Lekarz mówi ci.

Cukrzyca znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia chorób serca. Dowiedz się, jakie są czynniki ryzyka i jak je obniżyć.

Chociaż wszystkie osoby chore na cukrzycę mają zwiększone szanse na rozwój choroby serca, schorzenie to jest bardziej powszechne u osób z cukrzycą typu 2. W rzeczywistości choroby serca są najważniejszą przyczyną zgonów wśród osób z cukrzycą typu 2.

Badanie Framingham było jednym z pierwszych dowodów na to, że osoby chore na cukrzycę są bardziej narażone na choroby serca niż osoby bez cukrzycy. W badaniu Framingham analizowano całe pokolenia ludzi, w tym osoby chore na cukrzycę, w celu określenia czynników ryzyka zachorowania na choroby serca. Wykazało ono, że wiele czynników zdrowotnych – w tym cukrzyca – może zwiększać prawdopodobieństwo rozwoju chorób serca. Oprócz cukrzycy, inne problemy zdrowotne związane z chorobami serca obejmują wysokie ciśnienie krwi, palenie tytoniu, wysoki poziom cholesterolu oraz występowanie wczesnych chorób serca w rodzinie.

Im więcej czynników ryzyka chorób serca występuje u danej osoby, tym większe jest prawdopodobieństwo, że rozwinie się u niej choroba serca, a nawet, że umrze z jej powodu. Osoby chore na cukrzycę, tak jak wszyscy inni, mają zwiększone ryzyko zgonu z powodu choroby serca, jeśli występuje u nich więcej czynników ryzyka zdrowotnego. Jednak prawdopodobieństwo zgonu z powodu choroby serca jest od 2 do 4 razy większe u osoby chorej na cukrzycę. Tak więc, o ile osoba z jednym czynnikiem ryzyka zdrowotnego, takim jak wysokie ciśnienie krwi, ma pewne szanse na śmierć z powodu choroby serca, o tyle osoba z cukrzycą ma dwukrotnie lub nawet czterokrotnie większe ryzyko zgonu.

Na przykład w jednym z badań medycznych stwierdzono, że osoby chore na cukrzycę, które nie miały innych czynników ryzyka chorób serca, były 5 razy bardziej narażone na śmierć z powodu chorób serca niż osoby bez cukrzycy. Inne badanie medyczne wykazało, że osoby chore na cukrzycę, bez względu na liczbę innych czynników ryzyka chorób serca, były tak samo narażone na zawał serca, jak osoby bez cukrzycy, które już przeszły zawał serca.

Eksperci w dziedzinie chorób serca zalecają, aby u wszystkich osób z cukrzycą czynniki ryzyka chorób serca były leczone równie intensywnie, jak u osób, które już przeszły zawał serca.

Co wywołuje choroby serca u osób z cukrzycą?

Najczęstszą przyczyną chorób serca u osób z cukrzycą jest stwardnienie tętnic wieńcowych lub miażdżyca, czyli nagromadzenie się cholesterolu w naczyniach krwionośnych, które dostarczają tlen i substancje odżywcze do serca.

Kiedy blaszki cholesterolowe mogą się rozpaść lub pęknąć, organizm próbuje naprawić pęknięcie blaszki, wysyłając płytki krwi, aby je uszczelnić. Ponieważ tętnica jest mała, płytki krwi mogą zablokować przepływ krwi, nie pozwalając na dostarczenie tlenu, co prowadzi do zawału serca. Ten sam proces może wystąpić we wszystkich tętnicach w organizmie, czego skutkiem może być brak krwi w mózgu, powodujący udar, lub brak krwi w stopach, dłoniach lub ramionach, powodujący chorobę naczyń obwodowych.

Osoby chore na cukrzycę są nie tylko bardziej narażone na choroby serca, ale także na niewydolność serca – poważny stan chorobowy, w którym serce nie jest w stanie odpowiednio pompować krwi. Może to prowadzić do gromadzenia się płynów w płucach, co powoduje trudności w oddychaniu, lub do zatrzymywania płynów w innych częściach ciała (zwłaszcza w nogach), co powoduje obrzęki.

Jakie są niektóre objawy ataku serca?

Do objawów zawału serca należą:

• Duszność.

• Uczucie omdlenia.

• Zawroty głowy.

• Nadmierne i niewyjaśnione pocenie się.

• Ból w ramionach, szczęce i lewym ramieniu.

• Ból lub ucisk w klatce piersiowej (szczególnie podczas aktywności).

• Nudności.

Pamiętaj, że nie u każdego zawał serca wywołuje ból i inne klasyczne objawy. Dotyczy to zwłaszcza kobiet.

*Jeśli doświadczasz któregokolwiek z tych objawów, powinieneś skontaktować się z lekarzem, zadzwonić pod numer 911 lub natychmiast udać się na najbliższą izbę przyjęć.

Choroba naczyń obwodowych ma następujące objawy:

• skurcze w nogach podczas chodzenia (klaudynacja przerywana) lub ból w biodrach lub pośladkach

• Zimne stopy.

• Zmniejszone lub brak tętna w stopach lub nogach.

• Utrata tłuszczu pod skórą dolnych części nóg.

• Utrata włosów na dolnych częściach nóg.

Jak leczy się choroby serca u osób z cukrzycą?

Istnieje kilka metod leczenia chorób serca u osób z cukrzycą, w zależności od stopnia zaawansowania choroby serca, w tym:

• Dieta.

• Ćwiczenie nie tylko w celu utraty wagi, ale także w celu poprawy poziomu cukru we krwi, wysokiego ciśnienia krwi, poziomu cholesterolu oraz zmniejszenia ilości tłuszczu brzusznego, który jest czynnikiem ryzyka chorób serca.

• Leki.

• Chirurgia.

Jak leczy się chorobę naczyń obwodowych?

Chorobę naczyń obwodowych leczy się poprzez:

• uczestnictwo w regularnym programie spacerowym (45 minut dziennie, po czym następuje odpoczynek)

• Specjalne obuwie

• Dążenie do osiągnięcia A1c poniżej 7%

• Obniżenie ciśnienia krwi do wartości poniżej 130/80

• Obniżenie poziomu cholesterolu do wartości poniżej 100

• Leki

• Zaprzestanie palenia

• Chirurgia (w niektórych przypadkach)

Jak można zapobiegać chorobom serca u osób z cukrzycą?

Najlepszym sposobem zapobiegania chorobom serca jest odpowiednia dbałość o siebie i swoją cukrzycę.

• Utrzymuj poziom cukru we krwi na jak najbardziej normalnym poziomie.

• Kontroluj ciśnienie krwi, w razie potrzeby podając leki. U osób z cukrzycą docelowo powinno ono wynosić poniżej 130/80.

• Należy kontrolować poziom cholesterolu. W tym celu konieczne może być przyjmowanie leków.

• Utrata wagi, jeśli jesteś otyły.

• Ćwicz regularnie.

• Stosuj zdrową dla serca dietę, taką jak dieta śródziemnomorska lub dieta DASH.

• Rzucenie palenia.

• Pracuj nad zmniejszeniem codziennego stresu.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat wielu powszechnych problemów skórnych, które mogą towarzyszyć cukrzycy.

Niektóre problemy skórne związane z cukrzycą

• Twardzina cukrzycowa (Scleroderma diabeticorum): Ten problem skórny, choć rzadki, dotyka osoby z cukrzycą typu 2 i powoduje zgrubienie skóry na karku i górnej części pleców. Leczenie polega na kontrolowaniu poziomu cukru we krwi. Balsamy i środki nawilżające mogą pomóc w zmiękczeniu skóry.

• Vitiligo: Vitiligo, problem skórny częściej związany z cukrzycą typu 1 niż typu 2, wpływa na zabarwienie skóry. W przypadku bielactwa specjalne komórki, które wytwarzają pigment (substancję nadającą kolor skórze), ulegają zniszczeniu, co powoduje powstawanie plam przebarwionej skóry. Bielactwo często dotyka klatki piersiowej i brzucha, ale może występować na twarzy, w okolicach ust, nozdrzy i oczu. Obecne metody leczenia bielactwa obejmują stosowanie miejscowych steroidów i mikropigmentację (tatuaż). Jeśli masz bielactwo, powinieneś używać kremu z filtrem przeciwsłonecznym o SPF 30 lub wyższym, aby zapobiec poparzeniom słonecznym przebarwionej skóry.

Problemy skórne związane z cukrzycą i insulinoopornością

• Acanthosis nigricans. Jest to problem skórny, który powoduje ciemnienie i pogrubienie pewnych obszarów skóry, zwłaszcza w fałdach skórnych. Skóra staje się opalona lub brązowa, a czasami jest lekko uniesiona i opisywana jako aksamitna. Najczęściej schorzenie to, które zwykle wygląda jak małe brodawki, pojawia się po bokach lub z tyłu szyi, pod pachami, pod piersiami i w pachwinach. Niekiedy szczególnie nietypowo wygląda wierzchołek kostek. Acanthosis nigricans zwykle dotyka osoby z dużą nadwagą. Chociaż nie ma lekarstwa na akantozę nigrykańską, utrata wagi może poprawić stan skóry. Acanthosis nigricans zwykle poprzedza cukrzycę i jest uważana za marker tej choroby. Istnieją również inne schorzenia, o których wiadomo, że mogą powodować akantozę skóry, takie jak akromegalia i zespół Cushinga. Uważa się, że ten stan zdrowia jest skórną manifestacją insulinooporności.

Problemy skórne związane z ograniczonym dopływem krwi do skóry

• Problemy skórne związane z miażdżycą:Miażdżyca to poważny stan zdrowia spowodowany zwężeniem naczyń krwionośnych w wyniku pogrubienia ich ścian na skutek odkładania się blaszek miażdżycowych. Choć miażdżyca najczęściej dotyczy naczyń krwionośnych w sercu lub w jego pobliżu, może mieć wpływ na naczynia krwionośne w całym organizmie, w tym na naczynia doprowadzające krew do skóry. Gdy naczynia krwionośne zaopatrujące skórę stają się wąskie, na skutek braku tlenu w skórze pojawiają się zmiany, takie jak wypadanie włosów, ścieńczenie i błyszczenie skóry, zwłaszcza na podudziach, zgrubienia i przebarwienia paznokci u stóp oraz zimna skóra. Ponieważ krew przenosi białe krwinki, które pomagają zwalczać infekcje, nogi i stopy dotknięte miażdżycą wolniej goją się po zranieniu.

• Necrobiosis lipoidica diabeticorum: Uważa się, że Necrobiosis lipoidica diabeticorum (NLD) jest spowodowana zmianami w zawartości kolagenu i tłuszczu pod skórą. Nałożony na skórę obszar staje się cieńszy i zaczerwieniony. Większość zmian występuje w dolnej części nóg i może ulec owrzodzeniu w przypadku urazu. Zmiany mają dość dobrze zaznaczone granice między nimi a normalną skórą. Czasami NLD jest swędzące i bolesne. Leczenie nie jest konieczne, o ile owrzodzenia nie pękają. Jeśli jednak dojdzie do ich otwarcia, należy zgłosić się do lekarza w celu uzyskania pomocy medycznej.

• Dermopatia cukrzycowa: Ta choroba skóry, zwana również plamami podudzi, rozwija się w wyniku zmian w naczyniach krwionośnych zaopatrujących skórę. Dermopatia objawia się jako błyszczące, okrągłe lub owalne zmiany na cienkiej skórze w przedniej dolnej części podudzi. Plamy nie bolą, choć rzadko mogą swędzieć lub powodować pieczenie. Leczenie medyczne na ogół nie jest konieczne.

• Stwardnienie rozsiane: Stwardnienie rozsiane to stan zdrowia, w którym skóra na palcach rąk, nóg i stóp staje się gruba, woskowata i napięta. Może również wystąpić sztywność stawów palców. Leczenie medyczne polega na kontrolowaniu poziomu cukru we krwi. Balsamy i środki nawilżające mogą pomóc w zmiękczeniu skóry.

• Nagła ksantomatoza: Ta choroba skóry może wystąpić, gdy poziom cukru we krwi nie jest dobrze kontrolowany i gdy poziom trójglicerydów wzrasta do bardzo wysokiego poziomu. Silna oporność na insulinę utrudnia organizmowi usuwanie tłuszczu z krwi. Przy skrajnie wysokim poziomie tych tłuszczów we krwi ludzie są narażeni na zapalenie trzustki, czyli stan zapalny trzustki. Nagłe ksantomy pojawiają się jako twarde, żółte, woskowate grudki na skórze, przypominające groch. Guzki – otoczone czerwonymi obwódkami i swędzące – występują zwykle na twarzy i pośladkach. Mogą być również widoczne na tylnej stronie rąk i nóg oraz w fałdach kończyn. Leczenie ksantomatozy erupcyjnej polega na kontrolowaniu poziomu tłuszczów we krwi. Wykwity skórne ustępują w ciągu kilku tygodni. Konieczne może być także stosowanie leków kontrolujących poziom różnych rodzajów tłuszczów we krwi (leki obniżające poziom lipidów).

Wysypki, guzy i pęcherze

• Wysypki i zgrubienia: Reakcje alergiczne na pokarmy, ukąszenia owadów i leki mogą powodować wysypki, wgłębienia lub zgrubienia na skórze. Szczególnie ważne jest, aby osoby chore na cukrzycę sprawdzały, czy w miejscach wstrzykiwania insuliny nie występują problemy skórne, takie jak wysypki lub zgrubienia.

• Pęcherze cukrzycowe (bullosis diabeticorum): W rzadkich przypadkach u osób z cukrzycą pojawiają się problemy skórne, takie jak pęcherze przypominające pęcherze po oparzeniach. Pęcherze te mogą występować na palcach, dłoniach, palcach, stopach, nogach lub przedramionach. Pęcherze cukrzycowe są zazwyczaj bezbolesne i goją się samoistnie. Te problemy skórne często występują u osób z ciężką postacią cukrzycy i neuropatią cukrzycową. Leczeniem tego stanu zdrowia jest kontrolowanie poziomu cukru we krwi.

• Ziarniniak obrączkowaty rozsiany (Disseminated granuloma annulare): Ta choroba skóry powoduje powstawanie na skórze ostro odgraniczonych, pierścieniowatych lub łukowatych obszarów. Wysypki te najczęściej występują na palcach i uszach, ale mogą pojawić się także na klatce piersiowej i brzuchu. Wysypka może być czerwona, czerwono-brązowa lub w kolorze skóry. Leczenie medyczne zwykle nie jest wymagane, ale czasami pomocne może być miejscowe stosowanie leków steroidowych, takich jak hydrokortyzon.

Cukrzyca a zakażenia bakteryjne i grzybicze

• Infekcje bakteryjne: Istnieją różne rodzaje zakażeń bakteryjnych, które często dotykają skóry osób chorych na cukrzycę. Infekcje skóry wywołane przez bakterie znane jako Staphylococcus są częstsze i poważniejsze u osób z cukrzycą, która nie jest pod kontrolą. Bakterie te mogą powodować powstawanie „czyraków”, czyli zapalnych guzków z mieszków włosowych, które mogą pojawiać się w miejscach, gdzie mieszki włosowe mogą być podrażnione. Inne zakażenia obejmują styki, które są zakażeniami gruczołów powiek, oraz bakteryjne zakażenia paznokci. Większość infekcji bakteryjnych wymaga leczenia antybiotykami w postaci tabletek i/lub kremów.

• Zakażenia grzybicze: Grzyb drożdżopodobny zwany „Candida albicans” jest odpowiedzialny za wiele infekcji grzybiczych powodujących problemy skórne u osób z cukrzycą. Szczególnie kobiety są podatne na zakażenia tym grzybem w pochwie. Inne często spotykane miejsca zakażenia to kąciki ust z tzw. zapaleniem kątowym, które przypomina małe nacięcia w kącikach ust. Grzybica może również występować między palcami u rąk i nóg oraz w paznokciach (onychomikoza). Grzybica ta powoduje swędzącą, jaskrawoczerwoną wysypkę, często otoczoną drobnymi pęcherzykami i łuskami. Infekcje te występują najczęściej w ciepłych, wilgotnych fałdach skóry. Trzy powszechnie występujące infekcje grzybicze to: świąd jock (czerwony, swędzący obszar na genitaliach i wewnętrznej stronie ud), stopa atlety (dotyka skóry między palcami) i grzybica (pierścieniowe, łuszczące się plamy, które mogą swędzieć lub tworzyć pęcherze, występujące na stopach, w pachwinach, na klatce piersiowej i brzuchu, na skórze głowy lub na paznokciach). Do leczenia tych zakażeń zwykle potrzebne są leki, które zabijają grzyby. U osób z cukrzycą występuje rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne zakażenie grzybami z rodzaju Mucormycosis. Zakażenie zwykle rozpoczyna się w jamach nosowych i może rozprzestrzeniać się na oczy i mózg.

Problemy skórne o wielu przyczynach

• Swędzenie: Swędzenie skóry, zwane też świądem, może mieć wiele przyczyn, takich jak zakażenie drożdżakami, suchość skóry lub słaby przepływ krwi. Jeśli świąd jest spowodowany słabym przepływem krwi, najczęściej dotyka on dolnych partii nóg i stóp. Stosowanie balsamu może pomóc w utrzymaniu miękkiej i wilgotnej skóry oraz zapobiec swędzeniu spowodowanemu suchością skóry.

Czy można zapobiegać tym problemom skórnym związanym z cukrzycą?

Najważniejszym czynnikiem zapobiegającym tym problemom skórnym jest kontrolowanie cukrzycy. Należy przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących odżywiania, ćwiczeń fizycznych i przyjmowania leków. Utrzymuj poziom cukru we krwi w zakresie zaleconym przez lekarza. Właściwa pielęgnacja skóry może również pomóc w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia problemów skórnych związanych z cukrzycą.

Czy ten modny, niskowęglowodanowy plan żywieniowy może pomóc w utrzymaniu cukrzycy pod kontrolą? Oto, co należy wziąć pod uwagę przed jej wypróbowaniem.

Co to jest dieta Keto?

Jest to plan żywieniowy o niskiej zawartości węglowodanów i wysokiej zawartości tłuszczu. Większość tego, co jesz, to tłuszcze, zarówno tłuszcze nienasycone, takie jak orzechy, nasiona i awokado, jak i tłuszcze nasycone, takie jak masło i olej kokosowy. Około 20%-30% diety stanowi białko, zarówno chude (np. pierś z kurczaka), jak i tłuste (np. bekon). Należy ściśle ograniczyć węglowodany, nawet te, które są zwykle uważane za zdrowe, takie jak fasola, pełne ziarna, mleko oraz wiele rodzajów owoców i warzyw. Na diecie keto spożywa się mniej niż 50 gramów węglowodanów dziennie. Dla porównania, jedno średnie jabłko zawiera 25 gramów węglowodanów.

Jak to działa? Normalnie organizm odżywia się cukrem, czyli glukozą, którą otrzymuje z węglowodanów. Po kilku dniach stosowania diety keto organizmowi kończy się glukoza. Zamiast tego zaczyna spalać tkankę tłuszczową. Nazywa się to ketozą odżywczą. W jej wyniku powstają substancje kwasów tłuszczowych zwane ketonami, które organizm może wykorzystać do produkcji energii.

Ketoza a kwasica ketonowa

Jeśli chorujesz na cukrzycę, ważne jest, abyś zrozumiał różnicę między ketozą odżywczą a kwasicą ketonową. W obu przypadkach występują ketony. Jednak kwasica ketonowa to niebezpieczny stan, który występuje, gdy organizm nie ma wystarczającej ilości insuliny i dochodzi do nadmiernego nagromadzenia ketonów. Objawy obejmują nadmierne pragnienie, częste oddawanie moczu, dezorientację, osłabienie lub zmęczenie. Częściej występuje u osób z typem 1 niż z typem 2.

Ketoza przebiega przy znacznie niższym, bezpieczniejszym poziomie ketonów niż kwasica ketonowa. W rzeczywistości proces ten zachodzi w trakcie codziennego życia, w zależności od ilości spożywanych węglowodanów i białka. To właśnie ten stan może prowadzić do utraty wagi, zwłaszcza tłuszczu z brzucha, i obniżenia poziomu A1c u wielu osób z cukrzycą.

Czy keto działa, jeśli masz cukrzycę?

Badania sugerują, że osoby z cukrzycą typu 2 mogą schudnąć i obniżyć poziom cukru we krwi stosując dietę keto. W jednym z badań osoby z cukrzycą typu 2 straciły na wadze, potrzebowały mniej leków i obniżyły poziom A1c, gdy przez rok stosowały dietę keto.

Jeśli jesteś insulinooporny – co oznacza, że masz podwyższony poziom cukru we krwi, ponieważ twój organizm nie reaguje prawidłowo na hormon insulinę – możesz odnieść korzyści z żywieniowej ketozy, ponieważ twój organizm będzie potrzebował i wytwarzał mniej insuliny.

Istnieje mniej badań dotyczących stosowania diety keto u osób z cukrzycą typu 1. Jedno małe badanie wykazało, że pomogła ona osobom z cukrzycą typu 1 obniżyć poziom A1c, ale potrzeba znacznie więcej badań, aby uzyskać pełny obraz efektów diety.

Należy pamiętać, że większość badań dotyczyła jedynie krótkoterminowych wyników diety keto. Nie wiadomo, czy sprawdza się ona jako długoterminowy sposób leczenia cukrzycy.

Jeśli zdecydujesz się spróbować diety keto, pamiętaj, że może być trudno się jej trzymać. Bardzo niska ilość węglowodanów w tym planie stanowi dla wielu osób dużą zmianę. Może też powodować uczucie zmęczenia przez kilka tygodni, dopóki organizm się nie przystosuje. Aby odnieść sukces, warto opracować plan posiłków, którego można przestrzegać, z uwzględnieniem przyjaznych dla organizmu keto posiłków i przekąsek, które można mieć pod ręką.

Czy keto jest bezpieczne dla chorych na cukrzycę?

To zależy od rodzaju cukrzycy, na którą chorujesz. Ogólnie rzecz biorąc, osoby z cukrzycą typu 2, które mają nadwagę, wydają się osiągać dobre wyniki w sposób bezpieczny. Jeśli masz cukrzycę typu 1 i chcesz spróbować diety keto, koniecznie porozmawiaj najpierw ze swoim lekarzem. Będziesz musiał uważnie monitorować swój stan zdrowia i uważać na objawy kwasicy ketonowej. W przypadku obu typów choroby dobrze jest ściśle współpracować z lekarzem, ponieważ może być konieczna zmiana leków.

Dieta keto ma też pewne skutki uboczne, o których warto wiedzieć:

Hipoglikemia: Chociaż dieta może obniżyć poziom A1c, może to oznaczać większe ryzyko zbyt niskich spadków poziomu cukru we krwi, zwłaszcza jeśli przyjmujesz również leki na cukrzycę. Poinformuj swojego lekarza lub diabetologa o stosowaniu diety keto. Może on doradzić, jak kontrolować poziom cukru we krwi, przyjmować leki i co robić, gdy poziom cukru we krwi spada zbyt nisko.

Choroby serca: Dieta kładzie nacisk na spożywanie dużej ilości tłuszczu. Spożywanie zbyt dużej ilości tłuszczów nasyconych (takich jak bekon i masło) może powodować podwyższenie poziomu cholesterolu, zwłaszcza LDL, który jest związany z chorobami serca. Jest to szczególny problem dla osób z cukrzycą, ponieważ sama choroba zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na choroby serca. Należy upewnić się, że tłuszcze pochodzą ze zdrowszych źródeł – jedno- i wielonienasyconych, takich jak awokado, orzechy, oliwa z oliwek i olej rzepakowy. Jeśli robisz to prawidłowo, poziom cholesterolu LDL i trójglicerydów może się obniżyć. Jeśli przyjmujesz leki na problemy z sercem, takie jak wysokie ciśnienie krwi, skonsultuj się z lekarzem, aby sprawdzić, czy nie trzeba wprowadzić zmian w przyjmowanych lekach.

Brak składników odżywczych: Ponieważ wiele pokarmów jest zabronionych, w tym niektóre owoce, warzywa i produkty mleczne, może brakować ważnych składników odżywczych, które można by z nich uzyskać. Aby mieć pewność, że organizm otrzymuje to, czego potrzebuje, należy współpracować z dietetykiem znającym zasady ketozy żywieniowej.

Problemy z wątrobą i nerkami: Narządy te pomagają organizmowi przetwarzać tłuszcze i białka. Niektórzy eksperci obawiają się, że dieta keto może je przeciążać. Inni twierdzą, że jeśli Twoje narządy są zdrowe, prawdopodobnie nic Ci nie jest.

Zaparcia: Ponieważ nie jesz takich produktów, jak pełne ziarna i fasola, może ci brakować kluczowych źródeł błonnika.

Kamienie żółciowe: Jeśli szybko tracisz na wadze, możesz być bardziej narażona na wystąpienie kamieni żółciowych. Niektóre produkty spożywcze, takie jak te bogate w błonnik i zdrowe tłuszcze, mogą pomóc w zapobieganiu tej chorobie. Porozmawiaj z lekarzem o innych sposobach unikania problemów z pęcherzykiem żółciowym.

Czy powinieneś spróbować?

Zanim przejdziesz na dietę keto, porozmawiaj z lekarzem. U niektórych osób z cukrzycą, zwłaszcza tych, które muszą schudnąć, ten sposób odżywiania może poprawić objawy i zmniejszyć zapotrzebowanie na leki. Jednak w przypadku innych osób dieta keto może pogorszyć stan cukrzycy.

Należy zachować ostrożność podczas przechodzenia na dietę keto; ponowne wprowadzenie węglowodanów na raz może spowodować skoki poziomu cukru we krwi i przyrost masy ciała. Najlepiej jest zacząć powoli, od węglowodanów o wysokiej zawartości białka i błonnika.

Realistyczne oczekiwania prowadzą do trwałej zmiany stylu życia.

Co powstrzymuje Cię przed skuteczną utratą wagi? Prawdopodobnie nie jest to tylko to, co jesz i jak dużo (lub jak mało) ćwiczysz. Dla większości ludzi główną przyczyną problemu jest sposób, w jaki myślą o jedzeniu, ćwiczeniach i sobie.

(Nie) Wielkie Oczekiwania

Największe stresy w życiu wynikają z niespełnionych oczekiwań. Oto jesteś tutaj, oczekując, że będziesz tracić dokładnie 2,5 kg tygodniowo. Skąd takie oczekiwania? Rozwijaj realistyczne oczekiwania. Większość osób z nadwagą od 20 do 50 kilogramów może liczyć na zrzucenie od jednego do dwóch kilogramów tygodniowo, jeśli jest w pełni sił. (Ale nie zawsze jesteśmy na szczycie, o czym więcej później). Podniecasz się i chcesz rozwiązać ten problem od razu, a nie o to tu chodzi. Dowiedz się, jak zdejmować wagę proporcjonalnie do tego, co może dać ci twoje ciało.

Być może mówisz: „Peeke, to za wolno. Chcę to robić szybciej”. No cóż, w takim razie będziesz cierpiał. Jeśli idziesz na skróty, gwarantuję Ci konsekwencje – konsekwencje, których nie chcesz. Droga na skróty daje konsekwencje, a cierpliwość daje postęp.

Przegrupuj się i odzyskaj siły

Porozmawiajmy teraz o tym, jak sobie radzić, gdy nie jesteś w szczytowej formie. Życie się toczy. Może idzie Ci bardzo dobrze i schudłeś 10 kilogramów z 50, które próbujesz zrzucić. Potem życie daje o sobie znać. Twoja matka zachorowała, mąż popadł w depresję, a Ty masz poważne problemy w pracy. Ponieważ życie niesie ze sobą przeszkody, spodziewaj się ich. Dzięki temu będziesz o wiele lepiej przygotowany, by sobie z nimi poradzić. Osoby, które najlepiej radzą sobie z utrzymaniem prawidłowej masy ciała przez dłuższy czas, to ludzie, których nazywam „mistrzami przegrupowywania”.

Jak się przegrupować? Po pierwsze, spodziewaj się, że będziesz miał wiele początków. Może w tym tygodniu poszło Ci całkiem nieźle, ale potem przyszła zima i zniweczyła Twoje plany ćwiczeń na świeżym powietrzu. Kiedy coś się wydarzy, nie czuj się beznadziejnie, bezradnie, pokonany. Miej z tyłu głowy plan A, B i C. A jest wspaniałe, B jest w porządku, a C nie jest takie wspaniałe, ale da radę. A może oznaczać piękny spacer na świeżym powietrzu, B może brzmieć: „Jeśli będzie padał śnieg, będę chodził na bieżnię na siłowni”. C może brzmieć: „Jeśli nie będę mógł pójść na siłownię, będę wchodził po schodach w domu przez 20 minut”. Ludzie, którzy są sparaliżowani planem A, rozpadają się. Niemożliwe jest dla nich utrzymanie jakiejkolwiek zmiany stylu życia.

Twój własny najgorszy wróg

Ludzie mają zbyt wiele negatywnych wypowiedzi. Jedna z moich pacjentek jest prawniczką w centrum Waszyngtonu, wyszła za mąż za prawnika i mają trójkę dzieci. Można sobie wyobrazić, jak balansuje na krawędzi. W zeszłym roku przyszła do mnie, mając 1,5 metra wzrostu i 250 funtów, a więc zaledwie 44 lata. Nie była w świetnej formie. Zaczęła jednak chodzić do mnie i realizować swój plan odchudzania, tracąc od dwóch do pięciu kilogramów miesięcznie. Teraz waży 198 funtów. Choć wciąż ma przed sobą długą drogę, schudła już 52 kilogramy! Wygląda jak zupełnie nowa kobieta. Ale wiesz, co mi powiedziała? Zamiast się cieszyć i powiedzieć: „Co za osiągnięcie!”, powiedziała: „Boże, dlaczego tak długo mi to zajęło?”.

Kompletnie nie zrozumiała, o co chodzi. Nieważne, że zajęło jej to 25 lat – zrzuciła 52 kilogramy. Mimo że kilka razy znalazła się na płaskowyżu, nigdy się nie cofnęła. Nie przybierała na wadze w najbardziej stresujących momentach. Przyłapałam ją na tym, a ona powiedziała: „Nie miałam pojęcia, że myślę w ten sposób”. Nie obwiniaj się! Kiedy trenowałem olimpijczyków, pytałem ich, jak radzą sobie z kiepskim dniem lub złym tygodniem. Niezmiennie, nigdy się nie obwiniali. Przyjmowali do wiadomości, co się stało, i po prostu się z tym pogodzili.

Rozmawiaj z samym sobą

W tym celu zastąp pozytywną mowę własną negatywną mową własną. Opracuj swój własny repertuar, nowy język zachęty. Czasami mówię do siebie: „Masz kiepski dzień, ale do dzieła, dziewczyno. Świetnie sobie radzisz”. Znajdź coś, co do Ciebie przemawia, coś, co jest w całości Twoje.

Mam inną pacjentkę z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na cukrzycę. Poziom cukru i cholesterolu we krwi był u niej bardzo wysoki, a ona była przerażona. Ale trwało to tylko chwilę. Rano była zmotywowana, ale przed godziną 15 wpadała w trans jedzenia przy automacie.

Powiedziałam: „Opowiedziałaś mi o zagrożeniach dla zdrowia i cukrzycy, ale to oczywiście nie jest wystarczająco motywujące. Opowiedz mi o czymś, co cię naprawdę wkurza”. Powiedziała: „Pewnego dnia moja mama powiedziała mi, że jeśli jeszcze bardziej urosnę, będę musiała zacząć robić zakupy u Omara Tentmakera. Mam ten wspaniały garnitur od Armaniego, rozmiar 12, a nie mogę się w niego zmieścić”.

A więc motywacją tej kobiety, kiedy nadeszła godzina 15.00 i miała do wyboru zdrową przekąskę lub głupie rzeczy z automatu, nie była cukrzyca ani cholesterol, lecz Armani. Jeśli zdecydujesz się odżywiać odpowiednio, odpowiedzią jest Armani. Jeśli jesz źle, odpowiedzią może być tylko Omar. Honorując Armaniego, odsuwa się od cukrzycy. To jedna z zasad dr. Peeke’a, która mówi, że trzeba być prawdziwym. Zdrowie jest ważne, ale trzeba nadać mu bardziej osobisty charakter. Może to powierzchowne, ale dla niej było tego warte.

Nie da się osiągnąć „tego”

To, że schudłeś 30 kilogramów i osiągnąłeś wagę docelową, nie oznacza, że możesz osiąść na laurach. Jeśli myślisz sobie: „Jestem tutaj, teraz mogę być normalny”, to mam dla ciebie nowinę. Normalność oznacza, że każdego dnia musisz pracować nad zdrowym odżywianiem i ćwiczeniami. Z czasem staje się to łatwiejsze, ale musisz zaakceptować fakt, że jest to konieczne. Nie ma żadnych negocjacji. Po prostu przechodzisz do kolejnej fazy nowego stylu życia i jest coraz lepiej, coraz lepiej i lepiej.

Czas przejąć kontrolę nad swoją cukrzycą typu 2. Lekarz dzieli się sześcioma rzeczami, które możesz zrobić już teraz, aby poprawić swoje zdrowie.

W zeszłym roku podczas badania fizykalnego Lauren Crim z Richwood w stanie Teksas otrzymała diagnozę, której się nie spodziewała: cukrzyca typu 2. Nie miała żadnych objawów, więc ta wiadomość ją zaskoczyła.

Byłam zdruzgotana” – mówi. Moja babcia chorowała na cukrzycę i widziałam, że miała z tego powodu poważne problemy zdrowotne”.

Po uzyskaniu wsparcia od bliskich – i wylaniu kilku łez – Crim zabrała się do pracy. Z pomocą swojego zespołu opieki zdrowotnej zmieniła sposób odżywiania i zaczęła ćwiczyć. Teraz, rok później, jest o 22 funty lżejsza, a jej poziom cukru we krwi jest w normie.

Moja rada dla każdego, kto zmaga się z cukrzycą typu 2, brzmi: trzymaj się planu, bądź pozytywnie nastawiony i stawiaj swoje zdrowie na pierwszym miejscu” – mówi.

Diagnoza cukrzycy może być przytłaczająca, ale dobre życie z tą chorobą nie musi być. Jeśli jesteś gotowy, aby przejąć kontrolę nad poziomem cukru we krwi i wkroczyć na drogę ku lepszemu zdrowiu, oto jak zacząć.

1. Stwórz zespół wsparcia

Jak mówi Linda Siminerio, RN, PhD, przewodnicząca Narodowego Programu Edukacji Diabetologicznej (National Diabetes Education Program), do leczenia cukrzycy potrzebna jest cała wioska.

Oprócz lekarza lub pielęgniarki, możesz uzyskać pomoc od:

• Edukatorów w zakresie cukrzycy

• Dietetycy lub specjaliści ds. żywienia

• Farmaceuci

• Endokrynolodzy

• Podiatrzy

• Stomatolodzy

• Psycholodzy lub terapeuci

Ich usługi są często pokrywane przez ubezpieczenie.

2. Zaangażuj się

Zespół opieki zdrowotnej jest kluczowy, ale to Ty jesteś jego najważniejszym członkiem. Chcemy, abyś był poinformowany i miał możliwość działania” – mówi Siminerio.

Weź aktywny udział w opiece nad sobą. Zadawaj pytania. Dowiedz się, jak działają Twoje leki i jak je prawidłowo przyjmować. Stosuj wszelkie inne zdrowe nawyki zalecane przez lekarza. I wiedz, jakie są poziomy A1c i co one oznaczają.

3. Zmniejsz wagę ciała

Nadwaga jest jedną z głównych przyczyn epidemii cukrzycy, mówi dr Vivian Fonseca, profesor medycyny i farmakologii na Uniwersytecie w Tulane.

Tłuszcz może przylegać do mięśni i ważnych narządów, takich jak wątroba i trzustka, co może prowadzić do poważnych powikłań.

Dobra wiadomość: Nie musisz osiągnąć określonej wagi docelowej, aby zobaczyć pozytywne rezultaty.

Jak mówi Fonseca, każda utrata wagi jest korzystna. Nie oznacza to, że należy przestać po utracie kilku kilogramów, ale świadomość, że nawet niewielka utrata wagi pomaga organizmowi, jest zachęcająca. To odwraca wiele z tych zmian.

Szczególnie ważne jest pozbycie się dodatkowych kilogramów w okolicy środka ciała. Dlatego Siminerio sugeruje, aby zwracać uwagę na talię.

Osoby, które mają klasyczny kształt jabłka – zazwyczaj mężczyźni w wieku 40 i 50 lat – są bardziej narażeni na choroby układu krążenia.

Aby zmiany były długotrwałe, trzymaj się realistycznych celów. Jak mówi Fonseca, utrata 1 kilograma tygodniowo jest wykonalna.

4. Bądź aktywny

Aby schudnąć, należy starać się ćwiczyć trzy razy w tygodniu po 30-60 minut dziennie. Ale ruch przynosi o wiele więcej korzyści.

Regularne treningi mogą:

• Obniżyć poziom cukru we krwi.

• Poprawiają zdrowie serca.

• Obniżenie ciśnienia krwi.

• Pomagają insulinie lepiej działać w organizmie.

Jeśli znajdziesz aktywność, która sprawia Ci przyjemność, będziesz bardziej skłonny do jej kontynuowania.

Fonseca mówi, że ćwiczenia nie powinny być karą. Jeśli chcesz popływać, idź na basen. Jeśli chcesz tańczyć, to tańcz. To też jest ćwiczenie.

Możesz też poprosić o pomoc partnera, który pomoże ci wytrwać w postanowieniu. U Whitney Bischoff, zarejestrowanej pielęgniarki w Seguin, w stanie Teksas, cukrzycę typu 2 zdiagnozowano w wieku 48 lat. Obecnie, mając 61 lat, Bischoff mówi, że choroba zmieniła sposób, w jaki ona i jej mąż spędzają razem czas.

Niedługo po mojej diagnozie mieliśmy okazję wyjechać na aktywne wakacje i to zapoczątkowało nasz bardziej aktywny styl życia” – mówi. To naprawdę przysługa. Z powodu cukrzycy lepiej traktujemy nasze ciała. Możemy żyć długo i zdrowo, wprowadzając zalecane zmiany w naszym stylu życia, nie tracąc przy tym nic z życia.

5. Skup się na jedzeniu

Jeśli zmiana diety wydaje się zniechęcająca, pamiętaj: Twoim celem jest osiągnięcie zdrowej równowagi, a nie perfekcji.

Ogólnie rzecz biorąc, należy unikać skoncentrowanych cukrów, mówi Siminerio. Nie mówię, żeby nie jeść tortu na urodzinach wnuka – po prostu nie zjadaj wszystkich róż na torcie.

Skup się na dostarczaniu dużej ilości błonnika poprzez pokarmy pochodzenia roślinnego, takie jak owoce, warzywa i pełne ziarna. Kontroluj ilość węglowodanów, by nie przesadzić, i trzymaj się z dala od słodzonych napojów.

Trzymaj się też z dala od tłuszczów trans. Zamiast tego zaopatrz się w białko – do 25% twojego talerza podczas każdego posiłku powinno stanowić białko pochodzące z takich źródeł, jak ryby, kurczak, nabiał lub warzywa.

Warzywa naprawdę pomagają mi czuć się lepiej” – mówi Crim. Orzechy też są świetne. Miej pod ręką owoce, a jeśli zdecydujesz się na słodycze, zachowaj umiar, ale nie pozbawiaj się ich aż tak, byś przesadził.

Jak mówi Fonseca, im więcej osób w twoim domu zaangażuje się w plan posiłków, tym lepiej.

Bardzo często ludzie próbują stosować dietę w odosobnieniu, co jest bardzo trudne do zrobienia – mówi. Nie możesz stosować innej diety niż twój współmałżonek i twoje dzieci. Wszyscy muszą to robić razem”.

Siminerio mówi, że najlepszą rzeczą, jaką można zrobić, jest zainwestowanie w dietetyka.

Leki działają inaczej u każdej osoby, a to wpływa na to, kiedy i co powinieneś jeść – mówi. Dietetyk ma twój plan medyczny. Nie jest to gotowa książka kucharska od kogoś.

6. Obniż swój stres

Sprawia, że mięśnie przygotowują się do walki lub ucieczki przed niebezpieczeństwem. Gdy insulina nie działa prawidłowo, proces ten powoduje zalanie krwi glukozą (cukrem).

Stres podnosi poziom glukozy we krwi, podnosi ciśnienie i zwiększa ryzyko chorób serca – mówi Fonseca.

Jeśli palenie jest Twoim sposobem na odstresowanie się, czas z nim zerwać. Palenie nie tylko wpływa na płuca, ale także zwęża naczynia krwionośne – mówi Siminerio. Jeśli więc palisz, masz wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom lipidów, to jest to jak bomba zegarowa w twoim organizmie, jeśli masz cukrzycę.

Oto kilka zdrowych sposobów na walkę ze stresem:

• Wykonuj ćwiczenia oddechowe.

• Napnij mięśnie, a następnie je rozluźnij.

• Idź na spacer lub pobiegaj.

• Rozciągaj się.

• Rozpocznij nowe hobby.

• Zastąp negatywne myśli pozytywnymi.

Moja rada? Baw się dobrze, mówi Fonseca. To zmiana stylu życia, więc upewnij się, że jest to życie, które sprawia Ci przyjemność.

Od lekarza – punkt zwrotny dla pewnej kobiety i o tym, jak ćwiczenia fizyczne wprowadziły ją na nową drogę do dobrego samopoczucia z cukrzycą.

Gotowy, by zadbać o formę? Ćwiczenia fizyczne są dobre dla cukrzycy, pomagają pozbyć się stresu i poprawiają samopoczucie. Gdy wejdzie Ci to w nawyk, z zaskoczeniem stwierdzisz, że nie możesz się doczekać swoich treningów!

Po pierwsze, skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy nie powinieneś unikać jakiejś aktywności. Być może będziesz w stanie zrobić więcej, niż Ci się wydaje.

Gdy lekarz da Ci zielone światło, masz szeroki wybór. Jakie zajęcia wydają się przyjemne? Wybierz coś, co sprawi Ci przyjemność.

. „Jest to narzędzie motywacji” – mówi Jacqueline Shahar, fizjolog kliniczny w Joslin Diabetes Center w Bostonie. Kiedy ćwiczysz i widzisz, że twoje stężenie glukozy we krwi się poprawia, prawdopodobnie będziesz ćwiczyć więcej, bo to idzie w dobrym kierunku”.

Z czasem lekarz może być w stanie obniżyć dawkę insuliny lub leków przeciwcukrzycowych. Nadal należy sprawdzać, czy poziom cukru we krwi nie jest zbyt wysoki lub zbyt niski.

Bądź przygotowany. Na siłownię lub na trening na świeżym powietrzu przynieś szybko działające przekąski, na wypadek gdyby podczas ćwiczeń poziom cukru we krwi zbytnio się obniżył.

Dobre buty pomogą Ci uniknąć problemów ze stopami, które mogą być poważniejsze, gdy masz cukrzycę. Powinny być one dostosowane do rodzaju wykonywanej aktywności. W razie wątpliwości zapytaj lekarza.

Noś bransoletkę lub naszyjnik, albo noś przy sobie coś, co informuje, że masz cukrzycę. Powinna się na nim znajdować lista osób kontaktowych w nagłych wypadkach oraz informacja, czy przyjmujesz insulinę.

Nie masz czasu na ćwiczenia?

Jennifer Auyer z Nashua, N.H., wie, jak to jest. Ze względu na pracę i rodzinę, w jej grafiku nie było wolnego miejsca na ćwiczenia.

Jej ojciec stał się dla niej powodem, by mimo wszystko ćwiczyć.

Tata Auyers miał wiele problemów zdrowotnych związanych z cukrzycą typu 2, w tym choroby serca, amputację stopy i problemy ze wzrokiem. Zmarł młodo w wyniku tych powikłań w wieku 61 lat.

Dorastając, Auyer nigdy nie widziała, by jej ojciec, ciężki mężczyzna, ćwiczył.

Sama też miała nadwagę i wiedziała, że musi coś zmienić. Powiedziałam: „Nie chcę przechodzić przez to, przez co on przeszedł”. Podążałam tą samą drogą” – mówi. Chciałam znaleźć coś, co mi pomoże”.

Zrób krok po kroku

Kiedy Auyer dowiedziała się o zajęciach z odchudzania i ćwiczeń fizycznych w Joslin Diabetes Center w Bostonie, szybko się zapisała.

Nauczyła się ćwiczeń siłowych z wykorzystaniem taśm elastycznych. Rozpoczęła także trening interwałowy, co oznacza, że w trakcie treningu zmienia się intensywność lub tempo ćwiczeń, aby uczynić je trudniejszymi lub łatwiejszymi. Na przykład, Auyer chodzi na bieżni przez 10 minut, a następnie biega przez kilka kolejnych minut.

Następną rzeczą, o której wiesz, jest to, że minęła już godzina, a ja czuję się taka ożywiona” – mówi.

Wzmocnij się, a twoje mięśnie spalą więcej glukozy. Spalisz też więcej kalorii – mówi Shahar, który prowadził zajęcia z Auyers.

Czerpanie korzyści

Ku radości Auyers, poziom cukru we krwi poprawił się.

„Niemal natychmiast zauważyłam zmianę w porannym poziomie cukru we krwi, który zawsze był bardzo wysoki” – mówi. Gdy zaczęła regularnie ćwiczyć, „poziom cukru spadł ze średnio 140 do 110. Pewnego dnia byłam taka podekscytowana – miałam jeden wynik poniżej 100″.

Shahar mówi osobom chorym na cukrzycę, że ich mięśnie są jakby uśpione, więc nie spalają glukozy ani kalorii. Ale jeśli ćwiczą, ich mięśnie są cały czas pobudzone. Spalają kalorie, tracą na wadze i sprawiają, że glukoza w ich organizmie działa bardziej efektywnie”.

Przegapiłeś trening?

Zdarzają się komplikacje – chorujesz, wyjeżdżasz w podróż lub masz ciężki okres w pracy. Postaraj się wrócić na właściwe tory.

Rada dla kupujących: Przypomnij sobie, dlaczego zacząłeś.

„Dla mnie tym powodem był mój ojciec. To jest to, czego by chciał i to jest ważne” – mówi. „To jest motywacja, by nie ustawać w wysiłkach”.

Podagra to rodzaj zapalenia stawów występujący często u osób chorych na cukrzycę. Dowiedz się więcej o związku między podagrą a cukrzycą.

Podagra, nazywana niegdyś chorobą królów, stanowiła problem głównie dla ludzi zamożnych i członków rodzin królewskich, którzy spędzali czas na piciu wina i spożywaniu obfitych posiłków. Obecnie jednak szacuje się, że około 68% dorosłych Amerykanów ma nadwagę lub jest otyłych. W rezultacie gwałtownie wzrasta zachorowalność na podagrę i cukrzycę typu 2 – dwie choroby, które mogą być skutkiem niezdrowego stylu życia.

Podagra to choroba zwyrodnieniowa stawów spowodowana nadmiernym nagromadzeniem kwasu moczowego. Powoduje ona nagłe, ekstremalne ataki bólu, obrzęku i zaczerwienienia. Podagra najczęściej atakuje duży palec u nogi, ale może również pojawić się w stopach, kostkach, kolanach, dłoniach i nadgarstkach.

Cukrzyca typu 2, choroba charakteryzująca się wysokim poziomem cukru we krwi, również może być skutkiem zbyt obfitego jedzenia i zbyt małej ilości ruchu.

Podagra i cukrzyca typu 2 często współistnieją u osób o wspólnych cechach fizycznych i schorzeniach, z których najważniejszym jest otyłość.

Wiele czynników ryzyka cukrzycy typu 2 jest takich samych jak w przypadku podagry – mówi dr Michele Meltzer, adiunkt medycyny w Thomas Jefferson Hospital w Filadelfii, specjalizująca się w podagrze. Zmiana tych czynników ryzyka może pomóc w zapobieganiu lub zwalczaniu obu chorób.

Oto, co możesz zrobić:

• Schudnąć

  . W tym kraju widelcami kopiemy sobie groby – mówi dr John D. Reveille, dyrektor oddziału reumatologii w UT Health Medical School w Houston. Aby zapobiec podagrze, cukrzycy typu 2 i wielu innym problemom zdrowotnym, należy uważnie obserwować wskaźnik masy ciała (BMI) i obwód talii. Według National Institutes of Health, obwód talii staje się bardzo ważny, gdy wskaźnik masy ciała (BMI) wynosi od 25 do 34,9. Wskaźnik BMI powyżej 25 jest uznawany za nadwagę, a wskaźnik BMI powyżej 30 za otyłość. Utrzymuj obwód talii poniżej 35 cali, jeśli jesteś kobietą, i 40 cali, jeśli jesteś mężczyzną.

• Ćwicz regularnie

  . Regularne ćwiczenia pomogą kontrolować wagę i obniżyć wysokie ciśnienie krwi, co z kolei obniży poziom kwasu moczowego i zmniejszy ryzyko rozwoju podagry. Ponadto dobrze udokumentowano, że ćwiczenia fizyczne poprawiają nietolerancję glukozy związaną z cukrzycą typu 2″ – mówi Reveille. Zaleca on 30 minut umiarkowanej aktywności fizycznej przez co najmniej pięć dni w tygodniu. Jeśli cierpisz na ostry atak podagry lub masz uszkodzone stawy z powodu nadwagi, niektóre czynności mogą być trudne do wykonania. Porozmawiaj z lekarzem o najlepszym dla Ciebie planie ćwiczeń.

• Pomiń alkohol

  . W przełomowym badaniu przeprowadzonym przez naukowców z Massachusetts General Hospital sprawdzono związek między piciem piwa a podagrą. Stwierdzili oni, że osoby, które piły od dwóch do czterech piw tygodniowo, były o 25% bardziej narażone na rozwój podagry. Natomiast u osób, które wypijały średnio co najmniej dwa piwa dziennie, ryzyko to było o 200% wyższe. Piwo i mocne trunki wydają się powodować wzrost poziomu kwasu moczowego – mówi Meltzer. Nie wydaje się jednak, aby to samo dotyczyło wina. Picie w nadmiernych ilościach jest również bardzo silnym czynnikiem ryzyka wystąpienia podagry. Ponadto osoby, które wyeliminują wypijanie dwóch piw dziennie, bardzo szybko tracą na wadze, co obniża ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Tak więc eliminując piwo, zyskujesz dwa w jednym” – mówi.

• Unikaj napojów słodzonych cukrem

  . Pierwsze badania sugerują, że napoje słodzone cukrem lub syropem kukurydzianym o wysokiej zawartości fruktozy, takie jak zwykłe napoje bezalkoholowe, mogą zwiększać ryzyko rozwoju podagry. Nawet sok pomarańczowy może zwiększać ryzyko wystąpienia podagry. Wyeliminowanie napojów słodzonych to także świetny sposób na ograniczenie kalorii w diecie, zrzucenie kilku kilogramów i poprawę stanu zdrowia cukrzyka.

• Przejdź na dietę przeciw podagrze

  . Dieta na podagrę ma na celu kontrolowanie produkcji kwasu moczowego poprzez ograniczenie spożycia pokarmów o wysokiej zawartości puryn. Pokarmy wysokopurynowe powodują zwiększone stężenie kwasu moczowego w organizmie. Niektóre z najgorszych pokarmów o wysokiej zawartości puryn to wątroba i inne mięsa organiczne, a także sardele. Inne pokarmy, których należy unikać, to homar, krewetki, przegrzebki, śledź, makrela, wołowina, wieprzowina i jagnięcina. Nie należy się martwić o całkowite wyeliminowanie puryn. Wystarczy jeść te pokarmy z umiarem: Nie więcej niż jedną porcję dziennie.

• Jedz więcej nabiału

  . Niektóre badania wykazały, że picie odtłuszczonego lub niskotłuszczowego mleka lub spożywanie niskotłuszczowych produktów mlecznych może zmniejszyć ryzyko wystąpienia podagry – mówi Meltzer. Istnieją dowody na to, że spożywanie niskotłuszczowego nabiału pomaga również obniżyć ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Należy dążyć do spożywania od 16 do 24 płynnych uncji nabiału dziennie.

Niektóre grupy rasowe i etniczne mają znacznie wyższe wskaźniki zachorowalności na cukrzycę typu 2 niż inne, a problem ten wykracza poza wagę i ćwiczenia fizyczne.

Każdy człowiek jest inny i wiele czynników może mieć wpływ na stan zdrowia i na to, czy zachorujesz na cukrzycę – Twoja waga i wiek, Twoja aktywność fizyczna i inne choroby, na które cierpisz. Badania wykazują jednak, że cukrzyca jest częstsza w pewnych grupach społecznych.

Co wynika z danych statystycznych

W Stanach Zjednoczonych naukowcy stwierdzili różne wskaźniki zachorowań na cukrzycę wśród osób różnych ras:

• Mieszkańcy Wysp Pacyfiku oraz Indianie Amerykańscy mają najwyższe wskaźniki zachorowań na cukrzycę spośród 5 grup rasowych uwzględnionych w spisie powszechnym w USA. Są oni ponad dwukrotnie bardziej narażeni na zachorowanie na tę chorobę niż biali, u których prawdopodobieństwo zachorowania na nią w wieku dorosłym wynosi około 8%.

• Cukrzyca występuje także częściej u Afroamerykanów i Azjatów niż u białych.

• Wskaźniki różnią się także w zależności od pochodzenia etnicznego. Indianie azjatyccy są 2-3 razy bardziej narażeni na cukrzycę niż Koreańczycy. O wiele mniej rdzennych mieszkańców Alaski choruje na cukrzycę niż Indian amerykańskich w południowej Arizonie.

Przyczyny różnic

Naukowcy nadal badają wiele czynników, które mogą powodować, że cukrzyca występuje częściej u osób określonych ras i grup etnicznych. Do tej pory przyjrzeli się jednak kilku czynnikom, które mogą tłumaczyć te różnice.

Typ ciała. Nadwaga lub otyłość znacznie zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Jednak równie ważne jest to, jak duża część masy ciała pochodzi z tłuszczu i gdzie jest on umiejscowiony w organizmie.

Według Światowej Organizacji Zdrowia, Azjaci mają zwykle nieco więcej tkanki tłuszczowej niż biali o tym samym wzroście i wadze. Większa jej ilość znajduje się również na brzuchu. Ten głęboki tłuszcz jest bardziej szkodliwy niż tłuszcz pod skórą na pośladkach czy udach, ponieważ jest bardziej podatny na uodpornienie na działanie hormonu – insuliny, który pomaga utrzymać stabilny poziom cukru we krwi. Zwiększa to prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę.

Badania wykazują, że Afroamerykanie mają mniej potasu w organizmie niż biali. Niedobór potasu jest związany z wyższym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2. Jednocześnie Afroamerykanie mogą lepiej niż biali wytwarzać insulinę.

Dieta i styl życia. Miejsce i sposób życia również mogą mieć duże znaczenie. Chińscy Amerykanie chorują na cukrzycę częściej niż osoby mieszkające na wsi w Chinach. Podobnie jest w przypadku Japończyków w porównaniu z Japończykami. Naukowcy uważają, że różnica ta może wynikać po części z wysokotłuszczowej i wysokosłodzonej diety zachodniej.

Ostatnie badania wykazały, że wśród meksykańsko-amerykańskich dzieci liczba zachorowań na cukrzycę wzrastała, im bardziej przyjmowały one typowy amerykański styl życia. Naukowcy uważają, że może to wynikać z faktu, że bardziej zamerykanizowane dzieci częściej jedzą fast foody i mniej ćwiczą.

Twoje geny. Mimo różnic między rasami i grupami etnicznymi, większość badań wykazała, że geny odgrywają stosunkowo niewielką rolę w ryzyku zachorowania na cukrzycę. Te same nawyki i warunki, które zwiększają ryzyko zachorowania na cukrzycę, dotyczą wszystkich, niezależnie od pochodzenia.

Co możesz zrobić

Bez względu na to, kim jesteś, możesz podjąć kroki, aby zapobiec cukrzycy lub zmniejszyć ryzyko jej wystąpienia:

• Ćwicz regularnie – co najmniej 30 minut umiarkowanego wysiłku fizycznego przez 5 dni w tygodniu.

• Uważaj na to, co jesz. Ogranicz cukier, tłuszcze nasycone i sól. Dodaj zielone warzywa liściaste, produkty pełnoziarniste, łososia i inne pokarmy bogate w kwasy tłuszczowe omega-3.

• Utrzymuj swoją wagę w zdrowym przedziale.

• Regularnie zgłaszaj się do lekarza na badania kontrolne.

• Skorzystaj z zajęć z gotowania, edukacji zdrowotnej lub programów wsparcia, aby wyrobić sobie dobre nawyki.

?

Eksperci doktora wyjaśniają, co należy jeść, a czego unikać, gdy chorujesz na cukrzycę.

Prawidłowe odżywianie się przy cukrzycy może stanowić wyzwanie, ale powód może nie być taki, jak myślisz.

Nie chodzi tu tylko o pokusy czy siłę woli. Prawdziwym problemem mogą być błędne informacje.

Możesz dokonywać mądrych wyborów, nie rezygnując z ulubionych potraw. Trzeba tylko poznać prawdę kryjącą się za tymi powszechnymi mitami.

„Życie pełnią życia musi zawierać jakieś smakołyki.” — Michael Dansinger, MD

1. Mit: Osoby chore na cukrzycę muszą stosować specjalną dietę cukrzycową.

Nie ma czegoś takiego jak standardowa dieta cukrzycowa. Niektórzy chorzy na cukrzycę liczą węglowodany, inni nie. Jeśli masz nadwagę, jednym z Twoich głównych celów powinno być odchudzanie, a sposobów na to jest nieskończenie wiele.

„Wiele popularnych planów żywieniowych, takich jak Weight Watchers czy The Zone, może pomóc Ci schudnąć. A im więcej schudniesz, tym bardziej poprawisz poziom cukru we krwi” – mówi dr Michael Dansinger, dyrektor Tufts Medical Centers Lifestyle Coaching Program for Diabetes and Weight Loss oraz lekarz żywieniowy w programie NBC „The Biggest Loser”.

Nie jesteś pewien, która z nich jest dla Ciebie odpowiednia? Twój lekarz lub edukator ds. cukrzycy może pomóc Ci w wyborze.

2. Mit: Żywność „przyjazna cukrzykom” i „bezcukrowa” jest dla Ciebie dobra.

Pudełko płatków śniadaniowych bez cukru może wcale nie być lepsze niż zwykłe płatki, które stoją obok na półce – choć tak zwana wersja dla diabetyków prawdopodobnie kosztuje więcej.

Żywność bez cukru często zawiera dużo kalorii, a nawet węglowodanów, dlatego zawsze dokładnie sprawdzaj etykiety z informacją o wartości odżywczej. Należy również sprawdzać listę składników pod kątem substancji słodzących, takich jak sorbitol, mannitol i ksylitol, które mogą powodować rozstrój żołądka – mówi Carolyn Brown, RD, dietetyk z Foodtrainers w Nowym Jorku.

Ogólnie rzecz biorąc, najlepiej jest ograniczyć wszystkie przetworzone produkty spożywcze. Zamiast tego jedz różnorodne owoce i warzywa, chudą wołowinę, drób, ryby i niskotłuszczowe produkty mleczne.

3. Mit: Osoby chore na cukrzycę nie mogą jeść żadnych słodyczy.

Tak, możesz zamówić deser! Oczywiście, nie jest rozsądne kończyć każdy posiłek ciastem czekoladowym lub codziennie objadać się lodami. Ale zjedzenie małej porcji słodkiego jedzenia w ramach zdrowego planu żywieniowego jest całkowicie w porządku, o ile weźmiesz pod uwagę kalorie i węglowodany, które zjadłeś danego dnia. „Jeśli za bardzo się ograniczasz, możesz oszaleć” – mówi Brown. Namawia swoich klientów, by codziennie zaspokajali swoje pragnienia słodyczami z owoców, ale mówi, że można sobie pozwolić na małe szaleństwo raz w tygodniu, pod warunkiem, że wróci się na właściwe tory.

Dansinger zgadza się z tym. Zauważa, że większość planów odchudzania pozwala na pewną swobodę. „Można być rygorystycznym przez 90% czasu” – mówi. „Wszyscy moi pacjenci jedzą trochę cukru i trochę skrobi. Życie pełnią życia musi zawierać jakieś smakołyki”.

4. Mit: Osoby chore na cukrzycę nie powinny jeść ziemniaków.

Mają wysoką zawartość węglowodanów, ale można się nimi cieszyć z umiarem. Możesz jeść także inne produkty bogate w węglowodany, takie jak makaron, chleb i ryż – po prostu nie przesadzaj z ich ilością.

„Jedna porcja ziemniaków powinna być wielkości twojej pięści” – radzi Brown. Ponieważ wiele ziemniaków jest dużych, planuj jeść połowę na raz”. Pieczone ziemniaki są zdrowe, ale słodkie są jeszcze lepsze: „Mają więcej składników odżywczych, w tym beta-karoten, który nadaje im kolor” – mówi Brown.

Jedz skórkę, która jest doskonałym źródłem błonnika. Jeśli chodzi o ziarna, wybieraj te pełnoziarniste (takie jak brązowy ryż czy makaron pełnoziarnisty) i pamiętaj, że nie powinny one zajmować więcej niż jedną czwartą talerza.

5. Mit: Alkohol jest zakazany.

Umiarkowane picie alkoholu – czyli nie więcej niż jeden drink dziennie dla kobiet i dwa dla mężczyzn – jest bezpieczne dla większości osób z cukrzycą. Warto jednak najpierw omówić tę kwestię z lekarzem.

Niektóre leki, takie jak insulina lub te, które pomagają zwiększyć poziom insuliny, mogą powodować podatność na hipoglikemię (niski poziom cukru we krwi). Alkohol może to pogorszyć.

Ponadto organizm trawi alkohol inaczej niż cukier, a skutki jego działania nie zawsze są odczuwalne od razu. „Drink wypity w nocy może sprawić, że następnego dnia rano poziom cukru we krwi spadnie” – mówi Brown.

Nie pij na pusty żołądek i pamiętaj, że liczą się kalorie. Jak mówi Brown: „Pijesz swój deser”.

3 zmiany w stylu życia, które możesz wprowadzić już teraz, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na prediabetes lub cukrzycę.

Wysokie wyniki w rankingach kredytowych, grach w piłkę nożną i egzaminach maturalnych są dobre, ale wysoki poziom cukru we krwi nie jest powodem do świętowania. Są one oznaką prediabetes. Jest to sytuacja, w której poziom cukru we krwi jest wyższy niż normalnie, ale nie na tyle wysoki, aby oznaczał rozpoznanie cukrzycy.

Według badań opublikowanych w Annals of Internal Medicine, liczba Amerykanów z prediabetes podwoiła się od 1988 roku – to zła wiadomość, ponieważ stan ten zwiększa ryzyko chorób serca, udaru i cukrzycy typu 2. W przypadku kobiet, wzrost liczby przypadków prediabetes jest uderzający. Odsetek ten wzrósł gwałtownie z 15,5% w 2001 roku do 50,5% w 2010 roku.

Otyłość, nieaktywny tryb życia oraz występowanie cukrzycy w rodzinie to czynniki ryzyka zarówno dla mężczyzn, jak i dla kobiet. Jednak prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę jest większe u kobiet, które miały:

• cukrzycę ciążową w czasie ciąży

• Urodziły dzieci ważące ponad 9 funtów

• lub zdiagnozowano u nich zespół policystycznych jajników

Dla kobiet w średnim wieku, prediabetes jest sygnałem alarmowym, ponieważ ryzyko zdiagnozowania cukrzycy wzrasta po 45 roku życia – kiedy metabolizm zwalnia, masa mięśniowa maleje, a utrata wagi staje się trudniejsza.

„Nie czekaj, aż poczujesz się źle, aby poddać się badaniom przesiewowym w kierunku prediabetes” – mówi M. Kaye Kramer, DrPH. Jest ona dyrektorem Centrum Wspierania Prewencji Cukrzycy na Uniwersytecie w Pittsburghu. „Wczesne wykrycie jest niezbędne, ponieważ nieleczony stan przedcukrzycowy zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2”.

Aby skomplikować sprawę, prediabetes nie ma żadnych objawów, dlatego American Diabetes Association szacuje, że zdiagnozowano mniej niż 10% z 86 milionów dorosłych z prediabetes.

Zmień się

Możliwe jest obniżenie ryzyka wystąpienia prediabetes lub zapobieżenie przekształceniu się rozpoznania w cukrzycę typu 2. Zacznij od trzech zmian w stylu życia.

. Badania wykazują, że utrata 10% masy ciała (około 20 funtów w przypadku 200-kilogramowej kobiety) w ciągu 6 miesięcy od rozpoznania prediabetes może znacząco zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę w ciągu 3 lat.

Kramer sugeruje, aby przynajmniej 5 dni w tygodniu wykonywać 30 minut lub więcej ćwiczeń o umiarkowanej intensywności.

Czytaj etykiety z informacjami o wartościach odżywczych. Dąż do spożywania od 45 do 60 gramów węglowodanów na posiłek (ponieważ węglowodany powodują wzrost poziomu cukru we krwi), przy czym tłuszcz nie powinien stanowić więcej niż 25% całkowitej dziennej ilości kalorii.