Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, jaka jest różnica między zwykłym „baby blues” a depresją poporodową. Dowiedz się także, dlaczego niektóre młode mamy mogą być bardziej narażone na depresję w zimnych, ciemnych i bardziej odizolowanych miesiącach zimowych.

Aż trzy na cztery kobiety po urodzeniu dziecka doświadczają krótkotrwałych wahań nastroju, znanych jako „baby blues”. Jednak prawie 12% doświadcza poważniejszej i bardziej długotrwałej depresji poporodowej.

Jak odróżnić normalne zmiany nastroju, które z czasem ustąpią, od tych, które mogą oznaczać depresję i konieczność leczenia? Jak radzić sobie z emocjami po porodzie – czy to baby blues, czy prawdziwa depresja – w zimniejszych, ciemniejszych i bardziej odizolowanych miesiącach zimowych?

Masz baby bluesa?

„Baby blues jest czymś normalnym i bardzo powszechnym” – mówi dr Catherine Monk, adiunkt psychologii klinicznej na wydziale psychiatrii i położnictwa Columbia University College of Physicians and Surgeons. „Urodzenie dziecka, nawet drugiego czy trzeciego, to ogromna zmiana w życiu. To, w połączeniu z wahaniami hormonów, kiedy organizm przechodzi od bycia w ciąży do jej braku, może prowadzić do poważnych wahań nastroju”.

Eksperci twierdzą, że istnieją dwie duże różnice między baby blues a prawdziwą depresją poporodową:

• Jak długo utrzymuje się uczucie przygnębienia

• Jak intensywne są te uczucia

Baby blues zaczyna się zwykle kilka dni po porodzie i trwa od 10 dni do dwóch tygodni. Nie należy jednak od razu zakładać, że jeśli w 15. dniu nadal czujesz się płaczliwa, to musi to być depresja poporodowa, ostrzega Monk: „To nie jest aż tak dokładna nauka”.

Baby blues również czuje się inaczej niż depresja poporodowa. „Nie chodzi tylko o to, że jest się smutnym. Baby blues wydaje się być pełen uczuć” – wyjaśnia Nada Stotland, MD, MPH, profesor psychiatrii oraz położnictwa i ginekologii w Rush Medical College w Chicago. „Możesz płakać, bo czujesz się smutna, ale możesz też po prostu patrzeć na dziecko i płakać, bo jesteś pełna emocji”.

Czy to może być depresja poporodowa?

Depresja poporodowa trwa dłużej i jest bardziej nasilona. Stotland opisuje ją jako „poczucie bycia zdołowanym przez cały dzień, z szarą soczewką przed wszystkim, co robisz”. Objawy depresji poporodowej obejmują:

• Zaburzenia snu. Wszyscy mówią, żebyś „spała, kiedy dziecko śpi” – ale kiedy próbujesz zasnąć i wiesz, że tego potrzebujesz, po prostu nie możesz.

• Zmiany apetytu – utrata apetytu i utrata wagi po porodzie w większym stopniu niż powinnaś lub przejadanie się.

• Brak zainteresowania spotykaniem się z ludźmi.

• Niezdolność do cieszenia się rzeczami, które kiedyś sprawiały ci przyjemność.

• Niezdolność do koncentracji.

• Intensywna samokrytyka i obwinianie siebie, myślenie, że jest się złą matką i nic nie potrafi się zrobić dobrze.

• Niezdolność do nawiązania więzi z dzieckiem, co może powodować silne poczucie wstydu lub winy.

Jeśli masz kilka z tych objawów i utrzymują się one przez jakiś czas, skontaktuj się z lekarzem i zapytaj o możliwość wykonania badań w kierunku depresji poporodowej. Jeśli masz jakiekolwiek myśli o wyrządzeniu krzywdy dziecku lub sobie, natychmiast zadzwoń do lekarza.

Zima: Smutna pora roku?

Zarówno depresja poporodowa, jak i „baby blues” mogą być trudniejsze w miesiącach zimowych, kiedy dni są krótsze, chłodniejsze i ciemniejsze. Niektóre kobiety mogą już cierpieć na chorobę zwaną SAD (Seasonal Affective Disorder), która sprawia, że są podatne na depresję w pozbawionych światła miesiącach jesiennych i zimowych.

Nawet jeśli wcześniej nie zdiagnozowano u Ciebie SAD, możesz zauważyć, że ciemne, zimowe dni zwiększają poczucie izolacji, zwłaszcza że w styczniu trudniej jest wyjść z noworodkiem na spacer niż w czerwcu.

Nie przeprowadzono zbyt wielu badań nad wahaniami depresji poporodowej w zależności od pory roku, ale fińskie badania z 2003 roku wykazały, że kobiety były bardziej narażone na łagodną depresję poporodową w miesiącach zimowych, a mniej na wiosnę.

Planowanie na wypadek depresji zimowej

Jeśli wiesz, że masz skłonności do depresji lub po prostu czujesz się przygnębiona w miesiącach zimowych, a Twoje dziecko ma się urodzić w styczniu, warto zaplanować to z wyprzedzeniem. „Zorganizuj dodatkową pomoc w domu” – radzi dr Shari Lusskin, dyrektor wydziału psychiatrii reprodukcyjnej w Centrum Medycznym Uniwersytetu Nowojorskiego.

„Zacznij nawiązywać kontakty z innymi przyszłymi mamami na zajęciach z porodu, karmienia piersią lub w lokalnych grupach matek w twojej okolicy” – mówi Lusskin.

Jeśli nie udało Ci się spotkać nikogo podobnego do siebie dzięki lokalnym źródłom, spróbuj:

• Międzynarodowy Klub Mam pod adresem https://www.momsclub.org/ dla mam, które nie pracują w domu

• Mothers of Preschoolers https://www.mops.org dla mam dzieci od urodzenia do wieku przedszkolnego

Porady, jak wyjść z domu i cieszyć się życiem z dzieckiem

Po urodzeniu dziecka nie musisz być uwięziona w domu tylko dlatego, że jest zima.

Stotland proponuje kilka sposobów na wyjście z domu – zwłaszcza jeśli na dworze jest jasno i można wystawić się na działanie poprawiających nastrój promieni słonecznych.

• Spaceruj po centrum handlowym lub muzeum z dzieckiem w wózku lub chuście. (Jeśli musisz nakarmić dziecko, a nie czujesz się jeszcze komfortowo karmiąc je w miejscu publicznym, weź kilka ubrań i nakarm je w przebieralni).

• Poszukaj restauracji lub kawiarni, które są puste poza godzinami pracy, gdzie nie będą przeszkadzać, jeśli dziecko będzie marudzić. Umów się z inną mamą na spotkanie wczesnym popołudniem w kawiarni.

• Wiele kin oferuje obecnie programy „Reel Moms”, w ramach których mamy z dziećmi mogą przyjść na nowy film bez obawy, że przeszkodzą innym widzom. Jeśli w Twojej okolicy nie ma takiego programu, spróbuj wybrać się na film wczesnym popołudniem w dzień powszedni, kiedy kino będzie prawdopodobnie puste, a Ty będziesz mogła w ciemności nakarmić dziecko.

• Po prostu wybierz się na przejażdżkę. Większość niemowląt (choć nie wszystkie!) daje się uśpić w samochodzie. Jeśli jest chłodny, ale słoneczny dzień, możesz ogrzać dziecko chustą do fotelika samochodowego, taką jak Bundle Me, i zapewnić mu trochę słońca przez okno samochodu, słuchając ulubionej stacji radiowej.

• W dni, kiedy nie możesz wyjść z domu, pozostań w kontakcie z Internetem.

Mówi Stotland: „Obie moje córki są w grupach internetowych z mamami z sąsiedztwa. Nawet jeśli nie możesz się z nimi spotkać, możesz rozmawiać na czacie lub wysyłać e-maile i wspierać się nawzajem”.

Gdy depresja utrzymuje się zimą: Spróbuj trochę światła

Jeśli ta pora roku naprawdę ci doskwiera, możesz skorzystać z zalecanej przez lekarza terapii światłem.

„Terapia światłem została przebadana pod kątem stosowania w depresji związanej z ciążą i jest to rozsądna opcja” – mówi dr Dorothy Sit, adiunkt psychiatrii w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Pittsburgu. „Kobiety, które ze względu na osobiste preferencje chcą skorzystać z opcji nielekowych, powinny zapytać swojego lekarza o terapię światłem”.

„Zawsze, gdy obserwujemy zimą zaostrzenie depresji, która w innych okolicznościach nie ma charakteru sezonowego, terapia światłem może być niezwykle pomocna” – zauważa dr Michael Terman, dyrektor Center for Light Treatment and Biological Rhythms w Columbia University Medical Center. Stworzył on spersonalizowane wskazówki dotyczące samodzielnego stosowania terapii światłem, dostępne w Internecie.

Jeśli cierpisz na depresję poporodową, ważne jest, abyś wiedziała, że nie jesteś sama i że nic nie jest z tobą nie tak, mówi Stotland.

„Ludzie mają tendencję do myślenia, że jesteś niewdzięczna, kiedy masz depresję poporodową, bo masz zdrowe dziecko” – mówi. „To cudownie mieć zdrowe dziecko, ale kiedy masz depresję, nie czujesz się szczęśliwa, zwłaszcza gdy świat mówi ci, jak bardzo powinnaś być szczęśliwa”.

Jej zdaniem szukanie pomocy może pozwolić cieszyć się sobą i dzieckiem tak, jak zawsze tego pragnęłaś.

Depresja jest tak samo powszechna u osób starszych, jak u młodszych, ale jej leczenie może być często zupełnie inne.

Depresja u osób starszych jest często niezauważana

Trudna do zdiagnozowania

Recenzja medyczna: Gary D. Vogin, MD Z archiwum lekarza

Claire Hamilton zaczynała się martwić o swoją ciotkę Julię. Julia zawsze miała jakąś nową wymówkę, żeby zostać w domu. Już kilka miesięcy temu przestała być wolontariuszką w lokalnym programie Head Start, ponieważ dokuczał jej artretyzm. Teraz Claire błagała ciotkę przez telefon, żeby przyjechała do rodziny na urodziny i inne uroczystości. Claire w końcu pojechała odwiedzić Julię. Stwierdziła, że ciotka schudła i wyglądała na zmęczoną, a w normalnie uporządkowanym mieszkaniu Julii panował bałagan.

Kiedy Claire wyraziła zaniepokojenie, Julia przyznała, że dużo myśli o śmierci i stwierdziła, że to może być lepsze niż trwanie w dotychczasowym stanie.

Albo Al Cannon: jego żona Betty była zaniepokojona zmianą jego osobowości. Przez 15 lat małżeństwo cieszyło się emeryturą, podróżami i spędzaniem czasu z ośmiorgiem wnucząt. Al był naturalnym przywódcą – kimś, do kogo koledzy strażacy zwracali się o wsparcie i przywództwo. Teraz jednak stał się wycofany, zapominalski i drażliwy. Nie lubił już swoich ulubionych potraw ani zajęć. Słabo sypiał i często budził się już o 4 rano, kiedy to szedł do kuchni i hałasował, aż Betty w końcu wstawała, żeby zobaczyć, co robi.

Zarówno Julia, jak i Al szukali pomocy u swoich lekarzy i u każdego z nich zdiagnozowano depresję, zaburzenie równie częste u osób starszych, jak i młodszych. I oboje, na szczęście, zostali skutecznie wyleczeni. Bez leczenia obaj ryzykowaliby pogorszenie stanu fizycznego, a także coraz większe przygnębienie, a nawet samobójstwo.

Osoby starsze są trudniejsze do zdiagnozowania

Osoby cierpiące na depresję kliniczną doświadczają przez co najmniej dwa tygodnie obniżonego nastroju przez większą część dnia i zmniejszonego zainteresowania prawie wszystkimi czynnościami. Do innych możliwych objawów należą:

• Przyrost lub utrata masy ciała

• Bezsenność

• Zmęczenie

• Poczucie bezwartościowości lub winy

• Trudności z koncentracją

W przypadku poważnej depresji częste są myśli o śmierci, a nawet o śmierci samobójczej.

Problem w tym, że u osób starszych depresja może być trudna do zdiagnozowania. Dzieje się tak dlatego, że u tych osób mogą występować inne choroby, które mogą imitować niektóre objawy depresji. Zapalenie stawów Julii ograniczało jej zdolność poruszania się, a to pomagało ukryć fakt, że czuła się coraz mniej energiczna z powodu depresji. Z kolei Al, ze względu na dolegliwości żołądkowe, odrzucił swoje ulubione potrawy na długo przed tym, jak depresja pozbawiła go apetytu.

Występowanie jakichkolwiek objawów depresji nie jest normalną częścią procesu starzenia się. Zasługują one na uwagę lekarza – niezależnie od tego, czy są spowodowane depresją, czy czymś innym. Ignorowanie objawów może doprowadzić do nasilenia się depresji lub innej choroby. A ciężka, nieleczona depresja może nawet zakończyć się samobójstwem.

Myśli lub działania samobójcze stanowią nagły przypadek medyczny, który wymaga natychmiastowej oceny przez pracownika służby zdrowia.

Leczenie lekami przeciwdepresyjnymi

Zarówno Julia, jak i Al udali się do swoich lekarzy pierwszego kontaktu w celu podjęcia leczenia. Oboje przeszli pełne badanie fizykalne i badania laboratoryjne.

Julia zdecydowała się wypróbować leki antydepresyjne i poprosiła lekarza o skierowanie na psychoterapię, ponieważ oba te sposoby sprawdziły się w jej przypadku, kiedy w przeszłości popadła w depresję – po śmierci siostry 30 lat temu, a następnie po przejściu na emeryturę jako nauczycielka trzeciej klasy. Lekarzowi udało się także poprawić leczenie zapalenia stawów Julii, a z pomocą siostrzenicy zaczęła ona zwiększać swoją aktywność społeczną i fizyczną.

Lekarz Ala skierował go do psychiatry. Podobnie jak Julia, postanowił spróbować leków antydepresyjnych. Zapisał się także do grupy wsparcia dla emerytowanych mężczyzn prowadzonej przez centrum seniora, co bardzo mu się spodobało.

Wybór leku przeciwdepresyjnego dla starszego pacjenta może być skomplikowany. Pacjenci ci często przyjmują już wiele różnych leków na inne problemy zdrowotne. Lekarze, zastanawiając się nad wyborem leku przeciwdepresyjnego, muszą brać pod uwagę interakcje między lekami, działania niepożądane oraz wolniejszy metabolizm starszych pacjentów.

Dlatego właśnie, jeśli jesteś starszym pacjentem, szczególnie ważne jest, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych przez Ciebie lekach – w tym witaminach, ziołach, suplementach i lekach dostępnych bez recepty. Należy też pamiętać, że wszystkie leki przeciwdepresyjne mogą działać od czterech do sześciu tygodni i aby przyniosły ulgę, muszą być przyjmowane zgodnie z zaleceniami.

Zacznij nisko, idź powoli

Obecnie dostępnych jest znacznie więcej leków przeciwdepresyjnych niż 10 czy 15 lat temu. Najczęściej przepisywaną grupą leków przeciwdepresyjnych są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), do których należą

• Prozac (fluoksetyna)

• Zoloft (sertralina)

• Paxil (paroksetyna)

• Celexa (citalopram)

Celexa, najnowszy lek, jest szczególnie przydatny, ponieważ wykazuje mniej interakcji z innymi lekami niż pozostałe.

Do częstych działań niepożądanych leków z grupy SSRI należą: nerwowość, bezsenność i zaburzenia funkcji seksualnych. W większości przypadków te działania niepożądane są jednak łagodne, a lekarz może je ograniczyć, a nawet wielu z nich zapobiec, stosując się po prostu do naczelnej zasady medycyny geriatrycznej: „Zaczynaj powoli”.

Psychoterapia jest również ważnym sposobem leczenia depresji, choć w przypadku starszych pacjentów jest ona często pomijana. Bez względu na to, czy ktoś jest smutny z powodu przeszłości, czy teraźniejszości, niezwykle ważna jest obecność wykwalifikowanego specjalisty, który wysłucha i udzieli wsparcia.

Oprócz wszystkich wyżej wymienionych metod leczenia, niezbędna jest aktywność społeczna i fizyczna. Zarówno Julia, jak i Al znaleźli sposób na dodanie aktywności do swoich rutynowych zajęć, kiedy zaczęli wychodzić z depresji. Dzięki leczeniu oboje byli w stanie ponownie stać się produktywnymi członkami swoich rodzin i społeczności.

Rebecca Lundquist, MD, jest psychiatrą na oddziale psychiatrii Beth Israel Deaconess Medical Center i instruktorem psychiatrii w Harvard Medical School.

Niezdolność do snu, czyli bezsenność, jest jednym z objawów depresji. Lekarz wyjaśnia, na czym polega ten związek – i jak radzić sobie z bezsennymi nocami.

Zbyt długi sen (hipersomnia) lub brak snu (bezsenność) mogą być oznaką depresji. Same problemy ze snem nie są równoznaczne z depresją, ale mogą być jednym z jej ważnych objawów.

Depresja jest zaburzeniem nastroju, które charakteryzuje się smutkiem lub poczuciem przygnębienia oraz szeregiem objawów fizycznych, takich jak niski poziom energii, zaburzenia snu i zmiany apetytu. Prawie każdy człowiek od czasu do czasu odczuwa zwykły smutek lub przygnębienie. Czasami jednak smutne uczucia stają się intensywne, trwają przez długi czas i towarzyszą im inne objawy fizyczne, które uniemożliwiają prowadzenie normalnego życia. Takie uczucia często prowadzą do rozpoznania klinicznej depresji.

Brak snu spowodowany inną chorobą lub problemami osobistymi może również prowadzić do zmęczenia w ciągu dnia i pogorszyć rozpoznaną depresję.

Niemożność zaśnięcia, która utrzymuje się przez dłuższy czas, jest również ważną wskazówką, że ktoś może mieć depresję.

Leczenie bezsenności związanej z depresją

Zazwyczaj po skutecznym wyleczeniu depresji objawy bezsenności ulegają poprawie.

Sposoby leczenia depresji zależą od tego, jak poważna jest choroba. Najskuteczniejszym sposobem leczenia depresji u większości osób jest często połączenie psychoterapii (poradnictwo lub terapia rozmowna) i leków.

Leki zwykle szybciej łagodzą objawy, podczas gdy psychoterapia pomaga nauczyć się strategii zapobiegających wystąpieniu objawów depresji w przyszłości. Psychoterapia może również dotyczyć umiejętności radzenia sobie z problemami, które poprawiają zdolność do zasypiania.

Leki

Lekarze mogą czasami leczyć depresję i bezsenność, przepisując lek z grupy SSRI (selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny) lub inny lek przeciwdepresyjny wraz z uspokajającym lekiem przeciwdepresyjnym lub z lekiem hipnotycznym. Leki te pomagają w zasypianiu.

Do leków przeciwdepresyjnych zalicza się:

SSRI. Leki te mogą pełnić podwójną rolę, pomagając w zasypianiu i poprawiając nastrój. Jednak u niektórych osób leki z grupy SSRI mogą powodować bezsenność, dlatego lekarz może zlecić ich przyjmowanie rano, czasem wraz z dodatkowym lekiem na krótki czas, który pomaga zasnąć w nocy.

Przykładami są:

• Citalopram (Celexa)

• Fluoksetyna (Prozac)

• Paroksetyna (Paxil)

• Sertralina (Zoloft)

SNRI (inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny). Leki te wpływają na dwa związki chemiczne w mózgu, które uważa się za odpowiedzialne za depresję: serotoninę i noradrenalinę. Mogą one zostać przepisane pacjentowi, gdy nie zadziałał lek z grupy SSRI. Leki te mogą być także stosowane, jeśli depresji towarzyszą inne problemy, takie jak zaburzenia bólowe lub pewne formy lęku.

Przykładami są:

• Desvenlafaksyna (Khedezla, Pristiq)

• Duloksetyna (Cymbalta)

• Lewomilnacipran (Fetzima)

• Wenlafaksyna (Effexor)

Inne leki przeciwdepresyjne, które mogą zostać przepisane to:

• Amitryptylina (Elavil)

• Nortryptylina (Pamelor)

Do uspokajających leków przeciwdepresyjnych, które mogą pomóc w zasypianiu, należą:

• Doksepina (Silenor)

• Mirtazapina (Remeron)

• Trazodon (Desyrel)

Do leków hipnotycznych należą:

• Eszopiclone (Lunesta)

• Oksazepam (Serax)

• Temazepam (Restoril)

• Zaleplon (Sonata)

• Zolpidem (Ambien/Ambien CR)

W leczeniu bezsenności lub zaburzeń snu spowodowanych depresją czasami stosuje się także dostępny bez recepty hormon o nazwie melatonina. Lek na receptę o nazwie ramelteon (Rozerem) działa w sposób podobny do melatoniny i jest również stosowany w leczeniu bezsenności.

Leki o nazwie daridoreksant (Quviviq) i suvoreksant (Belsomra) są wyjątkowe, ponieważ są antagonistami receptora oreksyny. Działają one poprzez blokowanie neuroprzekaźnika zwanego oreksyną, który wysyła sygnały do organizmu, aby się obudzić.

Co jeszcze może pomóc w zasypianiu?

Oprócz wypróbowania leków, poniżej podajemy kilka wskazówek, jak poprawić jakość snu:

• Naucz się i ćwicz techniki relaksacyjne i głębokiego oddychania.

• Oczyść swoją głowę z trosk, sporządzając listę czynności, które muszą być wykonane następnego dnia i powiedz sobie, że pomyślisz o tym jutro.

• Unikaj długich i późnych drzemek w ciągu dnia.

• Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne, ale nie później niż kilka godzin przed snem.

• Nie należy oglądać telewizji ani patrzeć na ekrany komputerów przed snem, ponieważ światło emitowane przez ekrany monitorów może zakłócać wydzielanie substancji chemicznej melatoniny, która jest sygnałem dla ośrodków snu w mózgu, że pora spać.

• Nie używaj kofeiny, alkoholu ani nikotyny wieczorem.

• Nie leż w łóżku i nie przewracaj się. Gdy nie możesz zasnąć, wyjdź do innego pokoju i zrób coś relaksującego. Kiedy zaczniesz czuć, że możesz zasnąć, wróć do łóżka.

• Używaj łóżka tylko do spania i aktywności seksualnej. Nie kładź się w łóżku, aby oglądać telewizję lub czytać. W ten sposób łóżko stanie się miejscem do spania, a nie do leżenia bezsennego.

Jakie sytuacje wywołują u ciebie objawy depresji? Dowiedz się, jak rozpoznać czynniki wywołujące depresję i jak sobie z nimi radzić.

Trzeba dostrzec, że jest się w króliczej norze, i zrobić krok do tyłu – mówi dr Jeannie Lochhead, asystentka profesora klinicznego psychiatrii na University of California, Riverside School of Medicine. Medytacja, uważność, dobry sen, unikanie alkoholu, spędzanie czasu z ludźmi, którym naprawdę na tobie zależy – to właśnie buduje odporność. To nie jest pchanie, pchanie, pchanie. Postaraj się bardziej.

Z depresją można sobie poradzić, niezależnie od tego, co ją wywołuje. Oto kilka typowych czynników wywołujących depresję i wskazówki ekspertów, jak podjąć działania, by zmniejszyć ich wpływ na Ciebie.

Utrata pracy

Możesz być bardzo przywiązany do swojej pracy. Po pierwsze, utrata pracy może pozbawić cię całej sieci ludzi. Już samo to powoduje izolację społeczną, która może wywołać depresję – mówi Lochhead.

Porada: Spróbuj uzyskać pewną kontrolę nad sytuacją, mówi dr Tim Pearman, profesor medycznych nauk społecznych oraz psychiatrii i nauk behawioralnych na Northwestern University Feinberg School of Medicine.

Pearman sugeruje, abyś zaktualizował swoje CV, ale pozostał elastyczny. Może się okazać, że poza twoją dziedziną pojawi się cała masa ofert pracy, o których nawet nie pomyślisz – mówi. Może nadszedł czas, aby przełamać schemat własnej identyfikacji zawodowej i rozważyć inne opcje. Poszerzenie horyzontów w poszukiwaniu pracy może pomóc Ci poczuć się bardziej opanowanym i mniej ograniczonym przez niedawną utratę pracy.

Odrzucenie

Nikt nie lubi czuć się niechciany. Jednak odrzucenie, czy to ze strony potencjalnego pracodawcy, przyjaciela, czy drugiej osoby, może u niektórych osób wywołać depresję. Dotyczy to również osób cierpiących na dysforię wrażliwości na odrzucenie (RSD).

Porady: Stosuj technikę zwaną wyszukiwaniem korzyści. Polega ona na znajdowaniu pozytywnych stron – mówi dr Kate Sweeny, profesor psychologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Riverside.

Sweeny bada strategie, które pomagają ludziom przetrwać stresujące lub niepewne chwile. Jej zdaniem ludzie czują się mniej przygnębieni, gdy myślą o pozytywnych aspektach złych wiadomości, takich jak utrata pracy czy związku.

Problemy małżeńskie lub rozwód

Koniec związku jest trudny, niezależnie od tego, czy cierpisz na depresję, czy nie. To prawda, niezależnie od tego, czy to ty decydujesz o rozstaniu, czy nie. To będzie wyboista droga” – mówi Lochhead. Ludzie muszą się tego spodziewać. Nawet jeśli to oni zdecydują, że chcą się rozwieść.

Porada: Ważne jest, by planować swoją przyszłość i mieć nadzieję, że będzie ona pomyślna. Aby to zrobić, Lochhead sugeruje, by zwrócić uwagę na te rzeczy w swoim życiu, które dają ci największą satysfakcję. I nie odsuwaj się od swoich bliskich. Unikanie izolacji społecznej jest bardzo ważne po rozwodzie – mówi.

Bardzo pomocny może być doradca rodzinny i małżeński. Pearman mówi, że terapeuta par może pomóc w podjęciu decyzji o pozostaniu razem lub sprawić, by proces rozstania był jak najmniej traumatyczny.

Kłopoty rodzinne

Wszystkie rodziny mają swoje wzloty i upadki. Nie musisz jednak przeforsowywać i rozwiązywać swoich problemów na własną rękę.

Porady: Jako rodzic masz wiele możliwości. Pearman radzi, by zwrócić się do doradcy rodzinnego, grupy rówieśniczej lub przyjaciół i rodziny. To samo odnosi się do dzieci i nastolatków. Dzieci, które radzą sobie najlepiej pod względem zdrowia emocjonalnego, to te, które mają naprawdę silną sieć społeczną.

Pearman sugeruje, by zapobiegać problemom rodzinnym na samym początku. Co tydzień spotykaj się z dziećmi. Pytaj je o szkołę, przyjaciół, o to, co lubią i czego nie lubią. Może to być w kontekście czegoś fajnego, jak wyjście na lody czy spacer – mówi. Ale jeśli dziecko wie, że będziecie spędzać z nim ten czas, może to naprawdę otworzyć mu drzwi do bycia bardziej komunikatywnym.

Utrata bliskiej osoby

To normalne, że po stracie kogoś bliskiego odczuwamy smutek. Ale depresja i żałoba to nie to samo. Czynna żałoba ma tendencję do nieco bardziej dramatycznego przebiegu. To jest płacz i niemożność skupienia się na czymkolwiek, bo jest się tak bardzo rozdartym – mówi Pearman. W przypadku depresji ludzie doświadczają najczęściej poczucia odrętwienia.

Rada: Zwracaj uwagę na swoje objawy. Jeśli nie możesz skupić się na pracy lub wstać z łóżka, albo masz depresję od ponad kilku miesięcy, prawdopodobnie nadszedł czas, aby poszukać profesjonalnej pomocy – mówi Pearman.

Możesz skorzystać z poradnictwa w żałobie przed lub po stracie. Doradca może pomóc ci poradzić sobie z silnymi emocjami. Jeśli wydaje ci się, że nie radzisz sobie z żałobą, daj sobie spokój. Nie obwiniaj się za to, że zbyt długo się smucisz, jesteś zbyt smutny lub niewystarczająco smutny. To nie jest proces liniowy – mówi.

Rocznica straty również może być trudna. Pomocne może być zaplanowanie czegoś na ten dzień. Może to być tak proste, jak poświęcenie chwili na zastanowienie się nad tym, co ta osoba znaczyła w twoim życiu – mówi Pearman. Może to być też coś tak ważnego, jak zebranie rodziny lub przyjaciół, aby porozmawiać o tej osobie.

Puste gniazdo

To normalne, że czujesz się niepewnie i samotnie, kiedy twoje dzieci opuszczają dom. To poważna zmiana.

Porady: Lochhead prawie zawsze sugeruje medytację mindfulness przyszłym pustym nestorom. Nie ma nic złego w tym, że przez jakiś czas będziemy się denerwować. Ale – mówi – trzeba się bardziej skupić na zaakceptowaniu zmiany, która ma nastąpić, i odpuszczeniu myśli.

Pearman uważa, że dobrym pomysłem jest podjęcie wolontariatu lub wzięcie udziału w kursie, by nauczyć się czegoś nowego. Pomoże to wypełnić ten nowo odnaleziony czas i przestrzeń czymś, co przynosi radość.

Emerytura

Gdy nie chodzisz już codziennie do pracy, Twoja codzienna rutyna bardzo się zmienia. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia czynników wywołujących depresję, takich jak izolacja społeczna, złe nawyki dotyczące snu i brak aktywności fizycznej.

Bez pracy dni mogą stracić swoją strukturę. Jeśli masz do tego skłonność, możesz się wtedy otworzyć na wszelkiego rodzaju złe nawyki. Na przykład – mówi Lochhead – istnieje większe prawdopodobieństwo, że będziesz pić alkohol. Jeśli zwykle pijesz tylko w weekendy, teraz możesz pić w poniedziałek, wtorek lub środę.

Porady: Spróbuj dowiedzieć się, co w związku z przejściem na emeryturę może wywoływać depresję. Następnie nauczyć się, jak radzić sobie z tymi bodźcami. Lochhead mówi, że wszystko zależy od planowania. Na przykład, czy czujesz się przygnębiony bez rutyny i pełnego kalendarza towarzyskiego? Jeśli tak, stwórz swój własny harmonogram i spotykaj się z przyjaciółmi.

Podobnie jak w przypadku syndromu pustego gniazda, Pearman sugeruje, by zgłosić się na wolontariat lub wziąć udział w zajęciach. Twierdzi jednak, że to także doskonały czas na aktywność fizyczną. Radzi spróbować wielu różnych rzeczy. A jeśli jeden rodzaj ćwiczeń do ciebie nie przemawia, spróbuj czegoś innego.

Długotrwała choroba lub stres związany z opieką nad chorym

Depresja może być czasem objawem trwającej choroby. Jeśli jesteś chory lub opiekujesz się bliską osobą, która jest chora, łatwo o przytłoczenie psychiczne lub fizyczne.

Porady: Możesz otrzymać komunikat, że musisz zachować pozytywne nastawienie. Ale to naturalne, że czujesz się źle, kiedy dzieją się złe rzeczy – mówi Pearman. Pozwól sobie na to.

Ważniejsze jest jednak, abyś poprosił o pomoc. Bądź konkretny. Może potrzebujesz posiłków kilka razy w tygodniu. A może chcesz, by ktoś został z ukochaną osobą, gdy ty pójdziesz na siłownię. Nie obawiaj się, że staniesz się ciężarem. Przyjaciele i rodzina zazwyczaj chcą pomóc. Pearman mówi, że może to być wręcz prezent, jeśli powiesz im, czego dokładnie potrzebujesz.

Stres podczas wakacji

Wakacje to czas świętowania w gronie przyjaciół i rodziny. Ale cała ta aktywność może być trudna do zniesienia. Święta często wywołują u ludzi depresję. Stres związany z wakacjami może również prowadzić do stanów lękowych. Jeśli cierpisz na lęk społeczny, pójście na świąteczne przyjęcie może okazać się niezwykle stresujące – mówi Lochhead.

Rada: Zdrowym rozwiązaniem jest ograniczenie czasu spędzanego z niektórymi osobami. Dotyczy to członków rodziny, przyjaciół czy współpracowników. I nie czuj się z tym źle. Uświadom sobie swoją potrzebę przestrzeni i zastanów się, jak możesz ją sobie zapewnić – mówi Pearman.

Jeśli jednak zaczniesz zauważać niezdrowe myśli lub zachowania, wtedy właśnie mindfulness i medytacja mogą okazać się bardzo pomocne – mówi Lochhead.

Wakacje mogą też wytrącić Cię z dotychczasowej zdrowej rutyny. Zwracaj uwagę na swoje wakacyjne nawyki związane ze snem, sposobem odżywiania się, aktywnością fizyczną i spożyciem alkoholu. Wszystkie te czynniki mają wpływ na nawroty depresji – mówi Lochhead.

Zimowy blues

Wiele osób odczuwa nową lub gorszą depresję wraz ze zmianą pory roku. Jest to tzw. sezonowe zaburzenie afektywne (SAD).

Porady: Porozmawiaj z lekarzem. Może on zasugerować naświetlanie, terapię rozmową lub leki przeciwdepresyjne. Pomocna może być również aktywność fizyczna. Ćwiczenia fizyczne to najważniejsza strategia, mówi Pearman. To naprawdę może odwrócić bieg wydarzeń.

Zapisuj swoje uczucia w miarę ich pojawiania się. Być może zauważysz, że jesteś bardziej przygnębiony rano lub w miarę upływu dnia. To naprawdę ważne, aby zauważyć te wzorce, ponieważ wtedy można zaplanować, kiedy trzeba coś zrobić” – mówi Pearman.

Zmiany hormonalne

Pewne zmiany hormonalne mogą wpływać na Twój nastrój. W przypadku kobiet dotyczy to okresu przed wystąpieniem miesiączki oraz okresu ciąży lub menopauzy. Może to być przytłaczające, gdy czujesz, że nie masz kontroli nad swoimi emocjami, mówi Lochhead.

Porady: Bez względu na przyczynę, zmiany hormonalne mogą wywołać poważne objawy, które wpływają na Twoje codzienne życie. Lochhead sugeruje, abyś zapytała swojego lekarza o leki lub inne metody leczenia, które mogą pomóc Ci poczuć się lepiej.

Jeśli cierpisz na przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD), zaplanuj swoje objawy. Na 4 dni przed cyklem ustaw alarm, który mówi: „Hej, ostrzeżenie, przez następne 4 dni będziesz odczuwać pewne rzeczy znacznie intensywniej” – radzi Lochhead.

Używanie substancji

Osoby cierpiące na depresję częściej sięgają po narkotyki i alkohol. Z drugiej strony, zaburzenia związane z używaniem substancji (SUD) mogą pogarszać obniżony nastrój i inne objawy. Pearman nazywa to zjawisko zależnością okrężną.

Wskazówki: Kontroluj swoje używanie substancji. Osoby, które regularnie nadużywają alkoholu lub które w przeszłości miały problemy z uzależnieniem, powinny prowadzić rejestr swojego picia, aby mieć pewność, że mieści się ono w ustalonych przez nie granicach i nie wzrasta z czasem – radzi Pearman.

Szukaj profesjonalnej pomocy, jeśli nie potrafisz kontrolować swojego używania narkotyków lub alkoholu. Pearman sugeruje skorzystanie z usług certyfikowanego doradcy ds. uzależnień od alkoholu i narkotyków (CADC). Pomoże ci on w radzeniu sobie z depresją i używaniem substancji.

Depresja melancholijna może mieć poważniejsze objawy niż inne rodzaje depresji. Dowiedz się, jakie leki i terapie mogą pomóc.

Depresja melancholiczna może mieć cięższe objawy niż inne rodzaje depresji. Może też być trudniejsza do leczenia niż inne rodzaje depresji. Można jednak nauczyć się radzić sobie z jej objawami z pomocą specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego.

Objawy

Depresja melancholiczna częściej powoduje objawy fizyczne, a nie tylko uczucie smutku czy płaczliwość. Możesz nie mieć energii. Poczucie pustki i niezdolności do odczuwania szczęścia. Twoje ruchy i myśli mogą być spowolnione.

Dwa główne objawy to:

• Utrata zdolności do czerpania radości z różnych czynności życiowych.

• Nie potrafisz reagować na przyjemność w pozytywny sposób.

Depresja melancholiczna charakteryzuje się również:

• Niska jakość snu spowodowana zbyt wczesnym budzeniem się

• Utrata apetytu lub utrata wagi

• Problemy z koncentracją lub pamięcią

• Uczucie pustki lub braku reakcji

• Nadmierne poczucie winy

• Poczucie beznadziejności

• Myśli samobójcze

Objawy psychomotoryczne. W przypadku depresji melancholicznej może dojść do zmiany zachowania. Przykłady obejmują:

• Zmiany w mowie, mówienie z różną głośnością lub robienie pauz podczas mówienia

• Ruchy gałek ocznych, takie jak stałe spojrzenie lub brak kontaktu wzrokowego podczas rozmowy z ludźmi

• Spowolnione ruchy głowy, kończyn lub tułowia

• Wyprostowana postawa ciała

• Częste dotykanie twarzy lub ciała

Bóle ciała. Niektóre badania wykazują, że u około 70% osób z depresją melancholiczną mogą występować również bóle mięśniowo-szkieletowe.

Kto jest w grupie ryzyka?

Objawy depresji melancholicznej pojawiają się zwykle w późniejszym okresie życia. Ten typ depresji występuje rodzinnie. Osoby z Twojego drzewa genealogicznego mogły mieć problemy z nastrojem lub nawet umrzeć śmiercią samobójczą.

Objawy depresji melancholijnej mogą się nasilać w tych porach roku, kiedy jest mniej światła słonecznego, kiedy dni są krótsze lub kiedy na dworze jest zimno.

Osoby cierpiące na depresję poporodową lub depresję występującą wkrótce po urodzeniu dziecka mogą również doświadczać objawów melancholii.

Przyczyny

Zmiany w mózgu i szlakach hormonalnych mogą przyczynić się do depresji melancholicznej. Podwzgórze, przysadka mózgowa i nadnercza mogą nie funkcjonować prawidłowo. Ten szlak nazywany jest osią podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA). Gruczoły te uwalniają substancje chemiczne, które regulują stres i apetyt.

W przypadku depresji melancholijnej u pacjenta może występować wysoki poziom kortyzolu, hormonu steroidowego wytwarzanego przez nadnercza w sytuacjach stresowych. Reguluje go oś HPA. Wpływa to na wiele różnych funkcji organizmu, w tym na apetyt, metabolizm i pamięć.

Mogą również wystąpić zmiany w sygnałach mózgowych zwanych neuronami. Sygnały te wpływają na sposób reagowania na otoczenie.

Diagnoza

Lekarz lub specjalista z zakresu zdrowia psychicznego postawi diagnozę depresji na podstawie oznak i objawów.

U pacjenta musi wystąpić jeden lub oba z dwóch głównych objawów depresji melancholicznej: utrata zdolności do cieszenia się życiem lub reagowania na przyjemne czynności życiowe.

Muszą także wystąpić co najmniej trzy z wymienionych objawów:

• Rozpacz nie wynikająca z żalu lub utraty bliskiej osoby

• Utrata apetytu lub znaczna utrata wagi

• Zmiany psychomotoryczne

• Przygnębiony nastrój, który jest gorszy rano niż w nocy

• Budzenie się co najmniej 2 godziny wcześniej niż chciałeś

• Silne poczucie winy

Leczenie

Leczenie depresji melancholicznej może obejmować połączenie leków i terapii.

Leki przeciwdepresyjne. Lekarze często przepisują trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) w przypadku depresji melancholicznej, chociaż mogą również stosować inne leki przeciwdepresyjne i inne leki. Do leków z grupy TCA zalicza się następujące leki:

• Amitryptylina (Elavil)

• Amoksapina (Ascendin)

• Dezipramina (Norpramin)

• Doksepina (Prudoxin, Silenor, Zonalon)

• Imipramina (Tofranil)

• Nortryptylina (Pamelor)

• Protriptylina (Vivactil)

• Trimipramina (Surmontil)

Terapia elektrokonwulsyjna. Jeśli inne metody leczenia nie przynoszą rezultatów, lekarz może zaproponować terapię elektrokonwulsyjną (ECT) w celu złagodzenia objawów. Podczas znieczulenia ogólnego technik wysyła sygnały elektryczne do mózgu pacjenta. Powoduje to wystąpienie krótkich napadów drgawkowych. ECT może zmienić równowagę chemiczną mózgu i złagodzić objawy depresji.

Psychoterapia. Psychoterapia, czyli terapia rozmowna, nie zawsze jest tak pomocna w leczeniu depresji melancholicznej, jak innych rodzajów depresji. Nawet po leczeniu objawy mogą później powrócić, ale z pomocą lekarza i specjalistów z zakresu zdrowia psychicznego można poradzić sobie z depresją.

Lekarz wyjaśnia, na czym polega podwójna depresja, kto jest w grupie ryzyka i jak się ją leczy.

Co to jest podwójna depresja?

Podwójna depresja jest powikłaniem choroby psychicznej zwanej zaburzeniem dystymicznym lub dystymią. Dystymia to przewlekły, depresyjny nastrój, któremu towarzyszy tylko jeden lub dwa inne objawy depresji klinicznej (takie jak niski poziom energii lub niska samoocena), trwający co najmniej dwa lata u dorosłych (lub rok u dzieci). Ten obniżony, mroczny nastrój – czasami określany jako „zasłona smutku” – występuje prawie codziennie i może utrzymywać się przez wiele lat. Niektórzy ludzie mogą mieć te zaburzenia nastroju przez 10 do 20 lat, a nawet dłużej, zanim podejmą leczenie.

Z czasem u ponad połowy osób z dystymią dochodzi do zaostrzenia objawów, co prowadzi do wystąpienia pełnego zespołu dużej depresji nałożonej na zaburzenie dystymiczne, co skutkuje tzw. podwójną depresją.

Czym różni się podwójna depresja od dużej depresji bez dystymii?

Podstawowa różnica między podwójną depresją a dużą depresją polega na tym, że w przypadku podwójnej depresji przewlekła depresja o małym nasileniu poprzedza pełny zespół depresyjny, natomiast w przypadku samej dużej depresji – nie. Oznacza to, że u osób cierpiących wyłącznie na nieprzewlekłą dużą depresję ich zwykły „wyjściowy” nastrój jest normalny. Osoby z podwójną depresją mogą jednak nigdy nie wiedzieć, co to jest normalny nastrój bez depresji.

U około 1 na 5 osób, które doświadczają epizodu dużej depresji, zespół ten może przejść w stan przewlekły i utrzymywać się przez dwa lata lub dłużej. Nowoczesne systemy diagnostyczne klasyfikują obecnie zaburzenie dystymiczne i przewlekłą dużą depresję razem (pod nazwą „depresja przewlekła”), ponieważ są one bardziej do siebie podobne niż różne. U większości osób cierpiących na dużą depresję pełny epizod trwa jednak zazwyczaj od kilku tygodni do kilku miesięcy. Występuje wyraźny spadek nastroju, któremu towarzyszą poważne objawy, takie jak:

• Beznadziejność

• Bezsenność lub zbyt częste spanie

• Myśli o samobójstwie lub śmierci

• Niskie poczucie własnej wartości

• Utrata apetytu lub przejadanie się

• Słaba koncentracja

• Utrata zainteresowania rzeczami, które dana osoba kiedyś lubiła

• Niski poziom energii lub pobudzenie

• Myśli o bezwartościowości lub poczuciu winy

Jeśli jednak epizod dużej depresji jest skutecznie leczony, nastrój powinien wrócić do normy wraz z ustąpieniem innych objawów. Podczas leczenia często pojawia się także świadomość, że depresja nie jest stanem normalnym i że sytuacja może się poprawić.

Niektóre z objawów dużej depresji występują również u osób cierpiących na dystymię, ale jest ich mniej, są mniej nasilone i nie tak osłabiające. Zazwyczaj nie przeszkadzają one w codziennym funkcjonowaniu, jak to może mieć miejsce w przypadku dużej depresji. W związku z tym osoby cierpiące na dystymię zwykle postrzegają swoje objawy jako coś normalnego. Niektórzy mogą uważać obniżony nastrój za część swojej osobowości lub po prostu za element życia, na który nie mają wpływu.

Kiedy na przewlekłe obniżenie nastroju nakłada się duża depresja, niektóre osoby z dystymią akceptują to jako nieuniknione. Powoduje to, że zwlekają z poszukiwaniem leczenia i stają się bardziej odporne na normalne leczenie, kiedy już się ono rozpocznie. Ponadto, jeśli dystymia nie jest leczona równolegle z dużą depresją, po ustąpieniu dużej depresji osoby te nie są tak naprawdę wyleczone. Powracają do stanu chronicznego przygnębienia z towarzyszącym mu ryzykiem wystąpienia nowego epizodu podwójnej depresji.

Czy istnieją inne cechy charakterystyczne depresji podwójnej, które utrudniają jej leczenie?

Niedawno przeprowadzone badanie wykazało, że osoby z podwójną depresją mają znacznie większe poczucie beznadziejności niż osoby z dystymią lub samą dużą depresją.

Ciągła reakcja na stres powoduje również zmiany w organizmie, które zwiększają ryzyko chorób serca, cukrzycy i innych schorzeń. Zmiany w mózgu i zmiany w organizmie komplikują leczenie dużej depresji w przypadku wystąpienia podwójnej depresji.

Innym problemem wynikającym z długotrwałego obniżonego nastroju jest fakt, że osoby cierpiące na dystymię częściej nadużywają tytoniu, alkoholu, narkotyków lub stosują niezdrową dietę. Wynikające z tego problemy zdrowotne dodatkowo komplikują leczenie, a niezdrowy styl życia utrudnia osobie z podwójną depresją podjęcie leczenia.

Czy można zapobiegać podwójnej depresji?

Najlepszym sposobem zapobiegania podwójnej depresji jest leczenie dystymii. Pomocne mogą być leki przeciwdepresyjne, ale ich działanie może trwać dłużej i mogą być mniej skuteczne w przypadku dystymii niż w przypadku ostrej dużej depresji.

W leczeniu dystymii skuteczna może być także terapia poznawcza. Często jednak konieczne jest połączenie leków przeciwdepresyjnych i terapii poznawczej. Eksperci zalecają, aby przez kilka miesięcy zacząć stosować jedną metodę, albo terapię poznawczą, albo lek przeciwdepresyjny, i obserwować jej efekty, a następnie przejść na drugą metodę lub dodać ją, jeśli wyniki nie są wystarczające.

Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w poprawie nastroju, a niektóre badania wykazały, że połączenie ćwiczeń fizycznych i leków przeciwdepresyjnych może mieć efekt addytywny. Może to również pomóc w poprawieniu rytmu snu, ponieważ przewlekłe niedobory snu mogą nasilać objawy depresji.

Jak należy leczyć podwójną depresję?

Osoby cierpiące na dystymię często mają wrażenie, że mają niewielką kontrolę nad własnym życiem lub nie mają jej wcale. Mają wrażenie, że coś innego – los lub inni ludzie – są odpowiedzialni za przebieg ich życia. Nie jest to typowe uczucie dla osób z dużą depresją bez podłoża dystymii.

Fakt, że osoby cierpiące na dystymię mają poczucie niewielkiej kontroli lub nie mają jej wcale, sugeruje, że terapia poznawcza w połączeniu z lekami przeciwdepresyjnymi może być skutecznym sposobem leczenia podwójnej depresji. Celem terapii poznawczej jest zmiana negatywnych wzorców myślenia i przekazanie osobom nowych sposobów postrzegania siebie i otoczenia oraz radzenia sobie z nimi. Takie podejście dotyczy zarówno dużej depresji, jak i dystymii w przypadku podwójnej depresji.

Wiele osób cierpiących na depresję używa marihuany, ale narkotyk ten może powodować problemy, jeśli cierpisz na to powszechne zaburzenie nastroju.

W wielu stanach legalne jest używanie marihuany w celach medycznych i rekreacyjnych, dlatego łatwiej ją zdobyć niż kiedykolwiek wcześniej. Łatwy, legalny dostęp może sprawiać, że narkotyk ten wydaje się bezpieczniejszy.

Chociaż wiele osób cierpiących na depresję używa marihuany, naukowcy nie uważają, że narkotyk ten powoduje zaburzenia nastroju. Najnowsze badania sugerują raczej, że osoby cierpiące na tę chorobę używają jej do leczenia objawów. Złagodzenie tych objawów jest jednym z najczęstszych powodów, dla których ludzie mówią, że używają marihuany.

Niektóre badania wykazują, że marihuana może poprawić samopoczucie w przypadku depresji, szczególnie w krótkim okresie czasu. Jednak FDA nie zatwierdziła medycznej marihuany do leczenia depresji.

Jeśli ty lub ktoś z twoich bliskich cierpi na depresję, oto co powinieneś wiedzieć o potencjalnych zagrożeniach i korzyściach związanych z marihuaną.

Używanie marihuany może powodować problemy

Wiele osób cierpiących na depresję uważa marihuanę za bezpieczny narkotyk. Badania wykazują jednak, że w przypadku depresji marihuana może zwiększać ryzyko wystąpienia poważnych problemów. Należą do nich:

Pogorszenie depresji. U niektórych osób marihuana nasila objawy depresji. Ryzyko jest większe, jeśli zacząłeś używać tego narkotyku jako nastolatek, używasz go często lub używasz marihuany rekreacyjnej zamiast medycznej.

Brak motywacji. Kiedy używasz marihuany, może ci być trudniej wykonywać czynności, które są dla ciebie korzystne. Jedno z badań wykazało, że około 20% osób używających marihuany w związku z depresją stwierdziło, że obniżyła ona ich motywację.

Mniejsze prawdopodobieństwo, że będziesz szukać pomocy. Jeśli używasz marihuany rekreacyjnie, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że będziesz szukać profesjonalnej pomocy w związku z depresją. A jeśli ktoś intensywnie używa marihuany i zgłosi się do specjalisty od zdrowia psychicznego, istnieje mniejsza szansa, że leczenie pomoże mu wyjść z depresji.

Używanie tytoniu oraz nadużywanie alkoholu i narkotyków. Osoby używające marihuany częściej palą papierosy i nadużywają alkoholu, samej marihuany i innych narkotyków.

Schizofrenia. Niektóre geny mogą zwiększać ryzyko zachorowania na schizofrenię lub psychozę. Jeśli masz te geny, używanie marihuany może wywołać te zaburzenia.

Myśli samobójcze. Badania łączą używanie marihuany z wyższym ryzykiem myśli i działań samobójczych u nastolatków i osób używających jej rekreacyjnie z depresją.

Marihuana może łagodzić objawy depresji

Istnieją pewne dowody na to, że marihuana może krótkoterminowo zmniejszać objawy depresji. Niektórzy użytkownicy twierdzą, że pomaga im ona czuć się bardziej zrelaksowanym, szczęśliwym i spokojnym.

Badanie z 2020 r. opublikowane w The Journal of Biology and Medicine wykazało, że około 95% osób stwierdziło, że marihuana przyniosła im krótkotrwałą ulgę w objawach depresji.

W badaniu δ z 2018 r. opublikowanym w Journal of Affective Disorders odnotowano podobne, szybko działające korzyści. Stwierdzono, że u osób, które zażyły zaledwie dwa pufy medycznej marihuany, lek ten poprawił objawy depresji o około 50%. Jednak dalsze stosowanie leku zdawało się pogarszać ich objawy.

Podsumowanie

W chwili obecnej nie ma dobrych dowodów na to, że marihuana może przynieść długotrwałą ulgę w depresji. Więcej badań wskazuje, że narkotyk ten może mieć szkodliwe skutki w przypadku zaburzeń nastroju, zwłaszcza jeśli zaczyna się go używać w wieku nastoletnim.