Lekarz mówi ci.

Indeks glikemiczny to sposób na odróżnienie wolniej działających "dobrych węglowodanów" od szybszych "złych węglowodanów". Używaj go, aby dokładnie dostroić swoje liczenie węglowodanów i ustabilizować poziom cukru we krwi.

Indeks glikemiczny pozwala odróżnić wolniej działające „dobre węglowodany” od szybciej działających „złych węglowodanów”. Można go wykorzystać do precyzyjnego liczenia węglowodanów i utrzymania poziomu cukru we krwi na stałym poziomie.

Co to jest indeks glikemiczny?

Indeks glikemiczny to liczba. Informuje ona o tym, jak szybko organizm przetwarza węglowodany zawarte w pokarmie w glukozę. Dwa produkty o tej samej ilości węglowodanów mogą mieć różne wartości indeksu glikemicznego.

Im niższy jest ten indeks, tym mniejszy wpływ na poziom cukru we krwi ma dany produkt.

• 55 lub mniej = niski (dobry)

• 56- 69 = średni

• 70 lub więcej = wysoki (zły)

Indeksu glikemicznego należy szukać na etykietach pakowanej żywności. Listy indeksów glikemicznych popularnych produktów spożywczych można również znaleźć w Internecie. Oregon State University ma ich ponad 100. Możesz też zapytać swojego dietetyka lub doradcę żywieniowego.

Żywność, której skład jest zbliżony do tego, jaki występuje w naturze, ma zwykle niższy indeks glikemiczny niż żywność rafinowana i przetworzona.

Indeks glikemiczny może się zmieniać

Ta liczba jest punktem wyjścia na papierze. Na twoim talerzu może być inna, w zależności od kilku czynników.

Tłuszcz, błonnik i kwas (np. sok z cytryny lub ocet) obniżają indeks glikemiczny. Im dłużej gotujesz skrobię, np. makaron, tym wyższy będzie jej indeks glikemiczny.

Indeks glikemiczny owoców takich jak banany wzrasta w miarę ich dojrzewania.

Obniżenie ogólnego indeksu glikemicznego posiłku poprzez połączenie pokarmu o wysokim indeksie glikemicznym z pokarmami o niższym indeksie glikemicznym.

Na reakcję organizmu na węglowodany wpływa także wiek, aktywność fizyczna i szybkość trawienia pokarmów. Jeśli cierpisz na powikłanie cukrzycy zwane gastroparezą, które opóźnia opróżnianie żołądka, Twój organizm będzie przyswajał pokarm znacznie wolniej.

Szerszy obraz: Ładunek glikemiczny i właściwa dieta

Indeks glikemiczny nie powinien być jedynym czynnikiem branym pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o tym, co jeść. Fakt, że dany produkt ma niski indeks glikemiczny, nie oznacza, że jest on superzdrowy lub że powinieneś jeść go dużo. Nadal ważne są kalorie, witaminy i składniki mineralne.

Na przykład chipsy ziemniaczane mają niższy indeks glikemiczny niż płatki owsiane i mniej więcej taki sam jak zielony groszek. Ale płatki owsiane i zielony groszek mają więcej składników odżywczych.

Wielkość porcji również ma znaczenie. Im więcej jakiegokolwiek rodzaju węglowodanów zjesz, tym bardziej będą one wpływać na poziom cukru we krwi. O tym właśnie mówi ładunek glikemiczny. Jest to liczba, którą można spotkać na listach razem z indeksem glikemicznym. Jest to indeks glikemiczny dla określonej ilości danego produktu spożywczego.

Ładunek glikemiczny pomaga uwzględnić zarówno ilość, jak i jakość węglowodanów w tym samym czasie. Mniej niż 10 oznacza niską wartość, a więcej niż 20 – wysoką.

Aby stosować dietę o niższym ładunku glikemicznym, należy jeść:

• Więcej produktów pełnoziarnistych, orzechów, roślin strączkowych, owoców, warzyw bez skrobi i innych produktów o niskim indeksie glikemicznym

• Mniej pokarmów o wysokim indeksie glikemicznym, takich jak ziemniaki, biały ryż i białe pieczywo

• Mniej pokarmów zawierających cukier, w tym słodyczy, ciastek, ciast i słodkich napojów

Nadal można jeść pokarmy o wysokim indeksie glikemicznym. Wystarczy spożywać je w mniejszych porcjach i uzupełniać pożywnymi produktami o niskim indeksie glikemicznym.

Karmienie piersią jest dobre dla Ciebie i Twojego dziecka, nawet jeśli chorujesz na cukrzycę. Dowiedz się od ekspertów doktora, jak robić to bezpiecznie.

Mimo to karmienie piersią nie zawsze jest łatwe, a kobiety z cukrzycą mogą napotkać kilka dodatkowych komplikacji, więc warto być przygotowanym. Dowiedz się więcej o karmieniu piersią z cukrzycą.

Korzyści dla Ciebie i Twojego dziecka

Wiadomo, że dzieci karmione piersią (niezależnie od tego, czy mama ma cukrzycę) rzadziej mają problemy zdrowotne, w tym infekcje dróg oddechowych i uszu, problemy z trawieniem i astmę. Mogą też być mniej narażone na rozwój cukrzycy typu 1 lub 2.

Ty również możesz mieć pewne przywileje zdrowotne.

Jeśli chorowałaś na cukrzycę ciążową (po raz pierwszy zachorowałaś na cukrzycę podczas ciąży), istnieje prawdopodobieństwo, że wysoki poziom cukru we krwi wróci do normy wkrótce po porodzie. Nadal jednak będziesz bardziej narażona na rozwój cukrzycy typu 2 przez resztę życia. Karmienie piersią sprawi, że poziom cukru we krwi od razu spadnie, co może zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę w późniejszym okresie.

Niezależnie od tego, czy cierpiałaś na cukrzycę ciążową, czy masz cukrzycę typu 1 lub typu 2, karmienie piersią może pomóc Ci zrzucić zbędne kilogramy, które przytyłaś w czasie ciąży, co jest kolejną korzyścią dla Twojego zdrowia. Kobiety karmiące piersią mają również mniejsze szanse na zachorowanie na raka piersi i jajnika. Mają też tendencję do szybszego powrotu do formy po porodzie, ponieważ hormony uwalniane podczas karmienia piersią pobudzają macicę do skurczów.

Chociaż większość ekspertów, w tym Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetologiczne, twierdzi, że karmienie piersią jest dobre dla kobiet z cukrzycą, nierzadko pojawiają się pewne trudności.

Czy karmienie piersią jest trudne?

Może się to zdarzyć każdemu, ale cukrzyca może stanowić dodatkowe wyzwanie. Na przykład, może ona powodować, że mleko będzie napływać wolniej.

Jeśli masz nadwagę – jak wiele, ale nie wszystkie kobiety z cukrzycą typu 2 – może to utrudniać karmienie piersią, zwłaszcza na początku.

Jeśli potrzebujesz pomocy lub nie jesteś pewna, czy powinnaś podawać mleko modyfikowane, porozmawiaj z lekarzem lub konsultantem laktacyjnym.

Czy Twoje leki są bezpieczne dla dziecka?

W większości przypadków leki, które można było stosować w ciąży, mogą być stosowane również w okresie karmienia piersią. Zawsze jednak warto skonsultować się z lekarzem.

Metformina jest zwykle dobrym wyborem, a insulina powinna być odpowiednia. Jeśli masz cukrzycę typu 1, z pewnością powinnaś nadal przyjmować insulinę, choć może się okazać, że podczas karmienia piersią potrzebujesz jej mniej niż przed zajściem w ciążę.

W przypadku typu 1 może się okazać, że zmiany hormonalne związane z porodem i karmieniem piersią zmieniają ilość insuliny, jakiej potrzebujesz, i wytrącają z rytmu ogólne badania i leczenie. Do czasu opanowania sytuacji warto współpracować z konsultantem laktacyjnym, edukatorem diabetologicznym lub dietetykiem.

Niski poziom cukru we krwi

Wytwarzanie mleka wymaga dużo energii, a mleko matki zawiera laktozę, czyli rodzaj cukru. Kiedy karmisz dziecko piersią, a cukier ten opuszcza Twój organizm, poziom cukru we krwi może obniżyć się nawet o 25% i może dojść do zbyt niskiego poziomu cukru (hipoglikemii).

Częstsze sprawdzanie poziomu cukru we krwi i planowanie posiłków z wyprzedzeniem może bardzo pomóc. Dobrym pomysłem jest też zazwyczaj zjedzenie przekąski przed karmieniem piersią i trzymanie w pobliżu czegoś takiego jak sok owocowy podczas karmienia piersią, na wypadek gdybyś zaczęła odczuwać hipoglikemię. Popijaj też dużo wody, aby zachować odpowiednie nawodnienie.

Zmieniają się Twoje zwyczaje

Bez względu na to, na jaki typ cukrzycy chorujesz, prawdopodobnie będziesz potrzebował wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół.

Każdej osobie z noworodkiem może być trudno znaleźć czas na przygotowywanie zdrowych posiłków, ale jeśli masz cukrzycę, szczególnie ważne jest, aby jeść dobrze i regularnie.

Brak snu i nauka życia z nowym dzieckiem mogą sprawić, że będziesz zapominalska, więc możesz potrzebować osób, które będą Ci przypominać o takich czynnościach, jak badanie poziomu cukru we krwi i przyjmowanie zastrzyków z insuliny lub leków doustnych.

Jeśli zwykle przed posiłkiem podajesz sobie zastrzyk insuliny, Twój organizm oczekuje, że wkrótce pojawi się w nim określona ilość węglowodanów. Jeśli Twoje dziecko zaczyna płakać, a Ty przerywasz jedzenie, aby je uspokoić, poczuje się ono lepiej, ale możesz opóźnić podanie zastrzyku i doprowadzić do hipoglikemii. Jeśli już zrobiłaś zastrzyk, opóźnienie jedzenia spowoduje hipoglikemię. Spróbuj nosić dziecko w chuście podczas jedzenia lub upewnij się, że Twój partner lub inna pomocna osoba jest dostępna, aby pomóc Ci dokończyć jedzenie.

Co jeszcze należy sprawdzić

Uważaj na pleśniawki. Przy źle kontrolowanej cukrzycy jesteś bardziej narażony na infekcje drożdżakowe, a ta może powodować ból i swędzenie sutków. Jeśli podczas karmienia pojawi się wysypka, pęcherze lub silny ból, skontaktuj się z lekarzem.

Możesz również poprosić swojego lekarza lub farmaceutę o sprawdzenie monitora i materiałów do badań, aby upewnić się, że działają prawidłowo.

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób doustny test tolerancji glukozy może pomóc w rozpoznaniu cukrzycy i dlaczego każdy, kto jest w ciąży, potrzebuje tego testu.

Może on wykazać, czy jesteś zagrożony cukrzycą lub czy już na nią chorujesz. Krótsza wersja OGTT sprawdza, czy nie masz cukrzycy w czasie ciąży.

Zazwyczaj po jedzeniu wzrasta poziom cukru we krwi. Twoja trzustka, długi gruczoł znajdujący się głęboko w brzuchu, uwalnia hormon zwany insuliną. Pomaga on przenieść cukier z krwi do komórek w celu uzyskania energii i przechowywania. Następnie poziom cukru we krwi spada do normalnego poziomu.

Jeśli cierpisz na cukrzycę typu 2, Twój organizm źle wykorzystuje insulinę. Glukoza gromadzi się we krwi. Ten nadmiar cukru może uszkodzić naczynia krwionośne w całym organizmie. Cukrzyca może prowadzić do chorób serca, uszkodzenia nerwów, oczu i nerek.

Kiedy należy wykonać badanie?

Doustny test tolerancji glukozy może być potrzebny, jeśli:

• Masz nadwagę lub jesteś otyły

• Mają bliskiego członka rodziny chorego na cukrzycę

• Mieć wysokie ciśnienie krwi

• Masz wysoki poziom trójglicerydów (rodzaj tłuszczu we krwi)

• Zespół policystycznych jajników (powodujący problemy z miesiączkowaniem)

• Urodzenie dziecka, które ważyło więcej niż 9 funtów

• Chorował na cukrzycę ciążową w poprzedniej ciąży

Krótsza wersja tego testu jest wykonywana między 24. a 28. tygodniem ciąży, aby sprawdzić, czy masz cukrzycę ciążową. Nazywa się go testem doustnego obciążenia glukozą.

Jak się przygotować?

Aby uzyskać dokładny wynik OGTT, przez 3 dni przed badaniem jedz około 150 gramów węglowodanów dziennie. Nie jedz ani nie pij niczego poza wodą po godzinie 22 w nocy poprzedzającej badanie.

Przed testem obciążenia glukozą w ciąży nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Możesz jeść rano. Unikaj tylko produktów z dużą ilością cukru, takich jak pączki czy sok pomarańczowy.

Jak to się robi?

Badanie OGTT wykonuje się w gabinecie lekarskim, w klinice, szpitalu lub w laboratorium. Oto, co się dzieje:

• Pielęgniarka lub lekarz pobierze próbkę krwi z żyły na ramieniu, aby zbadać wyjściowy poziom cukru we krwi.

• Następnie wypijesz mieszaninę glukozy rozpuszczonej w wodzie.

• Kolejne badanie stężenia glukozy we krwi wykonasz 2 godziny później.

W czasie ciąży test jest krótszy. Wypijesz słodki płyn. Następnie po około 60 minutach zostanie przeprowadzone badanie krwi.

Jakieś problemy związane z przyjmowaniem leku?

OGTT nie powoduje zbyt wielu problemów. U niektórych osób występują niewielkie efekty uboczne po spożyciu napoju słodzonego lub po wkłuciu igły.

Efekty uboczne związane z piciem napoju obejmują:

• Nudności

• Wymioty

• Wzdęcia

• Ból głowy

Ból głowy

• Niski poziom cukru we krwi (rzadko)

Możliwe problemy związane z badaniem krwi obejmują:

• Nadmierne krwawienie

• Omdlenia

• Zakażenie

• Więcej niż jedna próba znalezienia żyły, co może trochę boleć

Co oznaczają wyniki?

Poziom glukozy we krwi powinien wzrosnąć po spożyciu napoju słodzonego. Następnie powinien wrócić do normy, ponieważ insulina przenosi glukozę do komórek. Jeśli poziom cukru we krwi długo wraca do normy, możesz być chory na cukrzycę.

Możesz zobaczyć wynik badania zapisany jako mg/dL. Jest to skrót od miligramów na decylitr. Po dwóch godzinach od zakończenia picia glukozy, tak wyglądają Twoje wyniki:

Poniżej 140 mg/dl: prawidłowy poziom cukru we krwi

Między 140 a 199: upośledzona tolerancja glukozy lub prediabetes

200 lub więcej: cukrzyca.

Jeśli jesteś w ciąży, poziom glukozy we krwi wynoszący 140 mg/dl lub więcej jest nieprawidłowy. Lekarz zaleci wykonanie 3-godzinnego OGTT. Podczas tego dłuższego testu krew zostanie pobrana przed wypiciem słodkiego roztworu. Następnie krew będzie badana co godzinę przez trzy godziny.

Co się dzieje potem?

Jeśli masz prediabetes, lekarz porozmawia z Tobą o sposobach zapobiegania przekształceniu się tego stanu w pełnoobjawową chorobę. Ćwiczenia fizyczne i utrata wagi to dwa sposoby na obniżenie ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2.

Jeśli badanie wykaże, że masz cukrzycę, możesz otrzymać tzw. test A1C lub inne testy potwierdzające diagnozę. Dieta, ćwiczenia fizyczne i leki mogą pomóc w kontrolowaniu poziomu cukru we krwi.

Odpowiednia żywność i aktywność fizyczna mogą również pomóc w kontrolowaniu cukrzycy w czasie ciąży. Po urodzeniu dziecka poziom cukru we krwi powinien wrócić do normy.

Jednak cukrzyca ciążowa zwiększa ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 po ciąży. Aby uniknąć rozpoznania cukrzycy w przyszłości, musisz stosować zdrową dietę i ćwiczyć.

Cukrzyca typu 2 jest długotrwałym stanem chorobowym, w którym organizm nie wykorzystuje insuliny w sposób prawidłowy, co skutkuje nietypowym poziomem cukru we krwi. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozowaniu i leczeniu cukrzycy typu 2.

Cukrzyca typu 2 jest chorobą trwającą całe życie, która sprawia, że organizm nie wykorzystuje insuliny tak, jak powinien. U osób z cukrzycą typu 2 stwierdza się insulinooporność.

Najbardziej narażone na ten rodzaj cukrzycy są osoby w średnim wieku lub starsze. Dawniej nazywano ją cukrzycą dorosłych. Jednak cukrzyca typu 2 dotyka również dzieci i nastolatków, głównie z powodu otyłości u dzieci.

Typ 2 jest najczęstszą postacią cukrzycy. W Stanach Zjednoczonych żyje około 29 milionów osób z cukrzycą typu 2. Kolejne 84 miliony mają prediabetes, co oznacza, że ich poziom cukru we krwi (lub glukozy we krwi) jest wysoki, ale jeszcze nie na tyle wysoki, by można było mówić o cukrzycy.

Oznaki i symptomy cukrzycy typu 2

Objawy cukrzycy typu 2 mogą być tak łagodne, że można ich nie zauważyć. Około 8 milionów ludzi, którzy na nią chorują, nie wie o tym. Objawy obejmują:

• Bardzo silne pragnienie

• Dużo sikać

• Niewyraźne widzenie

• Bycie niespokojnym

• Mrowienie lub drętwienie rąk lub stóp

• Zmęczenie/uczucie znużenia

• Rany, które się nie goją

• Powracające infekcje drożdżakowe

• Uczucie głodu

• Utrata wagi bez podejmowania prób

• Częstsze infekcje

Jeśli masz ciemne wysypki na szyi lub pod pachami, zgłoś się do lekarza. Nazywa się to acanthosis nigricans i może świadczyć o tym, że organizm staje się oporny na insulinę.

Przyczyny cukrzycy typu 2

Twoja trzustka wytwarza hormon zwany insuliną. Pomaga on komórkom przekształcić glukozę, rodzaj cukru, pochodzący ze spożywanych pokarmów w energię. Osoby z cukrzycą typu 2 wytwarzają insulinę, ale ich komórki nie wykorzystują jej tak dobrze, jak powinny.

Początkowo trzustka produkuje więcej insuliny, aby dostarczyć glukozę do komórek. W końcu jednak nie nadąża, a glukoza gromadzi się we krwi.

Zazwyczaj cukrzycę typu 2 wywołuje kombinacja różnych czynników. Mogą one obejmować:

• Geny. Naukowcy odkryli różne fragmenty DNA, które wpływają na sposób wytwarzania insuliny przez organizm.

• Dodatkowa waga. Nadwaga lub otyłość mogą powodować oporność na insulinę, zwłaszcza jeśli nosisz dodatkowe kilogramy w okolicach połowy ciała.

• Zespół metaboliczny. U osób z insulinoopornością często występują takie schorzenia, jak wysoki poziom cukru we krwi, dodatkowy tłuszcz w okolicy talii, wysokie ciśnienie krwi oraz wysoki poziom cholesterolu i trójglicerydów.

• Zbyt duża ilość glukozy w wątrobie. Kiedy poziom cukru we krwi jest niski, wątroba wytwarza i wysyła glukozę. Po jedzeniu poziom cukru we krwi wzrasta, a wątroba zazwyczaj zwalnia i przechowuje glukozę na później. Jednak wątroby niektórych osób tego nie robią. Wciąż produkują cukier.

• Zła komunikacja między komórkami. Zdarza się, że komórki wysyłają niewłaściwe sygnały lub nie odbierają prawidłowo komunikatów. Jeśli te problemy wpływają na sposób, w jaki komórki wytwarzają i wykorzystują insulinę lub glukozę, reakcja łańcuchowa może prowadzić do cukrzycy.

• Uszkodzone komórki beta. Jeśli komórki wytwarzające insulinę wysyłają niewłaściwą ilość insuliny w niewłaściwym czasie, poziom cukru we krwi ulega zaburzeniu. Wysoki poziom cukru we krwi może również uszkodzić te komórki.

Czynniki ryzyka cukrzycy typu 2

Pewne czynniki zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu 2. Im więcej z nich dotyczy Ciebie, tym większe są Twoje szanse na zachorowanie. Niektóre z nich są związane z tym, kim jesteś:

• Wiek. 45 lat lub więcej

• Rodzina. Rodzic, siostra lub brat chory na cukrzycę

• Pochodzenie etniczne. Afroamerykanin, rdzenny mieszkaniec Alaski, rdzenny Amerykanin, Azjata, Latynos lub Amerykanin z Wysp Pacyfiku

Czynniki ryzyka związane ze stanem zdrowia i historią choroby obejmują:

• Stan przedcukrzycowy

• Choroby serca i naczyń krwionośnych

• Wysokie ciśnienie krwi, nawet jeśli jest leczone i pod kontrolą

• Niski poziom cholesterolu HDL („dobrego”)

• Wysoki poziom trójglicerydów

• Nadwaga lub otyłość

• Urodzenie dziecka, które ważyło więcej niż 9 funtów

• Cukrzyca ciążowa w czasie ciąży

• Zespół policystycznych jajników (PCOS)

• Depresja

Inne czynniki zwiększające ryzyko zachorowania na cukrzycę są związane z codziennymi nawykami i stylem życia. To są te, z którymi możesz coś zrobić:

• Mało ruchu lub jego brak

• Palenie papierosów

• Stres

• Zbyt mało lub zbyt dużo snu

Diagnoza i testy w kierunku cukrzycy typu 2

Lekarz może zbadać Twoją krew pod kątem oznak cukrzycy typu 2. Zazwyczaj badanie przeprowadza się w ciągu 2 dni, aby potwierdzić diagnozę. Jeśli jednak stężenie glukozy we krwi jest bardzo wysokie lub masz wiele objawów, może wystarczyć jedno badanie.

• A1c. Jest to średnia stężenia glukozy we krwi z ostatnich 2 lub 3 miesięcy.

• Glukoza w osoczu na czczo. Jest to badanie znane również jako badanie poziomu cukru we krwi na czczo. Mierzy ono poziom cukru we krwi na czczo. Przez 8 godzin przed badaniem nie będziesz mógł jeść ani pić niczego poza wodą.

• Doustny test tolerancji glukozy (OGTT). Test polega na sprawdzeniu poziomu glukozy we krwi przed i 2 godziny po wypiciu czegoś słodkiego, aby sprawdzić, jak organizm radzi sobie z cukrem.

Leczenie cukrzycy typu 2

Leczenie cukrzycy typu 2 polega na zmianie stylu życia i stosowaniu leków.

Zmiany stylu życia

Możesz być w stanie osiągnąć docelowy poziom cukru we krwi jedynie dzięki diecie i ćwiczeniom.

• Utrata wagi. Zrzucenie zbędnych kilogramów może pomóc. O ile utrata 5% masy ciała jest dobra, o tyle utrata co najmniej 7% i utrzymanie tego poziomu wydaje się być idealna. Oznacza to, że osoba ważąca 180 funtów może zmienić poziom cukru we krwi, tracąc około 13 funtów. Utrata wagi może wydawać się przytłaczająca, ale kontrola porcji i jedzenie zdrowej żywności to dobry początek.

• Zdrowe odżywianie. Nie istnieje specjalna dieta dla chorych na cukrzycę typu 2. Zarejestrowany dietetyk może udzielić Ci informacji na temat węglowodanów i pomóc w opracowaniu planu posiłków, którego będziesz mógł się trzymać. Skoncentruj się na:

• Spożywanie mniejszej ilości kalorii

• Ograniczenie węglowodanów rafinowanych, zwłaszcza słodyczy

• Dodanie do diety warzyw i owoców

• Zwiększenie ilości błonnika

• Ćwiczenie. Staraj się codziennie spędzać od 30 do 60 minut na aktywności fizycznej. Możesz spacerować, jeździć na rowerze, pływać lub robić cokolwiek innego, co podniesie tętno. Dołącz do tego ćwiczenia siłowe, takie jak joga lub podnoszenie ciężarów. Jeśli zażywasz leki obniżające poziom cukru we krwi, przed treningiem możesz potrzebować przekąski.

• Obserwuj poziom cukru we krwi. W zależności od sposobu leczenia, zwłaszcza w przypadku przyjmowania insuliny, lekarz poinformuje cię, czy i jak często należy badać poziom cukru we krwi.

Leki

Jeśli zmiana stylu życia nie pozwoli na osiągnięcie docelowego poziomu cukru we krwi, konieczne może być zastosowanie leków. Do najczęściej stosowanych w cukrzycy typu 2 należą:

• Metformina (Fortamet, Glucophage, Glumetza, Riomet). Jest to zazwyczaj pierwszy lek stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2. Obniża on ilość glukozy wytwarzanej przez wątrobę i pomaga organizmowi lepiej reagować na wytwarzaną insulinę.

• Sulfonylomoczniki. Ta grupa leków pomaga organizmowi wytwarzać więcej insuliny. Należą do niej glimepiryd (Amaryl), glipizyd (Glucotrol, Metaglip) i gliburyd (DiaBeta, Micronase).

• Meglitynidy. Pomagają one organizmowi wytwarzać więcej insuliny i działają szybciej niż sulfonylomoczniki. Możesz przyjmować nateglinid (Starlix) lub repaglinid (Prandin).

• Tiazolidinediony. Podobnie jak metformina, zwiększają wrażliwość na insulinę. Można je otrzymać w postaci pioglitazonu (Actos) lub rosiglitazonu (Avandia). Zwiększają one jednak ryzyko wystąpienia problemów z sercem, dlatego zwykle nie są lekami pierwszego wyboru.

• Inhibitory DPP-4. Leki te – linagliptyna (Tradjenta), saksagliptyna (Onglyza) i sitagliptyna (Januvia) – pomagają obniżyć poziom cukru we krwi, ale mogą również powodować bóle stawów i prowadzić do zapalenia trzustki.

• Agoniści receptora GLP-1. Leki te przyjmuje się za pomocą igły, aby spowolnić trawienie i obniżyć poziom cukru we krwi. Niektóre z najczęściej stosowanych to eksenatyd (Byetta, Bydureon), liraglutyd (Victoza) i semaglutyd (Ozempic).

• Inhibitory SGLT2. Pomagają one nerkom w odfiltrowaniu większej ilości glukozy. Możesz otrzymać kanagliflozynę (Invokana), dapagliflozynę (Farxiga) lub empagliflozynę (Jardiance). Empagliflozin okazał się również skuteczny w zmniejszaniu ryzyka hospitalizacji lub zgonu z powodu niewydolności serca.

• Insulina. Możesz przyjmować w nocy długo działające dawki insuliny, takie jak insulina detemir (Levemir) lub insulina glargine (Lantus).

Nawet jeśli zmienisz swój styl życia i będziesz przyjmować leki zgodnie z zaleceniami, poziom cukru we krwi może z czasem ulec pogorszeniu. Nie oznacza to jednak, że zrobiłeś coś złego. Cukrzyca ma charakter postępujący i wiele osób potrzebuje więcej niż jednego leku.

Jeśli w celu kontroli cukrzycy typu 2 przyjmujesz więcej niż jeden lek, nazywamy to terapią skojarzoną.

Razem z lekarzem powinieneś znaleźć najlepszą dla Ciebie kombinację. Zazwyczaj nadal będziesz przyjmować metforminę i dodawać do niej inne leki.

To, co to będzie, może zależeć od Twojej sytuacji. Niektóre leki kontrolują skoki poziomu cukru we krwi (lekarz może nazwać to hiperglikemią), które występują na przykład tuż po posiłkach. Inne skuteczniej powstrzymują spadki poziomu cukru we krwi (hipoglikemię) między posiłkami. Niektóre z nich mogą pomóc w utracie wagi lub obniżeniu poziomu cholesterolu, a także w leczeniu cukrzycy.

Należy omówić z lekarzem wszelkie możliwe skutki uboczne. Problemem mogą być także koszty.

Jeśli przyjmujesz leki na inne dolegliwości, należy to uwzględnić w każdej decyzji.

W przypadku rozpoczęcia przyjmowania nowej kombinacji leków konieczne będą częstsze wizyty u lekarza.

Może się okazać, że dodanie drugiego leku nie pozwala na kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Albo kombinacja dwóch leków może działać tylko przez krótki czas. W takiej sytuacji lekarz może rozważyć zastosowanie trzeciego leku nieinsulinowego lub rozpocząć terapię insuliną.

Zapobieganie cukrzycy typu 2

Prowadzenie zdrowego trybu życia może pomóc obniżyć ryzyko zachorowania na cukrzycę.

• Utrata wagi. Zrzucenie zaledwie 7% do 10% masy ciała może zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 o połowę.

• Aktywność fizyczna. Trzydzieści minut spokojnego spaceru dziennie zmniejszy ryzyko zachorowania o prawie jedną trzecią.

• Odżywiaj się prawidłowo. Unikaj wysoko przetworzonych węglowodanów, słodzonych napojów oraz tłuszczów trans i nasyconych. Ograniczaj czerwone i przetworzone mięso.

• Rzuć palenie. Współpracuj z lekarzem, aby nie dopuścić do przybierania na wadze po rzuceniu palenia, tak aby nie stwarzać jednego problemu, rozwiązując inny.

Powikłania cukrzycy typu 2

Z czasem wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić i spowodować problemy z:

• Serca i naczyń krwionośnych. Prawdopodobieństwo zachorowania na choroby serca lub udaru mózgu jest do pięciu razy większe. Istnieje również wysokie ryzyko zablokowania naczyń krwionośnych (miażdżyca) i wystąpienia bólu w klatce piersiowej (dławica piersiowa).

• Nerki. Jeśli nerki są uszkodzone lub masz niewydolność nerek, może być konieczna dializa lub wymiana nerki.

• Oczy. Wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić drobne naczynia krwionośne w tylnej części oka (retinopatia). Jeśli nie jest to leczone, może prowadzić do ślepoty.

• Nerwy. Może to prowadzić do problemów z trawieniem, czuciem w stopach i reakcjami seksualnymi.

• Skóra. Twoja krew nie krąży tak dobrze, więc rany goją się wolniej i mogą ulec zakażeniu.

• Ciąża. Kobiety chore na cukrzycę są bardziej narażone na poronienie, urodzenie martwego płodu lub dziecka z wadą wrodzoną.

• Sen. Może u Ciebie wystąpić bezdech senny, czyli stan, w którym oddychanie zatrzymuje się i zaczyna podczas snu.

• Słuch. Istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów ze słuchem, ale nie wiadomo dlaczego.

• Mózg. Wysoki poziom cukru we krwi może uszkadzać mózg i zwiększać ryzyko wystąpienia choroby Alzheimera.

• Depresja. Osoby cierpiące na tę chorobę są dwukrotnie bardziej narażone na depresję niż osoby, które na nią nie chorują.

Najlepszym sposobem na uniknięcie tych powikłań jest właściwe postępowanie z cukrzycą typu 2.

• Terminowo przyjmuj leki przeciwcukrzycowe lub insulinę.

• Sprawdzaj poziom cukru we krwi.

• Odżywiaj się prawidłowo i nie opuszczaj posiłków.

• Regularnie zgłaszaj się do lekarza w celu sprawdzenia, czy nie występują wczesne objawy problemów.

Stwórz swój zespół opieki zdrowotnej

Jest wielu specjalistów medycznych, którzy mogą pomóc Ci dobrze żyć z cukrzycą, w tym:

• Endokrynolodzy

• Pielęgniarki

• Zarejestrowani dietetycy

• Farmaceuci

• Edukatorzy w zakresie cukrzycy

• Lekarze zajmujący się stopami

• Okuliści

• Dentyści

10 pytań, które należy zadać swojemu lekarzowi na temat cukrzycy

Jeśli niedawno zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę typu 2, podczas następnej wizyty zadaj lekarzowi te pytania.

Wiek jest istotnym czynnikiem ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 2. Dowiedz się, jaki jest związek pomiędzy wiekiem w momencie wystąpienia choroby i co to oznacza dla Twojego zdrowia.

Wiek jest istotnym czynnikiem ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 2. Im jesteś starszy, tym bardziej prawdopodobne jest, że na nią zachorujesz. Dotyczy to również dzieci i nastolatków, u których w ostatnich latach gwałtownie wzrosła liczba zachorowań na cukrzycę.

Wiek zachorowania

Cukrzyca typu 2 jest chorobą spowodowaną przez połączenie genów i stylu życia. Nadwaga, wysokie ciśnienie krwi i brak aktywności fizycznej zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2.

Możesz chorować na cukrzycę przez wiele lat i nie wiedzieć o tym. Objawy, takie jak pragnienie, częstsze siusianie, nieostry wzrok oraz mrowienie rąk i stóp, mogą pojawiać się powoli i niezauważalnie.

Wiek średni to czas, kiedy liczba zachorowań na cukrzycę zaczyna wzrastać. Szacuje się, że cukrzycę typu 2 rozpoznaje się u 14% Amerykanów w wieku od 45 do 64 lat, czyli u 11 milionów osób. Jest to prawie pięć razy więcej niż w grupie osób w wieku 18-44 lat.

Wskaźnik zachorowań na cukrzycę wzrasta jeszcze bardziej na początku starszego wieku. U prawie 25% Amerykanów w wieku 65 lat i starszych zdiagnozowano cukrzycę typu 2. Niezdiagnozowane przypadki mogą stanowić kolejne 4,7%. Oznacza to, że więcej niż 1 na 4 najstarszych Amerykanów żyje z cukrzycą typu 2.

Choroba ta dotyka również coraz więcej nastolatków, a nawet dzieci. W 2002 roku cukrzycę typu 2 zdiagnozowano u 8 na 100 000 nastolatków w wieku od 10 do 14 lat. Dekadę później wskaźnik ten był o 50% wyższy i wynosił 12 na 100 000 młodzieży.

Naukowcy uważają, że otyłość u dzieci i brak ruchu są jedną z przyczyn tego trendu. Lekarze badają obecnie dzieci w wieku 10 lat pod kątem cukrzycy, jeśli mają nadwagę lub inne czynniki ryzyka tej choroby.

Ryzyko w zależności od wieku

Wiek, w którym wystąpiła cukrzyca typu 2, może mieć wpływ na długoterminowe rokowania dotyczące stanu zdrowia. A plan leczenia cukrzycy może ulec zmianie wraz z wiekiem.

Istnieje odwrotna zależność między potencjalną szkodliwością cukrzycy a wiekiem w chwili rozpoznania choroby. Im młodszy jesteś w momencie zachorowania, tym większe są potencjalne szkody.

W porównaniu z osobami, u których cukrzyca została zdiagnozowana później, badania wykazały, że osoby, które zachorowały na cukrzycę typu 2 przed ukończeniem 40. roku życia, były bardziej narażone na:

• szybsze uszkodzenie komórek wytwarzających insulinę, zwanych komórkami beta

• Więcej powikłań, głównie dlatego, że dłużej żyją z chorobą

• Krótsza długość życia

Z wiekiem wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia u Ciebie wielu schorzeń, w tym nadciśnienia i wysokiego poziomu cholesterolu. Może to utrudniać kontrolowanie cukrzycy.

Z kolei cukrzyca może prowadzić do innych problemów zdrowotnych, takich jak choroby serca.

Niski poziom cukru we krwi, zwany hipoglikemią, występuje częściej u starszych osób dorosłych z cukrzycą. Objawy takie jak zawroty głowy, dezorientacja i osłabienie mogą nasilać się z wiekiem.

Co możesz zrobić

Cukrzyca typu 2 nie musi być normalną częścią procesu starzenia się.

Niektórych czynników ryzyka tej choroby nie można zmienić. Należą do nich: cukrzyca ciążowa u matki w czasie ciąży, cukrzyca występująca w rodzinie, Afroamerykanie, Azjaci, rdzenni Amerykanie lub Latynosi.

Jednak zdrowe nawyki mogą w znacznym stopniu zapobiec cukrzycy, utrzymać ją pod kontrolą, a nawet odwrócić jej przebieg. Do działań, które możesz podjąć, należą:

• Zrzucenie zbędnych kilogramów, zwłaszcza jeśli masz dużo tłuszczu na brzuchu.

• Ruszaj się. Dąż do przynajmniej 30-minutowej aktywności fizycznej, np. spacerów, codziennie, przez 5 dni w tygodniu.

• Zdrowo się odżywiaj. Ogranicz cukier, sól, przetworzoną, pakowaną żywność i tłuszcze nasycone pochodzące z mięsa. Spożywaj dużo ciemnych warzyw liściastych, świeżych owoców, pełnoziarnistych produktów zbożowych i chudego białka.

• Jeśli palisz papierosy, rzuć je.

Nie wierz w mit o tym, że cukrzyca równa się porażka. Kontroluj to, co możesz, stosując dietę i ćwiczenia.

Pomimo dziesięcioleci badań, które mówią co innego, wiele osób nadal wierzy w mity, że otyłość jest jedyną przyczyną cukrzycy typu 2, a choroba serca oznacza, że nie zarządzałeś cukrzycą w sposób prawidłowy.

Powinienem był … Szkoda, że nie … Dlaczego po prostu nie …

Brzmi znajomo? Często żałujemy, że nie możemy cofnąć się w czasie i zrobić czegoś inaczej. Najlepiej jednak nie obwiniać się za to. Oto dlaczego:

Cukrzyca jest chorobą postępującą. Patrząc z zewnątrz, cukrzyca typu 2 wydaje się czymś, co można w pełni kontrolować. Ale nawet jeśli schudniesz, będziesz się zdrowo odżywiać, regularnie ćwiczyć i kontrolować poziom cukru we krwi, nie ma gwarancji, że Twój stan pozostanie bez zmian.

Im dłużej chorujesz na cukrzycę, tym większe szkody wysokie stężenie glukozy we krwi powoduje w naczyniach krwionośnych i nerwach wokół serca i w całym organizmie. Nie oznacza to, że każdy chory na cukrzycę typu 2 zachoruje na chorobę serca, ale uszkodzenie serca jest jedną z dróg, którą może podążać ta choroba. Cukrzyca często wcześnie powoduje uszkodzenie serca.

Geny odgrywają pewną rolę. Nie wybrałeś swoich genów; urodziłeś się z nimi. Niektóre z nich sprawiają, że jesteś bardziej podatny na cukrzycę niż inne. Chociaż dieta i ćwiczenia fizyczne są czynnikami wpływającymi na rozwój tego schorzenia, rodzinne występowanie cukrzycy typu 2 zwiększa prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Zadaj sobie następujące pytanie: Czy gdyby Twoje geny zwiększały prawdopodobieństwo zachorowania na raka i gdybyś otrzymał diagnozę, czy obwiniałbyś się za to?

To nie jest pomocne. Jak we wszystkim w życiu, są rzeczy, które możesz zmienić, i takie, których nie możesz. Skup się na tym, jak możesz zadbać o siebie dzisiaj, nie pozwalając, by poczucie winy przesłoniło ci perspektywę.

Jak wpływają uczucia

Twoje zdrowie psychiczne ma wpływ na zdrowie fizyczne. Bez względu na to, jak bardzo logicznie myślisz o uczuciach, pozostają one nieusuwalne, dopóki się z nimi nie uporasz. Oto przewodnik, który pomoże ci uporać się z uczuciem porażki, kiedy będziesz na to gotowy:

Przeżyj żałobę. Niezależnie od tego, czy przystosowujesz się do diagnozy choroby typu 2, czy choroby serca, Twoje życie wygląda inaczej niż wcześniej. Nie ma nic złego w opłakiwaniu utraty życia bez tych problemów. W rzeczywistości jest to często niezbędny krok, zanim zaakceptujesz swój stan i ruszysz naprzód.

Zanotuj to. Poświęć czas na zauważenie swoich myśli. Kiedy czujesz się winny z powodu cukrzycy lub choroby serca, zapisz, gdzie jesteś, kto Cię otacza i co się dzieje. Oceń to w skali od 1 do 10. Po pewnym czasie możesz zacząć zauważać pewien schemat, który możesz zmienić, aby uniknąć negatywnych myśli.

Ćwicz pozytywne mówienie o sobie. Sposób, w jaki myślisz, ma duży wpływ na to, jak się czujesz. Mów do siebie życzliwie, gdy czujesz się winny. Używaj inspirujących cytatów lub afirmacji, aby zastąpić negatywne myśli pozytywnymi.

Wyznaczaj (i realizuj) cele. Trudno jest czuć się jak porażka, kiedy robisz wszystko, co w Twojej mocy. Wybierz coś, co możesz osiągnąć, np. 20 minut ćwiczeń dziennie przez tydzień. Dziel się swoimi zwycięstwami z innymi i świętuj siebie w zdrowy sposób.

Opracuj plan. Miej w tylnej kieszeni kilka gotowych taktyk na wypadek pojawienia się poczucia winy lub innych uczuć, takich jak złość. Weź kilka głębokich oddechów, odejdź od domu lub zmień kanał w swoim mózgu, dopóki nie uspokoisz się na tyle, by zająć się tym, co masz przed sobą. Jeśli potrzebujesz dodatkowej pomocy w ustaleniu, jak radzić sobie z takimi chwilami, trener zdrowia może porozmawiać z Tobą o sposobach radzenia sobie z nimi.

Wcześnie wykrywaj depresję. Cukrzyca to praca 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu i naturalne jest, że czujesz się wypalony czasem i energią, które trzeba poświęcić, aby jej sprostać. Jeśli zauważysz u siebie któreś z poniższych objawów, porozmawiaj z lekarzem:

• Zmiany apetytu

• Utrata zainteresowania rzeczami i ludźmi, których lubisz

• Brak energii

• Problemy z koncentracją

• Myśli o wyrządzeniu sobie krzywdy

Poszukaj wsparcia. Pomocne jest nawiązanie kontaktu z innymi osobami, które wiedzą, jak wygląda życie z typem 2. Oprócz rodziny, przyjaciół i zespołu opieki zdrowotnej, warto skorzystać z internetowych lub osobistych grup wsparcia. Jeśli szukasz pomocy indywidualnej, pomyśl o rozmowie z terapeutą lub doradcą.

Jedzenie i ćwiczenia fizyczne nie są jedynymi czynnikami, które mogą podnieść poziom cukru we krwi. Dowiedz się, jaki wpływ mają leki nie związane z cukrzycą.

Poznaj swoje leki

Leki wydawane na receptę i niektóre kupowane bez recepty mogą stanowić problem dla osób, które muszą kontrolować poziom cukru we krwi.

Do leków na receptę, które mogą podnosić poziom glukozy należą:

• Steroidy (zwane również kortykosteroidami). Leczy się nimi choroby wywołane stanem zapalnym, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń i alergie. Do powszechnie stosowanych steroidów należą hydrokortyzon i prednizon. Ale kremy steroidowe (na wysypkę) lub inhalatory (na astmę) nie stanowią problemu.

• Leki stosowane w leczeniu lęku, ADHD, depresji i innych zaburzeń psychicznych. Należą do nich klozapina, olanzapina, kwetiapina i risperidon.

• Tabletki antykoncepcyjne

• Leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, takie jak beta-blokery i diuretyki tiazydowe

• Statyny obniżające poziom cholesterolu

• Adrenalina w przypadku ciężkich reakcji alergicznych

• Wysokie dawki leków na astmę lub leków, które wstrzykuje się w celu leczenia astmy

• Izotretynoina na trądzik

• Tacrolimus, który otrzymuje się po przeszczepie narządów

• Niektóre leki stosowane w leczeniu HIV i zapalenia wątroby typu C

Do leków dostępnych bez recepty, które mogą podnosić poziom cukru we krwi należą:

• Pseudoefedryna, środek przeczyszczający w niektórych lekach na przeziębienie i grypę

• Syrop na kaszel. Zapytaj lekarza, czy powinieneś przyjmować syrop zwykły czy bez cukru.

• Niacyna, witamina z grupy B

Jak zdecydować, co wziąć?

Nawet jeśli te leki mogą podnosić poziom cukru we krwi, nie oznacza to, że nie powinieneś ich przyjmować, jeśli jest to konieczne. Najważniejsze jest, aby wspólnie z lekarzem ustalić właściwy sposób ich stosowania.

Jeśli chorujesz na cukrzycę lub kontrolujesz poziom cukru we krwi, zapytaj lekarza przed przyjęciem nowego leku lub zmianą leku, nawet jeśli jest to lek na kaszel lub przeziębienie (pamiętaj, że samo bycie chorym może podnieść poziom cukru we krwi).

Upewnij się, że Twój lekarz zna wszystkie leki, które przyjmujesz – na cukrzycę lub z innych powodów. Jeśli któryś z nich może wpływać na poziom cukru we krwi, lekarz może przepisać mniejszą dawkę lub zalecić krótsze przyjmowanie leku. Może być również konieczne częstsze kontrolowanie poziomu cukru we krwi podczas przyjmowania leku.

Pamiętaj także, aby robić rzeczy, o których wiesz, że pomogą Ci utrzymać poziom cukru pod kontrolą. Ćwicz, jedz prawidłowo i przyjmuj wszystkie leki przeciwcukrzycowe, których potrzebujesz.

Czy czujesz, że nadszedł czas, aby zmienić leki na cukrzycę typu 2? Dowiedz się więcej o zmianach w lekach i skutkach ubocznych.

Wysoki poziom cukru we krwi

Ważne jest, aby utrzymywać poziom cukru we krwi w zdrowym zakresie. Zmniejsza to ryzyko powikłań cukrzycy i może pomóc w radzeniu sobie z innymi schorzeniami towarzyszącymi cukrzycy. Jeśli podczas stosowania aktualnego leku odczyty są zbyt wysokie, lekarz może zalecić zmianę dawki lub wypróbowanie innego leku.

Może się to zdarzyć nawet wtedy, gdy początkowo lek działał bardzo dobrze. Czasami po prostu sam lek nie jest już skuteczny.

Jeśli jeden lek nie radzi sobie wystarczająco dobrze z poziomem cukru we krwi, lekarz może dodać drugi. Jeśli dwa leki nie działają, może dodać trzeci.

Niski poziom cukru we krwi

Niektóre leki przeciwcukrzycowe mogą powodować zbyt niskie stężenie glukozy we krwi. Lekarz nazwie to hipoglikemią. Może to być niebezpieczne. Można ją zaobserwować w przypadku:

• Sulfonylomoczniki, takie jak glimepiryd (Amaryl), gliburyd (Diabeta, Glynase), glipizyd (Glucotrol, Glucotrol XL)

• Meglitynidy, takie jak nateglinid (Starlix) i repaglinid (Prandin)

Poziom cukru we krwi może również zbytnio się obniżyć w przypadku stosowania terapii skojarzonych, w skład których wchodzą te leki:

• Glimepiryd/pioglitazon (Duetact)

• Gliburyd/metformina (Glucovance)

• Metformina/repaglinid (Prandimet)

W przypadku niskich odczytów należy porozmawiać z lekarzem. Może być konieczne zastosowanie mniejszej dawki lub innego leku.

Radzenie sobie z efektami ubocznymi

Niektóre z nich są tymczasowe i powinny ustąpić w ciągu kilku tygodni od rozpoczęcia przyjmowania leku. Skurcz żołądka, gazy, biegunka lub utrata wagi mogą wystąpić w przypadku:

• inhibitorami DPP-4, takimi jak alogliptyna (Nesina), linagliptyna (Tradjenta), saksagliptyna (Onglyza) i sitagliptyna (Januvia)

• Inhibitory alfa-glukozydazy, takie jak akarboza (Precose) i miglitol (Glyset)

• Agoniści GLP-1, tacy jak albiglutyd (Tanzeum), dulaglutyd (Trulicity), eksenatyd (Byetta), eksenatyd o przedłużonym uwalnianiu (Bydureon), liraglutyd (Saxenda, Victoza), liksysenatyd (Adlyxin) i semaglutyd (Ozempic)

• Metformina (Fortamet, Glucophage, Glumetza, Riomet)

Ten sam problem może wystąpić w przypadku leczenia skojarzonego z tymi lekami. Należy porozmawiać z lekarzem, jeśli działania niepożądane są nasilone lub nie ustępują po kilku tygodniach.

Leki zwane inhibitorami SGLT2 – kanagliflozin (Invokana), dapagliflozin (Farxiga), empagliflozin (Jardiance) i ertugliflozin (Steglatro) – mają inny zestaw działań niepożądanych:

• Często muszę sikać

• Zakażenia drożdżakowe u kobiet

• Niskie ciśnienie krwi

Niektóre działania niepożądane są poważniejsze. Jeśli przyjmujesz pioglitazon (Actos) lub lek skojarzony z pioglitazonem (Actoplus Met, Duetact), skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

• Nudności

• Wymioty

• Zmęczenie

• Utrata apetytu

• Duszność

• Silny obrzęk

• Ciemne siuśki

Rzadko, ale metformina może powodować poważny stan zwany kwasicą mleczanową. Może ona wystąpić nagle. Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli u pacjenta stosującego ten lek lub kombinację leków, która go zawiera, wystąpi którykolwiek z następujących objawów:

• Utrata apetytu

• Dyskomfort w jamie brzusznej lub biegunka

• Skurcze mięśni

• Szybkie, płytkie oddychanie

• Osłabienie lub niezwykłe zmęczenie

Zmiany stylu życia

Jeśli dokonano zmian w stylu życia, takich jak utrata wagi i regularne ćwiczenia fizyczne, może być konieczne zmniejszenie dawki leku. Lekarz przeanalizuje plan leczenia i wprowadzi wszelkie niezbędne zmiany.

Przed zmianą lub odstawieniem jakiegokolwiek leku należy porozmawiać z lekarzem. Nie należy przerywać przyjmowania jakichkolwiek leków bez zgody lekarza. Dowiedz się więcej o zmianach stylu życia, które pomogą kontrolować cukrzycę.

Nowe schorzenia lub leki

W przypadku konieczności rozpoczęcia leczenia innej choroby niż cukrzyca, lekarz może zażądać zmiany leków. Na plan leczenia cukrzycy mogą mieć wpływ następujące czynniki:

• Choroby nerek lub dializy

• Choroba wątroby

• Niewydolność serca

• Ciężkie picie alkoholu

• Wiek

Leki przeciwcukrzycowe mogą wpływać na sposób działania leków stosowanych w innych schorzeniach. Konieczna może być zmiana planu leczenia, jeśli lekarz stwierdzi, że należy:

• leków na HIV/AIDS

• Tabletki pomagające pozbyć się nadmiaru wody (diuretyki)

• Tabletki na anginę (nitraty)

• Leki na wysokie ciśnienie krwi w płucach, takie jak bosentan (Tracleer)