Lekarz mówi ci.

Lekarz przedstawia przegląd leków przeciwcukrzycowych w zastrzykach, innych niż insulina, które są stosowane do kontrolowania poziomu glukozy we krwi.

Eksenatyd (Bydureon BCise, Byetta)

Eksenatyd był pierwszym lekiem GLP-1 zatwierdzonym przez FDA. Pierwszy był lek Byetta. Przyjmuje się go w postaci zastrzyku dwa razy dziennie. Bydureon B Cise to nowsza wersja o przedłużonym uwalnianiu, którą wstrzykuje się raz w tygodniu. Nie można przyjmować obu leków.

Dorośli z cukrzycą typu 2, u których inne metody leczenia nie przyniosły rezultatu. Jeśli uważasz, że możesz zajść w ciążę, porozmawiaj z lekarzem. Naukowcy nie prowadzili badań nad tym lekiem u kobiet w ciąży.

Podobnie jak inne leki z grupy GLP-1, eksenatyd pobudza trzustkę do wydzielania insuliny, która przenosi glukozę z krwiobiegu do komórek. Ogranicza on również ilość glukagonu wytwarzanego przez organizm. Hormon ten skłania wątrobę do uwolnienia zmagazynowanego cukru. Lek spowalnia również trawienie.

Najczęstsze z nich to nudności, wymioty, biegunka, uczucie roztrzęsienia, zawroty głowy, ból głowy, kwaśny żołądek, zaparcia i osłabienie. Zwykle ustępują one po pierwszym miesiącu leczenia. Innym działaniem niepożądanym jest zapalenie trzustki (zapalenie trzustki), które może mieć ciężki przebieg.

FDA otrzymała również doniesienia o niewydolności nerek u osób przyjmujących ten lek. Wszystkie leki GLP-1, w tym oba rodzaje eksenatydu, posiadają ostrzeżenie w ramce informujące, że w badaniach na zwierzętach ten rodzaj leku był związany z rakiem tarczycy u niektórych szczurów i myszy. Eksperci nie wiedzą, czy ma on takie samo działanie u ludzi. Możliwe jest wystąpienie niskiego poziomu cukru we krwi lub reakcji alergicznej na ten lek.

Liraglutyd (Victoza)

Jest to kolejny lek z grupy GLP-1. Wstrzykuje się go raz dziennie. Pomaga on organizmowi uwalniać więcej insuliny. Pomaga to w przenoszeniu glukozy z krwiobiegu do komórek.

Dorośli, którzy chorują na cukrzycę typu 2, ale u których inne metody leczenia nie przyniosły rezultatów. Przyjmuje się go w połączeniu z metforminą lub lekiem z grupy sulfonylomoczników. Jeśli planujesz zajść w ciążę, porozmawiaj z lekarzem. Liraglutyd nie był badany u kobiet w ciąży.

Podobnie jak inne leki z grupy GLP-1, liraglutyd pobudza trzustkę do wydzielania insuliny. Dzięki temu glukoza zostaje usunięta z krwiobiegu i przeniesiona do komórek. Ogranicza on również ilość wytwarzanego przez organizm hormonu – glukagonu. Substancja ta skłania wątrobę do uwolnienia zmagazynowanego cukru. Lek spowalnia również trawienie.

Najczęstsze z nich to nudności, biegunka i ból głowy. Zapalenie trzustki (pancreatitis), które może mieć ciężki przebieg, jest kolejnym działaniem niepożądanym.

Wszystkie leki z grupy GLP-1, w tym liraglutyd, mają ostrzeżenie w ramce informujące, że w badaniach na zwierzętach ten rodzaj leku był związany z rakiem tarczycy u niektórych szczurów i myszy. Eksperci nie wiedzą, czy ma on takie samo działanie u ludzi.

Możliwe jest wystąpienie reakcji alergicznej na liraglutyd lub obniżenie poziomu cukru we krwi podczas jego przyjmowania. Jeśli dojdzie do odwodnienia z powodu nudności, wymiotów lub biegunki, może to prowadzić do niewydolności nerek.

Pramlintid (Symlin)

Jest to stworzona przez człowieka wersja hormonu zwanego amyliną, który trzustka wytwarza razem z insuliną, gdy poziom cukru we krwi wzrasta.

Jest zatwierdzony dla osób z cukrzycą typu 1, które przyjmują insulinę w czasie posiłków. Może być również stosowany przez osoby z cukrzycą typu 2, które przyjmują insulinę w czasie posiłków. Jeśli uważasz, że możesz zajść w ciążę, poinformuj o tym swojego lekarza, ponieważ naukowcy nie badali tego leku u kobiet w ciąży.

Pramlintid przyjmuje się wraz z insuliną przed posiłkiem. Te dwa leki działają razem w celu obniżenia poziomu cukru we krwi. Pramlintid pomaga również wolniej trawić pokarm. Dzięki temu do krwiobiegu trafia mniej cukru. Oprócz kontrolowania poziomu A1C, pramlintid pomaga zmniejszyć apetyt, dzięki czemu mniej jesz.

Najczęstszym z nich są nudności. Rozpoczęcie stosowania leku od małej dawki i powolne jej zwiększanie może pomóc w zwalczaniu nudności. Inne działania niepożądane obejmują zmniejszenie apetytu, wymioty, ból brzucha, zmęczenie, zawroty głowy lub niestrawność. Lek może również powodować niski poziom cukru we krwi, jeśli nie dostosuje się ilości przyjmowanej insuliny.

Dulaglutyd (Trulicity)

Jest to kolejny lek z grupy GLP-1. Wstrzykuje się go tylko raz w tygodniu. Pomaga on organizmowi uwalniać więcej insuliny i przenosić glukozę z krwiobiegu do komórek.

Dorośli z cukrzycą typu 2, u których inne metody leczenia cukrzycy nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Należy kontynuować dietę i ćwiczenia fizyczne, ale można go przyjmować samodzielnie lub w połączeniu z metforminą, pioglitazonem lub lekiem z grupy sulfonylomoczników. Jeśli planujesz zajść w ciążę, poinformuj o tym lekarza, ponieważ naukowcy nie prowadzili badań nad tym lekiem u kobiet w ciąży.

Podobnie jak inne leki z grupy GLP-1, dulaglutyd pobudza trzustkę do wydzielania insuliny, która przenosi glukozę z krwiobiegu do komórek. Ogranicza on również ilość wytwarzanego przez organizm hormonu glukagonu, ponieważ glukagon normalnie pobudza wątrobę do uwalniania zmagazynowanego cukru. Lek spowalnia również trawienie.

Najczęstsze z nich to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i mniejszy apetyt. Wszystkie leki GLP-1, w tym dulaglutyd, posiadają ostrzeżenie w ramce informujące, że w badaniach na zwierzętach ten rodzaj leku był związany z rakiem tarczycy u niektórych szczurów i myszy. Eksperci nie wiedzą, czy ma on takie samo działanie u ludzi.

Semaglutyd (Ozempic)

Jest to również długo działający lek GLP-1, który przyjmuje się raz w tygodniu. Pomaga on organizmowi uwalniać więcej insuliny i przenosić glukozę z krwiobiegu do komórek.

Dorośli z cukrzycą typu 2, u których inne metody leczenia cukrzycy nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, a lek był stosowany u dorosłych z wysokim ryzykiem chorób układu krążenia i nerek. Naukowcy nie badali tego leku u kobiet w ciąży ani u młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Semaglutyd wymusza na trzustce uwalnianie insuliny, która przenosi glukozę z krwiobiegu do komórek. Ogranicza także ilość wytwarzanego przez organizm hormonu glukagonu, ponieważ glukagon normalnie pobudza wątrobę do uwalniania zmagazynowanego cukru. W połączeniu z ćwiczeniami fizycznymi semaglutyd odniósł sukces w leczeniu otyłości ze względu na swoją zdolność do zmniejszania głodu, apetytu na jedzenie i ilości tkanki tłuszczowej.

Najczęstsze z nich to łagodne lub umiarkowane nudności, utrata apetytu i problemy z oczami.

?

Wyczerpujący przewodnik lekarza po diagnozowaniu i leczeniu cukrzycy.

Lekarz może podejrzewać u Ciebie cukrzycę, jeśli występują u Ciebie pewne czynniki ryzyka cukrzycy lub jeśli masz wysoki poziom cukru we krwi w moczu. Poziom cukru we krwi (zwany także glukozą we krwi) może być wysoki, jeśli trzustka wytwarza mało insuliny lub nie wytwarza jej wcale (cukrzyca typu 1) lub jeśli organizm nie reaguje prawidłowo na insulinę (cukrzyca typu 2).

Postawienie diagnozy rozpoczyna się od wykonania jednego z trzech badań. W większości przypadków lekarz będzie chciał powtórzyć badanie, którego wynik jest wysoki, aby potwierdzić diagnozę:

• Test obciążenia glukozą na czczo

  to badanie poziomu cukru we krwi wykonywane rano, przed jedzeniem. Poziom 126 mg/dl lub wyższy może oznaczać, że jesteś chory na cukrzycę.

• Doustny test tolerancji glukozy (OGTT)

  polega na wypiciu napoju zawierającego glukozę, a następnie sprawdzaniu stężenia glukozy we krwi co 30-60 minut przez okres do 3 godzin. Jeśli po 2 godzinach stężenie glukozy wynosi 200 mg/dl lub więcej, oznacza to, że pacjent może być chory na cukrzycę.

• Test A1c ?

  to proste badanie krwi, które pokazuje średni poziom cukru we krwi w ciągu ostatnich 2-3 miesięcy. Poziom A1c wynoszący 6,5% lub więcej może oznaczać, że cierpisz na cukrzycę.

Lekarz może również zasugerować wykonanie badania autoprzeciwciała przeciwko transporterowi cynku 8 (ZnT8Ab). To badanie krwi – wraz z innymi informacjami i wynikami badań – może pomóc w ustaleniu, czy dana osoba choruje na cukrzycę typu 1, czy na inny typ. Celem badania ZnT8Ab jest szybkie i dokładne postawienie diagnozy, co może prowadzić do podjęcia leczenia w odpowiednim czasie.

Jakie są metody leczenia cukrzycy?

Cukrzyca jest poważną chorobą, której nie można leczyć na własną rękę. Twój lekarz pomoże Ci opracować plan leczenia cukrzycy, który będzie dla Ciebie odpowiedni – i który będziesz w stanie zrozumieć. W skład zespołu zajmującego się leczeniem cukrzycy mogą wchodzić także inni pracownicy służby zdrowia, w tym lekarz zajmujący się stopami, dietetyk, okulista oraz specjalista diabetolog (zwany endokrynologiem).

Leczenie cukrzycy wymaga ścisłego kontrolowania poziomu cukru we krwi (i utrzymywania go na poziomie wyznaczonym przez lekarza) za pomocą kombinacji leków, ćwiczeń fizycznych i diety. Zwracając baczną uwagę na to, co i kiedy jesz, możesz zminimalizować lub uniknąć „efektu huśtawki” związanego z gwałtownymi zmianami poziomu cukru we krwi, co może wymagać szybkiej zmiany dawek leków, zwłaszcza insuliny.

Leki na cukrzycę

Jeśli cierpisz na cukrzycę typu 1, Twoja trzustka nie wytwarza już insuliny, której organizm potrzebuje, aby wykorzystać cukier we krwi do produkcji energii. Będziesz potrzebował insuliny w postaci zastrzyków lub przy użyciu pompy ciągłej. Nauka robienia zastrzyków sobie, niemowlęciu lub dziecku może początkowo wydawać się najbardziej zniechęcającą częścią leczenia cukrzycy, ale jest to o wiele łatwiejsze niż myślisz.

Niektóre osoby z cukrzycą używają skomputeryzowanej pompy – zwanej pompą insulinową – która podaje insulinę w ustalony sposób. Razem z lekarzem programujesz pompę tak, aby dostarczała określoną ilość insuliny przez cały dzień (dawka podstawowa). Ponadto użytkownik programuje pompę tak, aby podawała pewną ilość insuliny na podstawie poziomu cukru we krwi przed jedzeniem (dawka bolusowa).

Insulina do wstrzykiwania występuje w pięciu rodzajach:

• Szybko działające (działające w ciągu kilku minut i trwające 2-4 godziny)

• Regularne lub krótko działające (rozpoczynające działanie w ciągu 30 minut i trwające 3-6 godzin)

• Działanie pośrednie (działanie rozpoczynające się w ciągu 1-2 godzin i trwające do 18 godzin)

• Długotrwale działające (rozpoczynające działanie w ciągu 1-2 godzin i utrzymujące się przez ponad 24 godziny)

• Bardzo długo działające (rozpoczynające działanie w ciągu 1-2 godzin i utrzymujące się przez 42 godziny)

Szybko działająca insulina wziewna (Afrezza) jest również zatwierdzona przez FDA do stosowania przed posiłkami. Musi być ona stosowana w połączeniu z insuliną długo działającą u pacjentów z cukrzycą typu 1 i nie powinna być stosowana przez osoby palące lub cierpiące na przewlekłe choroby płuc. Dostępna jest w postaci wkładu z pojedynczą dawką. Insulina mieszana jest również dostępna dla osób, które muszą stosować więcej niż jeden rodzaj insuliny.

Insulina degludec (Tresiba) to długodziałająca insulina podawana raz dziennie, zapewniająca dawkę podstawową insuliny utrzymującą się przez ponad 42 godziny. (Jest to jedyna insulina bazalna zatwierdzona do stosowania zarówno w cukrzycy typu 1, jak i typu 2 u pacjentów w wieku zaledwie 1 roku). Jest ona również dostępna w połączeniu z insuliną szybko działającą (Ryzodeg 70/30).

Każdy plan leczenia jest dostosowany do potrzeb danej osoby i może być modyfikowany w zależności od tego, co jesz i ile ćwiczysz, a także w okresach stresu i choroby.

Kontrolując poziom cukru we krwi, można śledzić zmieniające się zapotrzebowanie organizmu na insulinę i współpracować z lekarzem w celu ustalenia najlepszej dawki insuliny. Osoby chore na cukrzycę sprawdzają poziom cukru we krwi nawet kilka razy dziennie za pomocą urządzenia zwanego glukometrem. Glukometr mierzy poziom glukozy w próbce krwi nakrapianej na pasek papieru. Obecnie dostępne są także urządzenia, zwane systemami ciągłego monitorowania glukozy (CGMS), które można przymocować do ciała pacjenta i mierzyć poziom cukru we krwi co kilka minut przez okres do tygodnia. Urządzenia te sprawdzają jednak poziom glukozy nie z krwi, lecz ze skóry, i są mniej dokładne niż tradycyjny glukometr.

U niektórych osób z cukrzycą typu 2 dieta i ćwiczenia fizyczne wystarczają, aby utrzymać chorobę pod kontrolą. Inne osoby potrzebują leków, które mogą obejmować insulinę i leki doustne.

Leki na cukrzycę typu 2 działają na różne sposoby, aby przywrócić prawidłowy poziom cukru we krwi. Należą do nich:

• Leki, które zwiększają produkcję insuliny przez trzustkę, w tym chlorpropamid (Diabinese), glimepiryd (Amaryl), glipizyd (Glucotrol), gliburyd (DiaBeta, Glynase), nateglinid (Starlix) i repaglinid (Prandin).

• Leki, które zmniejszają wchłanianie cukru przez jelita, takie jak akarboza (Precose) i miglitol (Glyset)

• Leki, które poprawiają wykorzystanie insuliny przez organizm, takie jak pioglitazon (Actos) i rosiglitazon (Avandia)

• Leki zmniejszające wytwarzanie cukru przez wątrobę i poprawiające odporność na insulinę, takie jak metformina (Glucophage). Metformina powoduje utratę wagi i jest to jeden ze sposobów, w jaki pomaga przywrócić prawidłowy poziom cukru we krwi.

• Leki, które zwiększają wytwarzanie insuliny przez trzustkę lub jej stężenie we krwi i/lub zmniejszają wytwarzanie cukru w wątrobie, w tym analogliptyna (Nesina), dulaglutyd (Trulicity), eksenatyd (Byetta, Bydureon), linagliptyna (Tradjenta), liraglutyd (Victoza), liksysenatyd (Adlyxin), saksagliptyna (Onglyza),? semaglutyd (Ozempic) i sitagliptyna (Januvia).

• Leki, które blokują wchłanianie zwrotne glukozy przez nerki i zwiększają wydalanie glukozy z moczem, zwane inhibitorami transportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2). Są to: kanagliflozyna (Invokana), dapagliflozin (Farxiga), empagliflozin (Jardiance) i ertugliflozin (Steglatro). Leki te mogą również zmniejszyć ryzyko hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów z niewydolnością serca.

• Pramlinityd (Symlin) jest syntetycznym hormonem podawanym w iniekcjach. Pomaga obniżyć poziom cukru we krwi po posiłkach u osób z cukrzycą, które stosują insulinę.

Niektóre tabletki zawierają więcej niż jeden rodzaj leku przeciwcukrzycowego. Należy do nich zatwierdzony niedawno lek empagliflozin/linagliptyna (Glyxambi). Łączy on inhibitor SGLT2, który blokuje wchłanianie zwrotne glukozy w nerkach, z inhibitorem DPP-4, który zwiększa wydzielanie hormonów, dzięki czemu trzustka produkuje więcej insuliny, a wątroba mniej glukozy.

Odżywianie i czas spożywania posiłków w cukrzycy

Zrównoważona dieta ma kluczowe znaczenie dla osób chorych na cukrzycę, dlatego opracuj plan menu wspólnie z lekarzem lub dietetykiem. Jeśli masz cukrzycę typu 1, czas podawania insuliny zależy od aktywności i diety. To, kiedy jesz i ile jesz, jest równie ważne jak to, co jesz. Zazwyczaj lekarze zalecają trzy małe posiłki i trzy do czterech przekąsek dziennie, aby utrzymać właściwą równowagę pomiędzy poziomem cukru i insuliny we krwi.

Odpowiednie zbilansowanie węglowodanów, białek i tłuszczów w diecie pomoże utrzymać prawidłowe stężenie glukozy we krwi. Ilość każdego z tych produktów zależy od wielu czynników, w tym od wagi i osobistych preferencji. Kontrolowanie węglowodanów – wiedza o tym, ile ich potrzebujesz i ile jesz – jest kluczem do kontroli poziomu cukru we krwi. Jeśli masz nadwagę, dieta niskowęglowodanowa, niskotłuszczowa/niskokaloryczna lub śródziemnomorska może pomóc w osiągnięciu docelowej wagi. Nie więcej niż 7% diety powinno pochodzić z tłuszczów nasyconych, należy też starać się całkowicie unikać tłuszczów trans.

Spróbuj wypełnić połowę talerza warzywami nieskrobiowymi, takimi jak:

• Szparagi

• Brokuły

• Marchewka

• Ogórek

• Zielenina sałatowa

• Dynia

• Pomidor

Pamiętaj również o tym, aby zaopatrzyć się w niektóre z nich:

• Fasola

• Jagody

• Owoce cytrusowe

• Chude mięso

• Niskotłuszczowe lub beztłuszczowe produkty mleczne

• Orzechy

• Drób lub ryby

• Słodkie ziemniaki

Białko można również uzyskać z produktów wegetariańskich, takich jak tofu.

Korzystaj z produktów pełnoziarnistych. Jeśli jesz płatki śniadaniowe, sprawdź ich skład i upewnij się, że na pierwszym miejscu znajduje się pełne ziarno.

Przykłady produktów pełnoziarnistych to:

• Ryż brązowy

• Bulgur (pszenica pęknięta)

• Proso

• Popcorn

• Quinoa

• Sorgo

• Owies zwyczajny płatki owsiane

• Pszenica pełna

Ogólnie rzecz biorąc, żywność mniej przetworzona jest lepsza. Ma ona niższy indeks glikemiczny, co oznacza, że może mieć mniejszy wpływ na poziom cukru we krwi. Na przykład płatki owsiane z pełnego ziarna owsa mają niższy indeks glikemiczny niż płatki błyskawiczne.

Osoby chore na cukrzycę typu 2, które stosują zdrową dietę i ćwiczą, mogą schudnąć i poprawić swoje wyniki leczenia cukrzycy. Jedno z badań wykazało, że długotrwała utrata wagi poprzez stosowanie diety i ćwiczeń fizycznych może zmniejszyć ryzyko wystąpienia udaru mózgu i demencji.

Ćwiczenia dla diabetyków

Kolejnym istotnym elementem programu leczenia cukrzycy są ćwiczenia fizyczne. W przypadku każdego typu cukrzycy przed rozpoczęciem ćwiczeń fizycznych należy skonsultować się z lekarzem. Ćwiczenia fizyczne poprawiają wykorzystanie insuliny przez organizm i mogą obniżyć poziom cukru we krwi. Aby zapobiec niebezpiecznie niskiemu poziomowi cukru we krwi, należy sprawdzać poziom cukru we krwi i w razie potrzeby zjeść węglowodanową przekąskę na około pół godziny przed wysiłkiem fizycznym. Jeśli pojawią się objawy niskiego poziomu cukru we krwi (tzw. hipoglikemia), należy przerwać ćwiczenia i zjeść przekąskę węglowodanową lub napój. Należy odczekać 15 minut i ponownie sprawdzić poziom cukru. Jeśli poziom cukru nadal jest zbyt niski, zjedz kolejną przekąskę.

Ćwiczenia fizyczne pomagają niektórym osobom z cukrzycą typu 2 obniżyć poziom glukozy we krwi i mogą pomóc w zapobieganiu chorobie u osób z grup ryzyka.

W przypadku osób cierpiących na cukrzycę obu typów ćwiczenia mogą zmniejszyć ryzyko zawału serca lub udaru mózgu i poprawić krążenie. Mogą też przynieść ulgę w stresie. Osoby z cukrzycą typu 2, które chcą schudnąć, mogą skorzystać z umiarkowanych ćwiczeń fizycznych. Większość osób chorych na cukrzycę zachęca się do aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności, takiej jak chodzenie, przez co najmniej 150 minut tygodniowo. Trening siłowy jest często zalecany co najmniej dwa razy w tygodniu. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jaki rodzaj ćwiczeń jest dla Ciebie odpowiedni. Dowiedz się, jak rozpocząć (i utrzymać) rutynowy trening, gdy masz cukrzycę.

Jeśli teraz nie jesteś aktywny, zacznij powoli. Z czasem należy zwiększać ilość ćwiczeń. Należy dążyć do tego, by w każdym tygodniu wykonywać od czterech do siedmiu ćwiczeń. Staraj się, aby każda sesja trwała co najmniej 30 minut. Aby być aktywnym, nie trzeba ćwiczyć na siłowni. Zamiast jeździć windą, wejdź po schodach lub zaparkuj na skraju parkingu. Oba te sposoby pozwalają dodać ćwiczenia do codziennej rutyny.

Wyznacz sobie realistyczny cel i opracuj plan. Jakie ćwiczenia będziesz wykonywać i kiedy? Na przykład, można zaplanować 30-minutowy spacer przez większość dni w przerwie na lunch.

Ćwiczenia należy zmieniać na tyle często, by się nie znudziły. Można uprawiać ćwiczenia aerobowe, takie jak chodzenie lub jogging. Inną opcją są ćwiczenia oporowe, takie jak ćwiczenia z ciężarkami. Niezależnie od tego, co robisz, nie zapominaj o rozciąganiu przed i po każdej sesji treningowej.

Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że ćwiczenia fizyczne obniżają poziom cukru we krwi. Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy konieczne jest dostosowanie leków lub dawki insuliny, aby utrzymać odpowiednio wysoki poziom cukru.

Zmiany stylu życia w cukrzycy

Noś identyfikator medyczny

Dobrym pomysłem jest noszenie bransoletki lub identyfikatora MedicAlert z napisem, że jesteś chory na cukrzycę. Dzięki temu inne osoby będą wiedziały o Twoim stanie w przypadku, gdy będziesz miał ciężki atak hipoglikemii i nie będziesz w stanie się porozumieć, lub gdy ulegniesz wypadkowi i będziesz potrzebował pomocy medycznej w nagłym wypadku. Zidentyfikowanie siebie jako osoby chorej na cukrzycę jest ważne, ponieważ ataki hipoglikemii mogą być mylone z pijaństwem, a ofiary często nie są w stanie same o siebie zadbać. Bez szybkiego leczenia hipoglikemia może doprowadzić do śpiączki lub drgawek. A ponieważ w czasie choroby lub urazu organizm jest pod zwiększonym obciążeniem, poziom cukru we krwi musi być sprawdzany przez personel medyczny udzielający pomocy w nagłych wypadkach.

Dbaj o zęby

Dbaj o zęby i regularnie używaj nici dentystycznej. Cukrzyca może pogorszyć chorobę dziąseł.

Zmniejsz stres

Jeśli jesteś zestresowany, możesz mniej ćwiczyć, więcej pić i nie obserwować swojej cukrzycy tak dokładnie.

Stres może również podnieść poziom cukru we krwi i sprawić, że będziesz mniej wrażliwy na insulinę. Kiedy jesteś zestresowany, Twój organizm przyjmuje postawę „walcz lub uciekaj”. Oznacza to, że upewnia się, że masz wystarczającą ilość cukru i tłuszczu na energię.

Badania przeprowadzone na osobach chorych na cukrzycę typu 1 wykazały, że u większości osób poziom cukru we krwi pod wpływem stresu psychicznego wzrasta, a u innych spada. Jeśli masz cukrzycę typu 2 i odczuwasz presję, poziom glukozy wzrośnie.

Jeśli coś Cię niepokoi, spróbuj wprowadzić zmiany, które pomogą Ci się zrelaksować. Możesz poćwiczyć, spędzić czas z przyjaciółmi, pomedytować lub zastąpić negatywne myśli pozytywnymi. Zrób wszystko, co będzie dla Ciebie najlepsze.

Pomocne mogą być także grupy wsparcia, poradnictwo lub terapia.

Rzucenie palenia

Rzuć nałóg. Pozwoli Ci to lepiej kontrolować poziom cukru we krwi.

Jeśli palisz, jesteś także bardziej narażony na poważne problemy zdrowotne oraz większe prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań cukrzycy. Mogą one obejmować:

• Choroby serca i nerek

• Słaby przepływ krwi do nóg i stóp, co może prowadzić do zakażeń, owrzodzeń i amputacji palców lub stóp

• Retinopatia – choroba oczu, która powoduje ślepotę

• Neuropatia obwodowa, uszkodzenie nerwów w rękach i nogach, które powoduje osłabienie, drętwienie, ból i słabą koordynację ruchową

Ograniczenie spożycia alkoholu

Jeśli przyjmujesz insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe, takie jak sulfonylomoczniki lub meglitynidy, picie alkoholu może spowodować niebezpieczny spadek poziomu cukru we krwi. Kiedy pijesz, wątroba musi pracować, aby usunąć alkohol z krwi, zamiast regulować poziom cukru we krwi.

Pijaństwo i niski poziom cukru we krwi mogą również powodować zawroty głowy, dezorientację i senność. Można pomylić objawy zbyt dużej ilości alkoholu i niskiego poziomu cukru we krwi. Kobieta powinna wypijać nie więcej niż jednego drinka dziennie. W przypadku mężczyzn limit wynosi dwa drinki dziennie. Jeden drink to 12 uncji piwa, 5 uncji wina lub półtorej uncji likieru, np. wódki. W przypadku napojów mieszanych wybieraj mieszanki bezkaloryczne, takie jak woda sodowa lub soda dietetyczna.

Spróbuj przestawić się na lekkie piwo lub wino typu spritzer. Można też popijać wolniej, zamienić na wodę lub inny napój bezkaloryczny.

Jeśli ograniczysz napoje, możesz lepiej się odżywiać. Alkohol może zmniejszyć siłę woli, by nie dopuścić do przejedzenia.

Rób notatki

Prowadzenie szczegółowego dziennika może pomóc w śledzeniu, co wpływa na poziom glukozy. Dziennik ten może zawierać:

• Insulinę i inne leki

• Jedzenie, zwłaszcza węglowodany

• Aktywność fizyczna

• Stres

• Choroby

Po około tygodniu sprawdź, czy zauważyłeś jakieś prawidłowości.

Jeśli próbujesz schudnąć, przez tydzień lub dwa zapisuj wszystko, co jesz lub pijesz, łącznie z wielkością porcji. Dzięki temu będziesz mieć jasny obraz swojej sytuacji i będziesz wiedzieć, jakie zmiany możesz wprowadzić.

Jeśli pijesz alkohol, sprawdzaj poziom cukru we krwi przed piciem, w trakcie picia, przed pójściem spać i następnego dnia. Alkohol obniża poziom cukru we krwi nawet do 24 godzin po wypiciu ostatniego drinka.

Alternatywne metody leczenia cukrzycy

Medycyna alternatywna nigdy nie powinna być stosowana samodzielnie w leczeniu cukrzycy. Istnieją jednak rzeczy, które można robić – oprócz leków, właściwej diety i ćwiczeń fizycznych – które mogą pomóc w kontrolowaniu poziomu cukru we krwi i zapobieganiu powikłaniom cukrzycy.

Chociaż chrom ma wpływ na działanie insuliny i metabolizm glukozy, nie ma dowodów na to, że przyjmowanie suplementów chromu może pomóc w leczeniu cukrzycy. Chrom znajduje się jednak w wielu zdrowych produktach spożywczych, takich jak zielone warzywa, orzechy i ziarna. Badania sugerują, że biotyna, zwana również witaminą H, stosowana razem z chromem, może poprawić metabolizm glukozy u osób z cukrzycą. Jednak żadne badania nie wykazały, że biotyna sama w sobie jest pomocna.

mogą pomóc w leczeniu bólu nerwów cukrzycowych, jeśli poziom tych witamin jest niski, co przyczynia się do bólu nerwów. W innych przypadkach nie ma dowodów na to, że przyjmowanie tych witamin może pomóc.

może uzupełnić niski poziom insuliny we krwi, która normalnie pomaga komórkom we wchłanianiu tej witaminy. Odpowiednie ilości witaminy C mogą pomóc organizmowi w utrzymaniu dobrego poziomu cholesterolu i utrzymaniu poziomu cukru we krwi pod kontrolą. Zbyt duża ilość może jednak powodować kamienie nerkowe i inne problemy. Skonsultuj się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy suplementacja witaminą C jest dla Ciebie odpowiednia.

może pomóc w ograniczeniu uszkodzeń naczyń krwionośnych oraz w ochronie przed chorobami nerek i oczu. Jednak zbyt duże dawki mogą prowadzić do poważnych problemów, takich jak zwiększone ryzyko udaru. Przed dodaniem tego suplementu należy porozmawiać z lekarzem.

pomaga kontrolować poziom cukru we krwi. U niektórych osób z cukrzycą występuje poważny niedobór magnezu. W takim przypadku suplementy magnezu mogą poprawić działanie insuliny.

Wyobrażenia kierowane, biofeedback, medytacja, hipnoterapia i joga zmniejszają poziom hormonów stresu, co z kolei może pomóc w ustabilizowaniu poziomu cukru we krwi. Biofeedback może również pomóc w obniżeniu ciśnienia krwi, ale potrzeba więcej badań, aby odkryć jego rolę w leczeniu cukrzycy i nadciśnienia.

Niektórzy pacjenci zgłaszali, że miejscowo stosowana maść na bazie pieprzu kajeńskiego pomaga zmniejszyć ból dłoni i stóp spowodowany neuropatią cukrzycową. Jednak osoby z utratą czucia w dłoniach lub stopach powinny zachować ostrożność podczas stosowania kapsaicyny, ponieważ mogą nie być w stanie w pełni odczuwać uczucia pieczenia. Jeśli zamierzasz wypróbować ten produkt, skonsultuj się z lekarzem.

Uważa się, że pomaga w leczeniu bólu nerwów cukrzycowych, ale nie znaleziono jeszcze jednoznacznych dowodów.

Ginkgo, czosnek, liście świętej bazylii, nasiona kozieradki, żeń-szeń i głóg to inne zioła, które są promowane przez niektórych jako środki łagodzące objawy cukrzycy. Potrzeba więcej badań, aby stwierdzić, jaką rolę mogą odgrywać te zioła, jeśli w ogóle odgrywają. Przed wypróbowaniem jakiegokolwiek produktu ziołowego należy skonsultować się z lekarzem.

Palenie może być jeszcze bardziej niebezpieczne dla zdrowia osoby chorej na cukrzycę. lekarz udziela wskazówek, jak rzucić palenie.

Nikotyna zawarta w papierosach sprawia, że naczynia krwionośne twardnieją i zwężają się, ograniczając przepływ krwi w organizmie. A ponieważ cukrzyca zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na choroby serca, zdecydowanie nie chcesz dodatkowego ryzyka związanego z paleniem.

Bez względu na to, jak dużo i jak długo palisz, rzucenie palenia pomoże Twojemu zdrowiu. Poczujesz się lepiej, będziesz lepiej wyglądać (ponieważ palenie powoduje powstawanie zmarszczek jeszcze przed osiągnięciem wieku starczego), a także zaoszczędzisz pieniądze.

14 porad dotyczących rzucania palenia

Jeśli chorujesz na cukrzycę, na podstawie wytycznych American Cancer Society podajemy kilka wskazówek, które pomogą Ci rzucić palenie.

1. Ustal datę rzucenia palenia. Nie musisz od razu rzucać palenia. Jeśli wiesz, że bardziej realistyczne będzie rzucenie nałogu po jakimś ważnym wydarzeniu lub terminie, ustal tę datę.

2. Poinformuj o tym swojego lekarza. Dzięki temu zyskasz wsparcie.

3. Spraw, aby palenie było niewygodne. Nie miej pod ręką niczego, co jest potrzebne do palenia, jak popielniczka, zapalniczka czy zapałki.

4. Oddychaj głęboko, kiedy masz ochotę na papierosa. Wstrzymaj oddech na 10 sekund, a następnie zrób powolny wydech.

5. 5. Spędzać czas w miejscach, w których nie można palić, ponieważ jest to zabronione, takich jak biblioteka, teatr czy muzeum.

6. 6. Spotykaj się z przyjaciółmi, którzy również pracują nad rzuceniem nałogu. Chodzić do miejsc, w których nie wolno palić.

7. Zamiast palić sięgaj po niskokaloryczne, dobre dla ciebie jedzenie. Wybieraj świeże owoce i kruche, chrupiące warzywa.

8. Ćwicz, aby złagodzić stres, zamiast zapalać.

9. Przejdź na kawę bezkofeinową. Zrezygnuj z kawy, napojów bezalkoholowych zawierających kofeinę i alkoholu, ponieważ wszystkie one mogą zwiększyć chęć zapalenia papierosa.

10. Miej ręce zbyt zajęte, by sięgać po papierosy. Na przykład, rysuj, pisz teksty, pisz na maszynie lub rób na drutach.

11. Zhakuj swoje nawyki. Jeśli w przerwie w pracy zawsze sięgasz po papierosa, przejdź się, porozmawiaj z przyjacielem lub zrób coś innego.

12. Zawiń papierosa w kartkę papieru i obwiąż go gumką. Trudniej będzie Ci po niego sięgnąć. Będziesz miał czas, aby zauważyć, co robisz i przestać.

13. Poinformuj rodzinę i przyjaciół, że rzucasz palenie. Poproś ich o wsparcie. Jeśli oni palą, powiedz im, żeby nie robili tego przy tobie. Jeśli palą, odejdź.

14. Bądź dla siebie dobry. Rób rzeczy, które sprawiają ci przyjemność. Zauważysz, że nie potrzebujesz papierosa, aby dobrze się bawić.

Nikotynowa terapia zastępcza

Można również zapytać lekarza, czy pomocna może być nikotynowa terapia zastępcza.

Plastry z nikotyną, gumy, pastylki i aerozole do nosa to cztery sposoby na ograniczenie głodu nikotynowego bez recepty.

Plaster nosi się na skórze, między szyją a talią. Dostarcza on stale niewielkie ilości nikotyny.

Guma pozwala kontrolować ilość nikotyny przyjmowanej każdego dnia. Jednorazowo można ją stosować przez maksymalnie 30 minut.

Aerozol do nosa zapewnia szybką ulgę w głodzie nikotynowym, ale wymaga recepty.

Pastylki również pozwalają kontrolować ilość nikotyny przyjmowanej każdego dnia. Rozpuszczają się one na języku.

Istnieją również dwa leki, które lekarz może przepisać, a które mogą okazać się pomocne: Chantix i Zyban.

Stosując którykolwiek z tych produktów, należy przestrzegać zaleceń podanych na opakowaniu i zgłaszać lekarzowi wszelkie efekty uboczne.

Nie należy stosować więcej niż jednego rodzaju i nie należy palić tytoniu podczas stosowania nikotynowych produktów zastępczych, ponieważ może to spowodować poważne skutki uboczne.

Lekarz omawia ciągłe monitory glukozy dla diabetyków – jak działają i kto może odnieść korzyści z ich używania.

Może on pomóc w wykrywaniu trendów i wzorców, co daje Tobie i Twojemu lekarzowi pełniejszy obraz Twojej cukrzycy. Dane te mogą pomóc w znalezieniu sposobów lepszego radzenia sobie z chorobą.

Dostępnych jest kilka urządzeń dla dorosłych i dzieci. Aby je otrzymać, należy uzyskać receptę od lekarza.

Co to jest?

CGM mierzy ilość glukozy w płynie znajdującym się w organizmie. Różne urządzenia zbierają te informacje w różny sposób za pomocą maleńkich czujników. W niektórych przypadkach czujnik jest umieszczany pod skórą brzucha w szybki i bezbolesny sposób lub może być przyklejony na tylnej części ramienia. Nadajnik umieszczony na czujniku przesyła informacje do bezprzewodowego monitora przypominającego pager, który można przypiąć do paska.

Monitor wyświetla poziom cukru w odstępach 1-, 5-, 10- lub 15-minutowych. Jeśli poziom cukru spadnie do niebezpiecznie niskiego lub wysokiego zaprogramowanego poziomu, monitor włączy alarm.

W przeszłości odczyty z systemów CGM mogli oglądać tylko lekarze. Obecnie każdy może korzystać z tych urządzeń w ramach domowej opieki nad chorym na cukrzycę. Dane można pobrać na komputer, tablet lub smartfon, aby zobaczyć wzorce i trendy w poziomie cukru. Informacje te mogą pomóc Tobie i Twojemu lekarzowi w opracowaniu najlepszego planu leczenia cukrzycy, w tym:

• Jaką dawkę insuliny należy przyjmować

• Odpowiedni dla Ciebie plan ćwiczeń

• Liczba posiłków i przekąsek, których potrzebujesz każdego dnia

• Właściwe rodzaje i dawki leków

CGM nie zastępuje tradycyjnych monitorów domowych. Nadal trzeba mierzyć poziom cukru we krwi za pomocą zwykłego glukometru kilka razy dziennie, aby monitor był dokładny. Większość monitorów nadal wymaga nakłucia palca, a ponadto co 3 do 7 dni należy wymieniać czujnik znajdujący się pod skórą.

Jeśli używasz pompy insulinowej, możesz ją także połączyć z systemem CGM, aby zapewnić sobie ciągłą opiekę. Nie ma potrzeby ręcznego programowania pompy, jak w przypadku innych metod nakłuwania palca. Jest to tak zwana pompa rozszerzona o czujnik.

Dlaczego warto stosować CGM?

W przeciwieństwie do tradycyjnych glukometrów, CGM rejestruje poziom cukru we krwi przez cały dzień i noc, pokazując wysokie i niskie wartości w ciągu całego tygodnia. Systemy te mogą pomóc:

• rejestrować niebezpiecznie niskie poziomy cukru we krwi, które często pozostają niezauważone

• Śledzenie wysokich poziomów między posiłkami

• Wyświetlanie porannych skoków poziomu cukru we krwi

• Oceń, jak dieta i ćwiczenia wpływają na Ciebie

• Określenie, czy plan leczenia działa na co dzień

System CGM nie jest jednak odpowiedni dla każdej osoby chorej na cukrzycę. Są one droższe niż glukometry, a ubezpieczenie lub Medicaid może nie pokrywać kosztów ich zakupu. Prawidłowe korzystanie z tej technologii może wymagać dodatkowego szkolenia i praktyki. Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy CGM jest dla Ciebie odpowiedni.

Kto może używać CGM?

Lekarz może zalecić CGM, jeśli:

• Znaczne wzrosty i spadki poziomu cukru we krwi bez wyraźnej przyczyny

• Cukrzyca ciążowa, która pojawia się w czasie ciąży

• Pompa insulinowa

• Bardzo niski poziom cukru we krwi, zwany hipoglikemią, lub bardzo wysoki, zwany hiperglikemią

Urządzenie może być używane przez dorosłych i dzieci w wieku 2 lat i starsze. FDA zatwierdziła niedawno aplikacje na smartfony, które można parować z CGM. Informacje o stężeniu glukozy we krwi są natychmiast udostępniane. Oczekuje się, że będzie to bardzo pomocne dla rodziców i opiekunów, którzy nie zawsze mogą być w tym samym miejscu, co osoba chora na cukrzycę.

Przyszłość CGM

Naukowcy testują nowe i lepsze rodzaje systemów CGM w badaniach klinicznych. Technologia ta jest również kluczowym elementem wysiłków naukowców zmierzających do skonstruowania sztucznej trzustki, która mogłaby naśladować naturalny proces kontrolowania insuliny przez organizm.

Dowiedz się od lekarza więcej o tym, jak picie alkoholu wpływa na cukrzycę.

Jeśli pijesz, rób to sporadycznie i tylko wtedy, gdy Twoja cukrzyca i poziom cukru we krwi są dobrze kontrolowane. Jeśli stosujesz plan posiłków z kontrolowaną ilością kalorii, jeden drink alkoholu powinien być liczony jako dwie porcje tłuszczu. Dowiedz się więcej o wpływie alkoholu na cukrzycę.

Warto skonsultować się z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy picie alkoholu jest dla Ciebie bezpieczne.

Wpływ alkoholu na cukrzycę

Oto kilka innych sposobów, w jakie alkohol może wpływać na cukrzycę:

• Podczas gdy umiarkowane ilości alkoholu mogą powodować wzrost poziomu cukru we krwi, nadmiar alkoholu może w rzeczywistości obniżyć poziom cukru we krwi – czasami powodując jego niebezpieczny spadek, zwłaszcza u osób z cukrzycą typu 1.

• Piwo i słodkie wino zawierają węglowodany i mogą podnosić poziom cukru we krwi.

• Alkohol pobudza apetyt, co może powodować przejadanie się i wpływać na kontrolę poziomu cukru we krwi.

• Napoje alkoholowe często zawierają dużo kalorii, co utrudnia zrzucenie zbędnych kilogramów.

• Alkohol może również wpływać na ocenę sytuacji i siłę woli, powodując podejmowanie niewłaściwych decyzji żywieniowych.

• Alkohol może zaburzać pozytywne działanie doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny.

• Alkohol może zwiększać stężenie triglicerydów.

• Alkohol może powodować wzrost ciśnienia krwi.

• Alkohol może powodować zaczerwienienie skóry, mdłości, przyspieszoną czynność serca i niewyraźną mowę.

Objawy te mogą być mylone z objawami niskiego poziomu cukru we krwi lub mogą je maskować.

Dary i przeciwwskazania dotyczące cukrzycy i spożywania alkoholu

Osoby z cukrzycą, które piją, powinny przestrzegać poniższych zaleceń dotyczących spożywania alkoholu:

• Nie należy pić więcej niż dwa drinki alkoholowe w ciągu jednego dnia, jeśli pacjent jest mężczyzną, lub jeden drink, jeśli pacjent jest kobietą (przykład: jeden drink alkoholowy = 5 uncji kieliszka wina, 1 1/2 uncji likieru lub 12 uncji piwa).

• Pić alkohol tylko z jedzeniem.

• Pij powoli.

• Unikaj „przesłodzonych” napojów mieszanych, słodkich win lub kordialów.

• Mieszać napoje alkoholowe z wodą, wodą sodową lub dietetycznymi napojami bezalkoholowymi.

• Zawsze noś biżuterię z informacją, że jesteś chory na cukrzycę.

Lekarz udostępnia listę przydatnych zasobów dla osób chorych na cukrzycę.

Organizacje zdrowotne

120 South Riverside Plaza, Suite 2000Chicago, IL 60606-6995800-877-1600www.eatright.org

245 Riverside Avenue, Suite 200Jacksonville, FL 32202(904) 353-7878www.aace.com

2451 Crystal Drive, Suite 900Arlington, VA 22202800-342-2383www.diabetes.org

125 S. Wacker, Suite 600Chicago, IL 60606800-338-3633www.diabeteseducator.org

200 Vesey StNew York, NY 10281800-533-2873www.jdrf.org

9000 Rockville PikeBethesda, MD 20892(301) 496-3583https://www2.niddk.nih.gov/

Czasopisma/newsletter/sieci społecznościowe poświęcone cukrzycy

Międzynarodowa Fundacja Badań nad Cukrzycą (Juvenile Diabetes Research Foundation International)

typeonenation.org

z Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetykówhttps://www.diabetesforecast.org/

?

z Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetyków

https://www.diabetes.org/food-and-fitness/food/myfoodadvisor.html

Hiperglikemia, czyli wysoki poziom cukru we krwi, to poważny problem w cukrzycy. Lekarz wyjaśnia przyczyny tego stanu i sposoby zapobiegania mu.

• Hiperglikemia na czczo

  . Jest to poziom cukru we krwi u pacjentów z cukrzycą, który jest wyższy niż 130 mg/dl (miligramów na decylitr) po tym, jak nie jedli lub nie pili przez co najmniej 8 godzin.

• Hiperglikemia poposiłkowa lub po posiłku

  . Jest to poziom cukru we krwi wyższy niż 180 mg/dl 2 godziny po jedzeniu. Osoby bez cukrzycy rzadko mają poziom cukru we krwi powyżej 140 mg/dl po posiłku, chyba że jest on bardzo obfity.

Częste lub utrzymujące się wysokie stężenie cukru we krwi może powodować uszkodzenie nerwów, naczyń krwionośnych i narządów. Może również prowadzić do innych poważnych schorzeń. Osoby z cukrzycą typu 1 są podatne na gromadzenie się kwasów we krwi, zwane kwasicą ketonową.

Jeśli masz cukrzycę typu 2 lub jesteś zagrożony jej wystąpieniem, bardzo wysoki poziom cukru we krwi może prowadzić do potencjalnie śmiertelnego stanu, w którym Twój organizm nie jest w stanie przetworzyć cukru. Jest to tzw. zespół hiperglikemiczno-hiperosmolarny nieketotyczny (HHNS). Na początku będziesz częściej sikać, a później rzadziej, ale Twój mocz może stać się ciemny i możesz się poważnie odwodnić.

Ważne jest, aby od razu leczyć objawy wysokiego poziomu cukru we krwi, aby zapobiec powikłaniom.

Przyczyny

Poziom cukru we krwi może wzrosnąć, jeśli:

• Pominiesz lub zapomnisz o insulinie lub doustnym leku obniżającym poziom glukozy

• Zjedzenie zbyt dużej ilości węglowodanów w stosunku do ilości insuliny, którą przyjąłeś lub ogólnie spożycie zbyt dużej ilości węglowodanów

• Masz infekcję

• Są chorzy

• Są pod wpływem stresu

• Stają się nieaktywne lub ćwiczą mniej niż zwykle

• Podejmowanie intensywnego wysiłku fizycznego, zwłaszcza gdy poziom cukru we krwi jest wysoki, a poziom insuliny niski

Objawy

Wczesne objawy obejmują:

• Pragnienie

• Bóle głowy

• Problemy z koncentracją

• Niewyraźne widzenie

• Częste sikanie

• Zmęczenie (uczucie osłabienia, znużenia)

• Utrata wagi

• Cukier we krwi wyższy niż 180 mg/dl

Utrzymujące się wysokie stężenie cukru we krwi może powodować:

• Infekcje pochwy i skóry

• Wolno gojące się skaleczenia i owrzodzenia

• Gorsze widzenie

• Uszkodzenie nerwów powodujące bolesne zimne lub niewrażliwe stopy, utratę włosów na kończynach dolnych lub zaburzenia erekcji

• Problemy z żołądkiem i jelitami, takie jak przewlekłe zaparcia lub biegunki

• Uszkodzenie oczu, naczyń krwionośnych lub nerek

Jak się leczy?

Jeśli masz cukrzycę i zauważysz u siebie jakiekolwiek wczesne objawy wysokiego poziomu cukru we krwi, zbadaj poziom cukru we krwi i skontaktuj się z lekarzem. Lekarz może poprosić Cię o wyniki kilku badań. Lekarz może zalecić następujące zmiany:

Woda pomaga usuwać nadmiar cukru z krwi poprzez mocz i zapobiega odwodnieniu.

Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w obniżeniu poziomu cukru we krwi. Jednak w pewnych warunkach może spowodować, że poziom cukru we krwi jeszcze wzrośnie. Zapytaj swojego lekarza, jaki rodzaj ćwiczeń jest dla Ciebie odpowiedni.

Jeśli cierpisz na cukrzycę typu 1 i masz wysoki poziom cukru we krwi, musisz sprawdzić, czy w moczu nie ma ketonów. W przypadku obecności ketonów NIE należy ćwiczyć. Jeśli masz cukrzycę typu 2 i wysoki poziom cukru we krwi, musisz się upewnić, że w moczu nie ma ketonów i że jesteś dobrze nawodniony. Wtedy lekarz może zezwolić na ostrożne ćwiczenia, o ile czujesz się na siłach.

Konieczne może być spotkanie z dietetykiem w celu zmiany ilości i rodzaju spożywanych pokarmów.

Lekarz może zmienić ilość, czas lub rodzaj leków przeciwcukrzycowych, które przyjmujesz. Nie wprowadzaj zmian bez wcześniejszej rozmowy z lekarzem.

Jeśli masz cukrzycę typu 1 i poziom cukru we krwi jest wyższy niż 250 mg/dl, lekarz może zlecić badanie moczu lub krwi na obecność ketonów.

Skontaktuj się z lekarzem, jeśli poziom cukru we krwi przekracza cele leczenia.

Jak zapobiegać

Jeśli starasz się utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą – przestrzegasz planu posiłków, ćwiczeń fizycznych i przyjmowania leków – nie musisz się martwić hiperglikemią. Możesz także:

• Znać swoją dietę – liczyć całkowitą ilość węglowodanów w każdym posiłku i przekąsce.

• Regularnie badaj poziom cukru we krwi.

• Poinformuj lekarza o powtarzających się nieprawidłowych wynikach badań poziomu cukru we krwi.

• Noś identyfikator medyczny, aby w razie nagłej potrzeby poinformować ludzi, że jesteś chory na cukrzycę.

Jeśli chorujesz na cukrzycę, dowiedz się od ekspertów doktora, jakie osoby powinny znaleźć się w zespole opieki zdrowotnej zajmującym się cukrzycą.

Pacjent. Jest to najważniejszy członek zespołu opieki zdrowotnej nad chorym na cukrzycę! Tylko Ty wiesz, jak się czujesz. Zespół opieki zdrowotnej nad chorym na cukrzycę będzie liczył na to, że będziesz z nim szczerze rozmawiał i dostarczał informacji o swoim organizmie.

Monitorowanie poziomu cukru we krwi pozwala lekarzom stwierdzić, czy obecne leczenie dobrze kontroluje cukrzycę. Kontrolując poziom cukru we krwi, możesz także zapobiegać lub ograniczać epizody hipoglikemii (niskiego poziomu cukru we krwi).

Lekarz pierwszego kontaktu. Lekarz pierwszego kontaktu to osoba, do której udajesz się na ogólne badania kontrolne oraz w przypadku choroby. Jest to zazwyczaj internista lub lekarz medycyny rodzinnej, który ma doświadczenie w leczeniu osób chorych na cukrzycę. Stały lekarz pediatra Twojego dziecka zapewni, że wszystkie elementy opieki zdrowotnej Twojego dziecka są pod kontrolą i może wystawiać skierowania do innych specjalistów.

Ponieważ lekarz pierwszego kontaktu jest głównym źródłem opieki, najprawdopodobniej będzie on kierował zespołem opieki nad chorym na cukrzycę.

Endokrynolog. Endokrynolog to lekarz, który posiada specjalne przeszkolenie i doświadczenie w leczeniu osób chorych na cukrzycę. Powinieneś regularnie spotykać się z takim lekarzem.

Dietetyk. Zarejestrowany dietetyk (RD) jest przeszkolony w dziedzinie żywienia. Jedzenie jest kluczową częścią leczenia cukrzycy, dlatego też dietetyk pomoże Ci ustalić Twoje potrzeby żywieniowe w oparciu o Twoją wagę, styl życia, przyjmowane leki oraz inne cele zdrowotne (takie jak obniżenie poziomu tłuszczu we krwi lub ciśnienia krwi).

Pielęgniarka edukatorka. Edukator ds. cukrzycy lub pielęgniarz ds. cukrzycy to zarejestrowana pielęgniarka (RN) posiadająca specjalne przeszkolenie i przygotowanie w zakresie opieki i nauczania osób chorych na cukrzycę. Edukatorzy pielęgniarscy często pomagają w codziennych aspektach życia z cukrzycą.

Lekarz okulista. Przynajmniej raz w roku oczy powinien badać okulista (lekarz, który może leczyć problemy z oczami zarówno medycznie, jak i chirurgicznie) lub optometrysta (osoba przeszkolona w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej nad oczami, np. w zakresie ostrości wzroku lub diagnozowania poważniejszych problemów; optometryści nie są lekarzami medycyny). Cukrzyca może wpływać na naczynia krwionośne w oczach, co może prowadzić do utraty wzroku. Dzieci z cukrzycą typu 1 powinny mieć wykonane badanie dylatacyjne oczu 5 lat po zdiagnozowaniu choroby lub w wieku 10 lat, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.

Podolog. Dla każdego chorego na cukrzycę, która może powodować uszkodzenie nerwów w kończynach, ważna jest pielęgnacja stóp. Podiatra jest przeszkolony w leczeniu stóp i problemów kończyn dolnych. Lekarze ci posiadają tytuł doktora medycyny podiatrycznej (DPM) uzyskany w wyższej szkole podologii. Odbyli również rezydenturę (szkolenie szpitalne) w zakresie podiatrii.

Dentysta. Osoby chore na cukrzycę są w nieco większym stopniu i wcześniej narażone na ryzyko wystąpienia chorób dziąseł. Nadmiar cukru we krwi sprawia, że w jamie ustnej jest dużo miejsca dla bakterii, co może prowadzić do infekcji. Wizyty u dentysty powinny odbywać się co 6 miesięcy. Pamiętaj, aby poinformować dentystę, że chorujesz na cukrzycę.

Trener ćwiczeń. Niezależnie od rodzaju cukrzycy, ćwiczenia fizyczne powinny odgrywać istotną rolę w jej leczeniu. Najlepszą osobą do planowania programu ćwiczeń fizycznych, wraz z lekarzem, jest osoba przeszkolona w zakresie naukowych podstaw ćwiczeń i bezpiecznych metod kondycyjnych.

Specjalista zdrowia psychicznego. Zazwyczaj jest to pracownik socjalny lub psycholog, który może pomóc Tobie i Twojemu dziecku w radzeniu sobie z poważnymi zmianami stylu życia związanymi z cukrzycą.

Jak często należy zgłaszać się do lekarza?

Osoby chore na cukrzycę, które stosują zastrzyki z insuliny, zwykle spotykają się z lekarzem przynajmniej co 3 do 4 miesięcy. Osoby przyjmujące tabletki lub prowadzące leczenie cukrzycy wyłącznie za pomocą diety powinny zgłaszać się do lekarza przynajmniej co 4 do 6 miesięcy.

Konieczne mogą być częstsze wizyty, jeśli poziom cukru we krwi nie jest kontrolowany lub jeśli komplikacje pogarszają się.

Co powinien wiedzieć mój lekarz?

Ogólnie rzecz biorąc, lekarz chce wiedzieć, jak dobrze kontrolowana jest cukrzyca i czy rozpoczynają się lub nasilają powikłania cukrzycowe. Dlatego przy każdej wizycie należy przedstawić lekarzowi domowe wyniki pomiarów poziomu cukru we krwi i poinformować go o wszelkich objawach hipoglikemii (niskiego poziomu cukru we krwi) lub hiperglikemii (wysokiego poziomu cukru we krwi).

Należy również poinformować lekarza o wszelkich zmianach w diecie, ćwiczeniach fizycznych lub lekach oraz o nowych chorobach, na które pacjent choruje. Należy poinformować lekarza, jeśli u pacjenta wystąpiły objawy chorób oczu, nerwów, nerek lub układu krążenia, takie jak:

• Niewyraźne widzenie

• Zdrętwienie lub mrowienie w stopach

• Utrzymujący się obrzęk dłoni, stóp, twarzy lub nóg

• Skurcz lub ból nóg

• Ból w klatce piersiowej

• Duszność

• Osłabienie lub drętwienie jednej strony ciała

• Nietypowy przyrost masy ciała

Jakie badania laboratoryjne należy wykonać?

Jeśli masz cukrzycę, powinieneś regularnie wykonywać badania laboratoryjne:

• Hemoglobina A1c

• Badania moczu i krwi pod kątem czynności nerek

• Badanie lipidów, obejmujące poziom cholesterolu, trójglicerydów i HDL

Mogą być także konieczne badania tarczycy i wątroby.

Endokrynolodzy specjalizują się w gruczołach, hormonach i metabolizmie. Dowiedz się więcej o tym, czym zajmują się ci lekarze, np. pomagając osobom cierpiącym na cukrzycę lub przechodzącym menopauzę.

Mogą oni pracować z dorosłymi lub dziećmi. Jeśli specjalizują się w leczeniu dzieci, są nazywani endokrynologami dziecięcymi.

Czym zajmują się endokrynolodzy?

Endokrynolodzy zajmują się wieloma dziedzinami, diagnozując i lecząc schorzenia, które wpływają na..:

• Nadnercza – gruczoły znajdujące się na szczycie nerek, które pomagają kontrolować takie czynniki, jak ciśnienie krwi, metabolizm, reakcja na stres i hormony płciowe.

• Metabolizm kostny, np. osteoporoza

• Cholesterol

• Podwzgórze, część mózgu, która kontroluje temperaturę ciała, głód i pragnienie

• Trzustka, która wytwarza insulinę i inne substancje potrzebne do trawienia

• Przytarczyce, małe gruczoły w szyi, które kontrolują poziom wapnia we krwi

• Przysadka mózgowa, gruczoł wielkości ziarnka grochu znajdujący się u podstawy mózgu, który utrzymuje równowagę hormonalną

• Gruczoły rozrodcze (gonady): jajniki u kobiet, jądra u mężczyzn

• Tarczyca, gruczoł w kształcie motyla na szyi, który kontroluje metabolizm, energię oraz wzrost i rozwój mózgu

Szkolenie

Endokrynolodzy są licencjonowanymi lekarzami chorób wewnętrznych, którzy zdali dodatkowy egzamin certyfikacyjny.

Przez 4 lata uczęszczają do college’u, a następnie przez kolejne 4 lata do szkoły medycznej. Następnie przez 3 lata pracują w szpitalach i klinikach jako rezydenci, aby zdobyć doświadczenie w leczeniu ludzi. Kolejne 2 lub 3 lata poświęcają na szkolenie w zakresie endokrynologii.

Cały proces trwa zwykle co najmniej 10 lat.

Gdzie znaleźć lekarza

Endokrynolog może pracować w:

• W gabinecie lekarskim z innymi endokrynologami

• Grupa z różnymi rodzajami lekarzy

• Szpitale

Można je znaleźć na stronie internetowej Amerykańskiego Stowarzyszenia Endokrynologów Klinicznych (American Association of Clinical Endocrinologists).

Niektórzy z nich nie przyjmują pacjentów. Mogą oni pracować na uniwersytetach lub w szkołach medycznych, gdzie uczą studentów medycyny i rezydentów lub prowadzą badania naukowe.

Kiedy należy zgłosić się do endokrynologa w związku z cukrzycą

Twój zwykły lekarz może leczyć cukrzycę, ale może skierować Cię do endokrynologa, gdy:

• Jesteś nowym pacjentem i musisz nauczyć się, jak radzić sobie z cukrzycą.

• Nie mają zbyt dużego doświadczenia w leczeniu cukrzycy.

• Przyjmujesz dużo zastrzyków lub używasz pompy insulinowej.

• Cukrzyca stała się trudna do opanowania lub leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

• Wystąpiły u Ciebie komplikacje związane z cukrzycą.

Zawsze możesz poprosić o wizytę u endokrynologa, nawet jeśli lekarz nie zasugeruje tego wcześniej. Podczas wizyty u endokrynologa nadal będziesz musiał odwiedzać także swojego lekarza pierwszego kontaktu. Będą oni współpracować.

Spotkania z lekarzem diabetologiem

Lekarz endokrynolog zapyta Cię o Twoje samopoczucie, o to, jak radzisz sobie z cukrzycą oraz o wszelkie problemy, z jakimi się borykasz.

Zabierz ze sobą dziennik lub dzienniczek pomiarów stężenia glukozy we krwi i poinformuj endokrynologa, co się u Ciebie dzieje. Co się zmieniło od czasu ostatniej wizyty?

• Objawy

• Jedzenie w inny sposób

• Więcej lub mniej ćwiczyć

• Ostatnio byłem chory

• Rozpoczął przyjmowanie leków, witamin lub suplementów

Możliwe, że będą chcieli sprawdzić ciśnienie krwi i stan stóp, a także zbadać poziom glukozy we krwi, mocz i cholesterol.

Jeśli przyjmujesz insulinę, prawdopodobnie powinieneś odwiedzać lekarza diabetologa co 3 lub 4 miesiące. W pozostałych przypadkach przerwy między wizytami mogą być nieco dłuższe – co 4 do 6 miesięcy. Częstsze wizyty mogą być konieczne, jeśli cukrzyca nie jest pod kontrolą, wystąpiły powikłania, pojawiły się nowe objawy lub nasiliły się.

Powikłania cukrzycy obejmują zawał serca, udar mózgu, bóle nerwów, a nawet ślepotę. Oto jak uniknąć najgorszych powikłań cukrzycy.

Zawał serca, udar mózgu, ślepota, amputacja, niewydolność nerek. Kiedy lekarze opisują te powikłania cukrzycy, może to brzmieć melodramatycznie – jak wyolbrzymiony najgorszy scenariusz. Prawda jest taka, że takie rzeczy mogą się zdarzyć, gdy poziom cukru we krwi, ciśnienie krwi i cholesterol wymykają się spod kontroli.

„Wiele osób nie sądzi, że coś takiego może im się przydarzyć” – mówi dr David C. Ziemer, dyrektor Kliniki Cukrzycy w Grady Hospital w Atlancie. „Dla wielu osób przebudzenie przychodzi, gdy pojawiają się komplikacje… poważna infekcja stopy. To jest przykry sygnał ostrzegawczy”.

Jeśli masz niekontrolowaną cukrzycę, poważne i głęboko zakorzenione zakażenie stopy może oznaczać utratę palca, stopy lub nogi – amputację – aby uratować ci życie. Poważnie.

Jak to jest możliwe? Z biegiem czasu wysoki poziom cukru we krwi powoli uszkadza naczynia krwionośne, nerwy i narządy w Twoim organizmie. Im wyższy jest poziom cukru we krwi i im dłużej utrzymuje się on na wysokim poziomie, tym gorsze są uszkodzenia. Palenie papierosów i picie alkoholu jeszcze bardziej pogłębiają te uszkodzenia.

„Uszkodzenia następują powoli i na przestrzeni lat, ale prawdopodobnie zaczynają się już przy lekko podwyższonym poziomie cukru we krwi” – mówi dr Ronald Goldberg, zastępca dyrektora Instytutu Badań nad Cukrzycą w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Miami. „Może nie zdiagnozowano u Ciebie cukrzycy, ale szkody już się rozpoczęły”.

Uszkodzenia spowodowane cukrzycą objawiają się nieco inaczej u każdego — czy atakuje ona nerwy, oczy, czy nerki, Goldberg mówi lekarzowi. „Genetyka prawdopodobnie wpływa na to, na które powikłania jesteś bardziej podatny”.

Problem w tym, że „wiele osób choruje na cukrzycę o wiele dłużej, niż im się wydaje” – mówi Ziemer. „Większość z nich ma cukrzycę średnio od pięciu do siedmiu lat, zanim zostanie ona zdiagnozowana”.

Powikłania cukrzycy: Zagrożenia, na które jesteś narażony

W miarę jak naczynia krwionośne, nerwy i narządy ulegają uszkodzeniu, wzrasta ryzyko wystąpienia powikłań cukrzycy. Są to najpoważniejsze z nich:

• Podwaja się ryzyko chorób serca, zawału, niewydolności serca i udaru mózgu. Choroby serca i udar mózgu są przyczyną co najmniej 65% zgonów spowodowanych cukrzycą.

• Poważne powikłania oczne (retinopatia cukrzycowa) są związane z problemami z naczyniami krwionośnymi w oczach. Cukrzyca jest jedną z głównych przyczyn ślepoty, której można zapobiec; często występują również zaćma i jaskra.

• Zmniejszony przepływ krwi do nerwów i wysoki poziom cukru we krwi powodują ból, pieczenie i drętwienie nerwów (neuropatia obwodowa).

• Poważne infekcje nóg i stóp, a nawet gangrena i amputacja, są spowodowane słabym krążeniem krwi, brakiem tlenu i substancji odżywczych w tkankach oraz uszkodzeniem nerwów.

• Uszkodzenie nerek (nefropatia cukrzycowa) jest częstym zagrożeniem dla osób z cukrzycą.

Powikłania cukrzycy są rzeczywiście poważne, ale nie są nieuniknione, mówi Ziemer lekarzowi. „Najważniejszym czynnikiem zapobiegającym powikłaniom jest kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Ale ludziom trudno jest pojąć, jak bardzo jest to istotne” – mówi. „Trudno jest ich do tego przekonać”.

Zapobieganie powikłaniom cukrzycy dzięki lekom

Kontrolowanie poziomu cukru we krwi nie zawsze jest trudne. Czasami wystarczą zmiany w stylu życia – właściwe odżywianie, regularne ćwiczenia fizyczne, utrata wagi – aby uzyskać bezpieczny poziom cukru we krwi. Jeśli jesteś palaczem, nie ma wątpliwości – musisz rzucić palenie.

Ponadto, znalezienie sposobów na złagodzenie stresu w życiu pomaga kontrolować poziom cukru we krwi, podobnie jak leczenie depresji. Zarówno stres, jak i depresja zwiększają poziom kortyzolu, hormonu, który wpływa na poziom cukru we krwi. „Kortyzol pogarsza stan cukrzycy” – mówi Ziemer lekarzowi. „Istnieją dowody na to, że leczenie depresji może pomóc w kontroli poziomu cukru we krwi”. Ziemer kieruje badaniem, w którym analizuje ten związek.

Dla niektórych osób przyjmowanie tylko jednego leku na cukrzycę jest niezwykle pomocne. Nowe, złożone leki, takie jak Byetta, Januvia i Symlin, działają pod różnymi kątami, aby zwalczać wysoki poziom cukru we krwi. „Wszystkie te nowe leki są bardzo obiecujące” – mówi Ziemer, który jest również profesorem endokrynologii w Emory University School of Medicine w Atlancie.

Jeśli musisz przyjmować insulinę, przekonasz się, że zastrzyki nie są takie złe. „Nowe wersje insuliny są o wiele mniej kłopotliwe” – wyjaśnia Ziemer. Nie trzeba rozkładać na stole mnóstwa igieł i fiolek. Insulinę można dyskretnie wstrzykiwać za pomocą małego pióra – podobnie jak długopis z wkładem. Opracowywane są także doustne spraye insulinowe i plastry insulinowe.

Mniej powikłań cukrzycy = mniej bólu

Obniżenie poziomu cukru we krwi spowalnia proces uszkadzania nerwów i naczyń krwionośnych organizmu. Można nawet całkowicie powstrzymać uszkodzenia. Korzyści są widoczne na wiele sposobów.

Można złagodzić ból lub drętwienie rąk, ramion, stóp i nóg. „Zapobiegając dalszemu uszkodzeniu nerwów, zapobiegamy nasilaniu się bólu” – wyjaśnia Ziemer. „Nie mamy żadnych leków, które mogłyby naprawić uszkodzenie nerwów. Przede wszystkim chronimy to, co pozostało”.

Choroby dziąseł i utrata zębów mogą zostać powstrzymane, gdy kontroluje się poziom cukru we krwi, dodaje Ziemer. „W rzeczywistości, gdy kontroluje się infekcję dziąseł, pomaga się utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą. Infekcja dziąseł zwiększa stan zapalny w organizmie, co utrudnia kontrolowanie cukrzycy.”

Nie odkładaj wizyt u dentysty na później, mówi Ziemer. „Wiele osób w końcu traci wiele zębów. Nikt nie lubi chodzić do dentysty, ja również. Ale wizyty u dentysty są bardzo ważne”.

Cukrzyca nie jest jedynym problemem, zgadzają się eksperci ds. cukrzycy. Jeśli występują problemy z cholesterolem i ciśnieniem krwi – a zwykle występują – wymagają one agresywnego leczenia farmakologicznego. Oba te schorzenia wpływają na stan zdrowia dużych i małych naczyń krwionośnych i w znacznym stopniu pogłębiają szkody wyrządzone przez cukrzycę.

Leki obniżające poziom cholesterolu, takie jak statyny, są podstawą w leczeniu cukrzycy. Leki na ciśnienie krwi, takie jak inhibitory ACE, mogą również poprawić przepływ krwi w całym organizmie, w tym w nogach i nerkach. „Leki te chronią nerki przed uszkodzeniem, a także chronią mięsień sercowy, co pomaga zapobiegać niewydolności serca” – mówi Ziemer lekarzowi.

W przypadku tych powikłań cukrzycy stawka jest bardzo wysoka. Czy naprawdę można zapobiec najgorszemu scenariuszowi? „Absolutnie” – mówi lekarzowi Goldberg. „Jeśli zrobisz wszystkie te rzeczy, możesz znacznie zmniejszyć ryzyko zawału serca, udaru mózgu i uszkodzenia naczyń krwionośnych, które prowadzi do ślepoty, amputacji i uszkodzenia nerek. Należy jednak zacząć je wykonywać jak najwcześniej. I trzeba mieć wszystko pod kontrolą… ścisłą kontrolą”.