiego. Chociaż nie usuwa ona całego jelita, konieczna może być również resekcja jelita.

Jeśli choroba Leśniowskiego-Crohna jest poważna i dotyczy jelita grubego, konieczne może być jego usunięcie. W niektórych przypadkach chirurg może połączyć jelito cienkie z odbytnicą, dzięki czemu możliwe będzie normalne oddawanie stolca.

Czasami konieczne jest usunięcie zarówno okrężnicy, jak i odbytnicy. Chirurg przeprowadza również koniec jelita cienkiego przez otwór w brzuchu, zwany stomią. Odpady przechodzą przez niego do worka, który trzeba nosić i opróżniać w ciągu dnia. Worek jest ukryty pod ubraniem, więc nikt go nie widzi.

Aby uzyskać najlepsze wyniki, chirurg będzie starał się wykonać jak najmniejszą ilość zabiegów. „Osoby z chorobą Leśniowskiego-Crohna zwykle wymagają wielokrotnych operacji, dlatego za każdym razem zachowujemy tyle jelita, ile się da” – mówi Talamini.

Ryzyko związane z operacją Crohna

Chorzy na chorobę Leśniowskiego-Crohna często decydują się na operację, aby poprawić jakość swojego codziennego życia. „W takich przypadkach decydujemy się na operację dopiero po rozważeniu korzyści i ryzyka” – mówi Talamini.

Ryzyko obejmuje wyciek z jelita, zakażenie w brzuchu lub w pobliżu rany pooperacyjnej, zakrzepy krwi w dłoniach lub stopach oraz krótkotrwały zator w jelicie. Może również wystąpić „zespół krótkiego jelita”. Oznacza to, że twoje jelito jest zbyt krótkie, aby wchłonąć wszystkie potrzebne składniki odżywcze.

Postępy w chirurgii Crohna

Operacja Crohna oznaczała kiedyś długie cięcie w brzuchu, aby chirurg mógł dotrzeć do narządów. Gojenie się ran mogło trwać 6 tygodni. Obecnie chirurdzy wprowadzają laparoskop do brzucha przez małe nacięcie. Na jego końcu znajduje się maleńka kamera, dzięki której chirurg może zajrzeć do wnętrza Twojego ciała.

„Typowy zabieg trwa od 1 do 3 godzin i wymaga od 3 do 7 dni rekonwalescencji w szpitalu” – mówi Vogel. Powrót do normalnego życia może nastąpić już po kilku tygodniach.

„Te nowe techniki są bezpieczne i skuteczne” – dodaje Vogel. „I są stale udoskonalane, aby ograniczyć ból pooperacyjny i skrócić pobyt w szpitalu”.

Większość osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna jest dobrymi kandydatami do operacji laparoskopowej. Możesz nie być nim, jeśli przeszedłeś wiele operacji i masz tkankę bliznowatą w brzuchu.

Chirurgia Crohna nie jest przeznaczona wyłącznie dla osób starszych. „Osoby cierpiące na chorobę Leśniowskiego-Crohna są zazwyczaj młode, rozwijają swoją karierę i życie” – mówi Talamini. „Możliwość przeprowadzenia operacji, która jest mniej inwazyjna (fizycznie, społecznie i zawodowo) jest bardzo ważna”.

Lekarz wyjaśnia badania rentgenowskie w przypadku problemów z trawieniem, w tym badania górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego.

Nie są to jednak zwykłe zdjęcia rentgenowskie. Wykorzystuje się w nich proces zwany fluoroskopią. Pacjent otrzymuje napój lub lewatywę zawierającą bar lub jod. Obie te substancje przyklejają się do ścian jelit i sprawiają, że są one lepiej widoczne niż na zwykłym zdjęciu rentgenowskim. Zdjęcie rentgenowskie jest przesyłane do specjalnego urządzenia, które przetwarza je na obraz wideo i przesyła na monitor podobny do telewizora. Dzięki temu radiolog może śledzić drogę baru lub jodu przez przewód pokarmowy.

Zdjęcia rentgenowskie jamy brzusznej w przypadku Crohns’a

• Seria badań górnego odcinka przewodu pokarmowego lub połykanie baru: Można również usłyszeć, że jest to badanie barytowe lub z kontrastem. Na tym zdjęciu lekarz zobaczy przełyk, żołądek i pierwszą część jelita cienkiego (dwunastnicę). Otrzymasz napój o smaku kredowym, składający się z baru i wody. Powleka on wewnętrzne ściany przełyku i jelit.

• Badania GI z kontrastem powietrznym lub podwójnym: Aby uzyskać jeszcze bardziej szczegółowy obraz, lekarz może dodać do napoju barowego kryształki sody oczyszczonej. Sprawią one, że napój będzie musował, podobnie jak tabletki rozpuszczane w wodzie w przypadku zgagi.

• Badanie barytowe jelita cienkiego: Lekarze zazwyczaj wykonują to badanie po serii badań górnego odcinka przewodu pokarmowego w celu uwidocznienia szczegółów jelita cienkiego. Należy wypić napój barowy lub jodowy, który powleka ściany jelita i pomaga uwidocznić na zdjęciu rentgenowskim problematyczne obszary.

• Seria badań dolnego odcinka przewodu pokarmowego lub lewatywa barowa: Dzięki temu lekarz może obejrzeć prawą lub wstępującą część jelita grubego, okrężnicę poprzeczną oraz lewą lub zstępującą część jelita grubego. Może również uwidocznić wyrostek robaczkowy i koniec jelita cienkiego. Zamiast pić mieszaninę baru i wody, można ją wykonać w postaci lewatywy. Oznacza to, że radiolog lub technolog wsuną do pupy małą rurkę, aby wprowadzić płyn do jelita grubego. Niektórzy lekarze mogą zamiast tego użyć jodyny i wody. Lekarze wykonują to badanie na jeden z dwóch sposobów:

• Obraz z pojedynczym kontrastem: Całe jelito grube jest wypełnione płynem barowym. Pozwala to lekarzowi dostrzec duże masy lub poważne problemy z jelitem.

• Obraz o podwójnym kontraście: W lewatywie znajduje się mniejsza ilość baru, a następnie powietrze. Dzięki temu na ścianie jelita tworzy się cienka warstwa baru, co ułatwia lekarzowi dostrzeżenie problematycznych miejsc.

Przygotowanie do badania górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego

Przygotowanie do badań górnego lub dolnego odcinka przewodu pokarmowego obejmuje zazwyczaj stosowanie diety o niskiej zawartości błonnika przez 2-3 dni przed badaniem, niepalenie papierosów przez 12-24 godziny przed badaniem, nieprzyjmowanie niektórych leków przez 24 godziny przed badaniem oraz niejedzenie przez 12 godzin przed badaniem. Lekarz udzieli Ci szczegółowych instrukcji. Nigdy nie przerywaj przyjmowania jakichkolwiek leków bez uprzedniego omówienia tego z lekarzem.

Dodatkowe przygotowanie do badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego obejmuje zwykle przyjęcie doustnych środków przeczyszczających i lewatywy w noc poprzedzającą badanie. Dokładnie przestrzegaj zaleceń podanych przez lekarza przed badaniem.

Co dzieje się podczas badania górnego odcinka przewodu pokarmowego?

• Technik pomaga pacjentowi ułożyć się na stole do badania. W niektórych placówkach można korzystać z pochylanego stołu rentgenowskiego.

• W przypadku tego badania należy wziąć kryształki sody oczyszczonej, a następnie wypić bar. Roztwór baru nie jest smaczny, ale podczas zabiegu nie odczuwa się bólu i dyskomfortu.

• W przypadku regulowanego stołu zabieg rozpoczyna się zwykle w pozycji pionowej, w pozycji stojącej. W przypadku zwykłego stołu pacjent wchodzi na stół i kładzie się w różnych pozycjach. Pomaga to w rozprowadzeniu baru. Większość zdjęć rentgenowskich jest wykonywana w pozycji leżącej. Przed każdym z nich należy wstrzymać oddech.

• Proces ten trwa zazwyczaj 30 minut.

Co dzieje się podczas badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego?

• Technik pomaga pacjentowi ułożyć się na stole do badania. W niektórych miejscach stół może być regulowany, ale na początku należy ustawić go w pozycji poziomej.

• Lewatywę wykona technik lub radiolog. W przypadku wykonywania zdjęcia rentgenowskiego z podwójnym kontrastem, lewatywa zostanie uzupełniona powietrzem.

• Należy poruszać się z boku na bok, aby płyn mógł pokryć jelito, a technolog może przechylać stół pod różnymi kątami. Podczas badania radiolog może wywierać nacisk na brzuch, aby uzyskać wyraźniejszy obraz.

• Badanie może powodować pewien dyskomfort, w tym skurcze i silną potrzebę wypróżnienia.

• Po wykonaniu pierwszego zestawu zdjęć rentgenowskich ktoś pomoże pacjentowi udać się do łazienki (lub poda patelnię), aby mógł on wypróżnić się w celu pozbycia się jak największej ilości baru. Następnie pacjent wraca do pokoju badań w celu wykonania kolejnych zdjęć rentgenowskich roztworu baru, który pozostał na ścianie jelita. Technolog może wstrzyknąć do jelita grubego więcej powietrza, aby uzyskać więcej kontrastu na zdjęciach.

• Badanie powinno trwać od 30 minut do godziny.

Co dzieje się po testach?

Bezpośrednio po wykonaniu badań żołądkowo-jelitowych pacjent powinien móc powrócić do swoich normalnych zajęć i diety. O ile lekarz nie zaleci ograniczenia ilości płynów z powodu innego schorzenia, należy pić dużo wody lub soku – 8 do 10 szklanek dziennie przez 3 dni – aby usunąć bar z jelita grubego.

Normalne jest występowanie białego lub jasnego stolca przez okres do 3 dni po badaniu Lewatywa barowa wykonywana podczas badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego może powodować uczucie osłabienia lub zawroty głowy. Zapytaj swojego lekarza, jakich innych odczuć możesz się spodziewać po badaniu.

Kiedy otrzymam wyniki?

Prawdopodobnie w ciągu jednego lub dwóch dni. Wywołanie zdjęcia rentgenowskiego nie trwa długo, ale lekarz musi je obejrzeć i zdecydować o wynikach, a następnie skontaktować się z pacjentem.

Czy istnieje ryzyko związane z badaniami żołądkowo-jelitowymi?

W przypadku badań górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego ryzyko jest prawie zerowe, chyba że konieczne jest ich powtarzanie kilka razy w ciągu kilku miesięcy. Chociaż narażenie na promieniowanie podczas tych badań jest minimalne, to jednak jest ono większe niż w przypadku standardowych zdjęć rentgenowskich. Technolodzy podejmą jednak kroki w celu zminimalizowania narażenia pacjenta na promieniowanie.

Inne rodzaje ryzyka obejmują:

• Zakażenie (bardzo niskie ryzyko zarówno w przypadku badań górnego, jak i dolnego odcinka przewodu pokarmowego)

• Rozerwanie ściany jelita podczas badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego. Zdarza się to rzadko, ale jeśli do tego dojdzie, może być konieczna operacja.

Kto nie powinien poddawać się badaniom żołądka i jelit?

Jeśli masz już istniejącą niedrożność lub rozerwanie ściany jelita.

Jeśli jesteś w ciąży lub podejrzewasz, że możesz być w ciąży. Porozmawiaj z lekarzem na temat innych badań, które mogą być bezpieczniej przeprowadzone w celu zdiagnozowania problemu podczas ciąży.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem po wykonaniu badań żołądkowo-jelitowych

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Temperatura 101 stopni Fahrenheita lub wyższa. Może to być oznaką infekcji i powinno być natychmiast leczone.

• Wyraźna zmiana w sposobie wypróżniania się, np. brak wypróżnienia w ciągu 2 lub 3 dni po badaniu. Normalne jest, że kupa jest biała lub jasnego koloru przez okres do 3 dni po teście.

• Nasilenie bólu

• Nietypowy wyciek z odbytnicy

• Wszelkie objawy, które budzą niepokój

• Pytania dotyczące badania lub jego wyników

Choroba Leśniowskiego-Crohna może utrudniać utrzymanie zdrowej wagi i uzyskanie potrzebnych składników odżywczych. lekarz udziela wskazówek dietetycznych.

Stan zapalny związany z chorobą Leśniowskiego-Crohna może powodować nudności i biegunkę, a także hamować apetyt. W rezultacie możesz jeść mniej, co utrudnia utrzymanie wagi.

Niektóre leki stosowane w chorobie Leśniowskiego-Crohna mogą również wpływać na wagę. Kortykosteroidy, takie jak prednizon, mogą powodować tymczasowy przyrost masy ciała. W przypadku zmiany wagi należy skonsultować się z lekarzem.

Kontroluj swoją wagę

Czy masz teraz prawidłową wagę? Lekarz lub zarejestrowany dietetyk pomoże Ci to ustalić. Mogą także pomóc w opracowaniu planu osiągnięcia i utrzymania zdrowej wagi. Ponieważ choroba Leśniowskiego-Crohna wpływa na ludzi w różny sposób, należy opracować plan odpowiedni dla siebie.

Ćwiczenia

Ludzie często ćwiczą, próbując schudnąć, ale może to także pomóc w zatrzymaniu utraty wagi. Ćwiczenia mogą zwiększyć apetyt. Aktywność fizyczna pomaga także wzmocnić kości i mięśnie, które mogą być osłabione przez Crohns. Budowanie mięśni może pomóc w przybieraniu na wadze.

Badania sugerują, że ćwiczenia o niskiej intensywności, takie jak spacery, nie pogarszają objawów Crohna. W okresie zaostrzenia choroby można unikać pewnych ćwiczeń. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jaki rodzaj ćwiczeń fizycznych będzie dla ciebie najlepszy.

Porady żywieniowe

• Jedz małe posiłki lub przekąski co kilka godzin zamiast trzech dużych posiłków dziennie.

• Utrzymywać odpowiednie nawodnienie organizmu poprzez picie dużej ilości wody i innych płynów.

• Kiedy nie ma zaostrzenia choroby, skup się na spożywaniu różnorodnych, zdrowych pokarmów.

• Aby mieć pewność, że otrzymujesz wystarczającą ilość składników odżywczych, zapytaj swojego lekarza o możliwość przyjmowania multiwitaminy.

• Jeśli masz mały apetyt lub problemy z jedzeniem stałych pokarmów, spróbuj pić suplementy diety w płynie.

• Po zaostrzeniu choroby należy powoli dodawać do diety pokarmy, których się unikało, a także zwiększyć ilość spożywanych kalorii i białka, aby nadrobić ewentualne braki.

Czy powinieneś przejść na dietę bezglutenową?

W dzisiejszych czasach jest to bardzo popularny temat. Gluten jest białkiem występującym w pszenicy, życie i innych zbożach. Może występować we wszystkim, od makaronu i krakersów po piwo, batony energetyczne i sosy sałatkowe. Jeśli cierpisz na celiakię, chorobę autoimmunologiczną, spożywanie glutenu wywołuje w twoich jelitach swego rodzaju reakcję alergiczną. Najczęstsze objawy są podobne do tych występujących w chorobie Crohns’a:

• Wzdęcia

• Biegunka

• Utrata wagi

Lekarze nie sądzą, by istniał związek między celiakią a chorobą Leśniowskiego-Crohna, poza tym, że oba te schorzenia są dziedzicznymi zaburzeniami układu odpornościowego, które wpływają na pracę jelit. Jednak możesz być wrażliwy na gluten i nie wiedzieć o tym – większość osób cierpiących na celiakię w Stanach Zjednoczonych nie jest zdiagnozowana.

Ponadto jedno z badań wykazało, że przejście na dietę bezglutenową poprawiło objawy u osób z nieswoistymi zapaleniami jelit. Jeśli więc lekarz stwierdzi, że można spróbować, powinno to być bezpieczne. Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej, trzymaj się tego. Porozmawiaj też z lekarzem o tym, czy powinieneś poddać się badaniom w kierunku celiakii.

Najlepsza i najgorsza żywność

Każdy człowiek jest inny, dlatego sam najlepiej oceniasz, co możesz, a czego nie możesz jeść. Niektóre pokarmy mogą wywoływać u Ciebie zaostrzenia, a inne nie. Nie ma dowodów na to, że jakakolwiek żywność powoduje lub pogarsza chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Pomocne może być prowadzenie dziennika, w którym zapisuje się, co się je i jak się na to reaguje. Z czasem dzienniczek może pozwolić na zidentyfikowanie kłopotliwych pokarmów i wyeliminowanie ich z diety. Prowadzenie dziennika żywieniowego pomoże także dietetykowi i pacjentowi sprawdzić jakość diety.

Niektóre pokarmy, których należy unikać

• Fiber.

  Zazwyczaj jest to dobra rzecz, ale w przypadku Crohns zbyt duża jego ilość może prowadzić do wzdęć i biegunki.

• Żywność o wysokiej zawartości tłuszczu.

  Masło, margaryna i śmietana mogą powodować gazy i biegunkę.

• Gluten.

  Jeśli jesteś wrażliwy na gluten lub cierpisz na celiakię, może on powodować wzdęcia i biegunkę.

• FODMAPs.

  To skrót od fermentowalnych oligo-di-monosacharydów i polioli. Są to cukry występujące w węglowodanach i alkoholach cukrowych. Powodują wzdęcia, biegunkę i skurcze. Mogą one odgrywać większą rolę u osób z zespołem jelita drażliwego niż z nieswoistym zapaleniem jelit, jednak przed ich odstawieniem należy porozmawiać z dietetykiem, aby upewnić się, że nie dojdzie do niedożywienia. Do pokarmów o wysokiej zawartości FODMAP należą:

  • Fruktoza:

    Cukier występujący w owocach, miodzie i syropie kukurydzianym o wysokiej zawartości fruktozy

  • Laktoza.

    Jest to cukier występujący w mleku i produktach mlecznych. Jeśli twój organizm nie potrafi go przetworzyć (jest to tzw. nietolerancja laktozy), może powodować skurcze, bóle brzucha, gazy, biegunkę i wzdęcia.

  • Oligosacharydy:

    Są to węglowodany zawierające niewielką liczbę cukrów prostych. Występują one w:

    • Cebula

    • Czosnek

    • Karczochy

    • Ziarna zbóż, takie jak pszenica i żyto

    • Rośliny strączkowe

  • Poliole.

    Sprawdzaj listę składników takich produktów jak guma bez cukru, lody i słodycze pod kątem obecności sorbitolu, mannitolu i ksylitolu. Te alkohole cukrowe mogą powodować wzdęcia, gazy i biegunkę. Znajdują się one również w owocach, takich jak jabłka, gruszki, brzoskwinie, śliwki i ich soki.

Co jeść w czasie zaostrzenia choroby Leśniowskiego-Crohna

Ogólną zasadą jest, że w czasie zaostrzenia choroby najlepiej spożywać pokarmy mdłe, niskobłonnikowe i niskotłuszczowe. Niektóre pokarmy, które mogą pasować do tego zestawienia to:

• Banany

• Biały chleb i biały ryż

• Sos jabłkowy

• Gładkie masło orzechowe

• Ziemniaki w skórce

• Ryby gotowane na parze lub w rosole, takie jak łosoś i halibut

• Ser, jeśli nie cierpisz na nietolerancję laktozy

• Makarony rafinowane

• Warzywa gotowane

• Gotowane jajka lub substytuty jajek

Produkty spożywcze, których należy unikać w czasie zaostrzenia choroby

Niektóre pokarmy mogą być ciężkostrawne i mogą pogorszyć sytuację. Należy unikać:

• Żywności o wysokiej zawartości błonnika

• Żywność smażona

• Pełnotłuste produkty mleczne, takie jak mleko pełne, pół na pół i lody

• Surowe warzywa i owoce

• Żywność i napoje zawierające kofeinę, w tym czekolada i kawa

• Ziarna

• Kapusta

• Napoje gazowane

• Ciasta, ciasteczka i inne słodkie produkty spożywcze

Dostarczanie wystarczającej ilości składników odżywczych

Choroba Leśniowskiego-Crohna utrudnia organizmowi wchłanianie witamin i minerałów, takich jak:

• witamina B12

• Foliany

• Wapń

• Witamina D

• Żelazo

• Cynk

• Magnez

Aby sprawdzić, czy pacjent otrzymuje potrzebne mu składniki odżywcze, może regularnie wykonywać badania krwi. W przypadku niedoborów lekarz opracuje plan postępowania. Na przykład, jeśli masz niski poziom witaminy B12, lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów lub zastrzyków B12, w zależności od stanu zdrowia.

Lekarz pokazuje, jak utrzymać chorobę Leśniowskiego-Crohna pod kontrolą dzięki leczeniu, ćwiczeniom fizycznym, redukcji stresu i wskazówkom żywieniowym.

1/8

Ćwiczenia fizyczne często pomagają w zwalczaniu objawów choroby Leśniowskiego-Crohna. Wzmacniają one także kości, mięśnie i układ odpornościowy. Aktywność fizyczna to także świetny sposób na złagodzenie stresu. Przed i po ćwiczeniach należy pić dużo wody, aby zapobiec odwodnieniu.

Zażywaj leki

2/8

Wiele z tych samych leków, które stosuje się w przypadku zaostrzenia choroby, pomaga również kontrolować chorobę Leśniowskiego-Crohna. Niektóre działają na układ odpornościowy, zmniejszają stan zapalny lub pomagają zapobiegać lub leczyć infekcje. Lekarz przepisze potrzebne leki na podstawie objawów, stopnia zaawansowania choroby Leśniowskiego-Crohna oraz leków, które już były stosowane. Leki należy przyjmować dokładnie tak, jak przepisał lekarz. ?

Jedz, aby dobrze się odżywiać

3/8

Choroba Leśniowskiego-Crohna może utrudniać przyswajanie przez organizm niektórych witamin i minerałów, w tym witamin A, D, E i K, folianów (kwasu foliowego) oraz witaminy B-12. Możesz również zauważyć, że jesteś wrażliwy na pewne rodzaje pokarmów lub masz problemy, jeśli spożywasz zbyt dużo błonnika. Poproś swojego lekarza o polecenie zarejestrowanego dietetyka, który może opracować dla Ciebie plan żywieniowy.

Znajdź czas na zmniejszenie stresu

4/8

Stres jest nieodłącznym elementem życia każdego człowieka. Może on pogorszyć objawy choroby Leśniowskiego-Crohna. Dlatego priorytetem powinno być codzienne relaksowanie się, medytowanie, głębokie oddychanie i ćwiczenia fizyczne. Rób rzeczy, które sprawiają Ci przyjemność i ustal limity, aby oszczędzać energię na to, co jest dla Ciebie najważniejsze. Jeśli stres nadal Cię dołuje, porozmawiaj z doradcą, który podpowie Ci, jak wrócić na właściwą drogę.

Nie palić

5/8

Palenie tytoniu pogarsza przebieg choroby Leśniowskiego-Crohna. Może także nasilać dolegliwości związane z chorobą Leśniowskiego-Crohna, takie jak utrata kości i problemy z oczami. Wiele osób próbuje kilka razy, zanim rzuci nałóg na dobre, więc próbuj dalej! Porady może udzielić lekarz.

Bądź pozytywny

6/8

Choroba taka jak choroba Leśniowskiego-Crohna jest trudna do zniesienia. Znajdź przyjaciół i rodzinę, do których możesz zwrócić się o wsparcie. Planuj zajęcia, które sprawiają Ci przyjemność. Bądź optymistą, jeśli chodzi o to, co możesz zrobić, i realistą, jeśli chodzi o to, co jest zbyt trudne. Szukać sposobów na czerpanie radości z życia. Jeśli potrzebna jest dodatkowa pomoc, należy zwrócić się do doradcy.

Czy należy przyjmować suplementy?

7/8

Aby zaspokoić potrzeby żywieniowe, lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów witaminowych i mineralnych. Mogą one zawierać dodatkowe ilości wapnia, witaminy D, witaminy B12, kwasu foliowego i żelaza. Niektóre osoby, zwłaszcza dzieci, mogą wymagać przyjmowania płynnych preparatów zastępujących posiłki. Przed zażywaniem jakichkolwiek suplementów, nawet tych „naturalnych”, należy porozmawiać z lekarzem. Niektóre z nich mogą kolidować z leczeniem Crohns’a.

Dbaj o swoje zdrowie

8/8

Nie tylko choroba Leśniowskiego-Crohna jest ważna dla Ciebie, dlatego dbaj o swoje zdrowie od stóp do głów. Przestrzegaj wszystkich wizyt lekarskich, nie tylko tych związanych z chorobą Leśniowskiego-Crohna. I wiedz, że wszystkie codzienne nawyki, które pomagają ci radzić sobie z chorobą – takie jak ćwiczenia, dieta, radzenie sobie ze stresem i niepalenie – są korzystne dla całego twojego organizmu.

Lekarz omawia objawy, sposoby leczenia i postępowania w chorobie Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży. Dowiedz się, co musisz wiedzieć, jeśli twoje dziecko ma chorobę Leśniowskiego-Crohna.

Choroba Leśniowskiego-Crohna dotyka zwykle dolnej części jelita cienkiego, zwanej jelitem krętym. Może ona jednak wystąpić w dowolnej części jelita grubego lub cienkiego, żołądka lub przełyku. Może nawet pojawić się w jamie ustnej. Choroba Leśniowskiego-Crohna może wystąpić w każdym wieku. Najczęściej jednak występuje u osób w wieku od 15 do 30 lat. Dzieci i nastolatki z chorobą Leśniowskiego-Crohna stoją przed wyjątkowymi wyzwaniami. Choroba Crohns może zahamować wzrost, osłabić kości i opóźnić dojrzewanie.

W jaki sposób choroba Leśniowskiego-Crohna wpływa na jelita?

Choroba Leśniowskiego-Crohna może zaburzać normalne funkcjonowanie jelit na wiele sposobów. Tkanka jelita może:

• spuchnąć, zgęstnieć lub utworzyć zwężenie (tkankę bliznowatą), prowadząc do niedrożności (zablokowania) przejścia wewnątrz jelita

• Rozwój owrzodzeń w głębokich warstwach ściany jelita

• Utrata zdolności do wchłaniania składników odżywczych z trawionych pokarmów (zaburzenia wchłaniania), szczególnie w jelicie krętym, gdzie wchłaniane są witamina B12 i kwasy żółciowe

• Powstają nieprawidłowe przejścia (przetoki) z jednej części jelita do drugiej lub z jelita do pobliskich tkanek

Jakie są objawy choroby Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży?

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna zależą od miejsca, w którym choroba występuje w jelicie. Zależą one również od stopnia jej zaawansowania. Ogólnie rzecz biorąc, objawy mogą obejmować:

• Przewlekła biegunka z obecnością krwi w stolcu lub bez niej

• Krwawienie z odbytu

• Utrata wagi

• Gorączka

Gorączka

• Tkliwość brzucha

• Uczucie masy lub pełności w prawej dolnej części brzucha

• Zmęczenie

U dzieci i nastolatków z chorobą Leśniowskiego-Crohna występują okresy nasilonych objawów, po których następują okresy bezobjawowe. Okres bezobjawowy nazywany jest remisją i może trwać tygodnie lub lata. Leki przeciwzapalne lub zmiany w diecie mogą prowadzić do remisji, ale nie ma pewności, kiedy nastąpi remisja lub kiedy objawy powrócą.

W zależności od komplikacji związanych z chorobą mogą wystąpić inne objawy. Na przykład, osoba z przetoką – nieprawidłowym przejściem – w okolicy odbytu może odczuwać ból i mieć wydzielinę wokół odbytu. Do innych powikłań choroby Leśniowskiego-Crohna należą:

• Zapalenie stawów

• Kamienie żółciowe

• Kamienie nerkowe

• Zapalenie (obrzęk) oczu i jamy ustnej

• Choroby wątroby

• Wysypki lub owrzodzenia skóry

• Anemia

?

Co powoduje chorobę Leśniowskiego-Crohna u dzieci i młodzieży?

Przyczyna choroby Leśniowskiego-Crohna nie jest znana. Prawdopodobnie jest to choroba dziedziczna, która powoduje nieprawidłową reakcję układu odpornościowego w przewodzie pokarmowym.

Osoby, których krewny cierpi na chorobę Leśniowskiego-Crohna, są bardziej narażone na zachorowanie na tę chorobę. Większe ryzyko zachorowania występuje również u osób pochodzenia żydowskiego. Mimo to ryzyko zachorowania na chorobę Leśniowskiego-Crohna jest niskie.

Jak rozpoznaje się chorobę Leśniowskiego-Crohna?

Lekarz zapoznaje się z historią choroby i rodziny pacjenta. Do rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna stosuje się różne testy, w tym następujące:

• Endoskopia (np. kolonoskopia lub sigmoidoskopia): Podczas tej procedury lekarz wprowadza do odbytnicy giętką, oświetloną rurkę z kamerą. Rurka i kamera razem nazywane są endoskopem. Służy on do oglądania wnętrza odbytnicy i okrężnicy. Kolonoskopia uwidacznia większą część okrężnicy niż sigmoidoskopia. Mała próbka tkanki może zostać pobrana do badania lub biopsji.

• Badania krwi: Podczas badania krwi lekarz będzie szukał oznak anemii lub wysokiej liczby białych krwinek. Wysoka liczba białych krwinek wskazuje na stan zapalny lub zakażenie w organizmie. Lekarz przeprowadzi również badania w celu wykrycia i identyfikacji markerów stanu zapalnego.

• Badanie rentgenowskie z użyciem baru (lewatywa barowa lub seria z jelita cienkiego): W procedurach tych wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie do badania górnego lub dolnego odcinka jelita grubego. Bar pokrywa wyściółkę jelita cienkiego i okrężnicy, która na zdjęciu rentgenowskim wydaje się biała. Umożliwia to lekarzowi sprawdzenie wszelkich nieprawidłowości.

?

Jak leczy się chorobę Leśniowskiego-Crohna i jak postępować z nią u dzieci i młodzieży?

Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna zależy od stopnia jej zaawansowania i umiejscowienia. Czasami choroba może sama przejść w stan remisji. Dlatego nie zawsze można stwierdzić, czy określone leczenie było skuteczne. Kiedy choroba Crohns jest aktywna, leczenie ma na celu kontrolowanie stanu zapalnego, korygowanie niedoborów żywieniowych oraz łagodzenie objawów, takich jak ból, biegunka i gorączka.

Ogólnie rzecz biorąc, leki są pierwszym krokiem w leczeniu choroby Crohns u dzieci i młodzieży. Niektóre z tych leków to środki przeciwzapalne, antybiotyki, leki przeciwbiegunkowe i leki obniżające odporność (w tym kortykosteroidy).

?

W leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna stosuje się również leki zwane biologicznymi. Nazywa się je biologicznymi, ponieważ leki te są tworzone z białek występujących w układzie odpornościowym organizmu ludzkiego. Białka te są modyfikowane genetycznie i przetwarzane w celu zastosowania ich w leczeniu. Leki biologiczne, które są podawane w formie zastrzyków lub wlewów dożylnych, mają za zadanie zakłócać procesy zapalne, które są charakterystyczne dla choroby Leśniowskiego-Crohna.

Pacjentom, u których występują niedobory żywieniowe, często przepisuje się suplementy. Prowadzone są również badania nad modyfikacją diety, w tym nad dietą całkowicie płynną.

Czasami leki nie są w stanie utrzymać choroby Leśniowskiego-Crohna pod kontrolą. W takich przypadkach czasami konieczna jest operacja usunięcia części jelita. Choroba jednak często powraca w okolicy miejsca, z którego usunięto część objętą stanem zapalnym.

W leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna ważny jest zdrowy styl życia. Dzieci i nastolatki powinny regularnie ćwiczyć i stosować zdrową dietę. Osoby cierpiące na tę chorobę zazwyczaj są w stanie prowadzić zdrowy i aktywny tryb życia. Większość dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna jest w stanie uczęszczać do szkoły i uczestniczyć w zajęciach sportowych i codziennych, jeśli choroba jest odpowiednio leczona i zarządzana.

Choroba Leśniowskiego-Crohna może mieć negatywny wpływ na obraz ciała, pewność siebie i komfort życia. Dowiedz się, jak poczuć się lepiej we własnej skórze i w swoim ciele.

Choroba Leśniowskiego-Crohna może mieć negatywny wpływ na obraz ciała, pewność siebie i komfort życia. Ale nie musi tak być.

Z chorobą Leśniowskiego-Crohna można mieć dobry obraz ciała” – mówi Sara Ringer – „ale trzeba się o to nieustannie starać”.

Ringer, która jest po trzydziestce, od dziecka korzystała z opieki medycznej w związku z objawami choroby Leśniowskiego-Crohna, choć diagnozę postawiono jej dopiero w wieku 14 lat.

Cała ta opieka koncentrowała się na jej chorobie. Ale Ringer, podobnie jak wszyscy inni chorzy na Crohna, jest kimś więcej niż tylko pacjentem.

Obraz ciała i poczucie własnej wartości to sprawy, na których się nie skupia, a które są naprawdę ważne – mówi Ringer. Są to rzeczy, o których wszyscy myślimy, ale nie mówimy: Jak to wpłynie na mnie w związku? Jak będzie funkcjonować moje ciało? Czy w ogóle będę mógł robić pewne rzeczy?

Przejęcie odpowiedzialności za te sprawy zaczyna się od Ciebie.

Zmiany, które możesz wprowadzić już teraz

Ringer, która prowadzi blog i kanał na YouTube poświęcony lepszemu życiu z chorobą Leśniowskiego-Crohna i nieswoistymi zapaleniami jelit (IBD), w swoich filmach przedstawia sugestie. Należą do nich:

• Zrób listę 10 rzeczy, które w sobie kochasz, a które nie mają nic wspólnego z Twoim ciałem. Umieść listę w miejscu, w którym będziesz ją często widział.

• Zapisz i doceń to, co twoje ciało potrafi, zamiast skupiać się na tym, czego nie potrafi.

• Ujarzmij swoje blizny pooperacyjne. „Blizny nie są szpecące, one nas określają” – mówi Ringer. „Pokazują, jak bardzo jesteś twardy i silny”.

Mogą to być działania kosmetyczne, takie jak nauka stosowania makijażu w celu ukrycia blizn lub opuchlizny po sterydach, czy też wybieranie ubrań, które są bardziej dopasowane, gdy zmienia się waga. Ale mogą to być również działania, które działają od wewnątrz, takie jak aktywność fizyczna. Ringer mówi, że ćwiczenia fizyczne pomagają jej poczuć się silną.

Kiedy czujesz się samotny, jesteś bardziej skłonny do skupiania się na negatywnych myślach. Crohns & Colitis Foundation of America posiada ponad 300 grup wsparcia na terenie całego kraju. Możesz także śledzić blogi lub korzystać z mediów społecznościowych, aby nawiązać kontakt z innymi osobami, które mają takie same objawy i obawy.

Zaangażuj swojego lekarza

Jeśli, podobnie jak Ringer, uważasz, że lekarze zajmują się Twoją chorobą Leśniowskiego-Crohna, ale nie dbają o Twój wizerunek ciała czy inne sprawy, możesz to zmienić.

Pacjenci powinni czuć się upoważnieni do proszenia o to, co uważają za konieczne i nie powinni mieć poczucia, że są jedynymi osobami z takimi problemami – mówi dr Corey A. Siegel. Jest on dyrektorem Centrum Zapalnych Chorób Jelit w Dartmouth, w stanie New Jersey.

Zdarza się, że lekarze nie zostali przeszkoleni, aby pytać o te kwestie, a często nie ma na to czasu.

Kiedy podczas wizyty wykonuje się wszystkie inne czynności, można nie dotrzeć do innych obszarów zainteresowania, takich jak wygląd ciała – mówi dr David T. Rubin. Jest on współdyrektorem Centrum Zapalnej Choroby Jelit na Uniwersytecie w Chicago.

Aby zająć się swoimi problemami, możesz:

Jeśli lekarz nie pyta o wszystko, co jest dla Ciebie ważne, spisz listę swoich problemów w kolejności od najważniejszego do najmniej ważnego i przekaż ją lekarzowi. Być może istnieją leki lub inne metody leczenia, które mogą pomóc.

Nie krępuj się zadawać lekarzowi żadnych pytań, w tym pytań dotyczących seksu, związków, wypadków lub innych spraw osobistych – także tych, które wpływają na twoją pewność siebie lub poczucie własnej wartości. Na przykład, jeśli zbliża się ważne wydarzenie, takie jak ślub, i nie chcesz, aby nieprzyjemne efekty uboczne sterydów pojawiły się na zdjęciach, powiedz o tym lekarzowi.

Do zespołu warto dołączyć innych pracowników służby zdrowia. Może to być psycholog, pracownik socjalny lub doradca, pielęgniarka, dietetyk lub terapeuta seksualny. Poproś swojego lekarza o skierowanie do specjalistów doświadczonych w pomaganiu osobom z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Tego rodzaju podejście zespołowe można również znaleźć w specjalnym ośrodku IBD Center.

Łatwiej jest omówić te kwestie podczas wizyt kontrolnych, kiedy nie czujesz się chory. Jeśli radzisz sobie z chorobą Leśniowskiego-Crohna tylko w trybie kryzysowym, nigdy nie osiągniesz stanu, w którym będziesz mógł rozmawiać o tych innych sprawach – mówi Rubin.

Co to znaczy, że pacjent ma chorobę Leśniowskiego-Crohna jelita cienkiego? Jakie są objawy? Jak się ją diagnozuje i leczy?

Jelito cienkie jest przewodem, przez który przechodzi pokarm po opuszczeniu żołądka. Ma około 20 stóp długości. Ta część przewodu pokarmowego rozkłada i wchłania składniki odżywcze z pożywienia. Składa się z trzech odcinków: dwunastnicy, jelita czczego i jelita krętego.

U około jednej trzeciej osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna zapalenie występuje tylko w jelicie krętym. Jelito kręte jest najdłuższą i najgłębiej położoną częścią jelita cienkiego. Wchłania większość składników odżywczych z pożywienia.

Objawy

Do najczęstszych objawów należą:

• Ból

• Biegunka

• Niska liczba komórek krwi (zwana również anemią, która powoduje uczucie osłabienia i zimna)

• Utrata wagi

• Wzdęcia

Wszystkie te objawy świadczą o tym, że stan zapalny w jelicie cienkim uniemożliwia wchłanianie składników odżywczych w prawidłowy sposób.

Crohns, który dotyka innych miejsc w przewodzie pokarmowym, takich jak żołądek czy jelito grube, częściej powoduje nudności, wymioty i brak apetytu.

Crohns jelita cienkiego może powodować:

• Zapalenie

• Wrzody

• Zwężenia (zwężenia, które mogą powodować niedrożność jelit)

• Krwawienie

Diagnoza

W pierwszej kolejności lekarz przeprowadzi pełny wywiad, zapyta o objawy i zbada pacjenta. Aby sprawdzić, czy pacjent cierpi na Crohns jelita cienkiego, lekarz może zaproponować wykonanie badania zwanego endoskopią kapsułkową.

Podczas endoskopii kapsułkowej pacjent połyka małą kapsułkę wielkości tabletki, wewnątrz której znajduje się maleńka kamera. W trakcie przechodzenia kapsułki przez przewód pokarmowy wykonuje ona ponad 50 000 zdjęć. Zdjęcia zbiera urządzenie rejestrujące, które nosi się na pasku. Specjalista ogląda te zdjęcia, aby zobaczyć, co dzieje się w jelicie cienkim.

Jeśli lekarz uzna, że jelito cienkie jest zwężone, może wybrać inne badanie, aby upewnić się, że nic nie zostanie zablokowane w przewodzie pokarmowym. Lekarz użyje długiej, elastycznej rurki z balonikiem na końcu, zwanej enteroskopią z podwójnym balonikiem. Wprowadza ją do jamy ustnej lub okrężnicy, albo do obu tych miejsc. Umożliwia to obejrzenie całej długości jelita cienkiego. W miarę przesuwania się lunety balonik pomaga otworzyć te części jelita cienkiego, które mogą być trudne do przebrnięcia z powodu zwężenia.

Leczenie

Nie ma lekarstwa na każdą postać choroby Leśniowskiego-Crohna. Lekarz może jednak przepisać leki, które pomogą opanować objawy. Należą do nich:

• Leki przeciwzapalne

• Leki hamujące układ odpornościowy

• Antybiotyki

Lekarz może również zalecić leczenie bez recepty, takie jak

• Leki na biegunkę

• Leki przeciwbólowe

• Suplementy żelaza

• Witamina B-12

• Suplementy wapnia lub witaminy D

Terapia żywieniowa może pomóc w dostarczeniu pacjentowi potrzebnych składników odżywczych. Może to obejmować dietę o niskiej zawartości błonnika, rurkę do karmienia lub zastrzyki.

W rzadkich przypadkach w przypadku Crohns’a jelita cienkiego może być przeprowadzona operacja. Zazwyczaj operacja jest konieczna tylko wtedy, gdy leki nie działają lub gdy w jelicie powstają zwężenia.

Szukasz odpowiedniego lekarza, który będzie leczył Twoją chorobę Leśniowskiego-Crohna? Eksperci z firmy Doctor oferują wskazówki dotyczące poszukiwań.

Chcesz także, aby był to ktoś, komu ufasz i przy kim czujesz się swobodnie, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo, że z czasem będziesz często widywać się ze swoim lekarzem.

U lekarza powinieneś szukać następujących 10 cech:

Choroba Leśniowskiego-Crohna może być łagodna i wymagać niewielkiej pomocy. Może też być ciężki i wymagać kompleksowego leczenia. W takim przypadku najważniejszą rzeczą, jakiej należy szukać, jest odpowiedni gastroenterolog.

Gastroenterolog to lekarz, który specjalizuje się w trawieniu i problemach jelitowych. Jeśli masz ciężką postać choroby Leśniowskiego-Crohna, poszukaj gastroenterologa, który specjalizuje się w nieswoistych zapaleniach jelit. Można go znaleźć w większości centrów medycznych i szpitali dydaktycznych lub za pośrednictwem Crohn’s and Colitis Foundation of America. Jeśli nie możesz skorzystać z pomocy specjalisty, lekarz pierwszego kontaktu może być zmuszony do skonsultowania się z nim w celu zaplanowania opieki nad pacjentem.

Lekarz prowadzący leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna powinien być gotowy do współpracy z lekarzem pierwszego kontaktu, który jest partnerem w leczeniu innych problemów zdrowotnych. Lekarz zajmujący się chorobą Leśniowskiego-Crohna powinien również być w stanie skierować pacjenta do osób, które pomogą mu wprowadzić inne zmiany zdrowotne, takie jak rzucenie palenia, zwiększenie aktywności fizycznej lub poprawa diety.

Im skuteczniejsze jest leczenie zapobiegające zapaleniu jelit, tym większe jest prawdopodobieństwo uniknięcia bliznowacenia i innych problemów zdrowotnych, które może powodować choroba Leśniowskiego-Crohna. Dzięki temu można uniknąć pobytów w szpitalu i operacji, a także utrzymać pracę, rodzinę i robić to, co się lubi.

Pożądany jest lekarz, który potrafi dokładnie i jasno wyjaśnić chorobę lub odpowiedzieć na pytania. Jeśli lekarz nie ma wystarczająco dużo czasu, aby odpowiedzieć na twoje pytania, upewnij się, że pielęgniarka lub inna osoba w gabinecie jest w stanie to zrobić.

Czy wolisz kogoś, kto jest bardzo bezpośredni czy bardziej osobisty? Z pewnością potrzebujesz lekarza, który będzie do ciebie pasował.

Oczywiście umiejętności i ocena lekarza mają znaczenie. Jest też aspekt osobisty. Osoby, które czują się swobodnie w towarzystwie swoich lekarzy, są bardziej skłonne trzymać się ich planu i realizować recepty.

Lekarz powinien porozmawiać z pacjentem nie tylko o lekach. Należy również omówić kwestię żywności i odżywiania, pomocnych nawyków dotyczących stylu życia, takich jak ćwiczenia fizyczne i niepalenie tytoniu, a także zabiegów chirurgicznych, jeśli mogłyby one pomóc pacjentowi.

Czy pracownicy odbierają telefony lub natychmiast oddzwaniają? Czy są uprzejmi i pomocni?

Czy lekarz jest objęty Twoim planem ubezpieczeniowym?

Czy w przypadku pogorszenia się objawów można szybko dostać się do lekarza? Czy lekarz odpowiada na telefony lub e-maile? Czy masz dostęp do swoich wyników poprzez portal dla pacjentów?

Co robić, gdy lekarz nie trafia w sedno?

Jeśli lekarz nie spełnia oczekiwań we wszystkich dziedzinach, poniższe wskazówki mogą okazać się pomocne:

Na wizytę u lekarza przyjdź z listą spraw, które zaprzątają twoją uwagę. Najpierw porusz najpilniejsze z nich. Lekarz lub członek personelu może również odpowiedzieć na pytania drogą elektroniczną. Daj lekarzowi znać, jeśli czegoś nie rozumiesz lub potrzebujesz powtórzenia. Pytaj o wszystko – żadne pytanie nie jest zbyt podstawowe.

Notuj objawy i sposoby leczenia, które stosowałeś, w tym leki dostępne bez recepty i suplementy diety. Mów lekarzowi, jak się czujesz. Jeśli pominiesz dawkę przepisanego leku, pamiętaj, aby o tym wspomnieć.

Jeśli uważasz, że Twój lekarz nie jest dla Ciebie odpowiedni, możesz poszukać innego. Ubezpieczyciel, stały lekarz, przyjaciele lub American College of Gastroenterology mogą pomóc w znalezieniu lekarza specjalizującego się w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna.

Lekarz wyjaśnia, jakie objawy trawienne powinny skłonić Cię do skontaktowania się z lekarzem.

Warto skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Zgaga, która nie ustępuje lub nasila się, albo wymaga stosowania leków przez okres dłuższy niż kilka tygodni.

• Zgaga, która sprawia, że często wymiotujesz. Kwas żołądkowy, który dostaje się do gardła, może uszkodzić przełyk.

• Wymiotowanie krwią.

• Uczucie, że jedzenie utknęło w klatce piersiowej lub gardle.

• Ból brzucha, który jest nietypowy lub uporczywy.

• Niewyjaśniona utrata wagi o 10 lub więcej kilogramów w okresie krótszym niż rok. Może to być spowodowane chorobą Crohns’a lub innym schorzeniem.

• Ból przy przełykaniu lub trudności w połykaniu. Może to być oznaką uszkodzenia przełyku.

• Krwawe lub czarne stolce. Może to być spowodowane między innymi wrzodem, hemoroidami, chorobą zapalną jelit (Crohns i wrzodziejące zapalenie jelita grubego) lub rakiem.

• Utrzymująca się chrypka lub ból gardła.

• Biegunka, która nie chce ustąpić.

• Przewlekłe zaparcia, czyli dwa lub mniej wypróżnień w tygodniu.

Inne powody, dla których należy odwiedzić lekarza, to pogorszenie się objawów, pojawienie się nowych lub częstsze występowanie problemów.