Lekarz mówi ci.

Nie śpisz? Sprawdź poziom cukru we krwi. Brak snu i cukrzyca często idą ze sobą w parze.

Za każdym razem, gdy pacjenci z cukrzycą przychodzą do gabinetu Lynn Maaroufs z niekontrolowanym poziomem cukru we krwi, natychmiast pyta ich, jak śpią w nocy. Zbyt często odpowiedź jest taka sama: nie najlepiej.

Za każdym razem, gdy poziom cukru we krwi jest naprawdę wysoki, nerki próbują pozbyć się go poprzez oddawanie moczu – mówi Maarouf, RD, dyrektor ds. edukacji diabetologicznej w Centrum Diabetologicznym Stark na Uniwersytecie Texas Medical Branch w Galveston. Prawdopodobnie więc wstajesz i chodzisz do toalety przez całą noc – i nie śpisz dobrze.

Cukrzyca i problemy ze snem często idą ze sobą w parze. Cukrzyca może być przyczyną utraty snu, a istnieją dowody na to, że brak dobrego snu może zwiększać ryzyko rozwoju cukrzycy.

Mała ilość snu, wysoki poziom cukru we krwi

Maarouf twierdzi, że wysoki poziom cukru we krwi jest czerwoną flagą dla problemów ze snem u osób z cukrzycą z jeszcze jednego powodu. Ludzie, którzy są zmęczeni, jedzą więcej, ponieważ chcą skądś czerpać energię – mówi. Może to oznaczać spożywanie cukru lub innych pokarmów, które mogą podnieść poziom cukru we krwi.

Naprawdę zachęcam ludzi do prawidłowego odżywiania się w ciągu dnia i kontrolowania poziomu cukru we krwi, aby mogli lepiej spać w nocy” – mówi Maarouf. Jeśli będziesz miał pod kontrolą poziom cukru we krwi, będziesz mógł spokojnie zasnąć i obudzić się z fantastycznym samopoczuciem i mnóstwem energii.

Związek między brakiem snu a cukrzycą

Istnieją pewne dowody na to, że niedobór snu może prowadzić do stanu przedcukrzycowego, twierdzi dr Mark Mahowald, dyrektor Regionalnego Centrum Zaburzeń Snu w Minnesocie w hrabstwie Hennepin.

Według Mahowalda, reakcja organizmu na utratę snu może przypominać insulinooporność, prekursora cukrzycy. Zadaniem insuliny jest pomaganie organizmowi w wykorzystywaniu glukozy do produkcji energii. W przypadku insulinooporności komórki nie wykorzystują tego hormonu w sposób efektywny, co prowadzi do wysokiego poziomu cukru we krwi.

Cukrzyca pojawia się, gdy organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub gdy komórki nie wykorzystują jej w odpowiedni sposób. Gdy insulina nie spełnia swojego zadania, wysoki poziom cukru we krwi wzrasta w organizmie do tego stopnia, że może uszkodzić oczy, nerki, nerwy lub serce.

Związek między brakiem snu a wagą

Niektóre badania wykazują, że osoby, które śpią mniej, są zazwyczaj cięższe od tych, które śpią dobrze – mówi Mahowald. Nadwaga lub otyłość jest czynnikiem ryzyka rozwoju cukrzycy.

Istnieje również związek między cukrzycą a bezdechem sennym, zaburzeniem snu charakteryzującym się głośnym chrapaniem i przerwami w oddychaniu podczas snu. Winowajcą może być nadwaga, która może powodować odkładanie się tłuszczu wokół górnych dróg oddechowych, co utrudnia oddychanie. Tak więc nadwaga lub otyłość stanowią czynnik ryzyka wystąpienia bezdechu sennego, podobnie jak cukrzyca.

Jeśli chorujesz na cukrzycę, masz nadwagę i chrapiesz, powiedz o tym lekarzowi – mówi dr Susan Zafarlotfi, dyrektor kliniczny Instytutu Zaburzeń Snu i Przebudzenia w Centrum Medycznym Uniwersytetu Hackensack w New Jersey. Być może konieczne będzie przeprowadzenie badania snu.

Bezdech senny może uniemożliwić człowiekowi spokojny sen, co może pogorszyć stan cukrzycy lub zwiększyć ryzyko jej rozwoju. W trakcie badań snu pacjent jest monitorowany pod kątem zaburzeń snu, takich jak bezdech senny.

Istnieje wiele skutecznych metod leczenia bezdechu sennego. Należą do nich zmiany stylu życia, takie jak utrata wagi w łagodnych przypadkach oraz urządzenia otwierające zablokowane drogi oddechowe w poważniejszych przypadkach.

Sen jest równie ważny jak to, co jesz

Ogólnie rzecz biorąc, osoby chore na cukrzycę muszą bardzo uważać na sen, ponieważ wszystko, co zakłóca ich rutynę, może powodować brak energii i zmęczenie – mówi Zafarlotfi. Im większe zmęczenie odczuwają, tym bardziej pracuje ich silnik i tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia niedoborów insuliny.

Prawidłowy sen jest dla osób z cukrzycą równie ważny jak dieta – dodaje.

Określenie, ile snu potrzebujesz

Zafarlotfi twierdzi, że nie istnieje wzór na to, ile snu potrzebujesz. To zależy od Ciebie.

Mahowald zgadza się z tym. Przeciętnie potrzebujemy 7,5 godziny na dobę, ale zapotrzebowanie na sen jest uwarunkowane genetycznie i różni się – mówi. Może to być od około czterech godzin w przypadku krótkiego snu do 10 lub 11 w przypadku długiego.

Chcesz wiedzieć, czy nie cierpisz na niedobór snu? Odpowiedź jest prosta, mówi Mahowald: Jeśli używasz budzika, to znaczy, że jesteś. Gdybyś się odpowiednio wysypiał, twój mózg obudziłby cię, zanim włączyłby się alarm.

Cukrzyca sprawia, że jesteś bardziej podatny na choroby skóry – od suchości skóry i infekcji pochwy po blizny w miejscach wstrzyknięć, które mogą wpływać na wchłanianie insuliny. Przewodnik po częstych chorobach skóry występujących u chorych na cukrzycę oraz sposobach zapobiegania im i pielęgnacji.

Cukrzyca daje Ci dobry powód, by dbać o swoją skórę. Jesteś bardziej podatny na problemy skórne, takie jak suchość. Blizny po zastrzykach z insuliny mogą wpływać na wchłanianie insuliny przez organizm. A ponieważ cukrzyca zwiększa ryzyko infekcji, nawet niewielka dolegliwość może stać się poważniejszym problemem.

Ludziom chorym na cukrzycę „wszystko się zdarza!” – mówi Kathy Kindelan, RN, emerytowana pielęgniarka, która choruje na cukrzycę od 20 roku życia. Mówi ona, że jeśli pojawi się nawet niewielki problem skórny, „trzeba go agresywnie leczyć”.

Istnieją trzy główne rodzaje chorób skóry związanych z cukrzycą, mówi dr Margo S. Hudson, instruktor w Harvard Medical School:

• Choroby skóry, które występują głównie u osób z cukrzycą

• Częste infekcje skórne, które pogarszają się z powodu wysokiego poziomu cukru we krwi

• Problemy skórne występujące po podaniu insuliny

W tym przewodniku znajdziesz informacje na temat powszechnych chorób skóry związanych z cukrzycą oraz sposobów zapobiegania im i ich leczenia.

Częste choroby skóry występujące u chorych na cukrzycę

Wiele chorób skóry związanych z cukrzycą jest niegroźnych, ale warto wiedzieć, jak one wyglądają i kiedy należy zgłosić się do lekarza w celu podjęcia leczenia.

Objawia się jako jasnobrązowe, łuszczące się, okrągłe plamy na podudziach. Wyglądają one podobnie jak plamy starcze, ale są spowodowane zmianami w małych naczyniach krwionośnych. „Jest to raczej problem kosmetyczny i nie wymaga leczenia” – mówi Hudson.

. Powoduje to powstawanie czerwonych, czerwono-brązowych lub w kolorze skóry uniesionych pierścieni lub łuków na skórze. Najczęściej pojawiają się one na palcach, uszach lub podudziach, ale mogą również występować na tułowiu. Lekarz może przepisać krem kortyzonowy lub inny środek leczniczy.

. Choroba ta występuje u około jednej trzeciej osób z cukrzycą typu 1. Może ona powodować, że skóra na grzbietach rąk staje się gruba, woskowata i napięta. Stawy palców mogą stać się sztywne i trudne do poruszania. Może również pojawić się na czole i palcach u stóp, a w rzadkich przypadkach na łokciach, kolanach lub kostkach. Aby wyleczyć chorobę, należy kontrolować poziom cukru we krwi.

. W tym schorzeniu skóra na szyi, pod pachami lub w pachwinach grubieje i staje się brązowa lub opalona. „Ludzie myślą, że to brud i zastanawiają się, dlaczego nie mogą tego zmyć” – mówi Hudson. Przyczyną jest insulinooporność, najczęściej występująca u osób z nadwagą. Leczenie obejmuje utratę wagi i przyjmowanie leków przeciwcukrzycowych, które pomagają organizmowi lepiej wykorzystywać insulinę.

Na tę chorobę często zapadają młodzi mężczyźni z cukrzycą typu 1, którzy mają również wysoki poziom cholesterolu i tłuszczu we krwi. Powoduje ona uniesione, żółte, wielkości ziarnka grochu grudki, które mają czerwoną otoczkę i mogą swędzieć. Pojawiają się one na dłoniach, ramionach, stopach, nogach i pośladkach. Należy kontrolować poziom cukru we krwi, aby je usunąć.

Cukrzyca a zakażenia skóry

Bakteryjne zakażenia skóry są dość powszechne w przypadku cukrzycy, mówi dr Betul Hatipoglu z Endocrinology and Metabolic Institute w Cleveland Clinic w Ohio. „Może to być tak proste, jak czyrak pod pachą lub na twarzy, zakażenie mieszków włosowych lub zakażenie łożyska paznokcia” – mówi. Jak twierdzi Hatipoglu, prawie jedna trzecia osób z cukrzycą w pewnym momencie swojego życia zachoruje na infekcję skóry.

Jej zdaniem infekcje grzybicze są również dość powszechne. Najbardziej narażone na nie są miejsca, w których skóra jest gorąca i spocona, w tym:

• Pod piersiami

• Między palcami rąk i nóg

• W pachach

• W okolicy pachwin

• Wokół czubka penisa, jeśli jesteś nieobrzezanym mężczyzną

Stopa atlety, świąd po goleniu i infekcje pochwy są bardzo częste zarówno u osób bez cukrzycy, jak i u osób z cukrzycą. Jednak ich leczenie może być trudniejsze, jeśli chorujesz na cukrzycę.

Jaki jest więc najlepszy sposób walki z infekcjami? „Musisz upewnić się, że poziom cukru we krwi jest w jak największym stopniu w normie” – mówi Hatipoglu. „Bakterie i grzyby lubią cukier, a jeśli tego nie zrobisz, będą się mnożyć jak szalone”.

Proponuje następujące wskazówki, aby zapobiegać i łagodzić infekcje skóry:

• Codziennie sprawdzaj stopy i wszystkie miejsca na ciele, które są wilgotne i spocone.

• Codziennie używaj kremu nawilżającego na suchą skórę, aby zapobiec jej pękaniu i swędzeniu. Nie stosuj kremu nawilżającego między palcami.

• Jeśli uważasz, że w jakimkolwiek miejscu na ciele masz infekcję, skontaktuj się z lekarzem.

• Nie próbuj leczyć infekcji skóry w domu produktami dostępnymi bez recepty, ponieważ mogą one nie być wystarczająco silne.

Cukrzyca i problemy skórne związane z zastrzykami

Jeśli stosujesz insulinę, możesz mieć problemy ze skórą w miejscach, w których podajesz sobie zastrzyki. Hudson mówi, że dwa z tych problemów, przerost i zanik, były bardziej powszechne w przeszłości, ale nadal się zdarzają.

• Hipertrofia.

  Jeśli ciągle robisz zastrzyki z insuliny w tym samym miejscu, może powstać mały kopiec tkanki tłuszczowej. Może ona być nieestetyczna i utrudniać wchłanianie insuliny przez organizm.

• Atrofia.

  W tym mniej powszechnym schorzeniu, jak mówi Hudson, „dochodzi do utraty tkanki tłuszczowej pod obszarem wstrzyknięcia. Wygląda to jak wgłębienie”. Sposób, w jaki organizm wchłania insulinę, może stać się nieregularny, co utrudnia kontrolowanie poziomu cukru we krwi.

U niektórych osób korzystających z pomp insulinowych występuje reakcja alergiczna na klej stosowany do mocowania pompy do skóry. Inne osoby są uczulone na niektóre rodzaje insuliny. Reakcje mogą obejmować od obrzęku i swędzenia do objawów zagrażających życiu. Lekarz może doradzić inne rozwiązania w przypadku obu tych problemów.

Zapobiegaj problemom skórnym związanym z podawaniem insuliny

Jak twierdzą Hudson i Hatipoglu, kluczem do tego, by zastrzyki insuliny nie powodowały problemów skórnych, jest zmiana miejsca ich podawania. Jeśli używasz strzykawki lub penów, za każdym razem wybieraj nowe miejsce, oddalone o około centymetr od poprzedniego. Jeśli używasz pompy insulinowej, zmieniaj miejsca podawania co 2 do 3 dni. Aby zapobiec zakażeniu, należy najpierw umyć ręce i okolice skóry.

Kindelan, emerytowana pielęgniarka, która wstrzykuje insulinę przez większość swojego dorosłego życia, twierdzi, że pomogło jej to uniknąć problemów skórnych. „Nigdy ich nie miałam” – mówi. Choć ma trochę blizn, Kindelan mówi: „Jeśli tak się stanie, po prostu nie korzystasz z tych miejsc”. Robię cztery zastrzyki dziennie, więc zmieniam miejsca”.

Hatipoglu i Hudson zalecają również wstrzykiwanie insuliny w różne części ciała. To, jak szybko organizm ją wchłonie, zależy od miejsca, które wykorzystasz – np. brzuch, biodra, uda, ramiona lub pośladki.

„W lecie raczej nie używam nóg” – mówi Kindelan. „Myślę, że wszyscy czują się dziwnie, gdy korzystają z brzucha, więc przez jakiś czas unikałem go. Potem wydawało mi się, że to zbyt duży obszar, którego nie da się pokazać. To zdecydowanie najbardziej bezbolesne ze wszystkich miejsc”.

Te zmiany w stylu życia mogą pomóc obniżyć poziom A1c u osób cierpiących na cukrzycę typu 2.

W przeciwieństwie do zwykłego badania poziomu cukru we krwi, test A1c mierzy ilość cukru, który przylega do białka zwanego hemoglobiną, znajdującego się w czerwonych krwinkach. Badanie pokazuje średni poziom cukru we krwi w ciągu ostatnich kilku miesięcy, dzięki czemu wiadomo, jak dobrze cukrzyca jest pod kontrolą.Ogólnie rzecz biorąc, celem jest, aby poziom A1c był niższy niż 7%. Dokładny poziom zależy od indywidualnego planu leczenia. Jeśli podejmiesz kroki, aby uzyskać prawidłowy poziom A1c, zmniejszysz ryzyko powikłań, takich jak uszkodzenie nerwów, problemy z oczami i choroby serca.

Lekarz poinformuje Cię, jaki jest najlepszy poziom docelowy dla Twojego A1c. Jak to osiągnąć? Oto kilka sposobów, które warto wypróbować, oprócz przyjmowania leków przepisanych przez lekarza.

Jeśli jeszcze ich nie masz, zaopatrz się w zestaw kubków z miarką i wagę kuchenną. Pomogą Ci one w ustaleniu wielkości porcji. Jeśli zjesz więcej jedzenia niż potrzebuje Twój organizm, poziom cukru we krwi wzrośnie. Kontrolowanie wielkości porcji to dobry sposób na obniżenie poziomu A1c.

Na początku warto odmierzać porcje jedzenia, aby zorientować się, jak wyglądają zdrowe wielkości porcji różnych produktów. Tu właśnie przydają się miarki i waga. Na początku możesz być zaskoczony, gdy zobaczysz, jak wygląda jedna porcja, zwłaszcza w przypadku produktów o wysokiej zawartości węglowodanów, takich jak płatki zbożowe, ryż i makaron. Ale dzięki temu będziesz mieć pewność, że nie zjesz więcej, niż zamierzasz.

Prawdą jest, że węglowodany wpływają na poziom cukru we krwi bardziej niż inne spożywane składniki odżywcze. Jeśli regularnie przesadzasz z węglowodanami skrobiowymi, istnieje duże prawdopodobieństwo, że liczba A1c zacznie wzrastać. Pamiętaj jednak, że wszystkie węglowodany nie stanowią problemu. Bardziej pożądane są te, które zawierają dużo błonnika i składników odżywczych, niż te, które są tylko skrobią.

. Eksperci zalecają, aby połowę talerza wypełnić warzywami o niskiej zawartości skrobi, takimi jak marchew, zielenina, cukinia lub pomidory. Jedną czwartą talerza powinno stanowić chude białko, takie jak kurczak lub tofu, a ostatnią jedną czwartą powinny stanowić pełne ziarna, takie jak brązowy ryż lub quinoa.

Wytyczne dotyczące tego, co należy umieścić na talerzu, dają dużą swobodę. Ale mimo że brzmi to prosto, prawdopodobnie lepiej będzie, jeśli zaplanujesz swoje posiłki. Dlaczego? Jeśli pominiesz ustalone menu i będziesz jadł na bieżąco, łatwo możesz wybierać produkty o dużej zawartości kalorii i węglowodanów – takie jak fast foody, bajgle czy mrożona pizza – które spowodują wzrost poziomu cukru we krwi i wartości A1c.

Zamiast tego na początku każdego tygodnia opracuj wstępny plan, jakie produkty będziesz jadł podczas każdego posiłku i jakie artykuły spożywcze będą Ci potrzebne. W ten sposób będziesz przygotowany na wiele wyborów, które ograniczą skoki cukru we krwi po posiłku. Dieta śródziemnomorska, która jest uboga w tłuszcze nasycone, a bogata w warzywa i owoce, niezawodnie obniża poziom A1c.

. Nie wszyscy chorzy na cukrzycę typu 2 mają nadwagę. Jeśli jednak masz nadwagę, być może nie będziesz musiał zrzucać tak dużo kilogramów, jak myślisz, aby zmienić poziom A1c.

Jeśli masz nadwagę, lekarze diabetolodzy często zalecają, abyś spróbował zrzucić zaledwie 5% do 10% swojej obecnej wagi. Oto dlaczego: W miarę zrzucania zbędnych kilogramów insulina w organizmie skuteczniej obniża poziom cukru we krwi, co z czasem powoduje obniżenie poziomu A1c. W jednym z badań u osób z cukrzycą typu 2, które straciły od 5% do 10% masy ciała, prawdopodobieństwo obniżenia poziomu A1c o 0,5% było trzykrotnie większe.

Być może masz inny cel w zakresie masy ciała lub masz na uwadze inne kwestie zdrowotne. Poproś lekarza o pomoc w opracowaniu planu odchudzania, który będzie odpowiadał Twoim ogólnym celom.

. Ćwiczenia fizyczne są, obok poprawy sposobu odżywiania, jedną z najważniejszych zmian nawyków, jakie możesz wprowadzić, aby obniżyć poziom A1c. Ale nie ograniczaj się do ćwiczeń na bieżni, bo ominie Cię inny skuteczny trening: trening siłowy.

Nie obrażaj maszyny eliptycznej ani zajęć na rowerze. Możesz wybrać dowolny rodzaj ćwiczeń, byleby był to trening stanowiący wyzwanie. Zarówno ćwiczenia aerobowe, jak i trening oporowy (siłowy) obniżają poziom A1c, jeśli są częścią regularnej rutyny.

Istnieją solidne dowody naukowe potwierdzające, jak bardzo ćwiczenia fizyczne pomagają obniżyć poziom A1c. Ponieważ ćwiczenia fizyczne pobudzają mięśnie do pobierania cukru z krwiobiegu, pomagają szybciej obniżyć poziom cukru we krwi po spożyciu posiłku. Jeśli ćwiczenia staną się Twoim regularnym nawykiem, zauważysz tendencję spadkową w poziomie A1c.

. Dietą i ćwiczeniami można skutecznie obniżyć poziom A1c. Jeśli jednak lekarz przepisał Ci leki, takie jak metformina, miglitol lub insulina, ważne jest, aby przyjmować je dokładnie według zaleceń. Jeśli regularnie opuszczasz dawki, poziom cukru we krwi może wzrosnąć i spowodować wzrost wskaźnika A1c. Jeśli jednak przestrzegasz planu przyjmowania leków zaleconego przez lekarza i chodzisz na wszystkie wizyty, poziom cukru we krwi powinien pozostać pod kontrolą, co odzwierciedlać będzie niższy poziom A1c. Jeśli Twoim celem jest ograniczenie lub nawet zaprzestanie przyjmowania leków, powiedz swojemu lekarzowi, że chcesz to osiągnąć. Ale nie odstawiaj ich na własną rękę.

Wiele suplementów diety twierdzi, że obniżą poziom A1c. Nie zawsze jednak badania naukowe to potwierdzają. Mimo to niektóre z nich mogą być obiecujące. Należą do nich berberyna, składająca się z ekstraktów z różnych roślin, oraz koenzym Q10 (CoQ10), przeciwutleniacz zmniejszający stan zapalny w organizmie. Cynamon również może z czasem obniżyć poziom A1c. Jak w przypadku każdego suplementu, najlepiej najpierw skonsultować się z lekarzem.

Trzymaj się go i daj sobie czas. Ponieważ poziom A1c odzwierciedla średnie stężenie cukru we krwi w ciągu kilku miesięcy, potrzeba czasu, aby A1c się obniżył. Nie wszystko uda Ci się zrobić idealnie i to nie szkodzi. Po prostu podążaj w kierunku, w którym chcesz się rozwijać. I bądźcie pewni: Twoja liczba A1c spadnie i będzie warto.

Nawet jeśli jesteś szczupła lub masz prawidłową wagę dla swojego wzrostu, możesz zachorować na cukrzycę. Dowiedz się, w jaki sposób możesz być zagrożony cukrzycą i co musisz wiedzieć, aby prawidłowo ją leczyć.

Nie musisz mieć nadwagi lub otyłości, aby zachorować na cukrzycę typu 2. W rzeczywistości, możesz mieć wysoki poziom cukru we krwi, nawet jeśli wyglądasz szczupło. Około 10% do 15% osób z cukrzycą typu 2 ma zdrową wagę. Jest to tzw. cukrzyca chuda. Może to być swego rodzaju hybryda typu 1 i typu 2 – mówi Mercedes Carnethon, profesor medycyny prewencyjnej na Uniwersytecie Northwestern.

Oznacza to, że pacjent może nie wytwarzać wystarczającej ilości insuliny lub nie reagować na nią zbyt dobrze.

I możesz mieć więcej tłuszczu niż myślisz. Osoby o normalnej wadze, u których rozwinęła się cukrzyca, mogą mieć mięśnie mocno pokryte tłuszczem – mówi Carnethon.

Eksperci nie znają dokładnej przyczyny cukrzycy typu lean. Możesz jednak wykonać badanie poziomu cukru we krwi, aby sprawdzić, czy ją masz. Jeśli tak, lekarz może pomóc w znalezieniu odpowiedniego leczenia.

Kto choruje na cukrzycę typu chudego?

Istotną rolę odgrywają Twoje geny i styl życia. Ogólnie rzecz biorąc, jesteś o 40% bardziej narażony na cukrzycę, jeśli jedno z Twoich rodziców na nią choruje. Jak mówi dr Leon Fogelfeld, ordynator oddziału endokrynologii w Cook County Hospital, cukrzyca typu „chudego” może również wystąpić, jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości składników odżywczych przed urodzeniem lub w dzieciństwie. Szanse na cukrzycę o normalnej wadze wzrastają, jeśli jesteś czarnoskórym lub Azjatą, dodaje dr Carnethon.

Pewne inne czynniki również zwiększają szanse. Należą do nich między innymi:

• palisz papierosy

• Pij dużo alkoholu

• Są mężczyznami

• Nie ćwiczą zbyt wiele

• Krótko lub źle sypia

• Niewłaściwa dieta

Uważamy, że te czynniki ryzyka względnego mogą przechylić szalę na korzyść osób, u których występuje wysokie ryzyko genetyczne na podstawie wywiadu rodzinnego” – mówi Carnethon.

Chuda cukrzyca i kontrola poziomu cukru we krwi

Jeśli jesteś otyły i cierpisz na cukrzycę typu 2, pomocny może okazać się doustnie przyjmowany lek o nazwie metformina. Po jego zażyciu trzustka może wytwarzać więcej insuliny. Jednak może to nie wystarczyć, jeśli masz szczupłą cukrzycę. Jak mówi Fogelfeld, w porównaniu z osobami otyłymi z cukrzycą typu 2, osoby otyłe potrzebują zastrzyków z insuliny w młodszym wieku. Dzieje się tak, ponieważ niektóre komórki trzustki, zwane komórkami beta, ulegają przedwczesnej i szybkiej awarii. Może to wynikać z genów. Ale czynniki związane ze stylem życia, takie jak palenie i picie, pogarszają sytuację.

Co to jest tłuszcz skórny?

Wskaźnik masy ciała (BMI) jest miarą wzrostu i wagi. Lekarze często używają tej liczby, aby stwierdzić, czy jesteś otyły. Nie mówi on jednak nic o budowie Twojego ciała. Możesz być mniej zdrowy, jeśli masz dużo tłuszczu w środkowej części ciała. Kiedy tłuszcz znajduje się w okolicy talii, ma tendencję do wydzielania większej ilości hormonów, które są szkodliwe dla naczyń krwionośnych – mówi Carnethon.

Otyłość centralna może prowadzić do wysokiego poziomu cukru we krwi, ponieważ tłuszcz w okolicy brzucha jest w stanie wytwarzać substancje, które zakłócają działanie insuliny – mówi Fogelfeld.

Czy ćwiczenia pomogą?

Lekarz prawdopodobnie nie będzie chciał, abyś się odchudzał. Jest to spowodowane tym, że możesz nie mieć wystarczającej masy mięśniowej. Możesz stracić jeszcze więcej, jeśli skupisz się na ćwiczeniach aerobowych. Byłoby to niekorzystne dla poziomu cukru we krwi i kości.

W porównaniu z tłuszczem, mięśnie lepiej radzą sobie z usuwaniem cukru z krwi, mówi Carnethon. Pomaga to w wykorzystaniu go na energię. Ona i jej współpracownicy uważają, że trening siłowy zamiast treningu cardio może pomóc w lepszym radzeniu sobie z cukrzycą. Aby się o tym przekonać, prowadzą dalsze badania.

Jeśli uda nam się pomóc w budowie mięśni, będzie więcej receptorów, do których może trafić cukier we krwi, mówi Carnethon. Może więc uda nam się skuteczniej usuwać cukier z krwiobiegu.

Objawy mogą być trudne do zauważenia

Pacjenci mogą nie mieć o tym pojęcia, mówi dr Berhane Seyoum, ordynator oddziału endokrynologii w DMC Harper University Hospital. Dlatego też jego zespół stara się znaleźć sposób na wczesne wykrywanie oznak nieprawidłowego metabolizmu i cukrzycy.

Ale możesz zacząć sikać częściej niż zwykle lub odczuwać pragnienie. Jeśli masz zdrową wagę, lekarz może nie podejrzewać, że objawy są związane z cukrzycą. Dlatego warto raz w roku wykonać badanie lekarskie, aby sprawdzić, jak wygląda poziom cukru we krwi – mówi Seyoum.

Jak rozpoznać i leczyć cukrzycę?

Lekarz będzie chciał wykluczyć utajoną autoimmunologiczną cukrzycę u dorosłych (LADA) – mówi dr Alyson Myers, endokrynolog i dyrektor medyczny ds. cukrzycy w szpitalu uniwersyteckim North Shore. Jest to forma cukrzycy typu 1. O tym, czy ją masz, poinformuje Cię badanie krwi.

Leczenie będzie takie samo jak w przypadku innych typów cukrzycy. Lekarz poda ci metforminę lub zastrzyki z insuliny, które pomogą obniżyć poziom cukru we krwi.

Sposoby na zachowanie zdrowia

Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę, można wprowadzić pewne zmiany w stylu życia. Należy rzucić palenie i nie nadużywać alkoholu. Staraj się dobrze odżywiać. Zdrowa dieta to taka, która charakteryzuje się umiarkowaniem i regularnym spożyciem chudego białka, warzyw, owoców i węglowodanów o wysokiej zawartości błonnika – mówi Carnethon.

Należy także ograniczyć:

• słodkich przekąsek

• Nabiał o wysokiej zawartości tłuszczu

• Żywność bardzo przetworzona

• Posiłki smażone na głębokim oleju z dużą ilością tłuszczu

Dlaczego potrzebujesz leczenia

Błędem byłoby niepodejmowanie leczenia tylko dlatego, że nie masz otyłości, mówi Carnethon. To dlatego, że wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić małe i duże naczynia krwionośne, które prowadzą do oczu, nerek, serca i mózgu. Oznacza to, że niekontrolowana cukrzyca typu 2 zwiększa szanse na:

• demencji

• Ślepota

• Niewydolność nerek

• Uszkodzenie nerwów

• Zawał serca

• Niewydolność serca

• Śmierć

Badania wykazują, że cukrzyca może mieć większy wpływ na zdrowie, jeśli masz zdrową wagę. Nazywa się to paradoksem otyłości. Lekarze nie są pewni, dlaczego tak się dzieje. Możliwe, że cierpisz na inne schorzenie.

Outlook

Naukowcy będą nadal badać, w jaki sposób geny, styl życia i czynniki występujące przed urodzeniem mogą wpływać na ryzyko zachorowania na cukrzycę. Może to doprowadzić do opracowania nowych metod leczenia. A lekarzom pomoże to nauczyć się, jak zapobiegać cukrzycy w przyszłości. Na razie warto kontrolować poziom cukru we krwi u swojego lekarza. Pamiętaj, aby powiedzieć mu, czy w Twojej rodzinie występują przypadki cukrzycy.

Nasz ekspert ds. cukrzycy odpowiada na pięć pytań dotyczących stylu życia i kontroli poziomu cukru we krwi.

Jeśli jesteś jednym z prawie 24 milionów Amerykanów cierpiących na cukrzycę typu 2, wiesz, że Twój organizm ma problemy z wykorzystywaniem lub wytwarzaniem insuliny. Co możesz zrobić, aby poradzić sobie z tą chorobą? Poprosiliśmy dr Jill Crandall, profesora medycyny klinicznej i dyrektora oddziału badań klinicznych nad cukrzycą w Albert Einstein College of Medicine w Nowym Jorku, aby obaliła kilka mitów i pomogła Ci nauczyć się dobrze żyć.

1. Czy cukrzyca typu 2 oznacza, że trzeba całkowicie zrezygnować z cukru?

Nie do końca. Błędne jest przekonanie, że osoby chore na cukrzycę nie mogą zjeść ani jednego loda. Dieta, którą zalecamy osobom z cukrzycą, naprawdę nie różni się zbytnio od diety, którą zalecamy wszystkim.

Dla większości osób najlepszym rozwiązaniem jest spożywanie zbilansowanych posiłków zawierających białko, węglowodany i niewielkie ilości tłuszczów nienasyconych. Duże posiłki węglowodanowe (makaron, chleb, ziemniaki, ryż) i skoncentrowane słodycze (owoce, soki owocowe, ciastka) podnoszą poziom cukru we krwi, dlatego najlepiej spożywać je z umiarem.

Często pomocna jest metoda talerza: Podziel swój talerz obiadowy na trzy części. Połowę talerza powinny stanowić warzywa lub sałatka, jedną czwartą – białko (np. mięso lub ryba), a jedną czwartą – skrobia (np. ryż lub makaron, najlepiej pełnoziarnisty).

Wszyscy wiemy, że śmieciowe jedzenie, takie jak słodycze czy pączki, nie jest dobre dla nikogo. Jedzenie śmieciowe jest szczególnie problematyczne dla osób chorych na cukrzycę, ponieważ zawiera dużo węglowodanów i nadmiar kalorii. Staramy się jednak nie mówić, że pewnych rzeczy nigdy nie można jeść, ponieważ czasami idea pozbawiania się jedzenia sprawia, że staje się ono jeszcze bardziej atrakcyjne.

Jeśli wiesz, że chcesz zjeść kawałek ciasta pod koniec kolacji, nie jedz chleba do kolacji lub zjedz bardzo małą porcję ryżu.

2. Czy lepiej jest jeść często w ciągu dnia?

Niektórzy ludzie uważają, że częste, małe posiłki są dla nich korzystne – nie są zbyt głodni, a ich organizm lepiej radzi sobie z mniejszymi ilościami węglowodanów. Inni jednak uważają, że w ten sposób przybierają na wadze – częste posiłki mogą nie być aż tak małe. Jednak pomijanie posiłków nie jest prawdopodobnie dobrym pomysłem, ponieważ ludzie stają się głodni, a potem nie potrafią dobrze kontrolować następnego posiłku.

Prowadzenie dzienniczka żywieniowego, wraz z badaniem poziomu cukru we krwi przed i po posiłkach, jest dobrym sposobem na sprawdzenie wpływu poszczególnych pokarmów na poziom cukru we krwi. Natychmiastowa informacja zwrotna może być pomocna.

Należy też zwracać uwagę na wielkość porcji. Etykiety na produktach spożywczych są przydatne (dostarczają informacji o zawartości węglowodanów i całkowitej ilości kalorii), ale wielkości porcji są często nierealistycznie małe (ile osób zjada pół muffina?). Chociaż ważenie porcji jedzenia może być irytujące, może pomóc w nauczeniu się, jak naprawdę wygląda „6-uncjowa porcja”.

3. W jaki sposób stres i sen wpływają na leczenie cukrzycy?

Pojawiają się dowody na to, że osoby cierpiące na chroniczny niedobór snu częściej jedzą i przybierają na wadze, dlatego sen może być ważny w leczeniu cukrzycy. Z pewnością istnieje także biologiczny związek między stresem a radzeniem sobie z cukrzycą. [Poziom hormonów stresu, takich jak kortyzol i adrenalina, wzrasta, gdy ludzie są zestresowani, a wiemy, że hormony te mają tendencję do podwyższania poziomu cukru we krwi.

Ludziom trudno jest także skupić się na leczeniu cukrzycy, gdy rozpraszają ich problemy w pracy, problemy rodzinne lub inne rodzaje stresu.

W wielu gabinetach lekarskich i szpitalach prowadzone są programy edukacji diabetologicznej, które pomagają w rozwijaniu umiejętności radzenia sobie z cukrzycą. Należy wypróbować techniki redukcji stresu i nie zapominać, że ćwiczenia fizyczne są bardzo pomocne w radzeniu sobie z cukrzycą i również mogą zmniejszyć stres.

4. Dlaczego powinienem ćwiczyć?

Istnieją dowody na to, że ćwiczenia fizyczne mogą mieć ogromny wpływ na kontrolę poziomu cukru we krwi – nawet jeśli nie tracisz na wadze. Podczas ćwiczeń fizycznych poprawia się zdolność insuliny do dostarczania glukozy do komórek. Ćwiczenia aerobowe, takie jak bieganie na bieżni, jazda na rowerze czy jogging, a także ćwiczenia siłowe i oporowe mogą pomóc w kontroli poziomu cukru we krwi. Niektóre badania wskazują, że ćwiczenia siłowe mogą być nawet bardziej skuteczne niż ćwiczenia aerobowe, co jest nieco zaskakujące.

Warto zauważyć, że ćwiczenia fizyczne skutecznie poprawiają wrażliwość na insulinę nawet u osób starszych – w wieku 60, 70 i 80 lat, które regularnie ćwiczą.

Kluczem jest regularne wykonywanie ćwiczeń: 30 minut dziennie, co najmniej pięć dni w tygodniu. Zalecenie to pochodzi z badania Diabetes Prevention Program, którego celem było sprawdzenie, czy można zapobiegać cukrzycy u osób z grupy wysokiego ryzyka. Interwencja dotycząca stylu życia obejmowała dietę niskotłuszczową, o obniżonej kaloryczności oraz 30 minut dziennie aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności – głównie ludzie uprawiali szybki spacer. Interwencja ta była bardzo skuteczna w zmniejszaniu częstości występowania cukrzycy – o 58% – u osób z grupy wysokiego ryzyka.

Przed rozpoczęciem programu ćwiczeń fizycznych należy skonsultować się z lekarzem, aby dowiedzieć się, jakie ćwiczenia są najlepsze dla danego pacjenta i czy konieczne jest wprowadzenie zmian w przyjmowanych lekach.

5. Czy istnieją jakieś obiecujące metody leczenia cukrzycy typu 2?

Najbardziej obiecującą metodą leczenia jest coś, o czym ostatnio zrobiło się głośno, a mianowicie chirurgia bariatryczna lub odchudzająca. Może ona oczywiście prowadzić do radykalnej utraty wagi, [a] w większości przypadków całkowicie odwraca cukrzycę, co jest rzeczą zdumiewającą. Nawet przed znaczną utratą wagi poziom cukru we krwi często ulega radykalnej poprawie. Prawdopodobnie ma to związek ze zmianą hormonów wydzielanych w jelitach oraz czynników regulujących apetyt i wydatkowanie energii.

Nie każdy, kto ma nadwagę lub otyłość, chciałby poddać się operacji odchudzającej lub byłby do niej odpowiedni. Jednak to, czego dowiadujemy się o tym, jak te zabiegi mogą radykalnie zmienić sposób, w jaki organizm radzi sobie z kaloriami i reguluje apetyt, może doprowadzić do nowych odkryć, które zaowocują innymi metodami leczenia.

Pytanie dodatkowe: Czy utrata wagi jest ważna, jeśli chorujesz na cukrzycę typu 2? Dlaczego?

Utrata nawet niewielkiej ilości kilogramów może pomóc w leczeniu cukrzycy typu 2. Jest to cel nr 1 dla każdego, ponieważ większość osób z cukrzycą typu 2 ma nadwagę lub jest otyła. Jeśli schudniesz, kontrola poziomu cukru we krwi będzie znacznie lepsza. Czasami, gdy ludzie tracą na wadze, nie potrzebują nawet żadnych leków.

Nie chcemy, aby ludzie czuli, że jeśli nie schudną 50 kg, to [odchudzanie] im nie pomoże. To nieprawda. Wiele badań sugeruje, że utrata 15 lub 20 kilogramów, czyli 7% masy ciała, może pomóc w poprawie poziomu cukru we krwi.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor the Magazine”.

Lekarz opisuje związek między cukrzycą typu 2 a stanem zapalnym.

Dobra wiadomość: Dieta „przeciwzapalna” i plan ćwiczeń fizycznych mogą pomóc w zapobieganiu i leczeniu cukrzycy typu 2.

Skutki stanu zapalnego są znane każdemu, kto doświadczył ukąszenia przez owada, wysypki, infekcji skóry lub skręcenia kostki. W takich sytuacjach w dotkniętym obszarze pojawia się opuchlizna.

W przypadku cukrzycy typu 2 stan zapalny ma charakter wewnętrzny.

Jak rozwija się stan zapalny

Osoby cierpiące na cukrzycę typu 2 nie wytwarzają wystarczającej ilości insuliny lub ich organizm nie potrafi jej odpowiednio wykorzystać. Insulina jest hormonem wytwarzanym przez komórki w trzustce. Kontroluje ona ilość cukru we krwi.

Insulina może mieć również wpływ na tkanki w organizmie. Na jej wpływ na tkanki wpływa wiele czynników, w tym otyłość i nagromadzenie tłuszczu wokół brzucha oraz na głównych narządach w jamie brzusznej. Komórki tłuszczowe mogą wytwarzać substancje chemiczne, które prowadzą do stanów zapalnych.

Naukowcy dopiero zaczynają rozumieć rolę, jaką ta forma wewnętrznego stanu zapalnego może odgrywać w rozwoju chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca.

Rola substancji chemicznych wywołujących stan zapalny

Dziesiątki lat temu naukowcy stwierdzili wyższy poziom stanu zapalnego w organizmach osób z cukrzycą typu 2. Poziomy pewnych zapalnych substancji chemicznych zwanych cytokinami są często wyższe u osób z cukrzycą typu 2 w porównaniu z osobami bez cukrzycy.

Od dawna wiadomo, że otyłość i brak aktywności fizycznej są najważniejszymi czynnikami ryzyka, które sprzyjają rozwojowi cukrzycy typu 2.

W jaki sposób noszenie dodatkowych kilogramów i siedzenie na kanapie może być powiązane z wyższym poziomem zapalnych substancji chemicznych w organizmie i rozwojem cukrzycy?

Naukowcy odkryli, że u osób z cukrzycą typu 2 poziom cytokin w tkance tłuszczowej jest podwyższony. Ich wniosek: Nadmiar tkanki tłuszczowej, zwłaszcza w okolicy brzucha, powoduje ciągły (przewlekły), niski poziom nieprawidłowego stanu zapalnego, który zmienia działanie insuliny i przyczynia się do rozwoju choroby.

Gdy cukrzyca typu 2 zaczyna się rozwijać, organizm staje się mniej wrażliwy na insulinę, a wynikająca z tego insulinooporność również prowadzi do stanu zapalnego. Może powstać błędne koło, w którym większy stan zapalny powoduje większą insulinooporność i odwrotnie. Poziom cukru we krwi rośnie i rośnie, co w końcu prowadzi do cukrzycy typu 2.

Stres emocjonalny może również zwiększać poziom substancji chemicznych wywołujących stan zapalny. Nie wiadomo jednak, czy stres sam w sobie może przyczynić się do rozwoju cukrzycy.

Czy stan zapalny powoduje cukrzycę? Nie jest to takie proste, jednak naukowcy wiedzą na pewno, że stan zapalny jest w jakiś sposób zaangażowany w rozwój cukrzycy typu 2.

Ćwiczenia fizyczne w walce z cukrzycą i stanem zapalnym

Udowodniono, że chodzenie 30 minut dziennie przez większość dni pomaga zapobiegać cukrzycy typu 2 u osób z grupy wysokiego ryzyka. Część wpływu ćwiczeń fizycznych na zapobieganie cukrzycy może wynikać z ich działania przeciwzapalnego.

Aktywność fizyczna uwalnia do organizmu szereg substancji chemicznych o działaniu przeciwzapalnym. Ćwiczenia fizyczne powodują również, że komórki organizmu, zwłaszcza komórki mięśniowe, znacznie zwiększają swoją wrażliwość na insulinę.

Zwiększona dzięki ćwiczeniom wrażliwość na insulinę również pomaga zmniejszyć przewlekły stan zapalny. Korzyści są widoczne nawet przy umiarkowanych ćwiczeniach, takich jak regularne spacery.

Dieta przeciwzapalna

Dieta może również przyczyniać się do przewlekłego stanu zapalnego. Niektóre produkty spożywcze mają właściwości przeciwzapalne.

Dieta przeciwzapalna sama w sobie nie jest jednak skuteczna w zapobieganiu cukrzycy, chyba że prowadzi do zmniejszenia masy ciała. Utrata masy ciała i zwiększona aktywność fizyczna mogą mieć silne działanie przeciwzapalne i oba te czynniki są ważne dla zmniejszenia ryzyka cukrzycy typu 2.

Do żywności o naturalnych właściwościach przeciwzapalnych należą:

• zdrowe tłuszcze, takie jak kwasy tłuszczowe omega-3, oliwa z oliwek, olej lniany i olej rzepakowy

• Awokado

• Orzechy włoskie

• Większość owoców i warzyw, takich jak pomarańcze, pomidory i zielenina liściasta

Do pokarmów zwiększających stan zapalny w organizmie należą niezdrowe tłuszcze, takie jak:

• Kwasy tłuszczowe trans

• Skróty roślinne

• Margaryna

• Czerwone mięso (wołowina i wieprzowina)

• Ser, śmietana i inne pełnotłuste produkty mleczne

?

?

Nadmierne pragnienie i suchość w ustach to charakterystyczne oznaki wysokiego poziomu cukru we krwi. Dowiedz się więcej o pragnieniu u cukrzyków (polidypsji). Przyczyny, objawy, & co możesz zrobić.

Nadmierne pragnienie i suchość w ustach to charakterystyczne oznaki wysokiego poziomu cukru we krwi. Możesz mieć cukrzycę i nie wiedzieć o tym. Jeśli już ją zdiagnozowano, być może trzeba będzie przyspieszyć leczenie.

Inne problemy również mogą powodować nadmierne pragnienie. Ważne jest jednak wczesne rozpoznanie cukrzycy, aby zmniejszyć ryzyko powikłań.

Pragnienie w różnych typach cukrzycy

Nadmierne pragnienie w cukrzycy nazywane jest polidypsją. Występuje ona zarówno w cukrzycy, jak i w cukrzycy typu insipidus.

Cukrzyca, która obejmuje cukrzycę typu 1 i typu 2, występuje, gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki. Typ 1 to choroba autoimmunologiczna, która powoduje, że trzustka przestaje produkować insulinę – hormon, który pomaga cukrowi we krwi dostać się do komórek. W typie 2 organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub nie wykorzystuje jej prawidłowo.

Cukrzyca insipidus nie ma związku z poziomem cukru we krwi. Jest to rzadkie zaburzenie, które ma wpływ na nerki i hormony, które zapewniają ich prawidłową pracę. Cukrzyca powoduje, że Twój organizm produkuje duże ilości moczu, przez co często siusiasz, co Cię odwadnia.

Zarówno wysoki poziom cukru we krwi, jak i częste oddawanie moczu mogą powodować ciągłe, silne pragnienie.

Pragnienie jest sygnałem ostrzegawczym cukrzycy

Insulina pomaga organizmowi wykorzystywać cukier do produkcji energii. Jeśli nie masz wystarczającej ilości insuliny, nadmiar cukru (glukozy) gromadzi się we krwi.

Nerki są tutaj wsparciem. Pracują one wyjątkowo ciężko, aby wchłonąć i przefiltrować nadmiar cukru.

Mogą również wydalić część tego cukru z organizmu z moczem. W trakcie tego procesu z tkanek pobierane są również płyny. W wyniku tego procesu jesteś odwodniony i spragniony.

Czy to polidypsja, czy coś innego?

Jeśli masz pragnienie, które nie ustępuje bez względu na ilość wypitego napoju, lub jeśli codziennie siusiasz w nietypowych ilościach, możesz mieć polidypsję. Nie wyciągaj jednak pochopnych wniosków na temat stanu swojej cukrzycy. Należy pamiętać, że wiele leków może powodować pragnienie i suchość w ustach, w tym:

• Leki przeciwpsychotyczne

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki przeciwdrgawkowe

• Inhibitory SGLT2 w leczeniu cukrzycy

• Steroidy

Ponadto suchość w jamie ustnej jest charakterystyczna nie tylko dla cukrzycy, ale także dla innych schorzeń, takich jak

• Choroby gruczołów ślinowych

• Zespół Sjogrensa

• HIV/AIDS

Zagrożenia związane z polidypsją

Nadmierne pragnienie nie jest tylko irytujące. Może ono prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.

Odwodnienie. Długotrwałe odwodnienie może powodować mdłości, zawroty i bóle głowy oraz omdlenia. Odwodnienie powoduje także, że rzadziej siusiasz, co uniemożliwia organizmowi pozbycie się nadmiaru cukru z moczem. W takiej sytuacji poziom cukru we krwi wzrasta zbyt szybko.

Niekontrolowany wysoki poziom cukru we krwi. Bez względu na to, czy masz niezdiagnozowaną, czy źle kontrolowaną cukrzycę, wysoki poziom cukru we krwi stanowi zagrożenie dla całego organizmu. Leczenie cukrzycy oznacza obniżenie ryzyka wystąpienia powikłań, takich jak:

• choroby serca i udaru mózgu

• Uszkodzenie nerwów

• Choroba nerek

• Choroba oczu

• Problemy seksualne i z pęcherzem moczowym

Leczenie nadmiernego pragnienia

Jeśli przyczyną nadmiernego pragnienia jest cukrzyca, pierwszym krokiem do uzyskania ulgi jest jej opanowanie. Zaczyna się to od postawienia diagnozy, po której następuje plan leczenia cukrzycy.

Leki kontrolujące poziom cukru we krwi. Różne typy cukrzycy wymagają różnych metod leczenia.

W przypadku typu 1 konieczne będzie przyjmowanie insuliny kilka razy dziennie lub korzystanie z pompy insulinowej, która dostarcza stałe dawki przez cały dzień. W typie 2 możesz potrzebować leków, jeśli dieta i ćwiczenia fizyczne nie są wystarczające. Do leków na cukrzycę typu 2 należą m.in. insulina i metformina.

Operacja. Jeśli jesteś otyły (masz dużą nadwagę) i cierpisz na cukrzycę typu 2, możesz rozważyć przeprowadzenie operacji odchudzającej. Może ona pomóc w znacznej utracie wagi, osiągnięciu normalnego poziomu cukru we krwi i ewentualnym odstawieniu leków przeciwcukrzycowych.

Zmiana stylu życia. Codzienne spożywanie zdrowej żywności i ćwiczenia fizyczne mogą poprawić każdy aspekt Twojego zdrowia, w tym cukrzycę. Dietetyk lub edukator ds. cukrzycy może pomóc w opracowaniu zdrowego planu żywieniowego, który pomoże w kontrolowaniu węglowodanów, które mają większy wpływ na poziom cukru we krwi niż białka czy tłuszcze. Jeśli palisz papierosy, priorytetem powinno być rzucenie palenia.

Ulga w suchości w jamie ustnej. Podczas gdy pracujesz nad ograniczeniem cukrzycy, możesz spróbować krótkoterminowych strategii łagodzących suchość w ustach.

• Ssanie twardych cukierków bez cukru lub żucie gumy bez cukru pomaga w wydzielaniu większej ilości śliny.

• Ograniczenie spożycia kofeiny.

• Nie stosować płynów do płukania ust zawierających alkohol.

• Popijaj wodę przez cały dzień.

• Unikaj stosowania dostępnych bez recepty leków przeciwhistaminowych i przeciwgrypowych (leki na przeziębienie i alergię), ponieważ mogą one odwadniać organizm.

• Należy używać nawilżacza w pomieszczeniu, w którym śpisz, aby wprowadzić wilgoć do powietrza.

• Wypróbuj dostępne bez recepty substytuty śliny.

• Nie pal i nie żuj tytoniu.

Czy zdiagnozowano u Ciebie prediabetes? Lekarz mówi, jak zapobiec przekształceniu się tego schorzenia w cukrzycę typu 2.

Celem jest wyprowadzenie poziomu cukru we krwi z przedziału prediabetes i utrzymanie go na tym poziomie.

To, co robisz każdego dnia, ma ogromne znaczenie. Wprowadzenie zmian w stylu życia może być nawet bardziej skuteczne niż przyjmowanie leków.

Zacznij od wprowadzenia tych trzech zmian.

1. Zrzuć zbędne kilogramy.

Jeśli masz nadwagę, odchudzanie jest kluczem do przechylenia szali na swoją korzyść.

Badania wykazują, że zrzucenie zaledwie 5% do 10% masy ciała często wystarcza, aby poziom cukru we krwi wrócił do normy i aby uniknąć cukrzycy lub przynajmniej opóźnić jej wystąpienie.

Aby osiągnąć swój cel, należy ograniczyć wielkość porcji, zmniejszyć ilość spożywanych kalorii i jeść mniej pokarmów zawierających dużo tłuszczu (zwłaszcza nasyconego), cukru i węglowodanów.

Należy także spożywać różnorodne owoce, warzywa, chude białko i produkty pełnoziarniste.

2. Ćwiczenie stało się nawykiem.

Prowadzenie aktywnego trybu życia jest koniecznością. Dąż do 30-minutowej aktywności aerobowej (coś, co podnosi tętno, np. spacer, jazda na rowerze lub pływanie) przez 5 dni w tygodniu (150 minut tygodniowo). Ponadto co najmniej dwa razy w tygodniu wykonuj ćwiczenia siłowe, takie jak podnoszenie ciężarów lub ćwiczenia z taśmą oporową.

Ćwiczenia siłowe budują mięśnie, co pomaga obniżyć poziom cukru we krwi, sprawia, że organizm lepiej reaguje na insulinę (która kontroluje poziom cukru we krwi) i spala kalorie nawet wtedy, gdy się nie ruszasz.

3. Jeśli palisz, przestań.

Palenie tytoniu jest silnie związane z cukrzycą: Osoby palące są o 30% do 40% bardziej narażone na rozwój cukrzycy typu 2 niż osoby niepalące. A osoby z cukrzycą, które nadal palą, są bardziej narażone na wystąpienie powikłań, takich jak choroby serca i ślepota. Dlatego im szybciej rzucisz papierosy, tym lepiej.

Gdy potrzebujesz leków

Chociaż zmiana stylu życia może zdziałać cuda, niektóre osoby z prediabetes potrzebują również leków.

Lekarz może przepisać ci metforminę, jeśli masz pewne czynniki ryzyka, takie jak niski poziom cholesterolu HDL („dobrego”), wysoki poziom trójglicerydów (rodzaj tłuszczu we krwi), rodzic lub rodzeństwo chore na cukrzycę lub masz nadwagę.

W przypadku przyjmowania metforminy należy skontaktować się z lekarzem. Należy także prowadzić zdrowy tryb życia.

Podejmij działania już teraz i poproś o dodatkową pomoc lekarza, dietetyka lub trenera personalnego, jeśli jej potrzebujesz.

Z czasem niekontrolowana cukrzyca typu 2 może przeciążyć nerki i spowodować ich chorobę. Dowiedz się, jak powstają problemy z nerkami i jak możesz je spowolnić.

Jeśli chorujesz na cukrzycę typu 2, jesteś bardziej narażony na wystąpienie choroby nerek. Nie występuje ona u wszystkich chorych na cukrzycę, ale jest częstym powikłaniem, które pojawia się z czasem, jeśli cukrzyca nie jest dobrze kontrolowana.

Choroba ta może być nazywana cukrzycową chorobą nerek (DKD), przewlekłą chorobą nerek (CKD), nefropatią cukrzycową lub cukrzycową chorobą nerek.

Co się dzieje

W nerkach znajdują się maleńkie filtry zwane kłębuszkami nerkowymi. Gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki, filtry te są dodatkowo obciążane. Uszkodzenia narastają z czasem.

W końcu filtry zaczynają przepuszczać wraz z odpadami białko, które powinno pozostać w organizmie. Zasadniczo zaczynają przeciekać.

Objawy i diagnostyka

We wczesnym stadium choroby nie ma objawów i nie wiadomo, czy nerki są przepracowane.

Większość ludzi nie wykazuje objawów we wczesnym stadium choroby. Dlatego ważne jest, aby przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących badań nerek. Obejmuje to oddawanie próbek moczu i wykonywanie badań krwi.

Jeśli nerki nie pracują prawidłowo, w moczu pojawi się zbyt duża ilość białka zwanego albuminą. Badania krwi wykażą, czy nerki prawidłowo filtrują krew.

Gdy choroba nerek zaczyna się pogarszać, możesz zauważyć pewne zmiany. Mogą one obejmować:

• Opuchnięte kostki

• Przyrost masy ciała

• Częstsze wizyty w toalecie w nocy

• Wyższe ciśnienie krwi

Co zwiększa ryzyko

Im dłużej chorujesz na niekontrolowaną cukrzycę, tym bardziej prawdopodobne jest, że rozwinie się u Ciebie choroba nerek. Jeśli poziom glukozy we krwi jest zbyt wysoki, wzrasta prawdopodobieństwo uszkodzenia nerek.

Inne czynniki, które mogą zwiększać ryzyko, to:

• Wysokie ciśnienie krwi

• Palenie tytoniu

• Choroby nerek w twojej rodzinie

• Choroba serca

• Nadwaga

• Brak aktywności fizycznej

• Nieodpowiednie odżywianie się w celu leczenia cukrzycy

• Zbyt duża ilość sodu w diecie

Zapobieganie

Jednym z najważniejszych kroków, jakie możesz podjąć w celu ochrony swoich nerek, jest kontrolowanie cukrzycy. Może to zmniejszyć ryzyko o jedną trzecią. Należy kontrolować poziom glukozy we krwi, przyjmować leki, przestrzegać zaleceń dietetycznych i chodzić na wizyty lekarskie.

Należy również pamiętać o kontrolowaniu innych schorzeń, takich jak wysokie ciśnienie krwi, w ramach zdrowego, aktywnego stylu życia.

W przypadku przyjmowania leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty należy dokładnie przestrzegać zaleceń. Zbyt duża dawka może uszkodzić nerki, dlatego zapytaj lekarza, jakie leki przeciwbólowe wolno Ci przyjmować.

Jeśli palisz papierosy, rzuć je. Jeśli masz nadwagę, schudnij (w tym przypadku lekarz również może pomóc).

Leczenie

Jeśli nerki wykazują oznaki uszkodzenia, lekarz opracuje plan spowolnienia rozwoju choroby, koncentrując się w pierwszej kolejności na uzyskaniu kontroli poziomu glukozy we krwi i ciśnienia tętniczego.

Samodzielnie możesz podjąć kilka pozytywnych działań, takich jak:

• Utrata wagi, jeśli to konieczne

• Ćwiczenia fizyczne

• Unikanie alkoholu i tytoniu oraz ograniczenie spożycia sodu

Pomocne mogą być leki. Wykazano, że niektóre rodzaje leków na ciśnienie krwi, zwane inhibitorami ACE i ARB, spowalniają rozwój choroby nerek. Leki te mogą działać nawet jeśli nie masz wysokiego ciśnienia krwi. Również nowe grupy leków przeciwcukrzycowych, takie jak inhibitory SGLT2, agoniści GLP-1 oraz niesteroidowi antagoniści receptora mineralokortykoidowego (MRA) mogą pomóc w leczeniu cukrzycowej choroby nerek. Oczywiście, należy także przyjmować wszystkie leki zalecone przez lekarza w związku z cukrzycą typu 2.

Lekarz może również zalecić ograniczenie spożycia białka, aby odciążyć nerki.

Niewydolność nerek

Jeśli choroba nerek pogłębia się do poziomu niewydolności nerek, oznacza to, że nerki pracują na poziomie 10% do 15% swojej normalnej wydolności i nie są w stanie oczyszczać i usuwać wystarczającej ilości płynów, aby utrzymać funkcjonowanie organizmu. Osoby z niewydolnością nerek wymagają dializ lub przeszczepu nerki, w którym to momencie uznaje się, że mają schyłkową niewydolność nerek (ESRD).

Ponownie, kluczem jest kontrolowanie cukrzycy typu 2, dbanie o swoje zdrowie i przestrzeganie wszelkich badań i zabiegów zaleconych przez lekarza.