Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia, jakie testy są stosowane do diagnozowania stanu przedcukrzycowego i cukrzycy.

W diagnostyce cukrzycy stosuje się następujące testy:

• Badanie poziomu glukozy w osoczu krwi na czczo mierzy poziom glukozy we krwi po upływie co najmniej 8 godzin bez jedzenia. Test ten jest stosowany w celu wykrycia cukrzycy lub stanu przedcukrzycowego.

• Doustny test tolerancji glukozy? mierzy poziom cukru we krwi po upływie co najmniej ośmiu godzin bez jedzenia i dwóch godzin po wypiciu napoju zawierającego glukozę. Test ten może być stosowany do diagnozowania cukrzycy lub stanu przedcukrzycowego.

• W losowym teście stężenia glukozy w osoczu lekarz sprawdza poziom cukru we krwi bez względu na to, kiedy pacjent zjadł ostatni posiłek. Test ten, wraz z oceną objawów, jest wykorzystywany do diagnozowania cukrzycy, ale nie stanu przedcukrzycowego.

• Badanie poziomu hemoglobiny A1c (HbA1c) może być wykonane bez konieczności pozostawania na czczo i może być wykorzystane do zdiagnozowania lub potwierdzenia stanu przedcukrzycowego lub cukrzycy.

Pozytywne wyniki testu należy potwierdzić, powtarzając test obciążenia glukozą na czczo lub doustny test tolerancji glukozy innego dnia. Przy pierwszym rozpoznaniu cukrzycy lekarz może zasugerować wykonanie testu na obecność autoprzeciwciała przeciwko transporterowi cynku 8 (ZnT8Ab). To badanie krwi – wraz z innymi informacjami i wynikami testów – może pomóc w ustaleniu, czy dana osoba ma cukrzycę typu 1, a nie inny typ. Celem badania ZnT8Ab jest szybkie i dokładne postawienie diagnozy, co może prowadzić do szybkiego podjęcia leczenia.

Badanie stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG)

Test FPG jest najbardziej wiarygodny, gdy wykonuje się go rano. Wyniki i ich znaczenie przedstawiono w tabeli 1. Jeśli stężenie glukozy na czczo wynosi od 100 do 125 mg/dl, masz stan przedcukrzycowy zwany upośledzonym stężeniem glukozy na czczo (impaired fasting glucose, IFG), co oznacza, że jesteś bardziej narażony na rozwój cukrzycy typu 2, ale jeszcze jej nie masz. Poziom 126 mg/dl lub wyższy, potwierdzony przez powtórzenie testu w innym dniu, oznacza, że masz cukrzycę.

Tabela 1. Badanie stężenia glukozy w osoczu krwi na czczo

Diagnoza

*Potwierdzone przez powtórzenie testu w innym dniu.

Test doustnej tolerancji glukozy (OGTT)

Badania wykazały, że test OGTT jest bardziej czuły niż test FPG w diagnozowaniu prediabetes, ale jest mniej wygodny do przeprowadzenia. OGTT wymaga, aby pacjent był na czczo przez co najmniej osiem godzin przed badaniem. Glukoza w osoczu krwi jest mierzona bezpośrednio przed i dwie godziny po wypiciu płynu zawierającego 75 gramów glukozy rozpuszczonej w wodzie. Wyniki i ich znaczenie przedstawiono w tabeli 2. Jeśli 2 godziny po wypiciu płynu stężenie glukozy we krwi wynosi od 140 do 199 mg/dl, oznacza to, że u pacjenta występuje stan przedcukrzycowy zwany upośledzoną tolerancją glukozy lub IGT, co oznacza, że jest on bardziej narażony na rozwój cukrzycy typu 2, ale jeszcze jej nie ma. Dwugodzinny poziom glukozy wynoszący 200 mg/dl lub więcej, potwierdzony przez powtórzenie testu w innym dniu, oznacza, że masz cukrzycę.

Tabela 2. Test doustnej tolerancji glukozy

*Potwierdzone przez powtórzenie testu w innym dniu.

Cukrzycę ciążową rozpoznaje się również na podstawie wartości glukozy w osoczu krwi mierzonych podczas OGTT. Poziom cukru we krwi jest sprawdzany czterokrotnie podczas testu. Jeśli poziom cukru we krwi przekracza normę co najmniej dwa razy podczas testu, oznacza to, że masz cukrzycę ciążową. Tabela 3 przedstawia ponadnormatywne wyniki OGTT w przypadku cukrzycy ciążowej.

Tabela 3. Cukrzyca ciążowa: Wyniki powyżej normy dla Doustnego Testu Tolerancji Glukozy

Uwaga: Niektóre laboratoria używają innych numerów dla tego testu.

Dodatkowe informacje na temat diagnostyki i leczenia cukrzycy ciążowej można znaleźć w broszurze NIDDK What I Need to Know About Gestational Diabetes.

Przypadkowy test obciążenia glukozą w osoczu krwi

Przypadkowe stężenie glukozy we krwi wynoszące 200 mg/dl lub więcej oraz obecność następujących objawów może oznaczać, że pacjent ma cukrzycę:

• Zwiększone oddawanie moczu

• Wzmożone pragnienie

• Niewyjaśniona utrata masy ciała

Inne objawy to zmęczenie, niewyraźne widzenie, zwiększone łaknienie i nie gojące się owrzodzenia. W celu potwierdzenia rozpoznania cukrzycy lekarz sprawdzi stężenie glukozy we krwi innego dnia przy użyciu testu FPG lub OGTT.

Nowsze wytyczne wykorzystują hemoglobinę A1c jako narzędzie przesiewowe lub test diagnostyczny w kierunku prediabetes lub cukrzycy (test ten jest zwykle stosowany do pomiaru kontroli stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą przez kilka miesięcy). Poziom HbA1c wynoszący od 5,7% do 6,4% świadczy o stanie przedcukrzycowym i oznacza moment, w którym można go odwrócić poprzez zmianę stylu życia. Wartość HbA1c wynosząca 6,5% lub więcej jest równoznaczna z cukrzycą.

Dowiedz się, dlaczego badanie hemoglobiny A1c (HbA1c) jest tak ważne dla osób z cukrzycą. Dowiedz się więcej o tym, czym jest hemoglobina A1c, jakie są jej prawidłowe poziomy i zapoznaj się z naszym pomocnym wykresem A1c.

Badanie hemoglobiny A1c informuje o średnim poziomie cukru we krwi w ciągu ostatnich 2-3 miesięcy. Nazywa się go również HbA1c, testem hemoglobiny glikowanej lub glikohemoglobiną. Przypomina to średnią baseballistów z całego sezonu. Pojedynczy mecz nie mówi, jak zawodnik radzi sobie w swojej karierze. Tak samo wyniki badań z jednego dnia nie dają pełnego obrazu tego, jak działa leczenie.

Osoby chore na cukrzycę muszą regularnie wykonywać to badanie, aby sprawdzić, czy ich poziom cukru mieści się w granicach normy. Może ono wskazać, czy konieczne jest dostosowanie leków przeciwcukrzycowych. Test A1c jest także używany do diagnozowania cukrzycy.

Co to jest hemoglobina?

Hemoglobina jest białkiem występującym w czerwonych krwinkach. Nadaje krwi czerwony kolor, a jej zadaniem jest przenoszenie tlenu w całym organizmie.

Jak działa test

Cukier we krwi nazywany jest glukozą. Kiedy glukoza gromadzi się we krwi, wiąże się z hemoglobiną w czerwonych krwinkach. Test A1c mierzy ilość związanej glukozy.

Czerwone krwinki żyją przez około 3 miesiące, dlatego test pokazuje średni poziom glukozy we krwi w ciągu ostatnich 3 miesięcy.

Jeśli w ciągu ostatnich tygodni poziom glukozy był wysoki, wynik badania hemoglobiny A1c będzie wyższy.

Co oznacza prawidłowy wynik badania hemoglobiny A1c?

Dla osób bez cukrzycy normalny zakres poziomu hemoglobiny A1c wynosi od 4% do 5,6%. Poziom hemoglobiny A1c pomiędzy 5,7% a 6,4% oznacza, że masz stan przedcukrzycowy i większe prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę. Poziom 6,5% lub wyższy oznacza, że masz cukrzycę.

Wyznaczanie celów w zakresie poziomu A1c

Docelowy poziom A1c u osób z cukrzycą wynosi zazwyczaj poniżej 7%. Im wyższy poziom hemoglobiny A1c, tym większe ryzyko powikłań związanych z cukrzycą. Ktoś, kto długo nie leczył cukrzycy, może mieć poziom powyżej 8%.

Jeśli masz cukrzycę, a jej poziom przekracza wartość docelową, lekarz może zmienić plan leczenia, aby obniżyć jej poziom.

Połączenie diety, ćwiczeń fizycznych i leków może obniżyć poziom cukru.

Osoby chore na cukrzycę powinny wykonywać badanie A1c co 3 miesiące, aby upewnić się, że ich poziom cukru we krwi mieści się w docelowym zakresie. Jeśli cukrzyca jest pod dobrą kontrolą, można odczekać dłuższy okres między kolejnymi badaniami krwi. Eksperci zalecają jednak wykonywanie badań co najmniej dwa razy w roku.

Osoby cierpiące na choroby wpływające na poziom hemoglobiny, takie jak anemia, mogą uzyskać mylne wyniki tego testu. Na wyniki badania hemoglobiny A1c mogą mieć wpływ także suplementy diety, takie jak witaminy C i E, oraz wysoki poziom cholesterolu. Choroby nerek i wątroby również mogą mieć wpływ na wynik badania.

Jak często należy przeprowadzać badanie?

Lekarz prawdopodobnie zleci Ci wykonanie testu A1c zaraz po zdiagnozowaniu cukrzycy. Badanie można również wykonać, jeśli lekarz uważa, że możesz zachorować na cukrzycę. Badanie pozwoli ustalić poziom wyjściowy, dzięki czemu będziesz mógł sprawdzić, jak dobrze kontrolujesz poziom cukru we krwi.

Częstotliwość wykonywania badań zależy od kilku czynników, takich jak:

• Rodzaju cukrzycy, na którą chorujesz

• Kontrola poziomu cukru we krwi

• Plan leczenia

Jeśli masz prediabetes, co oznacza, że masz duże szanse na rozwój cukrzycy, prawdopodobnie będziesz badany raz w roku.

Jeśli masz cukrzycę typu 2, nie używasz insuliny, a poziom cukru we krwi mieści się w docelowym zakresie, możesz poddawać się badaniom dwa razy w roku.

W przypadku cukrzycy typu 1 badanie może być wykonywane trzy lub cztery razy w roku.

Badanie może być także przeprowadzane częściej, jeśli zmieni się Twój plan leczenia cukrzycy lub jeśli zaczniesz stosować nowy lek.

Nie jest to badanie na czczo. Możesz je wykonać o dowolnej porze dnia, przed lub po jedzeniu.

Osoby cierpiące na choroby wpływające na poziom hemoglobiny, takie jak anemia, mogą uzyskać mylne wyniki tego testu. Na wyniki badania hemoglobiny A1c mogą mieć wpływ także przyjmowane suplementy, takie jak witaminy C i E, oraz wysoki poziom cholesterolu. Choroby nerek i wątroby również mogą mieć wpływ na wynik badania.

Lekarz wyjaśnia, jak dbać o zdrowie swoje i nienarodzonego dziecka.

Jeśli myślisz o urodzeniu dziecka, podejmij kroki w celu zmniejszenia ryzyka zarówno dla Ciebie, jak i Twojego dziecka.

Przygotuj się

Wizyta w poradni przedkoncepcyjnej pomoże Ci fizycznie i emocjonalnie przygotować się do ciąży.

Spotkaj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy Twoja cukrzyca jest wystarczająco dobrze kontrolowana, abyś mogła zaprzestać stosowania metody antykoncepcyjnej. Badanie krwi zwane testem hemoglobiny glikozylowanej (HbA1c lub po prostu A1c) może wykazać, jak dobrze przebiegała cukrzyca w ciągu ostatnich 8 do 12 tygodni.

Inne badania medyczne mogą pomóc w zapobieganiu powikłaniom w czasie ciąży:

• Analiza moczu w celu sprawdzenia, czy nie występują problemy z nerkami

• Badanie krwi na obecność cholesterolu i trójglicerydów

• Badanie oczu w celu sprawdzenia, czy pacjent nie ma jaskry, zaćmy lub retinopatii

• Elektrokardiogram

• Badanie krwi, aby upewnić się, że nerki i wątroba funkcjonują prawidłowo

• Badanie stóp

Kontrola poziomu cukru we krwi

Wysoki poziom cukru we krwi we wczesnym okresie ciąży (przed 13 tygodniem) może powodować wady wrodzone. Może również zwiększać ryzyko poronienia i powikłań związanych z cukrzycą.

Jednak wiele kobiet nie wie, że jest w ciąży, dopóki dziecko nie urośnie przez 2 do 4 tygodni. Dlatego przed rozpoczęciem starań o poczęcie powinnaś dobrze kontrolować poziom cukru we krwi.

Utrzymuj poziom glukozy we krwi w idealnym zakresie:

• 70 do 100 mg/dl przed posiłkami

• Mniej niż 120 mg/dl 2 godziny po jedzeniu

• 100-140 mg/dl przed przekąską na dobranoc?

Korzystaj z posiłków, ćwiczeń fizycznych i leków przeciwcukrzycowych, aby zachować zdrową równowagę.

Jak cukrzyca może wpłynąć na dziecko

Dzieci urodzone przez kobiety chore na cukrzycę są często znacznie większe, co jest zjawiskiem zwanym „makrosomią”.

Ponieważ ich matki mają wysoki poziom cukru we krwi, otrzymują one zbyt dużo cukru przez łożysko. Trzustka dziecka wyczuwa to i wytwarza więcej insuliny, aby go wykorzystać. Ten dodatkowy cukier zostaje przekształcony w tłuszcz, co powoduje, że dziecko jest duże.

W wielu szpitalach dzieci matek chorych na cukrzycę są obserwowane przez kilka godzin po porodzie. Jeśli regularnie masz wysoki poziom cukru we krwi w czasie ciąży (a zwłaszcza w ciągu 24 godzin przed porodem), zaraz po urodzeniu może dojść do niebezpiecznego obniżenia poziomu cukru we krwi dziecka. Działanie insuliny opiera się na Twoim wysokim poziomie cukru, a kiedy nagle zostanie ona odstawiona, poziom cukru we krwi szybko spadnie i będzie potrzebowało glukozy, aby wyrównać jego poziom.

Poziom wapnia i magnezu również może być zaburzony. Można je wyrównać za pomocą leków.

Niektóre dzieci są zbyt duże, aby mogły być urodzone przez pochwę i wtedy konieczny jest poród cesarski lub cesarskie cięcie. Twój lekarz będzie kontrolował wielkość dziecka, abyś mogła zaplanować najbezpieczniejszy sposób porodu.

Leki przeciwcukrzycowe

Jeśli do kontroli cukrzycy używasz insuliny, lekarz może powiedzieć, jak dostosować jej dawkę. Prawdopodobnie Twój organizm będzie potrzebował jej więcej w czasie ciąży, zwłaszcza w ostatnich 3 miesiącach.

Jeśli przyjmujesz tabletki, może być konieczne przejście na insulinę. Stosowanie niektórych leków może nie być bezpieczne, lub możesz uzyskać lepszą kontrolę cukru.

Dieta

Zmiana sposobu odżywiania pomoże uniknąć problemów z poziomem cukru we krwi.

Należy również zadbać o większą ilość kalorii dla rosnącego dziecka. Lekarz lub edukator ds. cukrzycy pomoże Ci dowiedzieć się, jak bezpiecznie to zrobić.

Czy uda mi się donosić dziecko do rozwiązania?

Kobiety z dobrze kontrolowaną cukrzycą często bez problemów donoszą ciążę do końca ciąży.

Wielu lekarzy woli jednak zaplanować wcześniejszy poród, zwykle około 38-39 tygodnia.

Cukier we krwi podczas porodu i akcji porodowej

Poród może być stresującym okresem dla Ciebie i dziecka. Jeśli w czasie ciąży stosowałaś insulinę, będzie ona nadal potrzebna podczas porodu. Zazwyczaj jest ona podawana za pomocą kroplówki lub pompy, jeśli już ją stosujesz.

Zaraz po porodzie zapotrzebowanie na insulinę prawdopodobnie szybko spadnie.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o depresji i cukrzycy, jaki jest ich wzajemny wpływ na siebie oraz jakie rodzaje leczenia są dostępne.

Może to być potencjalnie dość niebezpieczne. Depresja może sprawić, że leczenie cukrzycy stanie się nieefektywne lub pogorszy przebieg choroby. Postępowanie w cukrzycy może również prowadzić do depresji i mieć ogromny wpływ na zdrowie psychiczne danej osoby.

Zrozumienie, jak skutecznie rozpoznawać, leczyć i żyć z depresją i cukrzycą, jest trudne, ale możliwe do osiągnięcia. Poszukaj lekarza specjalizującego się w leczeniu cukrzycy, który posiada wiedzę na temat zdrowia psychicznego i roli, jaką odgrywa ono w cukrzycy.

Wpływ cukrzycy na zdrowie psychiczne

Zdiagnozowanie cukrzycy typu 1 lub 2 często wiąże się ze znaczną zmianą stylu życia. Twoje zdrowie jest zagrożone, więc prawdopodobnie będziesz musiał zmienić swój styl życia, aby chronić swoje dobre samopoczucie.

Wpływ diety. Zazwyczaj lekarz zaleci Ci zaprzestanie spożywania niektórych pokarmów oraz unikanie cukru i alkoholu. Konieczne będzie także rozpoczęcie monitorowania poziomu glukozy i insuliny we krwi. Takie zmiany mogą być niezwykle stresujące. Przerwanie starych nawyków może wywołać reakcję emocjonalną.

Niektóre z objawów depresji mogą obejmować:

• Smutne uczucia

• Poczucie pustki w środku

• Zmiany w nawykach żywieniowych, takie jak objadanie się lub całkowity brak jedzenia

• Bezsenność

• Czujesz się senny?

• Za dużo śpisz

• Trudności w podejmowaniu decyzji

• Problemy z koncentracją

• Uczucia rozpaczy

• Drażliwość

• Lęk

• Poczucie nadmiernej winy?

• Bóle i dolegliwości

• Problemy trawienne

• Myśli o samobójstwie lub śmierci

Niepokój związany z cukrzycą. Istnieje również stan nazywany niepokojem związanym z cukrzycą. Powoduje ona u pacjenta poczucie beznadziejnej rozpaczy w związku z cukrzycą. Pacjent może mieć poczucie, że jego wysiłki zmierzające do opanowania cukrzycy nie przynoszą rezultatów. Może się także wydawać, że cukrzyca przyczyniła się do powstania innych zaburzeń z nią związanych.

Często ludzie mają wrażenie, że to cukrzyca ich kontroluje, a nie odwrotnie. Może to prowadzić do powrotu do niezdrowych nawyków. Można przestać sprawdzać poziom cukru we krwi i insuliny. Możesz nawet unikać wizyt u lekarza.

Niepokój związany z cukrzycą może przypominać zwykłą depresję lub lęk. Jest to jednak specyficzne dla osób chorych na cukrzycę. Ich problemy ze zdrowiem psychicznym wynikają z faktu posiadania cukrzycy. Jest to poważny stan. Leczenie tego stanu jest częścią leczenia cukrzycy.

Ciśnienie krwi. Czasami objawy, które mogą wydawać się depresją lub lękiem, są w rzeczywistości tylko oznakami zbyt wysokiego lub zbyt niskiego ciśnienia krwi. Lekarz może pomóc w ustaleniu, co dzieje się z Twoim organizmem. Regularne sprawdzanie poziomu cukru i insuliny we krwi jest również bardzo ważne.

Zapobieganie depresji u chorych na cukrzycę

Często najtrudniejszą częścią leczenia depresji u chorych na cukrzycę jest samo postawienie diagnozy. Pamiętaj, że depresja może bardzo utrudniać podejmowanie decyzji. Ponadto cukrzyca może powodować, że będziesz unikać wizyt u lekarza.

Wiele sposobów zapobiegania depresji u chorych na cukrzycę polega na stworzeniu solidnego planu leczenia już od pierwszego dnia. Plan ten może obejmować:?

• Znalezienie endokrynologa, z którym będziesz się regularnie spotykać: Jest to specjalista, który pomoże Ci w opiece nad chorym na cukrzycę w sposób, w jaki Twój zwykły lekarz może nie być w stanie tego zrobić.

• Uzyskanie od lekarza skierowania do specjalisty w zakresie zdrowia psychicznego, który zajmuje się pacjentami z długotrwałymi schorzeniami

• Przyłączenie się do grupy wsparcia dla chorych na cukrzycę

• Skupienie się na jednym lub dwóch celach zdrowotnych związanych z cukrzycą?

Leczenie depresji u chorych na cukrzycę

Jeśli rozpoznajesz u siebie pewne objawy depresji i zdiagnozowano już u Ciebie cukrzycę, możesz podjąć następujące działania:?

Terapię. Jeśli nie korzystasz jeszcze z terapii, jest to niezwykle korzystne. Będziesz mógł porozmawiać o uczuciach, które odczuwasz. Będziesz mógł także znaleźć rozwiązania, które pomogą Ci zdrowo zrównoważyć plan leczenia. Niektóre zalecane style terapii to terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia rodzinna lub terapia dialektyczna (DBT).

Leki. Istnieje wiele leków, które można przyjmować w celu leczenia cukrzycy lub depresji, a czasem obu tych chorób. Niektóre leki przeciwdepresyjne, takie jak SSRI, mogą pomóc w regulacji poziomu cukru we krwi u osób z cukrzycą typu 2.

Radzenie sobie ze stresem. Długotrwały stres może powodować wysoki poziom cukru we krwi. Stres może również podnieść poziom cukru we krwi do bardzo wysokiego poziomu. Może to utrudniać dokładną kontrolę poziomu cukru we krwi. Znalezienie sposobów radzenia sobie z trudnościami w życiu przy jednoczesnym opanowaniu stresu jest bardzo ważne dla ogólnego dobrego samopoczucia.

Przykładami narzędzi radzenia sobie ze stresem mogą być ćwiczenia fizyczne, medytacja, robienie przerw w pracy, gdy odczuwasz niepokój, odpowiednia ilość snu lub ograniczenie kofeiny i alkoholu.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i sposoby leczenia różnych schorzeń skóry, które mogą wystąpić, jeśli poziom cukru we krwi nie jest pod kontrolą.

Mimo to, choroby skóry związane z tą chorobą są powszechne. Aż 1 na 3 osoby chore na cukrzycę będzie miała jedną z nich. Na szczęście większość z nich można skutecznie leczyć, zanim staną się poważnym problemem. Kluczem jest ich wczesne wykrycie.

Częste choroby skóry związane z cukrzycą

skóry, zwany także świądem, może mieć wiele przyczyn, takich jak suchość skóry, słaby przepływ krwi lub zakażenie drożdżakami. Jeśli świąd jest spowodowany słabym przepływem krwi, prawdopodobnie odczujesz go w dolnej części nóg i stóp. Lotion może pomóc w utrzymaniu miękkiej i wilgotnej skóry oraz zapobiec swędzeniu spowodowanemu suchością skóry.

Gronkowcowe zakażenia skóry są częstsze i poważniejsze u osób ze źle kontrolowaną cukrzycą. W przypadku podrażnienia mieszków włosowych bakterie te mogą powodować powstawanie czyraków lub zapalnych guzków.

Do innych zakażeń należą:

• Łyżeczki, czyli zakażenia gruczołów powiekowych

• Zakażenia paznokci

Większość infekcji bakteryjnych należy leczyć antybiotykami w tabletkach. Porozmawiaj z lekarzem.

Ciepłe, wilgotne fałdy skóry są doskonałą pożywką dla tych zakażeń.Trzy często występujące zakażenia grzybicze to:

• świąd po goleniu (czerwony, swędzący obszar na genitaliach i wewnętrznej stronie ud)

• Stopa sportowca (dotyczy skóry między palcami stóp)

• Grzybica (pierścieniowe, łuszczące się plamy, które mogą swędzieć lub tworzyć pęcherze, występujące na stopach, pachwinach, klatce piersiowej, brzuchu, skórze głowy lub paznokciach).

Grzyb drożdżopodobny o nazwie „Candida albicans” jest przyczyną wielu zakażeń grzybiczych występujących u osób z cukrzycą. U kobiet zakażenie to może wystąpić w pochwie.

Ludzie mają również tendencję do zapadania na tę infekcję w kącikach ust. W dotyku przypomina to małe skaleczenia i nosi nazwę „angular cheilitis”.

Onychomikoza to zakażenie grzybicze paznokci u rąk i nóg, które jest bardziej rozpowszechnione wśród osób z cukrzycą. Powoduje ona przebarwienia, zgrubienia i oddzielanie się od łożyska paznokcia.

W leczeniu tego typu infekcji zwykle potrzebne są leki, które zabijają grzyby – zwane lekami przeciwgrzybicznymi. Porozmawiaj z lekarzem o tym, które z nich są odpowiednie do stosowania.

Choroba ta występuje najczęściej u osób z cukrzycą typu 2. Powoduje ciemnienie i pogrubienie skóry, zwłaszcza w fałdach skórnych. Wygląda to jak mała brodawka. Skóra staje się opalona lub brązowa. Czasami jest lekko uniesiona i może wyglądać na aksamitną.

Może występować po bokach lub z tyłu szyi, w pachach, pod piersiami i w pachwinach. Czasami dziwnie wygląda również wierzch knykci. Schorzenie to dotyczy zwykle osób z dużą nadwagą.

Zwykle pojawia się przed wystąpieniem cukrzycy i może być oznaką insulinooporności. Chociaż nie ma na to lekarstwa, odchudzanie może pomóc.

Choroba ta wpływa na kolor skóry. Występuje częściej w przypadku cukrzycy typu 1. W przypadku bielactwa komórki wytwarzające substancję nadającą skórze kolor, melaninę, ulegają zniszczeniu.

Płaty skóry wyglądają na odbarwione. Często pojawiają się one na klatce piersiowej i brzuchu. Mogą również pojawić się na twarzy, w okolicach ust, nosa i oczu. Niektóre metody leczenia to kremy sterydowe, leczenie światłem ultrafioletowym i mikropigmentacja (tatuaż). Aby zapobiec poparzeniom słonecznym przebarwionej skóry, należy stosować krem z filtrem przeciwsłonecznym o SPF 30 lub wyższym.

Dolegliwość ta jest spowodowana zmianami w naczyniach krwionośnych skóry. Dermopatia objawia się jako błyszczące, okrągłe lub owalne zmiany na cienkiej skórze goleni. Plamy nie bolą i rzadko powodują swędzenie lub pieczenie. Leczenie zwykle nie jest konieczne.

Rzadziej spotykane schorzenia

Choroba ta może wystąpić u osób, które przez długi czas chorowały na cukrzycę i nie kontrolowały poziomu cukru we krwi. Słabe ukrwienie skóry może powodować zmiany w kolagenie i tłuszczu pod skórą. Nałożona na skórę skóra staje się cienka i czerwona. Większość zmian występuje w dolnej części nóg i może przekształcić się w owrzodzenie w przypadku urazu. Zmiany mają dość dobrze zdefiniowane granice. Czasami choroba jest swędząca i bolesna. Dopóki owrzodzenia się nie otworzą, nie ma potrzeby ich leczenia. Jeśli owrzodzenia się otworzą, należy zgłosić się do lekarza.

Z powodu słabego ukrwienia skóra palców u rąk, nóg i stóp staje się gruba, woskowata i napięta. Może to również powodować sztywność stawów palców. Kontroluj poziom cukru we krwi, ponieważ może to pomóc w leczeniu tego schorzenia. Wypróbuj balsamy i środki nawilżające, które pomogą zmiękczyć skórę.

• Miażdżyca:

  Jest to zwężenie naczyń krwionośnych. Stają się one węższe, ponieważ ściany naczyń krwionośnych stają się grube na skutek odkładania się płytki miażdżycowej. Może to wpływać na dopływ krwi do skóry. Gdy naczynia krwionośne doprowadzające tlen do skóry zwężają się, mogą wystąpić zmiany, takie jak wypadanie i przerzedzanie się włosów, błyszcząca skóra (zwłaszcza na podudziach), zgrubienia i przebarwienia paznokci u stóp oraz zimna skóra. Ponieważ krew przenosi białe krwinki, które pomagają zwalczać infekcje, nogi i stopy mogą wolniej się goić w przypadku urazów.

• Kantomatoza wybuchowa:

  Ciężka insulinooporność może utrudniać organizmowi pozbywanie się tłuszczu z krwi. W przypadku bardzo wysokiego poziomu cholesterolu może wystąpić ten stan skóry. Twarde, żółte, woskowate grudki na skórze przypominające groch otoczone są czerwonymi obwódkami i są swędzące. Zazwyczaj pojawiają się one na oczach, łokciach, twarzy i pośladkach. Mogą również pojawić się na tylnej stronie rąk i nóg. Aby je leczyć, lekarz będzie pracował nad kontrolą poziomu tłuszczów we krwi. Zgrubienia zwykle ustępują w ciągu kilku tygodni. Może być również konieczne stosowanie leków kontrolujących poziom różnych rodzajów tłuszczów we krwi (leki obniżające poziom lipidów).

Nietypowe warunki

W rzadkich przypadkach u osób z cukrzycą pojawiają się pęcherze przypominające pęcherze po oparzeniach. Mogą one występować na palcach, dłoniach, palcach, stopach, nogach lub przedramionach. Zazwyczaj są one bezbolesne i goją się samoistnie. Często występują u osób z ciężką postacią cukrzycy i neuropatią cukrzycową. W celu leczenia lekarz pomoże Ci uzyskać kontrolę nad poziomem cukru we krwi.

Chociaż istnieją pewne kontrowersje co do związku tego schorzenia z cukrzycą, ziarniniak rozsiany (granuloma annulare) powoduje powstawanie na skórze ostro odgraniczonych obszarów w kształcie pierścieni lub łuków. Wysypki te najczęściej występują na palcach rąk i uszach, ale mogą pojawić się także na klatce piersiowej i brzuchu. Wysypka może być czerwona, czerwonobrązowa lub w kolorze skóry. Leczenie zwykle nie jest konieczne, ale czasami pomocny może być lek steroidowy nakładany na skórę, taki jak hydrokortyzon.

Choroba ta powoduje zgrubienie skóry na tylnej części szyi i górnej części pleców. Występuje rzadko, ale może dotyczyć osób z cukrzycą typu 2. Leczenie polega na kontrolowaniu poziomu cukru we krwi. Balsamy i środki nawilżające mogą pomóc w zmiękczeniu skóry.

Jak możesz rozpoznać, że masz cukrzycę? Objawy mogą być tak łagodne, że ich nie zauważasz. Dowiedz się, jak rozpoznać wczesne oznaki i objawy cukrzycy u lekarza.

Objawy ostrzegawcze mogą być tak łagodne, że ich nie zauważasz. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku cukrzycy typu 2. Niektórzy ludzie dowiadują się o swojej chorobie dopiero wtedy, gdy pojawiają się u nich problemy wynikające z długotrwałych uszkodzeń spowodowanych przez tę chorobę.

W przypadku cukrzycy typu 1 objawy zwykle pojawiają się szybko, w ciągu kilku dni lub kilku tygodni. Są też o wiele bardziej dotkliwe.

Wczesne objawy cukrzycy

W obu typach cukrzycy występują te same charakterystyczne oznaki ostrzegawcze.

• Głód i zmęczenie. Twój organizm przekształca spożywany pokarm w glukozę, którą komórki wykorzystują do produkcji energii. Aby komórki mogły pobierać glukozę, potrzebują insuliny. Jeśli organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub nie wytwarza jej wcale, albo jeśli komórki są odporne na działanie insuliny, glukoza nie może się do nich dostać i nie masz energii. Może to powodować uczucie głodu i większego niż zwykle zmęczenia.

• Częstsze siusianie i większe pragnienie. Przeciętny człowiek zazwyczaj musi siusiać od czterech do siedmiu razy w ciągu 24 godzin, ale osoby chore na cukrzycę mogą siusiać znacznie częściej. Dlaczego? W normalnych warunkach organizm wchłania glukozę z powrotem, gdy przechodzi ona przez nerki. Jednak kiedy cukrzyca powoduje wzrost poziomu cukru we krwi, nerki mogą nie być w stanie wchłonąć go w całości. Powoduje to, że organizm wytwarza więcej moczu, a to wymaga płynów. Skutek: Musisz częściej chodzić do toalety. Możesz też więcej sikać. Ponieważ tak dużo siusiasz, możesz być bardzo spragniony. Jeśli będziesz więcej pił, będziesz też więcej sikał.

• Suchość w ustach i swędzenie skóry. Ponieważ organizm zużywa płyny na siusiu, jest mniej wilgoci na inne rzeczy. Możesz się odwodnić i odczuwać suchość w ustach. Sucha skóra może powodować swędzenie.

• Niewyraźne widzenie. Zmieniający się poziom płynów w organizmie może powodować puchnięcie soczewek w oczach. Zmieniają one swój kształt i nie mogą ustawić ostrości.

Objawy cukrzycy typu 2

Pojawiają się one zwykle po długotrwałym utrzymywaniu się wysokiego poziomu glukozy.

• Zakażenia drożdżakami. Mogą na nie zachorować zarówno kobiety, jak i mężczyźni chorzy na cukrzycę. Drożdże odżywiają się glukozą, więc przy dużej jej ilości mogą się rozwijać. Zakażenia mogą rozwijać się w każdym ciepłym, wilgotnym fałdzie skóry, w tym:

  • Między palcami rąk i nóg

  • Pod piersiami

  • W narządach płciowych lub wokół nich

• Wolno gojące się owrzodzenia lub skaleczenia. Z czasem wysoki poziom cukru we krwi może wpływać na przepływ krwi i powodować uszkodzenia nerwów, co utrudnia organizmowi gojenie się ran.

• Ból lub drętwienie stóp lub nóg. Jest to kolejny skutek uszkodzenia nerwów.

Objawy cukrzycy typu 1

Możesz zauważyć:

• Nieplanowaną utratę wagi. Jeśli organizm nie jest w stanie uzyskać energii z pożywienia, zaczyna spalać mięśnie i tłuszcz w zamian za energię. Możesz schudnąć, nawet jeśli nie zmieniłeś sposobu odżywiania. Zobacz, które produkty spożywcze zawierają duże ilości kwasów tłuszczowych trans.

• Nudności i wymioty. Kiedy organizm zaczyna spalać tłuszcz, wytwarza ketony. Mogą one gromadzić się we krwi do niebezpiecznego poziomu, co może stanowić zagrożenie dla życia i nazywane jest cukrzycową kwasicą ketonową. Ketony mogą wywoływać uczucie mdłości w żołądku.

?

Objawy cukrzycy ciążowej

Wysoki poziom cukru we krwi w czasie ciąży zazwyczaj nie daje żadnych objawów. Możesz czuć się bardziej spragniona niż zwykle lub częściej sikać.

Objawy ostrzegawcze komplikacji związanych z cukrzycą

Objawy powikłań cukrzycy typu 2 mogą obejmować:

• wolno gojące się owrzodzenia lub skaleczenia

• Swędząca skóra (zwykle w okolicach pochwy lub pachwin)

• Częste infekcje drożdżakowe

• Niedawny przyrost wagi

• Aksamitne, ciemne zmiany skórne na szyi, pod pachami i w pachwinach, zwane acanthosis nigricans

• Drętwienie i mrowienie rąk i stóp

• Zmniejszone widzenie

• Impotencja lub zaburzenia erekcji (ED)

Dowiedz się, co możesz zrobić, aby zmniejszyć ryzyko powikłań cukrzycy.

?

Hipoglikemia

Hipoglikemia, czyli niski poziom cukru we krwi, występuje wtedy, gdy poziom cukru lub glukozy we krwi spada zbyt nisko, aby zasilić organizm. Możesz odczuwać:

• Trzęsący się

• Nerwowy lub niespokojny

• Spoceni, zziębnięci lub spoceni

• Niespokojny lub niecierpliwy

• Zdezorientowany

• Światłowstręt lub zawroty głowy

• Głodny

• Senny

• Słaby

• Uczucie mrowienia lub drętwienia warg, języka lub policzków

Możesz zauważyć:

• Szybkie bicie serca

• Blada skóra

• Niewyraźne widzenie

• Ból głowy

• Koszmary senne lub płacz podczas snu

• Problemy z koordynacją

• Napady

Hiperglikemia

Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi, powoduje wiele z wymienionych powyżej objawów ostrzegawczych cukrzycy, w tym:

• Silne pragnienie

• Niewyraźne widzenie

• Dużo sikać

• Większy głód

• Zdrętwiałe lub mrowiące stopy

• Zmęczenie

• Cukier w moczu

• Utrata wagi

• Infekcje pochwy i skóry

• Wolno gojące się skaleczenia i owrzodzenia

• Glukoza we krwi powyżej 180 miligramów na decylitr (mg/dl)

Śpiączka cukrzycowa

Jej oficjalna nazwa to hiperosmolarny hiperglikemiczny zespół nieketotyczny (HHNS). To poważne powikłanie może prowadzić do śpiączki cukrzycowej, a nawet do śmierci w przypadku każdego typu cukrzycy, choć częściej występuje w typie 2. Dochodzi do niego, gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki, a organizm ulega znacznemu odwodnieniu. Objawy obejmują:

• Cukier we krwi powyżej 600 mg/dl

• Suchość, suchość w ustach

• Skrajne pragnienie

• Ciepła, sucha skóra, która się nie poci

• Wysoka gorączka (powyżej 101 F)

• Senność lub dezorientacja

• Utrata wzroku

• Halucynacje

• Osłabienie po jednej stronie ciała

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Jeśli masz ponad 45 lat lub występują u Ciebie inne czynniki ryzyka cukrzycy, ważne jest, abyś się przebadał. Wczesne wykrycie choroby pozwala uniknąć uszkodzenia nerwów, problemów z sercem i innych powikłań.

Zasadniczo należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Czujesz się źle, słabo i bardzo chce ci się pić

• Dużo sikać

• Bardzo boli mnie brzuch

• Oddychają głębiej i szybciej niż zwykle

• Mają słodki oddech, który pachnie jak zmywacz do paznokci (jest to oznaka bardzo wysokiego poziomu ketonów).

Wiele osób nie wie, że choruje na cukrzycę lub jest zagrożonych jej wystąpieniem. Lekarz wyjaśnia czynniki ryzyka cukrzycy typu 1, typu 2 i cukrzycy ciążowej.

Jedna na cztery osoby cierpiące na cukrzycę nie wie, że na nią choruje. Oznacza to około 7 milionów Amerykanów. Czy możesz być jedną z nich? Przeczytaj, aby dowiedzieć się, czy Twoje ryzyko zachorowania na cukrzycę jest wysokie.

Typ 1

Cukrzyca tego typu rozpoczyna się zwykle w dzieciństwie. Twoja trzustka przestaje wytwarzać insulinę. Na cukrzycę typu 1 choruje się przez całe życie. Główne czynniki, które prowadzą do jej wystąpienia to:

• Historia rodziny.

  Jeśli masz krewnych chorych na cukrzycę, istnieje duże prawdopodobieństwo, że ty też na nią zachorujesz. Każdy, kto ma matkę, ojca, siostrę lub brata chorego na cukrzycę typu 1, powinien się przebadać. Proste badanie krwi może ją zdiagnozować.

• Choroby trzustki.

  Mogą spowalniać jej zdolność do wytwarzania insuliny.

• Zakażenie lub choroba.

  Niektóre infekcje i choroby, w większości rzadkie, mogą uszkodzić trzustkę.

Typ 2

W przypadku tego typu choroby organizm nie jest w stanie wykorzystać wytwarzanej przez siebie insuliny. Nazywa się to insulinoopornością. Typ 2 zwykle dotyka osoby dorosłe, ale może się rozpocząć w dowolnym momencie życia. Główne czynniki, które do niego prowadzą to:

• Otyłość lub nadwaga.

  Badania wykazują, że jest to jedna z głównych przyczyn cukrzycy typu 2. Ze względu na wzrost otyłości wśród amerykańskich dzieci, cukrzyca tego typu dotyka coraz więcej nastolatków.

• Upośledzona tolerancja glukozy.

  Stan przedcukrzycowy jest łagodniejszą postacią tego stanu. Można ją zdiagnozować za pomocą prostego badania krwi. Jeśli ją masz, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zachorujesz na cukrzycę typu 2.

• Insulinooporność.

  Cukrzyca typu 2 często zaczyna się od komórek, które są oporne na działanie insuliny. Oznacza to, że trzustka musi pracować bardzo intensywnie, aby wytworzyć wystarczającą ilość insuliny do zaspokojenia potrzeb organizmu.

• Pochodzenie etniczne.

  Cukrzyca występuje częściej u Latynosów, Afroamerykanów, rdzennych Amerykanów, Azjatów, mieszkańców Wysp Pacyfiku i Alaski.

• Cukrzyca ciążowa.

  Jeśli chorowałaś na cukrzycę w czasie ciąży, miałaś cukrzycę ciążową. Zwiększa to szanse na zachorowanie na cukrzycę typu 2 w późniejszym okresie życia.

• Siedzący tryb życia.

  Ćwiczysz rzadziej niż trzy razy w tygodniu.

• Historia rodziny.

  Masz rodzica lub rodzeństwo, którzy chorują na cukrzycę.

• Zespół policystycznych jajników.

  Kobiety z zespołem policystycznych jajników (PCOS) są bardziej narażone na ryzyko.

• Wiek.

  Jeśli masz ponad 45 lat i nadwagę lub jeśli masz objawy cukrzycy, porozmawiaj z lekarzem o prostych badaniach przesiewowych.

Gestational

Cukrzyca ciężarnych występuje u około 4% wszystkich ciąż w Stanach Zjednoczonych. Jest ona spowodowana hormonami wytwarzanymi przez łożysko lub zbyt małą ilością insuliny. Wysoki poziom cukru we krwi matki powoduje wysoki poziom cukru we krwi dziecka. Nieleczone może to prowadzić do problemów ze wzrostem i rozwojem. Do czynników, które mogą prowadzić do cukrzycy ciążowej, należą:

• Otyłość lub nadwaga.

  Dodatkowe kilogramy mogą prowadzić do cukrzycy ciążowej.

• Nietolerancja glukozy.

  Nietolerancja glukozy lub cukrzyca ciążowa występujące w przeszłości zwiększają prawdopodobieństwo ponownego zachorowania.

• Historia rodziny.

  Jeśli jedno z rodziców lub rodzeństwa chorowało na cukrzycę ciążową, istnieje większe prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę.

• Wiek.

  Im starsza jesteś w momencie zajścia w ciążę, tym większe są Twoje szanse.

• Pochodzenie etniczne

  . Kobiety rasy innej niż biała mają większe szanse zachorowania na tę chorobę.

Kroki, które należy podjąć

Niezależnie od stopnia zagrożenia, można wiele zrobić, aby opóźnić wystąpienie cukrzycy lub jej zapobiec.

• Kontroluj swoje ciśnienie krwi.

• Utrzymuj swoją wagę w granicach zdrowego przedziału lub blisko nich.

• Ćwicz 30 minut przez większość dni.

• Stosuj zrównoważoną dietę.

Dowiedz się od lekarza więcej na temat powszechnych powikłań skórnych, które dotykają osoby z cukrzycą — oraz jak im zapobiegać.

Kluczem do zapobiegania problemom jest zrozumienie, co je powoduje. Porozmawiaj z lekarzem. Dowiedz się, jakie są powikłania, jakie jest Twoje szczególne ryzyko i jak możesz je zmniejszyć.

Utrzymuj poziom cukru we krwi w normie. Jeśli masz już problemy ze skórą, możesz zapobiec ich pogłębieniu. Dąż do osiągnięcia zdrowej wagi, jedz prawidłowo, ogranicz sól, utrzymuj prawidłowe ciśnienie krwi i ćwicz. To niełatwe zadanie, ale porozmawiaj z zespołem opieki zdrowotnej, który udzieli Ci wsparcia.

Jeśli cierpisz na cukrzycowe uszkodzenie nerwów, zwane neuropatią, możesz mieć zainfekowane skaleczenie, zadrapanie lub przebicie skóry i nie zdawać sobie z tego sprawy. Nie pozwól, aby mały problem przerodził się w duży. Bądź świadomy swojego ciała. Codziennie sprawdzaj nogi, kostki, stopy i przestrzenie między palcami, czy nie masz nowych ran lub starych, które nigdy się nie zagoją.

Nie zaniedbuj ich. Jeśli zauważysz nacięcie, zadrapanie, małe skaleczenie lub cokolwiek, co się nie goi lub co cię niepokoi, natychmiast porozmawiaj z lekarzem.

Ta prosta pierwsza linia obrony może pomóc Ci uniknąć skaleczeń i zadrapań, które mogą prowadzić do infekcji. Podczas pracy w ogrodzie czy spaceru z psem należy zakrywać nogi długimi spodniami, a stopy płaskimi, dobrze dopasowanymi butami. Aby osłonić skórę przed zimnem lub wiatrem, zakryj uszy i twarz, w tym nos, oraz załóż czapkę. Należy też nosić ciepłe rękawice i buty.

Zbyt sucha skóra może pękać, swędzieć i ulegać infekcjom.

• Utrzymuj skórę – zwłaszcza pod pachami, na palcach i w pachwinach – czystą i suchą, ale nie za suchą.

• Bierz krótkie, letnie prysznice lub kąpiele, a do mycia używaj łagodnych mydeł i szamponów. Pomijaj dezodoranty i perfumowane środki czyszczące, które mogą być szkodliwe dla wrażliwej skóry.

• Nawilżaj skórę, jeśli jest sucha. Najlepiej tuż po prysznicu lub kąpieli, kiedy skóra jest jeszcze wilgotna.

• Dobrze wysuszyć, delikatnie poklepując. Nie pocieraj. Skup się na skórze pod pachami, między nogami, pod piersiami i między palcami.

Inne wskazówki dotyczące pielęgnacji skóry:

• Używaj balsamu do ust, aby zapobiec spierzchnięciu warg.

• Aby zapobiec wysuszeniu skóry, gdy temperatura spada, używaj nawilżacza powietrza, aby dodać wilgoci do ogrzanego powietrza w pomieszczeniach.

• Unikaj drapania suchej skóry. Zamiast tego nakładaj krem nawilżający.

• Trzymaj butelkę z balsamem w pobliżu zlewu, abyś mógł go użyć po umyciu rąk.

• Ogranicz liczbę produktów stosowanych na skórę, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji.

• Jeśli masz skłonność do trądziku, przed wyborem kremu nawilżającego do twarzy porozmawiaj z dermatologiem. Niektóre z nich mogą powodować trądzik lub pogarszać jego stan.

• Używaj produktów oznaczonych jako „niekomedogenne” lub „nieaknegenne”.

Stwórz apteczkę pierwszej pomocy dla swojej skóry

Miej pod ręką apteczkę pierwszej pomocy, aby zadbać o swoje dłonie i stopy. Powinna ona zawierać:

• Maść antybakteryjną

• Podkładki z gazy

• Taśma hipoalergiczna lub papierowa

• Pakowane chusteczki oczyszczające (w przypadku, gdy nie ma dostępu do wody i mydła)

Jak leczyć pęcherze

• Nie próbuj przebijać ani otwierać pęcherza. Skóra, która go pokrywa, chroni go przed zakażeniem.

• Delikatnie umyj to miejsce łagodnym mydłem i ciepłą wodą.

• Nałóż na pęcherz maść antybakteryjną.

• Przykryj go bandażem z materiału lub gazą. Zabezpiecz to taśmą hipoalergiczną lub papierową.

• Zmieniaj opatrunek co najmniej raz dziennie.

• Jeśli pęcherz znajduje się na stopie i powstał w wyniku używania butów, należy nosić inną parę butów do czasu zagojenia.

Jak pielęgnować małe rany

• Delikatnie umyć obszar łagodnym mydłem i ciepłą wodą.

• Zastosuj maść antybakteryjną.

• Przykryj skaleczenie bandażem z materiału lub gazą. Zabezpiecz go taśmą hipoalergiczną lub papierową.

• Zmieniaj opatrunek co najmniej raz dziennie.

Jak radzić sobie z drobnymi problemami skórnymi, takimi jak wysypka?

• Delikatnie umyj to miejsce łagodnym mydłem i ciepłą wodą, a następnie osusz.

• Przykryj podrażnioną skórę bandażem z materiału lub gazą. Zabezpiecz go taśmą hipoalergiczną lub papierową.

• Sprawdzaj na bieżąco, czy podrażnienie nie pogłębia się.

• Zmieniaj opatrunek co najmniej raz dziennie.

Co robić w przypadku drobnych oparzeń

• Uspokoić miejsce oparzenia chłodną, czystą, bieżącą wodą.

• Nie próbuj rozbijać ani otwierać pęcherzy.

• Delikatnie umyć miejsce kontaktu łagodnym mydłem i ciepłą wodą, a następnie osuszyć.

• Przykryj oparzenie gazikiem. Zabezpiecz go taśmą hipoalergiczną lub papierową.

• Zmieniaj opatrunek co najmniej raz dziennie.

Jak dbać o odmrożenia

• Natychmiast wezwij pomoc medyczną.

• Do ogrzania skóry używaj ciepłej, nie gorącej wody (98-104 F).

• Nie należy pocierać tego miejsca ani stosować kremów.

• Nie próbuj chodzić na chorej stopie ani używać chorej ręki.

Kiedy należy wezwać lekarza

Gdy masz cukrzycę, Twoje stopy wymagają szczególnej uwagi. Oprócz codziennej pielęgnacji stóp, natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

• Nie zauważysz poprawy następnego dnia po opatrzeniu drobnego problemu, np. skaleczenia.

• Mieć ból lub dyskomfort trwający dłużej niż 2 dni.

• Mieć wysoką temperaturę.

• Zauważ ropę na ranach lub w ich pobliżu.

Podstawowa pielęgnacja skóry może w znacznym stopniu pomóc w zapobieganiu późniejszym problemom. Jeśli masz pytania lub jeśli skaleczenie, zadrapanie czy siniak Cię niepokoi, natychmiast porozmawiaj z lekarzem lub dermatologiem.

Czy jest możliwe, że istnieje lekarstwo na cukrzycę? Lekarz analizuje możliwości, w tym operacje odchudzające, komórki macierzyste, komórki wysepek, terapie naturalne i obecne sposoby leczenia.

Istnieją jednak metody leczenia, w tym proste czynności, które można wykonywać codziennie, a które przynoszą duże korzyści.

Czy istnieje naturalna terapia, która może wyleczyć cukrzycę?

Nie. Terapie naturalne, takie jak głębokie oddychanie brzuszne, progresywne rozluźnianie mięśni, kierowana wyobraźnia i biofeedback, mogą pomóc w zmniejszeniu stresu. A stres emocjonalny wpływa na poziom cukru we krwi. Dlatego nauka relaksacji jest ważna w leczeniu cukrzycy.

Suplementy również nie leczą cukrzycy. Niektóre naturalne suplementy mogą wchodzić w niebezpieczne interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi. Wykazano, że inne mogą pomóc w leczeniu cukrzycy, ale przed zażyciem jakiegokolwiek suplementu zawsze skonsultuj się z lekarzem.

Należy sceptycznie podchodzić do twierdzeń, że dany środek leczy cukrzycę. Prawdziwe lekarstwo zostało wielokrotnie przetestowane w badaniach klinicznych z wyraźnym sukcesem.

Jakie zmiany stylu życia mogą pomóc mi w leczeniu cukrzycy?

Mimo że nie ma lekarstwa na cukrzycę, można ją leczyć i kontrolować, a u niektórych osób może dojść do remisji. Aby skutecznie leczyć cukrzycę, należy postępować w następujący sposób:

Wiedzieć, co robić, aby każdego dnia utrzymywać go na poziomie jak najbardziej zbliżonym do normalnego: Często sprawdzać poziom glukozy. Regularnie przyjmuj leki przeciwcukrzycowe. Zrównoważ spożywanie posiłków za pomocą leków, ćwiczeń fizycznych, walki ze stresem i dobrych nawyków dotyczących snu.

Jak najczęściej przestrzegaj planu żywieniowego dla chorych na cukrzycę.

Będziesz mniej skłonny do podjadania pustych kalorii.

Ćwiczenia pomagają utrzymać dobrą kondycję fizyczną, spalają kalorie i pomagają unormować poziom glukozy we krwi.

Dotyczy to lekarza, diabetologa, okulisty, stomatologa, podologa i innych pracowników służby zdrowia.

?

Po operacji odchudzającej u wielu osób z cukrzycą typu 2 poziom cukru we krwi wraca do wartości zbliżonych do normalnych. Niektórzy specjaliści nazywają to remisją. Nie jest niczym niezwykłym, że po operacji odchudzającej pacjenci nie potrzebują już leków przeciwcukrzycowych.

Im więcej wagi dana osoba straci po operacji, tym większa jest poprawa kontroli poziomu cukru we krwi.

Jeśli po operacji powróci dodatkowa masa ciała, może również dojść do nawrotu cukrzycy.

Osiągnięcie i utrzymanie prawidłowej wagi ciała jest bardzo ważne w leczeniu cukrzycy. Należy także przestrzegać zalecanej diety przeciwcukrzycowej, regularnie ćwiczyć, kontrolować stres i regularnie zgłaszać się do lekarza na niezbędne badania kontrolne.

Czy komórki macierzyste mogą być lekarstwem na cukrzycę?

Są obiecujące, ale obecnie nie stanowią metody leczenia.

Komórki macierzyste to komórki, które mogą przekształcić się w inne typy komórek. Naukowcy odnieśli pewne sukcesy, stosując komórki macierzyste w leczeniu cukrzycy typu 1.

Co z przeszczepem komórek wysepek jako lekiem na cukrzycę?

Udany przeszczep komórek wysepek może poprawić jakość życia osoby chorej na cukrzycę. Jest to rozwijająca się technologia, nad którą wciąż trwają badania.

Komórki wysepek wyczuwają poziom cukru we krwi i wytwarzają insulinę. Komórki te pochodzą od dawcy.

Po udanym przeszczepie komórki dawcy zaczynają wytwarzać i uwalniać insulinę w odpowiedzi na poziom cukru we krwi. Procedura ta może zapewnić większą elastyczność w planowaniu posiłków i pomóc w ochronie przed poważnymi długoterminowymi powikłaniami cukrzycy, takimi jak choroby serca, udar, choroby nerek oraz uszkodzenia nerwów i oczu.

Osoba otrzymująca przeszczep musi do końca życia przyjmować leki, aby zapobiec odrzuceniu przez organizm komórek dawcy.

A co z przeszczepem trzustki?

Przeszczepienie trzustki jest możliwe u niektórych osób z cukrzycą typu 1. Zwykle wykonuje się go u osób, u których występuje również schyłkowa niewydolność nerek.

Przeszczep trzustki pomoże przywrócić kontrolę poziomu cukru we krwi. Podobnie jak w przypadku każdego innego przeszczepu, pacjent będzie musiał przyjmować leki do końca życia, aby jego organizm mógł zaakceptować nową trzustkę.

Ból, pieczenie i drętwienie w zewnętrznej części uda może oznaczać, że cierpisz na tę powszechną chorobę nerwów.

Meralgia parestetyczna to schorzenie, które powoduje drętwienie, ból lub uczucie pieczenia w zewnętrznej części uda. Może być również nazywana zespołem Bernhardta-Rotha. Dochodzi do niej, gdy jeden z nerwów w nodze, a konkretnie nerw skórny boczny udowy (LFCN), jest zbyt mocno uciskany lub uszkodzony.

W większości przypadków istnieją proste sposoby leczenia tej dolegliwości, takie jak noszenie luźniejszej odzieży. U niektórych osób z poważniejszą meralgią parestetyczną konieczne może być zastosowanie leków lub zabiegu chirurgicznego.

Dzięki odpowiedniemu leczeniu i wystarczającej ilości czasu na powrót do zdrowia można złagodzić objawy i poczuć się lepiej.

Meralgia parestetyczna – objawy

Zazwyczaj objawy ostrzegawcze meralgii parestetycznej można zauważyć tylko po jednej stronie ciała. Możesz odczuwać:

• ból, mrowienie, drętwienie lub pieczenie w zewnętrznej części uda

• Wrażliwość raczej na lekki dotyk niż na mocny nacisk

• Wysoka wrażliwość na ciepło

• Ból może się nasilać po dłuższym chodzeniu lub staniu

Na początku objawy mogą być łagodne, ale w miarę pogarszania się stanu pacjent może odczuwać ostrzejszy, strzelający ból. Mogą one ustępować i powracać bez wyraźnej przyczyny.

Meralgia parestetyczna – przyczyny i czynniki ryzyka

Nerwy przemieszczają się po całym ciele, przenosząc wiadomości do i z mózgu. Pewien zestaw nerwów, zwany nerwami czuciowymi, zbiera i wysyła do mózgu sygnały dotyczące skóry, mięśni i innych tkanek.

Jeśli cierpisz na meralgię parestetyczną, duży nerw czuciowy w zewnętrznej części uda nie ma wystarczająco dużo miejsca, aby przejść przez kość biodrową lub stawy. Może to być spowodowane obrzękiem, urazem lub zwiększonym naciskiem w tej okolicy.

Wiele rzeczy może uciskać lub uszkadzać ten nerw, w tym:

• Przyrost masy ciała i otyłość

• Obcisłe ubrania, w tym spodnie, pończochy, pas lub gorset

• Ciąża

• Obrażenia, takie jak uraz spowodowany zapięciem pasów bezpieczeństwa podczas wypadku samochodowego

• Coś ciężkiego noszonego wokół talii, np. pas na narzędzia lub broń

• Choroba, która może uszkodzić nerwy, np. cukrzyca

• Powtarzające się ruchy, które mogą podrażniać nerw, np. niektóre ruchy nóg

• Długotrwałe stanie lub chodzenie

Ryzyko zachorowania na tę chorobę jest wyższe, jeśli:

• Masz nadwagę

• Są w ciąży

• cierpią na pewne schorzenia, w tym cukrzycę, niedoczynność tarczycy i alkoholizm

• Są w wieku od 30 do 60 lat

• Byli narażeni na kontakt z farbą na bazie ołowiu

• Mają nogi różnej długości

Meralgia parestetyczna Diagnostyka

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zapyta o objawy oraz historię choroby, zwłaszcza o przebyte niedawno urazy lub operacje. Lekarz dotknie nogi, aby znaleźć dotknięty obszar. Sprawdzi, czy nie występują żadne nieprawidłowości neurologiczne w obrębie kończyny dolnej.

Możliwe jest wykonanie pewnych badań medycznych:

• Badania obrazowe. Lekarz może zlecić wykonanie zdjęć wnętrza biodra i miednicy, aby poszukać innych problemów, które mogą być przyczyną objawów. Możesz otrzymać zdjęcia rentgenowskie, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.

• Elektromiografia. Badanie to polega na pomiarze aktywności elektrycznej mięśni za pomocą cienkiej elektrody igłowej. Jeśli cierpisz na meralgię parestetyczną, wyniki będą w normie. Może jednak ujawnić inną przyczynę bólu.

• Badanie przewodnictwa nerwowego. Przyklejone do skóry plastry z elektrodami wysyłają niewielki impuls elektryczny, aby sprawdzić, jak dobrze nerwy przesyłają sygnały do mięśni.

• Blokada nerwów. Znieczulenie jest wstrzykiwane w udo w miejscu, w którym może dojść do ucisku na nerw LFCN. Jeśli cierpisz na meralgię parestetyczną, ból tymczasowo ustąpi.

• Badania krwi. Lekarz może sprawdzić, czy nie ma objawów cukrzycy, zaburzeń hormonalnych lub witaminowych, anemii lub narażenia na działanie ołowiu.

Może być trudno odróżnić meralgię parestetyczną od innych schorzeń pleców, biodra lub pachwiny. Należy być cierpliwym podczas współpracy z lekarzem w celu ustalenia właściwej diagnozy.

Meralgia parestetyczna – leczenie

Celem leczenia jest złagodzenie nacisku na nerw. Rodzaj stosowanej terapii zależy od przyczyny dolegliwości.

Zmiana stylu życia i opieka domowa

W łagodnych przypadkach lekarz może zalecić:

• Ciepło, lód lub przyjmowanie przez kilka dni leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty, takich jak aspiryna, acetaminofen, naproksen lub ibuprofen.

• Utrata wagi

• Noszenie luźnej odzieży, szczególnie w okolicy biodra przedniego górnego

Fizykoterapia

Z fizykoterapeutą możesz pracować nad ćwiczeniami rozciągającymi i wzmacniającymi mięśnie nóg lub mięśnie brzucha. Można także spróbować fonoforezy, która wykorzystuje ultradźwięki, aby pomóc organizmowi wchłonąć lek przez skórę, lub przezskórnej elektrycznej stymulacji nerwów (TENS), która dostarcza impulsy elektryczne przez elektrody przyłożone do skóry, aby zablokować ból.

Leki

Jeśli stan jest poważniejszy, może być konieczne zastosowanie następujących leków:

• zastrzyk kortykosteroidowy w celu zmniejszenia obrzęku.

• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, które mogą złagodzić ból nerwów.

• Leki przeciwpadaczkowe, w tym gabapentyna, fenytoina lub pregabalina, które również działają przeciwbólowo.

Jeśli nie pomogą inne metody leczenia, lekarz może zalecić zabieg chirurgiczny w celu zmniejszenia nacisku na nerw.

Ustąpienie bólu może zająć trochę czasu. Niektórzy ludzie nawet po leczeniu nadal odczuwają drętwienie. W większości przypadków powrót do zdrowia powinien jednak nastąpić w ciągu 4 do 6 tygodni.