Strona główna Blog Strona 2697

Jak rozpoznać, czy dziecko ma cukrzycę typu 1?

0

Cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną, która często dotyka dzieci. Lekarz wyjaśnia, jak rozpoznać jej objawy u dzieci i kiedy należy skontaktować się z lekarzem.

Cukrzyca ta była kiedyś nazywana cukrzycą młodzieńczą, ponieważ większość osób, które na nią chorowały, to małe dzieci. Twoje dziecko może zachorować na cukrzycę typu 1 jako niemowlę lub później, jako maluch lub nastolatek. Najczęściej pojawia się ona po ukończeniu 5 roku życia. Jednak niektórzy ludzie nie chorują na nią aż do 30. roku życia.

Poznaj objawy cukrzycy typu 1, aby pomóc dziecku zachować zdrowie.

Zrozumienie cukrzycy typu 1

Nie jest to to samo, co klasyczna cukrzyca typu 2, która jest często związana z otyłością i występuje u dorosłych (ale może wystąpić także u dzieci, zwykle po 10 roku życia).

Jeśli Twoje dziecko ma cukrzycę typu 1, oznacza to, że jego trzustka – narząd znajdujący się w prawej górnej części brzucha – wytwarza mało insuliny lub nie wytwarza jej wcale. Choroba ta jest zaburzeniem autoimmunologicznym, co oznacza, że dochodzi do niej, gdy system obronny organizmu atakuje i niszczy komórki wytwarzające insulinę.

Na co zwracać uwagę

Objawy cukrzycy typu 1 u niemowląt i dzieci mogą pojawić się bardzo nagle. Zwracaj uwagę na te objawy u swojego dziecka:

  • Nagłe dziwne zachowanie (zachowywanie się jak pijany)

  • Oddech o zapachu owocowym, słodkim lub przypominającym wino

  • Ogromna senność lub brak energii

  • Ciągłe, intensywne pragnienie

  • Chrząkanie podczas oddychania

  • Ciężkie oddychanie

  • Ogromny apetyt

  • Nagłe zmiany w widzeniu

  • Nagła utrata wagi

  • Częstsze siusianie (niemowlęta i małe dzieci mogą mieć więcej mokrych pieluch niż zwykle)

  • Trudności w oddychaniu

Kiedy należy wezwać lekarza

Cukrzyca typu 1 może powodować nagłe, skrajne wahania poziomu cukru we krwi, które mogą być niebezpieczne. Jeśli zauważysz u swojego dziecka jakiekolwiek objawy cukrzycy, ważne jest, aby jak najszybciej poddać je badaniu fizykalnemu, aby lekarz mógł od razu rozpocząć leczenie.

Lekarz wykona proste badanie moczu w celu sprawdzenia poziomu glukozy (cukru) w moczu oraz badanie palcem w celu zmierzenia wstępnego poziomu glukozy we krwi. Bardziej skomplikowane badanie, zwane doustnym testem tolerancji glukozy, może dać pewność, czy jest to cukrzyca typu 1. Przed wykonaniem tego testu dziecko będzie musiało stosować specjalną dietę.

Jeśli u Twojego dziecka rozpoznano już cukrzycę typu 1, skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz którykolwiek z poniższych objawów zagrożenia niskim poziomem cukru we krwi:

  • Niewyraźne lub podwójne widzenie

  • Zimna, wilgotna skóra

  • Dezorientacja

  • Zawroty głowy

  • Senność lub zmęczenie

  • Ogromny lub nagły głód

  • Ból głowy

  • Blada, wilgotna skóra

  • Gwałtowny puls

  • Płytki oddech

  • Pocenie się

  • Słabość

Niski poziom cukru we krwi może zagrażać życiu dzieci z cukrzycą typu 1. Jeśli dziecko straci przytomność lub dostanie drgawek, zawsze dzwoń pod numer 911 lub poproś o pomoc medyczną.

Leczenie cukrzycy typu 2: Leki, insulina, odchudzanie i inne

0

Masz wiele możliwości radzenia sobie z cukrzycą typu 2. Dieta, ćwiczenia fizyczne i leki współpracują ze sobą, aby zapewnić kontrolę nad poziomem cukru we krwi. Dowiedz się więcej od lekarza.

Lekarz pomoże Ci dowiedzieć się, czy musisz przyjmować leki, jaki rodzaj jest dla Ciebie odpowiedni i jak często powinieneś je przyjmować.

W ciągu całego życia pacjent prawdopodobnie będzie radził sobie z chorobą na różne sposoby. Czasami leki przestają działać i trzeba je zmienić. Będziesz musiał dostosować się do zmian zachodzących w Twoim organizmie wraz z wiekiem. A naukowcy poszukują nowych leków na cukrzycę i sposobów jej leczenia.

Leczenie i leki przeciwcukrzycowe typu 2

Leki są często pierwszym rodzajem leków, jakie stosują osoby z cukrzycą typu 2, gdy sama dieta i ćwiczenia fizyczne nie wystarczają do utrzymania prawidłowego poziomu cukru we krwi. Jest ich wiele i działają na różne sposoby.

  • Biguanidy. Do tej grupy należy metformina, jeden z najczęściej stosowanych leków w leczeniu cukrzycy. Nakazuje ona wątrobie zatrzymanie części produkowanej przez nią glukozy.

  • Meglitynidy i sulfonylomoczniki. Leki te powodują, że trzustka wytwarza więcej insuliny.

  • Inhibitory DPP-4 powstrzymują organizm przed rozkładaniem hormonów, które dają trzustce sygnał do rozpoczęcia działania insuliny. Oznacza to, że działają one dłużej, gdy konieczne jest obniżenie poziomu cukru we krwi po posiłku.

  • Tiazolidynediony, TZD lub glitazony. Leki te usprawniają działanie insuliny. Zmniejszają oporność komórek na insulinę, dzięki czemu trzustka nie musi pracować tak ciężko.

  • Inhibitory alfa-glukozydazy spowalniają trawienie pokarmów zawierających węglowodany złożone, takich jak chleb, makaron, ryż, ziemniaki i kukurydza. Dzięki temu poziom cukru we krwi nie wzrasta po jedzeniu.

  • Inhibitory SGLT2 działają poprzez umożliwienie nerkom wydalenia dodatkowego cukru.

  • Sekwestranty kwasów żółciowych obniżają poziom cholesterolu i mogą również pomóc w obniżeniu poziomu glukozy we krwi.

  • Leki te można przyjmować samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami, w tym z insuliną. Niektóre tabletki zawierają więcej niż jeden rodzaj leku.

  • Agoniści receptorów dopaminowych działają bezpośrednio na mózg, pomagając mu w przetwarzaniu dopaminy. To z kolei może zwiększyć wrażliwość na insulinę, dzięki czemu organizm nie potrzebuje jej tak dużo. Osoby przyjmujące agonistów receptora dopaminy powinny także wprowadzić pewne zmiany w stylu życia, takie jak zdrowa dieta i ćwiczenia fizyczne, aby lek był bardziej skuteczny.

Leki podawane w zastrzykach spowalniają tempo, w jakim pokarm opuszcza żołądek, i powodują uczucie sytości. Nakazują one wątrobie spowolnienie wytwarzania glukozy w porze posiłków.

  • Agoniści receptora GLP-1 pomagają trzustce wytwarzać insulinę. Niektóre z nich przyjmuje się codziennie, inne przez tydzień.

  • Pramlintid (Symlin) działa jak hormon, amylina, który trzustka wysyła wraz z insuliną. Należy go przyjmować tylko wtedy, gdy jednocześnie stosuje się insulinę.

Insulinoterapia może być krótkotrwałym rozwiązaniem w stresującej sytuacji lub dlatego, że inne leki nie wystarczają do kontrolowania poziomu cukru we krwi. Rodzaje insuliny są pogrupowane według tego, jak szybko zaczynają działać i jak długo utrzymują się ich efekty. Może zaistnieć konieczność stosowania więcej niż jednego rodzaju insuliny. Niektóre insuliny są wstępnie zmieszane.

Insulinę można przyjmować na jeden z kilku sposobów:

  • Zastrzyki za pomocą igły i strzykawki. Napełniasz strzykawki z butelki z insuliną i robisz sobie zastrzyk. Wybierasz miejsce i wykonujesz zastrzyki w brzuch, udo, tyłek i ramię.

  • Pompa insulinowa. Podłącza się ją do maleńkiej igły umieszczonej pod skórą, aby zapewnić stały strumień insuliny przez cały dzień.

  • Pen insulinowy. Wygląda jak długopis, ale na końcu ma igłę. Niektóre z nich są napełniane insuliną, inne mają pojemnik, który należy wymienić.

  • Inhalator. Wdycha się sproszkowaną insulinę.

  • Port iniekcyjny. Rurka ta wchodzi pod skórę i umożliwia użycie igły i strzykawki lub długopisu bez konieczności nakłuwania się za każdym razem w innym miejscu. Port utrzymuje się na miejscu przez tydzień, a następnie wymienia się go na nowy, w nowym miejscu.

  • Wstrzykiwacz typu Jet. Wysyła on pod wysokim ciśnieniem cienki strumień insuliny w głąb skóry, zamiast używać igły.

Operacja odchudzająca pozwala pozbyć się zbędnych kilogramów. I już samo to pomaga kontrolować poziom cukru we krwi. Podnosi ona jednak również poziom hormonów w jelitach, zwanych inkretynami. Powodują one, że trzustka zaczyna produkować insulinę. Z czasem może być możliwe przyjmowanie mniejszej ilości leków. Nie jest to jednak rozwiązanie dla wszystkich. Lekarze zazwyczaj zalecają operację odchudzającą tylko mężczyznom, którzy mają co najmniej 100 kg nadwagi i kobietom, które mają co najmniej 80 dodatkowych kilogramów.

Postępowanie w cukrzycy typu 2

Aby skutecznie radzić sobie z cukrzycą typu 2, należy zmienić styl życia.

  • Utrata wagi. Utrata 5% do 10% masy ciała – czyli mniej niż 20 funtów, jeśli ważysz 180 kg – może obniżyć poziom A1c i ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Może to pomóc w zmniejszeniu ilości leków stosowanych w leczeniu cukrzycy, wysokiego ciśnienia krwi i wysokiego poziomu cholesterolu. Utrata wagi może również złagodzić objawy depresji i pomóc w leczeniu bezdechu sennego.

  • Zdrowa dieta. Nie ma jednej uniwersalnej diety dla cukrzyków. Aby kontrolować poziom cukru we krwi i uniknąć powikłań cukrzycy, należy zwracać uwagę na zawartość węglowodanów, błonnika, tłuszczu i soli. Ważne jest również to, ile i kiedy jesz. Porozmawiaj ze swoim zespołem diabetologicznym lub zarejestrowanym dietetykiem, który pomoże Ci zaplanować posiłki i przekąski.

  • Aktywność fizyczna: aktywność fizyczna obniża poziom cukru we krwi, od ćwiczeń fizycznych po prace domowe. Pomaga komórkom wykorzystywać insulinę. Pomaga także mięśniom wykorzystywać glukozę. Należy sprawdzać poziom cukru we krwi przed i po ćwiczeniach.

  • Lepszy sen. Niewystarczająca ilość snu może zwiększyć prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę typu 2. Długość i jakość snu może podnieść poziom A1c – testu, którego lekarze używają do sprawdzenia średniego poziomu cukru we krwi w ciągu 3 miesięcy. Oznacza to, że poprawa jakości snu może prowadzić do obniżenia poziomu cukru we krwi.

Monitorowanie cukrzycy

Lekarz będzie chciał często spotykać się z pacjentem w celu wykonania określonych badań, aby sprawdzić, w jakim stopniu cukrzyca jest pod kontrolą. Należą do nich:

  • Monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Możesz używać glukometru do sprawdzania poziomu cukru we krwi, kiedy zaleci ci to lekarz lub kupić gadżet, który stale monitoruje poziom cukru we krwi.

  • Regularne badania kontrolne. Lekarz sprawdzi poziom A1c i cholesterolu, a także wykona badania, aby upewnić się, że tarczyca, wątroba i nerki pracują tak, jak powinny.

  • Regularne badania oczu. Lekarz sprawdzi, czy nie występują objawy retinopatii – uszkodzenia nerwu wzrokowego spowodowanego cukrzycą.

  • Regularne badania stóp. Lekarz będzie sprawdzał, czy nie występują problemy ze stopami i uszkodzenia nerwów w stopach.

Poziom glukozy we krwi informuje o skuteczności leczenia. Lekarz poinformuje Cię, ile razy dziennie należy sprawdzać poziom glukozy we krwi. Zależy to od tego, jakie leki przeciwcukrzycowe przyjmujesz.

Czy cukrzyca może wpłynąć na stan twoich jelit?

0

Powikłania żołądkowo-jelitowe są częste u osób z cukrzycą. lekarz wyjaśnia, w jaki sposób mogą one wpływać na Twój żołądek, przełyk i jelita. s.

Niekontrolowany poziom cukru we krwi uszkadza nerwy, w tym nerwy w żołądku i jelitach. W rzeczywistości osoby chore na cukrzycę często mają problemy z układem pokarmowym.

Jednym z najczęstszych objawów są zaparcia, ale są też inne. Warto zwracać na nie uwagę, aby lekarz mógł pomóc w ich opanowaniu. Oto niektóre z najczęstszych dolegliwości związanych z jelitami u osób z cukrzycą.

Gastropareza

Główny nerw w przewodzie pokarmowym (zwany nerwem błędnym) sygnalizuje mięśniom, że pokarm jest przesuwany z żołądka do jelita cienkiego. Jeśli cukrzyca uszkodzi ten nerw, jedzenie spowalnia lub zatrzymuje się na drodze z żołądka do jelita cienkiego. Nazywa się to gastroparezą (lub opóźnionym opróżnianiem żołądka). Występuje ona częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Objawy obejmują:

  • Uczucie sytości już po kilku kęsach jedzenia

  • Wzdęcie brzucha lub dyskomfort po posiłku

  • Wymioty lub uczucie, że chce się zwymiotować

  • Ból w górnej części brzucha

Czasami gastropareza utrudnia kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Może to być pierwszy sygnał, że cierpisz na to zaburzenie.

Istnieje kilka metod leczenia tego schorzenia. W łagodnych przypadkach wystarczy zmienić dietę, aby złagodzić objawy. Jeśli to nie zadziała, można zastosować leki. W ciężkich przypadkach lekarz może być zmuszony do umieszczenia stymulatora wewnątrz żołądka, aby usprawnić pracę jego mięśni.

Enteropatia cukrzycowa

Enteropatia oznacza chorobę jelit. Prawdopodobieństwo jej wystąpienia jest większe, jeśli cierpisz na gastroparezę. Jeśli chorujesz na cukrzycę od dłuższego czasu, możesz mieć również problemy z jelitem cienkim, okrężnicą lub odbytnicą.

Związane z cukrzycą uszkodzenie nerwów w jelitach powoduje spowolnienie lub zatrzymanie procesu przetwarzania pokarmu przez organizm. Prowadzi to do zaparć i tworzy pożywkę dla niezdrowych bakterii. W rezultacie może wystąpić biegunka (lub połączenie zaparcia i biegunki, co jest najczęstszym objawem enteropatii).

Stolec może wyciekać z odbytu, a pacjent może mieć trudności z kontrolowaniem wypróżnień. Problem może się nasilać po jedzeniu.

Lekarz prawdopodobnie będzie chciał wykluczyć inne możliwe przyczyny problemu, takie jak dieta, leki lub choroby, takie jak zaburzenia tarczycy.

Jeśli u pacjenta występuje enteropatia cukrzycowa, lekarz postara się znaleźć sposoby na utrzymanie stałego poziomu cukru we krwi i kontrolowanie objawów.

Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby

Jest to nagromadzenie komórek tłuszczowych w wątrobie u osób, które piją mało alkoholu lub nie piją go wcale. Wyglądem przypomina uszkodzenia wątroby występujące u osób z alkoholizmem. Są na nią narażone osoby z cukrzycą lub otyłością.

W przypadku niealkoholowej choroby stłuszczeniowej wątroby trudno jest kontrolować cukrzycę. Dzieje się tak dlatego, że im więcej tłuszczu znajduje się w wątrobie, tym trudniej jest organizmowi wykorzystywać insulinę i reagować na nią.

Większość pacjentów z tym schorzeniem nie ma objawów. Jeśli tak się stanie, może to być uczucie zmęczenia lub tkliwość w prawej górnej części brzucha. Pierwszym objawem jest zwykle wzrost wyniku badania krwi o nazwie ALT, które sprawdza czynność wątroby.

Nie istnieje specyficzne leczenie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby. Lekarz może jednak zalecić kontrolowanie poziomu cukru we krwi oraz zrzucenie zbędnych kilogramów. Może też przepisać leki, które pomogą organizmowi lepiej wykorzystywać insulinę.

Inne sposoby, w jakie cukrzyca wpływa na przewód pokarmowy

Może powodować problemy z górnym odcinkiem przewodu pokarmowego. Problemy z nerwami w przełyku mogą powodować zgagę i utrudniać połykanie. Lekarz poinformuje Cię, w jakim zakresie należy utrzymywać poziom cukru we krwi, aby kontrolować te objawy. Może również przepisać lub zasugerować przyjmowanie leków zobojętniających oraz określić ich ilość.

Inne choroby układu pokarmowego, które częściej występują u osób z cukrzycą, to:

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu C (zakażenie wątroby)

  • Marskość wątroby (bliznowacenie wątroby)

  • Hemochromatoza (nagromadzenie żelaza prowadzące do uszkodzenia wątroby)

Zawsze należy skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się nowych lub nie ustępujących problemów z jelitami.

Anthony Anderson opowiada o swoim zdrowiu i roli w serialu „Black-ish

0

Anthony Anderson opowiada, jak wykorzystał swoje własne doświadczenia, aby przygotować się do roli w serialu „Black-ish”.

„Moja postać ma na imię Andre Johnson; równie dobrze może to być Anthony Anderson” – mówi Anderson, dwukrotnie nominowany do nagrody Emmy za główną rolę w serialu. „Nie jest to dalekie od rzeczywistości, jeśli chodzi o chęć zapewnienia moim dzieciom czegoś lepszego niż to, co miałem dorastając na ulicach Compton, tak jak Andre stara się to zrobić dla swoich dzieci. To właśnie mnie widzicie na ekranie”.

Podobnie jak Andre, Anderson, lat 46, określa siebie jako „sukces pierwszego pokolenia”. Urodził się w 1970 roku i dorastał w kalifornijskiej dzielnicy zdominowanej przez przemoc gangów i przestępczość, ale uciekł od tego świata dzięki aktorstwu. Uczęszczał do liceum sztuk pięknych w Hollywood i zdobył stypendium na Uniwersytecie Howarda, gdzie ukończył wydział sztuk teatralnych.

W ciągu ostatnich dwudziestu lat Anderson zgromadził długą listę występów w filmach i telewizji, zarówno komediowych, jak i dramatycznych. Wcielił się w postać detektywa Kevina Bernarda w trzech ostatnich sezonach serialu NBC Prawo i porządek, a po przeciwnej stronie prawa zagrał Antwona Mitchella, bezwzględnego lorda narkotykowego, w wyróżniającej się roli w serialu FX Tarcza. Jest gospodarzem rebootu serialu ABC „To Tell the Truth”. Od czasu swojego debiutu filmowego w 1999 roku wystąpił w ponad 20 filmach, w tym w „Barbershopie”, „Strasznym filmie 4” i „Odlotowcu”.

Dwukrotnie wcielił się w rolę ojca, najpierw jako zmagający się z problemami aktor i samotny ojciec w sitcomie All About the Andersons z 2003 roku, a następnie, prawie 10 lat później, jako pozostający w domu tata w serialu NBC Guys with Kids. Oba te programy trwały tylko jeden sezon. Z kolei Black-ish udowadnia, że trzeci raz potrafi zauroczyć.

W nominowanym do nagrody Emmy sitcomie, który zadebiutował w 2014 roku, a obecnie trwa jego trzeci sezon, Anderson gra odnoszącego sukcesy kierownika działu reklamy, który dorastał w Compton w Kalifornii, a obecnie jest mężem lekarki, granej przez Tracee Ellis Ross. Fikcyjna para i ich dzieci mieszkają w całkowicie białej dzielnicy, a serial skupia się na wysiłkach Andre, aby zachować czarną tożsamość swoją i swojej rodziny w świecie, który bardzo różni się od tego, który znał z dzieciństwa. Doświadczenia jego własnych dzieci często wpływają na fabułę serialu.

„Mój syn był nie tylko jedyną czekoladą w klasie, ale był też jedyną czekoladą w klasie przez ponad trzy lata” – mówi Anderson o swoim synu Nathanie, który obecnie ma 16 lat. „Widział, co się dzieje w śródmieściach, zwłaszcza z młodymi czarnymi mężczyznami, a to nie było jego doświadczenie. Z tego powodu powiedział mi: 'Nie czuję się czarny'”. ”

Anderson przekonał syna, że jego własne życie nie czyni go mniej czarnym, a Nathan zaskoczył ojca, pytając, czy mógłby mieć bar micwę, tak jak wielu jego kolegów ze szkoły. Ta historia pojawiła się w pierwszym odcinku Black-ish. „W programie stało się to bro micwą” – mówi Anderson. „Sposób, w jaki piszemy program, często dotyczy doświadczeń, jakie miałem z moimi dziećmi, i opowiadania tych historii przyjaciołom i rodzinie. Następną rzeczą, o której wiem, jest odcinek. Wszystko jest zaczerpnięte bezpośrednio z naszego życia”.

Zarządzanie chorobą przewlekłą

Jedna z historii, której Anderson oszczędził swojej ekranowej postaci, to cukrzyca typu 2. W 2001 roku 31-letni wówczas Anderson dowiedział się, że jest chory na tę chorobę. Mówi, że diagnoza była dla niego szokiem, choć z perspektywy czasu dostrzegł jej oznaki.

„Robiłem sobie południowe drzemki, czego nigdy wcześniej nie robiłem” – wspomina. „Pracowałem nad programem telewizyjnym, kręciłem filmy – byłem zmęczony, ale myślałem, że po prostu wszystko mnie dopadło”.

Lekarz z osiedlowej przychodni powiedział mu, że jest inaczej. Po nocy, podczas której wypił 5 litrów wody – nadmierne pragnienie jest charakterystycznym objawem cukrzycy – Anderson poszedł na badania kontrolne. Wcześniej rzadko chodził do lekarza. Teraz tego żałuje. Proste badanie krwi w latach poprzedzających jego diagnozę mogłoby zaalarmować o rosnącym poziomie cukru we krwi, być może w porę zapobiegając chorobie. To lekcja, którą chciałby przekazać młodym ludziom.

„Szczególnie młodzi mężczyźni muszą chodzić do lekarza” – mówi Anderson. „Oddają swój samochód do wymiany oleju co 3000 mil, dbają o przedmioty martwe, ale sami nie pójdą się przebadać. A powinni to zrobić”.

Cukrzyca typu 2 występuje u Afroamerykanów prawie dwa razy częściej niż u białych, a eksperci nie znają wszystkich przyczyn tego zjawiska – mówi dr Robert Gabbay, dyrektor medyczny Harvard’s Joslin Diabetes Center w Bostonie. Jako główną przyczynę wskazuje on wysoki wskaźnik otyłości, a także czynniki genetyczne, które sprawiają, że Afroamerykanie są mniej wrażliwi na insulinę, co z kolei zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę.

Jednak, jak mówi Gabbay, nie wszystko jest takie ponure. „Jest wiele rzeczy, które ludzie mogą zrobić, aby zapobiec cukrzycy i powikłaniom” – mówi, wskazując na zdrową dietę i zwiększoną aktywność fizyczną jako kluczowe elementy każdego planu zapobiegania i leczenia cukrzycy. „To jedno z najważniejszych przesłań. W dużej mierze jest to kwestia edukacji. Nie wszyscy zdają sobie sprawę z ryzyka”.

Zaraz po postawieniu diagnozy Anderson zmienił swój styl życia. Jadł te same potrawy, ale zmniejszył wielkość porcji. Choć był to dobry pierwszy krok, zajęło mu wiele lat, aby w pełni zaangażować się w dbanie o siebie. Wspomina pewien poranek w 2008 roku, kiedy obudził się gotowy na zmiany.

„Nieoczekiwanie zdecydowałem, że czas wziąć się za siebie” – mówi.

Dzięki ćwiczeniom i zdrowemu odżywianiu udało mu się zrzucić ponad 45 kilogramów. W mojej garderobie w serialu „Prawo i porządek” spojrzałem w lustro” – mówi Anderson. „Było tam zdjęcie starego mnie. Byłem gruby. Już nie.”

Obecnie jeździ na rowerze, biega na bieżni, podnosi ciężary, uprawia ogród. Przez pewien czas był weganinem, ale teraz pozwala sobie na ryby i kurczaka oraz ekologiczne owoce i warzywa. Nadal uwielbia smażonego kurczaka i stek z masłem, ale oba te dania są rzadkimi przysmakami.

„Wszystko polega na umiarze” – mówi.

To przesłanie, jak twierdzi, dotarło do jego dzieci. „Moje dzieci prowadzą zdrowy tryb życia. Ćwiczą, biegają. Mówię im: „Jedz brązowy ryż. Nie pij napojów gazowanych. Nie potrzebujesz tego.”

Rozpowszechnianie Słowa

Cukrzyca i inne problemy zdrowotne pojawiają się od czasu do czasu w serialu Black-ish. W jednym z początkowych odcinków bliźniaki Andre odmawiają cukierków na Halloween, ponieważ właśnie dowiedziały się w szkole o cukrzycy i teraz boją się cukru. W innym ojciec Andre, grany przez Laurence’a Fishburne’a, wyznaje, że nie był u lekarza od dziesięcioleci, podobnie jak ojciec Andersona, u którego kilka lat po Andersonie zdiagnozowano cukrzycę i który zmarł z powodu powikłań.

„Mój ojciec, stary, dobry wiejski chłopak, był taki jak większość mężczyzn” – mówi Anderson. „Nie dbał o to, aby chodzić do lekarza, więc nie mamy pojęcia, jak długo mój ojciec żył z tą chorobą, zanim ją zdiagnozowano”.

Anderson od lat jest orędownikiem świadomości cukrzycy. Pod koniec 2015 r. przyłączył się do marszu American Diabetes Association Step Out to Stop Diabetes w Los Angeles. Nadal szerzy wiedzę na ten temat, kiedy tylko może.

„Daję swoje świadectwo” – mówi. „Nie ma znaczenia, czy jesteś w telewizji, czy jesteś sławny. To nadal może cię spotkać, tak jak każdego innego człowieka. Ale chcę też, aby ludzie zobaczyli, że można przez to przejść. Bez względu na to, kim jesteś, możesz dokonać zmian, które musisz wprowadzić, i możesz to pokonać”.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer Doctor Magazine.

Zgorzel Fourniera: Przyczyny, objawy, leczenie, zapobieganie

0

Zgorzel może być uciążliwą chorobą, ale szczególnie niepokojąca jest zgorzel Fourniera. Ten rodzaj zgorzeli atakuje narządy płciowe, dlatego w przypadku podejrzenia tej choroby konieczne jest zgłoszenie się do lekarza. Dowiedz się więcej od lekarza.

Gangrena występuje, gdy tkanka ciała jest martwa lub obumiera (tzw. martwica) z powodu braku przepływu krwi lub zakażenia bakteryjnego.

Zgorzel Fourniers’a wiąże się z zakażeniem moszny (obejmującej jądra), penisa lub krocza. Krocze to obszar pomiędzy moszną a odbytem w przypadku mężczyzny lub obszar pomiędzy odbytem a sromem w przypadku kobiety. Martwa lub obumierająca tkanka u osób z tym rodzajem zgorzeli często znajduje się w narządach płciowych i może rozciągać się na uda, brzuch i klatkę piersiową.

Jak często występuje?

Zgorzel Fourniers’a jest rzadka. Chociaż częściej występuje u mężczyzn, mogą na nią zachorować także kobiety i dzieci.

Choroba najczęściej występuje u mężczyzn między 50 a 60 rokiem życia. Prawdopodobieństwo zachorowania na zgorzel Fourniers’a u mężczyzn jest 10 razy większe niż u kobiet.

Zgorzel Fourniers’a jeszcze rzadziej występuje u dzieci.

Przyczyny

Do zgorzeli Fourniers’a dochodzi zwykle z powodu zakażenia w obrębie narządów płciowych lub w ich pobliżu. Źródłem zakażenia mogą być:

  • Infekcje dróg moczowych

  • Zakażenia pęcherza moczowego

  • Histerektomie

  • Ropnie (obrzęk tkanki ciała zawierający ropę)

  • Piercing

U dzieci przyczyny mogą obejmować:

  • Ukąszenia owadów

  • Oparzenia

  • Obrzezanie

Chociaż nie uważa się, że przyczyną zgorzeli Fourniers’a są inne choroby i leki, które zdaniem ekspertów mogą zwiększać prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę, są to m.in:

  • Cukrzyca

  • Nadużywanie alkoholu

  • Urazy w okolicy narządów płciowych

  • Sterydy

  • Chemioterapia

  • HIV

  • Otyłość

  • Marskość wątroby (choroba wątroby)

  • Pewien rodzaj leku przeciwcukrzycowego zwanego inhibitorem kotransportera sodowo-glukozowego-2 (SGLT2)

Lekarze są w stanie znaleźć przyczynę zgorzeli Fourniers’a w około 90% przypadków.

Objawy

U osób cierpiących na zgorzel Fourniers’a mogą występować różne objawy, w tym:

  • Gorączka

  • Ból i obrzęk narządów płciowych lub okolicy odbytu

  • Nieprzyjemny zapach wydobywający się z uszkodzonej tkanki skórnej

  • Trzeszczący dźwięk przy dotykaniu dotkniętego obszaru

  • Odwodnienie

  • Anemia

Leczenie

Należy natychmiast zgłosić się do lekarza. Leczenie obejmuje:

  • Antybiotyki podawane dożylnie (przez żyły).

  • Operacja mająca na celu usunięcie martwych i obumierających tkanek oraz potwierdzenie diagnozy.

Po opanowaniu infekcji konieczna może być również operacja rekonstrukcyjna. U niektórych osób konieczne jest założenie kolostomii (w celu pozbycia się kupy) i cewników (w celu pozbycia się sikania), w zależności od obszaru objętego zakażeniem. Niektóre osoby wymagają także tlenoterapii hiperbarycznej – oznacza to, że w pomieszczeniu o podwyższonym ciśnieniu podawany jest czysty tlen.

W przypadku urazu można również otrzymać zastrzyk przeciwtężcowy.

Czy można temu zapobiec?

Istnieją pewne kroki, które możesz podjąć, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na zgorzel Fourniers’a:

  • Jeśli chorujesz na cukrzycę, sprawdzaj, czy na genitaliach i w ich okolicy nie ma ran lub oznak zakażenia, a także czy nie ma obrzęku lub drenażu.

  • Jeśli jesteś otyły lub masz tylko nadwagę, spróbuj schudnąć.

  • Jeśli palisz lub żujesz tytoń, przestań. Tytoń może uszkadzać naczynia krwionośne.

  • Aby zmniejszyć ryzyko infekcji, należy myć otwarte rany wodą z mydłem i utrzymywać je w suchości i czystości do czasu zagojenia.

  • Zapobieganie cukrzycy typu 2: Jak zapobiegać cukrzycy typu 2?

    0

    Zmiana nawyków życiowych, takich jak zdrowsza dieta i zwiększenie aktywności fizycznej – z utratą masy ciała lub bez niej – jest bardzo pomocna w zapobieganiu cukrzycy typu 2. Dowiedz się więcej u lekarza.

    Skup się na rzeczach, które możesz zmienić, takich jak Twoja dieta i aktywność fizyczna. Nie skupiaj się na rzeczach, z którymi nie możesz nic zrobić, takich jak wiek czy historia chorób w Twojej rodzinie.

    Lekarz poinformuje cię, na czym stoisz i co możesz zrobić, aby zmienić sytuację.

    Pierwsza linia obrony: Waga, dieta i ćwiczenia fizyczne

    Zrzucenie zbędnych kilogramów, lepsze odżywianie i większa aktywność fizyczna to jedne z najważniejszych kroków, jakie możesz podjąć.

    Są ludzie, którzy nie mają nadwagi, a chorują na cukrzycę typu 2. Jednak dodatkowe kilogramy zwiększają ryzyko zachorowania.

    W jednym z badań wykazano, że nadwaga lub otyłość były najważniejszym czynnikiem pozwalającym przewidzieć, kto zachoruje na cukrzycę. Wyniki badania wykazały, że w ciągu 16 lat regularne ćwiczenia fizyczne – co najmniej 30 minut dziennie, 5 dni w tygodniu – oraz dieta niskotłuszczowa i wysokobłonnikowa pomogły zapobiec cukrzycy.

    Czy potrzebujesz leków?

    Jeśli jesteś w grupie wysokiego ryzyka zachorowania, lekarz może zalecić przyjmowanie leków w celu powstrzymania rozwoju choroby. Kilka badań wykazało, że różne rodzaje leków przeciwcukrzycowych, wraz ze zdrowym stylem życia, mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę

    Jedno z badań wykazało, że osoby najbardziej narażone na zachorowanie na cukrzycę mogą zmniejszyć swoje szanse o 31%. Osoby te przyjmowały metforminę, lek przeciwcukrzycowy wydawany na receptę oraz zmieniły styl życia i dietę.

    To dobrze. Jednak badanie wykazało również, że najlepszym sposobem na uniknięcie cukrzycy jest znaczna zmiana stylu życia. Konieczna będzie współpraca z dietetykiem w celu opracowania planu posiłków oraz rozmowa z trenerem o tym, jak zwiększyć ilość ćwiczeń fizycznych.

    Czy można cofnąć cukrzycę typu 2?

    0

    Chociaż nie ma lekarstwa na cukrzycę typu 2, badania wykazują, że u niektórych osób możliwe jest jej cofnięcie. Dowiedz się, co to oznacza i jak możesz to zrobić.

    Nie oznacza to jednak całkowitego wyleczenia. Cukrzyca typu 2 jest ciągłą chorobą. Nawet w przypadku remisji, co oznacza, że pacjent nie przyjmuje leków, a poziom cukru we krwi utrzymuje się w zdrowym zakresie, zawsze istnieje prawdopodobieństwo, że objawy choroby powrócą. Niektórzy ludzie mogą jednak przez wiele lat nie mieć problemów z kontrolowaniem poziomu glukozy i z problemami zdrowotnymi, które wiążą się z cukrzycą.

    Jak zatem można cofnąć cukrzycę? Kluczem do tego wydaje się być utrata wagi. Zrzucenie zbędnych kilogramów może nie tylko pomóc w kontrolowaniu cukrzycy, ale czasami utrata wystarczającej masy ciała może pomóc w życiu bez cukrzycy – zwłaszcza jeśli choroba trwa dopiero od kilku lat i nie wymaga stosowania insuliny.

    Dieta niskokaloryczna

    W kilku badaniach przeprowadzonych w Anglii sprawdzano wpływ diety niskokalorycznej na cukrzycę. W dwóch z nich pacjenci stosowali dietę płynną (625-850 kalorii dziennie) przez 2-5 miesięcy, a następnie mniej restrykcyjną dietę, która miała pomóc im utrzymać utraconą wagę. W obu badaniach stwierdzono, że u prawie połowy osób, które wzięły w nich udział, cukrzyca ustąpiła, a stężenie glukozy we krwi utrzymywało się na poziomie zbliżonym do prawidłowego przez co najmniej 6 miesięcy do roku.

    Ten rodzaj diety jest ekstremalny. Oznacza współpracę z profesjonalistą i ścisłą kontrolę nad ilością spożywanych kalorii. Jednak szansa, że może ona doprowadzić do remisji choroby, może być silną motywacją do jej stosowania.

    Większość osób, u których udało się cofnąć cukrzycę typu 2, schudła o 30 lub więcej kilogramów. Osoby te nie chorowały na cukrzycę tak długo, jak osoby, które nie odniosły takiego sukcesu. Dlatego ważne jest, aby jak najszybciej po zdiagnozowaniu cukrzycy rozpocząć plan odchudzania.

    Co się dzieje

    W przypadku cukrzycy typu 2 komórki, które pomagają organizmowi kontrolować poziom cukru we krwi, przestają prawidłowo funkcjonować. Lekarze zwykli uważać, że zostały one wyłączone na dobre, ale badania wykazują, że niektóre komórki mogą powrócić. Osoby, które schudły, miały niższy poziom tłuszczu w wątrobie i trzustce, a u niektórych z nich pomogło to w przywróceniu pracy komórek beta trzustki, które uwalniają insulinę i kontrolują poziom cukru we krwi.

    Szanse na uratowanie tych komórek są największe na wczesnym etapie choroby. Sugeruje to, że lekarze mogą lepiej pomagać ludziom w utracie dużej masy ciała po postawieniu diagnozy, niż wprowadzać niewielkie zmiany w stylu życia i leczyć objawy za pomocą leków.

    Ćwiczenia

    Większa aktywność fizyczna jest sposobem na poprawę stanu cukrzycy, ale samo ćwiczenie może być trudne do osiągnięcia remisji. Ćwiczenia pomagają jednak w połączeniu ze zmianami w sposobie odżywiania. Umiarkowana, niskokaloryczna dieta plus duży wzrost spalania kalorii mogą sprawić, że wejdziesz na drogę do remisji.

    W badaniu, w którym ludzie dążyli do zrobienia 10 000 kroków dziennie i przynajmniej 2,5 godziny umiarkowanego wysiłku fizycznego tygodniowo – wraz z ograniczeniem spożycia 500-750 kalorii dziennie i stosowaniem określonej insuliny i leków – ponad połowa z nich osiągnęła prawie normalny poziom cukru we krwi bez leków. Niektórym udało się utrzymać ten poziom również przez dłuższy czas.

    Wniosek z tego taki, że: Najważniejsza jest utrata wagi. Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w osiągnięciu tego celu, ale należy również liczyć się z koniecznością zmiany diety.

    Chirurgia bariatryczna

    Ten rodzaj operacji pomaga w utracie wagi poprzez zmianę żołądka i układu trawiennego w celu ograniczenia ilości jedzenia. Oprócz utraty wagi może ona pomóc w odwróceniu cukrzycy na inne sposoby, choć naukowcy nie wiedzą jeszcze dokładnie dlaczego. Jedna z teorii głosi, że wpływa ona na hormony w jelitach, które pomagają organizmowi kontrolować poziom glukozy we krwi.

    Naukowcy szacują, że u ponad trzech czwartych osób po operacji bariatrycznej dochodzi do cofnięcia się cukrzycy. Operacje ominięcia żołądka i rękawowej resekcji żołądka (zwanej także rękawową resekcją żołądka) dają lepsze wyniki długoterminowe niż opasanie żołądka.

    Chirurgia bariatryczna jest na ogół dostępna tylko wtedy, gdy wskaźnik BMI wynosi 35 lub więcej. Najlepiej sprawdza się u osób, które chorują na tę chorobę od 5 lat lub krócej i nie stosują insuliny.

    Jeśli jesteś otyły i niedawno zdiagnozowano u Ciebie otyłość, warto porozmawiać o tym z lekarzem. Ponieważ jest to zabieg chirurgiczny, wiąże się z poważnym ryzykiem. Jednak u większości osób, które poddały się temu zabiegowi, cukrzyca w końcu się cofnęła.

    Post

    Post może być praktycznym sposobem na utratę wagi, ponieważ jest dość prosty, ale nie jest powszechnie stosowaną metodą leczenia cukrzycy typu 2.

    Niewielkie badanie wykazało, że post leczniczy – rezygnacja z jedzenia i picia kalorycznych napojów przez określony czas – może pomóc w odwróceniu cukrzycy typu 2. Trzy osoby chore na cukrzycę stosowały program dietetyczny polegający na trzech postach 24-godzinnych tygodniowo przez kilka miesięcy. W dni, w których pościły, jadły tylko kolację, a w dni, w które nie pościły – obiad i kolację, koncentrując się na posiłkach o niskiej zawartości węglowodanów.

    Dwie z osób biorących udział w badaniu były w stanie odstawić wszystkie leki przeciwcukrzycowe, a trzecia odstawiła trzy z czterech leków. W ciągu 1-3 tygodni wszystkie trzy osoby mogły przestać przyjmować insulinę. Osoby te straciły od 10% do 18% masy ciała, czyli 20-23 funty.

    Inne badanie wykazało, że spożywanie bardzo małej ilości kalorii (500-600) przez 2 dni w tygodniu i stosowanie normalnej diety w pozostałe dni pomogło osobom z cukrzycą typu 2 schudnąć i obniżyć poziom cukru we krwi w takim samym stopniu, jak ograniczenie kalorii do 1200-1500 każdego dnia.

    Mimo że badania są kontynuowane, kilka badań wykazuje obiecujące korzyści z przerywanego postu i kilka korzyści zdrowotnych. Badania nad przerywanym postem u osób z chorobami przewlekłymi przyniosły lepsze wyniki w kontrolowaniu choroby. Jednak badania te były prowadzone tylko przez kilka miesięcy. Nie wiadomo, czy korzyści pozostaną na lata, jeśli dieta będzie kontynuowana przez całe życie.

    Jeśli chcesz spróbować postu, powinieneś współpracować z lekarzem, aby uzyskać odpowiednie informacje i wsparcie, które pozwolą ci bezpiecznie go przeprowadzić.

    Co nie działa

    Jeśli chodzi o odwrócenie skutków cukrzycy, nie ma magicznej pigułki. Jeśli zobaczysz produkt, który ma wyleczyć cukrzycę lub zastąpić przepisane przez lekarza leki na cukrzycę, uważaj. FDA ostrzega, że wiele nielegalnie wprowadzonych na rynek produktów jest niesprawdzonych i prawdopodobnie niebezpiecznych, w tym:

    • Suplementy diety

    • Leki dostępne bez recepty

    • Leki alternatywne

    • Produkty homeopatyczne

    • Leki wydawane na receptę

    Odkryto, że niektóre produkty, które podawały się za „całkowicie naturalne”, zawierały leki na receptę, które nie były wymienione jako składniki. Mogą one zmieniać działanie innych leków, które zażywasz, lub spowodować, że zażyjesz zbyt dużą dawkę leku, nie zdając sobie z tego sprawy.

    Kontrola wagi i cukrzyca: Zrzuć kilogramy, aby obniżyć ryzyko

    0

    Jeśli masz nadwagę, zrzucenie kilku kilogramów – nawet kilku – może zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę. lekarze eksperci rozmawiają o diecie, ćwiczeniach i sposobach utrzymania cukrzycy w ryzach.

    Jeśli masz nadwagę, prawdopodobnie myślisz o zrzuceniu kilku kilogramów. Jeśli masz cukrzycę lub jesteś zagrożony jej wystąpieniem, powinieneś przestać myśleć i zacząć działać – już teraz. Dlaczego? Ponieważ nadwaga obciąża organizm na wiele sposobów.

    Jeśli nagle wezmę garść żwiru i wrzucę go na tył Twojego samochodu, prawdopodobnie nadal będziesz mógł jechać 70 mil na godzinę na autostradzie. Ale silnik będzie musiał pracować nieco ciężej. Jeśli dołożę do Twojego samochodu 1000 funtów, ten efekt się zwiększy. Prawdopodobnie uda mi się tak obciążyć samochód, że w końcu przestanie on działać tak, jak powinien – mówi dr David Marrero, prezes ds. opieki zdrowotnej i edukacji Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetyków.

    Brzmi to brutalnie, ale prawda jest taka, że ten dodatkowy ciężar w bagażniku? Według National Heart, Lung, and Blood Institute (Narodowy Instytut Serca, Płuc i Krwi) może ona prowadzić do zwiększenia ryzyka chorób serca, udaru, nadciśnienia, raka i cukrzycy.

    Twój silnik już marudzi. Zrezygnuj z żwiru. Możesz być zaskoczony, że zrzucenie zaledwie kilku kilogramów może przynieść znaczącą różnicę.

    Jak mówi Marrero, w profilaktyce cukrzycy i cukrzycy przedcukrzycowej wiemy, że bardzo niewielka utrata wagi powoduje ogromne zmniejszenie ryzyka. Jeśli stracisz 7% masy ciała, zmniejszysz ryzyko [rozwoju cukrzycy] o 60%. A jeśli masz ponad 65 lat, to nawet o ponad 70%”.

    Ale jak nie tylko schudnąć, ale i utrzymać wagę? Dzięki połączeniu ćwiczeń fizycznych i uważania na to, co się je.

    Czynnik ćwiczeń

    Jeśli masz nadwagę i chorujesz na cukrzycę lub jesteś zagrożony jej wystąpieniem, musisz ćwiczyć. Nie da się tego obejść.

    Jak mówi Marrero, ćwiczenia fizyczne pozwalają organizmowi na bardziej efektywne wiązanie lub pobieranie insuliny.

    Trzustka wytwarza insulinę, hormon, który odblokowuje komórki, aby mogły wykorzystać cukier pochodzący z pożywienia jako energię. Masz tak zwane miejsca receptorowe, a im więcej ćwiczysz, tym bardziej aktywne są twoje miejsca receptorowe. Im mniej ćwiczysz, tym mniej są one aktywne i wrażliwe – mówi Marrero.

    Jeśli poważnie myślisz o utracie wagi, ćwiczenia fizyczne muszą być częścią większego planu. Jednak przed włączeniem ich do rutyny należy skonsultować się z lekarzem.

    Znaczenie diety

    Łatwo jest mówić o utracie wagi. Ale zrobienie tego i utrzymanie wagi może być trudne.

    To nie jest coś, co ma początek i koniec, tak jak w przypadku infekcji, kiedy bierzesz antybiotyk – mówi Lorena Drago, dietetyk i rzecznik American Association of Diabetes Educators. Wyobraź sobie, że wprowadzasz zmiany każdego dnia przez resztę swojego życia.

    Dieta może być trudna, jeśli masz cukrzycę. Trzeba wstrzykiwać insulinę i sprawdzać poziom cukru we krwi kilka razy dziennie, a jednocześnie uważać na to, co się je.

    Jeśli chodzi o jedzenie, zbyt wiele osób nie ma pojęcia, co jest dobre, co złe, a co za dużo” – mówi Marrero. Przytacza on historię kobiety, która na seminarium poświęconym cukrzycy skarżyła się, że na śniadanie zjadła tylko kawę i babeczkę. Te dwa produkty miały łącznie 1600 kalorii. Jak mówi, dzięki zwykłej filiżance kawy i babeczce zniwelowała siedem ósmych swojego zapotrzebowania żywieniowego.

    W kilku badaniach wykazano, że jeśli uświadomimy sobie, ile jemy, mamy znacznie większe szanse na regulowanie tego w sensowny sposób.

    Co jeść

    Zarówno Drago, jak i Marrero preferują dietę niskotłuszczową. Drago preferuje dietę typu śródziemnomorskiego, która zawiera zdrowe tłuszcze pochodzące z olejów i ogranicza węglowodany.

    Przyjrzyj się swoim węglowodanom. Sprawdź, skąd pochodzą produkty zawierające węglowodany w Twojej codziennej diecie. A następnie zacznij zmniejszać porcje – mówi. Robiąc to, natychmiast zmniejszasz też ilość kalorii.

    American Diabetes Association (Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetyków) ma kilka sugestii dotyczących wyboru najlepszych produktów żywnościowych, które są dobre dla wszystkich, diabetyków i nie tylko:

    • Więcej warzyw

      zwłaszcza nieskrobiowych (bez ziemniaków, kukurydzy czy grochu). I uważaj na sól.

    • Żywność pełnoziarnista.

      (np. chleb pełnoziarnisty) zamiast rafinowanych ziaren i mąki. Połowa spożywanych przez ciebie produktów powinna być pełnoziarnista.

    • Białka chude

      . Ryby przynajmniej dwa razy w tygodniu, a zamiast mięsa – fasola lub soja, jeśli to możliwe. Jeśli już jesz mięso, wybieraj chude (schab lub polędwicę). Usuń skórę z kurczaka.

    • Owoce

      . Najlepsze są świeże. Jeśli wybierasz owoce z puszki lub mrożone, upewnij się, że nie zawierają dodatku cukru.

    • Tłuszcze

      . W niewielkich ilościach są w porządku, jeśli spożywasz zdrowe tłuszcze, takie jak te pochodzące z awokado, oliwek, orzechów lub nasion. Unikaj pełnotłustych serów i pełnotłustego mleka. Żadnego zwykłego masła ani kremowych sosów. I odstaw chipsy i tłuste przekąski!

    Drago mówi, że ważna jest także kontrola porcji. Na przykład awokado jest zdrowe – chyba że zjesz trzy sztuki na raz.

    Ale to, czy dieta zadziała, czy nie, zależy w dużej mierze od osoby próbującej schudnąć” – mówi Drago. Mój osobisty pogląd na ten temat – i myślę, że jest on poparty wieloma praktycznymi doświadczeniami klinicznymi – jest taki, że najlepsza dieta to taka, na której można wytrwać.

    Pierwszy krok

    CDC szacuje, że w Stanach Zjednoczonych na cukrzycę choruje 21 milionów ludzi. Ponad 8 milionów o tym nie wie. Jeszcze bardziej niepokojące jest to, że Szacuje się, że 37% Amerykanów w wieku 20 lat lub starszych ma prediabetes.

    Według raportu Harvard Health około 90% osób z cukrzycą typu 2, najczęstszą odmianą cukrzycy, ma nadwagę lub jest otyłych. Jest to czynnik ryzyka nr 1 w przypadku cukrzycy.

    Aby zmniejszyć swoje ryzyko, zmień dietę, schudnij i dołącz do grupy, która pomoże Ci znaleźć plan i trzymać się go.

    To jest walka. Nie jest łatwa. Odpowiedzi nie są uproszczone. Nie wystarczy po prostu przestać jeść i ruszać się przez cały dzień” – mówi Drago. Informacje i edukacja muszą być przekazywane w taki sposób, aby pasowały do indywidualnego stylu życia. I to właśnie staram się robić.

    Utrata wagi może być trudna. Ale nie powinno być przerażające – mówi Marrero.

    Ludziom wmawia się, że muszą zrzucić ogromne ilości kilogramów, aby mieć wpływ – mówi Marrero. Ale to nieprawda. Jeśli masz prediabetes, Twoje ryzyko rozwoju pełnoobjawowej cukrzycy spada o 11% do 12% na każde 2 funty, które stracisz.

    To powinien być wystarczający powód, by zacząć wygarniać żwir z bagażnika.

    Przegląd cukrzycy

    0

    Naucz się podstawowych informacji na temat wszystkich typów cukrzycy od ekspertów z firmy Doctor.

    Cukrzyca to szereg chorób, które wiążą się z problemami z hormonem – insuliną. W normalnych warunkach trzustka (narząd znajdujący się za żołądkiem) wydziela insulinę, która pomaga organizmowi magazynować i wykorzystywać cukier i tłuszcz pochodzący ze spożywanych pokarmów. Cukrzyca pojawia się, gdy wystąpi jedna z poniższych sytuacji:

    • Kiedy trzustka nie wytwarza insuliny

    • Kiedy trzustka wytwarza bardzo mało insuliny

    • Gdy organizm nie reaguje odpowiednio na insulinę, stan ten nazywany jest „insulinoopornością”.

    Cukrzyca jest chorobą trwającą całe życie. Choruje na nią około 18,2 miliona Amerykanów, a prawie jedna trzecia (czyli około 5,2 miliona) nie jest świadoma, że na nią choruje. Kolejne 41 milionów osób ma stan przedcukrzycowy. Jak dotąd nie ma na nią lekarstwa. Osoby chore na cukrzycę muszą kontrolować swoją chorobę, aby zachować zdrowie.

    Rola insuliny w cukrzycy

    Aby zrozumieć, dlaczego insulina jest ważna w cukrzycy, warto wiedzieć więcej o tym, jak organizm wykorzystuje pożywienie do produkcji energii. Twoje ciało składa się z milionów komórek. Aby wytworzyć energię, komórki te potrzebują pożywienia w bardzo prostej formie. Kiedy jesz lub pijesz, duża część pożywienia jest rozkładana na cukier prosty zwany glukozą. Następnie glukoza jest transportowana przez krwiobieg do komórek ciała, gdzie może być wykorzystana do dostarczenia części energii potrzebnej organizmowi do codziennych czynności.

    Ilość glukozy w krwiobiegu jest ściśle regulowana przez hormon – insulinę. Insulina jest zawsze uwalniana w niewielkich ilościach przez trzustkę. Gdy ilość glukozy we krwi wzrośnie do pewnego poziomu, trzustka uwalnia więcej insuliny, aby wtłoczyć więcej glukozy do komórek. Powoduje to obniżenie poziomu glukozy we krwi (stężenia glukozy we krwi).

    Aby nie dopuścić do zbyt niskiego poziomu glukozy we krwi (hipoglikemia lub niski poziom cukru we krwi), organizm daje sygnał do jedzenia i uwalnia część glukozy z zapasów przechowywanych w wątrobie.

    Osoby chore na cukrzycę albo nie wytwarzają insuliny, albo komórki ich organizmu są odporne na działanie insuliny, co prowadzi do wysokiego poziomu cukru we krwi, zwanego po prostu wysokim poziomem cukru we krwi. Zgodnie z definicją, cukrzyca to stężenie glukozy we krwi wynoszące 126 miligramów na decylitr (mg/dl) lub więcej po całonocnym poście (bez jedzenia).

    Rodzaje cukrzycy

    Stan przedcukrzycowy

    W Stanach Zjednoczonych u 84,1 miliona dorosłych osób poziom cukru we krwi jest wyższy niż normalnie, ale nie na tyle wysoki, by można go było zakwalifikować jako cukrzycę. Jest to tzw. prediabetes, czyli upośledzona tolerancja glukozy. Osoby z prediabetes zazwyczaj nie mają żadnych objawów, ale prawie zawsze występują zanim rozwinie się u nich cukrzyca typu 2. Jednak powikłania zwykle związane z cukrzycą, takie jak choroby serca, mogą wystąpić nawet wtedy, gdy u danej osoby występuje jedynie stan przedcukrzycowy.

    Porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby dowiedzieć się, czy powinieneś poddać się badaniom na obecność prediabetes. Być może uda Ci się zapobiec cukrzycy typu 2 i obniżyć ryzyko wystąpienia powikłań, takich jak choroby serca.

    Cukrzyca typu 1

    Cukrzyca typu 1 występuje, ponieważ komórki trzustki wytwarzające insulinę (zwane komórkami beta) są niszczone przez układ odpornościowy. Osoby chore na cukrzycę typu 1 nie wytwarzają insuliny i muszą stosować zastrzyki z insuliny, aby kontrolować poziom cukru we krwi.

    Cukrzyca typu 1 rozpoczyna się najczęściej u osób poniżej 20 roku życia, ale może wystąpić w każdym wieku.

    Cukrzyca typu 2

    W przeciwieństwie do osób z cukrzycą typu 1, osoby chore na cukrzycę typu 2 wytwarzają insulinę. Jednak insulina wydzielana przez trzustkę jest niewystarczająca lub organizm jest na nią odporny. Gdy insuliny jest za mało lub nie jest ona wykorzystywana tak, jak powinna, glukoza nie może dostać się do komórek organizmu.

    Cukrzyca typu 2 jest najczęstszą postacią cukrzycy, występującą u prawie 18 milionów Amerykanów. Chociaż większości tych przypadków można zapobiec, w przypadku osób dorosłych pozostaje ona główną przyczyną powikłań związanych z cukrzycą, takich jak ślepota, nieurazowe amputacje oraz przewlekła niewydolność nerek wymagająca dializ. Cukrzyca typu 2 występuje zwykle u osób po 40. roku życia z nadwagą, ale może pojawić się u osób bez nadwagi. Czasami nazywana „cukrzycą dorosłych”, cukrzyca typu 2 zaczyna pojawiać się częściej u dzieci z powodu wzrostu otyłości wśród młodych ludzi.

    Niektóre osoby mogą poradzić sobie z cukrzycą typu 2 poprzez kontrolowanie wagi, przestrzeganie diety i regularne ćwiczenia fizyczne. Inni mogą także potrzebować tabletek, które pomagają organizmowi lepiej wykorzystywać insulinę, lub przyjmować zastrzyki z insuliny.

    Często lekarze są w stanie wykryć prawdopodobieństwo wystąpienia cukrzycy typu 2, zanim choroba faktycznie wystąpi. Stan ten, powszechnie określany jako stan przedcukrzycowy, występuje, gdy poziom cukru we krwi danej osoby jest wyższy niż normalnie, ale nie na tyle wysoki, by można było zdiagnozować cukrzycę typu 2.

    Cukrzyca ciążowa

    Cukrzyca ciążowa jest wywoływana przez ciążę. Zmiany hormonalne w czasie ciąży mogą wpływać na zdolność insuliny do prawidłowego działania. Stan ten występuje nawet w 9% wszystkich ciąż.

    Zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę ciążową występuje u kobiet w wieku powyżej 25 lat, które przed zajściem w ciążę przekroczyły prawidłową masę ciała, u których w rodzinie występowała cukrzyca lub które są Latynoskami, czarnoskórymi, rdzennymi Amerykanami lub Azjatkami.

    Badania przesiewowe w kierunku cukrzycy ciążowej wykonuje się w czasie ciąży. Nieleczona cukrzyca ciążowa zwiększa ryzyko powikłań zarówno u matki, jak i u nienarodzonego dziecka.

    Zazwyczaj poziom cukru we krwi wraca do normy w ciągu sześciu tygodni po porodzie. Jednak kobiety, które chorowały na cukrzycę ciążową, mają zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 w późniejszym okresie życia.

    Jakie są objawy cukrzycy?

    Objawy cukrzycy typu 1 często pojawiają się nagle i mogą być poważne. Obejmują one:

    • Wzmożone pragnienie

    • Zwiększony głód (zwłaszcza po jedzeniu)

    • Suchość w ustach

    • Częste oddawanie moczu

    • Niewyjaśniona utrata wagi (nawet jeśli jesz i czujesz się głodny)

    • Zmęczenie (uczucie osłabienia, zmęczenia)

    • Niewyraźne widzenie

    • Ciężkie, utrudnione oddychanie (oddech Kussmaula)

    • Utrata przytomności (rzadko)

    Objawy cukrzycy typu 2 mogą być takie same jak te wymienione powyżej. Najczęściej nie występują żadne objawy lub ich rozwój jest bardzo stopniowy. Inne objawy mogą obejmować:

    • wolno gojące się owrzodzenia lub skaleczenia

    • Swędzenie skóry (zwykle w okolicy pochwy lub pachwin)

    • Zakażenia drożdżakami

    • Niedawny przyrost masy ciała

    • Drętwienie lub mrowienie rąk i stóp

    • Impotencja lub zaburzenia erekcji

    W przypadku cukrzycy ciążowej często nie występują żadne objawy. Możesz też zauważyć:

    • większe pragnienie

    • Częstsze oddawanie moczu

    • Większy głód

    • Niewyraźne widzenie

    Ciąża sprawia, że większość kobiet musi częściej oddawać mocz i czuje się głodna, więc te objawy nie zawsze oznaczają, że masz cukrzycę ciążową. Ważne jest jednak, aby się przebadać, ponieważ wysoki poziom cukru we krwi może powodować problemy zarówno dla Ciebie, jak i Twojego dziecka.

    Jak leczy się cukrzycę?

    Nie ma lekarstwa na cukrzycę, ale można ją kontrolować i leczyć. Cele leczenia cukrzycy to:

    • Utrzymywanie stężenia cukru we krwi na poziomie jak najbardziej zbliżonym do normalnego poprzez zrównoważenie przyjmowanych pokarmów z lekami i aktywnością fizyczną.

    • Utrzymuj poziom cholesterolu i trójglicerydów (lipidów) we krwi na poziomie jak najbardziej zbliżonym do normalnego, unikając cukrów dodanych i skrobi przetworzonej oraz ograniczając tłuszcze nasycone i cholesterol.

    • Kontroluj swoje ciśnienie krwi. Ciśnienie krwi nie powinno przekraczać 130/80.

    • Spowolnienie lub nawet zapobieganie rozwojowi problemów zdrowotnych związanych z cukrzycą.

    Kluczem do opanowania cukrzycy jest:

    • Planowanie tego, co jesz i przestrzeganie zbilansowanego planu posiłków

    • Regularnie ćwiczyć

    • Przyjmowanie leków, jeśli zostały przepisane, oraz ścisłe przestrzeganie zaleceń dotyczących sposobu i czasu ich przyjmowania

    • Monitorowanie poziomu cukru we krwi i ciśnienia tętniczego w warunkach domowych

    • Przestrzeganie terminów wizyt u lekarzy i wykonywanie badań laboratoryjnych zgodnie z zaleceniami lekarza

    Pamiętaj: To, co robisz codziennie w domu, ma większy wpływ na poziom cukru we krwi niż to, co lekarz może zrobić co kilka miesięcy podczas badań kontrolnych.

    Stan przedcukrzycowy: Definicja, objawy, przyczyny, diagnoza i leczenie

    0

    Stan przedcukrzycowy nie ma żadnych objawów, ale zwykle występuje zanim rozwinie się u danej osoby cukrzyca typu 2. Lekarz wyjaśnia, jakie są oznaki, że możesz mieć stan przedcukrzycowy.

    ?

    Stan przedcukrzycowy występuje wtedy, gdy poziom cukru we krwi jest wyższy niż powinien, ale nie na tyle wysoki, aby lekarz mógł zdiagnozować cukrzycę. Lekarz może to nazwać upośledzoną tolerancją glukozy na czczo lub upośledzoną tolerancją glukozy.

    U osób cierpiących na cukrzycę typu 2 prawie zawsze najpierw występuje prediabetes. Zwykle nie powoduje ona jednak objawów. Około 84 milionów ludzi w wieku powyżej 20 lat w Stanach Zjednoczonych ma prediabetes, ale 90% z nich nie wie, że go ma.

    Leczenie stanu przedcukrzycowego może zapobiec poważniejszym problemom zdrowotnym, w tym cukrzycy typu 2 oraz problemom z sercem, naczyniami krwionośnymi, oczami i nerkami.

    Objawy stanu przedcukrzycowego

    Jeśli masz objawy, możesz zauważyć, że:

    • Jesteś bardziej spragniony niż zwykle.

    • Dużo sikasz.

    • Twój wzrok jest zamazany.

    • Jesteś o wiele bardziej zmęczony niż zwykle.

    Przyczyny i czynniki ryzyka przedcukrzycy

    Jesteś bardziej narażony na zachorowanie na prediabetes, jeśli:

    • Jesteś starszy, zwłaszcza po 45 roku życia

    • Mają talię większą niż 40 cali w przypadku mężczyzn i 35 cali w przypadku kobiet.

    • Jedz dużo czerwonego i przetworzonego mięsa, pij napoje zawierające cukier, nie jedz dużo owoców, warzyw, orzechów, pełnego ziarna lub oliwy z oliwek.

    • Są czarnoskórzy, rdzenni Amerykanie, Latynosi lub mieszkańcy Wysp Pacyfiku

    • mają nadwagę lub są otyłe, zwłaszcza jeśli mają dodatkowe kilogramy w okolicy środka ciała (tłuszcz na brzuchu)

    • wysoki poziom cholesterolu, wysoki poziom trójglicerydów, niski poziom cholesterolu HDL i wysoki poziom cholesterolu LDL

    • Nie ćwicz

    • Chorował na cukrzycę ciążową lub urodził dziecko ważące więcej niż 9 funtów

    • Masz zespół policystycznych jajników?

    • Masz problemy ze snem, takie jak bezdech senny, pracujesz na zmiany lub nocne zmiany

    Poddaj się badaniom w kierunku prediabetes, jeśli te czynniki dotyczą Ciebie i jeśli:

    • Miałeś nietypowy odczyt poziomu cukru we krwi

    • Choroba serca

    • Objawy oporności na insulinę, co oznacza, że organizm wytwarza insulinę, ale nie reaguje na nią tak, jak powinien. Obejmują one ciemniejsze obszary skóry, problemy z koncentracją, większe niż zwykle zmęczenie lub głód.

    Testy i diagnostyka w kierunku prediabetes

    Lekarz wykona co najmniej jedno z poniższych badań:

    Badanie stężenia glukozy w osoczu na czczo. Nie jesz przez 8 godzin, a następnie technik pobierze Ci krew, aby zbadać poziom cukru. Wyniki to:

    • Normalny, jeśli poziom cukru we krwi jest niższy niż 100 miligramów na decylitr (mg/dl)

    • Stan przedcukrzycowy, jeśli poziom cukru we krwi wynosi od 100 do 125 mg/dl

    • Cukrzyca, jeśli poziom cukru we krwi wynosi 126 mg/dl lub więcej

    Doustny test tolerancji glukozy. Najpierw należy wykonać test na obecność glukozy w osoczu na czczo. Następnie wypijesz coś słodkiego. Po dwóch godzinach od tego momentu technik pobierze i zbada większą ilość krwi. Wyniki to:

    • Normalny, jeśli po drugim badaniu poziom cukru we krwi jest niższy niż 140 mg/dl

    • Stan przedcukrzycowy, jeśli poziom cukru we krwi wynosi od 140 do 199 mg/dl po drugim badaniu

    • Cukrzyca, jeśli po drugim teście poziom cukru we krwi wynosi 200 mg/dl lub więcej

    Hemoglobina A1c – to badanie krwi pokazuje średni poziom cukru we krwi z ostatnich 2 do 3 miesięcy. Lekarze wykonują je u osób chorych na cukrzycę, aby sprawdzić, czy poziom cukru we krwi jest pod kontrolą. Mogą je również wykorzystać do zdiagnozowania stanu przedcukrzycowego lub cukrzycy. Wyniki to:

    • Normalny, jeśli wynosi 5,6% lub mniej

    • Stan przedcukrzycowy, jeśli wynosi od 5,7 do 6,4%

    • Cukrzyca, jeśli wynosi 6,5% lub więcej

    Konieczne może być ponowne wykonanie testu w celu potwierdzenia wyników.

    Dzieci a badanie w kierunku prediabetes

    Lekarze diagnozują prediabetes na podstawie takich samych poziomów cukru we krwi, niezależnie od wieku osoby. Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetyków twierdzi, że dzieci w wieku 10 lat i starsze powinny być badane, jeśli mają nadwagę lub są otyłe i mają:

    • Członka rodziny chorego na cukrzycę typu 2

    • Matka, która chorowała na cukrzycę ciążową w czasie ciąży z dzieckiem

    • Pochodzenie rdzennych Amerykanów, osób czarnoskórych, Latynosów, Azjatów lub mieszkańców Wysp Pacyfiku

    • Oznaki insulinooporności lub stanów z nią związanych, takich jak niska masa urodzeniowa, wysokie ciśnienie krwi lub zespół policystycznych jajników

    Jeśli u dziecka, u którego istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia prediabetes, wyniki badań są prawidłowe, American Diabetes Association zaleca ponowne wykonanie badań co najmniej raz na 3 lata.

    Powikłania stanu przedcukrzycowego

    Bez leczenia, prediabetes może przekształcić się w cukrzycę typu 2 lub spowodować inne poważne problemy, w tym:

    • Choroby nerek

    • Ślepota

    • Wysokie ciśnienie krwi

    • Problemy z nerwami (neuropatia obwodowa)

    • Utrata kończyny (amputacja)

    Leczenie w celu odwrócenia stanu przedcukrzycowego

    Podejmij następujące kroki w leczeniu prediabetes:

    • Stosuj zdrową dietę i schudnij. Utrata od 5% do 10% masy ciała może mieć ogromne znaczenie.

    • Ćwicz. Wybierz coś, co sprawia Ci przyjemność, na przykład spacer. Postaraj się poświęcić na to przynajmniej 30 minut dziennie, 5 dni w tygodniu. Możesz zacząć od krótszego czasu i w razie potrzeby zwiększyć go do pół godziny. Przed dłuższym wysiłkiem należy skonsultować się z lekarzem.

    • Rzuć palenie.

    • Kontroluj swoje ciśnienie krwi i poziom cholesterolu.

    • Przyjmuj leki, takie jak metformina (Glucophage), aby obniżyć poziom cukru we krwi, jeśli jesteś w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na cukrzycę.

    Czy istnieje dieta dla osób z prediabetes?

    Nie istnieje żadna oficjalna dieta, ale cztery zamienniki mogą odwrócić stan przedcukrzycowy i zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2:

    • Wybieraj pełne ziarna i produkty pełnoziarniste zamiast przetworzonych węglowodanów, takich jak białe pieczywo, ziemniaki i płatki śniadaniowe.

    • Pij kawę, wodę i herbatę zamiast słodzonych napojów.

    • Wybieraj dobre tłuszcze, takie jak te zawarte w oleju roślinnym, orzechach i nasionach, zamiast tych zawartych w margarynie, pieczywie i potrawach smażonych.

    • Zamień czerwone i przetworzone mięso na orzechy, produkty pełnoziarniste, drób i ryby.

    Profilaktyka przedcukrzycowa

    Ćwiczenia fizyczne i spożywanie pokarmów o niskiej zawartości węglowodanów, cukrów, tłuszczów i soli również mogą pomóc w zapobieganiu prediabetes. Inne wskazówki obejmują:

    • Nie palić.

    • Nie pij więcej niż jeden napój alkoholowy dziennie.

    • Przyjmować leki na poziom cukru we krwi zgodnie z zaleceniami lekarza.