Lekarz mówi ci.

Depresja psychotyczna jest bardzo poważnym zaburzeniem nastroju, które wymaga hospitalizacji. Dowiedz się więcej od lekarza na temat objawów i leczenia depresji psychotycznej.

Czym różni się depresja psychotyczna od dużej depresji lub klinicznej depresji niepsychotycznej?

Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego osoba cierpiąca na psychozę jest pozbawiona kontaktu z rzeczywistością. Osoby cierpiące na psychozę mogą słyszeć „głosy”. Mogą też mieć dziwne i nielogiczne pomysły. Na przykład, mogą myśleć, że inni słyszą ich myśli lub próbują im zaszkodzić. Mogą też myśleć, że są opętane przez diabła lub że są poszukiwane przez policję za popełnienie przestępstwa, którego w rzeczywistości nie popełniły.

Osoby z depresją psychotyczną mogą wpadać w złość bez wyraźnego powodu. Mogą też spędzać dużo czasu samotnie lub w łóżku, śpiąc w ciągu dnia i nie śpiąc w nocy. Osoba z depresją psychotyczną może zaniedbywać wygląd zewnętrzny, nie kąpać się i nie zmieniać ubrań. Osoba taka może też być trudna w rozmowie. Być może prawie nic nie mówi lub mówi rzeczy bez sensu.

Osoby cierpiące na inne choroby psychiczne, takie jak schizofrenia, również doświadczają psychozy. Jednak osoby cierpiące na depresję psychotyczną mają zwykle urojenia lub halucynacje, które są zgodne z tematami dotyczącymi depresji (takimi jak bezwartościowość lub porażka), podczas gdy objawy psychotyczne w schizofrenii są częściej dziwaczne lub nieprawdopodobne i nie mają oczywistego związku ze stanem nastroju (np. myślenie, że obcy ludzie śledzą je bez powodu, tylko po to, aby je nękać). Osoby z depresją psychotyczną mogą również czuć się upokorzone lub zawstydzone z powodu tych myśli i starać się je ukryć. W związku z tym ten rodzaj depresji jest bardzo trudny do zdiagnozowania.

Diagnoza jest jednak ważna. Leczenie jest inne niż w przypadku depresji niepsychotycznej. Ponadto przebycie jednego epizodu depresji psychotycznej zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia choroby dwubiegunowej z nawracającymi epizodami depresji psychotycznej, manii, a nawet samobójstwa.

Jakie są objawy depresji psychotycznej?

Do typowych objawów występujących u pacjentów z depresją psychotyczną należą:

• Agitacja

• Lęk

• Zaparcia

• Hipochondria

• Bezsenność

• Upośledzenie umysłowe

• Niezborność ruchowa

• Urojenia lub halucynacje

Jak leczy się depresję psychotyczną?

Zazwyczaj leczenie depresji psychotycznej odbywa się w warunkach szpitalnych. Dzięki temu pacjent jest ściśle monitorowany przez specjalistów z dziedziny zdrowia psychicznego. W celu ustabilizowania nastroju pacjenta stosuje się różne leki, zwykle kombinacje leków przeciwdepresyjnych i przeciwpsychotycznych.

Leki przeciwpsychotyczne wpływają na neuroprzekaźniki umożliwiające komunikację między komórkami nerwowymi w obszarach mózgu, które regulują naszą zdolność do postrzegania i organizowania informacji o otaczającym nas świecie. Istnieje szereg powszechnie stosowanych obecnie leków przeciwpsychotycznych lub neuroleptycznych. Należą do nich aripiprazol (Abilify), asenapina (Saphris), kariprazyna (Vraylar), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Seroquel) i risperidon (Risperdal). Każdy z tych leków ma unikalne działania niepożądane i może różnić się profilem skuteczności klinicznej. Zazwyczaj jednak leki te są lepiej tolerowane niż wcześniejsze leki przeciwpsychotyczne.

Czy leczenie depresji psychotycznej zawsze działa?

Leczenie depresji psychotycznej jest bardzo skuteczne. Chorzy są w stanie powrócić do zdrowia, zwykle w ciągu kilku miesięcy. Konieczna może być jednak ciągła kontrola lekarska. Jeśli leki nie są w stanie powstrzymać psychozy i depresji, czasami stosuje się terapię elektrowstrząsową (ECT). Ważne jest, aby pacjent współpracował z lekarzem w celu dobrania najskuteczniejszych leków o jak najmniejszych skutkach ubocznych. Ponieważ depresja psychotyczna jest dość poważna, ryzyko popełnienia samobójstwa jest również duże.

Mieć depresję i być w depresji to nie to samo. Dowiedz się, co sygnalizuje depresję.

Wtedy właśnie nadchodzi czas, by poszukać pomocy medycznej.

Dobrym początkiem jest wizyta u zwykłego lekarza. Może on zbadać pacjenta pod kątem depresji i pomóc w opanowaniu jej objawów. Jeśli depresja nie jest leczona, może się pogłębić i trwać miesiącami, a nawet latami. Może powodować ból i prowadzić do samobójstwa, co ma miejsce w przypadku około 1 na 10 osób cierpiących na depresję.

Rozpoznawanie objawów ma kluczowe znaczenie. Niestety, u około połowy osób cierpiących na depresję nie udaje się jej zdiagnozować ani leczyć.

Symptomy

Mogą one obejmować:

• Problemy z koncentracją, zapamiętywaniem szczegółów i podejmowaniem decyzji

• Zmęczenie

• Poczucie winy, bezwartościowości i bezradności

• Pesymizm i poczucie beznadziejności

• Bezsenność, budzenie się wczesnym rankiem lub nadmierne spanie

• Drażliwość lub nerwowość

• Niespokojność

• Utrata zainteresowania rzeczami, które kiedyś sprawiały przyjemność, w tym seksem

• Przejadanie się lub utrata apetytu

• Bóle, bóle, bóle głowy lub skurcze, które nie chcą ustąpić

• Problemy trawienne, które nie ustępują nawet po zastosowaniu leczenia

• Utrzymujące się uczucie smutku, niepokoju lub „pustki”

• Myśli samobójcze lub próby samobójcze

Diagnoza

Nie istnieje „test na depresję”, który lekarz mógłby zastosować, aby stwierdzić, czy pacjent choruje na depresję, dlatego ustalenie tego faktu często rozpoczyna się od dokładnego wywiadu i badania fizykalnego.

Lekarz będzie chciał się dowiedzieć:

• Kiedy zaczęły się objawy

• Jak długo trwają

• Jak bardzo są nasilone

• Czy depresja lub inne choroby psychiczne występują w twojej rodzinie

• Jeśli w przeszłości nadużywałeś narkotyków lub alkoholu

Pacjent zostanie również zapytany, czy w przeszłości występowały u niego podobne objawy depresji, a jeśli tak, to w jaki sposób były leczone.

Leczenie

Jeśli lekarz wykluczy fizyczną przyczynę objawów, może rozpocząć leczenie lub skierować pacjenta do specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego. Specjalista ten określi najlepszy sposób leczenia. Może ono obejmować leki (takie jak antydepresanty), rodzaj terapii zwanej psychoterapią lub obie te metody.

Należy przygotować się na to, że proces ten może zająć trochę czasu. Konieczne może być wypróbowanie różnych metod leczenia. Pełne działanie leków może potrwać dłużej niż miesiąc.

Czy istnieją sygnały ostrzegawcze świadczące o samobójstwie w depresji?

Depresja wiąże się z dużym ryzykiem popełnienia samobójstwa. Myśli lub zamiary samobójcze to poważna sprawa. Objawy ostrzegawcze obejmują:

• Nagłe przejście od smutku do skrajnego spokoju lub wrażenie, że jest się szczęśliwym

• Ciągłe mówienie lub myślenie o śmierci

• Kliniczna depresja (głęboki smutek, utrata zainteresowań, problemy ze snem i jedzeniem), która się pogłębia

• Podejmowanie ryzyka, które może doprowadzić do śmierci, np. przejeżdżanie na czerwonym świetle

• Wypowiadanie uwag o beznadziejności, bezradności lub bezwartościowości

• Uporządkowanie spraw, np. uporządkowanie luźnych spraw lub zmiana testamentu

• Mówienie rzeczy typu: „Byłoby lepiej, gdyby mnie tu nie było” lub „Chcę odejść”.

• Mówienie o samobójstwie

• Odwiedzanie lub dzwonienie do bliskich przyjaciół i ukochanych osób

Jeśli u Ciebie lub osoby, którą znasz, wystąpi którykolwiek z powyższych znaków ostrzegawczych, zadzwoń na lokalną infolinię samobójczą, natychmiast skontaktuj się ze specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego lub udaj się na pogotowie.

Czy istnieją inne metody leczenia objawów depresji?

Istnieją inne metody leczenia, które lekarz może rozważyć. Terapia elektrokonwulsyjna (ECT) jest metodą leczenia osób, u których objawy nie ustępują po zastosowaniu leków lub osób z ciężką depresją, wymagających natychmiastowego leczenia.

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) polega na stosowaniu nieinwazyjnego urządzenia, które umieszcza się nad głową w celu wywołania pola magnetycznego. Jest ono skierowane na określoną część mózgu, która może wywoływać depresję.

W przypadku stymulacji nerwu błędnego (VMS) pod obojczykiem wszczepia się chirurgicznie urządzenie przypominające rozrusznik serca, które dostarcza regularne impulsy do mózgu.

Kiedy należy szukać pomocy?

Jeśli objawy depresji powodują problemy w związkach, pracy lub rodzinie, a nie ma jasnego rozwiązania, należy zwrócić się do specjalisty.

Rozmowa z doradcą ds. zdrowia psychicznego lub lekarzem może pomóc zapobiec pogorszeniu się sytuacji, zwłaszcza jeśli objawy utrzymują się przez dłuższy czas.

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, ma myśli lub uczucia samobójcze, natychmiast zgłoś się po pomoc.

Ważne jest, aby zrozumieć, że uczucie przygnębienia nie jest równoznaczne z depresją. Stan ten obejmuje nie tylko zmiany nastroju, ale także zmiany w zakresie snu, energii, apetytu, koncentracji i motywacji.

Jeśli występują u Ciebie takie objawy fizyczne i czujesz się przygnębiony przez większość dni lub tygodni, zgłoś się do lekarza.

Depresja i zaburzenia seksualne często idą w parze – a leki przeciwdepresyjne mogą pogarszać te zaburzenia. lekarz powie ci więcej.

Jaki jest związek między problemami seksualnymi a depresją?

Pomyśl o mózgu jak o bardzo wrażliwym organie płciowym. Pożądanie seksualne ma swój początek w mózgu i rozprzestrzenia się w dół. Dzieje się tak za sprawą specjalnych substancji chemicznych w mózgu, zwanych neuroprzekaźnikami. Te substancje chemiczne zwiększają komunikację między komórkami mózgu i powodują większy napływ krwi do narządów płciowych. Problem w tym, że w przypadku depresji i innych zaburzeń nastroju obwody mózgowe, które komunikują się za pomocą tych substancji chemicznych, nie funkcjonują prawidłowo.

Wielu mężczyzn i kobiet cierpiących na depresję mówi o niskim lub zerowym pożądaniu seksualnym. A to bardzo obciąża związki intymne.

?

Czy leki przeciwdepresyjne powodują problemy seksualne?

Niektóre rodzaje leków przeciwdepresyjnych – na przykład selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – mogą wywoływać niepożądane skutki uboczne, mimo że są pomocne w poprawie nastroju i poczucia własnej wartości. Skutkiem tych działań niepożądanych mogą być problemy seksualne.

Leki przeciwdepresyjne poprawiają nastrój u osób z depresją poprzez zmianę funkcjonowania substancji chemicznych w mózgu (neuroprzekaźników). Te same substancje chemiczne są jednak zaangażowane w reakcje seksualne. Leki przeciwdepresyjne wpływają na szlaki nerwowe, które regulują reakcje seksualne, potencjalnie powodując zaburzenia funkcji seksualnych. Seksualne działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych czasami nasilają się wraz ze wzrostem dawki leku. Leki przeciwdepresyjne, które wpływają na serotoninę, są również często stosowane w leczeniu przedwczesnego wytrysku u mężczyzn.

?

Jakie rodzaje problemów seksualnych są związane ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych?

Problemy seksualne związane ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych mogą obejmować:

• Niezdolność do inicjowania seksu lub czerpania z niego przyjemności

• Zaburzenia erekcji (ED) lub opóźniony wytrysk w przypadku mężczyzn

• Zmniejszony popęd seksualny

• Niezdolność do osiągnięcia orgazmu

?

Jak leczy się problemy seksualne związane z depresją lub przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych?

Jeśli cierpisz na depresję i zauważasz u siebie zmniejszone zainteresowanie seksem lub problemy z funkcjonowaniem seksualnym, ważne jest, abyś wspólnie z lekarzem ustalił, czy przyczyną zaburzeń seksualnych jest depresja, przyjmowany lek przeciwdepresyjny, czy też inne przyczyny medyczne. Istnieją sposoby radzenia sobie z seksualnymi skutkami ubocznymi leków przeciwdepresyjnych bez uszczerbku dla leczenia. Lekarz może wypróbować nowsze leki przeciwdepresyjne, które nie osłabiają libido ani reakcji seksualnych, lub może przepisać inny lek przeciwdziałający seksualnym skutkom ubocznym, który można przyjmować jednocześnie z lekiem przeciwdepresyjnym.

Lekarz nie może nic zrobić, jeśli nie wie, że istnieje problem seksualny. Porozmawiaj otwarcie zarówno ze swoim partnerem, jak i z lekarzem. Następnie zapytaj lekarza, co mogłoby pomóc w tej sytuacji.

Po uświadomieniu sobie, że problemy seksualne związane z lekami można leczyć, większość osób przyjmujących leki przeciwdepresyjne decyduje się kontynuować ich przyjmowanie.

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje depresji i sposoby ich leczenia.

Istnieje wiele różnych rodzajów depresji. Niektóre z nich są wywoływane przez wydarzenia życiowe, inne przez zmiany chemiczne zachodzące w mózgu.

Niezależnie od przyczyny, pierwszym krokiem jest poinformowanie lekarza o swoim samopoczuciu. Lekarz może skierować pacjenta do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego, który pomoże określić rodzaj depresji. Diagnoza ta jest ważna przy wyborze odpowiedniego leczenia.

Duża depresja

Lekarz może określić tę chorobę mianem „dużych zaburzeń depresyjnych”. Możesz mieć ten typ depresji, jeśli czujesz się przygnębiony przez większość czasu, przez większość dni w tygodniu.

Inne objawy, które mogą wystąpić to:

• Utrata zainteresowania lub przyjemności z wykonywanych czynności

• Utrata lub przyrost wagi ciała

• Problemy z zasypianiem lub uczucie senności w ciągu dnia

• Uczucie niepokoju i pobudzenia lub bardzo ospałe i spowolnione fizycznie lub umysłowo

• Bycie zmęczonym i pozbawionym energii

• Poczucie bezwartościowości lub winy

• Problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji

• Myśli samobójcze

Lekarz może zdiagnozować u pacjenta dużą depresję, jeśli u pacjenta występuje pięć lub więcej z wymienionych objawów przez większość dni przez 2 tygodnie lub dłużej. Przynajmniej jednym z objawów musi być obniżony nastrój lub utrata zainteresowania zajęciami.

Poważna depresja wygląda różnie u różnych osób. W zależności od tego, jak dana osoba czuje się w depresji, mogą to być:

Niepokój. Przez większość dni czujesz się spięty i niespokojny. Masz problemy z koncentracją, ponieważ obawiasz się, że może stać się coś strasznego i masz wrażenie, że możesz stracić nad sobą kontrolę.

Melancholia. Pacjent odczuwa silny smutek i traci zainteresowanie czynnościami, które wcześniej sprawiały mu przyjemność. Pacjent czuje się źle nawet wtedy, gdy dzieją się dobre rzeczy. Może to być również:

• Czuć się szczególnie przygnębiony rano

• Utrata wagi

• Słabo sypiać

• Mieć myśli samobójcze

Jeśli cierpisz na depresję melancholiczną, objawy mogą być najsilniejsze rano, po przebudzeniu. Warto poprosić kogoś o pomoc w wykonaniu pierwszych zadań w ciągu dnia. Pamiętaj o regularnym spożywaniu posiłków, nawet jeśli nie odczuwasz głodu.

Pobudzenie. Przez większość czasu odczuwasz niepokój. Może to być również:

• Dużo mówić

• Poruszać się bez powodu, np. wiercić się rękami lub chodzić po pokoju

• Działać impulsywnie

Pomocna może być terapia rozmowna. Pacjent spotka się ze specjalistą ds. zdrowia psychicznego, który pomoże mu znaleźć sposoby radzenia sobie z depresją. Pomocne mogą być także leki przeciwdepresyjne.

Jeśli terapia i leki nie przynoszą rezultatów, lekarz może zaproponować inne rozwiązania:

• Terapia elektrokonwulsyjna (ECT)

• Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS)

• Stymulacja nerwu błędnego (VNS)

W ECT wykorzystuje się impulsy elektryczne, w TMS – specjalny rodzaj magnesu, a w VNS – wszczepiane urządzenie. Wszystkie są zaprojektowane tak, aby stymulować określone obszary aktywności mózgu. Pomaga to w lepszej pracy tych części mózgu, które kontrolują nastrój.

Uporczywe zaburzenie depresyjne

Jeśli depresja utrzymuje się przez 2 lata lub dłużej, jest to tak zwane uporczywe zaburzenie depresyjne. Terminu tego używa się do opisania dwóch stanów chorobowych, znanych wcześniej jako dystymia (uporczywa depresja o niskim nasileniu) i przewlekła duża depresja.

U pacjenta mogą występować takie objawy, jak:

• Zmiana apetytu (zbyt mało jedzenia lub przejadanie się)

• Zbyt dużo lub zbyt mało snu

• Brak energii lub zmęczenie

• Niskie poczucie własnej wartości

• Problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji

• Poczucie beznadziejności

Możesz być leczony psychoterapią, lekami lub kombinacją obu tych metod.

Zaburzenie dwubiegunowe

Osoba cierpiąca na chorobę dwubiegunową, nazywaną też czasem „depresją maniakalną”, ma epizody nastroju, które wahają się od skrajnych stanów wysokiej energii i „podwyższonego” nastroju do okresów niskiej depresji.

W fazie obniżonego nastroju występują objawy dużej depresji.

Leki mogą pomóc w opanowaniu wahań nastroju. Niezależnie od tego, czy jesteś w okresie podwyższonego, czy obniżonego nastroju, lekarz może zasugerować stosowanie leku stabilizującego nastrój, takiego jak lit.

FDA zatwierdziła trzy leki do leczenia fazy depresji:

• Seroquel

• Latuda

• Połączenie olanzapiny i fluoksetyny

Lekarze czasami przepisują inne leki „off label” na depresję dwubiegunową, takie jak lek przeciwdrgawkowy – lamotrygina lub atypowy lek przeciwpsychotyczny – Vraylar.

Tradycyjne leki przeciwdepresyjne nie zawsze są zalecane jako leki pierwszego rzutu w leczeniu depresji dwubiegunowej, ponieważ nie ma dowodów z badań, że leki te są bardziej pomocne niż placebo (cukrowa pigułka) w leczeniu depresji u osób z zaburzeniem dwubiegunowym. Ponadto, u niewielkiego odsetka osób z zaburzeniem dwubiegunowym, niektóre tradycyjne leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać ryzyko wywołania „wysokiej” fazy choroby lub przyspieszać częstotliwość występowania większej liczby epizodów w czasie.

Psychoterapia może również pomóc wesprzeć Ciebie i Twoją rodzinę.

Sezonowe zaburzenie afektywne (SAD)

Sezonowe zaburzenie afektywne to okres dużej depresji, która najczęściej występuje w miesiącach zimowych, kiedy dni stają się coraz krótsze i dociera do nas coraz mniej światła słonecznego. Zazwyczaj ustępuje ona wiosną i latem.

Jeśli cierpisz na SAD, pomocne mogą być leki przeciwdepresyjne. Podobnie jak terapia światłem. Konieczne jest siedzenie przed specjalnym jasnym urządzeniem do naświetlania przez około 15-30 minut każdego dnia.

Depresja psychotyczna

U osób z depresją psychotyczną występują objawy dużej depresji wraz z objawami „psychotycznymi”, takimi jak:

• Halucynacje (widzenie lub słyszenie rzeczy, których nie ma)

• Urojenia (fałszywe przekonania)

• Paranoja (błędne przekonanie, że inni próbują cię skrzywdzić)

Depresję psychotyczną można leczyć, stosując kombinację leków przeciwdepresyjnych i przeciwpsychotycznych. Można również zastosować ECT.

Depresja okołoporodowa (poporodowa)

Kobiety, które cierpią na dużą depresję w tygodniach i miesiącach po porodzie, mogą mieć depresję okołoporodową. Około?1 na 10 mężczyzn również doświadcza depresji w okresie okołoporodowym. Leki przeciwdepresyjne mogą być pomocne podobnie jak w leczeniu dużej depresji niezwiązanej z porodem.

Zaburzenia dysforyczne przedmiesiączkowe (PMDD)

Kobiety cierpiące na PMDD mają depresję i inne objawy na początku miesiączki.

Oprócz uczucia przygnębienia mogą wystąpić również:

• Wahania nastroju

• Drażliwość

• Lęk

• Problemy z koncentracją

• Zmęczenie

• Zmiana apetytu lub nawyków sennych

• Uczucie przytłoczenia

PMDD można leczyć lekami przeciwdepresyjnymi lub czasami doustnymi środkami antykoncepcyjnymi.

Depresja „sytuacyjna

Nie jest to termin techniczny stosowany w psychiatrii. Depresja może jednak wystąpić, gdy pacjent ma problemy z radzeniem sobie ze stresującym wydarzeniem w życiu, takim jak śmierć w rodzinie, rozwód czy utrata pracy. Lekarz może nazwać to „zespołem reakcji na stres”.

Psychoterapia może często pomóc w przejściu przez okres depresji związany ze stresującą sytuacją.

Depresja atypowa

Ten rodzaj depresji różni się od uporczywego smutku typowego dla depresji. W przypadku depresji atypowej pozytywne wydarzenie może tymczasowo poprawić nastrój.

Do innych objawów depresji atypowej należą:

• Zwiększony apetyt

• Więcej snu niż zwykle

• Uczucie ciężkości w rękach i nogach

• Nadwrażliwość na krytykę

Pomocne mogą być leki przeciwdepresyjne. Lekarz może zaproponować jako leczenie pierwszego rzutu lek z grupy SSRI (selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny).

Czasami może również zalecić starszy typ leku przeciwdepresyjnego, zwany MAOI (inhibitor monoaminooksydazy), który jest klasą leków przeciwdepresyjnych dobrze przebadaną w leczeniu depresji atypowej.

Depresja oporna na leczenie

Około 1/3 osób leczonych z powodu depresji bezskutecznie próbuje kilku metod leczenia. Jeśli tak jest w twoim przypadku, możesz cierpieć na depresję oporną na leczenie. Istnieje wiele powodów, dla których Twoja depresja może być oporna na leczenie. Na przykład, możesz mieć inne schorzenia, które utrudniają leczenie depresji.

Jeśli u pacjenta zdiagnozowano depresję oporną na leczenie, lekarz może zalecić mniej konwencjonalne metody leczenia. W takiej sytuacji czasami pomocna jest terapia elektrokonwulsyjna (ECT).

Lekarz bada, czy istnieje związek między alkoholem a depresją, i wyjaśnia, jak można uniknąć pogłębiania depresji lub problemu z alkoholem.

Wypicie drinka od czasu do czasu, gdy jesteś zestresowany lub zdenerwowany, to jedno. Ale jeśli potrzebujesz tego koktajlu za każdym razem, gdy pojawia się jakiś problem, może to być oznaką nadużywania alkoholu.

Istnieje również silny związek między poważnym nadużywaniem alkoholu a depresją. Pytanie brzmi: czy regularne picie alkoholu prowadzi do depresji, czy też osoby cierpiące na depresję częściej piją za dużo? Dowiedz się więcej o alkoholu i depresji.

Czy depresja skłania do picia?

Prawie jedna trzecia osób cierpiących na dużą depresję ma również problem z alkoholem. Często najpierw pojawia się depresja. Badania wykazują, że dzieci z depresją są bardziej narażone na problemy z alkoholem kilka lat później. Ponadto nastolatki, które przeszły poważną depresję, są dwukrotnie bardziej skłonne do rozpoczęcia picia alkoholu niż te, które jej nie przeszły.

Kobiety są ponad dwukrotnie bardziej narażone na rozpoczęcie intensywnego picia alkoholu, jeśli w przeszłości cierpiały na depresję. Eksperci twierdzą, że kobiety częściej niż mężczyźni przesadzają z piciem, gdy są w depresji.

Picie może tylko pogorszyć depresję. Osoby cierpiące na depresję i pijące zbyt dużo mają częstsze i poważniejsze epizody depresji, a także częściej myślą o samobójstwie. Nadmierne spożywanie alkoholu może również powodować, że leki przeciwdepresyjne stają się mniej skuteczne.

Czy zbyt częste picie alkoholu powoduje depresję?

Alkohol jest środkiem depresyjnym. Oznacza to, że każda ilość wypitego alkoholu może zwiększyć prawdopodobieństwo zachorowania na depresję. Picie dużych ilości może uszkodzić mózg i doprowadzić do depresji.

Kiedy pijesz za dużo, jesteś bardziej skłonny do podejmowania złych decyzji lub działania pod wpływem impulsu. W rezultacie możesz stracić konto w banku, stracić pracę lub zrujnować związek. W takiej sytuacji jest bardziej prawdopodobne, że poczujesz się przygnębiony, zwłaszcza jeśli masz geny predysponujące do depresji.

Czy winne są geny czy styl życia?

Nie zawsze jest jasne, czy depresja skłania do picia, czy też odwrotnie. Badania bliźniąt wykazały, że te same czynniki, które prowadzą do nadużywania alkoholu w rodzinie, zwiększają również prawdopodobieństwo wystąpienia depresji.

Naukowcy znaleźli co najmniej jeden wspólny gen. Jest on zaangażowany w funkcje mózgu, takie jak pamięć i uwaga. Wariacje w tym genie mogą zwiększać ryzyko nadużywania alkoholu i depresji.

Istotną rolę odgrywa także środowisko domowe i społeczne. Dzieci, które były maltretowane lub wychowywały się w ubóstwie, wydają się być bardziej narażone na wystąpienie obu schorzeń.

Alkohol i depresja: Co robić

Wypicie od czasu do czasu lampki wina lub piwa w celach towarzyskich prawdopodobnie nie zaszkodzi, chyba że masz problemy zdrowotne, które uniemożliwiają ci picie. Jeśli jednak sięgasz po alkohol, aby przetrwać dzień, lub jeśli powoduje on problemy w związkach, w pracy, w życiu towarzyskim, w myśleniu i odczuwaniu, masz poważniejszy problem.

Zarówno nadużywanie alkoholu, jak i depresja to poważne problemy, których nie należy ignorować. Jeśli uważasz, że masz problem z którymś z nich, porozmawiaj z lekarzem lub psychologiem. Istnieje wiele możliwości wyboru leków na depresję, a także leków, które zmniejszają głód alkoholu i przeciwdziałają chęci picia w dużych ilościach. Prawdopodobnie lekarz będzie leczył obie te choroby łącznie. Możesz także skorzystać z pomocy Anonimowych Alkoholików lub ośrodka leczenia alkoholizmu w swojej okolicy.

Czy terapia poznawczo-behawioralna łagodzi depresję?

Jak działa CBT

Terapeuta pomaga zidentyfikować negatywne lub fałszywe myśli i zastąpić je zdrowszymi, bardziej realistycznymi. Na przykład możesz czuć się bezwartościowy lub wierzyć, że twoje życie jest złe i będzie coraz gorsze. Możesz też obsesyjnie myśleć o swoich wadach i niedociągnięciach.

CBT najpierw uświadamia, że ma się takie myśli. Następnie uczy, jak zamieniać je na bardziej pozytywne. Zmiana nastawienia prowadzi do zmiany zachowania. To z kolei może pomóc w złagodzeniu depresji.

Możesz budzić się rano i zastanawiać się, po co w ogóle próbować? Dzięki CBT można nauczyć się mówić sobie: To nie jest pomocna myśl. Podjęcie wysiłku wiąże się z wieloma nagrodami. Zacznę od wstania z łóżka.

Zanim poczujesz się lepiej, możesz potrzebować tygodni lub miesięcy terapii CBT.

Jak to działa?

?

CBT jest najlepiej sprawdzoną formą terapii rozmownej, zwanej też psychoterapią. W niektórych rodzajach depresji działa ona równie dobrze jak leki przeciwdepresyjne. Niektóre badania sugerują, że prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia depresji w ciągu roku u osób korzystających z CBT może być o połowę mniejsze niż u osób przyjmujących same leki.

Leki dobrze sprawdzają się w leczeniu depresji. Jeśli dodatkowo zastosuje się CBT, leczenie może być jeszcze skuteczniejsze, a korzyści mogą utrzymywać się dłużej. Większość osób, które korzystają z CBT w leczeniu depresji lub lęku, po roku nadal wykorzystuje umiejętności nabyte podczas terapii.

Jeśli przyjmujesz leki na depresję, nigdy nie przerywaj ich przyjmowania bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem, nawet jeśli pracujesz z terapeutą CBT. Nagłe odstawienie leków może spowodować ciężką depresję i inne problemy.

Czego należy się spodziewać

CBT można uzyskać od psychologa, licencjonowanego doradcy, licencjonowanego klinicznego pracownika socjalnego lub innych specjalistów posiadających przeszkolenie w zakresie zdrowia psychicznego. Sesje mogą być indywidualne, grupowe lub z wykorzystaniem materiałów samopomocowych pod kierunkiem terapeuty.

Terapeuta będzie współpracował z pacjentem w celu ustalenia celów leczenia, takich jak zmniejszenie depresji lub ograniczenie spożycia alkoholu. Zazwyczaj nie poświęca się wiele czasu na koncentrowanie się na swojej przeszłości lub cechach osobowości. Zamiast tego terapeuta pomoże pacjentowi skoncentrować się na tym, co czuje i myśli teraz, oraz na tym, jak to zmienić.

Leczenie trwa zwykle 10-20 sesji. Niektórzy chodzą na terapię tylko kilka razy, inni mogą korzystać z niej przez ponad rok. Terapeuta może dawać pacjentowi zadania do samodzielnego wykonania.

Przed zakończeniem leczenia terapeuta pokaże ci, jak nie dopuścić do powrotu depresji. Jeśli tak się stanie, warto ponownie rozpocząć terapię. Terapię można też podjąć za każdym razem, gdy poczujesz się źle lub będziesz musiał poradzić sobie z trudnym problemem.

Pracuj tylko z przeszkolonymi psychoterapeutami. Ich nazwy stanowisk mogą się różnić w zależności od roli i wykształcenia. Większość z nich posiada tytuł magistra lub doktora i specjalne przeszkolenie w zakresie poradnictwa psychologicznego. Na przykład psychiatrzy są lekarzami medycyny, którzy mogą przepisywać leki i prowadzić psychoterapię.

Zanim wybierzesz terapeutę, sprawdź, czy:

• Certyfikat i licencję w Twoim stanie

• Dziedzina, w której się specjalizujesz, i czy obejmuje ona depresję. Niektórzy terapeuci specjalizują się w zaburzeniach odżywiania, PTSD i innych schorzeniach.

Ważne jest, abyś ufał swojemu terapeucie i czuł, że jest po twojej stronie. Jeśli nie czujesz się komfortowo lub nie widzisz poprawy, być może zechcesz zmienić terapeutę.

Chcesz dowiedzieć się więcej o przewlekłej depresji lub dystymii? Lekarz opisuje objawy dystymii, diagnozę i sposoby leczenia, takie jak leki przeciwdepresyjne i psychoterapia.

Co powoduje dystymię?

Eksperci nie są pewni, co powoduje dystymię lub depresję. Geny mogą odgrywać pewną rolę, ale u wielu osób dotkniętych tą chorobą nie występuje depresja w rodzinie, a u innych osób z taką historią nie występują problemy z depresją. Uważa się, że w grę wchodzą również zaburzenia funkcjonowania obwodów mózgowych lub ścieżek komórek nerwowych, które łączą różne regiony mózgu regulujące nastrój. Poważne stresory życiowe, przewlekła choroba, leki oraz problemy w związku lub w pracy mogą również zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia dystymii u osób biologicznie predysponowanych do zachorowania na depresję.

Jakie są oznaki i symptomy dystymii?

Objawy dystymii są takie same jak objawy dużej depresji, ale jest ich mniej i nie są tak intensywne. Obejmują one następujące elementy:

• Smutek lub przygnębiony nastrój przez większość dnia lub prawie codziennie

• Utrata przyjemności z rzeczy, które kiedyś sprawiały przyjemność

• Poważna zmiana wagi (przyrost lub utrata ponad 5% wagi w ciągu miesiąca) lub apetytu

• Bezsenność lub nadmierna ilość snu prawie każdego dnia

• Niepokój fizyczny lub wyczerpanie w sposób zauważalny przez innych

• Zmęczenie lub utrata energii niemal każdego dnia

• Poczucie beznadziejności, bezwartościowości lub nadmiernego poczucia winy prawie codziennie

• Problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji prawie codziennie

• Powtarzające się myśli o śmierci lub samobójstwie, plany samobójcze lub próby samobójcze

?

Czy dystymia jest powszechna w Stanach Zjednoczonych?

Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego dystymia występuje u około 1,5% dorosłych Amerykanów. Dystymia, choć nie jest tak upośledzająca jak duża depresja, może sprawić, że nie będziesz czuł się najlepiej i nie będziesz funkcjonował optymalnie. Dystymia może pojawić się w dzieciństwie lub w wieku dorosłym i wydaje się być bardziej powszechna u kobiet.

Jak diagnozuje się dystymię?

Diagnozę stawia specjalista z zakresu zdrowia psychicznego na podstawie objawów występujących u danej osoby. W przypadku dystymii objawy te utrzymują się przez dłuższy czas i są mniej nasilone niż u pacjentów z dużą depresją.

W przypadku dystymii lekarz będzie chciał się upewnić, że objawy nie są wynikiem choroby fizycznej, takiej jak niedoczynność tarczycy.

Jeśli pacjent cierpi na depresję i ma objawy depresyjne od ponad dwóch tygodni, powinien zgłosić się do lekarza lub psychiatry. Lekarz przeprowadzi dokładną ocenę medyczną, zwracając szczególną uwagę na wywiad psychiatryczny dotyczący pacjenta i jego rodziny.

Nie ma badania krwi, zdjęcia rentgenowskiego ani innego badania laboratoryjnego, które można by wykorzystać do rozpoznania dystymii.

Jak leczy się dystymię?

Dystymia jest poważną chorobą, ale jest też bardzo uleczalna. Jak w przypadku każdej choroby przewlekłej, wczesne rozpoznanie i leczenie może zmniejszyć nasilenie i czas trwania objawów, a także zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia epizodu dużej depresji.

W leczeniu dystymii lekarze mogą stosować psychoterapię (terapię rozmowną), leki, takie jak leki przeciwdepresyjne, lub kombinację tych metod. Często dystymia może być leczona przez lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

Co to jest psychoterapia?

Psychoterapia (lub terapia rozmowa) jest stosowana w dystymii i innych zaburzeniach nastroju, aby pomóc osobie rozwinąć odpowiednie umiejętności radzenia sobie w codziennym życiu i podważyć błędne, negatywne przekonania na swój temat. Psychoterapia może także pomóc w lepszym stosowaniu się do leków i nawyków zdrowego stylu życia, a także pomóc pacjentowi i jego rodzinie w zrozumieniu zaburzeń nastroju. Pomocna może być terapia indywidualna, terapia rodzinna, terapia grupowa lub grupa wsparcia z innymi osobami, które żyją z przewlekłą depresją.

W jaki sposób leki przeciwdepresyjne pomagają w łagodzeniu dystymii?

W leczeniu dystymii dostępne są różne klasy leków przeciwdepresyjnych. Lekarz oceni stan zdrowia fizycznego i psychicznego pacjenta, w tym wszelkie inne schorzenia, a następnie dobierze lek przeciwdepresyjny, który będzie najskuteczniejszy i będzie miał najmniej skutków ubocznych.

Pełne działanie leków przeciwdepresyjnych może potrwać kilka tygodni. Po wystąpieniu epizodu depresji należy je przyjmować przez co najmniej sześć do dziewięciu miesięcy. Ponadto, bezpieczne odstawienie leku przeciwdepresyjnego może czasami trwać kilka tygodni, więc jeśli zdecydujesz się na odstawienie leku, pozwól, aby lekarz Cię pokierował.

Czasami leki przeciwdepresyjne wywołują nieprzyjemne skutki uboczne. Dlatego też należy ściśle współpracować z lekarzem, aby znaleźć lek przeciwdepresyjny, który przyniesie największe korzyści przy najmniejszych skutkach ubocznych.

Co jeszcze mogę zrobić, aby poczuć się lepiej?

Postawienie trafnej diagnozy i podjęcie skutecznego leczenia jest ważnym krokiem w kierunku poprawy samopoczucia w przypadku przewlekłej depresji. Ponadto warto zapytać lekarza o korzyści płynące ze zdrowego stylu życia, takie jak stosowanie odpowiednio zbilansowanej diety, regularne ćwiczenia fizyczne, unikanie picia alkoholu i palenia tytoniu oraz przebywanie z bliskimi przyjaciółmi i członkami rodziny w celu uzyskania silnego wsparcia społecznego. Te pozytywne nawyki są również ważne dla poprawy nastroju i samopoczucia.

Czy dystymia może się pogłębiać?

Nierzadko zdarza się, że u osoby z dystymią w tym samym czasie występuje epizod dużej depresji. Jest to tak zwana podwójna depresja. Dlatego tak ważne jest wczesne postawienie trafnej diagnozy lekarskiej. Lekarz może wówczas zalecić najskuteczniejsze leczenie, które pomoże Ci poczuć się znowu sobą.

Charakter depresji może być różny w zależności od sytuacji. Objawy, symptomy, a nawet sposób leczenia mogą zależeć od płci, wieku lub innych zmiennych. lekarz powie Ci więcej.

Co to jest depresja?

Depresja jest poważnym i powszechnym zaburzeniem nastroju, które powoduje uczucie smutku, beznadziejności, bezradności i bezwartościowości. Depresja może mieć postać łagodną lub umiarkowaną, z objawami takimi jak apatia, niewielki apetyt, trudności ze snem, niska samoocena i niewielkie zmęczenie. Może to być również duża depresja z objawami obniżonego nastroju przez większość dnia, zmniejszonego zainteresowania codziennymi czynnościami, utraty lub przyrostu masy ciała, bezsenności lub hipersomnii (nadmiernego snu), zmęczenia, poczucia winy niemal codziennie oraz nawracających myśli o śmierci lub samobójstwie.

Jak często występuje depresja u mężczyzn?

Chociaż mężczyźni zazwyczaj nie rozpoznają i nie przyznają się do objawów depresji, każdego roku w Stanach Zjednoczonych ponad 6 milionów mężczyzn cierpi na depresję kliniczną. Depresja była niegdyś uważana za „chorobę kobiecą” i wiązano ją z hormonami oraz zespołem napięcia przedmiesiączkowego. Ten stereotypowy pogląd nadal pokutuje i być może jest przyczyną tego, że mężczyźni cierpiący na depresję nie rozpoznają jej i nie szukają odpowiedniego leczenia.

Objawy klinicznej depresji u mężczyzn są podobne do objawów depresji u kobiet. Jednak mężczyźni mają tendencję do wyrażania tych objawów w inny sposób. Do najczęstszych objawów depresji u mężczyzn należą:

• apatia

• zmiany apetytu

• zmęczenie

• utrata zainteresowania czynnościami, które zwykle sprawiają przyjemność,

• niska samoocena

• problemy seksualne, w tym obniżony popęd płciowy

• zaburzenia snu

• myśli samobójcze

Kobiety mają tendencję do bycia smutnymi i emocjonalnymi, gdy cierpią na depresję. Z kolei mężczyźni cierpiący na depresję mogą być drażliwi, agresywni, a czasem wrogo nastawieni.

Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w artykule Depresja u mężczyzn.

Czy depresja kliniczna występuje często u kobiet?

Tak. Depresja u kobiet jest bardzo częsta. Od 10% do 25% kobiet doświadczy w pewnym momencie swojego życia epizodu dużej lub klinicznej depresji. Prawdopodobieństwo wystąpienia depresji u kobiet jest dwa razy większe niż u mężczyzn.

Depresja u kobiet różni się od depresji u mężczyzn pod kilkoma względami:

• Depresja u kobiet może pojawić się wcześniej, trwać dłużej i częściej nawracać niż depresja u mężczyzn.

• U kobiet depresja częściej wiąże się ze stresującymi wydarzeniami życiowymi i jest bardziej wrażliwa na zmiany sezonowe.

• Kobiety częściej doświadczają poczucia winy i podejmują próby samobójcze, choć w rzeczywistości zabijają się rzadziej niż mężczyźni.

• Depresja u kobiet częściej wiąże się z zaburzeniami lękowymi – zwłaszcza z objawami paniki i fobii – oraz z zaburzeniami odżywiania.

• Kobiety w depresji rzadziej nadużywają alkoholu i innych narkotyków.

Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w części Depresja u kobiet.

Jak depresja wpływa na osoby starsze?

Depresja u osób starszych jest bardzo powszechna, ale nie jest normalną częścią procesu starzenia się. Depresja u schyłku życia dotyka około 6 milionów Amerykanów w wieku 65 lat i starszych. Niestety, tylko 10% z nich jest leczonych z powodu depresji. Jednym z prawdopodobnych powodów jest to, że objawy depresji u osób starszych są często mylone z efektami innych chorób i działania leków stosowanych w ich leczeniu.

Depresja w późniejszym wieku często współistnieje z innymi chorobami i niepełnosprawnością. Ponadto postępującemu wiekowi często towarzyszy utrata kluczowych systemów wsparcia społecznego z powodu śmierci współmałżonka lub rodzeństwa, przejścia na emeryturę lub przeprowadzki. Ze względu na zmianę okoliczności i fakt, że od osób starszych oczekuje się spowolnienia tempa życia, lekarze i rodzina mogą przeoczyć rozpoznanie depresji u osób starszych. To z kolei opóźnia podjęcie skutecznego leczenia. W rezultacie wielu seniorów musi radzić sobie z objawami, które można łatwo wyleczyć.

Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w artykule Depresja u osób starszych.

Co to jest depresja oporna na leczenie?

Depresja oporna na leczenie oznacza objawy depresji, które nie reagują na leki i/lub psychoterapię. Najnowsze wyniki badań wskazują, że 30% pacjentów z depresją leczonych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej nie reaguje w ogóle na leki przeciwdepresyjne. Podczas gdy 40% pacjentów reaguje na pierwszy lek przeciwdepresyjny, około 20% z nich odstawia go z powodu działań niepożądanych.

Mężczyźni i kobiety cierpiący na depresję oporną na leczenie mogli próbować różnych leków – w tym różnych rodzajów leków przeciwdepresyjnych – oraz różnych rodzajów psychoterapii, a nawet innych metod. Mimo to żadna terapia nie wydaje się skuteczna w łagodzeniu depresji.

Osoba cierpiąca na depresję oporną na leczenie, zwaną również depresją oporną na leczenie, może czuć się beznadziejnie i sfrustrowana. Nie należy się jednak poddawać. Istnieją dodatkowe możliwości leczenia, a wśród nich prawdopodobnie znajdzie się ta, której potrzebujesz. Jeśli lekarz i pacjent będą współpracować, powinno udać się je znaleźć.

Szczegółowe informacje na ten temat można znaleźć w artykule Lekarz – depresja oporna na leczenie.

Lekarz przedstawia ogólny zarys depresji klinicznej, czyli dużej, w tym jej przyczyny, objawy i leczenie.

W przypadku dużej depresji mogą wystąpić trudności z pracą, nauką, snem, jedzeniem oraz korzystaniem z przyjaciół i zajęć. Niektórzy ludzie zapadają na depresję kliniczną tylko raz w życiu, podczas gdy inni mają ją kilka razy w ciągu całego życia.

Poważna depresja może czasami występować w rodzinie z pokolenia na pokolenie, ale często może dotyczyć osób, u których w rodzinie nie występowała ta choroba.

Co to jest depresja poważna lub kliniczna?

Większość ludzi w pewnym momencie swojego życia czuje się smutna lub przygnębiona. Jednak depresja kliniczna charakteryzuje się obniżonym nastrojem przez większość dnia, czasem szczególnie rano, oraz utratą zainteresowania normalnymi czynnościami i relacjami z innymi ludźmi – objawy te występują codziennie przez co najmniej 2 tygodnie. Ponadto, zgodnie z DSM-5 – podręcznikiem używanym do diagnozowania zaburzeń psychicznych – u pacjenta mogą występować inne objawy dużej depresji. Objawy te mogą obejmować:

• Zmęczenie lub utrata energii niemal każdego dnia

• Poczucie bezwartościowości lub winy prawie każdego dnia

• Zaburzenia koncentracji, niezdecydowanie

• Bezsenność lub hipersomnia (nadmierne spanie) prawie każdego dnia

• Wyraźne zmniejszenie zainteresowania lub przyjemności z prawie wszystkich czynności prawie codziennie (zwane anhedonią, objaw ten może być sygnalizowany przez relacje innych osób znaczących)

• Niepokój lub uczucie spowolnienia

• Powracające myśli o śmierci lub samobójstwie

• Znaczący spadek lub przyrost masy ciała (zmiana o więcej niż 5% masy ciała w ciągu miesiąca)

Kto jest zagrożony wystąpieniem dużej depresji?

Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (National Institute of Mental Health) na dużą depresję cierpi około 6,7% populacji Stanów Zjednoczonych w wieku powyżej 18 lat. W ciągu całego życia epizod dużej depresji może wystąpić u 20-25% dorosłych.

Poważna depresja dotyka również starszych dorosłych, nastolatków i dzieci, ale w tych populacjach często pozostaje nierozpoznana i nieleczona.

Czy kobiety są bardziej narażone na wystąpienie dużej depresji?

Prawie dwa razy więcej kobiet niż mężczyzn choruje na dużą lub kliniczną depresję; ryzyko to mogą zwiększać zmiany hormonalne zachodzące w okresie dojrzewania, menstruacji, ciąży, poronienia i menopauzy.

Inne czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia depresji klinicznej u kobiet, które są na nią biologicznie podatne, to zwiększony stres w domu lub w pracy, godzenie życia rodzinnego z zawodowym oraz opieka nad starzejącym się rodzicem. Ryzyko zwiększa także samotne wychowywanie dziecka.

Jakie są objawy dużej depresji u mężczyzn?

Depresja u mężczyzn jest znacznie rzadziej zgłaszana. Mężczyźni cierpiący na depresję kliniczną rzadziej szukają pomocy, a nawet rozmawiają o swoich doświadczeniach.

Objawy depresji u mężczyzn mogą obejmować drażliwość, gniew lub nadużywanie narkotyków i alkoholu (nadużywanie substancji może być także przyczyną depresji, a nie jej skutkiem). Tłumienie negatywnych uczuć może prowadzić do zachowań agresywnych, skierowanych zarówno do wewnątrz, jak i na zewnątrz. Może też prowadzić do wzrostu zachorowań, samobójstw i zabójstw.

Co wywołuje dużą depresję?

Do najczęstszych czynników wywołujących lub powodujących dużą depresję należą:

• Utrata bliskiej osoby w wyniku śmierci, rozwodu lub separacji

• Izolacja społeczna lub poczucie bycia pozbawionym wsparcia

• Duże zmiany w życiu – przeprowadzka, ukończenie studiów, zmiana pracy, przejście na emeryturę

• Konflikty osobiste w związkach, zarówno z drugą osobą, jak i z przełożonym

• Przemoc fizyczna, seksualna lub emocjonalna

Jak rozpoznaje się dużą depresję?

Lekarz specjalista – na przykład lekarz pierwszego kontaktu lub psychiatra – przeprowadzi dokładną ocenę medyczną. Badanie przesiewowe w kierunku depresji może być przeprowadzone podczas zwykłej wizyty u lekarza. Specjalista zapyta o historię chorób psychiatrycznych w rodzinie i w życiu osobistym oraz zada pytania pozwalające rozpoznać objawy dużej depresji.

Nie ma badania krwi, zdjęcia rentgenowskiego ani innego badania laboratoryjnego, które mogłoby posłużyć do zdiagnozowania dużej depresji. Lekarz może jednak przeprowadzić badania krwi w celu wykrycia innych problemów medycznych, których objawy są podobne do objawów depresji. Na przykład, niedoczynność tarczycy może powodować pewne objawy podobne do depresji, podobnie jak nadużywanie alkoholu lub narkotyków, niektóre leki i udar mózgu.

Jak leczy się dużą depresję?

Większa depresja lub depresja kliniczna jest poważną, ale uleczalną chorobą. W zależności od nasilenia objawów, lekarz pierwszego kontaktu lub psychiatra może zalecić leczenie lekami przeciwdepresyjnymi. Może również zasugerować psychoterapię, czyli terapię rozmowną, podczas której pacjent zajmuje się swoim stanem emocjonalnym.

Czasami do leku przeciwdepresyjnego dodaje się inne leki, aby zwiększyć jego skuteczność. Niektóre leki działają lepiej w przypadku niektórych osób. Konieczne może być wypróbowanie przez lekarza różnych leków w różnych dawkach, aby ustalić, który z nich działa najlepiej w twoim przypadku.

Istnieją inne metody leczenia depresji klinicznej, takie jak terapia elektrokonwulsyjna, zwana również ECT lub terapią wstrząsową, które mogą być stosowane, jeśli leki okażą się nieskuteczne lub objawy są bardzo nasilone.

Czy można zapobiegać dużej depresji?

Po przebyciu epizodu dużej depresji istnieje duże ryzyko wystąpienia kolejnego. Najlepszym sposobem zapobiegania kolejnym epizodom depresji jest znajomość czynników wyzwalających lub przyczyn dużej depresji (patrz wyżej) oraz kontynuowanie przyjmowania przepisanych leków, aby uniknąć nawrotu choroby. Ważne jest również poznanie objawów dużej depresji i wczesne skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat różnych metod leczenia depresji, od leków po techniki stymulacji mózgu.

Jeśli to nie wystarczy, pacjent ma jeszcze inne możliwości. Lekarz może na przykład zaproponować techniki stymulacji mózgu, takie jak terapia elektrokonwulsyjna lub przezczaszkowa stymulacja magnetyczna.

Jeśli cierpisz na depresję dwubiegunową, lekarz może przepisać Ci leki przeciwdepresyjne lub nie, w zależności od objawów i historii choroby. Leki stabilizujące nastrój lub niektóre leki przeciwpsychotyczne również mogą pomóc w leczeniu tego stanu.

Każdy człowiek jest inny. Konieczne może być wypróbowanie różnych leków w różnych dawkach, aby znaleźć najlepszy dla siebie sposób leczenia. Pełny efekt działania leku przeciwdepresyjnego również wymaga czasu. Może się zdarzyć, że pacjent spotka się z kilkoma lekarzami lub terapeutami, zanim znajdzie tego, z którym będzie chciał współpracować. Cierpliwość i otwartość pomogą ci wprowadzić cię na ścieżkę prowadzącą do lepszego samopoczucia.

Leki na depresję

Leki te, zwane antydepresantami, pomagają poprawić nastrój i złagodzić smutek oraz poczucie beznadziejności. Wspólnie z lekarzem poszukaj leku, który będzie dla Ciebie najlepszy i będzie miał jak najmniej skutków ubocznych.

Jak działają leki przeciwdepresyjne

Wszystko zależy od obwodów mózgowych, które pomagają kontrolować nastrój.

Trzy kluczowe substancje chemiczne to noradrenalina, serotonina i dopamina. Badania wykazują, że w depresji obwody mózgowe, które wykorzystują te substancje chemiczne, nie działają prawidłowo. Leki przeciwdepresyjne podkręcają działanie tych substancji chemicznych, dzięki czemu obwody te działają lepiej. Może to pomóc w poprawie nastroju, choć badacze nie rozumieją dokładnie, w jaki sposób.

Jak długo będę przyjmował leki przeciwdepresyjne?

Zazwyczaj lekarz zaleca kontynuowanie przyjmowania leków przez pewien czas, nawet jeśli pacjent poczuje się lepiej. Zmniejsza to prawdopodobieństwo nawrotu objawów. To, jak długo pacjent będzie musiał przyjmować leki przeciwdepresyjne, zależy od rodzaju objawów, stopnia ich nasilenia oraz od tego, czy wcześniej cierpiał na depresję.

Jakie są rodzaje leków przeciwdepresyjnych?

Należy poinformować lekarza o wszystkich innych przyjmowanych lekach, suplementach lub ziołach. Mogą one zakłócać działanie leków przeciwdepresyjnych. Główne rodzaje to:

SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) są najczęściej przepisywanym typem leku przeciwdepresyjnego. Poprawiają one sposób, w jaki obwody mózgowe wykorzystują serotoninę. Przykłady obejmują:

• Citalopram (Celexa). Zazwyczaj przyjmuje się go w postaci tabletki raz dziennie. Podobnie jak w przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych, pełne działanie może potrwać kilka tygodni.

• Escitalopram (Lexapro)). Lek ten również przyjmuje się codziennie. Powoduje on działania niepożądane podobne do innych leków z grupy SSRI, takie jak nudności, ból głowy, działania niepożądane związane z seksualnością i bezsenność.

• Fluoksetyna (Prozac). Prozac utrzymuje się w organizmie dłużej niż większość innych leków przeciwdepresyjnych. Dlatego może upłynąć kilka tygodni, zanim osiągnie on stały poziom, a także kilka tygodni, zanim opuści organizm po odstawieniu leku.

• Fluwoksamina (Luvox). Jest ona częściej przepisywana w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i zaburzeń lęku społecznego.

• Paroksetyna (Paxil). Można ją przyjmować w postaci tabletek lub płynu, raz dziennie.

• Sertralina (Zoloft). Można ją przyjmować w postaci tabletek lub płynu zmieszanego z wodą lub sokiem.

SNRI (inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny) wpływają na obwody mózgowe, które wykorzystują zarówno serotoninę, jak i noradrenalinę. Te SNRI leczą depresję:

• Desvenlafaksyna (Pristiq). Jest to długo działająca tabletka, którą przyjmuje się raz dziennie.

• Duloksetyna (Cymbalta). Kapsułkę należy zazwyczaj przyjmować raz lub dwa razy dziennie. Pełne działanie leku może trwać od 1 do 4 tygodni. Powoduje on podobne działania niepożądane jak kilka innych leków przeciwdepresyjnych, takie jak wymioty i nudności.

• Lewomilnacipran (Fetzima). Przyjmuje się jedną kapsułkę o przedłużonym działaniu na dobę.

• Wenlafaksyna (Effexor). Przyjmuje się ją w postaci tabletek lub kapsułek z jedzeniem, zwykle 2-3 razy dziennie.

Atypowe leki przeciwdepresyjne również wpływają na obwody mózgowe, ale działają w inny sposób. Do przykładów należą:

• Mirtazapina (Remeron). Zazwyczaj przyjmuje się ją na czas snu.

• Wellbutrin (Bupropion). Przyjmuje się go raz lub dwa razy dziennie, w zależności od postaci leku. Może pomóc w zaprzestaniu palenia, ale nie powinien być stosowany przez osoby z napadami drgawek lub zaburzeniami odżywiania.

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA)

Są to starsze typy leków przeciwdepresyjnych. Czasami nazywa się je cyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi. Podobnie jak SNRI, wpływają one głównie na poziom noradrenaliny i serotoniny i działają dobrze. Mogą one jednak powodować więcej skutków ubocznych niż inne leki, dlatego zwykle nie są przepisywane jako pierwsze.

Pomagają one utrzymać poziom serotoniny i noradrenaliny w mózgu, co z kolei może poprawić nastrój. Leki te mogą powodować podobne działania niepożądane, w tym nudności i senność.

• Amitryptylina (Amitid, Elavil, Endep, Etrafon).

  Można przyjmować od 1 do 4 tabletek dziennie. Pełne działanie leku może potrwać kilka tygodni.

• Imipramina (Tofranil).

  Zazwyczaj przyjmuje się jedną lub więcej tabletek dziennie. Pełnego działania leku można się spodziewać po około 1-3 tygodniach.

MAOI (inhibitory monoaminooksydazy)

Były one pierwszym rodzajem leku przeciwdepresyjnego. Obecnie można je wypróbować, jeśli inne leki na depresję nie przynoszą ulgi. Należy unikać pewnych pokarmów, takich jak sery i dojrzałe mięsa, oraz pewnych leków (takich jak leki przeciwgrzybicze, niektóre syropy przeciwkaszlowe lub niektóre leki przeciwbólowe wydawane na receptę), które mogą wchodzić w niebezpieczne interakcje z MAOI.

Najczęstsze skutki uboczne stosowania MAOI to suchość w ustach, nudności, bóle głowy, senność i problemy z zasypianiem. Przykłady:

• Izokarboksazyd ( Marplan ). Zwykle przyjmuje się 2-4 tabletki dziennie. Pełne działanie leku może trwać 6 tygodni lub dłużej. Lek ten może powodować uzależnienie, dlatego należy go przyjmować tylko zgodnie z zaleceniami lekarza.

• Fenelzyna ( Nardil ). Zazwyczaj przyjmuje się jedną tabletkę 3 razy dziennie. Pełne działanie leku trwa około miesiąca. Lekarz może z czasem powoli zmniejszać dawkę.

• Selegilina (Emsam). Można ją otrzymać w postaci plastrów na skórę, które mogą powodować mniej działań niepożądanych niż przyjmowanie leku doustnie.

Kiedy stosuje się inne leki?

Lekarz może również przepisać pacjentowi inne leki, takie jak środki pobudzające i przeciwlękowe. Jest to szczególnie prawdopodobne, jeśli pacjent cierpi na inne schorzenia psychiczne lub fizyczne. Leki przeciwlękowe i stymulujące nie leczą jednak depresji samodzielnie.

Pomocne może być także łączenie leków przeciwdepresyjnych z innymi lekami, np. stosowanymi w leczeniu schizofrenii lub choroby dwubiegunowej.

Jaka jest rola psychoterapii?

Nazywa się ją także terapią rozmowną. Pacjent spotyka się z psychiatrą, psychologiem, pracownikiem socjalnym lub innym wykwalifikowanym specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego. Nauczysz się nowych sposobów radzenia sobie z wyzwaniami i mentalnością, które może wywołać depresja.

Jeśli depresja jest łagodna lub umiarkowana, psychoterapia może działać równie dobrze, jak lek przeciwdepresyjny.

Na terapię można uczęszczać samodzielnie, z rodziną lub w grupie. Lekarz pomoże dobrać najlepszy dla ciebie rodzaj terapii.

Ćwiczenia fizyczne to kolejny dobry sposób leczenia łagodnej depresji. W jednym z przeglądów badań na ten temat eksperci stwierdzili, że w łagodzeniu objawów depresji i utrzymywaniu ich na dystans ćwiczenia fizyczne działają równie dobrze jak leki czy psychoterapia.

Różne dawki ćwiczeń mogą być skuteczne dla różnych osób. Być może warto zacząć ćwiczyć przez 45-60 minut 3-5 razy w tygodniu. Jeśli wydaje się to za dużo, pamiętaj, że lepiej trochę niż wcale. Aby poczuć się lepiej, możesz nadal potrzebować leków lub psychoterapii.

Inne możliwości leczenia

Terapia elektrokonwulsyjna może być skuteczna w przypadku ciężkiej depresji, która nie reaguje na inne metody leczenia. Terapia ta, zwana również terapią elektrowstrząsową, jest najlepszym sprawdzonym sposobem leczenia takich osób.

Pacjentowi podaje się leki, aby zasnął, podczas gdy lekarz wysyła krótki i bezbolesny prąd elektryczny przez skórę głowy do mózgu. Prąd ten wywołuje napad drgawkowy. Terapia elektrowstrząsowa jest bezpieczna.

Czasami lekarze stosują terapię elektrowstrząsową, gdy dana osoba stanowi zagrożenie dla siebie i innych, a czekanie na działanie leków jest zbyt niebezpieczne.

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) jest stosowana w leczeniu dużej depresji u osób dorosłych, które wypróbowały już jeden lek przeciwdepresyjny.

Lekarz umieszcza cewkę elektromagnetyczną z boku skóry głowy. Tworzy ona pole magnetyczne, które wysyła prąd elektryczny stymulujący komórki nerwowe w korze przedczołowej mózgu, która jest jednym z obszarów kontrolujących nastrój.

TMS nie działa tak dobrze jak terapia elektrowstrząsami. Różni się także pod następującymi względami:

• Wykorzystuje się w niej znacznie mniejszy prąd elektryczny.

• Skierowany jest na konkretną część mózgu.

• Nie powoduje napadu drgawek ani utraty przytomności.

• Nie trzeba podawać środków uspokajających.

Zabieg będzie wykonywany 4-5 razy w tygodniu przez okres do 6 tygodni. Pobyt w szpitalu nie jest konieczny.

Stymulacja nerwu błędnego jest zabiegiem stymulacji mózgu u osób, u których depresja nie poddaje się innym metodom leczenia.

Lekarz wszczepia w klatkę piersiową urządzenie przypominające rozrusznik serca, które jest wielkości stopera. Jego przewody prowadzą do lewego nerwu błędnego w szyi. Urządzenie wysyła regularne impulsy elektryczne do tego nerwu, który przekazuje informacje do i z mózgu.

Badania sugerują, że taka terapia może być skuteczna i wywoływać zmiany w obszarze mózgu związanym z depresją. Zauważenie poprawy objawów może jednak potrwać 6 miesięcy lub dłużej.