Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, czym różni się depresja agitacyjna od depresji klinicznej, jakie są jej objawy, leczenie i związek z chorobą dwubiegunową.

Nie wszyscy eksperci są zgodni co do tego, jak definiować i klasyfikować depresję agitacyjną.

Niektórzy uważają, że jest ona objawem lub cechą innego schorzenia lub zaburzenia nastroju, takiego jak depresja lub choroba dwubiegunowa. Inni uważają, że może to być stan mieszany lub element silnego lęku. Niektórzy klasyfikują AD jako epizod dużej depresji z pobudzeniem psychoruchowym.

Potrzeba więcej badań, aby lepiej zdefiniować i zrozumieć tę chorobę.

Jak wygląda pobudzenie

Pobudzenie to uczucie niepokoju lub lęku, które może obejmować dużo mówienia lub ruchy ciała, takie jak chodzenie lub machanie rękami.

Do wczesnych objawów pobudzenia należą:

• Zaciskanie pięści

• Wybuchy

• Wyrywanie lub ciągnięcie za włosy, skórę lub ubranie

• Tasowanie stopami

• Nieświadomy ruch

• Niepokój

Oznaki świadczące o nasilającym się pobudzeniu to m.in:

• Zachowania destrukcyjne lub agresywne

• Nadmierne pobudzenie

• Wrogość

• Słaba kontrola impulsów

• Napięcie

• Niepomocność

Jeśli pacjent ma zaburzenia nastroju i nie jest skutecznie leczony, może być bardziej zagrożony wystąpieniem pobudzenia. Częstym czynnikiem wyzwalającym pobudzenie jest stres i traumatyczne wydarzenia.

Depresja pobudzona a depresja

Specjaliści wciąż dowiadują się, czym różni się depresja agitacyjna od depresji.

W niedawno przeprowadzonym badaniu jedna czwarta osób z AD miała gonitwę myśli, natarczywą mowę i wzmożoną aktywność ruchową. U jednej czwartej występowały paranoja, agresja i nerwowość. O ile objawy takie jak zmiany w sposobie poruszania się i nerwowość mogą być powiązane z depresją, o tyle objawy takie jak natarczywa mowa i paranoja nie są typowymi objawami depresji.

U osób z AD czas powrotu do zdrowia był dłuższy niż u osób z depresją nieagresywną. Ich epizody trwały również dłużej.

Nie jest jasne, dlaczego, ale osoby z AD są częściej hospitalizowane na oddziale psychiatrycznym niż osoby z depresją nieagitowaną. Jest również bardziej prawdopodobne, że po raz pierwszy skorzystają z pomocy psychiatrycznej w późniejszym wieku.

Kto jest w grupie ryzyka

Najnowsze badania sugerują, że choroba Alzheimera występuje często u osób cierpiących na chorobę dwubiegunową. W jednym z badań jedna piąta osób z zaburzeniem dwubiegunowym cierpiała również na pobudzenie. W innym badaniu odsetek ten wynosił około jednej czwartej. W trzecim badaniu pobudzenie występowało u jednej trzeciej osób z depresją dwubiegunową.

W przypadku choroby dwubiegunowej występują wahania nastroju, które zmieniają się między epizodami depresyjnymi a maniakalnymi. W okresach maniakalnych może występować pobudzenie.

Na AD mogą również cierpieć osoby z depresją kliniczną lub zaburzeniami panicznymi. W tym samym badaniu stwierdzono, że depresja pobudzona jest powiązana z objawami depresji, zaburzeniami panicznymi i zachowaniami samobójczymi.

W jednym z badań stwierdzono, że AD częściej występowała u kobiet, pojawiała się w młodszym wieku, charakteryzowała się większą liczbą nawracających epizodów depresji, miała więcej cech atypowych, więcej objawów depresji i więcej przypadków choroby dwubiegunowej w rodzinie.

Leczenie depresji pobudzonej

Jeśli pacjent cierpi na AD, lekarz może leczyć go z powodu depresji, zaburzeń dwubiegunowych lub innych chorób, które mogą być przyczyną pobudzenia.

Lekarz opracuje dla pacjenta indywidualny plan leczenia.

Plan leczenia może obejmować:

• Leki

• Poradnictwo lub terapia rozmowna

• Wsparcie rówieśników

• Strategie wellness

Lekarze starają się zrozumieć, jakie metody leczenia są najlepsze w przypadku choroby Alzheimera. Leki przeciwdepresyjne, które lekarze często przepisują w przypadku depresji, mogą powodować większe pobudzenie. Mogą one także wywoływać stany pobudzenia, które prowadzą do samobójstwa.

Możliwe, że pomocne mogą być leki przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe, lit i benzodiazepiny. W przypadku silnego pobudzenia lekarz może podać szybko działający lek, który należy stosować tymczasowo. Po ustąpieniu pobudzenia lekarz może zalecić stosowanie leków przeciwdepresyjnych, ale należy ściśle monitorować pacjenta.

Skuteczną metodą leczenia choroby Alzheimera może być również terapia elektrokonwulsyjna.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Osoby cierpiące na chorobę Alzheimera powinny zgłosić się do lekarza niezwłocznie po wystąpieniu objawów pobudzenia.

Najskuteczniejsza jest wczesna interwencja w przypadku pobudzenia. Lekarz może zalecić poszukiwanie wczesnych objawów epizodu pobudzenia, aby można było je leczyć, zanim się nasilą.

Szczególnie ważne jest jak najszybsze leczenie depresji z pobudzeniem, ponieważ jest ona powiązana z zachowaniami samobójczymi.

Dowiedz się, czym różni się depresja sytuacyjna od depresji klinicznej, jakie są jej objawy, czynniki wywołujące i leczenie.

Depresja sytuacyjna różni się od depresji klinicznej. Oto różnice i co powinieneś wiedzieć o każdym z tych typów depresji.

Czym różni się od depresji klinicznej

Depresja sytuacyjna może wydawać się podobna do depresji klinicznej lub dużej, ale jest inna.

Depresja sytuacyjna jest spowodowana stresującym lub traumatycznym wydarzeniem. Objawy, które mogą być podobne do objawów depresji klinicznej, są reakcją na to wydarzenie. Mogą się one ujawnić w ciągu kilku miesięcy, kiedy pacjent próbuje poradzić sobie z zachodzącymi zmianami.

Depresja kliniczna jest zaburzeniem nastroju, które może wystąpić po wystąpieniu określonego stresora lub bez niego. Najczęstszym objawem jest obniżony nastrój, który utrzymuje się przez większość dni i przez długi czas. Zazwyczaj jest ona bardziej nasilona niż depresja sytuacyjna i trwa dłużej.

Objawy depresji sytuacyjnej mogą obejmować:

• Złość

• Zmiany apetytu

• Ciągły strach lub zmartwienie

• Trudności w wykonywaniu zadań

• Trudności z koncentracją uwagi

• Trudności z zasypianiem

• Częsty płacz

• Żal

• Beznadzieja

• Utrata zainteresowania zwykłymi czynnościami

• Przytłaczające uczucia spowodowane stresem lub niepokojem

• Smutek

Depresja sytuacyjna często ustępuje po upływie pewnego czasu od stresującego wydarzenia. Można zauważyć poprawę nastroju i wszystko zaczyna się układać.

Z drugiej strony, depresja kliniczna może na długo utrudniać życie. Może zaburzać sen, nawyki żywieniowe, styl życia i pracę. W przypadku depresji klinicznej istnieje większe ryzyko popełnienia samobójstwa.

Jeśli depresja sytuacyjna trwa długo i nie jest leczona, może przekształcić się w depresję kliniczną.

Co wywołuje depresję sytuacyjną?

Wiele wydarzeń życiowych może wywołać depresję sytuacyjną. Niektóre z nich są traumatyczne. Inne mogą być szczęśliwymi wydarzeniami, które stanowią duże zmiany w życiu.

Do typowych czynników wyzwalających należą:

• Wypadek samochodowy

• Rozwód

• Doświadczenie przestępstwa

• Problemy rodzinne

• Globalna pandemia jak COVID-19

• Urodzenie dziecka

• Choroba lub trudna diagnoza

• Utrata członka rodziny, przyjaciela lub zwierzęcia domowego

• Utrata pracy

• Przeprowadzka

• Klęska żywiołowa

• Problemy w związkach

• Emerytura

• Kwestie związane ze szkołą

• Rozpoczęcie nowej pracy

• Problemy związane z pracą

Co zrobić z depresją sytuacyjną

Depresja sytuacyjna może ustąpić samoistnie po upływie czasu i przyzwyczajeniu się do nowej sytuacji. Są jednak rzeczy, które można zrobić, aby poprawić swoje samopoczucie i radzić sobie ze stresem.

Do strategii tych należą:

• Dobre odżywianie się

• Ćwiczenia fizyczne

• Wyrażanie swoich uczuć

• Uważna medytacja

• Progresywna relaksacja mięśni

• Powolne, głębokie oddychanie

• Spędzanie czasu na łonie natury

• Pisanie w dzienniku

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Jeśli depresja sytuacyjna trwa dłużej niż kilka tygodni i nie wydaje się ustępować, należy porozmawiać z lekarzem lub profesjonalnym terapeutą.

Pomogą Ci oni ustalić, czy przechodzisz przez trudny okres smutku, czy jest to depresja sytuacyjna czy kliniczna.

Terapeuta może dać Ci przestrzeń do rozmowy o tym, co przeżywasz i opracować plan leczenia, który będzie zawierał połączenie wsparcia, edukacji i narzędzi radzenia sobie z problemami. Może on zalecić połączenie psychoterapii i leków.

Aby znaleźć terapeutę, porozmawiaj ze swoim lekarzem pierwszego kontaktu lub odwiedź stronę Narodowego Stowarzyszenia Chorób Psychicznych (National Association of Mental Illness) pod adresem nami.org.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o depresji wśród studentów, jakie są jej oznaki i objawy oraz jak możesz uzyskać pomoc.

Próba poradzenia sobie z tak wieloma nowymi zmianami może u niektórych studentów wywołać depresję. Badania pokazują, że z depresją boryka się więcej studentów niż w poprzednich pokoleniach. Dowiedz się, jakie są objawy depresji i co możesz zrobić, by zadbać o swoje zdrowie psychiczne.

Częste przyczyny depresji

Badania wykazują, że wiele zaburzeń psychicznych zaczyna ujawniać się u osób w wieku od 18 do 24 lat. Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego podaje, że u 75% osób z zaburzeniami lękowymi objawy zaczynają się pojawiać przed 22 rokiem życia.

Studia to dla wielu osób czas, w którym pojawiają się pierwsze objawy depresji. Depresji zwykle towarzyszy uczucie smutku lub niepokoju. Należy pamiętać, że nie ma jednej przyczyny depresji, ale istnieje kilka czynników, które są powszechnie zauważane wśród studentów.

Nowe środowisko. Dla wielu studentów college’u jest to pierwsze dłuższe życie poza domem. Choć może to być ekscytujący okres, w którym można odkrywać swoją tożsamość i rozwijać się jako osoba, często pojawia się też uczucie tęsknoty za domem lub przytłoczenia.

Przyzwyczajenie się do zmian, takich jak mieszkanie ze współlokatorem czy poznanie nowych przyjaciół, może zająć trochę czasu. Mieszkając po raz pierwszy samodzielnie, możesz nie mieć tych samych nawyków dotyczących zdrowego odżywiania i snu, które miałeś w domu. Te czynniki, wraz z bardziej nieprzewidywalnym harmonogramem, mogą powodować uczucie stresu.

Genetyka i osobowość. Historia twojej rodziny może mieć wpływ na depresję, ponieważ depresja może być dziedziczona. Genetyka może mieć związek z depresją, choć nie u każdego, kto ma takie geny, występują objawy depresji.

Również osobowość może odgrywać pewną rolę. Osoby z niską samooceną i niskim progiem odporności na stres są bardziej narażone na depresję. Prawdą jest również, że osoby o pesymistycznym nastawieniu do życia są bardziej narażone na depresję.

Przebywanie w otoczeniu innych osób cierpiących na depresję. Depresja wśród studentów jest obecnie bardziej powszechna. Jest bardziej prawdopodobne, że popadniesz w depresję, jeśli przebywasz w środowisku, w którym otaczają cię inni ludzie, którzy również cierpią na depresję.

W jednym z ostatnich badań stwierdzono, że połowa badanych studentów wykazuje objawy depresji i/lub lęku. Uczucia depresji i niepokoju mogą prowadzić do poczucia osamotnienia, izolacji i stresu.

Objawy depresji

Nie wszyscy doświadczają tych samych objawów depresji. Istnieją jednak pewne oznaki, na które można zwrócić uwagę:

• Brak energii

• Trudności z koncentracją lub zapamiętywaniem

• Drażliwość?

• Bezsenność

• Za dużo spania

• Utrata apetytu lub przejadanie się?

• Utrata zainteresowania czynnościami, które sprawiają Ci przyjemność

• Poczucie winy, beznadziejności, bezwartościowości, pustki, smutku, niepokoju, bezradności lub niepokoju

• Bóle i skurcze, które nie ustępują

• Myśli samobójcze

Jak depresja wpływa na studentów szkół wyższych

Depresja może mieć negatywny wpływ na samopoczucie. W rezultacie mogą ucierpieć także wyniki w nauce. Niektórzy studenci zgłaszają nawet, że czują się tak przygnębieni, że trudno im funkcjonować i wykonywać codzienne obowiązki.

Depresja u studentów może prowadzić do niezdrowych nawyków. Niektórzy sięgają po alkohol lub inne używki, aby poradzić sobie ze stresem i innymi negatywnymi uczuciami. Może się to nasilać pod koniec semestru, kiedy terminy i ilość zajęć stają się bardziej wymagające.

Chociaż uczniowie z depresją niekoniecznie piją więcej niż ich rówieśnicy, częściej podejmują ryzykowne zachowania, takie jak niebezpieczny seks. Mogą też sięgać po narkotyki, aby poradzić sobie z uczuciami.

Co najbardziej niepokojące, depresja jest czynnikiem ryzyka w przypadku samobójstwa. Samobójstwo jest trzecią główną przyczyną śmierci wśród osób w wieku od 15 do 24 lat. Jeśli zauważysz, że masz uczucia lub objawy depresji, istnieją sposoby, aby uzyskać pomoc i leczenie.

Jak leczyć depresję w szkole wyższej

Istnieją sposoby uzyskania pomocy w przypadku depresji studenckiej. Uczelnie i uniwersytety mają na terenie kampusu ośrodki zdrowia, w których można porozmawiać ze specjalistą od zdrowia psychicznego. Jest to najlepsze miejsce, aby zacząć. Ośrodki te mogą mieć ograniczoną liczbę dostępnych sesji, ale mogą też skierować Cię do innych specjalistów od zdrowia psychicznego w Twojej społeczności.

Najczęstszym sposobem leczenia depresji jest psychoterapia, zwana również terapią rozmowną. W zależności od objawów lekarz może również podać pacjentowi leki przeciwdepresyjne w połączeniu z terapią.

Oprócz uzyskania pomocy od specjalisty, ważne jest, aby dbać o siebie w domu. Upewnij się, że śpisz wystarczająco dużo, od siedmiu do dziewięciu godzin na dobę. Staraj się jeść zdrową, pożywną żywność, aby dostarczać organizmowi energii, i poświęć trochę czasu na ćwiczenia fizyczne każdego dnia.

Alkohol i narkotyki mogą pogłębić depresję. Spróbuj znaleźć inne sposoby radzenia sobie ze stresem, na przykład spędzając czas z przyjaciółmi lub biorąc udział w zajęciach, które sprawiają Ci przyjemność. Co najważniejsze, nie próbuj ukrywać swoich uczuć. Rozmawianie z przyjaciółmi i rodziną o tym, jak się czujesz i jak oni mogą pomóc Ci poczuć się lepiej.

Depresja uśmiechnięta to sytuacja, w której jesteś przygnębiony lub niespokojny, ale udajesz to na zewnątrz z radosną miną. Dowiedz się, dlaczego może być ona bardziej niebezpieczna niż klasyczna forma depresji.

Jeśli cierpisz na depresję uśmiechniętą, możesz mówić innym, że czujesz się dobrze i jak zwykle wykonujesz codzienne czynności. W ten sposób rodzina i inne osoby mogą nie zdawać sobie sprawy, że pacjent potrzebuje pomocy.

Kto jest najbardziej zagrożony?

Depresja uśmiechnięta jest jakby wysokofunkcjonującą formą tego zaburzenia nastroju. Możesz być bardziej narażony na depresję uśmiechniętą, jeśli masz skłonności do perfekcjonizmu lub jesteś ambitny. Utrzymywanie pozorów jest dla Ciebie ważne. Możesz być bardzo dobry w udawaniu. Depresja uśmiechnięta może naśladować fazę maniakalną depresji maniakalnej. Możesz przesadzać ze śmiechem i utrzymywać wysoką produktywność w pracy.

Jednak w głębi duszy możesz czuć się jak oszust. Równocześnie może pojawić się poczucie wstydu z powodu obniżonego nastroju. Stygmat może z kolei powstrzymywać przed zwierzaniem się innym lub uzyskaniem pomocy medycznej.

Objawy i konsekwencje

Jednym ze sposobów odróżniania depresji uśmiechniętej od innych rodzajów depresji jest to, że często jest ona niewidoczna. Inni mogą nie być świadomi, że masz depresję, a Ty sam możesz nie zdawać sobie z tego sprawy.

Jest to jeden z powodów, dla których depresja uśmiechnięta może być czasem bardziej niebezpieczna niż klasyczna postać depresji. Dużym ryzykiem jest samobójstwo. Ludzie mogą nie wiedzieć, że potrzebujesz pomocy, jeśli nie występują u Ciebie typowe objawy depresji, takie jak wycofanie, niski poziom energii czy brak przyjemności. Osoby z depresją uśmiechniętą dobrze maskują wszystkie te uczucia.

Masz też wystarczająco dużo energii, aby zaplanować i zrealizować plan samobójczej śmierci. Co więcej, ten typ depresji może sprawić, że szczególnie trudno będzie Ci poradzić sobie z poważnym niepowodzeniem, takim jak rozwód czy utrata pracy.

Depresja uśmiechnięta ma te same charakterystyczne objawy, co depresja. Obejmują one uczucie smutku lub przygnębienia, utratę radości z życia i trudności z koncentracją. Osoby cierpiące na depresję uśmiechniętą mogą również:

• mieć bóle pleców lub głowy

• Brak wielu przyjaciół lub powierników

• Sięgają po alkohol lub inne narkotyki

Leczenie

Dobra wiadomość jest taka, że depresja uśmiechnięta jest bardzo uleczalna. Jeśli uważasz, że możesz ją mieć, najpierw udaj się do psychiatry lub innego specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego. Wiele osób cierpiących na depresję z uśmiechem utrzymuje fałszywy wizerunek nawet w rozmowach z terapeutami. Utrudnia to uzyskanie potrzebnej pomocy. Ważne jest, aby otworzyć się i szczerze opowiedzieć o swoich odczuciach. Lekarz lub terapeuta pomoże Ci zdecydować, czy leki przeciwdepresyjne mogą być dla Ciebie korzystne.

Inne rzeczy, które mogą pomóc, to jeśli:

• Podzielenie się swoimi uczuciami z zaufanym przyjacielem lub bliską osobą. Może to zniwelować ciężar ukrywania swoich prawdziwych uczuć.

• Spędzaj czas na świeżym powietrzu, obcując z naturą.

• Ćwicz – nawet 10-15 minut dziennie wystarczy, aby poprawić sobie nastrój.

• Słuchaj muzyki, twórz prace plastyczne lub wykonuj inne czynności, które sprawiają Ci przyjemność.

• Medytuj.

Bycie autentycznym sobą może być ważnym pierwszym krokiem w kierunku wyjścia z depresji uśmiechniętej.

Bolesne emocje są normalne po rozstaniu. Czasami jednak koniec związku wywołuje depresję. Dowiedz się, co robić, jeśli przydarzy ci się taka sytuacja.

Nie musisz przechodzić przez rozstanie samotnie. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli twój obniżony nastrój nigdy nie ustępuje lub przeszkadza ci w codziennym życiu. Wspólnie możecie znaleźć odpowiednią terapię, która pomoże wam ruszyć dalej.

Dlaczego rozstania są trudne

Romantyczna miłość może być jak narkotyk. Wywołuje w mózgu uwalnianie substancji chemicznych poprawiających samopoczucie. Utrata ich w wyniku rozstania może powodować problemy emocjonalne i fizyczne, takie jak niepokój i zmęczenie.

Stres emocjonalny może również powodować wydzielanie hormonów stresu, które sprawiają, że czujesz się, jakbyś miał atak serca. Jest to tak zwany zespół złamanego serca.

Zdarza się też, że Twoja tożsamość zostaje zawinięta przez związek. Oznacza to, że rozstanie może zaburzyć sposób, w jaki myślisz o sobie. Możesz odczuwać niepokój, dostosowując się do nowej koncepcji siebie.

Do innych typowych objawów po rozstaniu należą:

• Samotność

• Smutek

• Drażliwość

• Zmiana apetytu

• Problemy z zasypianiem

W pewnych sytuacjach rozstanie powoduje większy niepokój. Należą do nich:

• Nie spodziewasz się tego.

• Jesteś bardzo zaangażowany.

• Mieszkacie razem.

• Czujesz się odrzucony lub zdradzony.

• Jesteś nastolatkiem lub młodym dorosłym.

• Jesteś kobietą.

Jak rozpoznać, że masz depresję

Często po rozstaniu czujemy się przez jakiś czas przygnębieni. Poważne zaburzenie depresyjne, czyli depresja kliniczna, różni się jednak od zwykłego smutku. Jest ona stała, trwa co najmniej 2 tygodnie i może wpływać na wszystkie aspekty życia. Stresujące wydarzenia życiowe, takie jak rozstanie, mogą wywołać depresję. Możliwe jest jednak występowanie objawów podobnych do depresji bez zaburzeń nastroju. Ważne jest, aby wiedzieć, jakich objawów należy szukać.

Aby mieć depresję kliniczną, musi wystąpić kilka z poniższych objawów:

• Ciągły smutek lub zamartwianie się

• Uczucie pustki

• Drażliwość

• Zmęczenie

• Ogólne poczucie winy lub bezwartościowości

• Brak nadziei na przyszłość

• Mniejsze zainteresowanie rzeczami, które kiedyś lubiłeś

• Zmiany apetytu

• Problemy z zasypianiem

• Problemy z jasnym myśleniem lub podejmowaniem decyzji

• Wolne poruszanie się lub mówienie

• Niepokój

• Ból głowy

• Ból ciała lub problemy żołądkowe

• Myśli o śmierci lub samobójstwie

Czynniki ryzyka

Większość ludzi nie zapada na depresję po rozstaniu. Jednak w niektórych przypadkach jest to bardziej prawdopodobne. Należą do nich:

• Depresja występowała u ciebie w przeszłości. Prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego epizodu depresyjnego jest większe, jeśli w przeszłości wystąpił u ciebie epizod depresyjny.

• Nadużywasz narkotyków i alkoholu. Zaburzenia związane z używaniem substancji mogą maskować ukryte zaburzenia nastroju lub pogłębiać depresję.

• Zaburzenia adaptacyjne. Jest to stan, w którym występuje bardzo silna reakcja na stres lub nieoczekiwaną zmianę. Ustąpienie objawów depresji może potrwać od 3 do 6 miesięcy. W niektórych przypadkach może to trwać dłużej.

• Brak wsparcia społecznego. Osoba w depresji może odsuwać się od przyjaciół i rodziny. Z drugiej strony, samotność może pogłębić smutek.

• Masz do czynienia z wieloma stresorami naraz. Zerwanie może być trudniejsze do zniesienia, jeśli w tym samym czasie musisz się przeprowadzić, znaleźć inną pracę lub doświadczyć innego rodzaju zmiany czy straty.

Jak uzdrawiać

Zajmie to trochę czasu, ale są pewne kroki, które możesz podjąć, aby poradzić sobie z rozstaniem. Każdy jest inny, więc to, co pomoże komuś innemu, może nie zadziałać w Twoim przypadku. Ważne jest, abyś po drodze zadbał o siebie.

Oto kilka zdrowych sposobów na to, by poczuć się lepiej:

• Unikaj mediów społecznościowych. Może Cię kusić, by sprawdzić, co słychać u Twojego byłego. Jednak takie przypomnienia mogą wywołać złe emocje i spowolnić proces zdrowienia.

• Unikaj swojego byłego. Nie zawsze jest to możliwe, zwłaszcza jeśli masz dzieci. Jednak zaraz po rozstaniu postaraj się jak najbardziej ograniczyć kontakt.

• Wyznacz granice myśli. Jeśli rozmyślasz, jesteś bardziej podatny na depresję. Jest to sytuacja, w której ciągle o czymś myślisz. Możesz uzyskać pewną kontrolę nad obsesyjnymi myślami, jeśli każdego dnia zarezerwujesz sobie określoną ilość czasu – np. 30 minut – na rozmyślanie o rozstaniu.

• Medytuj. Medytacja mindfulness uczy koncentrowania się na chwili obecnej. Badania wykazują, że praktyka ta może pomóc w mniejszym zamartwianiu się i rozmyślaniu.

• Ćwiczenie. Aktywność fizyczna kilka razy w tygodniu przez 3-6 miesięcy może u niektórych osób złagodzić objawy depresji.

• Bądź dla siebie wyrozumiały. Rozstanie może zaszkodzić poczuciu własnej wartości. Zamiast rozwodzić się nad tym, co zrobiłeś źle, postaraj się wyciągnąć wnioski z popełnionych błędów. Pomoże Ci to w przyszłości nawiązać lepsze relacje.

• Rozmawiaj o tym, co u Ciebie słychać. Nie trzymaj swoich uczuć w zamknięciu. Jedno z badań wykazało, że ludzie czuli się lepiej, gdy spotykali się z badaczami, aby porozmawiać o tym, jak dobrze radzą sobie z rozstaniem.

• Nie izoluj się. Nawet jeśli nie rozmawiasz o swoim rozstaniu, ważne jest, aby nawiązywać kontakty z innymi ludźmi. Jeśli nie możesz spotkać się osobiście, pisz SMS-y lub rozmawiaj na czacie wideo z przyjaciółmi lub rodziną.

• Patrz w przyszłość. Myśli o następnym związku mogą pomóc ci poczuć nadzieję na przyszłość.

Kiedy należy skorzystać z pomocy specjalisty

Zgłoś się do lekarza pierwszego kontaktu lub psychologa, jeśli obniżony nastrój utrzymuje się stale i nie poprawia się po kilku tygodniach. Powinieneś umówić się na wizytę wcześniej, jeśli nie możesz wykonywać normalnych czynności, takich jak kąpanie się, jedzenie czy chodzenie do pracy.

Lekarz może zalecić jedno lub oba z poniższych rozwiązań:

• Terapia rozmowna. Doradca może pomóc w zdrowym przetwarzaniu myśli i emocji. Pomocna może być terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia interpersonalna lub terapia polegająca na rozwiązywaniu problemów.

• Leki. Leki przeciwdepresyjne oddziałują na substancje chemiczne w mózgu, które wpływają na odczuwanie i radzenie sobie ze stresem. Konieczne może być wypróbowanie kilku opcji, aby znaleźć tę właściwą. Należy dać im co najmniej 2-4 tygodnie na zadziałanie. Nie należy przerywać ich przyjmowania bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem.

• W przypadku myśli o zrobieniu sobie krzywdy należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc. Myśli samobójcze są poważnym objawem depresji. O każdej porze dnia można zadzwonić na Krajowy Telefon Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) pod numer 800-273-8255.

Poznaj domowe sposoby i metody leczenia, które pomogą złagodzić objawy depresji i przyspieszyć powrót do zdrowia.

Objawy depresji obejmują:

• Zmęczenie lub utrata energii

• Zbyt dużo snu lub problemy z zasypianiem

• Uczucie smutku

• Utrata zainteresowania lub przyjemności z wykonywanych czynności

• Myśli o śmierci lub samobójstwie

• Zmiany apetytu

• Trudności z myśleniem, koncentracją lub podejmowaniem decyzji

Wiele rodzajów depresji wymaga terapii rozmownej lub leczenia farmakologicznego. Większość leków przeciwdepresyjnych działa na neuroprzekaźniki, substancje chemiczne w mózgu związane z depresją.

Najczęściej przepisywanymi lekami przeciwdepresyjnymi są selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak fluoksetyna (Prozac) i paroksetyna (Paxil). Leki te są na ogół bezpieczniejsze od innych w wyższych dawkach i wiążą się z mniejszą liczbą problematycznych działań niepożądanych. Dostępnych jest jednak wiele różnych opcji leków przeciwdepresyjnych, a lekarz będzie współpracował z pacjentem w celu dobrania odpowiedniego leku i dawki.

W rzadkich przypadkach lekarz może zalecić metody alternatywne do leków, w tym procedury medyczne, takie jak terapia elektrokonwulsyjna, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna lub stymulacja nerwu błędnego.

Chociaż wiele osób cierpiących na depresję wymaga terapii lub innej profesjonalnej opieki medycznej, istnieją domowe sposoby, które mogą pomóc w rozwiązaniu łagodnych przypadków lub uzupełnić leczenie.

Środki zaradcze i leczenie depresji

Istnieje kilka strategii i metod leczenia, które mogą pomóc w radzeniu sobie z objawami depresji. Mogą one również pomóc w zapobieganiu nawrotom po ustąpieniu reakcji depresyjnej.

Zdrowy styl życia

Styl życia ma wpływ na depresję. W depresji jest bardziej prawdopodobne, że będziesz dokonywać niezdrowych wyborów, a niezdrowe wybory mogą pogłębić depresję.

Aby prowadzić zdrowy tryb życia, należy dużo spać, unikać alkoholu i narkotyków, które mogą pogorszyć objawy.

Należy także starać się regularnie ćwiczyć. Ćwiczenia fizyczne pomagają złagodzić objawy depresji poprzez:

• Uwalnianie endorfin (substancji chemicznych poprawiających samopoczucie w mózgu)?

• Odwracanie uwagi od zmartwień

• Wzmacnia wiarę w siebie

• Zwiększanie kontaktów społecznych – w przypadku siłowni lub treningu grupowego

• Działa jako zdrowa strategia radzenia sobie z problemami?

Mimo że w depresji możesz nie mieć motywacji do ćwiczeń fizycznych, są one jednym z najszybszych i najskuteczniejszych sposobów łagodzenia objawów.

Niektórzy psychiatrzy uważają, że dieta jest ważna dla zdrowia psychicznego ze względu na związek między zdrowiem jelit a depresją. Powstała nawet nowa dziedzina psychiatrii żywieniowej, która skupia się na związku między zdrowiem psychicznym a odżywianiem.

Dietą najczęściej zalecaną w leczeniu depresji jest dieta śródziemnomorska. Ta dieta, oparta głównie na roślinach, zawiera owoce, warzywa, pełne ziarna i chude białka, takie jak fasola, soczewica i groch.

Leki ziołowe

Badania kliniczne wykazały, że szafran i dziurawiec zwyczajny mogą łagodzić objawy depresji. Ziele dziurawca może jednak powodować skutki uboczne i kolidować z lekami, które przyjmujesz na receptę.

Alternatywą może być wypicie gorącego napoju. W badaniach na zwierzętach, zielona herbata i ekstrakt z kakao wykazały potencjał antydepresyjny. Potrzeba więcej badań, aby stwierdzić, czy te napoje są skuteczne w leczeniu ludzi.

Wyjdź na dwór

Obcowanie z naturą może poprawić Twój nastrój i funkcje poznawcze.

Światło słoneczne może również pomóc w łagodzeniu objawów depresji. Zmniejszona ilość światła dziennego jest głównym czynnikiem w sezonowym zaburzeniu afektywnym. Wystarczająca ilość słońca może zwiększyć Twoją energię i pomóc Ci poczuć się bardziej czujnym.

Kontakt społeczny

Osoby cierpiące na depresję mają tendencję do izolowania się od innych. Jednak kontakty twarzą w twarz z przyjaciółmi i rodziną mogą znacznie poprawić i ustabilizować stan zdrowia psychicznego.

Wyrażaj swoje emocje

Wyrażanie emocji może pomóc w kontrolowaniu i zrozumieniu swoich uczuć, a także poprawić nastrój. Istnieje kilka metod, które mogą pomóc w wyrażaniu emocji:

• Prowadzenie dziennika

• Uczęszczanie do lokalnych grup wsparcia

• Zwierzanie się członkowi rodziny lub przyjacielowi

Jeśli żadna z tych metod nie pomoże, być może nadszedł czas na wizytę u licencjonowanego terapeuty, który może udzielić lepszych wskazówek i zaproponować strategie radzenia sobie z problemem.

Alternatywne metody leczenia i techniki?

W leczeniu depresji stosuje się wiele alternatywnych metod leczenia i praktyk. Ich skuteczność różni się w zależności od osoby:

• Akupunktura

• Medytacja zen

• Joga

• Muzykoterapia

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Depresja jest poważnym schorzeniem, które może wymagać zastosowania leków na receptę lub formalnej terapii. Rozmowa z lekarzem na temat depresji powinna być swobodna, bez względu na przyczynę, należy jednak pamiętać, aby zasięgnąć porady lekarza, jeśli:?

• Objawy utrzymują się dłużej niż dwa tygodnie

• Pojawiły się myśli samobójcze i/lub opracowano plan samobójstwa

• Depresja zaburza twoją zdolność do dbania o siebie lub innych

• Niedawno zmieniono u ciebie lekarstwa

• Doświadczasz skrajnych wahań nastroju

• Doświadczasz objawów fizycznych innych niż zmęczenie?

Niektóre choroby mogą naśladować depresję, dlatego warto wykluczyć inne przyczyny wystąpienia objawów depresji.

Pomoc doraźna

Jeśli depresja spowodowała u Ciebie chęć wyrządzenia sobie krzywdy, rozważasz popełnienie samobójstwa lub w jakikolwiek inny sposób chcesz wyrządzić sobie krzywdę, natychmiast zadzwoń pod numer 9-1-1. Możesz także skontaktować się z National Suicide Prevention Lifeline (Krajowy Telefon Zaufania), aby uzyskać natychmiastową pomoc: 1-800-273-TALK lub 1-800-273-8255.

Joga może przynieść korzyści dla zdrowia fizycznego i psychicznego. Dowiedz się więcej o tym, jak może ona pomóc osobom cierpiącym na depresję i stany lękowe.

Ogólnie rzecz biorąc, korzyści z jogi mogą obejmować mniejszy stres, niższe tętno i niższe ciśnienie krwi.

Należy pamiętać, że joga nie zastępuje innych metod leczenia depresji lub stanów lękowych. Twój lekarz może zasugerować jej uprawianie oraz innych rodzajów ćwiczeń w połączeniu z planem leczenia, który może obejmować terapię i/lub leki. Nie należy przerywać innych metod leczenia bez konsultacji z lekarzem, psychiatrą lub terapeutą.

Co wykazały badania

Badania pokazują, że joga może pomóc osobom cierpiącym na depresję, ale jej wpływ na zaburzenia lękowe nie jest jasny.

Przegląd badań wykazał, że u osób z różnymi zaburzeniami psychicznymi, które uprawiały jogę w sposób aktywny fizycznie przez średnio 60 minut, raz lub dwa razy w tygodniu, przez około 2,5 miesiąca, wystąpiło mniej objawów depresji. Style jogi uznawano za aktywne fizycznie, jeśli ludzie ruszali się przez co najmniej połowę czasu zajęć i skupiali się na określonych ruchach ciała (asana), oddychaniu (pranajama) i/lub uważności (w tym medytacji).

Naukowcy wciąż muszą dowiedzieć się więcej na temat tego, w jaki sposób joga zmniejsza objawy depresji i czy określone style jogi i pozy działają lepiej niż inne.

Jak zacząć przygodę z jogą

Jeśli od jakiegoś czasu nie ćwiczyłeś regularnie, powinieneś być w stanie dodać do swojej rutyny lekki lub umiarkowany ruch bez rozmowy z lekarzem. Jeśli masz więcej niż 50 lat, cierpisz na schorzenia lub jesteś w ciąży, przed rozpoczęciem nowych ćwiczeń skonsultuj się z lekarzem.

Odpowiednie zajęcia jogi dla ciebie

Joga występuje w wielu stylach, więc zanim zapiszesz się na zajęcia, przeczytaj ich opis. Iyengar, Bikram i Hatha to trzy popularne rodzaje jogi, które koncentrują się na ćwiczeniach fizycznych, technikach oddechowych i medytacji.

Możesz poszukać zajęć dla początkujących w lokalnej siłowni, studiu jogi, domu kultury lub miejscu kultu religijnego. Zawsze możesz zapytać instruktora, czy możesz obejrzeć zajęcia przedpremierowo, aby sprawdzić, czy czujesz się na nich komfortowo. Jeśli wolisz sesje online, są one również dobrym sposobem na sprawdzenie, czy dany styl zajęć Ci odpowiada – a opcji online jest wiele.

Na zajęciach należy poinformować nauczyciela o swoich obawach i ograniczeniach fizycznych. Instruktor powinien pomóc w dostosowaniu pozycji, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Naukowcy nie wiedzą, czy istnieje idealna ilość jogi do uprawiania, ale jedne godzinne zajęcia tygodniowo mogą być dobrym początkiem. Jeśli to za dużo, zacznij od kilku pozycji i powoli rozwijaj swoją praktykę. Badania sugerują, że im więcej sesji jogi w tygodniu, tym bardziej mogą złagodzić się objawy depresji lub lęku. Ale jak z każdą inną aktywnością, nie przesadzaj.

Zwracaj uwagę na to, jak czuje się twoje ciało i umysł podczas i po zajęciach jogi. Pod względem fizycznym joga może być wyzwaniem, ale nie powinna zaszkodzić. Jeśli po zajęciach czujesz się smutny, zestresowany lub nie masz energii, ten rodzaj jogi może nie być dla Ciebie odpowiedni. Możesz spróbować innych stylów zajęć, aż znajdziesz odpowiedni dla siebie.

Anhedonia to niezdolność do odczuwania przyjemności. Jest to częsty objaw depresji oraz innych zaburzeń psychicznych.

Większość ludzi rozumie, co to znaczy odczuwać przyjemność. Oczekują, że pewne rzeczy w życiu sprawią im radość. Może lubisz jeździć na rowerze, słuchać szumu oceanu lub trzymać kogoś za rękę. Niektórzy ludzie tracą jednak zdolność odczuwania radości. Rzeczy, które kiedyś sprawiały im przyjemność, przestają być zabawne i przyjemne. To właśnie jest anhedonia.

Istnieją dwa główne typy anhedonii:

• Anhedonia społeczna. Brak chęci do spędzania czasu z innymi ludźmi.

• Anhedonia fizyczna. Nie odczuwasz przyjemności z doznań fizycznych. Przytulenie sprawia, że czujesz się pusty, a nie pokrzepiony. Ulubione potrawy smakują nijako. Nawet seks może stracić na atrakcyjności.

Anhedonia sprawia, że relacje z innymi ludźmi, w tym z przyjaciółmi i członkami rodziny, stają się trudniejsze. Gdy nie ma nagrody w postaci przyjemności, trudno jest zmotywować się do spędzania czasu z innymi. Możesz odrzucać zaproszenia i opuszczać takie wydarzenia jak koncerty, imprezy, a nawet spotkania w cztery oczy, ponieważ nie wierzysz już, że udział w nich przyniesie Ci jakąkolwiek korzyść.

Może też występować lęk społeczny. Czujesz, że do siebie nie pasujesz, zwłaszcza gdy poznajesz nowych ludzi.

Związki również rozwijają się dzięki pozytywnym informacjom zwrotnym, a bez nich mogą usychać: Wyobraź sobie, że nie możesz powiedzieć komuś, że go kochasz, albo że świetnie spędziłeś z nim dzień. Ale jeśli cierpisz na anhedonię, nie możesz tego zrobić, bo nie masz takich uczuć. Z kolei utrata libido może mieć negatywny wpływ na romantyczne związki.

Warto również zauważyć, że niektórzy naukowcy uważają, że anhedonia nie zawsze jest kwestią czarno-białą. Możesz w ogóle nie odczuwać radości, albo stwierdzić, że Twoje pozytywne emocje są przytłumione. Innymi słowy, możliwe jest, że nadal lubisz jeść lody czekoladowe lub słuchać jazzu; po prostu z powodów, których nie potrafisz wyjaśnić, nie lubisz tych rzeczy tak bardzo jak kiedyś.

Co to powoduje

Anhedonia jest ściśle związana z depresją, ale nie trzeba być w depresji lub czuć się smutnym, aby ją mieć. Występuje ona także u osób cierpiących na inne choroby psychiczne, takie jak schizofrenia i choroba dwubiegunowa. Może też występować u osób z pozornie niepowiązanymi problemami zdrowotnymi, takimi jak choroba Parkinsona, cukrzyca, choroba wieńcowa i problemy z nadużywaniem substancji psychoaktywnych.

Naukowcy uważają, że anhedonia może być związana ze zmianami w aktywności mózgu. Może to być problem ze sposobem, w jaki mózg wytwarza lub reaguje na dopaminę, substancję chemiczną wywołującą dobry nastrój. Niektóre wczesne badania (na szczurach) sugerują, że neurony dopaminowe w obszarze mózgu zwanym korą przedczołową mogą być nadaktywne u osób z anhedonią. Zakłóca to w jakiś sposób funkcjonowanie ścieżek, które kontrolują sposób, w jaki poszukujemy nagród i ich doświadczamy.

Jak się go leczy

Leczenie anhedonii może być trudne. Nie ma na to jednoznacznego sposobu. Pierwszym krokiem jest zwykle znalezienie nieznanej przyczyny, skupienie się na jej leczeniu i nadzieja, że w rezultacie anhedonia się poprawi.

Często jest to prawdą, zwłaszcza w przypadku depresji. Osoby, które przyjmują leki przeciwdepresyjne (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI), mogą zauważyć, że anhedonia poprawia się wraz z pozostałymi objawami depresji, ale nie zawsze tak jest. Czasami leki te stępiają emocje i pogarszają sytuację.

Naukowcy pracują nad nowymi metodami leczenia osób cierpiących na anhedonię, u których nie następuje poprawa po zastosowaniu leków z grupy SSRI i terapii. Jedną z obiecujących metod jest ketamina, lek najbardziej znany jako narkotyk imprezowy, który ma również działanie przeciwdepresyjne. Potrzebne są dalsze badania, ale przynajmniej jedno z nich wykazało, że u osób z depresją dwubiegunową, u których występowała anhedonia, objaw ten ustępował w ciągu 40 minut od podania ketaminy.

Oprócz objawów depresja może zwiększać ryzyko wystąpienia innych chorób. Z drugiej strony, wystąpienie jednego z tych schorzeń może wywołać depresję.

Depresja może również powodować zmiany fizyczne w organizmie, które zakłócają jego normalne funkcjonowanie, takie jak zwiększone stężenie hormonów zapalnych i stresu oraz zmiany w rytmie serca, krążeniu i metabolizmie. Zmiany te mogą stać się podstawą do rozwoju innych chorób.

Związek między depresją a chorobami pokrewnymi zachodzi także w drugą stronę. Wiele chorób, które wpływają na jakość życia, takich jak zapalenie stawów czy stwardnienie rozsiane (SM), może prowadzić do depresji. U niektórych osób czynnikami wywołującymi depresję są stres i niepokój. U innych mogą to być nawet przyjmowane przez nich leki.

Wysokie ciśnienie krwi

Depresja dotyka 20%-30% osób z wysokim ciśnieniem krwi. Samo wysokie ciśnienie krwi jest czynnikiem ryzyka chorób serca i udaru mózgu. Jeśli dodamy do tego depresję, może to pogorszyć jakość życia i zwiększyć ryzyko śmierci.

Wspólnym czynnikiem może być niski poziom zapalenia, a duże badanie populacyjne wykazało, że niektóre leki na nadciśnienie mogą zmniejszać ryzyko depresji.

Należą do nich:

• Leki angiotensynowe (enalapril i ramipril)

• Antagoniści wapnia (amlodypina i werapamil)

• Beta-blokery (atenolol, bisoprolol, karwedilol i propranolol)

Jeśli masz wysokie ciśnienie krwi i jesteś narażony na depresję, porozmawiaj z lekarzem o odpowiednich dla ciebie lekach.

Choroby serca

Istnieje silny związek między różnymi rodzajami chorób serca a depresją, zwłaszcza gdy depresja występuje we wczesnym okresie życia. Depresja może być równie poważnym czynnikiem ryzyka, jak wysoki poziom cholesterolu czy wysokie ciśnienie krwi. Może jednak także podwoić ryzyko otyłości i cukrzycy, które stanowią kolejne zagrożenia dla zdrowia serca.

Niektóre leki na depresję są częścią tego problemu. Leki przeciwpsychotyczne mogą powodować przyrost masy ciała i zwiększenie stężenia tłuszczów we krwi, które są czynnikami wyzwalającymi choroby serca. Paroksetyna, lek z grupy SSRI, może utrudniać pracę komórek wyściełających tętnice i przyczyniać się do rozwoju chorób serca. Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne mogą wpływać na rytm serca, co zwiększa ryzyko chorób serca.

Zależność ta działa w obu kierunkach: Depresja, która rozpoczyna się po rozpoznaniu choroby serca, jest najgroźniejszym czynnikiem ryzyka zgonu w ciągu 10 lat od choroby serca.

Udar mózgu

Do udaru mózgu dochodzi w wyniku odcięcia dopływu krwi do mózgu. Związek między udarem a depresją jest złożony. Depresja zwiększa ryzyko udaru o 34%, nawet jeśli nie występują u ciebie typowe czynniki ryzyka, takie jak wysokie ciśnienie krwi.

U niektórych osób po przebytym udarze mózgu występuje depresja. Może się tak zdarzyć, ponieważ udar może spowodować fizyczne zmiany w mózgu. Depresja może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego udaru, dlatego ważne jest, aby szukać leczenia.

Ból przewlekły

Ból i depresja są ze sobą ściśle powiązane. Jedno może powodować drugie, a każde z nich może pogarszać samopoczucie. Związek depresji z bólem może występować niezależnie od tego, czy źródłem bólu jest uraz czy choroba, która powoduje ból, np. rak lub zapalenie stawów, czy też ból nie ma oczywistej przyczyny.

Jedną z przyczyn może być fakt, że stres i brak snu związane z przewlekłym bólem sprzyjają rozwojowi depresji. Liczba osób dotkniętych tym problemem jest duża. Do 85% osób cierpiących na ból przewlekły cierpi na ciężką depresję, a do 65% osób z depresją cierpi na ból przewlekły. (Ból jest jednym z pierwszych objawów depresji).

Zaburzenia odżywiania

Zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja lub bulimia, często idą w parze z depresją. Depresja mogła pojawić się przed wystąpieniem zaburzeń odżywiania, może też pojawić się w tym samym czasie lub jakiś czas po zaburzeniach odżywiania. Czynnikiem wywołującym depresję może być cierpienie psychiczne związane z objadaniem się, wymiotowaniem lub ograniczaniem kalorii.

Depresja występuje u około jednej trzeciej osób z anoreksją lub zaburzeniami odżywiania i u połowy osób z bulimią. Liczby te są jeszcze wyższe, jeśli zaburzenia odżywiania są na tyle poważne, że wymagają opieki szpitalnej. Choroby te są tak ściśle ze sobą powiązane, że niektóre objawy depresji mogą się nasilać wraz z leczeniem zaburzeń odżywiania.

Zaburzenia związane z używaniem substancji

Kiedy zaburzenia związane z używaniem substancji i depresja występują razem, nazywa się to podwójną diagnozą lub zaburzeniem współwystępującym. Osoby z zaburzeniami używania substancji stanowią prawie 20% wszystkich osób cierpiących na choroby psychiczne. Z drugiej strony, depresja zwiększa o 40% prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń związanych z używaniem substancji.

Objawy depresji i zaburzeń związanych z używaniem substancji często wyglądają tak samo, więc odróżnienie ich od siebie może być trudne, aby uzyskać właściwą diagnozę i leczenie. Niezależnie od tego, czy zaburzenia związane z nadużywaniem substancji prowadzą do depresji, czy odwrotnie, czy też mają wspólną przyczynę, mogą się one wzajemnie napędzać.

Jest to szczególnie prawdziwe, jeśli używasz substancji do samoleczenia. W końcu może dojść także do poważnych chorób fizycznych, zwłaszcza w wyniku nadużywania alkoholu. Wiele osób uzależnionych od nikotyny popada w depresję, gdy próbuje rzucić palenie.

Inne choroby psychiczne

Osoby cierpiące na depresję (lub inne zaburzenia psychiczne) są w dużym stopniu narażone na wystąpienie kolejnych zaburzeń w pewnym momencie swojego życia. Może to nastąpić już w pierwszym roku po postawieniu pierwszej diagnozy, ale ryzyko może pozostać wysokie przez 15 lat lub dłużej. Bardzo prawdopodobne jest wystąpienie zaburzeń lękowych – ryzyko wynosi aż 40% w ciągu 5 lat, zwłaszcza jeśli depresja rozpoczęła się przed 20 rokiem życia.

Depresja jest także czynnikiem ryzyka rozwoju choroby Alzheimera i objawów demencji. Jeśli cierpisz na chorobę Alzheimera i depresję, leczenie depresji może pomóc w poprawie funkcji poznawczych i jakości życia.

Cukrzyca

Jeśli cierpisz na depresję, ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 wzrasta o 60%. Jednym z powodów jest fakt, że niektóre leki na depresję wpływają na kontrolę poziomu glukozy we krwi i powodują przyrost masy ciała. Innym powodem jest to, że depresja może powstrzymywać od prowadzenia zdrowego stylu życia. Niewłaściwa dieta i mała ilość ruchu są czynnikami ryzyka cukrzycy.

Jeśli chorujesz na cukrzycę typu 1 lub typu 2, jesteś w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia depresji z powodu stresu związanego z samodzielną opieką nad chorym na cukrzycę. Może to jeszcze bardziej utrudnić radzenie sobie z cukrzycą. Również powikłania cukrzycy mogą pogorszyć objawy depresji.

Astma

U osób cierpiących na astmę w dzieciństwie ryzyko wystąpienia depresji w późniejszym okresie jest dwukrotnie większe. Wyjaśnienie tej zależności jest skomplikowane. Oba schorzenia wydają się być związane z podobnymi zmianami w układzie nerwowym organizmu. Oba są też związane z poziomem stanu zapalnego.

Istnieje również komponent emocjonalny: Wiele osób cierpiących na astmę zmaga się ze stresem, który może wywoływać depresję (i lęk). Niezależnie od tego, co było pierwsze, depresja może pogorszyć stan astmy, jeśli powstrzymuje cię od przestrzegania planu leczenia.

Co więcej, twoje emocje mogą wywoływać ataki astmy. A jeśli czujesz, że nie radzisz sobie z kontrolowaniem astmy, depresja może być jeszcze gorsza.

Stwardnienie rozsiane i inne choroby autoimmunologiczne

Depresja jest częstym objawem stwardnienia rozsianego i innych chorób zapalnych, od reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) po nieswoiste zapalenia jelit. Kiedy stwardnienie rozsiane zmienia pewne obszary mózgu, zmiany te mogą wpływać na emocje i zachowanie. Stres związany z SM, a także niektóre leki stosowane w tym schorzeniu, mogą wywołać lub pogłębić depresję.

Depresja może pojawić się w każdym momencie rozwoju choroby. Nie wydaje się jednak, aby była ona związana z ciężkością przebiegu SM. Może ona wystąpić u każdego na każdym etapie choroby. Oprócz wywoływania własnych objawów, depresja może nasilać ból, zmęczenie i problemy poznawcze związane ze stwardnieniem rozsianym.

Zapalenie stawów

Stan zapalny jest również prawdopodobnym fizycznym ogniwem łączącym depresję z wszystkimi rodzajami zapalenia stawów,

w tym chorobą zwyrodnieniową stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów, toczniem, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, podagrą i RZS. Jednak depresja może być także skutkiem stresu związanego z chorobą fizyczną. Dotyka ona około jednej trzeciej osób z chorobą zwyrodnieniową stawów, często tych o największym natężeniu bólu.

Ponieważ depresja potęguje odczuwanie bólu, może powodować pogorszenie objawów zapalenia stawów. Jeśli zarówno zapalenie stawów, jak i depresja uniemożliwiają dobre funkcjonowanie i przestrzeganie planów opieki zdrowotnej, wzrasta ryzyko wystąpienia innych chorób.

POCHP

POChP, czyli przewlekła obturacyjna choroba płuc, powoduje zapalenie dróg oddechowych i utrudnia oddychanie. Zmaganie się z tą poważną chorobą może prowadzić do depresji. Wiele osób cierpiących na depresję pali, a palenie jest jednym z głównych czynników ryzyka POChP. Stan zapalny wywołany przez depresję może również prowadzić do zaostrzeń POChP.

Jeśli trudno ci trzymać się planu leczenia POChP i być tak aktywnym, jak powinieneś, depresja może jeszcze bardziej utrudnić te wyzwania. Ćwiczenia fizyczne są świetnym bodźcem dla obu tych stanów.

Osteoporoza

Osteoporoza to choroba polegająca na rozrzedzaniu kości, która zwiększa prawdopodobieństwo złamania kości. Leki przeciwpsychotyczne stosowane w leczeniu depresji mogą zwiększać ryzyko jej wystąpienia. Niektóre z nich mogą powodować wysoki poziom białka prolaktyny we krwi. Zbyt wysoki poziom prolaktyny może prowadzić do utraty kości, co jest głównym czynnikiem ryzyka osteoporozy.

Po menopauzie kobiety są bardziej narażone zarówno na utratę kości, jak i na depresję. Lekarze nie są do końca pewni, dlaczego tak się dzieje. Ze względu na wzrost zachorowań na osteoporozę wśród kobiet w późniejszym okresie życia, ważne jest, aby z pomocą lekarza zapobiegać obu tym zagrożeniom zdrowotnym.