Lekarz mówi ci.

Znajdź najlepszą dla siebie terapię i dowiedz się, jak terapia może pomóc złagodzić objawy depresji.

Co tak długo trwa? Oczekiwanie na rozpoczęcie leczenia depresji może być frustrujące.

Eksperci radzą lekarzom, aby w leczeniu depresji byli cierpliwi, ale nie bierni. Pięciostopniowy plan działania może pomóc ci w osiągnięciu jak najlepszych wyników leczenia depresji:

Leki przeciwdepresyjne: Poznaj swoje możliwości

W leczeniu depresji do wyboru jest wiele leków. Jak mówi dr Bryan Bruno, asystent profesora klinicznego psychiatrii na Uniwersytecie Nowojorskim, początkowy wybór opiera się zwykle na objawach, które są najbardziej dokuczliwe, i potencjalnych skutkach ubocznych. Na przykład, lekarz może wybrać lek o działaniu uspokajającym, jeśli depresja przeszkadza w zasypianiu.

Najpopularniejsze rodzaje leków przeciwdepresyjnych to selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Należą do nich:

• citalopram (Celexa)

• escitalopram (Lexapro)

• fluoksetyna (Prozac)

• paroksetyna (Paxil)

• sertralina (Zoloft)

• wortioksetyna (Trintellix)

• wilazodon (Viibryd)

Leki te działają poprzez zwiększenie dostępności serotoniny, substancji chemicznej w mózgu, która wpływa na nastrój. Jeśli jeden lek z tej klasy nie działa lub ma niedopuszczalne działania niepożądane, mogą zadziałać inne. Efekty uboczne stosowania SSRI mogą obejmować ból głowy, nudności, bezsenność lub senność, pobudzenie i zmniejszenie popędu seksualnego.

Inne rodzaje leków przeciwdepresyjnych działają zarówno na serotoninę, jak i na inną substancję chemiczną mózgu zwaną noradrenaliną. Są one znane jako inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Należą do nich:

• desvenlafaksyna (Khedezla, Pristiq)

• duloksetyna (Cymbalta)

• lewomilnacipran (Fetzima)

• wenlafaksyna (Effexor)

Bupropion należy do innej klasy leków przeciwdepresyjnych. Przykłady obejmują:

• Aplenzin

• Wellbutrin

• Wellbutrin SR

• Wellbutrin XL

Do starszych leków przeciwdepresyjnych należą trójcykliczne, tetracykliczne i inhibitory monoaminooksydazy (MAOI). Mają one zwykle więcej działań niepożądanych niż niektóre nowsze leki przeciwdepresyjne, ale nadal są stosowane.

Plan działania Krok 1: Porozmawiaj o możliwościach leczenia

Przedyskutuj z lekarzem wszystkie dostępne opcje, ich zalety i wady oraz to, które z nich można bezpiecznie stosować razem.

Sporządź listę pytań, które masz do swojego lekarza. Warto zadać lekarzowi następujące pytania dotyczące możliwości przyjmowania leków:

• Jak długo trzeba czekać na działanie leku?

• Kiedy należy przyjmować lek?

• Czy lek należy przyjmować z jedzeniem?

• Jakie są działania niepożądane?

• Co mogę zrobić, aby opanować działania niepożądane?

• Czy oprócz leków istnieją inne możliwości?

Krok 2 planu działania: Daj lekom czas na działanie

Leki antydepresyjne nie działają z dnia na dzień. Może minąć kilka tygodni, zanim lek lub leki zaczną wpływać na twój nastrój. Niektóre leki na depresję mogą zacząć działać wcześniej niż inne, ale ogólnie rzecz biorąc, potrzeba czasu, aby pewne substancje chemiczne w mózgu odpowiedzialne za nastrój zaczęły się podnosić. Stosowanie wybranych leków na depresję rozpoczyna się od mniejszych dawek, aby sprawdzić, czy nie wystąpią niedopuszczalne działania niepożądane. Następnie powoli się je zwiększa, aby osiągnąć dawkę terapeutyczną, jeśli nie wystąpią żadne działania niepożądane.

Należy realistycznie oceniać, kiedy można spodziewać się poprawy samopoczucia. Ale „należy pozostawać w ścisłym kontakcie z lekarzem, gdy rozpoczyna się lub zmienia leki na depresję” – radzi Bruno.

Ważne jest również, aby wiedzieć, kiedy należy zwrócić się do psychiatry lub innego specjalisty od zdrowia psychicznego. „Większość leków przeciwdepresyjnych jest obecnie przepisywana przez lekarzy pierwszego kontaktu” – mówi Bruno. „Jeśli po rozsądnym wypróbowaniu leku nie nastąpiła poprawa, należy poszukać skierowania do psychiatry”. W wyborze leku i dawkowaniu mogą również pomóc pewne metody prób i błędów.

Etap planu działania nr 3: Rozpoznanie, kiedy leczenie nie przynosi efektów

Dowiedz się, kiedy należy skonsultować się ze specjalistą z zakresu zdrowia psychicznego. Eksperci podkreślają, jak ważne jest, by nie odstawiać żadnych leków bez wcześniejszego omówienia tego z lekarzem.

„Jeśli po 4-6 tygodniach nadal występują u Ciebie znaczące objawy, wtedy postaramy się zwiększyć dawkę, wzmocnić lub zmienić lek” – mówi dr John L. Beyer. Jest on adiunktem psychiatrii i nauk behawioralnych w Duke University Medical Center i dyrektorem Duke Mood and Anxiety Disorder Clinic w Durham, NC.

„Celem leczenia depresji jest remisja” – mówi. Jak wygląda remisja u osób cierpiących na depresję? „Chcemy, aby pacjent czuł się i funkcjonował na poziomie, na jakim był przed epizodem depresji”.

Badania wykazują, że u osób z trudną do leczenia depresją, u których nie nastąpiła poprawa po przyjęciu pierwszego leku, prawdopodobnie nastąpi poprawa po wypróbowaniu nowego leku lub dodaniu drugiego leku.

Lekarz może zaproponować inne opcje leczenia, starając się doprowadzić do remisji depresji. FDA zatwierdziła stosowanie leku esketaminy (Spravato) podawanego drogą domięśniową w leczeniu osób, które nie reagują na leki przeciwdepresyjne.

W przypadku ciężkiej, zagrażającej życiu depresji istnieje kilka opcji leczenia z wykorzystaniem urządzeń lub procedur zewnętrznych:

• TMS (przezczaszkowa stymulacja magnetyczna): Urządzenie TMS trzyma się nad głową, aby wywołać niewielki prąd elektryczny w części mózgu.

• ECT (terapia elektrokonwulsyjna): Impuls elektryczny jest wykorzystywany do wywołania krótkiego, kontrolowanego napadu drgawek w mózgu, podczas gdy pacjent śpi w znieczuleniu ogólnym.

• VNS (stymulacja nerwu błędnego): Podczas zabiegu chirurgicznego pod obojczykiem wszczepia się urządzenie przypominające rozrusznik serca, które dostarcza regularne impulsy do mózgu.

• Esketamina w sprayu do nosa: FDA w 2019 roku zatwierdziła ten nowy rodzaj leku przeciwdepresyjnego do stosowania w trudnej do leczenia depresji. Jest on sprzedawany pod nazwą handlową Spravato. Esketamina jest chemicznym kuzynem ketaminy, leku znieczulającego. Spray do nosa stosuje się razem z tabletkami antydepresyjnymi.

Najlepszym sposobem na osiągnięcie remisji jest ścisła współpraca z lekarzem i informowanie go o swoim samopoczuciu, a także o ewentualnych działaniach niepożądanych. Jeśli jeden lek przeciwdepresyjny lub nawet kilka leków przeciwdepresyjnych nie działa, nie należy się zniechęcać” – mówi.

Krok 4 planu działania: Porozmawiaj z lekarzem o swoim planie leczenia

Współpracuj z lekarzem, aby dobrać najlepszy lek lub leki na depresję. Nie zadowalaj się niczym innym niż remisją.

Leczenie depresji to coś więcej niż tylko przyjmowanie tabletek. Częścią planu leczenia jest także zmiana stylu życia, w tym regularne ćwiczenia fizyczne, zdrowe nawyki żywieniowe i wsparcie społeczne – mówi. W depresji często trudno jest zwrócić się o pomoc. Porozmawiaj z lekarzem o zmianach w stylu życia, które pomogą ci poczuć się lepiej, dopóki nie zaczną działać leki.

Plan działania – krok 5: Radzenie sobie z objawami depresji

Trzymaj się harmonogramu, który obejmuje regularne ćwiczenia, ustalone godziny snu i czuwania, prysznic i spotkania towarzyskie. „Trzymaj się swojego harmonogramu, a w końcu te rzeczy znów staną się przyjemne” – mówi.

Może upłynąć trochę czasu, zanim zaczniesz czuć się lepiej, co jest normalną częścią procesu uczenia się, jak radzić sobie z depresją. Skorzystaj z tych wskazówek – wraz ze wsparciem lekarza i terapeuty – aby pomóc sobie w opanowaniu objawów depresji i poczuć się lepiej.

Twój lekarz jest twoim sprzymierzeńcem w depresji. Dowiedz się, w jaki sposób lekarz może pomóc ci uzyskać jak najwięcej korzyści z leczenia.

„Nie ma wątpliwości, że psychoterapia i leki są skuteczne w leczeniu depresji i stanów lękowych” – mówi dr George Papakostas, profesor nadzwyczajny psychiatrii w Harvard Medical School w Bostonie. Aby jednak leczenie było skuteczne, lekarze i pacjenci muszą się otwarcie komunikować” – dodaje. Jeśli ukrywasz swoje objawy lub nie bierzesz leków zgodnie z zaleceniami, utrudniasz lekarzowi udzielenie Ci pomocy.

Czy jesteś tak szczery i otwarty, jak to tylko możliwe? Jeśli nie, to dlaczego? Poznaj niektóre z barier utrudniających otwartą komunikację – i dowiedz się, co możesz zrobić, aby je pokonać.

Przygnębiony? Ja?

Przyznanie się do depresji może być trudne, a co dopiero mówienie o niej. Wiele osób nadal odczuwa piętno związane z szukaniem pomocy. Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego (NIMH) tylko około 51% osób z dużą depresją w Stanach Zjednoczonych poddaje się leczeniu.

Jak mówi dr Rajita Sinha, profesor na wydziale psychiatrii Uniwersytetu Yale w New Haven w stanie Connecticut, częścią problemu jest luka w wiedzy na ten temat. „Nie sądzę, aby ludzie zdawali sobie sprawę z tego, że istnieje pomoc w przypadku takich problemów, jakie odczuwają” – mówi Sinha. „Są ludzie, którzy myślą: 'O nie, wstaję z łóżka i nie jest ze mną aż tak źle’. Jeśli więc udaje ci się z trudem wstać z łóżka i nadal chodzisz do pracy, ale nie możesz się skoncentrować i musisz brać dni wolne – to jest to właśnie nieszczęście w pracy” – mówi Sinha.

Trudne może być również uświadomienie sobie, że nie można samemu poradzić sobie z uczuciami. Ludzie mogą to zrzucić na karb tego, że „powinienem sobie z tym lepiej poradzić” albo „Po prostu coś wymyślę” i zignorować to” – mówi Sinha. „Ignorowanie tego wcale nie pomaga. W rzeczywistości tylko pogarsza sprawę. Pogarsza objawy”.

Dlaczego trudno jest rozmawiać o depresji?

Jeśli zmagasz się z depresją, ale do tej pory nie rozmawiałeś otwarcie z lekarzem o swoich objawach, zastanów się, co cię powstrzymuje.

„W depresji powszechne jest zachowanie stoickie” – mówi Papakostas. Często ludzie bagatelizują swoje objawy, ponieważ boją się, że nie zostaną potraktowani poważnie lub nie chcą, by ich zachowanie było alarmujące” – mówi.

Inni mogą mieć nierealistyczne obawy, co się z nimi stanie, jeśli powiedzą o swoich odczuciach. Niektórzy obawiają się, że lekarz może uznać ich za wariatów. Obawiają się, że mogą być hospitalizowani lub leczeni wbrew swojej woli – mówi Papakostas.

Nie ma wątpliwości, że mówienie o bolesnych uczuciach – i stawianie im czoła – nie jest łatwe.

Jeśli chodzisz do terapeuty z powodu depresji, pamiętaj, że spotyka się on z wieloma pacjentami, którzy zmagają się z bolesnymi uczuciami. Zadaniem terapeuty jest pomóc ci uporać się z tymi uczuciami i odzyskać poczucie nadziei. Aby je przezwyciężyć, trzeba się z nimi ujawnić.

Dlaczego niektórzy ludzie przestają brać leki antydepresyjne?

Leki przeciwdepresyjne mogą być bardzo skuteczne dla wielu osób cierpiących na depresję – jeśli są przyjmowane zgodnie z zaleceniami. Jeśli lekarz lub psychiatra przepisze ci leki przeciwdepresyjne, musisz je przyjmować przez co najmniej 6 do 9 miesięcy, aby zadziałały prawidłowo.

Niestety, według danych Agencji Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej (Agency for Healthcare Research and Quality), ponad 50% osób przyjmujących leki na depresję przerywa ich stosowanie przed upływem 6 miesięcy. Zwiększa to ryzyko nawrotu choroby. Powszechne przyczyny nieprzyjmowania leków przeciwdepresyjnych zgodnie z zaleceniami mogą obejmować:

• Występują uciążliwe działania niepożądane.

  Wiele osób obawia się zawracać lekarzowi lub psychiatrze głowę działaniami niepożądanymi – nie chcą, aby zabrzmiało to jak narzekanie, mówi Papakostas. Zaprzestają więc przyjmowania leku, nie dowiadując się, czy inny lek może działać lepiej. Dostępnych jest wiele różnych rodzajów leków przeciwdepresyjnych, więc pierwszy wypróbowany lek nie jest jedyną opcją. Jeśli wystąpią uciążliwe efekty uboczne, należy powiedzieć o tym lekarzowi lub psychiatrze. Lekarz lub psychiatra wspólnie z tobą dobierze najskuteczniejszy lek o najmniejszych skutkach ubocznych.

• Obawiasz się interakcji między lekami

  . Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z potencjalnych interakcji pomiędzy lekami, które przyjmujesz. Ale ważne jest także, aby przed zaprzestaniem przyjmowania leku zapytać lekarza lub psychiatrę, czy dana interakcja rzeczywiście dotyczy pacjenta.

• Czujesz się lepiej – i zapominasz zażyć lekarstwa.

  Inny częsty scenariusz jest taki, że leki przeciwdepresyjne działają i objawy ustępują. Jesteś szczęśliwy, nie masz już depresji, nadrabiasz zaległości towarzyskie i zawodowe – to normalne, że ludzie o tym zapominają, mówi Papakostas. Robimy to cały czas w przypadku innych chorób. Uderzający ból głowy jest świetnym przypomnieniem o konieczności zażycia środka przeciwbólowego. Ale kiedy ból ustępuje, nie myślimy o zażyciu leku.

Problemy mogą wystąpić w przypadku nagłego zaprzestania przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Wiele leków przeciwdepresyjnych nie wywołuje nawyku, ale może powodować objawy odstawienia. Niektórzy pacjenci mylą te objawy z nawrotem choroby – mówi Papakostas. „Może to nawet prowadzić do nawrotu choroby”.

Nie czuj się zawstydzony lub skrępowany, aby powiedzieć lekarzowi, że nie brałeś leków tak, jak powinieneś. Lekarz chce po prostu zrozumieć, dlaczego – mówi Papakostas – ponieważ wtedy będzie mógł wspólnie z pacjentem opracować lepszy sposób leczenia. „Lekarze wiedzą, że pięciominutowa rozmowa telefoniczna może naprawdę zaoszczędzić pacjentom i lekarzom wiele pracy, jeśli dojdzie do pełnego nawrotu choroby”.

Leczenie depresji: Utrzymanie pozytywnego nastawienia

W leczeniu depresji ważne jest także twoje nastawienie i przekonania. Papakostas wyjaśnia, że osoba, która wierzy, że leki i terapia mogą zadziałać, ma większe szanse na wyleczenie niż ktoś, kto nie ma takiego samego pozytywnego nastawienia. Dotyczy to również innych dziedzin medycyny.

Niektórzy ludzie wierzą w rzeczy, które nie są poparte dowodami – mówi. Jest to kolejny powód, dla którego ważne jest dzielenie się wątpliwościami; być może słyszałeś o leczeniu depresji coś, co nie jest prawdą. „Posiadanie przekonań, które są bardzo pesymistyczne i nierealistyczne – i brak poczucia komfortu w rozmowie o nich z lekarzem – może w rzeczywistości utrudniać leczenie” – mówi Papakostas. Lekarz może wyjaśnić fakty i pomóc pacjentowi zrozumieć, jak i dlaczego leczenie może być skuteczne.

Lekarz rozmawia z ekspertami na temat związków między depresją a ryzykownymi zachowaniami.

Depresja stwarza wiele niebezpieczeństw, obarczając ludzi poczuciem beznadziejności i zwiększając ryzyko samobójstwa. Jednak, jak twierdzą psychologowie, niektórzy, próbując uśmierzyć ból, sięgają po alkohol, narkotyki i inne szkodliwe zachowania, które jeszcze bardziej im zagrażają.

Istnieje silny związek między depresją a zachowaniami ryzykownymi – mówi dr Pamela Cantor, psycholog i wykładowca Harvard Medical School.

Nadmierne picie alkoholu, nadużywanie narkotyków, niebezpieczny seks i cięcie się to zachowania samookaleczające, które ludzie mogą stosować, aby tymczasowo uśmierzyć silny ból emocjonalny – ból, który niektórzy eksperci nazwali bólem psychicznym.

Jest to dość częsty scenariusz w gabinetach terapeutów w całym kraju. Cara Gardenswartz, psycholog kliniczny prowadząca prywatną praktykę w Beverly Hills w Kalifornii i wykładowca na UCLA, szacuje, że około 30% jej pacjentów cierpiących na depresję podejmuje pewnego rodzaju samookaleczenia lub szkodliwe zachowania.

Często występuje więcej niż jeden problem. Jak twierdzi Gardenswartz, ktoś, kto ma jedno zachowanie samookaleczające, częściej ma dwa lub trzy.

Na Uniwersytecie Fordham w Nowym Jorku asystentka profesora psychologii i badaczka Peggy Andover prowadzi badania nad młodymi ludźmi, którzy nie dokonują samookaleczeń. Innymi słowy, kiedy są przygnębieni, tną się, palą, rzeźbią lub drapią skórę, próbując w ten sposób poprawić swoje samopoczucie.

Andover twierdzi, że nie ma zbyt wielu danych na temat tego, jak często osoby cierpiące na depresję dokonują samookaleczeń. Naukowcy badali jednak osoby samookaleczające się pod kątem objawów depresji. Wiemy, że osoby, które dokonują samookaleczeń, mają zazwyczaj wyższy poziom [objawów] depresji – mówi Andover. Co więcej, nowsze badania sugerują, że depresja pojawia się najpierw, a potem samookaleczenie, a nie odwrotnie.

Przyczyny zachowań autodestrukcyjnych

Depresja może wywoływać nieznośne uczucia, od których wiele osób próbuje uciec. Na przykład człowiek w depresji, który dorastał w domu pełnym przemocy i zaniedbania, może sięgnąć po alkohol, aby ukryć gniew i niską samoocenę.

W przypadku wszystkich tych ryzykownych zachowań istnieje część osób, które próbują się odciąć (…) od naprawdę trudnych i znaczących uczuć straty, gniewu, wstydu lub niepokoju – mówi Gardenswartz.

Istnieją jednak także przyczyny drugorzędne: Jak twierdzą eksperci, zachowania autodestrukcyjne mogą być wyrazem nieszczęścia.

Jeśli osoba cierpiąca na depresję ma poczucie, że nikt się nią nie przejmuje – nikt mnie nie kocha i nie jestem dla nikogo ważna – takie zachowania mogą być sposobem na powiedzenie sobie i innym, że na nic nie zasługuję. Nie zasługuję na to, by być zdrowy, szczęśliwy czy cały – mówi dr Mary Carole Curran, psycholog z St. Czasami też mówią: Zwróćcie na mnie uwagę. Jest to wołanie o pomoc.

Niektórzy sięgają po szkodliwe metody radzenia sobie z problemami, ponieważ ich rodziny wzorowały się na takich zachowaniach – mówi Gardenswartz. Na przykład, jeśli rodzice radzili sobie z problemami poprzez picie, dorosłe dziecko może robić to samo.

Koszty

Kiedy osoby cierpiące na depresję uciekają się do zachowań autodestrukcyjnych, szkody fizyczne są oczywiste: uszkodzenie wątroby w wyniku alkoholizmu, choroby przenoszone drogą płciową lub HIV w wyniku uprawiania seksu bez zabezpieczenia, infekcje i blizny po nacięciu skóry.

Eksperci twierdzą, że z psychologicznego punktu widzenia próby uniknięcia lub ukojenia bolesnych emocji za pomocą zachowań autodestrukcyjnych zwykle kończą się niepowodzeniem.

Picie otępia mózg, narkotyki na chwilę zacierają ból poprzez zmianę percepcji, seks odwraca uwagę i daje chwilowe poczucie więzi, co jednak prawie zawsze prowadzi do większego poczucia izolacji i samotności – mówi Cantor. Wszystkie te zachowania to niedostosowawcze mechanizmy radzenia sobie.

Gardenswartz opowiada, że leczyła kiedyś kobietę, która wielokrotnie się upijała, czasami nawet czterema butelkami wina na noc. Kobieta mówiła, że po tym, jak mężczyźni napastowali ją seksualnie, budziła się z poczuciem wstydu. Ale poza zrozumieniem kobiety, błędne koło trwało nadal.

Według Gardenswartz do takich autodestrukcyjnych zachowań często prowadzą potężne, nieświadome siły i urazy z przeszłości. Na przykład niektóre kobiety, które uprawiają ryzykowny seks, mogły być molestowane w dzieciństwie i podświadomie nauczyły się braku szacunku dla siebie i swojego ciała – mówi Gardenswartz. Niestety, takie właśnie przesłanie zostało im wpojone.

Taka osoba ma w sobie pustkę. Czuje ogromny ból związany z przeszłością – dodaje Gardenswartz. W końcu zamiast sobie pomóc, wyrządzają sobie krzywdę.

Poza kosztami fizycznymi i emocjonalnymi, zachowania wysokiego ryzyka zwiększają także prawdopodobieństwo samobójstwa lub przypadkowej śmierci.

Zachowania te są zwykle sposobem na uniknięcie samobójstwa i złagodzenie bólu, jednak osoby, które się samookaleczają, mają większe ryzyko samobójstwa i zachowań samobójczych niż osoby, które tego nie robią – mówi Cantor. Tak więc te objawy dystresu, jeśli nie są leczone, mogą prowadzić do gestów samobójczych, prób lub planów samobójczych.

Albo, jak zauważa Gardenswartz, osoba może nie mieć zamiarów samobójczych, ale może umrzeć przypadkowo z powodu przedawkowania narkotyków lub wypadku samochodowego.

Leczenie szkodliwych zachowań

Jak twierdzą eksperci, leczenie zachowań autodestrukcyjnych powinno koncentrować się na ich przyczynach.

Trzeba się dowiedzieć, skąd to się bierze? mówi Curran. Wiele z tych zachowań ma swoje źródło w traumatycznych przeżyciach, których byliśmy świadkami lub których doświadczyliśmy osobiście. Jest w nich cała ta skumulowana energia, która ujawnia się w niepokoju, depresji i ryzykownych zachowaniach. Bezpośrednie uporanie się z traumą pomaga.

Oprócz psychoterapii wspomagającej, pomocne mogą być leki antydepresyjne – mówi Cantor.

Terapeuci mogą też uczyć technik unikania. Jeśli można uniknąć czynnika wyzwalającego, można zapobiec zachowaniu. Trzeba odsunąć się od sytuacji, które skłaniają do zachowań autodestrukcyjnych. Na przykład osobie, która usuwa z otoczenia alkohol lub noże, trudniej będzie pić lub ciąć.

Osoby cierpiące na depresję mogą także nauczyć się zastępować czynności, które nie powodują szkód. Na przykład techniki relaksacyjne lub medytacja mogą pomóc im w radzeniu sobie z uczuciami, zamiast uciekać się do szkodliwych zachowań – mówi Curran.

Dialektyczna Terapia Zachowania (DBT)

Dla każdego, kto cierpi na depresję, terapia jest kluczowym elementem leczenia. Jedna z form terapii, zwana dialektyczną terapią behawioralną (DBT), oferuje obiecujące rezultaty w przypadku niektórych zachowań autodestrukcyjnych – informują eksperci.

DBT jest formą terapii poznawczo-behawioralnej, która została pierwotnie opracowana w celu leczenia zaburzenia osobowości typu borderline, które często wiąże się z zachowaniami autodestrukcyjnymi. Obecnie niektórzy terapeuci stosują DBT w leczeniu uzależnień, zaburzeń odżywiania, gniewu i innych zachowań problemowych.

Według Gardenswartza osoba cierpiąca na depresję i uzależniona od narkotyków nadal potrzebuje stacjonarnego programu odwykowego, ale DBT może pomóc w radzeniu sobie z innymi samookaleczającymi zachowaniami.

DBT jest fantastyczną metodą leczenia – mówi Andover o DBT. Dodaje jednak, że jest to bardzo intensywne podejście, które wymaga wielu środków i może nie być odpowiednie dla każdego.

DBT opiera się na następujących elementach: radzenie sobie z niebezpiecznymi i impulsywnymi zachowaniami w celu zwiększenia kontroli, nauka radzenia sobie z niepokojem i opanowanie skrajnych emocji, trening umiejętności interpersonalnych oraz znalezienie skutecznych i społecznie akceptowanych sposobów radzenia sobie z problemami życiowymi.

Nazywa się ją dialektyczną terapią behawioralną, ponieważ łączy w sobie dwie pozornie przeciwstawne idee: pełną akceptację ludzi w ich obecnym stanie oraz aktywną pomoc w zmianie problematycznych zachowań. Według zwolenników DBT, akceptacja i empatia – a nie odrzucenie – pomagają motywować ludzi do zmiany.

Czy prowadzisz intensywny tryb życia, nawet gdy jesteś w depresji? Wskazówki dotyczące radzenia sobie w depresji.

Brzmi znajomo? Czy ty lub ktoś z twoich bliskich jest w stanie dobrze funkcjonować każdego dnia, mimo że czuje się przygnębiony?

Są to osoby, które mają objawy depresji, ale są w stanie wykonywać zadania bez wysiłku – mówi dr Scott Bea. Jest on psychologiem w Cleveland Clinics Center for Behavioral Health w Ohio. Po prostu wykonujesz zadania bez żadnego entuzjazmu”.

Eksperci w dziedzinie zdrowia psychicznego podpowiadają, jak aktywnie radzić sobie z depresją, aby każdego dnia dobrze się rozwijać, a nie tylko przetrwać.

Osoba cierpiąca na ciężką depresję może mieć trudności z wstaniem z łóżka i może wycofać się z kręgu przyjaciół i rodziny. Mogą nawet pojawić się myśli o śmierci i umieraniu, ale nie dzieje się to z dnia na dzień.

Wiele osób cierpiących na depresję jest w stanie pracować, utrzymywać związki i kierować swoim życiem przez długi czas, zanim depresja ich dopadnie. Jak można stwierdzić, czy objawy są związane z depresją? Pierwszym krokiem jest rozmowa z lekarzem i uzyskanie pomocy w związku z depresją.

Typowe objawy depresji mogą obejmować:

• Problemy z zasypianiem

• Bóle fizyczne, takie jak bóle głowy lub pleców

• Brak energii

• Trudności z koncentracją

• Poczucie winy lub bezwartościowości

• Utrata zainteresowania zajęciami, które wcześniej sprawiały ci przyjemność

• Jeść za dużo lub za mało

Depresja: This Too Shall Pass?

Ale ciągłe objawy depresji w końcu miną, prawda?

Niekoniecznie, mówi Bea. Może być kuszące, by po prostu spisać te uczucia na straty, ale to nie działa w ten sposób. Pierwszym krokiem jest przyjęcie do wiadomości tego, co się z tobą dzieje, i podjęcie aktywnych kroków w celu wyjścia z depresji.

Niektórzy ludzie ignorują utrzymujące się objawy depresji i uważają, że nic nie mogą na to poradzić. Myślimy, że musimy po prostu znosić te uczucia, że coś się wydarzy i poczujemy się lepiej – mówi. To nie działa w ten sposób. Jest bardziej prawdopodobne, że zanim się poprawi, będzie jeszcze gorzej” – dodaje.

Co możesz zrobić, aby sobie z tym poradzić? Następnym krokiem jest wprowadzenie pewnych zmian w stylu życia” – mówi Bea.

Tak, może być trudno wprowadzać zmiany – zwłaszcza pozytywne i zdrowe – kiedy jest się w złym nastroju. O wiele łatwiej jest usiąść na kanapie i zatracić się w bezmyślnym oglądaniu telewizji niż wyjść na spacer lub dołączyć do zespołu, ale trzeba się zmusić – mówi.

Radzi, aby stworzyć sobie jakieś zobowiązanie. Zapisz się na siłownię z przyjacielem.

Dla dodatkowej motywacji nagradzaj swój nowy nawyk, robiąc po nim coś, co lubisz.

Bea radzi, by ponownie włączyć się do życia. Może nawet wróć do czegoś, co uwielbiałeś robić w dzieciństwie, aby odpalić silnik.

Bądź kreatywny. Pomyśl o rzeczach, które uwielbiałeś w różnych okresach życia. Prawdopodobnie nie zacząłeś się tak czuć z dnia na dzień, więc powrót do gry może zająć trochę czasu.

Depresja: Kroki ku lepszemu samopoczuciu

Jak mówi Bea, w depresji można zachowywać się tak, jakby było się zachwyconym i przestać mówić, jakie to wszystko jest trudne.

Chociaż zmiana stylu życia i powrót do starego hobby mogą pomóc, czasami to po prostu nie wystarcza. Częścią rozwiązania są także leki i poradnictwo – dodaje dr Bryan Bruno. Jest on p.o. prezesa psychiatrii w Lenox Hill Hospital w Nowym Jorku. Jeśli pacjent jest w trakcie terapii, a jego stan się pogarsza, jest to wskazówka, że powinien rozważyć zastosowanie leków.

Depresja: Uzyskiwanie wsparcia

Może się zdarzyć, że pacjent przyjmuje już leki, a mimo to nie czuje się tak, jak zwykle. Jeśli tak jest, porozmawiaj z lekarzem, jeśli obecne leki i plan leczenia nie przynoszą oczekiwanych rezultatów.

Czasami potrzebna jest bardziej agresywna terapia, nawet jeśli przyjmujesz już leki – mówi Bruno. Inne możliwości pomocy w radzeniu sobie z depresją to:

• Znalezienie grupy wsparcia dla osób cierpiących na depresję. Rozmowa z innymi osobami, które doświadczają podobnych problemów, może być pomocna.

• Nawiązywanie kontaktów internetowych z innymi osobami cierpiącymi na depresję.

• Spędzanie czasu z przyjaciółmi, zamiast izolować się i czuć samotnie.

• Prowadzenie dziennika, który pomaga monitorować nastrój i dzielenie się nim z lekarzem.

• Aktywność fizyczna. Jeśli przeraża cię myśl o pójściu na siłownię – a wiele osób cierpiących na depresję tak właśnie robi – warto spróbować zajęć jogi lub wybrać się na spacer do parku, aby pobudzić wydzielanie endorfin.

Nie musisz udawać, że czujesz się dobrze, kiedy jesteś w depresji. Rozmowa z lekarzem na temat sposobów radzenia sobie z depresją oraz szczera ocena swojego funkcjonowania mogą w dłuższej perspektywie przyczynić się do poprawy samopoczucia.

Lekarz omawia prawdę kryjącą się za siedmioma powszechnymi mitami dotyczącymi terapii.

Wiele osób postrzega terapię rozmowną jako coś, co nie do końca odpowiada rzeczywistości. Jeśli myślisz, że terapia oznacza leżenie na kanapie z pudełkiem chusteczek i płacenie wysokiej ceny za rozmowę z kimś, kto nie do końca rozumie, albo że jest ona przeznaczona tylko dla osób chorych psychicznie, pomyśl jeszcze raz.

Okazuje się, że większość ludzi może odnieść korzyści z terapii – ale aby to zmienić, potrzebna jest praca z twojej strony, terapeuta, który spełnia twoje potrzeby i naprawdę cię rozumie, oraz tyle czasu, ile potrzeba – w dogodnym dla ciebie czasie i w ramach twojego budżetu.

Eksperci psycholog i psychiatra wyjaśniają 7 najważniejszych nieporozumień, jakie ludzie mają na temat terapii – z domieszką rzeczywistości.

Moje dzieciństwo nie ma znaczenia.

Większość ludzi rozpoczyna terapię, ponieważ w ich dorosłym życiu pojawił się problem, o którym chcieliby porozmawiać z profesjonalistą. Niezależnie od tego, czy są to kłopoty z pracą, problemy w związkach, czy zmagania z dziećmi, to nie dzień dzisiejszy wymaga naprawy, ale sposób, w jaki odnosisz się do swojej przeszłości.

Twoje relacje z rodzicami i dzieciństwo mają ogromny wpływ na twoje obecne życie – mówi dr Jenn Berman, terapeutka małżeństw, rodzin i dzieci, prowadząca prywatną praktykę w Beverly Hills w Kalifornii. Większość ludzi uważa, że aby mieć wpływ na swoje dzieciństwo, trzeba było się nad nim w jakiś sposób znęcać. Ale to nigdy nie jest tak czarno-białe.

Czasami pozornie prosta czynność, jaką jest niezrozumienie przez rodziców w dzieciństwie, może mieć ogromny wpływ na dorosłe życie. I nie tylko niektórzy ludzie muszą badać przeszłość – dotyczy to wszystkich.

Jak mówi dr Carole Leiberman, psychiatra z Beverly Hills w Kalifornii, sto procent osób szukających pomocy w terapii ma problemy związane z dzieciństwem. Pewne oczekiwania i zachowania, jakie ma się w dorosłym życiu, pochodzą z dzieciństwa i mogą być przyczyną dzisiejszych kłopotów danej osoby.

Wszyscy terapeuci są tacy sami.

Berman twierdzi, że nie jest to nawet bliskie prawdy. Istnieją różne rodzaje terapeutów i różne rodzaje terapii – na przykład terapia poznawcza, która angażuje pacjenta w identyfikowanie, kwestionowanie, a następnie zmianę zachowań powodujących problemy w jego życiu, oraz terapia psychoanalityczna, która zajmuje się bardziej tym, jak podświadomość wpływa na zachowanie.

Nie myśl, że ten, z kim się najpierw spotkasz, będzie dla ciebie odpowiedni – mówi Berman, która prowadzi program Love and Sex Show with Dr. Jenn w radiu Sirius/XM. Rozejrzyj się w poszukiwaniu odpowiedniej osoby. Jej rada brzmi: porozmawiaj z pół tuzinem różnych terapeutów, co będzie dobrym punktem odniesienia, a następnie wybierz eksperta, który najlepiej odpowiada Twoim potrzebom.

Poszukaj kogoś, kto jest licencjonowanym terapeutą, ma doświadczenie w dziedzinie, w której szukasz pomocy – na przykład w poradnictwie małżeńskim, w leczeniu stresu traumatycznego lub zaburzeń odżywiania – i kogoś, z kim czujesz się dobrze i komfortowo.

Nie potrzebuję terapii, tylko narkotyków.

Leiberman, prowadząca internetową audycję radiową Dr. Caroles Couch, twierdzi, że nigdy nie jest to rozwiązanie. Jeśli do leczenia problemów ze zdrowiem psychicznym potrzebne są leki, to z pewnością potrzebna jest również terapia.

Leki, jej zdaniem, to tylko bandaż. Bez terapii, która jest częścią planu leczenia, ryzykujesz, że będziesz tylko maskować objawy, a nie leczyć problem leżący u podstaw.

Terapia pozwala dotrzeć do źródła problemu – mówi Leiberman. Polega na rozmowie o problemach danej osoby, dowiedzeniu się, skąd się one biorą, oraz zrozumieniu i leczeniu ich przyczyny.

Prawdziwą wartość dla zdrowia psychicznego ma odkrycie problemów, zrozumienie, co poszło nie tak, a następnie rozpoczęcie poszukiwań lepszej drogi naprzód” – mówi Leiberman.

To się nie uda.

Choć prawie każdy mógłby skorzystać z dobrej dawki profesjonalnej dyskusji na temat stanu swojego zdrowia psychicznego, wiele osób ma wątpliwości, czy przyniesie im to jakąkolwiek korzyść.

Wielu ludzi ma błędne informacje na temat terapii – mówi Berman. Nie jest to bierne doświadczenie, w którym można przyjść, porozmawiać, wyjść i poczuć się lepiej. Terapia przynosi efekty tylko wtedy, gdy się nad nią pracuje i gdy jest się aktywnym uczestnikiem procesu wprowadzania zmian we własnym życiu.

Strach również przyczynia się do sceptycznego podejścia do wartości terapii w przypadku niektórych osób.

Lieberman twierdzi, że ludzie, którzy są oporni na terapię, zazwyczaj się boją. Wiedzą, że mają problemy, z którymi muszą się uporać, ale boją się je rozwiązać, co tworzy barierę, która objawia się słowami: „To się nie uda”.

Kiedy jednak dana osoba pokona strach i zacznie się angażować w proces, Lieberman mówi, że zmierza we właściwym kierunku.

To zbyt kosztowne.

Nie musisz zawsze płacić najwyższej ceny za pomoc eksperta.

Wiele uniwersytetów i szkół wyższych z programami zdrowia psychicznego jest powiązanych z klinikami, w których studenci się szkolą – i nie otrzymują wynagrodzenia za swój czas, mówi Berman.

Aby uzyskać licencję, studenci muszą odbyć minimum 3000 godzin pracy w klinice pod nadzorem. Jest to więc tak, jakby mieć dwie rzeczy w cenie jednej, z tą różnicą, że w niektórych przypadkach jest to tanie (lub bezpłatne).

Berman mówi, że studenci są oceniani i osądzani za to, jak traktują pacjenta, a w tle prowadzi ich licencjonowany specjalista. Opieka, którą otrzymujesz, jest więc naprawdę bardzo dobra”.

Ubezpieczenie zdrowotne również obejmuje niektóre usługi w zakresie zdrowia psychicznego, ale to, czy terapeuta przyjmuje ubezpieczenie, zależy od jego rodzaju. Jeśli nie, wielu z nich oferuje zniżki w zależności od dochodów dla osób, które potrzebują pomocy, ale nie mogą sobie na nią pozwolić.

Większość terapeutów to ludzie dobrej woli – mówi Berman. Chcą pomagać ludziom, więc jeśli ktoś potrzebuje opieki, ale go na nią nie stać, zwykle można wynegocjować uczciwą opłatę.

To doprowadzi mnie do skraju wytrzymałości.

Myślisz, że terapia rozmowami i roztrząsanie przeszłości przytłoczy cię i doprowadzi do upadku? Z dużym prawdopodobieństwem tak się nie stanie.

Wiele osób sądzi, że ból towarzyszący terapii będzie tak przytłaczający, że stracą nad sobą panowanie – mówi Lieberman. Dobry terapeuta wie, jak daleko każdy pacjent może się posunąć w danym momencie i kiedy się wycofać.

Terapia nie jest natychmiastowym rozwiązaniem. Terapię prowadzi się w kawałkach wielkości łyżki, czyli w takiej ilości, z jaką dana osoba może sobie w danej chwili poradzić.

Ludzie są nieśmiali, ponieważ czasami myślą, że terapia jest jak chodzenie z otwartą raną – mówi Berman. Ważne jest jednak, by pamiętać, że to ty decydujesz, jak daleko chcesz się posunąć i kiedy. Z odpowiednim terapeutą wspólnie znajdziecie odpowiednie tempo, które zaspokoi wasze potrzeby i sprawi, że poczujecie się bezpiecznie.

Nie mam czasu.

W dzisiejszych czasach to nieporozumienie nie ma racji bytu.

Berman twierdzi, że w dzisiejszych czasach można łatwo znaleźć terapeutę, który przyjmie pacjenta w weekendy lub w godzinach wieczornych.

Terapeuci wiedzą, że niektórzy pacjenci mają mało czasu, więc wizyty poza godzinami pracy są koniecznością. Terapeuci oferują nie tylko elastyczny czas, ale także wykorzystują technologię.

Jeśli możesz spotkać się z terapeutą twarzą w twarz i ustalić, dokąd chcesz się udać, wielu z nich organizuje nawet sesje telefoniczne lub rozmawia przez Internet za pośrednictwem wideo – mówi Berman. Idealnie byłoby spotkać się osobiście, ale robimy to, co musimy.

Lekarz pokazuje, w jaki sposób można zwiększyć skuteczność leków na depresję – w tym informacje na temat ćwiczeń, diety i suplementów.

1/12

Zanim leki na depresję zaczną działać, może minąć co najmniej kilka tygodni, a zanim stwierdzisz, czy naprawdę działają, może minąć nawet 12 tygodni. Być może wspólnie z lekarzem będziecie musieli eksperymentować, aby znaleźć właściwą dawkę, właściwy lek lub nawet odpowiednią kombinację leków. Nie należy się poddawać. Badania pokazują, że wielu dorosłych cierpiących na depresję ma szansę znaleźć lek, który im pomoże.

Nie rezygnuj z przyjmowania leków

2/12

Od leków przeciwdepresyjnych nie można się uzależnić, ale zbyt szybkie odstawienie niektórych z nich może wywołać objawy podobne do odstawienia. Nagłe odstawienie leku może spowodować bóle głowy, mięśni, rozstrój żołądka lub inne problemy. Nie należy przerywać przyjmowania leku, jeśli nie zaleci tego lekarz. Dostaniesz od niego plan, jak powoli zmniejszać dawkę leku.

Zażywaj lek we właściwy sposób

3/12

Zapytaj lekarza, kiedy należy przyjmować lek, czy należy go przyjmować z jedzeniem i czy nie należy pominąć przyjmowania innych leków lub pokarmów w tym samym czasie. Nawet witaminy, suplementy i leki wydawane bez recepty, takie jak syrop na kaszel, mogą wpływać na działanie leków przeciwdepresyjnych. Zapytaj, co zrobić w przypadku pominięcia dawki: Czy przyjąć ją tak szybko, jak to możliwe, czy poczekać do następnej zaplanowanej dawki?

Zwróć uwagę na skutki uboczne

4/12

Wiele działań niepożądanych ustępuje w ciągu tygodnia lub dwóch, ale inne mogą być sygnałem, że należy dostosować przyjmowane leki. Zwróć uwagę na bezsenność, mdłości, przyrost masy ciała, zawroty głowy i problemy seksualne. Należy zapisywać wszelkie problemy, aby pomóc lekarzowi w dostosowaniu leczenia. Jeśli kiedykolwiek pojawią się myśli samobójcze, należy natychmiast porozmawiać z rodziną lub lekarzem.

Porozmawiaj o wszystkim

5/12

Na depresję składają się zazwyczaj objawy fizyczne, emocjonalne i psychiczne. Badania wykazują, że najskuteczniejszym sposobem leczenia depresji jest połączenie leków i terapii. Dostępne są różne opcje, od poradnictwa, np. terapii poznawczej, po spotkania z grupą wsparcia. Nauka radzenia sobie z konfliktami, traumatycznymi przeżyciami, stratami i stresem, które wywołują chorobę, może pomóc w utrzymaniu dobrego samopoczucia.

Wpraw swoje ciało w ruch

6/12

Pracuj nad swoją siłą zarówno fizyczną, jak i emocjonalną. Ćwiczenia fizyczne mogą złagodzić objawy depresji, zwłaszcza jeśli wykonujesz czynności, które podnoszą tętno. W rzeczywistości ćwiczenia fizyczne mogą czasem działać równie dobrze jak leki przeciwdepresyjne u osób z łagodną lub umiarkowaną depresją. Pomagają one złagodzić stres i dają dobre samopoczucie. Ćwiczenia fizyczne od razu poprawiają samopoczucie. A jeśli się przy nich wytrwa, uczucie to utrzymuje się przez dłuższy czas.

Wybierz zdrową dietę

7/12

Spożywanie odpowiednich pokarmów pomaga organizmowi pracować na najwyższych obrotach. A kiedy organizm jest w dobrej formie, leczenie przebiega prawidłowo. Niedostateczna ilość niektórych witamin i minerałów może pogłębić depresję. Badania wykazują, że pokarmy szkodliwe dla serca – takie jak tłuszcze nasycone – mogą nawet zwiększać ryzyko zachorowania na depresję. Ponadto należy ograniczyć spożycie alkoholu lub całkowicie go unikać, jeśli lekarz uzna, że używanie alkoholu stanowi problem.

Wyśpij się

8/12

Wystarczająca ilość snu poprawia nastrój i pomaga radzić sobie ze stresem. W rzeczywistości większość osób cierpiących na depresję ma problemy ze snem. Aby lepiej spać, należy ćwiczyć, regularnie spożywać posiłki i kłaść się spać, ograniczyć spożycie kofeiny i alkoholu, przebywać na świeżym powietrzu za dnia i stosować relaksującą rutynę na dobranoc.

Myśl poza schematami

9/12

Nietradycyjne lub alternatywne metody leczenia mogą złagodzić niektóre objawy, pomóc się zrelaksować i złagodzić problemy, takie jak ból fizyczny lub niepokój, które pogarszają depresję.

• Akupunktura

• Joga

• Masaż

• Medytacja

• Refleksologia (wywieranie nacisku na nerwy w stopach lub dłoniach; praktycy wierzą, że stymuluje to leczenie)

Witaminy i inne składniki odżywcze

10/12

Osoby z niskim poziomem witaminy D częściej zapadają na depresję, ale przyjmowanie dodatkowych dawek witaminy D nie zawsze pomaga im poczuć się lepiej. Niektóre badania wykazują, że EPA (kwas eikozapentaenowy), znajdujący się w oleju rybim, może pomóc w leczeniu depresji. L-metylofolian (Deplin) – wykazuje obiecujące działanie zwiększające korzyści płynące z przyjmowania leków przeciwdepresyjnych u niektórych pacjentów. Porozmawiaj z lekarzem, aby sprawdzić, czy jest to odpowiednie rozwiązanie dla Ciebie.

Rozważ zastosowanie dziurawca

11/12

Starożytne zioło, jakim jest dziurawiec, jest często przepisywane w Europie na depresję. Wiele badań wykazało, że w łagodniejszych przypadkach może on pomóc równie dobrze jak leki. Nie wydaje się jednak, aby działało w przypadku poważnej depresji. Może również wchodzić w interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi, dlatego przed jego zastosowaniem należy porozmawiać z lekarzem.

Porozmawiaj z lekarzem o suplementach

12/12

• SAMe:

  (s-adenozylometionina) Niektóre badania wykazują, że może być pomocna i może być równie skuteczna jak leki przeciwdepresyjne.

• 5-HTP

  (5-hydroksytryptofan) Popularny, dostępny bez recepty prekursor serotoniny, który jak dotąd nie został uznany za bezpieczny i skuteczny środek w leczeniu depresji.

• Kwasy tłuszczowe omega-3:

  Dobre dla serca i obiecujące w przypadku depresji, ale jeszcze nie zalecane

• Waleriana:

  Nie ma dowodów na to, że pomaga na depresję.

• Kava:

  Również niepotwierdzona i prawdopodobnie niebezpieczna dla wątroby

Jeśli wydaje ci się, że twoje leki na depresję nie działają tak, jak powinny, oto kilka oznak, na które należy zwrócić uwagę, i rzeczy, które możesz z tym zrobić.

Ważne jest, aby znać objawy świadczące o tym, że lek, który przyjmujesz, może nie być dla ciebie odpowiedni.

Od razu czujesz się lepiej: Może to zabrzmieć dziwnie, ale może to być znak, że lek nie działa tak, jak powinien. Uczucie, że od razu czujesz się lepiej, może być efektem placebo – wydaje Ci się, że lek pomaga. Prawdziwa pomoc nie nastąpi tak szybko. Potrzeba tygodni, aby lek zaczął działać.

Brak ulgi po 12 tygodniach: Chociaż nie zauważysz zmian w działaniu tych leków z dnia na dzień, powinieneś zacząć odczuwać pewną różnicę w ciągu 4 do 6 tygodni, a najlepsze rezultaty pojawiają się czasami po 8 do 12 tygodniach. Jeśli do 3 miesięcy nie poczujesz się lepiej lub objawy nasilą się, poinformuj o tym lekarza.

Duże wahania nastroju: Wszelkie poważne zmiany w emocjach, pozytywne lub negatywne, mogą być sygnałem, że należy zmienić lek.

Pogorszenie się depresji: Może się tak zdarzyć, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje także inne leki. Niektóre z nich mogą powodować odmienne działanie leków przeciwdepresyjnych, co może pogorszyć objawy. Upewnij się, że Twój lekarz wie o wszystkich przyjmowanych przez Ciebie lekach.

Efekty uboczne są dla Ciebie zbyt duże: Jak każdy lek, leki przeciwdepresyjne mogą wywoływać skutki uboczne. Najczęstsze z nich to nudności i biegunka. Zazwyczaj ustępują one po około tygodniu.

Porozmawiaj z lekarzem

Czasami proste zmiany mogą spowodować dużą różnicę. Lekarz może zasugerować przyjmowanie połowy tabletki zamiast całej i stopniowe zwiększanie dawki. Inną opcją może być zmiana pory przyjmowania leków, np. na noc zamiast w ciągu dnia. Należy jednak pamiętać, aby przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian w sposobie przyjmowania leku porozmawiać z lekarzem.

W niektórych przypadkach może być konieczna zmiana leków. Należy postępować zgodnie z instrukcjami lekarza, jak to zrobić. Należy dać organizmowi czas na pozbycie się starego leku i umożliwienie działania nowego. To trochę tak, jakby zresetować zegar i zacząć od nowa.

Co możesz zrobić

Wybór stylu życia może mieć wpływ na skuteczność działania leku przeciwdepresyjnego. Ważne jest, aby zapewnić sobie odpowiednią ilość odpoczynku i unikać rekreacyjnych używek i alkoholu. W przypadku niektórych leków należy unikać soków cytrusowych, takich jak sok pomarańczowy lub grejpfrutowy.

Dobre relacje z lekarzem są również bardzo ważne, zwłaszcza gdy pacjent nie czuje się dobrze lub leki nie działają tak, jak tego oczekiwał. W parze z odpowiednimi lekami idzie terapia rozmowna. Może ona pomóc w zrozumieniu choroby i radzeniu sobie ze stresem i emocjami.

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób terapia rozmowa, zmiana stylu życia i inne nielekowe metody leczenia mogą pomóc w leczeniu depresji.

Zawsze współpracuj z lekarzem, aby mieć pewność, że stosujesz odpowiednie dla siebie leczenie.

1. Ćwiczenie

Regularne ćwiczenia fizyczne – takie, które przyspieszają tętno – są dobrym lekarstwem, także na depresję.

„Zwiększają przepływ krwi do mózgu i mogą pobudzać produkcję pewnych substancji chemicznych w mózgu, podobnie jak leki przeciwdepresyjne” – mówi dr Andrew Leuchter, profesor psychiatrii w UCLA’s David Geffen School of Medicine.

Można wykonywać dowolną aktywność. I może być ona tak intensywna lub łatwa, jak tylko chcesz. W jednym z badań osobom z łagodną lub umiarkowaną depresją bardzo pomógł szybki, półgodzinny spacer przez 5 dni w tygodniu. Dobrze jest robić więcej.

Jeśli depresja jest poważniejsza, aktywność fizyczna jest nadal dobrym pomysłem, choć może być potrzebna także inna terapia.

2. Lepszy sen

Depresja może spędzać sen z powiek, a brak snu może powodować uczucie przygnębienia. Jeśli nie udaje ci się dobrze wypocząć, powiedz o tym lekarzowi. Być może konieczne będzie przeprowadzenie badań, aby sprawdzić, czy przyczyną nie jest inny problem, np. bezdech senny.

Proste zmiany mogą przynieść korzyści.

Na przykład, nie czytaj, nie oglądaj telewizji, nie korzystaj z komputera ani nie pracuj w łóżku. „Ostatnią rzeczą, jaką chcesz robić, jest angażowanie się w jakąś czynność, kiedy powinieneś już spać” – mówi dr Amit Etkin, psychiatra i neurobiolog z Uniwersytetu Stanforda.

Spróbuj wykonać następujące kroki:

• Nie drzemać w ciągu dnia.

• Kładź się spać o tej samej porze każdego wieczoru.

• Utrzymuj ciemną sypialnię.

• Używaj łóżka tylko do spania.

• Zadbaj o komfortową temperaturę w sypialni.

• Unikaj kofeiny, nikotyny, alkoholu, denerwujących rozmów i dużych posiłków przed snem.

• Ćwicz rano lub po południu.

3. Grupy wsparcia

To może mieć duże znaczenie. Poznasz ludzi, którzy przechodzą przez to samo, co ty.

„Pomogą ci one poczuć, że nie jesteś sam, co jest bardzo ważną częścią leczenia” – mówi Etkin.

Każda grupa jest inna, więc być może będziesz musiał spróbować kilku, zanim znajdziesz taką, która Ci się spodoba. Zanim się do niej przyłączysz, zapytaj o jej profil, jak wygląda typowe spotkanie, jakie jest wykształcenie i podejście lidera.

4. Doradztwo

Terapia rozmowna jest jednym z najlepszych sposobów radzenia sobie z wyzwaniami i znajdowania nowych rozwiązań.

Badania wykazują, że wiele rodzajów terapii może pomóc w leczeniu depresji. Na przykład:

uczy rozpoznawania i korygowania myśli i działań, które mogą przyczyniać się do powstawania objawów.

pokazuje zdrowsze sposoby komunikacji i interakcji z innymi.

daje umiejętności pozwalające lepiej radzić sobie z chorobą.

„Dobry terapeuta stosuje wszelkie dostępne mu techniki, opierając się na swoich umiejętnościach i wiedzy, a następnie obserwuje reakcję pacjenta” – mówi Etkin.

5. Terapia światłem

U niektórych osób krótkie dni i długie noce w zimie mogą wywołać depresję zwaną chorobą afektywną sezonową (SAD). Czasami pomocne może być specjalnie zaprojektowane pudełko z lampami.

Codziennie rano po przebudzeniu należy usiąść przed nim na około 30 minut. W przypadku osób z SAD leczenie to może działać równie dobrze jak leki przeciwdepresyjne.

6. Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS)

W metodzie TMS lekarze wykorzystują pole magnetyczne do leczenia depresji opornej na działanie leków.

„Zasadniczo resetuje to te sieci w mózgu i pozwala mu wrócić do normalnego funkcjonowania” – mówi Leuchter.

Jeśli inne metody leczenia nie przyniosły rezultatów, warto zapytać lekarza o ich zalety i wady.

TMS jest przeprowadzany w gabinecie lekarskim, gdy pacjent jest w pełni przytomny. Większość osób poddawana jest 40-minutowemu zabiegowi przez 5 dni w tygodniu przez 4 do 6 tygodni. Po zabiegu może wystąpić lekki ból głowy, ale poza tym można kontynuować dzień.

Ma niewiele, jeśli w ogóle, skutków ubocznych – najczęściej jest to ból głowy, uczucie mrowienia, światłowstręt i dyskomfort skóry głowy.

7. Terapia elektrokonwulsyjna (ECT)

Lekarz może zaproponować tę terapię w przypadku ciężkiej depresji, która nie reaguje na inne metody leczenia.

Zostaniesz poddany znieczuleniu ogólnemu, więc nie będziesz przytomny. Po zabiegu potrzebna będzie osoba, która odwiezie Cię do domu.

Podczas ECT lekarz aplikuje niewielki prąd elektryczny przez elektrody umieszczone na skórze głowy, co powoduje krótki napad podczas snu.

Zazwyczaj pacjent potrzebuje od 6 do 12 zabiegów w ciągu kilku tygodni. Terapia ta jest czasami stosowana jako terapia podtrzymująca po ustąpieniu epizodu depresji. Aby zapobiec nawrotowi objawów, konieczne może być wykonywanie zabiegów od jednego do czterech razy w miesiącu.

Jest to skuteczna metoda leczenia, stosowana od dziesięcioleci. Lekarze nadal nie są jednak pewni, w jaki sposób i dlaczego drgawki wywołane przez ECT poprawiają depresję.

ECT może powodować bóle głowy, żołądka, mięśni i przejściowe zaniki pamięci, które mogą utrzymywać się przez cały czas trwania terapii.

Doktor wymienia szereg odważnych gwiazd, które przyznają się do depresji i zmagania się ze smutkiem.

1/21

39-letnia aktorka wyjawiła, że kiedy miała 20 lat, zgłosiła się do ośrodka odwykowego, aby uzyskać pomoc w walce z depresją. Dunst mówi, że zmagała się z tą chorobą przez wiele lat i zdała sobie sprawę, że tłumiła w sobie wiele złości. „Powiem tylko, że leki to wspaniała rzecz i mogą naprawdę pomóc w wyjściu z czegoś” – mówi. „Ja bałam się je brać, więc zbyt długo w nich siedziałam. Zalecam, aby sięgnąć po pomoc, gdy się jej potrzebuje”.

Dwayne Johnson

2/21

Jest jednym z najlepiej opłacanych aktorów w Hollywood, ale The Rock niedawno opowiedział o depresji w brytyjskiej gazecie Express. Zmagania i ból są prawdziwe, powiedział Johnson, który uratował swoją matkę przed próbą samobójczą, gdy miał 15 lat. Depresja nigdy nie dyskryminuje” – napisał później na Twitterze. Dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie tego, ale najważniejsze jest, aby nie bać się otworzyć. Zwłaszcza my, faceci, mamy tendencję do trzymania tego w sobie. Nie jesteś sam.

Katy Perry

3/21

Gwiazda muzyki pop podzieliła się swoimi zmaganiami z depresją podczas 96-godzinnej transmisji na żywo w serwisie YouTube. W emocjonalnej sesji z Siri Sat Nam Singh, prowadzącą kanał Viceland The Therapist, Perry powiedziała, że otworzyła się, ponieważ chciała, aby jej fani zobaczyli jej prawdziwe ja. „Jeśli ludzie widzą, że jestem taka jak oni, mogą mieć równie wielkie marzenia”. ?

Jon Hamm

4/21

Tak jak jego bohater Don Draper z serialu Mad Men, Hamm zmagał się z ciężkimi przeżyciami. Otwarcie opowiada o swoich zmaganiach z depresją i mówi, że było mu szczególnie ciężko po śmierci ojca, kiedy był na studiach. W wywiadzie dla magazynu InStyle Hamm mówił o korzyściach płynących z terapii. Żyjemy w świecie, w którym przyznanie się do czegokolwiek negatywnego na swój temat jest postrzegane jako słabość, podczas gdy w rzeczywistości jest to siła. Nie jest słabym posunięciem powiedzieć: „Potrzebuję pomocy”.

Lady Gaga

5/21

Gwiazda muzyki pop, której przeboje to „Paparazzi” i „Poker Face”, mówi, że przez całe życie zmagała się zarówno z depresją, jak i lękami. Gaga nie wstydzi się przyznać, że bierze leki na depresję. W wywiadzie dla magazynu „Billboard” powiedziała, że jej zdaniem ważne jest, aby ludzie mówili o swoim zdrowiu psychicznym. Jeśli podzielimy się naszymi historiami i będziemy trzymać się razem, będziemy silniejsi.

Michael Phelps

6/21

Jak donosi CNN, pływak, który zdobył 28 medali olimpijskich, pierwszy raz wpadł w depresję w 2004 roku, ale najgorszy moment nastąpił po igrzyskach w 2012 roku. Phelps powiedział, że przez 3-5 dni siedział sam w sypialni i nie chciało mu się żyć, wiedział więc, że potrzebuje pomocy. Wiedział, że potrzebuje pomocy. Po tym, jak podjął leczenie i zaczął rozmawiać o swoich uczuciach, jego życie stało się łatwiejsze. Teraz rozumie, że nie ma nic złego w tym, że nie jest w porządku.

Kristen Bell

7/21

Aktorka, znana z roli Anny w filmie Frozen, twierdzi, że cierpi na depresję od czasów studiów. W eseju dla portalu Motto Bell pisze: „Nie ma nic słabego w zmaganiu się z chorobą psychiczną”. Mówi, że ujawniła się, aby rzucić więcej światła na to zaburzenie i złagodzić piętno, jakie się z nim wiąże.

Bruce Springsteen

8/21

The Boss miał w latach 60-tych ataki depresji, które trwały przez długi czas – powiedział w wywiadzie dla CBS Sunday Morning. To jest jak coś, co cię pochłania. Doszedłem do momentu, w którym nie chciało mi się wstawać z łóżka”. Powiedział, że nie miało to wpływu na jego pracę, a siła i miłość żony Patti Scialfas były kluczowe. Shed mówi: „Wszystko będzie dobrze. Może nie dziś czy jutro, ale wszystko będzie dobrze”. Otrzymał również pomoc w leczeniu choroby w postaci terapii i leków.

Gwyneth Paltrow

9/21

Ta nagrodzona Oscarem aktorka rzuciła światło na depresję poporodową, gdy opowiedziała o swojej pięciomiesięcznej walce po urodzeniu drugiego dziecka, Mosesa. Czułam się jak zombie” – powiedziała w 2011 roku w wywiadzie dla „Good Housekeeping”. Nie miałam dostępu do mojego serca. Nie miałam dostępu do moich emocji. Nie mogłam się połączyć”. Po śmierci ojca w 2002 roku zmagała się również z depresją kliniczną.

Ashley Judd

10/21

Ta aktorka z Kiss the Girls miała, jak sama to określa, dysfunkcyjne dzieciństwo. Czuła się odizolowana i niepewna siebie. W rezultacie w dorosłym życiu odczuwała głęboki smutek. Wszystko jednak zmieniło się na lepsze, gdy w 2006 roku zgłosiła się do ośrodka terapeutycznego. Potrzebowałam pomocy” – powiedziała magazynowi Glamour. Tak bardzo cierpiałam.

Naomi Judd

11/21

Ikona muzyki country powiedziała stacji ABC News i lekarce Robin Roberts, że w 2010 roku zaczęła odczuwać coś, co nazwała całkowicie wyniszczającą i zagrażającą życiu depresją. Powiedziała, że wracała do domu i nie wychodziła z niego przez 3 tygodnie, nie wychodziła z piżamy, nie dbała o normalną higienę. To było naprawdę straszne. O swojej depresji napisała w książce „River of Time: My Descent into Depression and How I Emerged with Hope”. Mówi, że ujawniła się, bo jeśli ja to przeżyję, chcę, żeby ktoś mógł zobaczyć, że można to przetrwać”.

Ryan Phillippe

12/21

Aktor Cruel Intentions mówi, że jego walka z depresją rozpoczęła się w młodym wieku. Z wiekiem to się chyba trochę zmniejsza, ale ja jestem po prostu wrodzonym smutasem” – powiedział niedawno magazynowi Elle. Phillippe nie pozwolił jednak, by jego stan zdrowia uniemożliwił mu błyszczenie na ekranie. Ostatnio wystąpił w dramacie telewizyjnym „Sekrety i kłamstwa”.

J.K. Rowling

13/21

Kobieta, która stworzyła Harry’ego Pottera, przyniosła radość milionom, ale przyznaje, że pisząc magiczne powieści, czuła rozpacz. Jej mroczne nastroje stały się nawet inspiracją do stworzenia serii o wysysających dusze stworach znanych jako Dementorzy. Tak trudno jest opisać [depresję] komuś, kto nigdy jej nie doświadczył, ponieważ to nie jest smutek – powiedziała Oprah Winfrey w 2010 roku. Ale to ten zimny brak uczuć – to naprawdę puste uczucie”.

Sheryl Crow

14/21

Dziewięciokrotna zdobywczyni nagrody Grammy walczyła z depresją jeszcze zanim zmierzyła się z rakiem piersi i łagodnym guzem mózgu. Mam silne poczucie melancholii – powiedziała w 2014 roku londyńskiemu The Telegraph. Już w młodym wieku grałam na pianinie z potrzeby poczucia czegoś”.

Terry Bradshaw

15/21

Gwiazda NFL i popularny komentator piłkarski uważa, że przez lata cierpiał na depresję, ale nie zdiagnozowano jej i nie leczono aż do późnych lat 90. Teraz dzieli się swoją historią, mając nadzieję na zmniejszenie stygmatyzacji związanej z tą chorobą psychiczną. Pomyślałem, że może mógłbym pomóc ludziom w uświadamianiu, pomóc im zdobyć siłę i odwagę” – powiedział w 2003 r. gazecie Chicago Tribune.

Buzz Aldrin

16/21

Nawet spacer po Księżycu nie był w stanie powstrzymać Buzza Aldrina przed obniżeniem nastroju. Nagła sława astronauty po lądowaniu na Księżycu w 1969 r. doprowadziła do jego rozwodu, problemów z alkoholem i depresji. Jak powiedział dziennikowi The New York Times, nieszczęście występuje w jego rodzinie. Jego matka i dziadek ze strony matki cierpieli na tę chorobę, do tego stopnia, że oboje niestety popełnili samobójstwo. Aldrin podjął więc leczenie i został przewodniczącym Narodowego Stowarzyszenia Zdrowia Psychicznego.

Tipper Gore

17/21

W 1999 r., gdy Al Gore był wiceprezydentem, druga dama podzieliła się swoimi zmaganiami ze smutkiem. Poddała się leczeniu po tym, jak jej syn miał wypadek samochodowy, w którym omal nie zginął. Wiem, jak ważna jest dobra opieka w zakresie zdrowia psychicznego, ponieważ sama z niej skorzystałam” – napisała w artykule w USA Today. Leki i poradnictwo pomogły jej wyzdrowieć.

Wayne Brady

18/21

Ten komik o pogodnym wizerunku publicznym ukrywał długą walkę z chorobą psychiczną. W 2014 r. Brady opisał swoje doświadczenia w programie Entertainment Tonight. Nie chcesz się ruszyć; nie możesz się ruszyć w ciemności. Otworzył się, aby powstrzymać podwójne standardy w Hollywood, gdzie bardziej akceptowalne jest przyznanie się do problemów z narkotykami niż do depresji klinicznej.

Jim Carrey

19/21

Człowiek, który wciela się w jedne z najbardziej szalonych postaci na ekranie, od Grincha po Ace’a Venturę, mówi, że miewał mroczne dni. Otwarcie mówi o przyjmowaniu leków antydepresyjnych i prowadzi bardzo czyste, duchowe życie. Rzadko piję kawę” – powiedział w wywiadzie dla „60 Minutes”. Bardzo poważnie podchodzę do tego, że nie piję alkoholu i nie biorę narkotyków. Życie jest zbyt piękne.

Robin Williams

20/21

Jego samobójstwo w 2014 roku wstrząsnęło milionami, ale nagrodzony Oscarem aktor i komik miał już w przeszłości problemy z depresją, nadużywaniem substancji i alkoholu. Zdiagnozowano u niego Parkinsona i być może cierpiał na pewną formę demencji. W 2006 r. w rozmowie z Terrym Grossem z NPR opisał swoje wzloty i upadki. Czy czasami występuję w stylu maniakalnym? Tak. Czy jestem maniakalny przez cały czas? Nie. Czy bywam smutny? O tak. Czy mocno mnie to dotyka? O tak.

Postacie historyczne

21/21

Nawet nasz szesnasty prezydent miewał okresy, które nazywał melancholią: „Gdyby to, co czuję, zostało w równym stopniu rozłożone na całą rodzinę ludzką, nie byłoby na ziemi ani jednej pogodnej twarzy” – napisał Abraham Lincoln do swojego partnera prawniczego w 1841 roku. Nie potrafię powiedzieć, czy kiedykolwiek będzie mi lepiej”. Aby przetrwać najcięższe chwile, Lincoln polegał w dużej mierze na przyjaciołach, rodzinie i zaufanym lekarzu. Wśród innych postaci historycznych, które podobno zmagały się z depresją, są Ernest Hemingway, Winston Churchill, psychoanalityk Sigmund Freud i generał William T. Sherman.

Jakie są sygnały ostrzegawcze ciężkiej depresji? Lekarz wskazuje niektóre z nich.

Niektóre przypadki depresji są jednak bardziej nasilone, z intensywnymi objawami, takimi jak znaczny apetyt i utrata wagi, problemy ze snem oraz częste myśli o śmierci lub samobójstwie. Taka depresja może być paraliżująca. Chory może izolować się od otoczenia, mieć trudności z wstaniem z łóżka lub wyjściem z domu.

Objawy ciężkiej depresji

Jakie są objawy ciężkiej depresji?

?

• Bezsenność lub nadmierne spanie

• Drażliwość

• Utrata zainteresowania zajęciami, które kiedyś sprawiały przyjemność

• Beznadzieja

• Uporczywe myśli o tym, że dzieje się coś złego

• Myśli o śmierci, samobójstwie lub próbach samobójczych

• W bardzo ciężkich przypadkach objawy psychotyczne (takie jak halucynacje lub urojenia)

• Niezdolność do samodzielnego dbania o siebie, np. jedzenia, kąpieli, wypełniania obowiązków rodzinnych lub zawodowych

Chociaż pacjent może mieć wrażenie, że nie ma już nadziei, powinien porozmawiać z lekarzem o możliwościach leczenia. Nawet ciężkie objawy depresji można leczyć.

Czynniki ryzyka samobójstwa

Nie wszystkie osoby z czynnikami ryzyka będą miały skłonności samobójcze. Oprócz depresji lub innej choroby psychicznej, do czynników ryzyka samobójstwa należą:

• nadużywanie substancji psychoaktywnych obecnie lub w przeszłości

• Próba samobójcza w przeszłości

• Historia samobójstwa w rodzinie

• Choroby psychiczne lub nadużywanie substancji w wywiadzie rodzinnym

• Broń palna w domu

• Pobyt w więzieniu

• Poczucie beznadziejności

Myśli samobójcze: Stan zagrożenia

Dla osób cierpiących na ciężką depresję samobójstwo stanowi realne zagrożenie. Każdego roku w Stanach Zjednoczonych około 30 000 osób odbiera sobie życie, choć prawdziwa liczba może być wyższa. Niektóre samobójstwa są nierozpoznane, ponieważ są klasyfikowane jako wypadki, przedawkowanie narkotyków lub strzelaniny. Wśród osób, których depresja nie jest leczona, nawet 15% popełnia samobójstwo.

Jakie są sygnały ostrzegawcze samobójstwa? Według Krajowego Telefonu Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) należą do nich:

• Mówienie o chęci śmierci lub chęci samobójstwa

• Szukanie sposobu na zabicie się, np. szukanie metod w Internecie lub kupno broni

• Mówienie o poczuciu beznadziejności lub braku powodów do życia

• Mówienie o poczuciu osaczenia lub bólu nie do zniesienia

• Mówienie o tym, że jest się ciężarem dla innych

• Coraz częstsze spożywanie alkoholu lub zażywanie narkotyków

• Zachowywanie się w sposób niespokojny lub pobudzony; lekkomyślność

• Śpi zbyt mało lub zbyt dużo

• Wycofywanie się lub poczucie izolacji

• Okazywanie gniewu lub mówienie o chęci zemsty

• Przejawianie skrajnych wahań nastroju

Uzyskiwanie pomocy

Bądź świadomy, że zachowania samobójcze często mają charakter impulsywny. Usuń broń, leki i inne środki, których mógłbyś użyć do zrobienia sobie krzywdy. Jeśli posiadasz pistolet lub inną broń, poproś zaufaną osobę, aby trzymała je z dala od ciebie. Pozbądź się nagromadzonych tabletek, umieszczając je w woreczku z kocim żwirkiem lub ziemią i wyrzucając całe opakowanie. Pozbywając się takich przedmiotów z otoczenia, możesz zyskać na czasie – na tyle cennym, byś mógł przezwyciężyć impuls samobójczy i zastanowić się nad innymi sposobami radzenia sobie z bólem.

Unikaj picia alkoholu i zażywania nielegalnych narkotyków lub poszukaj leczenia, aby zerwać z uzależnieniem od tych substancji. Mogą one pogłębiać depresję i prowadzić do myśli samobójczych. Niektóre badania wykazały, że u osób, które popełniły samobójstwo, u 33%-69% wykryto alkohol we krwi.

Jeśli cierpisz na ciężką depresję lub masz myśli samobójcze, powiedz o tym lekarzowi pierwszego kontaktu, psychiatrze lub terapeucie. Możesz też zadzwonić na Krajowy Telefon Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) pod numer (800) 273-TALK.

Jeśli czujesz, że nie możesz opanować chęci zrobienia sobie krzywdy, lub jeśli już podjąłeś kroki w tym kierunku, zadzwoń pod numer 911 lub niezwłocznie udaj się na pogotowie. W celu zmniejszenia ryzyka samobójstwa może być konieczna hospitalizacja w celu poddania się nadzorowanemu leczeniu.