Lekarz mówi ci.

Czujesz się trochę roztrzęsiony? To może być wina tego, co zjadłeś. Dowiedz się, jakich pokarmów należy unikać, jeśli cierpisz na stany lękowe lub depresję.

1/13

Błonnik zawarty w całych owocach napełnia Cię i spowalnia proces pobierania energii przez krew. Bez tego błonnika pijesz po prostu wodę z cukrem, która może szybko pobudzić Cię do działania i równie szybko doprowadzić do upadku. To może sprawić, że będziesz głodny i zły – głodny. To nie pomoże na stany lękowe i depresję. Jedz owoce w całości. Kiedy jesteś spragniony, pij wodę.

Zwykła soda

2/13

Nie ma tu dla ciebie wygranej: Napój ten zawiera cukier podnoszący poziom cukru we krwi, a nie ma żadnych wartości odżywczych. Napoje słodzone cukrem, takie jak napoje gazowane, mają również bezpośredni związek z depresją. Jeśli masz ochotę na napój gazowany, spróbuj zamiast niego wypić wodę gazowaną z odrobiną soku. Zapewni ci to napój bez zbyt wielu niepotrzebnych składników.

Soda dietetyczna

3/13

Bez cukru, więc nie ma problemu, prawda? Nie do końca. Może nie będziesz miał takiego spadku energii, jak po spożyciu zbyt dużej ilości cukru, ale soda dietetyczna może Cię przygnębić. W rzeczywistości może ona sprawić, że poczujesz się bardziej przygnębiony niż jej słodzony kuzyn. Zbyt duża ilość kofeiny, którą zawiera wiele napojów gazowanych, może mieć również negatywny wpływ na stany lękowe.

Tosty

4/13

Zaraz, tost?! Jeśli jest zrobiony z białego chleba, to tak. Wysoko przetworzona biała mąka, z której jest zrobiony, szybko zmienia się w cukier we krwi po jego zjedzeniu. Może to powodować skoki i spadki energii, co może być szkodliwe dla lęku i depresji. Możesz mieć swojego tosta – i zjeść go również. Wystarczy używać chleba pełnoziarnistego.

Lekki Dressing

5/13

Zapewne wiesz, że należy unikać niektórych gotowych dressingów i marynat zawierających cukier, często określany jako syrop kukurydziany o wysokiej zawartości fruktozy. Ale co z dressingami typu light lub bez cukru? Wiele z nich zawiera aspartam – sztuczny słodzik, który ma związek z lękami i depresją. Sprawdź skład lub, jeszcze lepiej, zrób swój dressing w domu od podstaw. ?

Ketchup

6/13

To głównie pomidory, prawda? No tak, i cukier, dużo cukru. Dokładnie cztery gramy na łyżkę stołową. A te jasne mogą zawierać sztuczne substancje słodzące, które mogą mieć związek z lękiem i depresją. Zamiast tego spróbuj domowej roboty salsy pomidorowej. Chcesz trochę kopa? Dodaj odrobinę pieprzu cayenne.

Kawa

7/13

Jeśli nie jesteś do niej przyzwyczajony, zawarta w niej kofeina może wywołać u ciebie nerwowość i rozdrażnienie. Może też zakłócić Twój sen. Nie pomaga też na stany lękowe i depresję. Odstawienie kofeiny może także pogorszyć Twoje samopoczucie. Jeśli uważasz, że kofeina powoduje problemy, powoli zrezygnuj z jej spożywania. Jeśli dobrze się z tym czujesz lub pijesz kawę bezkofeinową, kawa może pomóc ci w zmniejszeniu depresji.

Napoje energetyczne

8/13

Mogą one powodować dziwne rytmy serca, niepokój i problemy ze snem. Dzieje się tak dlatego, że nie zawsze łatwo jest rozpoznać niebotyczne poziomy kofeiny ukryte w takich składnikach jak guarana. Napoje te często zawierają też mnóstwo cukru lub sztucznych substancji słodzących. Jeśli chce ci się pić, pij wodę. Masz ochotę na uderzenie cukru? Zjedz kawałek owocu.

Alkohol

9/13

Nawet niewielka ilość alkoholu może zakłócić Twój sen. Niewystarczająca ilość odpoczynku może zwiększać niepokój i powodować depresję. Zbyt dużo snu może spowodować jeszcze więcej problemów. Niemniej jednak drink może uspokoić nerwy i sprawić, że będziesz bardziej towarzyski. Może to być korzystne dla zdrowia psychicznego. Kluczem jest dawkowanie: Limitem jest jeden drink dziennie dla kobiet i dwa dziennie dla mężczyzn.

Frosting

10/13

To przez ten cukier, prawda? Cóż, tak, ale to nie wszystko. Zawiera on również około 2 gramów tłuszczów trans na porcję. Są one powiązane z depresją. Czasami nazywane częściowo uwodornionymi olejami, znajdują się one również w smażonych potrawach, cieście do pizzy, ciastach, ciasteczkach i krakersach. Sprawdzaj etykiety. Jeśli jesz tłuszcze, wybieraj te dobre, pochodzące z takich produktów jak ryby, oliwa z oliwek, orzechy i awokado. To one mogą poprawić ci nastrój.

Sos sojowy

11/13

Ten produkt jest przeznaczony wyłącznie dla osób wrażliwych na gluten. Poza chlebem, makaronem i ciastkami znajduje się on także w żywności paczkowanej, np. w sosie sojowym. Jeśli jesteś wrażliwy na gluten, może on powodować niepokój lub depresję. Może też sprawić, że poczujesz się ociężały i nie będziesz w najlepszej formie. Sprawdzaj etykiety i staraj się unikać glutenu.

Żywność przetworzona

12/13

Jeśli jesz dużo przetworzonego mięsa, smażonych potraw, rafinowanych płatków śniadaniowych, słodyczy, ciastek i wysokotłuszczowych produktów mlecznych, jesteś bardziej podatny na stany lękowe i depresję. Dieta bogata w pełne ziarna, owoce, warzywa i ryby może pomóc w utrzymaniu równowagi.

Pączki

13/13

Wszyscy je uwielbiamy, a małe smakołyki od czasu do czasu mogą poprawić nastrój. Ale żebyś wiedział: Pączki zawierają niewłaściwe tłuszcze, śnieżnobiałą mąkę z niewielką ilością błonnika, który spowalnia wchłanianie, oraz mnóstwo cukru. Jeśli więc musisz, zrób z nich przysmak, a nie rutynę.

Depresja dotyka dwa razy więcej kobiet niż mężczyzn, ale nie jest ona związana wyłącznie z hormonami. Pewną rolę odgrywają czynniki wywołujące, od doświadczeń życiowych po stan zdrowia. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej.

Twoje geny

Badania na bliźniętach jednojajowych wskazują, że czynnikiem wywołującym depresję u kobiet może być genetyka. Jeśli w twojej rodzinie występowały przypadki depresji, jesteś bardziej narażona na zachorowanie. Możesz jednak zachorować na depresję, jeśli nikt w Twojej rodzinie na nią nie choruje. Istnieją również pewne mutacje lub zmiany w genach związane z depresją, które stwierdzono tylko u kobiet.

Poziom hormonów

Wiele przełomowych momentów w życiu kobiety powoduje zmiany w poziomie estrogenu i progesteronu. Może to zwiększać ryzyko depresji. Należą do nich:

Pokwitanie. Kobiety częściej niż mężczyźni zapadają na depresję już w wieku 11 lat. Jest to często jeden z objawów ciężkiej postaci zespołu napięcia przedmiesiączkowego, zwanego zespołem dysforii przedmiesiączkowej (PMDD).

Ciąża. Zmiany hormonalne w czasie ciąży zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia depresji w czasie ciąży (prenatalnej) oraz depresji, która zaczyna się po urodzeniu dziecka (poporodowej). Depresję może wywołać również poronienie.

Menopauza. Perimenopauza, wieloletnia faza prowadząca do menopauzy i sama menopauza są okresami podwyższonego ryzyka ze względu na sposób, w jaki hormony podnoszą się i opadają. Objawy takie jak silne uderzenia gorąca i nocne poty mogą prowadzić do pierwszej depresji. Jeśli już wcześniej miałaś depresję, jest bardziej prawdopodobne, że wystąpi ona ponownie w miarę zbliżania się do menopauzy. ??

Stres

Kobiety często stają przed bardziej stresującymi wyzwaniami życiowymi ze względu na role płciowe. Większość kobiet, które pracują poza domem, zajmuje się także wieloma obowiązkami rodzinnymi. Mogą one obejmować zarówno opiekę nad starzejącymi się rodzicami, jak i dziećmi. Samotne matki z małymi dziećmi, a zwłaszcza kobiety, które z trudem wiążą koniec z końcem, mają wysoki wskaźnik depresji.

Nawet pozytywne zmiany w życiu, takie jak awans w pracy, mogą powodować stres, jeśli wiążą się z większymi zobowiązaniami. Codzienny stres o niewielkim nasileniu, który z czasem staje się uciążliwy, może w każdej z tych sytuacji wywołać depresję. A negatywne nastawienie po 50. roku życia, zwłaszcza do starzenia się i menopauzy, jest czynnikiem ryzyka wystąpienia depresji w późniejszym okresie życia.

Warunki zdrowotne

Zagrażające życiu zdarzenia, takie jak udar mózgu, zawał serca lub nowotwór, mogą wywołać depresję. Podobnie może być z ciągłym bólem. Ryzyko jest jeszcze większe, jeśli stan zdrowia już nie jest zbyt dobry lub jeśli nie uprawiasz wystarczająco dużo ruchu.

Inne problemy związane ze zdrowiem psychicznym

Kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na stany lękowe. Są też bardziej skłonne do ciągłego myślenia o swoich problemach. Oba te czynniki mogą zwiększać ryzyko depresji lub pogarszać istniejącą depresję. Lęk może również zwiększać ryzyko powrotu depresji, zwłaszcza w połowie życia. Zaburzenia odżywiania, takie jak bulimia i anoreksja, są również czynnikami ryzyka depresji.

Odnaleźć ulgę

Poza lekami i terapią rozmowy, pomocne mogą okazać się następujące działania

Ćwiczenia. Wiadomo, że aktywność fizyczna poprawia nastrój i łagodzi objawy depresji, ale wykonywanie dużej ilości ćwiczeń jest szczególnie ważne dla kobiet. Jedno z badań, w którym obserwowano kobiety przez 10 lat, wykazało, że wyższy poziom aktywności fizycznej szedł w parze z niższym poziomem objawów depresji w tym czasie.

Joga. Badania pokazują, że joga w okresie okołoporodowym może pomóc w radzeniu sobie zarówno z depresją, jak i lękiem.

Oderwana uważność (DM – detached mindfulness). Ta technika pracy z ciałem i umysłem pokazuje, jak zmienić sposób myślenia. Pracuje się nad odcięciem od myśli, aby nie analizować ich, nie reagować na nie i nie odtwarzać ich w głowie w kółko. W jednym z badań nad starszymi kobietami, które przyjmowały leki przeciwdepresyjne, stwierdzono, że u tych, które dwa razy w tygodniu brały udział w sesjach DM, objawy depresji były rzadsze.

Ustalenie właściwego sposobu leczenia depresji może wymagać czasu i cierpliwości. Dowiedz się więcej o tym, jak znaleźć lek antydepresyjny lub inne leczenie, które będzie dla ciebie skuteczne.

Konieczna może być zmiana leków lub dawek – być może więcej niż raz. Lekarz może zlecić wypróbowanie kombinacji leków. Jeśli pacjent nie korzysta jeszcze z terapii, lekarz może zasugerować dodanie jej do zestawu. Terapia i leki przeciwdepresyjne działają równie dobrze w łagodzeniu objawów depresji.

Lekarz musi ściśle monitorować ten proces. Wymaga to czasu i cierpliwości. A cierpliwość nie jest łatwa, gdy wciąż masz objawy depresji lub zmagasz się z działaniami niepożądanymi leków. Opłaca się jednak, gdy wspólnie z lekarzem wybierzesz odpowiedni dla siebie sposób leczenia.

Jak znaleźć odpowiedni dla siebie lek przeciwdepresyjny?

Wybór leku przeciwdepresyjnego jest bardziej skomplikowany, niż mogłoby się wydawać.

„Każdy człowiek jest wyjątkowy” – mówi dr Michelle Riba, profesor kliniczny psychiatrii na Uniwersytecie Michigan. „Samo wybranie leku z półki nie załatwi sprawy. Trzeba przeprowadzić naprawdę dobrą ocenę i badanie lekarskie oraz zapoznać się z historią choroby.”

Przed przepisaniem leku, lekarz zada wiele pytań. Jedno z nich może dotyczyć tego, jakie leki przeciwdepresyjne przyjmował wcześniej pacjent lub inni członkowie jego rodziny cierpiący na depresję i jak dobrze one działały. Odpowiedź może pozwolić przewidzieć, jak zareagujesz na ten sam lek lub leki.

Lekarz weźmie również pod uwagę inne schorzenia medyczne i psychiczne (zaburzenia dwubiegunowe, PTSD, lęk), na które możesz cierpieć. Na przykład, lekarz może unikać selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jeśli masz zaburzenia krwawienia. Ten rodzaj leków przeciwdepresyjnych nieznacznie zwiększa ryzyko krwawienia.

„Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, nie powinieneś przyjmować samego leku przeciwdepresyjnego” – mówi dr Michael E. Thase, szef sekcji zaburzeń nastroju i lęku oraz profesor psychiatrii w Perelman School of Medicine na Uniwersytecie Pensylwanii. „Najpierw należy zażyć lek stabilizujący nastrój”.

Lekarz weźmie również pod uwagę wszelkie inne przyjmowane przez Ciebie leki, aby uniknąć interakcji. Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uniknie leków, które nie są dla ciebie bezpieczne.

Ucz się na bieżąco

Po rozpoczęciu przyjmowania nowego leku przeciwdepresyjnego lekarz będzie w regularnych odstępach czasu pytał o samopoczucie i ewentualne działania niepożądane. „Uczysz się na bieżąco” – mówi Thase.

Może zaistnieć potrzeba przyjmowania nowego leku przez okres do 6 tygodni, aby lek mógł zacząć działać. Efekty uboczne często ustępują z czasem.

Jeśli objawy są nieco lepsze, ale nadal występują, lekarz może zwiększyć dawkę leku. Może też przepisać pacjentowi inny lek przeciwdepresyjny z tej samej klasy, aby sprawdzić, czy będzie on lepiej dopasowany.

Jeśli jednak dany lek nie pomagał lub powodował dokuczliwe działania niepożądane, lekarz prawdopodobnie zmieni lek na inny. Twoja reakcja na poprzedni lek pomoże lekarzowi wybrać następny. „Jeśli po zastosowaniu leku z grupy SSRI wystąpiło zbyt wiele działań niepożądanych ze strony żołądka, następnym lekiem nie będzie już SSRI” – mówi Thase.

Czasami dodanie innego rodzaju leku do leku przeciwdepresyjnego pomaga mu działać lepiej. Inną opcją jest dodanie do zestawu nowszego leku przeciwpsychotycznego. Zaletą jest to, że leki przeciwpsychotyczne działają szybko – w ciągu tygodnia lub dwóch. Wadą jest to, że mogą one powodować więcej skutków ubocznych niż leki z grupy SSRI lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) – mówi Thase.

Leczenie depresji nie różni się zbytnio od leczenia takich schorzeń, jak nadciśnienie tętnicze. Nie tylko trzeba wypróbować różne leki i dawki, ale także wprowadzić zmiany w stylu życia, aby zaobserwować poprawę.

„W przypadku wysokiego ciśnienia krwi trzeba zmienić dietę, ćwiczyć i przestać jeść sól. Trzeba spróbować leków i być może trzeba będzie je zwiększyć lub zmienić. To wymaga czasu” – mówi Riba.

Badania pokazują, że takie zmiany stylu życia mogą pomóc osobom cierpiącym na depresję:

• Wystarczająca ilość snu

• Stosuj zdrową dietę, bogatą w owoce i warzywa, a ubogą w „śmieciowe” jedzenie

• Ćwicz regularnie

• Zmniejsz stres

• Trzymaj się z dala od alkoholu i narkotyków rekreacyjnych

• Spędzać dużo czasu z przyjaciółmi i rodziną

Czy test genetyczny może pomóc w doborze odpowiedniego leku przeciwdepresyjnego?

Twoje geny oferują ważne wskazówki, które pomogą Twojemu lekarzowi zawęzić poszukiwania odpowiedniego leku przeciwdepresyjnego.

Nowe testy genetyczne wykorzystują próbkę DNA z krwi lub śliny, aby przewidzieć, jak organizm może zareagować na określony rodzaj leku. Testy te nie są w stanie powiedzieć, który lek przeciwdepresyjny na pewno będzie dla Ciebie skuteczny. Mogą jednak dać lekarzowi pojęcie o tym, w jaki sposób organizm pacjenta przetwarza określone leki lub czy dany rodzaj leku przeciwdepresyjnego może wywołać u niego skutki uboczne.

Badania te mogą być jednak drogie – ich koszt może sięgać nawet 2 000 dolarów. Niektóre firmy ubezpieczeniowe pokrywają koszty badań genetycznych, ale mogą zażądać, aby najpierw wypróbować kilka leków przeciwdepresyjnych. Większość ludzi nie poddaje się tym badaniom, chyba że mają problemy ze znalezieniem skutecznego leczenia – mówi Thase.

Nie poddawaj się

Jak mówi Thase, szansa na znalezienie odpowiedniego leku przeciwdepresyjnego przy pierwszej próbie wynosi 50-50. Jeśli ten pierwszy nie zadziała, istnieje około 40% szans, że uda się go dobrać za drugim razem. Za każdym razem, gdy zmieniasz lek na nowy, szanse na powodzenie nieco maleją.

Jeśli objawy depresji utrzymują się nawet po zakończeniu leczenia, może pojawić się pokusa, aby całkowicie odstawić lek. Są jednak korzyści z ich stosowania. Jak twierdzi Thase, około 9 na 10 osób, które pozostają przy leczeniu depresji przez rok, w końcu czuje się lepiej.

Za każdym razem, gdy jakiś lek nie działa, lekarz bada przyczyny jego działania.

„Czasami jest taki moment, w którym trzeba się cofnąć i zapytać: 'Czy to właściwa diagnoza? Czy czegoś nam brakuje?” mówi Riba.

Jeśli depresja jest uporczywa, być może nadszedł czas, aby przemyśleć plan leczenia. Lekarz może spróbować innego rodzaju leczenia, na przykład przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (TMS), terapii elektrowstrząsowej (ECT) lub ketaminy.

W przypadku TMS lekarze używają elektromagnesu do stymulowania komórek nerwowych w określonych obszarach mózgu. Uważa się, że te obszary mózgu są mniej aktywne w przypadku depresji. Naukowcy nie są pewni, jak dokładnie działa TMS, ale może on złagodzić objawy depresji.

ECT to procedura, w której lekarz wysyła do mózgu pacjenta prąd elektryczny o niskim napięciu, wywołując krótki napad drgawkowy. Powoduje to zmiany w mózgu, które u niektórych osób łagodzą objawy. Ketamina to środek znieczulający, znany niegdyś jako narkotyk klubowy, który lekarze mogą przepisywać w przypadku depresji opornej na leczenie.

„Najważniejsza jest współpraca, otwartość i chęć uczenia się na własnych doświadczeniach” – mówi Thase. „Twoje szanse na znalezienie się po dobrej stronie tej proporcji 50-50 naprawdę rosną”.

Kiedy już otrzymasz odpowiedni lek i dawkę, stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących jego przyjmowania. I stosuj go tak długo, jak zaleci lekarz. Depresja jest stanem przewlekłym i może powrócić, jeśli zbyt szybko przerwiesz leczenie.

Dowiedz się, jak kurkumina może pomóc w leczeniu depresji. Kurkumina ma swoje korzenie oparte na praktykach sprzed wieków. Dowiedz się więcej o kurkumie i depresji.

Jak to może działać? Korzyści zdrowotne kurkumy pochodzą głównie z kurkuminy, substancji chemicznej zawartej w łodydze korzenia. Badania wykazują, że kurkumina może łagodzić stany zapalne w układzie odpornościowym. A istnieje coraz więcej dowodów na to, że stan zapalny jest związany z depresją.

Potrzeba jeszcze wielu badań, aby sprawdzić, czy kurkumina działa na depresję. Jednak badania kurkuminy na zwierzętach wykazały, że może ona:

• Wpływać na poziom serotoniny i dopaminy, substancji chemicznych w mózgu, które kontrolują nastrój i zachowanie

• Zmienia części mózgu, które reagują na stres

• Ochrona przed uszkodzeniem struktur wytwarzających energię w komórkach (mitochondria)

Kurkuma i kurkumina

Kurkuma to roślina, która stała się przyprawą używaną w kuchni indyjskiej, południowo-wschodniej i bliskowschodniej. Należy do rodziny imbirowatych i jest uprawiana w tropikalnych rejonach całego świata. Jest prawdopodobnie najbardziej znana jako składnik przyprawy curry w proszku.

Przeciętny korzeń kurkumy zawiera od 2% do 9% kurkuminy. Naukowcy zbadali, czy kurkumina może pomóc w łagodzeniu dolegliwości, od zapalenia stawów po trądzik. Badania wykazały, że może ona:

• Pomagać w zapobieganiu stanom zapalnym. Stan zapalny jest zdrową reakcją organizmu na czynnik drażniący. Jednak długotrwały stan zapalny może być szkodliwy.

• Mają działanie przeciwutleniające. Antyoksydanty to substancje, które mogą zapobiegać niektórym rodzajom uszkodzeń komórek.

• Obniżają ryzyko zachorowania na raka. Naukowcy wciąż badają działanie przeciwnowotworowe u ludzi. Jednak badania na zwierzętach wykazały, że kurkuma może chronić przed rakiem okrężnicy, żołądka i skóry.

Leczenie depresji

Nie wiemy jeszcze, czy kurkumina może działać równie dobrze jak standardowe leki na depresję i jak wchodzi w interakcje z tymi lekami. Naukowcy muszą przeprowadzić większe badania, aby zrozumieć długoterminowy wpływ kurkuminy na osoby z depresją.

W chwili obecnej nie uważa się, aby kurkumina stanowiła dobrą alternatywę dla leków i terapii depresji. Niektóre badania wykazały, że kurkumina nie działa lepiej niż placebo (leczenie pozorowane) w leczeniu depresji.

Dawkowanie i wskazówki

Kurkumę można bezpiecznie spożywać w żywności. Jednak aby uzyskać taką ilość kurkuminy, jaka jest stosowana w większości badań, należy przyjmować suplementy.

Przed zażyciem suplementu z kurkumy lub kurkuminy lub zmianą leków na depresję skonsultuj się z lekarzem. Jeśli dostaniesz zielone światło, oto kilka wskazówek:

• Sprawdź etykietę. Twój organizm nie jest w stanie dobrze wchłonąć kurkuminy. Szybko ją rozkłada i pozbywa się jej jako odpadu. Szukaj produktów z kurkuminą wykonanych w technologii fitosomowej lub z ekstraktem z czarnego pieprzu zwanym piperyną. Pomagają one w absorpcji.

• Poznaj swoją dawkę. Standardową dawką jest 500 miligramów (mg) kurkumy dwa razy dziennie. W zależności od stanu zdrowia można jednak przyjmować mniejszą lub większą dawkę. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jaka dawka jest dla Ciebie odpowiednia.

• Używaj produktów wysokiej jakości. Do gotowania szukaj autentycznej kurkumy indyjskiej. Jeśli zażywasz suplementy, upewnij się, że składają się one głównie z aktywnych składników.

Zaobserwowanie jakichkolwiek efektów może zająć trochę czasu. W niektórych badaniach poprawę objawów depresji stwierdzono dopiero po 4-6 tygodniach leczenia.

Skutki uboczne i bezpieczeństwo

Ryzyko wystąpienia skutków ubocznych stosowania kurkuminy i kurkuminy jest niskie. Istnieją jednak pewne rzeczy, na które należy uważać:

• Wysypka. Kurkumina czasami powoduje czerwoną, swędzącą wysypkę zwaną kontaktowym zapaleniem skóry.

• Problemy żołądkowe. Kurkumina może powodować wzdęcia lub podrażniać żołądek. Pamiętaj, aby przyjmować ją z jedzeniem.

• Reakcje na leki. Unikaj kurkumy, jeśli zażywasz leki rozrzedzające krew. Może ona zwiększyć ryzyko krwawienia. Również niektóre leki stosowane w chemioterapii mogą nie działać tak dobrze, jeśli zażywasz kurkumę.

Skąd wiesz, czy cierpisz na zespół przewlekłego zmęczenia czy na depresję? Obie choroby powodują zmęczenie, problemy ze snem i ból, ale są też pewne wyraźne różnice.

Co to jest zespół przewlekłego zmęczenia?

Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS) nazywany jest także myalgic encephalomyelitis. CFS powoduje skrajne zmęczenie, które nie ma wyraźnej przyczyny.

CFS sprawia, że jesteś skrajnie zmęczony. Nie pomaga nawet sen przez całą noc. Zmęczenie może się nasilać przez cały dzień po jakimkolwiek wysiłku fizycznym lub aktywności. Jesteś zbyt zmęczony, aby zrobić prawie wszystko: wziąć prysznic, pójść do pracy, ugotować obiad, zrobić pranie czy pójść do supermarketu. Z jakiegokolwiek powodu możesz nie być w stanie wstać z łóżka. Możesz mieć problemy z zasypianiem lub utrzymaniem snu.

CFS często powoduje ból. Mogą wystąpić bóle mięśni, stawów lub głowy. Powszechne jest także niewyraźne widzenie lub widzenie plam, a także problemy z pamięcią lub koncentracją. Możesz czuć się zamglony lub nie być w stanie zapamiętać szczegółów.

CFS może powodować również te objawy:

• Zawroty głowy

• Osłabienie mięśni

• tkliwe, obrzęknięte węzły chłonne na szyi lub pod pachami

• Ból gardła

• Problemy trawienne

• Dreszcze

• Nocne poty

• Alergie lub reakcje na pokarmy

• Wrażliwość na światło lub hałas

• Nieregularne bicie serca

• Duszność

CFS nie ma znanej przyczyny. Możliwe przyczyny to zaburzenia równowagi hormonalnej, zakażenie wirusem Epsteina-Barr (EBV) lub innymi wirusami, zakażenie drożdżakami Candida albicans lub nadaktywność układu odpornościowego. Pewną rolę w CFS mogą odgrywać także geny, ponieważ choroba często występuje u osób z tej samej rodziny.

Co to jest depresja?

Depresja jest powszechnym, poważnym zaburzeniem nastroju. Powoduje ona głęboki, utrzymujący się smutek. Osoba może stracić zainteresowanie zajęciami, kontaktami towarzyskimi lub seksem.

Depresja często powoduje poczucie smutku, pustki, winy lub bezwartościowości. Mogą pojawić się myśli o śmierci lub samobójstwie.

Depresja kliniczna może powodować również objawy fizyczne, takie jak zmęczenie i problemy ze snem. Pacjent może nie być w stanie zasnąć. Możesz spać za dużo lub za mało. Możesz też budzić się o wiele za wcześnie. Brak energii do wykonywania nawet drobnych zadań.

Depresja może również powodować takie objawy, jak:

• Lęk

• Poczucie pustki

• Zaniki pamięci lub koncentracji

• Zmiany apetytu

• Zaklęcia płaczliwe

• Utrata wagi

• Spowolnienie mowy lub ruchów

• Bóle bez fizycznej przyczyny, takie jak bóle pleców lub głowy

• Pacing

• Wykręcanie rąk

• Problemy trawienne lub skurcze brzucha

• Niepokój

Nie jest jasne, co powoduje depresję. W grę mogą wchodzić fizyczne zmiany w mózgu lub zmiany poziomu substancji chemicznych zwanych neuroprzekaźnikami, które odgrywają rolę w nastroju i emocjach. Hormony często wywołują depresję. Niektóre kobiety zapadają na nią po urodzeniu dziecka lub po wejściu w okres menopauzy. Problemy z tarczycą czasami powodują objawy depresji. Na ryzyko depresji mogą mieć także wpływ Twoje geny.

Przykre lub nieoczekiwane wydarzenia życiowe często wywołują depresję. Może to być śmierć bliskiej osoby, poważna lub przewlekła choroba, traumatyczne przeżycie lub utrata pracy.

Podobieństwa między CFS a depresją

CFS i depresja mogą powodować zmęczenie, problemy ze snem, brak energii, ból, problemy trawienne, bóle głowy, zaniki pamięci lub problemy z koncentracją.

Sposób, w jaki można żyć z CFS jest podobny do sposobu, w jaki można żyć z depresją. Można spróbować ograniczyć zajęcia lub unikać wszystkiego, co powoduje stres.

CFS i depresja są chorobami przewlekłymi. Oba schorzenia mogą trwać latami, choć objawy mogą się czasem polepszać lub pogarszać.

CFS i depresja występują częściej u dorosłych, ale dotykają także dzieci i nastolatków. Zdiagnozowanie CFS lub depresji jest bardziej prawdopodobne u kobiet niż u mężczyzn.

CFS i depresja często dotykają więcej niż jednego członka tej samej rodziny.

Czym różni się CFS od depresji?

W CFS mogą występować objawy, które nie występują w depresji, takie jak częste bóle gardła, osłabienie, obrzęk lub tkliwość węzłów chłonnych. Ból występuje częściej w przypadku CFS niż depresji.

Objawy CFS, takie jak silne zmęczenie, często zaczynają się lub nasilają po wysiłku fizycznym, dlatego pomocne może być ograniczenie ćwiczeń. Objawy depresji czasami ulegają poprawie po wysiłku fizycznym, więc więcej ćwiczeń może poprawić samopoczucie.

Osoby cierpiące na CFS często postrzegają je jako chorobę fizyczną. Osoby cierpiące na depresję zwykle postrzegają swoją chorobę jako psychiczną.

Jak diagnozuje się CFS i depresję?

Lekarz może zdiagnozować każde z tych schorzeń. Zacznie od pełnego badania fizykalnego i wywiadu lekarskiego. Lekarz zapyta o objawy, kiedy się zaczęły, kiedy występują i co powoduje ich nasilenie lub poprawę.

Rozpoznanie CFS zostanie postawione, jeśli pacjent ma problemy ze snem i przez co najmniej 6 miesięcy odczuwa skrajne zmęczenie, które nie ustępuje po położeniu się do łóżka i nasila się po jakiejkolwiek aktywności fizycznej lub umysłowej. Może również wystąpić jeden z następujących objawów: problemy z pamięcią lub koncentracją, zawroty głowy lub omdlenia po wstaniu z łóżka.

Rozpoznanie depresji zostanie postawione, jeśli objawy utrzymują się przez co najmniej 2 tygodnie. Jeśli objawy utrzymują się przez 2 lata lub dłużej, rozpoznaje się depresję trwałą.

Badania laboratoryjne.Badania krwi lub moczu pomagają wykluczyć inne choroby powodujące zmęczenie, takie jak anemia, cukrzyca lub choroby tarczycy. U osób z CFS może występować wysoki poziom pewnych hormonów, który może być widoczny w badaniu krwi. W badaniu krwi można sprawdzić poziom pewnych komórek zapalnych. CFS wiąże się z wyższym poziomem komórek T i niższym poziomem komórek B, podczas gdy depresja wiąże się z mniejszą liczbą komórek T, ale większą komórek B.

Badanie snu. Badanie pozwala sprawdzić, kiedy Twój sen jest zaburzony. CFS powoduje więcej problemów podczas snu non-REM, czyli okresów lżejszego snu. Depresja powoduje więcej problemów w fazach snu głębokiego, czyli REM.

Badanie psychiatryczne. W celu zdiagnozowania CFS i depresji pacjent może zostać poddany badaniu psychiatrycznemu. Lekarz poda pacjentowi kwestionariusz służący do wykrywania depresji.

Poranna depresja może być częścią tzw. dobowej zmienności nastroju. Dowiedz się więcej o tym, co to jest, objawy, przyczyny, & leczenie.

Jeśli masz tendencję do budzenia się w obniżonym nastroju, możesz cierpieć na coś, co niektórzy lekarze nazywają depresją poranną. Termin ten nie jest uznawany za chorobę przez oficjalny podręcznik diagnostyczny zaburzeń psychicznych.

Może być jednak spowodowany tymi samymi czynnikami, które wywołują depresję kliniczną. Poranny blues może być również spowodowany problemami lub stanami chorobowymi niezwiązanymi z depresją.

Objawy

Depresja poranna może być częścią zjawiska zwanego dobową zmiennością nastroju. Oznacza to, że objawy depresji klinicznej mogą narastać i ustępować w ciągu dnia. Zazwyczaj najgorsze objawy występują w godzinach porannych. Jednak niektórzy ludzie zauważają, że ich nastrój obniża się po południu lub wieczorem.

Poranny blues może wyglądać jak klasyczna depresja. Objawy mogą obejmować uczucie smutku, niepokoju i braku zainteresowania czymkolwiek. Największe obniżenie nastroju może wystąpić po przebudzeniu i zauważeniu, że:

• Nie masz energii na rozpoczęcie dnia

• Czuję się niespokojny

• Nadmiernie śpiący lub z trudem wstający z łóżka

• Czuć się sfrustrowanym

Możliwe przyczyny

Depresja poranna może wynikać z depresji klinicznej. Może też odzwierciedlać inne problemy zdrowotne.

Problemy ze snem. Często idą w parze z depresją. Osoby, które nie wysypiają się wystarczająco często, są bardziej narażone na depresję. Sama depresja może powodować trudności z zasypianiem i utrzymaniem snu.

Częstą fizyczną przyczyną słabego snu i depresji jest obturacyjny bezdech senny. Jest to sytuacja, w której w ciągu nocy przestajesz i zaczynasz oddychać. Leczenie bezdechu sennego może złagodzić objawy depresji.

Hormony stresu. Twój organizm wydziela substancję chemiczną zwaną kortyzolem w odpowiedzi na sytuacje, w których musisz walczyć lub uciekać. Hormon ten przyspiesza bicie serca, ciśnienie krwi, poziom cukru we krwi i tempo oddychania. Z czasem zbyt wysoki poziom kortyzolu może być związany z takimi problemami, jak lęk, depresja oraz trudności z pamięcią i koncentracją.

Zazwyczaj poziom kortyzolu wzrasta po przebudzeniu. Może się zdarzyć, że organizm nadmiernie reaguje na hormon stresu, co powoduje, że rano czujesz się przygnębiony.

Stan zapalny. Badania wykazały wysoki poziom powodującej stan zapalny substancji chemicznej o nazwie interleukina-6 (IL-6) w mózgach osób cierpiących na depresję, schizofrenię i inne zaburzenia psychiczne.

Poziom IL-6 rośnie i spada o różnych porach u różnych osób. Jednak wczesny ranek jest częstym okresem szczytowym. Jedno z badań wykazało, że u niektórych osób poziom IL-6 wzrasta w ciągu nocy i osiąga najwyższy poziom w tym samym czasie, w którym wzrasta poziom kortyzolu.

Co możesz zrobić

Jeśli objawy porannej depresji wydają Ci się znajome, możesz podjąć kroki w celu uzyskania pomocy.

Postaw właściwą diagnozę. Porozmawiaj z lekarzem lub pracownikiem służby zdrowia, aby dowiedzieć się, czy nie masz czegoś więcej niż tylko chwilowe wahania nastroju.

Zadbaj o swój ogólny stan zdrowia. Postaraj się dobrze odżywiać, być aktywnym i kontrolować wszelkie długotrwałe schorzenia, takie jak cukrzyca czy choroby serca. Zdrowie fizyczne odgrywa rolę w zdrowiu psychicznym.

Poproś o sprawdzenie przyjmowanych leków. Lekarz lub farmaceuta może sprawdzić, czy za poranną depresję nie odpowiadają stosowane przez Ciebie leki lub ich interakcje.

Czy twój obniżony nastrój i brak snu to tylko smutek, czy może depresja? Depresja jest przewlekłym zaburzeniem nastroju. Dowiedz się, kiedy powinieneś zgłosić się do lekarza.

Co to jest depresja?

Depresja jest powszechnym zaburzeniem nastroju. Jest to stan zdrowia psychicznego, który może być poważny.

Depresja może mieć zarówno emocjonalne, jak i fizyczne objawy, które wpływają na samopoczucie, myślenie i zachowanie. Może także zaszkodzić relacjom osobistym. Osoba jest smutna i traci zainteresowanie życiem lub czynnościami, które kiedyś sprawiały jej przyjemność.

Depresja to nie tylko smutek. Każdy może czuć się czasem smutny, przygnębiony lub przygnębiony. Emocjonalne reakcje na życiowe wzloty i upadki są naturalne. To normalne, że czujesz się smutny, gdy opłakujesz stratę bliskiej osoby, tracisz pracę lub przeżywasz rozczarowania. Sporadyczne obniżenie nastroju nie jest depresją, ponieważ smutne uczucia w końcu mijają.

Normalne jest też to, że czasem chce się pobyć samemu. Odpoczynek może być zdrowy. Można po prostu odpocząć w spokojnym miejscu, aby naładować akumulatory. Nie zawsze trzeba przebywać wśród ludzi i nawiązywać kontakty towarzyskie.

Depresja ma charakter stały, a nie sporadyczny. O depresji mówimy wtedy, gdy objawy smutku i utraty zainteresowania życiem utrzymują się przez cały czas. Każdego dnia czujesz się smutny i wycofany. Uczucia te nie ustępują. Z depresji nie można się po prostu otrząsnąć, nawet jeśli inne osoby w twoim życiu mówią ci, żebyś się z niej otrząsnął lub że możesz kontrolować swoje emocje. Depresja nie jest czymś, co można sobie wmówić.

Utrata sprawności. Osoba cierpiąca na depresję może nie być w stanie normalnie funkcjonować w życiu codziennym. Depresja może mieć wpływ na pracę, życie domowe i związki.

Objawy depresji

Jeśli u Ciebie lub Twojej bliskiej osoby którykolwiek z tych objawów występuje regularnie przez 2 tygodnie lub dłużej, może to oznaczać, że cierpi ona na depresję, a nie tylko na smutek:

• Smutek. Możesz czuć się beznadziejnie, smutno lub pusto w środku. Możesz często płakać. Poczucie bezwartościowości, winy lub żalu z powodu wydarzeń, które miały miejsce w przeszłości.

• Anhedonia. Anhedonia jest częstym objawem depresji klinicznej. Polega na utracie zdolności do cieszenia się rzeczami, które wcześniej sprawiały przyjemność. Nie czerpiesz już przyjemności z ulubionego hobby, sportu, filmów, przebywania z innymi ludźmi czy seksu.

• Problemy z zasypianiem. Pacjent może nie być w stanie zasnąć lub utrzymać snu. Możesz także zasypiać i nie mieć ochoty wstawać z łóżka.

• Brak energii. Odczuwasz zmęczenie i ospałość. Powoli się poruszasz, wolno mówisz i długo reagujesz na ludzi.

• Problemy z wagą. Możesz stracić apetyt i tracić kilogramy. Może także odczuwać apetyt na niezdrowe jedzenie i przybierać na wadze.

• Bóle i dolegliwości. Mogą wystąpić bóle ciała lub bóle w niektórych miejscach – np. pleców lub głowy – które wydają się nie mieć fizycznej przyczyny. Mogą występować skurcze mięśni lub rozstrój żołądka. Bóle nie ustępują pod wpływem leczenia.

• Zaniedbanie dbałości o siebie. Możesz przestać dbać o siebie, swój wygląd lub ubiór. Możesz przestać się regularnie kąpać lub brać prysznic. Możesz nosić cały czas te same pogniecione lub niechlujne ubrania albo pozwalać, by pranie się piętrzyło.

• Złość. Możesz często pstrykać na ludzi, odczuwać złość lub urazę, a także mieć wybuchy gniewu z powodu drobnych uchybień.

• Zamglenie umysłu. Trudności z jasnym myśleniem lub zapamiętywaniem. Tracisz koncentrację na zadaniach lub rozmowach. Trudno podejmować decyzje.

• Myśli samobójcze. Możesz myśleć o śmierci lub samobójstwie, lub o tym, że chcesz umrzeć.

U każdego chorego na depresję nie występują wszystkie te objawy ani te same objawy. Niektóre z tych objawów mogą występować czasami, ale nie przez cały czas. Objawy mogą też być bardziej nasilone lub łagodniejsze niż u innych osób.

Objawy depresji mogą się różnić w różnych okresach życia

Dzieci z depresją mogą nie chcieć chodzić do szkoły. Mogą nie radzić sobie na lekcjach lub ich oceny mogą się obniżać. Młodsze dzieci mogą kurczowo trzymać się rodziców i martwić się o wszystko.

Nastolatki z depresją mogą również unikać szkoły. Mogą być bardzo wrażliwe, mieć niską samoocenę, ciągle jeść lub spać. Mogą nawet eksperymentować z nielegalnymi narkotykami lub alkoholem albo dokonywać samookaleczeń, takich jak nacinanie skóry, uderzanie głową w ścianę, przypalanie się lub wyrywanie włosów.

Osoby starsze mogą mieć niezdiagnozowaną depresję, ponieważ ich objawy są mylone z normalnymi oznakami starzenia się. Mogą chcieć cały czas pozostawać w domu i unikać ludzi. Mogą tracić apetyt, mieć problemy ze snem lub pamięcią, a także odczuwać zmęczenie lub ból, które nie są spowodowane stanem chorobowym.

Jak lekarz może pomóc

Jeśli uważasz, że Ty lub Twój bliski cierpicie na depresję, zgłoś się do lekarza lub specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego. Mogą oni zdiagnozować chorobę i zaproponować leczenie, które poprawi objawy.

Lekarz może przeprowadzić badanie fizykalne i zapoznać się z historią choroby i rodziny pacjenta. Może wykonać badanie krwi, aby wykluczyć medyczne przyczyny niektórych objawów. Na przykład, problem z tarczycą może powodować zmęczenie i obniżony nastrój. Lekarz zapyta pacjenta o jego objawy. Może dać pacjentowi do wypełnienia kwestionariusz dotyczący jego smutnych uczuć i myśli.

Lekarz lub specjalista od zdrowia psychicznego może również określić, czy cierpisz na konkretny rodzaj depresji, np. depresję melancholiczną, atypową lub sezonową.

Z pomocą można leczyć depresję i radzić sobie z nią

Depresja jest uleczalna. Lekarz może przepisać leki i psychoterapię. Może skierować cię do psychologa lub psychiatry w celu dalszej terapii.

Nie należy próbować radzić sobie z depresją na własną rękę ani obawiać się, że inni będą patrzeć na nas z góry ze względu na naszą chorobę lub konieczność leczenia. Dzięki leczeniu można kontrolować objawy depresji.

• Jeśli zdiagnozowano u ciebie depresję, nie czuj się zawstydzony. Depresja i leczenie zdrowia psychicznego nie są piętnem. Inni ludzie mogą nie rozumieć, że depresja jest stanem chorobowym, a nie tylko smutkiem. Podjęcie leczenia to dbanie o siebie.

• Nie wmawiaj sobie, że jesteś słaby i że powinieneś umieć radzić sobie z emocjami. Jesteś osobą, a nie diagnozą.

• Dowiedz się więcej o depresji i jej objawach, aby je zrozumieć. Odwiedź grupy wsparcia, w których możesz porozmawiać z innymi osobami cierpiącymi na depresję.

NDRI są rodzajem leków przeciwdepresyjnych, które często nie mają typowych działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia funkcji seksualnych. Dowiedz się, jak ten lek może wpływać na Ciebie.

Poszczególne leki przeciwdepresyjne działają nieco inaczej. Jedną z zalet NDRI jest to, że zazwyczaj nie powodują one skutków ubocznych, które są typowe dla leków przeciwdepresyjnych. Należą do nich przyrost masy ciała lub obniżenie popędu płciowego.

Skutki uboczne

Wszystkie leki przeciwdepresyjne działają na substancje chemiczne w mózgu zwane neuroprzekaźnikami, które kontrolują nastrój. Jednak każdy lek może działać na inne neuroprzekaźniki lub w inny sposób. Oznacza to, że poszczególne leki przeciwdepresyjne mogą wywoływać różne działania niepożądane.

Bupropion (Aplenzin, Wellbutrin,) jest jedynym NDRI sprzedawanym na rynku. Lekarz może go przepisać lub dodać do terapii, jeśli pacjent nie poczuł się lepiej po zastosowaniu innych metod leczenia. Lekarze przepisują również bupropion pod inną nazwą handlową, Zyban, aby pomóc ludziom w rzuceniu palenia.

Większość skutków ubocznych stosowania NDRI jest łagodna i zwykle ustępuje po kilku tygodniach przyjmowania leku. Do często występujących należą:

Suchość w jamie ustnej. Jest to najczęstszy problem związany z lekami z grupy NDRI. Aby nawilżyć jamę ustną, należy popijać wodę, ssać kawałki lodu, często myć zęby i ograniczyć spożywanie alkoholu, kofeiny i palenie papierosów.

Nudności. Pomocne może być przyjmowanie leku z jedzeniem.

Bezsenność. Leki NDRI mogą dodawać energii i utrudniać zasypianie. Jeśli jest to dla Ciebie problemem, unikaj przyjmowania ostatniej dawki w ciągu dnia tuż przed snem.

Ból głowy. Zazwyczaj ustępują one po kilku dniach od rozpoczęcia przyjmowania NDRI.

Utrata wagi. Niektóre leki przeciwdepresyjne mogą powodować przybieranie na wadze. Jednak NDRI mogą spowodować utratę kilku kilogramów.

Niektóre działania niepożądane są mniej powszechne w przypadku stosowania leków z grupy NDRI:

Lęk. Regularne ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w uspokojeniu się. Podobnie jak praktyki relaksacyjne, takie jak głębokie oddychanie, joga i medytacja.

Zawroty głowy. Mogą wystąpić, jeśli pacjent stanie zbyt szybko. Należy wstawać powoli i pić dużo wody.

Zaparcia. Dieta wysokobłonnikowa, regularne ćwiczenia fizyczne i duża ilość płynów mogą pomóc w zrobieniu kupy.

NDRI mogą również powodować:

• Szybkie bicie serca

• Ból gardła

• Niekontrolowane drżenie

• Wysypka na skórze

• Pocenie się

• Dzwonienie w uszach

• Ból brzucha

• Ból mięśni

• Senność

• Wymioty

• Potrzeba częstego siusiania

• Zmiany w odczuwaniu smaku

Poważne działania niepożądane

Napady drgawkowe. W przypadku większości osób ryzyko jest niewielkie. Prawdopodobieństwo wystąpienia napadu jest większe, jeśli u pacjenta występują:

• Anoreksja lub bulimia

• Napady drgawkowe w wywiadzie

• Uraz głowy w przeszłości

• Choroba wątroby

• Problemy z alkoholem lub narkotykami

Wysokie ciśnienie krwi. Lekarz może regularnie sprawdzać jego poziom, zwłaszcza jeśli pacjent stosuje plastry nikotynowe, aby pomóc w rzuceniu palenia.

Jaskra z zamknięciem kąta przesączania. To nagłe schorzenie oczu może spowodować utratę wzroku. Należy natychmiast poinformować lekarza o bólu oczu, zmianach w widzeniu, obrzęku lub zaczerwienieniu oczu lub ich okolic.

Myśli samobójcze. NDRI i inne leki przeciwdepresyjne mogą powodować u niektórych osób większą depresję lub myśli o samobójstwie. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli czujesz się bardzo zły, zdezorientowany, smutny, bojaźliwy lub odczuwasz inne silne negatywne emocje.

Interakcje

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych witaminach, suplementach oraz lekach wydawanych na receptę i bez recepty. Niektóre z nich mogą zwiększać ryzyko wystąpienia napadów drgawkowych. Inne mogą pogorszyć działanie NDRI.

Należy zapytać lekarza, czy można bezpiecznie przyjmować lub stosować również

• Leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (MAOI) przyjmowane w ciągu 2 tygodni od przyjęcia NDRI

• Inne leki przeciwdepresyjne

• Alkohol i inne narkotyki

• Leki przeciwpsychotyczne

• Leki stosowane w celu zapobiegania napadom drgawek

• Środki pobudzające

• Sterydy

• Insulina i inne leki przeciwcukrzycowe

• Niektóre antybiotyki

• Beta-blokery

• Leki na nieregularne bicie serca

• Kodeina

• Środki uspokajające

• Leki nasenne

• Plastry nikotynowe

Nigdy nie należy przyjmować więcej niż jeden lek z grupy bupropionu jednocześnie. Zażycie zbyt dużej dawki leku może spowodować nasilenie działań niepożądanych, zwiększyć ryzyko wystąpienia napadu drgawek lub spowodować przedawkowanie.

Kiedy należy porozmawiać z lekarzem

Należy poinformować lekarza o wystąpieniu jakichkolwiek działań niepożądanych, nawet jeśli są one łagodne. Lekarz może dostosować dawkę leku lub przepisać inne leki w celu złagodzenia skutków ubocznych.

Należy poinformować lekarza, jeśli pacjentka jest w ciąży, planuje zajść w ciążę lub karmi piersią.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z wymienionych objawów przedawkowania NDRI należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub wezwać pogotowie ratunkowe:

• Napady drgawek

• Widzenie lub słyszenie rzeczy, których nie ma

• Omdlenie lub utrata przytomności

• Gwałtowne, uderzające, wolne lub nieregularne bicie serca

Dowiedz się, jak dobry sen może pomóc w radzeniu sobie z depresją.

Dzieje się tak dlatego, że sen to o wiele więcej niż tylko odpoczynek. W najgłębszej fazie sen ładuje system, który zwalcza zarazki i utrzymuje organizm w zdrowiu. Etap, w którym śnisz, zwiększa Twoją zdolność uczenia się i zapamiętywania. Odgrywa też dużą rolę w dobrym samopoczuciu emocjonalnym.

Brak odpowiedniej ilości snu powoduje rozregulowanie chemii w mózgu. Trudniej jest Ci myśleć jasno i panować nad uczuciami. Może to osłabiać Twoją chęć do robienia rzeczy i powodować wahania nastroju.

Ponieważ zarówno sen, jak i depresja wpływają na mózg, mogą mieć również duży wpływ na siebie nawzajem.

Związek między snem a depresją

Problemy ze snem są często pierwszym objawem depresji. Są one ze sobą tak ściśle powiązane, że trudno je rozdzielić. Możesz być bardziej podatny na depresję z powodu zbyt wielu źle przespanych nocy. Albo możesz źle sypiać, bo masz depresję.

Lekarze nie są pewni, jak dokładnie wpływają one na siebie nawzajem, ale nawet niewielkie problemy ze snem mogą obniżać nastrój. Z czasem może to następować tak powoli, że nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy. A im poważniejszy jest taki problem jak bezsenność, tym bardziej prawdopodobne jest, że popadniesz w depresję. ?

Z drugiej strony, depresja może oznaczać, że masz trudności z zasypianiem. Albo częste budzenie się w nocy. Może nawet zmieniać czas, jaki spędzasz w różnych fazach snu.

Wszystkie te czynniki razem mogą tworzyć cykl, który trudno przerwać.

Słaby sen utrudnia leczenie depresji

Powszechnie stosowane metody leczenia depresji, takie jak leki i terapia poznawczo-behawioralna (CBT), mogą okazać się nieskuteczne, jeśli masz problemy ze snem. ?

Nawet jeśli się sprawdzą, jest bardziej prawdopodobne, że depresja powróci, jeśli nie zajmiesz się także problemami ze snem. Lekarz może Ci pomóc w obu tych kwestiach. Możesz też samodzielnie podjąć wiele kroków, aby poprawić jakość snu.

Wskazówki dotyczące lepszego snu

Wszystko polega na stworzeniu – i trzymaniu się – dobrych nawyków związanych ze snem. A te są takie same niezależnie od tego, czy masz depresję, czy nie.

Wcześnie rozpocznij przygotowania. Sen to nie tylko to, co robisz w nocy. Postaraj się:

• Wychodzić na zewnątrz w ciągu dnia. Światło słoneczne utrzymuje Twój naturalny rytm snu i czuwania na właściwym poziomie.

• Ćwicz codziennie. Pomoże Ci to lepiej zasnąć i obudzić się odświeżonym. Należy jednak ograniczyć się do poranków i popołudni. Aktywność fizyczna w ciągu kilku godzin po położeniu się do łóżka może sprawić, że nie będziesz mógł zasnąć. ?

• Posiłki należy spożywać mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Unikaj ciężkich lub pikantnych potraw w porze przed snem.

• Drzemki nie powinny trwać dłużej niż 20-30 minut. Należy je robić tylko wczesnym lub środkowym popołudniem.

• Ogranicz spożycie alkoholu, kofeiny i palenie papierosów.

Pomyśl o przytulności. Zacznij od wygodnego łóżka i chłodnego pokoju. Następnie upewnij się, że:

• Używaj sypialni tylko do spania i uprawiania seksu.

• Zabierz z pokoju telewizor i inne urządzenia elektroniczne. Ich światło zaburza poziom melatoniny, ważnego hormonu snu.

• Zachowaj ciszę tak bardzo, jak to tylko możliwe. Oznacza to brak radia, telefonu, laptopa i innych urządzeń, które brzęczą, piszczą lub dzwonią.

• Zaciemnij pomieszczenie za pomocą ciężkich zasłon lub dobrych żaluzji.

Ustal rutynę nocną. Nuda jest najlepsza, jeśli chodzi o przygotowanie się do snu:

• Kładź się spać i budź się o tej samej porze każdego dnia, nawet w weekendy. Staraj się, aby nie przekraczała ona pół godziny z obu stron.

• Daj sobie solidną godzinę na wyciszenie przed snem. Weź kąpiel, posłuchaj spokojnej muzyki lub poczytaj książkę. I przygaś światło.

• Nie rozmawiaj o stresujących sprawach tuż przed snem. ?

• Wypróbuj kilka technik relaksacyjnych. Medytacja i głębokie oddychanie mogą pomóc w uspokojeniu rozgorączkowanego umysłu.

?

Depresja i stany lękowe mogą występować w twojej rodzinie. Dowiedz się, dlaczego te choroby są dziedziczne, jak rozpoznać, czy jesteś w grupie ryzyka, oraz jak uniknąć depresji i lęku.

Jeśli ktoś w Twojej rodzinie cierpi na jedno lub oba te schorzenia, Ty również jesteś bardziej narażony na ich wystąpienie. Nie oznacza to jednak, że na pewno tak będzie. Depresję lub zaburzenia lękowe można mieć nawet wtedy, gdy nikt inny w rodzinie na nie nie choruje.

Najważniejsze jest, aby leczyć się z każdego zaburzenia psychicznego, niezależnie od tego, czy występuje ono w rodzinie, czy nie. Jeśli masz krewnych z zaburzeniami lękowymi, depresją lub obiema tymi chorobami, powinieneś wiedzieć, na jakie objawy należy zwracać uwagę, co robić, jeśli pojawią się u ciebie i co możesz zrobić, aby zmniejszyć swoje ryzyko.

Co wykazały badania

Lekarze dostrzegają oznaki, że lęk i depresja są częściowo dziedziczne, na podstawie badań bliźniąt. Bliźnięta jednojajowe mają taki sam zestaw genów, natomiast bliźnięta dwujajowe dzielą tylko połowę genów. W porównaniu z bliźniętami braterskimi prawdopodobieństwo wystąpienia u nich lęku lub depresji jest większe. Sugeruje to, że zaburzenia te mogą być powiązane z określonymi genami, co sprawia, że są dziedziczne.

Nie znaleziono jednak jednego genu, który powodowałby depresję lub lęk. Trudno jest więc wyjaśnić, w jaki sposób oba te stany są przekazywane za pośrednictwem genów. Kombinacja różnych genów pochodzących od rodziców może mieć wpływ na to, czy u danej osoby wystąpi lęk lub depresja. Lekarze nie wiedzą jednak, które dokładnie grupy genów wywołują te stany.

Należy pamiętać, że większość schorzeń nie jest uwarunkowana wyłącznie genetycznie. Ważne jest także środowisko, styl życia i osobiste doświadczenia. Rodziny często dzielą się tymi cechami, co może utrudniać określenie roli genetyki. W codziennym życiu danej osoby może występować pewna mieszanka ryzyka genetycznego i innych czynników.

Jeśli lęk lub depresja występują w twojej rodzinie

Wiek może być wskazówką, czy w Twojej rodzinie istnieje genetyczne powiązanie z lękiem lub depresją. Jeśli jedno z tych schorzeń pojawi się u kogoś przed 20 rokiem życia, prawdopodobieństwo, że wystąpi także u członków jego rodziny jest większe. W większości przypadków, im młodsza jest osoba, u której wystąpił lęk lub depresja, tym bardziej prawdopodobne jest, że są one dziedziczne.

Lęk i depresja nadal mogą mieć podłoże genetyczne, jeśli pojawiają się u starszych członków rodziny. Jednak często nowe stany chorobowe u osób powyżej 20 roku życia są związane z bolesnymi lub stresującymi wydarzeniami życiowymi.

Prawdopodobieństwo odziedziczenia skłonności do lęku lub depresji jest większe, jeśli cierpi na nie członek bliskiej rodziny, a nie bardziej odległy krewny. Jeśli masz bliźniaka, rodzica lub rodzeństwo, które cierpi na lęk lub depresję, prawdopodobieństwo zachorowania jest większe, ponieważ jesteś z nimi blisko spokrewniony.

Sygnały ostrzegawcze

Każdy powinien znać objawy lęku i depresji, zwłaszcza jeśli te choroby występują w jego rodzinie. Jeśli wiesz, na co zwracać uwagę, będziesz w stanie wcześnie rozpoznać te zaburzenia i szybciej uzyskać pomoc.

Każdy od czasu do czasu czuje się przygnębiony lub zmartwiony. To normalne. Kiedy jednak staje się to stanem chorobowym, jest to coś więcej.

Osoby cierpiące na depresję zwykle czują się beznadziejnie. Inne objawy to brak energii, nerwowość lub gniew, nagła zmiana wagi, utrata zainteresowania hobby, silne poczucie winy, niedbałe zachowanie i problemy z koncentracją. Aby można było postawić diagnozę depresji, objawy te muszą utrzymywać się przez co najmniej 2 tygodnie.

Zaburzenia lękowe mają wiele objawów podobnych do depresji. W obu tych stanach może występować utrata energii i brak koncentracji. Osoby cierpiące na zaburzenia lękowe często bardzo się denerwują, wpadają w panikę, mają przyspieszone tętno, szybko oddychają, trudno im spać w nocy, mają problemy żołądkowe lub zauważają, że unikają rzeczy, które wywołują u nich niepokój.

Poinformuj lekarza

Jeśli lęk lub depresja występują w twojej rodzinie, ważne jest, abyś poinformował o tym lekarza – tak jak o każdym innym schorzeniu fizycznym.

Nie ma sposobu, aby całkowicie zapobiec depresji i lękom, ale są sposoby na obniżenie poziomu stresu i zadbanie o siebie. Te nawyki są dobre dla każdego, a jeśli wiesz, że w twojej rodzinie lęk i depresja występują, możesz zrobić wszystko, aby zapobiec ich pogłębianiu się.

Wskazówki, jak uniknąć depresji i lęku

Osoby zagrożone wystąpieniem depresji lub stanów lękowych powinny zrobić wszystko, co w ich mocy, aby im zapobiec, podobnie jak w przypadku innych poważnych schorzeń:

Rozważ proaktywne rozpoczęcie leczenia. Znalezienie terapeuty, zanim pojawi się problem, może pomóc w nauczeniu się umiejętności radzenia sobie z sytuacjami, które mogą wywołać lęk lub depresję. Należy poinformować terapeutę o występowaniu tych lub innych zaburzeń w rodzinie. Jeśli chcesz uzyskać skierowanie, zapytaj swojego lekarza.

Uzupełnij zapasy kluczowych składników odżywczych. Zdrowa dieta może wspomóc Twoje ciało i mózg. Upewnij się, że otrzymujesz wystarczającą ilość poniższych składników odżywczych:

• Kwasy tłuszczowe omega-3. Znajdują się one w niektórych rybach (takich jak łosoś, tuńczyk i sardynki), siemieniu lnianym i pestkach dyni. Tłuszcze te są potrzebne dla zdrowia mózgu.

• Witaminy z grupy B. Osoby z niskim poziomem witamin z grupy B są bardziej narażone na wystąpienie depresji. Do pokarmów zawierających witaminy z grupy B należą zielone warzywa, fasola, soczewica, pełne ziarna, nasiona, orzechy, owoce, mięso, jaja i inne produkty pochodzenia zwierzęcego.

• Witamina D. Niski poziom witaminy D jest powiązany z depresją, ale nie jest jasne, czy rzeczywiście ją wywołuje. Twój organizm wytwarza witaminę D, jeśli spędzasz trochę czasu na słońcu, możesz ją też pozyskać z wzbogaconej żywności lub suplementów.

Ograniczaj cukry dodane. Pokarmy, które naturalnie zawierają cukier, takie jak owoce, utrzymują energię organizmu na bardziej stałym poziomie.

Prostym sposobem na dobre odżywianie jest włączenie do diety dużej ilości warzyw, owoców, produktów pełnoziarnistych oraz wystarczającej ilości chudego białka i zdrowych tłuszczów, przy jednoczesnym ograniczeniu żywności wysoko przetworzonej lub zawierającej tłuszcze nasycone. Za przykład niech posłuży tradycyjna dieta śródziemnomorska. Jeśli nie jesteś pewien, czy Twoje nawyki żywieniowe są prawidłowe, skonsultuj się z lekarzem lub zarejestrowanym dietetykiem.

Niech ćwiczenia staną się nawykiem. Badania wykazują, że mogą one pomóc w łagodnej lub umiarkowanej depresji. To także świetny sposób na uwolnienie się od stresu, poprawienie nastroju i poziomu energii oraz zadbanie o zdrowie fizyczne.

Dbaj o odpowiednią ilość snu. Lęk i depresja mogą utrudniać uzyskanie odpowiedniej ilości snu dobrej jakości. Większość ludzi potrzebuje 7-8 godzin snu na dobę.

Jeśli zauważysz, że podczas wykonywania jakiejś czynności zaczynasz się niepokoić, cofnij się i głęboko oddychaj. Możesz także rozpocząć medytację lub inne praktyki rozwijające uważność (mindfulness), która pomaga zachować spokój tu i teraz, zamiast pogrążać się w myślach o depresji lub lęku.

Rób przerwy od codziennych zadań. Może to pomóc w utrzymaniu pozytywnego nastawienia.

Unikać lub ograniczyć spożycie alkoholu i kofeiny. Może to pomóc w zapobieganiu atakom paniki.

Nadawanie priorytetu zdrowym relacjom. Ludzie w Twoim życiu mogą mieć duży wpływ na Twoje samopoczucie, mogą Cię wspierać i dodawać Ci otuchy.