Lekarz mówi ci.

Po dwóch próbach samobójczych i siedmiu pobytach w szpitalu długa walka Cindy Michalewsky z depresją w końcu się zakończyła.

Październik 2000 roku powinien być najszczęśliwszym okresem w moim życiu. Miałam 27 lat, niedawno wyszłam za mąż za wspaniałego mężczyznę, kupiliśmy nasz pierwszy dom i znalazłam pracę, o której marzyłam od lat, jako terapeutka zdrowia psychicznego. Dlaczego więc czułam się smutna i niezadowolona z mojego życia?

Aby się tego dowiedzieć, zaczęłam chodzić do terapeuty, który zdiagnozował u mnie depresję. Jako terapeuta nie byłem tym zaskoczony. Miałam depresję w szkole średniej i na studiach, ale tamte epizody były związane z zewnętrznymi czynnikami stresogennymi. Tym razem depresja pojawiła się nagle, w okresie, w którym „powinienem” być szczęśliwy. Pomimo mojego wykształcenia w dziedzinie zdrowia psychicznego i wiedzy na temat tej choroby, nie wiedziałam, czym jest depresja, dopóki jej nie doświadczyłam.

Depresja jest chorobą, która dotyka miliony ludzi, ale większość z nich nie do końca ją rozumie. Przyjaciele i rodzina, a zwłaszcza mój mąż, chcieli, żebym po prostu „wyszła z tego”. Ale bez względu na to, jak bardzo się starałam, nie mogłam.

Skontaktowałam się z kilkoma terapeutami i zaczęłam chodzić do psychiatry po leki. W ciągu następnych trzech i pół roku przepisano mi co najmniej kilkanaście różnych leków w różnych kombinacjach. Wydawało się, że nic nie pomaga. Zaczęły się pojawiać myśli samobójcze. Byłem zmuszony zrezygnować z pracy, ponieważ stres związany z pracą w służbie zdrowia psychicznego nasilał moje objawy. Dwukrotnie próbowałem popełnić samobójstwo i siedmiokrotnie byłem hospitalizowany, ponieważ nie byłem w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwa.

Lekarze zalecili mi terapię elektrowstrząsową (ECT), która polega na bezbolesnym wprowadzeniu prądu do mózgu w znieczuleniu i po podaniu środka zwiotczającego mięśnie. Jednak nawet po kilku ECT nie nastąpiła znacząca poprawa. W tym czasie mój mąż, rodzina i przyjaciele byli sfrustrowani moim brakiem poprawy, ale myślę, że zaczęli rozumieć moją chorobę i dostrzegać, że nie jest to tylko zły nastrój, z którego mogę po prostu wyjść.

Wreszcie, w kwietniu 2004 roku, sukces! Podczas mojej ostatniej hospitalizacji lekarze całkowicie zmienili moje leki i ponownie rozpocząłem terapię ECT. Wydawało się, że w niemal magiczny sposób moja depresja zaczęła ustępować. Może to zabrzmi dziwnie, ale czułem się tak, jakby demon, którym była moja depresja, postanowił mnie opuścić.

Od tamtego czasu nadal biorę leki i regularnie uczęszczam na terapię, ale sytuacja stale się poprawia. Znalazłam nową pracę jako terapeutka i staram się wykorzystywać moje doświadczenia, aby pomagać innym.Depresja to wyniszczająca choroba, z którą bardzo trudno jest walczyć. Jednak ludziom udaje się wyzdrowieć – nawet mnie. Pomogła mi w tym moja wola poprawy, a także dobrzy lekarze i nieustające wsparcie kochających mnie osób, zwłaszcza mojego męża. Depresja dokonała spustoszeń w każdym aspekcie mojego życia, ale teraz układam sobie wszystko na nowo i idę dalej.

Więcej informacji na temat objawów depresji, leków i terapii można znaleźć w Centrum Zdrowia Chorych na Depresję.

Pierwotnie δ w numerze styczeń/luty 2007 czasopisma doctor the Magazine.

Radzenie sobie z depresją jest trudne zarówno dla osoby cierpiącej na depresję, jak i dla jej rodziny i przyjaciół. Dowiedz się więcej od lekarza, jak pomóc bliskiej osobie, która cierpi na depresję.

Rola opiekuna

Wsparcie i zaangażowanie rodziny i przyjaciół może mieć kluczowe znaczenie dla pomocy osobie cierpiącej na depresję. Szczególnie pomocne jest, jeśli rodzina i przyjaciele zachęcają pacjenta do kontynuowania leczenia i stosowania technik radzenia sobie z problemami oraz umiejętności rozwiązywania problemów, których uczy się podczas psychoterapii.

Jak mogę pomóc?

• Upewnij się, że twój bliski jest badany i leczony przez wykwalifikowanego specjalistę w zakresie zdrowia psychicznego. Jest to niezbędne do prawidłowego zdiagnozowania depresji i znalezienia odpowiedniego rodzaju leczenia.

• Poinformuj siebie, swoją rodzinę i przyjaciół o problemach ze zdrowiem psychicznym, a w szczególności o depresji. Pomoże to zrozumieć, co przeżywa osoba bliska.

• Osoba cierpiąca na depresję potrzebuje stałego wsparcia. Może to być wyczerpujące, zwłaszcza jeśli trwa przez dłuższy czas. Jest to jednak jeden z najważniejszych elementów skutecznego leczenia. Osoby z depresją mogą czuć się osamotnione i odizolowane – konsekwentne wsparcie i zrozumienie są niezwykle ważne.

• Pomóż osobie chorej na depresję w przestrzeganiu planu leczenia. Oznacza to upewnienie się, że leki są dostępne, jeśli zostały przepisane, uczestniczenie w sesjach terapeutycznych, jeśli jest taka potrzeba, pomoc we wprowadzaniu zalecanych zmian w stylu życia oraz zachęcanie osoby chorej do wizyt kontrolnych u właściwego lekarza, zwłaszcza jeśli leczenie wymaga korekty.

?

?

?

Wskazówki dla opiekuna

Życie z osobą cierpiącą na depresję może być bardzo trudne i stresujące dla członków rodziny i przyjaciół. Poniżej podajemy kilka wskazówek dotyczących życia z osobą chorą na depresję, które mogą ułatwić życie Tobie i przynieść więcej korzyści osobie cierpiącej na depresję:

• Uznaj, że depresja często wyraża się jako wrogość, odrzucenie i drażliwość.

• Przyjmij taki styl interakcji, w którym osoba w depresji przejmuje inicjatywę. Na przykład, zamiast proponować: „Chodźmy dziś do kina”, spróbuj tego: „Chciałbym obejrzeć dziś wieczorem film. Który z nich chciałbyś obejrzeć razem ze mną?”.

• Zachęcaj osobę cierpiącą na depresję do szukania profesjonalnej pomocy. Towarzysz i wspieraj bliską osobę, ale wyraźnie zaznacz, że to ona jest odpowiedzialna za poprawę swojego stanu.

• Pamiętaj, że leczenie jest bardzo skuteczne, a stan bliskiej osoby poprawi się w ciągu kilku miesięcy.

• Zapewnij osobie cierpiącej na depresję możliwość uzyskania nagrody, np. odwiedziny u przyjaciół lub wyjścia na zajęcia. Nie należy jednak do tego zmuszać.

• Upewnij się, że zauważyłeś i pochwaliłeś każdą znaczącą poprawę. Bądź szczery.

• Zostaw czas dla siebie i swoich potrzeb. Pozwól sobie na czas, kiedy potrzebujesz odpoczynku. Pomoże to wam obojgu.

• Warto rozważyć terapię rodzinną lub małżeńską: takie formy terapii mogą pomóc w zbliżeniu do siebie wszystkich osób dotkniętych depresją i pomóc im nauczyć się skutecznych sposobów wspólnego radzenia sobie z nią.

• Warto rozważyć skorzystanie z pomocy grup wsparcia, zarówno dla osoby cierpiącej na depresję, jak i dla siebie jako członka rodziny.

?

Dowiedz się, w jaki sposób zapisywanie swoich myśli w dzienniku może zmienić perspektywę i pomóc w radzeniu sobie z objawami depresji.

Przez większość swojego życia 33-letnia Christina Suchon żyła z depresją. Przez wszystkie wzloty i upadki pomagało jej pisanie w dzienniku.

„Nawet jeśli są to tylko negatywne, śmieciowe bzdury, które bazgrolę na kartce, pomaga mi to oczyścić umysł i dowiedzieć się, co dokładnie mnie dręczy” – mówi Suchon, która mieszka w Tijuanie w Meksyku.

Wielu ekspertów w dziedzinie zdrowia psychicznego zaleca pisanie dziennika, ponieważ może ono poprawić nastrój i złagodzić objawy depresji. Badania to potwierdzają i sugerują, że pisanie dzienników jest korzystne dla zdrowia psychicznego. Może też sprawić, że terapia będzie skuteczniejsza.

„Dziennikarstwo nie jest lekarstwem na wszystko” – mówi Jill Howell, licencjonowany doradca zawodowy, ale niesie ze sobą wiele korzyści.

Jak to pomaga

Zwiększa świadomość. Pisanie dziennika pomaga lepiej poznać samego siebie.

Wyrażanie siebie w dzienniku może wydobyć na powierzchnię twoje myśli i uczucia. Wielu ludzi jest zaskoczonych tym, co piszą – mówi psychoterapeutka z Denver, Cynthia McKay. Możesz odkryć, że martwisz się czymś, o czym nie wiedziałeś, że cię niepokoi, dopóki tego nie zapisałeś.

Możesz zachować swój dziennik w tajemnicy lub podzielić się nim z terapeutą. Pomoże ci on dostrzec, co jest ważne, i wykorzysta to, by pomóc ci ruszyć naprzód.

Pozwala przejąć kontrolę. Kiedy myśli i zmartwienia kłębią się w głowie, przełożenie pióra na papier może zmniejszyć chaos. „Kiedy zapisujemy rzeczy, wydają się one łatwiejsze do opanowania” – mówi psycholog kliniczny, dr Perpetua Neo.

Suchon zgadza się z tym. Mówi, że pisanie pomaga jej spojrzeć na sprawy z odpowiedniej perspektywy i zmniejsza poczucie bezwartościowości. „To przywraca mnie do rzeczywistości”.

Prowadzenie dziennika pomaga w przyjęciu aktywnej roli w leczeniu. Umożliwia zrobienie czegoś, co pomoże poczuć się lepiej. Pomaga też rozpoznać, kiedy czujesz się gorzej i potrzebujesz dodatkowej pomocy.

Zmienia punkt widzenia. Prowadzenie dziennika daje szansę na pozytywną rozmowę z samym sobą.

„Lubię prowadzić dzienniki wdzięczności i afirmacji z moimi klientami” – mówi dr Charlynn Ruan, licencjonowany terapeuta kliniczny. Ruan mówi, że pisanie o szczęśliwych wspomnieniach jest szczególnie silne, ponieważ depresja ma tendencję do przywoływania negatywnych uczuć. „To jak przekwalifikowanie mózgu”.

Pozwala dostrzec wzorce. Prowadzenie dziennika może pomóc w śledzeniu swoich objawów. Jeśli będziesz zapisywać, jak się czujesz każdego dnia, możesz zauważyć rzeczy, które wywołują depresję.

Na przykład, możesz zauważyć, że objawy nasilają się o określonej porze dnia, gdy jesteś pod wpływem stresu lub gdy jesteś w trudnym związku. Znając czynniki wyzwalające depresję, można ich unikać w przyszłości.

Prowadzenie dziennika może dać ci wgląd w to, jak radzisz sobie z upływem czasu. Przeglądając starsze wpisy, można zauważyć pewne tendencje. Zobaczysz, czy czujesz się lepiej, gorzej, czy tak samo.

Może to być sygnałem, że potrzebujesz więcej pomocy lub zapewnienia, że wszystko jest w porządku. „Pomogło mi przeglądanie poprzednich wpisów i uświadomienie sobie, jak daleko zaszedłem w leczeniu” – mówi Suchon.

Porady dotyczące dziennikarstwa

Wyrzuć z siebie wszystko. Pisz o czymkolwiek. Pozwól swoim myślom swobodnie płynąć.

„Często mówię moim pacjentom, żeby pisali i rozdzierali się” – mówi Howell. „Kiedy wiesz, że nikt nigdy nie przeczyta tego, co piszesz, masz znacznie mniejszą skłonność do redagowania tekstu lub martwienia się o ortografię, gramatykę czy niewłaściwy język”. Im mniej martwisz się o pisanie, tym więcej zyskujesz.

Pisz regularnie. Staraj się pisać dziennik regularnie. Idealnie byłoby pisać codziennie. Postaraj się poświęcić na to 20 minut.

Znajdź czas i miejsce, w którym jest cicho, a Ty jesteś zrelaksowany. Może się okazać, że najłatwiej jest pisać w łóżku, przed zaśnięciem. Mniej czynników rozpraszających może Cię wtedy rozpraszać i możesz spojrzeć wstecz na cały swój dzień.

Próbuj nowych rzeczy. Pisz listy do siebie. Pisz do bliskich, których już nie ma wśród Ciebie. Możesz nawet napisać do siebie pocieszające słowa, które, jak sądzisz, mogliby powiedzieć ci bliscy – radzi Howell.

Nie nastawiaj się zbyt negatywnie. Jeśli zauważysz, że zapisujesz tylko negatywne myśli, spróbuj skierować swoje pisanie w inną stronę.

Nie ma nic złego w pisaniu o rzeczach, które nie są pozytywne, ale ogranicz się do tego. Nie rób tego dłużej niż 20 minut, mówi Ruan.

Unikaj ponownego czytania swoich negatywnych tekstów. „Może nawet wykonaj symboliczny gest zwinięcia kartki i wyrzucenia jej po napisaniu, aby oczyścić się emocjonalnie” – mówi.

Ułatw sobie zadanie. Przygotuj się na sukces. Miej pod ręką długopis i papier. Połóż dziennik w pobliżu łóżka, w torbie lub w samochodzie. Możesz też pisać na komputerze lub tablecie.

„Potrzeba było praktyki, aby przypomnieć sobie” – mówi Suchon – „że niezależnie od tego, co napiszę, wiem, że czuję się po tym lepiej”.

Lekarz pomoże ci rozpoznać depresję — i znaleźć ulgę

„Czy możesz mieć depresję i nie wiedzieć o tym?”. Brzmi to jak niedorzeczne pytanie. Przecież nie wiedziałbyś, gdybyś miał depresję? Możliwe, że nie. Depresja może pojawić się stopniowo, bez uświadomienia sobie, że myśli i uczucia depresyjne coraz bardziej dominują nad perspektywą i życiem danej osoby.

Wiele osób zakłada, że depresja jest łatwa do rozpoznania i objawia się uporczywym smutkiem, który nie ustępuje. W rzeczywistości objawy depresji mogą przybierać różne formy. Prawdopodobnie czytając ten artykuł, masz wrażenie, że coś jest nie w porządku. Może się okazać, że jesteś cały czas zmęczony i jedyne, co chcesz robić, to spać. Depresja może również powodować bezsenność, zapominanie i niezdolność do czerpania przyjemności z normalnych czynności. Według dr Eve Wood, profesora klinicznego na Uniwersytecie Arizony i autorki książki „10 kroków do przejęcia kontroli nad swoim życiem emocjonalnym”, „kobiety często mówią: 'Nie mam depresji, po prostu mnie to nie obchodzi’, ale ta obojętność może być sygnałem depresji”. Okazuje się, że nadmierne zmęczenie, bezsenność i brak radości mogą być objawami depresji.

Choć objawy depresji bywają subtelne i mylące, należy pamiętać, że depresja jest poważną chorobą, która może utrudnić życie, położyć się cieniem na rodzinie, a nawet doprowadzić do samobójstwa. Coraz więcej badań naukowych dokumentuje poważne i przewlekłe skutki depresji dla ludzkiego mózgu – skutki, które mogą sprawić, że dana osoba będzie podatna na wystąpienie depresji w przyszłości.

Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego kobiety dwa razy częściej niż mężczyźni doświadczają depresji lub dystymii (uporczywej depresji o niskim nasileniu), a diagnoza depresji u kobiet jest często błędna. Dobra wiadomość jest taka, że depresję można skutecznie leczyć. Jeśli podejrzewasz, że Ty lub ktoś, kogo znasz, cierpi na depresję, to dobrze trafiłeś. Lekarz pomoże Ci dowiedzieć się więcej o depresji i o tym, co możesz z nią zrobić.

*

Te objawy depresji mogą być mylące, ponieważ w zależności od osoby mogą przybierać bardzo różne formy. Na przykład niektóre kobiety w depresji chcą cały czas spać, podczas gdy inne mogą doświadczać bezsenności.

*

Chociaż istnieje wiele powodów, by pesymistycznie patrzeć w przyszłość, osoba cierpiąca na depresję częściej skupia się na negatywnych wydarzeniach i nie jest w stanie znaleźć niczego, z czego mogłaby się cieszyć.

Eksperci twierdzą, że pewne zachowania mogą być także oznaką ukrytej depresji. Kobiety często podejmują zachowania, które sygnalizują „depresję maskowaną” – mówi psycholog Lara Honos-Webb, autorka książki „Słuchając depresji”. Kompulsywne zakupy, praca, jedzenie lub picie alkoholu mogą być oznakami depresji – szczególnie wtedy, gdy kobieta czuje się pusta lub niespokojna, gdy nie wykonuje tych czynności.

Jakie są przyczyny depresji?

Eksperci twierdzą, że depresja jest spowodowana interakcją czynników genetycznych i czynników życiowych. Ponieważ depresja często występuje rodzinnie, eksperci uważają, że czynniki genetyczne sprawiają, że niektóre osoby są na nią bardziej podatne niż inne, ze względu na indywidualny skład chemiczny mózgu.

Czynniki wyzwalające depresję mogą obejmować:

Poważne problemy i kryzysy życiowe – na przykład zerwanie romansu, utrata pracy lub śmierć bliskiej osoby – są często bezpośrednimi, najbardziej oczywistymi przyczynami depresji. Jednak ciągłe wyzwania życiowe, takie jak ubóstwo, bezrobocie i izolacja społeczna, a także trauma z dzieciństwa również zwiększają ryzyko wystąpienia depresji.

*

Przewlekły ból lub choroba mogą prowadzić do depresji. Niektóre choroby – w tym niedoczynność tarczycy, rak i zapalenie wątroby – mogą powodować depresję. Winne są także niedobory żywieniowe i niektóre leki. Dlatego ważne jest, aby leczenie depresji obejmowało ocenę medyczną.

Kobiety dwa razy częściej niż mężczyźni doświadczają depresji. Różnica ta wynika prawdopodobnie częściowo z ogromnych zmian hormonalnych, które towarzyszą miesiączce, porodowi dziecka i menopauzie.

Stwierdzono związek między przewlekłym stresem a depresją, co może wyjaśniać, dlaczego stresujące sytuacje życiowe, takie jak ubóstwo i bezrobocie, zwiększają ryzyko wystąpienia depresji.

Według ekspertów Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego (American Psychological Association) należy szukać pomocy w leczeniu depresji, jeśli utrzymuje się ona przez ponad dwa tygodnie – zwłaszcza jeśli jest na tyle poważna, że przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu. Jeśli podejrzewasz u siebie depresję, porozmawiaj z lekarzem, który może wykluczyć przyczyny fizyczne i skierować cię do specjalisty od zdrowia psychicznego.

Eksperci zdają sobie sprawę, że depresja ma związek ze zmianami w składzie chemicznym mózgu, więc część układanki leczenia polega na przywróceniu równowagi chemicznej – mówi Wood. Ale nie musi to być leczenie farmakologiczne. Jak mówi Wood, najlepsze leczenie objawów zależy od indywidualnej historii pacjenta; od tego, czy już wcześniej cierpiał na depresję i czy objawy trzymają go w łóżku przez cały dzień, czy po prostu pozbawiają energii. Dlatego w rozmowach z lekarzem i psychoterapeutą staraj się jak najdokładniej opisywać swoją historię choroby i objawy.

Według Susan G. Kornstein, profesor w Virginia Commonwealth University’s School of Medicine, leczenie depresji obejmuje zwykle psychoterapię, leki przeciwdepresyjne lub obie te metody. Obecnie eksperci uważają, że najskuteczniejsze jest połączenie obu tych metod. W badaniu przeprowadzonym przez Vanderbilt University w Nashville (TN) naukowcy stwierdzili, że psychoterapia i leki były skuteczne w przypadku 70% kobiet – mówi dr Valerie E. Whiffen, profesor psychologii na Uniwersytecie w Ottawie (Ontario) i autorka książki „A Secret Sadness”.

Istnieją dowody na to, że w wielu przypadkach psychoterapia działa równie dobrze jak leki przeciwdepresyjne i nie powoduje skutków ubocznych – twierdzi Whiffen. Na przykład terapia interpersonalna (IPT) koncentruje się na poprawie relacji z pacjentem w celu zmniejszenia objawów depresji. Połowa kobiet w badaniu Vanderbilta, które korzystały z IPT, pod koniec leczenia nie miała już depresji – taki sam wynik zaobserwowano w przypadku stosowania samych leków przeciwdepresyjnych.

U wielu osób leki przeciwdepresyjne są bardzo skuteczne w leczeniu depresji, zwłaszcza gdy jest ona ciężka lub uporczywa. Nie do końca rozumiemy, jak działają leki przeciwdepresyjne, ale wiemy, że regulują one równowagę substancji chemicznych w mózgu, zwanych neuroprzekaźnikami. Obecnie na rynku dostępnych jest wiele różnych rodzajów leków przeciwdepresyjnych, dlatego warto współpracować z psychiatrą, który pomoże dobrać lek najskuteczniejszy dla pacjenta.

Szukając pomocy w leczeniu depresji, należy pamiętać o dbaniu o siebie. Unikaj alkoholu i narkotyków oraz dbaj o odpowiednią ilość snu. Ćwiczenia fizyczne mogą być zaskakująco pomocne w poprawie nastroju. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez University of Texas Southwestern Medical Center, jeśli depresja jest łagodna lub umiarkowana, ćwiczenia mogą zmniejszyć jej objawy niemal o połowę, co sprawia, że są równie skuteczne jak leki.

Niezależnie od tego, co robisz, nie siedź z założonymi rękami i nie czekaj, aż depresja sama ustąpi. Jeśli cierpisz na depresję, nie musisz się tego wstydzić – i nie musisz dalej cierpieć. Według Kornsteina depresja jest jednym z najbardziej uleczalnych schorzeń w całej medycynie. Niestety, nadal jest ona zbyt rzadko diagnozowana i niedostatecznie leczona.

Ważne jest także, by szukać pomocy, ponieważ depresja wpływa nie tylko na nastrój – mówi docent Harvardu, dr Alice D. Domar, współautorka książki „Self-Nurture”. Podczas gdy ty zwlekasz, mając nadzieję, że sam sobie poradzisz, depresja może siać spustoszenie w twoim zdrowiu, zwiększać ryzyko chorób serca i niepłodności oraz osłabiać twój system odpornościowy. Co ważniejsze, eksperci wiedzą obecnie, że nieleczona depresja może nawracać, a z każdym kolejnym nawrotem staje się coraz poważniejsza i trudniejsza do wyleczenia.

Prawdopodobnie leki przeciwdepresyjne otrzymałeś od swojego lekarza pierwszego kontaktu. Ale jak powinna wyglądać dalsza opieka?

Gerard Sanacora, dyrektor Programu Badań nad Depresją w Yale, twierdzi, że lekarze pierwszego kontaktu mogą być dobrym pierwszym wyborem.

„Nie jest możliwe, aby każdy, kto doświadcza depresji, mógł pójść do psychiatry” – mówi. „Po prostu nie ma wystarczającej liczby specjalistów od zdrowia psychicznego, aby przyjąć wszystkich”.

Z pomocą lekarza, oto kilka kroków, które możesz podjąć, aby jak najlepiej wykorzystać leczenie.

Zadawaj pytania

Większość lekarzy pierwszego kontaktu ma mało czasu. „Mają średnio 8 minut na rozmowę z każdą osobą” – mówi Sanacora. Ale jeśli chodzi o leczenie depresji, to – jego zdaniem – jest kilka kluczowych kwestii, które należy poruszyć.

Na początek, mówi, „bardzo rozsądnie jest zapytać, jaki jest plan i kiedy powinny być widoczne rezultaty”. Oto kilka innych pytań, które warto zadać:

• Jakie są zalety i wady różnych leków przeciwdepresyjnych?

• Jakie są najczęstsze działania niepożądane?

• Jeśli wystąpią u mnie działania niepożądane, kiedy ustąpią?

Należy pamiętać, że może upłynąć trochę czasu, zanim organizm przyzwyczai się do leku. Sanacora mówi, że czasami ludzie rezygnują w ciągu pierwszych kilku tygodni z powodu niepożądanych objawów. Jeśli jednak wiesz, czego się spodziewać, możesz sobie z nimi łatwiej poradzić.

„Nie chodzi o to, że skutki uboczne są tak trudne do zniesienia” – mówi. „Chodzi o to, że nie powiedziano im, że zanim poczujesz się lepiej, możesz poczuć się gorzej”.

Kiedy należy podjąć dalsze działania

Nie ma jednego terminu, który byłby najlepszy dla wszystkich. Sanacora mówi, że zależy to od kilku czynników, takich jak stopień nasilenia objawów i tolerancja leku.

Jeśli objawy są łagodne i zaczyna się polepszać, można się zgłosić na wizytę kontrolną za 4-6 tygodni. Jeśli objawy nie ustępują, należy zgłosić się wcześniej.

„Istnieją dobre dowody na to, że jeśli w ciągu pierwszych kilku tygodni nie nastąpi poprawa, należy rozważyć ponowną ocenę” – mówi Sanacora. „Nie oznacza to zmiany [leku]. Ale czy należy zmienić dawkę? Czy należy ponownie rozważyć diagnozę?”.

W przypadku depresji trudno jest zauważyć niewielką poprawę, dlatego Sanacora mówi, że właśnie w tym przypadku dużą pomocą może być opieka oparta na pomiarach. Polega to na ocenie typowych objawów depresji na skali. Wyniki porównuje się w miarę trwania leczenia.

Oto kilka jego wskazówek dotyczących tego, co ty lub twój lekarz powinniście mierzyć:

• Nastrój

• Zdolność do odczuwania przyjemności

• Apetyt

• Nawyki związane ze snem

• Skupienie i koncentracja

• Poziom energii

• Twoja zdolność do rozpoczynania działań

• Myśli samobójcze

?

Dalsza opieka dla dzieci

Jeśli chodzi o dzieci, Linda Drozdowicz, MD, asystent profesora klinicznego psychiatrii dzieci i młodzieży w Yale Child Study Center, mówi, że jest kilka innych objawów, na które należy zwracać uwagę. ?

„Dzieci mogą być drażliwe, kiedy są w depresji” – mówi. „Mogą nie wyglądać na smutne; mogą wydawać się bardzo rozgniewane”.

Leki przeciwdepresyjne są opatrzone ostrzeżeniem w postaci czarnej skrzynki – mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia myśli samobójczych u osób poniżej 24 roku życia. Istnieje pewna dyskusja na ten temat. Drozdowicz twierdzi jednak, że dzieci i nastolatki powinny na początku zgłaszać się na wizyty raz w tygodniu, osobiście lub telefonicznie.

To normalne, że martwisz się myślami samobójczymi. Nie oznacza to jednak, że dziecko powinno unikać leków przeciwdepresyjnych.

„Na początku, zwykle w ciągu pierwszego miesiąca, może wystąpić mniejsza szansa na pojawienie się myśli samobójczych” – mówi Drozdowicz. „Ale ryzyko kontynuacji nieleczonej depresji wydaje się być większe, jeśli chodzi o próby samobójcze. W ostatecznym rozrachunku leki te wydają się więc działać ochronnie. Mogą ratować życie”.

Ale jeśli kiedykolwiek pomyślisz, że Twoje dziecko jest niebezpieczne lub może zrobić sobie krzywdę, „to jest czas, aby udać się prosto do najbliższej izby przyjęć lub zadzwonić pod numer 911”, mówi Drozdowicz.

„Jest to nagły przypadek zagrażający życiu, tak samo jak zawał serca”.

To nie jest sprawa typu „albo-albo”. Terapii dodatkowej można spróbować w dowolnym momencie leczenia. Ale oto kilka powodów, dla których warto spróbować terapii rozmownej:

• Twoje objawy są łagodne lub umiarkowane.

• Chcesz nauczyć się umiejętności, które pomogą ci uniknąć nawrotu choroby.

• Chcesz zastosować metodę bez użycia narkotyków.

Zapytaj lekarza, czy możesz spotkać się z kimś, kto specjalizuje się w terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Jest to metoda oparta na umiejętnościach, która bardzo dobrze sprawdza się w przypadku depresji. Pomoże Ci ono również radzić sobie z codziennymi problemami, takimi jak zmartwienia w domu lub w pracy.

„Przewlekły stres wydaje się być jednym z czynników sprzyjających wystąpieniu epizodów depresji w przyszłości” – mówi Sanacora.

CBT i inne rodzaje terapii konwersacyjnej mogą pomóc w radzeniu sobie z trudnymi uczuciami. Jednak być może najważniejsza jest relacja z terapeutą – mówi Sanacora. Potrzebne są „więź i empatia, poczucie, że macie wspólny cel, który pozwoli wam iść naprzód” – mówi.

Kiedy należy zwrócić się do specjalisty

Większość lekarzy pierwszego kontaktu radzi sobie z leczeniem łagodnej depresji. Jeśli jednak sytuacja jest bardziej złożona, konieczna może być wizyta u psychiatry. Dotyczy to sytuacji, gdy:

Masz depresję oporną na leczenie. Pacjent nie reaguje na co najmniej dwa standardowe leki przeciwdepresyjne.

Potrzebujesz pomocy w związku z efektami ubocznymi. Nierzadko leki przeciwdepresyjne powodują, że na początku pacjent czuje się bardziej niespokojny lub „aktywny”. Pacjent może czuć się niezrównoważony lub mieć problemy ze snem. Objawy te zwykle ustępują, ale może to trwać kilka dni lub tygodni. Sanacora mówi, że psychiatra może wiedzieć więcej na temat tego, jak pomóc pacjentowi poradzić sobie z efektami ubocznymi, gdy przyzwyczai się do leku.

Chcesz zasięgnąć drugiej opinii. Niezależnie od tego, czy lekarz zna się na leczeniu depresji, czy nie, zawsze warto skorzystać z pomocy kogoś innego.

„Jeśli masz przeczucie, że sprawy nie idą w dobrym kierunku – może próbowałeś pewnych rzeczy i nie działają – nie zaszkodzi sprawdzić, czy możesz się spotkać z psychiatrą dziecięcym lub psychiatrą” – mówi Drozdowicz.

Czego nie należy robić

Jeśli przyjmujesz lek przeciwdepresyjny, nie odstawiaj go nagle. Mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak mdłości, niepokój, zawroty głowy lub zaburzenia pracy mózgu. Lekarz może nazwać to zespołem odstawienia.

Przed wprowadzeniem jakichkolwiek zmian w przyjmowaniu leku należy zawsze porozmawiać z lekarzem. Z czasem będziesz musiał powoli zmniejszać dawkę. Lekarz poinformuje Cię, jak bezpiecznie to robić.

Stymulacja nerwu błędnego jest metodą leczenia przewlekłej depresji. Lekarz udziela informacji na temat tego, jak działa oraz wyjaśnia ryzyko i korzyści.

Jak działa stymulacja nerwu błędnego

Podczas operacji wszczepienia VNS chirurg wszczepi w klatkę piersiową małe urządzenie zasilane bateriami, wielkości srebrnej dolarówki. Działa ono jak rozrusznik serca. Kolejne nacięcie zostanie wykonane po lewej stronie szyi, a cienki przewód (umieszczony tuż pod skórą) zostanie poprowadzony od urządzenia do dużego nerwu błędnego w szyi. Urządzenie wysyła impulsy elektryczne do nerwu, który przekazuje je do mózgu.

Z powodów, których lekarze nie rozumieją do końca, impulsy elektryczne przekazywane przez nerw błędny do mózgu mogą łagodzić objawy depresji. Impulsy te mogą wpływać na sposób, w jaki obwody komórek nerwowych przekazują sygnały w obszarach mózgu, które wpływają na nastrój. Jednak zazwyczaj potrzeba kilku miesięcy, aby odczuć efekty.

W razie potrzeby lekarz może zmienić ustawienia urządzenia (zasadniczo zmieniając dawkę) w gabinecie za pomocą różdżki do programowania. Zazwyczaj urządzenie jest ustawione tak, aby wyłączało się w regularnych odstępach czasu. Można je również wyłączyć za pomocą specjalnego magnesu.

Badania nad wpływem VNS na osoby z depresją oporną na leczenie były na ogół pozytywne. W badaniu opublikowanym w 2005 roku w czasopiśmie Biological Psychiatry porównano 124 osoby, które otrzymały zwykłe leczenie, z 205 osobami, które otrzymały zwykłe leczenie i VNS. Po roku leczenia w grupie stosującej leczenie skojarzone zaobserwowano większą poprawę niż w grupie stosującej zwykłe leczenie. Znaczącą poprawę zaobserwowano u 27% pacjentów, którzy otrzymali VNS, w porównaniu z 13%, którzy nie otrzymali VNS. VNS nie jest szybkim sposobem leczenia depresji. Badania wykazują, że uzyskanie odpowiedzi na leczenie może trwać średnio do 9 miesięcy.

Ryzyko i działania niepożądane VNS

Możliwe działania niepożądane związane z VNS obejmują przejściową chrypkę, kaszel i duszność. Większość z tych działań niepożądanych występuje tylko w czasie 30 sekund, kiedy stymulator jest włączony. Jak każda operacja, zabieg implantacji wiąże się z pewnym ryzykiem, w tym z zakażeniem. Podobnie jak w przypadku rozruszników serca, po zużyciu się baterii konieczna będzie operacja wymiany baterii. Ponadto, choć rzadko, uszkodzenie urządzenia lub przewodów może wymagać dodatkowego zabiegu chirurgicznego przed wymianą baterii.

Ponieważ urządzenie VNS może zakłócać wyniki badań mammograficznych, w celu uzyskania jak najlepszego obrazu konieczne może być specjalne ułożenie pacjenta. Niektóre procedury medyczne, takie jak defibrylacja serca lub badanie rezonansem magnetycznym, również mogą uszkodzić urządzenie VNS.

Nawet jeśli pacjent jest leczony za pomocą VNS, prawdopodobnie będzie również kontynuował inne metody leczenia depresji, takie jak leki na depresję i terapia.

Lekarz przygląda się depresji w czasie wakacji i sposobom radzenia sobie z wakacyjnym smutkiem.

Czy jest sezon na bycie wesołym? Niekoniecznie. Dla wielu osób okres świąteczny, który rozpoczyna się Świętem Dziękczynienia i trwa do Nowego Roku, wcale nie jest błogi. W rzeczywistości ta pora roku może wywołać atak smutku lub rozpalić depresję, która tliła się pod powierzchnią od miesięcy.

„Wakacyjny blues to dość powszechny problem, mimo że jako społeczeństwo postrzegamy święta jako radosny czas” – mówi dr Rakesh Jain, dyrektor ds. badań nad lekami psychiatrycznymi w Centrum Badań Klinicznych R/D w Lake Jackson w Teksasie. „Wiele osób czuje się przygnębionych, co może być spowodowane zwiększonym stresem związanym z koniecznością robienia zakupów i zmniejszoną ilością czasu na ćwiczenia fizyczne, które w czasie świąt schodzą na dalszy plan”.

Osoby cierpiące na depresję kliniczną powinny szukać profesjonalnej pomocy, natomiast ci, których dopadł świąteczny blues, mogą wypróbować poniższe strategie zalecane przez ekspertów, aby zapewnić sobie wesołe święta i szczęśliwy nowy rok.

Odwiedziny u duchów minionych świąt

„Sprawdź, co w przeszłości doprowadziło do kłopotów, czy to picie zbyt dużej ilości alkoholu, czy niewystarczająca aktywność fizyczna, czy też ograniczone kontakty społeczne, które wynikają z chodzenia na imprezy z nieznajomymi, ale zapominania o kontaktach z przyjaciółmi i rodziną” – radzi Jain. „Za każdym razem, gdy pojawia się depresja, zostawia odcisk palca. Poszukaj, co w przeszłości było powtarzającym się źródłem problemów i znajdź sposób, by tego uniknąć. Jeśli to zaplanujesz, jest bardzo prawdopodobne, że w tym sezonie świątecznym nie będziesz śpiewał bluesa.”

Wysłanie kartki świątecznej — do samego siebie

Pisanie o wakacyjnym smutku może go zmienić” – mówi Darlene Mininni, PhD, MPH, autorka książki „Zestaw narzędzi emocjonalnych”. „Ludzie, którzy piszą o swoich najgłębszych uczuciach, kiedy są zdenerwowani, są mniej przygnębieni, mniej niespokojni i bardziej pozytywnie nastawieni do życia niż ci, którzy piszą o przyziemnych sprawach” – mówi doktor. Sugeruje pisanie przez 15 minut dziennie przez trzy lub cztery dni z rzędu i odpowiadanie na takie pytania jak: „Dlaczego to mnie tak bardzo denerwuje?”. Albo „Co chciałbym, żeby się stało?”.

Odstawienie Eggnogu

Alkohol i święta często idą ze sobą w parze; picie może wydawać się szczególnie kuszące podczas dorocznej imprezy świątecznej w biurze. Ale nie ulegaj pokusie, jeśli jesteś w złym stanie umysłu, mówi Mininni. „Jeśli jesteś przygnębiony, alkohol pogłębi twoje przygnębienie, ponieważ jest środkiem depresyjnym”.

Mówiąc o świątecznych fetach, „wiele osób obawia się świąt, ponieważ nie cieszy się na imprezy” – mówi David Baron, DO, przewodniczący psychiatrii i nauk o zdrowiu behawioralnym w Temple University School of Medicine i Temple University Hospital w Filadelfii. „Jeśli czujesz się politycznie zobowiązany do pójścia na imprezę biurową, idź na nią na kilka minut i upewnij się, że szef cię widzi. Życz swoim kolegom wesołych świąt i powiedz, że masz inne zobowiązanie” – mówi.

Rozpakuj swoje serce

„Dawanie prezentów może powodować stres i nieszczęście na wielu płaszczyznach, na przykład wtedy, gdy dana osoba nie ma pieniędzy lub czasu” – mówi Minnini. „Zrób coś lepszego niż kupowanie prezentu – podaruj bon podarunkowy na spędzenie czasu z Tobą, gdy święta się skończą. Albo, jeśli jest to ktoś, na kim ci zależy, napisz do niego list, w którym napiszesz, dlaczego jest taki wspaniały” – dodaje, dodając, że właśnie to robią co roku razem z mężem.

Baron zgadza się z tą opinią. Sugeruje, by zadać sobie pytanie, czy ktoś naprawdę pomyśli o tobie mniej, jeśli kupisz mu bawełniany sweter zamiast kaszmirowego. Lepiej podarować prezent od serca niż ten z Saks Fifth Avenue czy innego równie ekskluzywnego butiku. Na przykład: „Wywołaj zdjęcie i umieść je w ładnej ramce” – radzi.

Zmień coś na lepsze

„Jeśli zmarł twój ojciec, a ty zawsze spędzałeś Wigilię z tatą, zamiast siedzieć w domu, zrób coś innego” – radzi Minnini. „Zacznijcie organizować coroczną kolację z przyjaciółmi lub wybierzcie się do domu modlitwy” – mówi. Wiele osób czuje się smutnych i samotnych w czasie świąt, ponieważ uważają, że w Sylwestra o północy powinno się kogoś pocałować, a kiedy tak się nie dzieje, czują się źle” – mówi Minnini. „Kto powiedział, że to jedyna istniejąca tradycja? Zamiast tego stwórz nową tradycję”.

Wniosek jest taki, że kiedy oczekujesz, że coś się wydarzy, a tak się nie dzieje, czujesz się podle. „Problemem nie są same święta, ale nasze sztywne oczekiwania wobec nich” – mówi. „Napięcia rodzinne prawdopodobnie istniały przez resztę roku, ale nie denerwowały cię tak bardzo jak teraz, ponieważ nie porównywałeś ich do swoich świątecznych oczekiwań” – wyjaśnia.

Wyciągnąć rękę i dotknąć kogoś

Jeśli zadajesz sobie pytanie, dlaczego masz doła, a powodem jest to, że nie możesz sobie pozwolić na odwiedzenie w tym roku cioci Sally, rozwiązanie jest proste, mówi Baron. „Używaj telefonu komórkowego w weekendy lub po godzinie 16.00, kiedy możesz odbyć dłuższą rozmowę telefoniczną, często za darmo” – mówi Baron.

Unikanie sknerusów i ponuraków

Zastanów się, jak uchronić się przed wampirami energetycznymi sezonu świątecznego, które pozbawiają Cię wakacyjnych zapasów energii” – radzi dr Judith Orloff, profesor psychiatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles i autorka książki „Pozytywna energia”. Jak wyjaśnia, mogą to być królowe dramatu, osoby obwiniające, krytykujące i siostry sobowtóry. Zamiast tego „staraj się przebywać w otoczeniu pozytywnych ludzi. Jeśli ciocia Meg może nagle zacząć się odzywać i zacząć cię obwiniać, krytykować i sprawiać, że czujesz się jak wrak człowieka, nie siadaj obok niej. Zajmij miejsce wcześniej”.

„Jeśli wiesz, że siedzenie obok wujka Jake’a podczas kolacji bożonarodzeniowej będzie cię przerażać, dopilnuj, aby ten, kto zajmuje się aranżacją miejsc, przeniósł cię w inne miejsce” – mówi dr Susan Newman. Newman jest autorką książki „The Book of NO: 250 Ways to Say It — and Mean It and Stop People-Pleasing Forever”. „Nie bądź niezdecydowany w podejmowaniu decyzji. Ludzie nie potrafią czytać w myślach. Jeśli coś cię zdenerwuje, nie dowiedzą się o tym, dopóki tego nie powiesz”.

Nie wracam do domu na święta

„Jeśli chcesz w tym roku pojechać do rodziny partnera, a zawsze jeździłeś do domu, po prostu wyjaśnij, że tak właśnie chcesz zrobić i nie przejmuj się konsekwencjami” – radzi Newman. „Pamiętaj, że ludzie naprawdę chcą coś załatwić i nie myślą o Tobie tak bardzo, jak Ci się wydaje. Kiedy mówisz „nie”, oni przechodzą do następnej osoby lub zadania. Kiedy mówisz ludziom „nie”, stawiasz siebie na pierwszym miejscu, a w czasie wakacji zawsze stawiamy wszystkich innych przed sobą”.

Nie podpalać polana bożonarodzeniowego na obu końcach

„Pomedytuj” – radzi Orloff. „Poświęć trzy minuty dziennie na rozładowanie stresu, wykorzystaj oddech, aby się uspokoić i skupić na pozytywnych rzeczach. Wyobraź sobie twarz dziecka, wodospad lub kwiat”.

„W okolicach świąt jest tak duża presja, by dobrze wypaść, być szczęśliwym i dobrze wyglądać, że spróbowałabym powtarzać sobie mantrę” – mówi Newman. „Powtarzaj w kółko: 'Nie poddam się presji’, aby przypomnieć sobie, że zasługujesz na to, by mieć kontrolę nad swoim czasem”.

Pędząc przez śnieg

„Wyjdź na zewnątrz i ćwicz” – radzi psycholog dr Joan Borysenko. Borysenko jest autorką mającej się wkrótce ukazać książki „Saying Yes to Change”.

„Może to być trudne, bo jeśli mieszkasz w niektórych częściach kraju, w okresie świątecznym jest zimno i pada śnieg. Ale przebywanie na świeżym powietrzu jest świetne, bo można się opalić, zaczerpnąć świeżego powietrza i poćwiczyć” – mówi. Wykazano, że ćwiczenia fizyczne podnoszą poziom endorfin, naturalnych środków antydepresyjnych w organizmie.

Pomocna dłoń Mikołaja

„Zgłoś się na ochotnika, aby komuś pomóc” – radzi Borysenko. „Dostarcz prezenty dla Mikołaja lub pomóż w schronisku dla bezdomnych. To naprawdę najważniejsza rzecz, jaką ludzie mogą zrobić, aby odmienić swój świąteczny nastrój. Altruizm i wolontariat poprawiają samopoczucie, ale także pozwalają wyrwać się z rutyny, domu i izolacji. Jest to pora roku, w której panuje duch pomocy i współczucia, a jeśli możesz go wykorzystać, pomagając innym, to świetnie!”.

Pamiętając, że to naprawdę jest „cudowne życie

„Bądź wdzięczny za to, co masz i za wszystkie pozytywne rzeczy, które wydarzyły się w Twoim życiu” – radzi Orloff. „Rozmawiaj przez telefon z przyjaciółmi, którzy cię wspierają, i znajdź takie wsparcie, które sprawi, że poczujesz się mniej samotny, zamiast rozwodzić się nad samotnością”.

Jain zgadza się z tym. „Myślenie, że szklanka jest do połowy pełna, a nie do połowy pusta, to proste, ale skuteczne narzędzie” – mówi. „Zamiast myśleć o tym, czego nie możesz kupić, pomyśl o dodatkowym czasie i radości, którą możesz dzielić z przyjaciółmi i rodziną”.

Stwarzanie okazji do zrobienia zdjęcia

Jak mówi Baron, wiele osób uwielbia święta i czuje się zawiedzionych dopiero po ich zakończeniu. Jednak zaplanowanie spotkań po Nowym Roku może pomóc w utrzymaniu ducha świąt na dłużej. „Róbcie dużo zdjęć w czasie świąt i zaplanujcie spotkanie pod koniec stycznia, podczas którego wszyscy będą mogli podzielić się swoimi zdjęciami” – radzi. „To coś, na co można się cieszyć, nie czekając na wiosenną odwilż”.

Lekarz pomoże Ci zrozumieć, w jaki sposób depresja może wpływać na Twój sen i odwrotnie.

Do objawów depresji należą:

• Uczucie ogromnego smutku lub pustki

• Poczucie beznadziejności, bezwartościowości lub winy

• Uczucie silnego zmęczenia i spowolnienia lub niepokój i rozdrażnienie

• Utrata przyjemności z rzeczy, które kiedyś sprawiały przyjemność

• Brak energii

• Trudności z koncentracją, myśleniem lub podejmowaniem decyzji

• Zmiany apetytu prowadzące do zmiany wagi

• Zwiększenie lub zmniejszenie zapotrzebowania na sen

• myśli o śmierci lub samobójstwie, lub próba samobójcza (jeśli myślisz o podjęciu działań związanych z myślami o samobójstwie, ważne jest, aby natychmiast uzyskać pomoc lub zadzwonić na lokalną całodobową infolinię dla samobójców). Można również zadzwonić pod numer?

  National Suicide Prevention Lifeline pod numerem 800-273-TALK (8255), która oferuje bezpłatną i poufną pomoc dla osób w trudnej sytuacji, 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu.

Depresja jest klasyfikowana jako „poważna”, jeśli u danej osoby występuje co najmniej pięć z wymienionych objawów przez dwa tygodnie lub dłużej. Istnieje jednak kilka rodzajów zaburzeń depresyjnych. Osoby z mniej niż pięcioma z wymienionych objawów, które mają problemy z funkcjonowaniem, powinny mimo wszystko szukać pomocy lekarskiej. Należy powiedzieć lekarzowi o swoim samopoczuciu. Może on skierować Cię do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego.

Jaki jest związek między snem a depresją?

Niezdolność do snu, czyli bezsenność, może być jednym z objawów depresji (niewielki odsetek osób cierpiących na depresję, około 15%, przesypia lub śpi za dużo). Sam brak snu nie może być przyczyną depresji, ale odgrywa pewną rolę. Brak snu spowodowany inną chorobą lub problemami osobistymi może pogłębić depresję. Niemożność zaśnięcia, która utrzymuje się przez dłuższy czas, jest również ważną wskazówką, że ktoś może mieć depresję.

Co wywołuje depresję?

Nikt nie wie na pewno, co wywołuje depresję, ale powiązano z nią kilka czynników, w tym:

• Występowanie zaburzeń psychicznych w rodzinie

• Nieprawidłowości w obwodach mózgowych regulujących nastrój

• Zaburzenia zdrowia fizycznego i psychicznego

• Środowisko, np. mieszkanie w miejscu, w którym często jest pochmurno i szaro

• Stres

• Nadużywanie alkoholu lub narkotyków

• Leki

• Brak wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół

• Niewłaściwa dieta

Jak diagnozuje się depresję?

Lekarz przeprowadzi wywiad chorobowy i rodzinny oraz może zlecić badania krwi. Może również poprosić pacjenta o opisanie jego nastroju, apetytu i energii, czy odczuwa stres i czy kiedykolwiek myślał o samobójstwie.

Lekarz może również przeprowadzić badanie fizykalne, aby ustalić, czy przyczyną objawów nie jest inna choroba.

Jakie są dostępne metody leczenia depresji i bezsenności?

Wybór leczenia depresji zależy od tego, jak poważna jest choroba. Duże zaburzenia depresyjne leczy się za pomocą psychoterapii (poradnictwo lub terapia rozmowna z psychologiem, psychiatrą lub licencjonowanym doradcą), leków lub kombinacji tych dwóch metod.

Najskuteczniejszym sposobem leczenia depresji jest często połączenie psychoterapii i leków. Leki zwykle szybciej zmniejszają objawy, a psychoterapia pomaga nauczyć się strategii radzenia sobie z chorobą, aby zapobiec wystąpieniu objawów depresji w przyszłości.

Do leków stosowanych w leczeniu depresji należą leki przeciwdepresyjne, takie jak:

• Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak Zoloft, Prozac, Celexa, Lexapro i Paxil; leki te mogą pełnić podwójną rolę, pomagając pacjentom w zasypianiu i podnosząc ich nastrój, choć niektóre osoby przyjmujące te leki mogą mieć problemy ze snem. Nowsze leki przeciwdepresyjne, które oddziałują na wiele receptorów serotoniny poza transporterem serotoniny, to Viibryd i Trintellix.

• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (w tym Pamelor i Elavil)

• Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny/norepinefryny (SNRI), takie jak Effexor, Pristiq, Khedezla, Fetzima lub Cymbalta, które wpływają na funkcjonowanie obwodów mózgowych biorących udział w regulacji nastroju, które komunikują się za pomocą substancji chemicznych, takich jak serotonina i noradrenalina

• Nowe leki przeciwdepresyjne, takie jak bupropion (Wellbutrin) i mirtazapina (Remeron).

Jednymi z najskuteczniejszych rodzajów psychoterapii depresji są terapia poznawczo-behawioralna i terapia interpersonalna. Dzięki terapii poznawczo-behawioralnej pacjenci uczą się zmieniać negatywne wzorce myślenia, które są związane z uczuciem depresji. Terapia interpersonalna pomaga zrozumieć, w jaki sposób problemy, straty lub zmiany w związkach wpływają na uczucie depresji. Terapia ta polega na pracy nad poprawą relacji z innymi lub budowaniu nowych związków.

Tabletki nasenne

Lekarze mogą czasami leczyć depresję i bezsenność, przepisując leki z grupy SSRI wraz z uspokajającym lekiem przeciwdepresyjnym lub z lekami hipnotycznymi. Leki hipnotyczne powinny być jednak zazwyczaj przyjmowane przez krótki okres czasu.

Leki uspokajająco-hipnotyczne to klasa leków dla osób, które nie mogą zasnąć. FDA zatwierdziła również wydawany na receptę doustny spray o nazwie Zolpimist, który zawiera substancję czynną leku nasennego Ambien, do krótkoterminowego leczenia bezsenności spowodowanej trudnościami z zasypianiem. Oprócz leków hipnotycznych istnieją inne rodzaje środków nasennych, w tym benzodiazepiny, takie jak Ativan, Halcion i Restoril. Leki te mogą uzależniać, dlatego ważne jest, aby stosować je z rozwagą i poinformować lekarza, jeśli pacjent czuje się od nich uzależniony w zakresie zasypiania. Nie powinny być one stosowane z alkoholem. Stosuje się także ramelteon, agonistę melatoniny, oraz nowe leki: daridoreksant (Quviviq) i suvoreksant (Belsomra), antagonistów receptora oreksyny. Lekarz może pomóc określić, który z nich jest odpowiedni dla danego pacjenta.

Psychoterapia może również dotyczyć umiejętności radzenia sobie z problemami, aby poprawić zdolność osoby do zasypiania.

Jakie inne techniki mogą pomóc mi zasnąć?

Oprócz wypróbowania leków, poniżej podajemy kilka wskazówek, jak poprawić jakość snu:

• Naucz się relaksacji lub medytacji opartej na uważności oraz technik głębokiego oddychania.

• Oczyść swoją głowę z trosk, sporządzając listę czynności, które muszą być wykonane następnego dnia i powiedz sobie, że pomyślisz o tym jutro.

• Regularnie ćwicz, nie później niż na kilka godzin przed snem.

• Nie należy spożywać kofeiny, alkoholu ani nikotyny wieczorem.

• Nie leż w łóżku i nie przewracaj się. Jeśli nie możesz zasnąć, wyjdź z łóżka i zrób coś w innym pomieszczeniu. Wracaj do łóżka, gdy poczujesz senność.

• Używaj łóżka tylko do spania i aktywności seksualnej. Nie kładź się w łóżku, aby oglądać telewizję lub czytać. W ten sposób łóżko stanie się miejscem do spania, a nie do leżenia bezsennego.

Naukowcy nieustannie pracują nad nowymi metodami leczenia przewlekłej, opornej na leczenie depresji. Lekarz opowiada o najnowszych, zaawansowanych technologicznie metodach leczenia depresji.

Jeśli masz problemy z leczeniem objawów, zapytaj swojego lekarza, czy możesz być dobrym kandydatem do zastosowania jednej z tych metod.

Oto niektóre z najnowszych metod walki z depresją:

Terapia elektrokonwulsyjna (ECT) polega na stosowaniu stymulacji elektrycznej u osób z depresją i innymi chorobami psychicznymi. W skład zespołu medycznego przeprowadzającego ECT wchodzi zazwyczaj psychiatra, anestezjolog i inne pielęgniarki lub asystenci. Przed zastosowaniem impulsów elektrycznych za pomocą elektrod umieszczanych na głowie, lekarze usypiają pacjenta. Zazwyczaj pacjent jest poddawany łącznie od 6 do 12 zabiegów, w zależności od tego, jak dobrze zareaguje na leczenie.

Badania pokazują, że stosowanie ECT jest bardzo obiecujące, zwłaszcza w przypadku depresji opornej na leczenie. Ważne jest jednak, aby lekarz poinformował pacjenta i jego bliskich o wszystkich zagrożeniach i korzyściach wynikających z leczenia. U niektórych osób po ECT wystąpiły problemy z pamięcią i inne dolegliwości.

Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS, lub rTMS) polega na wysyłaniu impulsów energii – pochodzącej z elektromagnesów – do określonych obszarów mózgu. Naukowcy uważają, że wpływa to na komunikację między komórkami nerwowymi w mózgu, co może odgrywać rolę w depresji.

Procedura jest dość prosta i może być przeprowadzona w gabinecie lekarskim. W październiku 2008 roku została zatwierdzona przez FDA jako standardowa (nieeksperymentalna) metoda leczenia depresji. Samo urządzenie TMS składa się z dwóch części: cewki z izolowanego drutu (która może wyglądać jak łopatka) oraz skrzynki zasilającej. Podczas zabiegu lekarz lub technik przykłada „łopatkę” do skóry głowy. Konkretny obszar skóry głowy zależy od tego, na jaką część mózgu lekarz chce oddziaływać. Po włączeniu cewka z drutu wytwarza pole magnetyczne, które bezboleśnie przenika do mózgu. To pole magnetyczne pobudza docelowe obszary mózgu. Sesje często trwają około 30 minut. Terapia może być stosowana 5 dni w tygodniu przez 4 do 6 tygodni.

Chociaż konieczne są dalsze badania, wydaje się, że TMS wiąże się z niewielkim ryzykiem i skutkami ubocznymi, a ponadto nie wymaga pobytu w szpitalu. Niektóre osoby odczuwają skurcze mięśni w skórze głowy. Rzadko TMS powoduje bóle lub zawroty głowy. Nie ma jednak dowodów na to, że TMS wpływa na pamięć, tak jak czasami może to robić terapia elektrowstrząsowa (ECT). TMS jest jednak inną metodą leczenia niż ECT i nie wykazano jej skuteczności porównywalnej z ECT. TMS może wywołać napad drgawkowy, ale eksperci twierdzą, że jest to bardzo mało prawdopodobne, a ryzyko wystąpienia napadu wynosi około 1 na 1000 osób.

Magnetyczna terapia napadów (MST) to eksperymentalna metoda wykorzystująca silne pole magnetyczne do wywoływania kontrolowanych napadów w mózgu. Efekty są podobne do tych, jakie daje ECT. Z nie do końca zrozumiałych dla lekarzy powodów, napady te mogą szybko złagodzić objawy depresji. MST wymaga pobytu w szpitalu. Podczas zabiegu pacjent musi być poddany znieczuleniu ogólnemu. Lekarze mają nadzieję, że ponieważ stymulacja może być dokładniej ukierunkowana niż ECT, może mieć mniejszy wpływ na pamięć.

Głęboka stymulacja mózgu (DBS) to inwazyjna procedura chirurgiczna, w której elektrody umieszczone w określonych obszarach mózgu dostarczają ukierunkowany prąd elektryczny w celu złagodzenia objawów depresji. Jest ona już stosowana w leczeniu choroby Parkinsona. Elektrody wszczepiane chirurgicznie w określone obszary mózgu są zasilane z akumulatora umieszczanego w klatce piersiowej lub w brzuchu. Chociaż jak dotąd badania nad tą metodą były bardzo ograniczone, ich wyniki są obiecujące. W randomizowanym badaniu kontrolowanym DBS u 25 pacjentów z dużą depresją oporną na leczenie, opublikowanym w JAMA Psychiatry w 2016 r., odnotowano 40% pozytywnych odpowiedzi.

Stymulacja nerwu błędnego (VNS) jest zabiegiem chirurgicznym, w którym urządzenie przypominające stymulator dostarcza impulsy elektryczne do nerwu błędnego, który łączy się z obszarami mózgu, które, jak się uważa, pomagają regulować nastrój. Z nie do końca zrozumiałych dla lekarzy powodów impulsy elektryczne wysyłane przez nerw błędny do mózgu mogą łagodzić objawy depresji. Impulsy te mogą wpływać na sposób, w jaki obwody komórek nerwowych przekazują sygnały w obszarach mózgu, które wpływają na nastrój. Odczuwanie efektów trwa zazwyczaj kilka miesięcy.

Choć nowe metody leczenia są ekscytujące, większość z nich ma nadal charakter eksperymentalny. Lekarze nie są jeszcze pewni, jak dobrze będą one działać w dłuższym okresie czasu i czy nie wystąpią inne długotrwałe negatywne skutki. Jeśli jednak jesteś zainteresowany wypróbowaniem któregoś z nich, porozmawiaj z lekarzem o tym, czy kwalifikujesz się do udziału w badaniu klinicznym i, w razie potrzeby, jak się do niego zapisać.

Rozwiąż quiz przygotowany przez lekarza, aby sprawdzić, czy możesz cierpieć na depresję kliniczną lub poważną.

a) Czy zaznaczyłeś/aś odpowiedź twierdzącą na pytanie 1 lub 2? _____ b) Czy w pytaniach 3-9 zaznaczyłeś/aś „tak” cztery lub więcej razy? _____

Jeśli odpowiedziałeś „tak” zarówno na pytania a), jak i b), możesz cierpieć na epizod dużej depresji.

Jeśli objawy są uciążliwe i nasilają się przez kilka tygodni – a zwłaszcza jeśli pojawiają się myśli samobójcze – powinieneś poszukać profesjonalnego leczenia.

?