Lekarz mówi ci.

Paski testowe dla diabetyków są używane z monitorami poziomu glukozy we krwi do pomiaru poziomu cukru we krwi. Dowiedz się, jak one działają, jak zaoszczędzić pieniądze i jak uzyskać najdokładniejszy odczyt.

Znajomość poziomu cukru we krwi pomaga w zarządzaniu chorobą. Regularnie sprawdzając poziom glukozy we krwi, dowiesz się, które pokarmy, leki i czynności wpływają na poziom cukru we krwi w dobry lub zły sposób.

Jak używać pasków testowych

Aby sprawdzić poziom cukru we krwi, należy:

• Umieścić pasek testowy w glukometrze.

• Nakłuć palec maleńką igłą glukometru (tzw. lancetem).

• Wyciśnij kroplę krwi i dotknij nią krawędzi paska testowego.

W ciągu kilku sekund glukometr poda odczyt poziomu cukru we krwi.

Paska testowego można użyć tylko raz. Oznacza to, że za każdym razem, gdy sprawdzasz poziom cukru we krwi, musisz wyjąć nowy. Lekarz poinformuje Cię, jak często należy sprawdzać poziom cukru we krwi. Jeśli masz cukrzycę typu 1, może to być nawet 10 razy dziennie. W przypadku cukrzycy typu 2 może to być tylko dwa razy dziennie.

Jak działają paski testowe

Paski testowe dla diabetyków zawierają wiele technologii na niewielkiej przestrzeni. Plastikowe paski pokryte są bardzo cienką warstwą złota. Złoto jest wycinane we wzór, który staje się obwodem pasków.

Jeden koniec paska również pokryty jest substancjami chemicznymi. Substancje te nasiąkają krwią jak gąbka i zamieniają glukozę w energię elektryczną.

Sygnał elektryczny wędruje z paska do glukometru. Liczba, którą widzisz na glukometrze, to prędkość prądu elektrycznego. Wyższy poziom cukru we krwi oznacza silniejszy sygnał. Silniejszy sygnał oznacza wyższą liczbę na glukometrze.

Zakup pasków testowych

Paski testowe dla cukrzyków można nabyć w większości miejsc, w których sprzedaje się artykuły medyczne, np. w aptece, a nawet przez Internet. Jeśli koszty stanowią problem, porozmawiaj z lekarzem o sposobach oszczędzania.

Aby obniżyć koszt pasków testowych, można:

• Szukać kuponów w czasopismach i ulotkach reklamowych aptek.

• Zadzwoń lub wyślij e-mail do firmy dostarczającej leki przeciwcukrzycowe z prośbą o próbki.

• Kupuj leki generyczne.

• Sprawdź strony internetowe poświęcone pomocy osobom chorym na cukrzycę, niektóre z nich oferują artykuły dla osób potrzebujących.

Dokładność pasków testowych

Być może słyszałeś, że glukometry nie zawsze są dokładne.

Badania wykazały, że dokładność pasków testowych dla diabetyków może być różna. W trzech badaniach naukowcy sprawdzili dokładność 18 systemów monitorowania stężenia glukozy we krwi. Oto niektóre z ich wyników:

• Sześć z systemów spełniło standardy dokładności we wszystkich trzech badaniach.

• W dwóch badaniach normę spełniło pięć osób.

• Trzy osoby spełniły normę w jednym badaniu.

• Cztery nie spełniły standardu dokładności w żadnym z badań.

Dobra wiadomość jest taka, że FDA wymaga obecnie, aby odczyty glukometrów mieściły się w granicach 15% pomiarów laboratoryjnych przez 95% czasu, czyli w 19 przypadkach na 20. Ponadto we wszystkich nowych badaniach musi uczestniczyć co najmniej 350 osób z cukrzycą, czyli więcej niż wymagano pierwotnie.

Porady dotyczące pasków testowych

Problemy z paskami testowymi są częstą przyczyną niedokładnych odczytów. Aby mieć pewność, że pasek testowy wysyła prawidłowe informacje o stężeniu glukozy we krwi:

• Nie używaj uszkodzonych pasków.

• Nie używaj pasków, których termin ważności upłynął.

• Paski należy przechowywać z dala od ciepła, wilgoci i powietrza.

• Upewnij się, że są to paski odpowiednie dla twojego miernika.

• W zależności od marki pasków testowych, nowe pudełko z paskami testowymi może wymagać kalibracji lub zakodowania, aby działało prawidłowo.

To, że pasek testowy pasuje do glukometru, nie oznacza, że będzie działał. Jeśli używasz niewłaściwych pasków:

• Wyniki mogą być niedokładne.

• Wynik może nie zostać uzyskany.

• Miernik nie chce się włączyć.

Problemy z paskami testowymi nie są jedynymi powodami, dla których odczyty mogą być nieprawidłowe. Do innych należą:

• Zabrudzony miernik

• Nieumyte ręce

• Zmiany temperatury (zimno, ciepło, wilgotność)

• Za mało krwi na pasku

• Mokre palce

Co kilka tygodni sprawdzaj miernik za pomocą roztworu kontrolnego. Upewnij się, że roztwór nie jest zbyt stary – jest dobry tylko przez około 3 miesiące od otwarcia.

Czy poszczenie jest bezpieczne dla chorych na cukrzycę i czy pomaga w leczeniu tej choroby? Dowiedz się, jakie są zagrożenia.

Być może. Niektóre badania sugerują, że post może być pomocny dla osób z cukrzycą. Nie jest to jednak metoda powszechnie stosowana. Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetyków (American Diabetes Association) nie zaleca postu jako metody leczenia cukrzycy. Stowarzyszenie twierdzi, że zmiana stylu życia, w tym terapia żywieniowa i większa aktywność fizyczna, są podstawą do utraty wagi i dobrej kontroli cukrzycy.

Jeśli zastanawiasz się nad spróbowaniem postu, a masz cukrzycę, dowiedz się, jakie są zagrożenia, jak ich uniknąć i dlaczego powinieneś najpierw skonsultować się z lekarzem.

Post przerywany

Niektóre posty w ogóle nie dopuszczają jedzenia. Natomiast w planach przerywanych pości się według schematu, a potem je normalnie.

Niektóre rodzaje planów przerywanego postu to:

Post naprzemienny. Jednego dnia jesz swoją normalną dietę, a następnego dnia mniej niż 600 kalorii i powtarzasz ten schemat przez cały tydzień. Powiązany jest z tym popularny plan 5:2, w którym przez 5 dni w tygodniu jesz normalną, zdrową dietę, a w pozostałe 2 dni ograniczasz ją do około 500-800 kalorii.

Jedzenie ograniczone w czasie. Polega to na dostarczaniu wszystkich kalorii w ciągu dnia przez określoną liczbę godzin. Na przykład, przy planie 8-godzinnym można jeść od 10.00 do 18.00, a następnie nie jeść więcej aż do następnego dnia do godziny 10.00.

Niektórzy ludzie poszczą przez kilka dni lub nawet tygodni – na przykład z powodów religijnych. Jednak niejedzenie przez więcej niż 24 godziny w przypadku cukrzycy może być niebezpieczne.

Korzyści

Potrzeba więcej badań, aby stwierdzić, czy jest to bezpieczne w dłuższej perspektywie. Większość badań nad efektami przerywanego postu przeprowadzono na osobach dorosłych z nadwagą, w średnim wieku. Potrzeba więcej badań, aby ustalić, czy jest on bezpieczny dla osób starszych, młodszych lub o prawidłowej masie ciała.

Post może mieć pewne ogólne korzyści zdrowotne. Na przykład, może zmniejszyć stan zapalny, pomóc w utracie wagi i obniżyć poziom cholesterolu. Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetyków zauważa, że jeśli masz nadwagę lub otyłość, utrata masy ciała może pomóc obniżyć poziom A1c (wskaźnik kontroli poziomu cukru we krwi w ciągu ostatnich 2-3 miesięcy) i zmniejszyć ryzyko chorób serca. Post nie jest konieczny do utraty wagi.

Poszczenie może również wpłynąć na ilość potrzebnych leków insulinowych. W jednym z badań osoby z cukrzycą typu 1, które stosowały post, były w stanie obniżyć dawkę insuliny.

Niektóre narządy, które odgrywają rolę w cukrzycy, również mogą odnieść korzyści z postu. Twoje ciało przechowuje w wątrobie dodatkową ilość glukozy w postaci glikogenu. Wykorzystanie tego glikogenu zajmuje organizmowi około 12 godzin. Jeśli nie jesz, organizm zaczyna spalać tłuszcz zamiast glikogenu w celu uzyskania energii. Pomaga to w utracie wagi. Daje to również odpocząć wątrobie i trzustce (która wytwarza insulinę, hormon kontrolujący poziom cukru we krwi).

Ryzyko

Podczas postu prawdopodobnie będziesz głodny (przynajmniej na początku). Możesz też czuć się senny i drażliwy. Brak jedzenia może powodować ból głowy. A jeśli pościsz dłużej niż jeden dzień, twoje ciało może nie otrzymywać wystarczającej ilości potrzebnych składników odżywczych bez suplementów.

Największym niebezpieczeństwem związanym z postem w przypadku osób chorych na cukrzycę jest niebezpiecznie niski poziom cukru we krwi (tzw. hipoglikemia). Dotyczy to zwłaszcza osób, które przyjmują leki kontrolujące cukrzycę, takie jak insulina. Jeśli nie jesz, poziom cukru we krwi jest niższy, a leki mogą go jeszcze bardziej obniżyć, co może prowadzić do hipoglikemii. Hipoglikemia może powodować drżenie, omdlenia, a nawet śpiączkę.

Jeśli przerwiesz post jedzeniem, możesz być bardziej narażony na zbyt wysoki poziom cukru we krwi. Lekarze nazywają to hiperglikemią. Zdarza się to tylko wtedy, gdy zjesz zbyt dużo węglowodanów. Jeśli post skłania cię do przejadania się pokarmami bogatymi w węglowodany, może to nie być właściwy plan dla ciebie.

Zanim spróbujesz pościć

Najpierw porozmawiaj z lekarzem. Jeżeli masz cukrzycę typu 1, inne problemy zdrowotne związane z cukrzycą lub cierpisz na hipoglikemię, lekarz może zalecić, abyś nie pościł.

Jeśli lekarz stwierdzi, że możesz spróbować, zapytaj, czy musisz częściej kontrolować poziom cukru we krwi lub dostosować leki przeciwcukrzycowe w trakcie i po poście.

Zwracaj uwagę na oznaki niskiego poziomu cukru we krwi. Jeśli zaczynasz się trząść, pocić lub czuć się zdezorientowany, poziom cukru we krwi może być zbyt niski. Natychmiast przerwij post i zrób to, co zwykle robisz, aby leczyć hipoglikemię. Na przykład zjedz żel glukozowy lub wypij słodki napój, a następnie zjedz mały, zrównoważony posiłek, kiedy poziom cukru we krwi wróci do normy.

Należy uważać na to, co się je po poście. Zjedzenie zbyt dużej ilości węglowodanów po poście może spowodować zbyt wysoki poziom cukru we krwi. Wybieraj zdrowe, zbilansowane posiłki i przekąski.

Zachowaj ostrożność. Nie wykonuj ciężkich ćwiczeń podczas postu. Ciężkie ćwiczenia mogą spowodować obniżenie poziomu cukru we krwi, co może prowadzić do hipoglikemii. Zapytaj lekarza, jakie ćwiczenia możesz wykonywać lub zrób sobie przerwę.

Dbaj o nawodnienie organizmu. Cukrzyca naraża cię na ryzyko odwodnienia, które może utrudnić kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Podczas postu pij dużo wody i napojów bezkalorycznych.

Cukrzyca może zwiększać ryzyko wystąpienia wrzodów i owrzodzeń – na stopach i innych częściach ciała. Dowiedz się, co pomaga im zapobiegać.

Istnieje kilka powodów, dla których cukrzyca zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na wrzody. Jednym z głównych objawów cukrzycy jest wysoki poziom cukru we krwi (zwany też glukozą we krwi). Z czasem wysoki poziom cukru we krwi może uszkodzić nerwy i naczynia krwionośne. Powoduje to zmniejszenie przepływu krwi (zwłaszcza do rąk, stóp i kończyn), co utrudnia gojenie się owrzodzeń i skaleczeń. Zwiększa to również prawdopodobieństwo infekcji. Co więcej, cukrzyca jest związana z chorobą tętnic obwodowych (PAD), która zmniejsza przepływ krwi do nóg i stóp.

Uszkodzenie nerwów utrudnia również odczuwanie bólu lub innych objawów owrzodzeń lub infekcji. Może to uniemożliwić leczenie mniejszych ran, zanim staną się wrzodami.

Wrzody są niebezpieczne, ponieważ mogą prowadzić do poważnych zakażeń, a nawet gangreny, czyli obumierania tkanek. W niektórych przypadkach jedynym sposobem, w jaki lekarze mogą wyleczyć zakażenie lub gangrenę, jest amputacja chorego miejsca.

Jak leczyć wrzody

Jeśli pojawi się wrzód lub zauważysz na skórze zmianę, której nie jesteś pewien, natychmiast powiedz o tym lekarzowi. Prawdopodobnie zostanie przeprowadzony zabieg zwany debridementem, który usuwa niezdrową tkankę z rany, aby przyspieszyć gojenie.

Lekarz będzie również współpracował z pacjentem, aby nie dopuścić do zakażenia i powiększenia się owrzodzenia. Niektóre z zalecanych przez niego czynności to:

Codzienne oczyszczanie wrzodu. Używaj mydła i wody, chyba że lekarz zaleci inny środek czyszczący. Nie używaj wody utlenionej ani nie mocz rany w wannie lub wannie z hydromasażem, ponieważ może to skrócić proces gojenia i zwiększyć ryzyko zakażenia.

Należy bandażować owrzodzenie lub przykrywać je opatrunkiem. (W zależności od umiejscowienia owrzodzenia lekarz może zalecić określone sposoby bandażowania). Choć słyszałeś, że ważne jest wietrzenie ran, eksperci wiedzą, że nieprzykrycie rany zwiększa ryzyko infekcji i spowalnia gojenie.

Nie uciskaj wrzodu, zwłaszcza jeśli znajduje się on na stopie. Może to oznaczać konieczność używania kul, specjalnego obuwia, ortez lub innych urządzeń. Zmniejszenie nacisku i podrażnień pomaga w szybszym gojeniu się wrzodów.

Stosuj leki miejscowe zalecone przez lekarza. (Mogą to być: sól fizjologiczna, czynniki wzrostu i/lub substytuty skóry.

Kontroluj poziom cukru we krwi. Ścisła kontrola poziomu cukru we krwi nie tylko zmniejsza ryzyko wystąpienia wrzodów, ale także pomaga organizmowi w gojeniu się już istniejących.

Kiedy potrzebujesz więcej leczenia

Jeśli rana nie zagoi się w ciągu około miesiąca lub dojdzie do zakażenia, które rozprzestrzeni się na kość, może być konieczne zastosowanie innych metod leczenia. Mogą one obejmować operacje chirurgiczne (najczęściej w celu usunięcia problemów powodujących ucisk, takich jak np. pęcherze) oraz hiperboliczną terapię tlenową, która polega na oddychaniu czystym tlenem w specjalnym pomieszczeniu, aby pomóc organizmowi w gojeniu się.

Jeśli wrzód ulegnie zgorzeli i tkanka obumrze, lekarz może być zmuszony do amputacji (chirurgicznego usunięcia) tej części ciała.

Porady jak zapobiegać wrzodom

Możesz zrobić wiele, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia wrzodów:

Kontroluj poziom cukru we krwi. Dobra kontrola poziomu cukru we krwi to najlepszy sposób, aby zapobiec przekształceniu się małych skaleczeń i ran we wrzody. Jeśli masz problemy z kontrolowaniem poziomu cukru we krwi, powiedz o tym lekarzowi. Może on wspólnie z Tobą wprowadzić zmiany w lekach i stylu życia, które zapobiegną nadmiernemu wzrostowi poziomu cukru we krwi. Nawet jeśli poziom cukru we krwi jest dość stabilny, nadal ważne są regularne wizyty u lekarza. Jest to szczególnie ważne w przypadku neuropatii, ponieważ uszkodzenie skóry i tkanek może być nieodczuwalne.

Codziennie sprawdzaj stan swojej skóry, a szczególną uwagę zwróć na swoje stopy. Zwracaj uwagę na pęcherze, skaleczenia, pęknięcia, owrzodzenia, zaczerwienienia, białe plamy lub obszary, grube modzele, przebarwienia lub inne zmiany. Nie polegaj na bólu; nawet odczuwanie większego niż zwykle ciepła lub zimna może być oznaką, że masz otwartą ranę na skórze, a możliwe, że możesz w ogóle nic nie czuć.

Wrzody najczęściej tworzą się na podbiciu stopy lub na spodzie dużego palca u nogi, dlatego pamiętaj, aby sprawdzać stan swoich stóp każdej nocy. (Poproś członka rodziny o pomoc, jeśli nie możesz sprawdzać samodzielnie). Jeśli zauważysz problem lub nie jesteś pewien, czy coś jest w normie, skontaktuj się z lekarzem.

Nie pal. Palenie uszkadza naczynia krwionośne, zmniejsza przepływ krwi i spowalnia gojenie. Te czynniki zwiększają ryzyko wystąpienia wrzodów i amputacji.

Nie chodź boso. Uszkodzenie palców lub stopy może zwiększyć ryzyko wystąpienia poważnych problemów. Noszenie butów, które zakrywają całą stopę, może pomóc w zapobieganiu urazom. Medicare i ubezpieczenie zdrowotne mogą pokrywać koszty obuwia na receptę, które zmniejsza ryzyko wystąpienia odleżyn na stopie.

Gofry są pyszne, ale nie należą do najzdrowszych potraw. Na szczęście, dzięki kilku prostym zmianom, możesz nadal cieszyć się nimi od czasu do czasu, nawet jeśli masz cukrzycę typu 2.

Krótka odpowiedź: Tak, mogą – jeśli jesteś skłonny wprowadzić pewne zmiany, aby gofry pasowały do diety przyjaznej cukrzykom.

Problemy z goframi

Niezależnie od tego, czy masz cukrzycę, czy nie, trudno znaleźć eksperta od żywienia, który uznałby gofry za zdrowe. Dzieje się tak dlatego, że większość przepisów na gofry nie zawiera wielu wartościowych składników. Klasyczny przepis Betty Crocker, na przykład, wymaga użycia mąki uniwersalnej, cukru, soli, mleka, oleju roślinnego lub roztopionego masła i jajek.

Problem z tymi składnikami? Potrawy przyrządzone z białej mąki mają zazwyczaj wysoki ładunek glikemiczny, co oznacza, że mogą powodować skoki poziomu cukru we krwi. Badania wykazały, że spożywanie zbyt wielu takich produktów może zwiększać ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 i powodować gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi, jeśli już na nią chorujesz.

Niepokój budzą także masło, nabiał i jajka. Chodzi o tłuszcze nasycone, które mogą zatykać tętnice. A dodatki, którymi większość ludzi polewa swoje gofry, w tym masło i syrop klonowy, nie pomagają. Jedna łyżka syropu klonowego zawiera 13,4 grama węglowodanów, czyli nieco więcej niż biały cukier (12,6 grama węglowodanów na łyżkę).

Jeśli jesteś osobą, która wybiera kurczaka i gofry – może nawet z bekonem i serem – dostarczasz sobie jeszcze więcej tłuszczów nasyconych. W jednej z krajowych restauracji danie z kurczakiem, bekonem i goframi z serem cheddar zawiera ponad 1700 kalorii, z czego 700 pochodzi z tłuszczu. W tym 77 gramów tłuszczów nasyconych. Do tego dochodzi 3100 miligramów sodu. To z pewnością nie mieści się w zakresie zdrowego odżywiania. Jeśli więc kurczak i gofry to Twoja ulubiona potrawa, a zamawiasz ją w restauracji, w której nie możesz poprosić o zmiany, aby była dla Ciebie lepsza, przed zamówieniem sprawdź informacje o wartościach odżywczych, aby wiedzieć, co dostajesz i zdecydować, czy pasuje do Twoich celów.

Zdrowo odmień swoje gofry

Na szczęście, jeśli masz cukrzycę, gofry nie muszą całkowicie zniknąć z menu – pod warunkiem, że wprowadzisz kilka zmian do przepisów na gofry. Wypróbuj poniższe wskazówki:

• Zamień białą mąkę na mąkę pełnoziarnistą.

• Zamień bogate polewy, takie jak masło i syrop (oraz wszelkie inne słodkie produkty, których zwykle używasz) na owoce, takie jak truskawki lub borówki.

• Zamiast jajek używaj jajek lnianych – mieszanki siemienia lnianego i wody.

Jeśli nie masz na to ochoty i nadal chcesz mieć gofry w takiej postaci, w jakiej je przyzwyczaiłeś, traktuj je jak każdą inną przyjemność: tylko raz na jakiś czas i w ograniczonych ilościach.

Leczenie cukrzycy może być kosztowne, ale oferty, zniżki i rabaty mogą w znacznym stopniu przyczynić się do obniżenia Twoich kosztów. Zapoznaj się z poradami, jak obniżyć koszty bez uszczerbku na jakości opieki.

Polowanie na okazje na leki i materiały eksploatacyjne

Porównaj ceny w aptekach. Nie zakładaj, że wszędzie są takie same. Koszty leków bardzo się różnią. Możesz także przyłączyć się do programu rabatowego swojej apteki, aby otrzymać kupony, specjalne oferty i rabaty na takie produkty, jak glukometry. Zapytaj też farmaceutę o programy oszczędzania pieniędzy.

Kupuj w dużych sklepach. Niektóre z nich oferują generyczne leki przeciwcukrzycowe w cenie zaledwie kilku dolarów za receptę. Często możesz przeszukać pełną listę leków na stronie internetowej sklepu, aby sprawdzić, czy Twój lek jest dostępny.

Sprawdź apteki internetowe. Mogą one mieć niższe ceny. Możesz zaoszczędzić jeszcze więcej, jeśli wykupisz kilka recept w tym samym czasie. Możesz również uzyskać korzystną cenę, jeśli kupisz lek w większych ilościach, np. na 3 miesiące, zamiast jednorazowo na miesiąc.

Porozmawiaj z lekarzem. Zapytaj, czy może przepisywać leki generyczne zamiast markowych, ponieważ nie zawsze są one tak drogie. Sprawdź, czy ma on także próbki, które może Ci dać, zwłaszcza gdy wypróbowujesz nowy lek. Ponadto, lekarz może zasugerować lek, który łączy kilka leków przeciwcukrzycowych w jednej tabletce, ponieważ jedna recepta jest zwykle tańsza niż kilka.

Sprawdź programy firm farmaceutycznych. Niektórzy producenci leków oferują pomoc w opłacaniu leków na cukrzycę i materiałów eksploatacyjnych. Często prowadzą oni programy, w ramach których leki te są przyznawane osobom spełniającym określone standardy dochodowe.

Sprawdź swoje ubezpieczenie. Upewnij się, że Twoja polisa ubezpieczeniowa obejmuje potrzebne Ci leki i sprzęt. Jeśli nie, zapytaj swojego lekarza, czy w Twoim planie ubezpieczeniowym jest coś odpowiedniego dla Ciebie. Na stronie internetowej firmy ubezpieczeniowej powinna znajdować się lista leków przeciwcukrzycowych, którą możesz wydrukować i zabrać ze sobą na wizytę.

Jeśli nie masz ubezpieczenia, poszukaj w Internecie programów zniżek na leki, które oferują niższe ceny na leki. Niektóre organizacje oferują bezpłatne leki generyczne dla osób, które się do nich kwalifikują.

Badania kliniczne. Badania te sprawdzają, czy eksperymentalne leki działają i czy można je bezpiecznie stosować. Mogą one zapewniać bezpłatną opiekę i zaopatrzenie. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby dowiedzieć się, czy udział w takim badaniu jest dla Ciebie dobrym pomysłem.

Zdrowo się odżywiać, nie tracąc pieniędzy

Właściwe postępowanie z cukrzycą obniży koszty opieki zdrowotnej. Dzieje się tak, ponieważ utrzymywanie poziomu cukru we krwi na poziomie jak najbardziej zbliżonym do docelowego może zapobiec lub opóźnić wystąpienie powikłań cukrzycy, takich jak uszkodzenie nerwów i choroby serca. Choroby te są nie tylko kosztowne w leczeniu, ale także mogą obniżyć jakość życia.

Aby zaoszczędzić pieniądze i dobrze się odżywiać, planuj i przygotowuj posiłki z wyprzedzeniem, aby nie kusiło Cię, by sięgnąć po coś drogiego i niezdrowego. Rób duże porcje, które wystarczą na kilka posiłków, lub zamroź część z nich na później. Można też zamrozić owoce i warzywa, jeśli nie planuje się ich zjeść od razu.

Żywność gotowana, krojona i pakowana pojedynczo kosztuje więcej niż ta, którą przygotujesz samodzielnie. Dlaczego nie zrobić własnych, znacznie tańszych opakowań na przekąski?

Nie zapominaj też o sprawdzonych sposobach na oszczędzanie na zakupach. Wycinaj kupony na produkty, które wiesz, że wykorzystasz, kupuj produkty marek sklepowych i jedz przed zakupami, aby głód nie skłonił Cię do nierozważnych zakupów.

Ćwiczenie po taniości

Nie musisz wydawać fortuny, jeśli chcesz utrzymać dobrą formę. Zapisanie się do drogiej siłowni nie jest jedynym sposobem na ćwiczenia. Wystarczy para dobrych butów, by zacząć się ruszać.

Aktywność fizyczna sprawia, że jesteś bardziej wrażliwy na insulinę i pomaga kontrolować poziom cukru we krwi. Postaraj się ćwiczyć przez 30 minut co najmniej 5 dni w tygodniu i nie opuszczaj więcej niż 2 dni z rzędu, aby wyrobić sobie nawyk, który się utrzyma.

Nie musisz ćwiczyć przez całe 30 minut na raz. Możesz podzielić je na trzy 10-minutowe części. Jeśli ostatnio nie byłeś aktywny, zacznij powoli, np. od 5 do 10 minut dziennie, a potem dojdź do pół godziny. Przed podjęciem jakiejkolwiek nowej lub trudniejszej aktywności należy skonsultować się z lekarzem lub w przypadku problemów ze stopami.

Nie oszczędzaj na pielęgnacji

Nie staraj się tak bardzo ograniczać kosztów, aby rzadziej niż zwykle sprawdzać poziom cukru we krwi lub nie przyjmować leków zgodnie z zaleceniami. Dbałość o siebie pomoże Ci uniknąć powikłań cukrzycy i zapewni dobre samopoczucie, a także zabezpieczy Twój budżet.

Czy Twoja cukrzyca powoduje napięcia w relacjach z partnerem? Lekarz wyjaśnia, jak możesz wzmocnić swój związek — i swoje zdrowie.

Jak cukrzyca wpływa na twojego partnera?

To oczywiste, ale warto to powiedzieć: Nikt poza Tobą nie jest bardziej dotknięty przez cukrzycę niż osoba, która z Tobą mieszka. Cukrzyca może być dla partnera obciążeniem emocjonalnym lub fizycznym, a także źródłem konfliktów.

Często zdarza się, że partner martwi się o:

• poważnych komplikacji zdrowotnych, takich jak ślepota lub amputacja

• Jak pomóc w codziennym kontrolowaniu cukrzycy i radzeniu sobie z nagłym wzrostem poziomu cukru we krwi

• Czy będziesz w stanie zajmować się rodziną i innymi obowiązkami

• Pieniądze i ochrona ubezpieczeniowa

Jeśli nie porozmawiacie szczerze o tych sprawach, stres z czasem może wbić się klinem w wasz związek. Oto sposoby na wzmocnienie więzi, które pozwolą wam odnaleźć się w nowej normalności.

Przekaż swojemu partnerowi wiedzę

Im lepiej rozumiesz swoją cukrzycę, tym lepiej możesz sobie z nią radzić. To samo dotyczy Twojego partnera. Oboje powinniście dowiedzieć się o zagrożeniach związanych z wysokim i niskim poziomem cukru we krwi, o insulinie i innych lekach, o korzyściach płynących z ćwiczeń fizycznych oraz o najlepszej diecie, która pozwoli utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą. Warto rozważyć zabranie partnera na wizytę u lekarza lub na zajęcia poświęcone cukrzycy.

Poznaj swoje role

Każda para jest inna. Możesz być wdzięczny, gdy twój partner sprawdza, czy przyjąłeś insulinę lub proponuje wypróbowanie nowych przepisów przyjaznych diabetykom. Możesz też odbierać te gesty jako dokuczanie i kontrolowanie. Kluczem jest otwarta i jasna rozmowa o tym, jak współpracować, abyście byli tak zdrowi, jak to tylko możliwe.

Nie zakładaj, że twoja bliska osoba będzie czuła się obciążona zadaniami związanymi z cukrzycą. Nie oczekuj też, że będzie ona twoją opiekunką przez całą dobę. Zapytaj, w jaki sposób chciałaby pomóc. Bądź szczery, jeśli chodzi o to, na jakie wsparcie liczysz. Jasno określone oczekiwania i granice pomogą ci uniknąć stresu związanego z niewystarczającym lub zbyt dużym wsparciem.

Zmieniajmy się razem

Leczenie cukrzycy może wymagać zmiany stylu życia. Zdrowa dieta, regularne ćwiczenia fizyczne i zmniejszenie poziomu stresu to ważne elementy opieki medycznej. Może to oznaczać częstsze gotowanie w domu lub pójście na siłownię. Zmiany te mogą w znacznym stopniu wpłynąć na codzienną rutynę Twojego partnera. Trudno jest przyjąć i utrwalić nowe nawyki, jeśli nie podejmiecie wyzwania wspólnie. Poszukajcie nowych dań, które obojgu wam zasmakują, i podejmijcie wspólną aktywność fizyczną, np. 30-minutowy spacer po kolacji. Oboje na tym skorzystacie.

Poszukaj wsparcia z zewnątrz

Jeśli Ty i Twój partner nie czujecie się zsynchronizowani w radzeniu sobie z cukrzycą, pomocne może być poradnictwo dla par. Niezależnie od tego, czy diagnoza jest nowa, czy chorujecie już od jakiegoś czasu, doradca może pomóc wam lepiej się porozumieć, tak aby wasze zdrowie stało się wspólnym celem.

Można również skorzystać z pomocy grup wsparcia dla chorych na cukrzycę. Mogą one pomóc Ci poczuć się mniej samotnym lub odmiennym oraz zaoferować porady i wskazówki. Niektóre grupy są przeznaczone dla kobiet lub mężczyzn. Inne są przeznaczone dla par, rodzin, a nawet określonych grup etnicznych. Zapytaj swojego lekarza lub edukatora ds. cukrzycy o grupy działające w Twojej okolicy.

Jeśli przyjmujesz insulinę, aby kontrolować swoją cukrzycę, dowiedz się, czy pompa insulinowa jest dla Ciebie odpowiednia.

Pompa insulinowa to małe, skomputeryzowane urządzenie. Dostarcza ona insulinę przez cienką rurkę, która wchodzi pod skórę.

Jak działa pompa insulinowa

Urządzenie uwalnia insulinę niemal w taki sam sposób, w jaki robi to twój organizm: stały przepływ przez cały dzień i noc, zwany insuliną podstawową, oraz dodatkowa dawka w porze posiłku, zwana bolusem, aby poradzić sobie ze wzrostem poziomu cukru we krwi spowodowanym jedzeniem. Pompę programuje się zarówno dla dawek podstawowych, jak i bolusów. Jeżeli pacjent je więcej niż zwykle, można zaprogramować większy bolus, aby pokryć zapotrzebowanie na węglowodany zawarte w pożywieniu. Bolus może również obniżyć wysoki poziom cukru we krwi w innych okresach.

Pompa jest mniej więcej wielkości smartfona. Podłącza się ją do ciała za pomocą zestawu do infuzji: cienkiej plastikowej rurki i igły lub małej zwężonej rurki zwanej kaniulą, którą umieszcza się pod skórą. Miejsce, w którym się ją umieszcza – brzuch, pośladek, a czasem udo – nazywa się miejscem infuzji. Niektóre pompy są wyposażone we wkładki ułatwiające umieszczenie pompy nawet w trudno dostępnych miejscach.

W pompach insulinowych stosuje się insulinę krótko i szybko działającą, ale nie długo działającą, ponieważ pompa jest zaprogramowana do ciągłego podawania niewielkiej dawki insuliny w celu utrzymania równomiernego poziomu cukru we krwi.

Zalety pompy insulinowej

• Będziesz potrzebował mniej wkłuć. Pompa wymaga jednego wkłucia co kilka dni podczas wymiany zestawu infuzyjnego.

• Pompa jest bardziej dokładna niż zastrzyki, co pozwala lepiej kontrolować poziom cukru we krwi.

• Rzadziej dochodzi do spadków poziomu cukru we krwi, co jest ważne w przypadku częstych hipoglikemii.

• Może to poprawić poziom A1c.

• Łatwiejsze jest dawkowanie podczas posiłków i przekąsek.

• Łatwiejsze planowanie ćwiczeń.

• Łatwiejsze jest podawanie bolusa.

• Pomaga opanować poranny wysoki poziom cukru we krwi, zwany również zjawiskiem świtu.

Należy pamiętać o jednej rzeczy: Zawsze trzeba mieć pod ręką zwykłą insulinę do wstrzykiwania na wypadek, gdyby pompa przestała działać.

Wady pompy insulinowej

• Informacje trzeba wprowadzać do pompy przez cały dzień i wymieniać zestaw infuzyjny co kilka dni.

• Należy zobowiązać się do bezpiecznego korzystania z urządzenia, w tym sprawdzania poziomu cukru we krwi, aby upewnić się, że pompa działa prawidłowo. W przeciwnym razie istnieje ryzyko wystąpienia zagrażającego życiu problemu zwanego cukrzycową kwasicą ketonową (DKA).

• Aby nauczyć się obsługi pompy, konieczne będzie szkolenie, co oznacza kilka wizyt z zespołem opieki zdrowotnej lub całodzienne szkolenie w warunkach ambulatoryjnych.

• Materiały eksploatacyjne do pomp mogą być drogie.

Pompa insulinowa może nie być odpowiednia dla Ciebie, jeśli:

• Nie chcesz nosić urządzenia, które informuje innych o tym, że masz cukrzycę.

• Nie podoba Ci się uczucie noszenia urządzenia.

• Obsługa pompy nie jest wygodna.

• Nie chcesz sprawdzać poziomu cukru we krwi co najmniej cztery razy dziennie.

• Nie jesteś pewien, czy chcesz wykonać pracę związaną z ustaleniem dawek insuliny, węglowodanów i aktywności fizycznej.

Która pompa jest najlepsza?

Wszystkie pompy insulinowe mają zalety i wady. Wybór zależy od tego, co jest dla Ciebie najważniejsze. Czy chcesz mieć łatwą konfigurację? Niskich kosztów wstępnych? Łatwość użytkowania? Ponieważ większość firm ubezpieczeniowych wymieni pompę dopiero po kilku latach jej używania, ważne jest, aby znaleźć taką, która będzie Ci odpowiadać.

Kilka rzeczy, o których należy pomyśleć:

• Co jest najlepsze dla Twojego stylu życia: tradycyjna pompa, pompa bezdętkowa czy pompa z pilotem?

• Zbiorniki pomp mieszczą od 176 do 315 jednostek insuliny. Dzieciom wystarczą mniejsze zbiorniki, dorośli mogą chcieć mieć większe.

• Czy pompa może podawać insulinę w małych ilościach? Dzieci i osoby bardzo wrażliwe na insulinę mogą potrzebować takiej pompy.

• Czy do pompy dołączone są informacje o zawartości węglowodanów w popularnych produktach spożywczych, aby ułatwić podjęcie decyzji o ilości potrzebnej insuliny?

• Czy pompa może współpracować z glukometrem lub urządzeniem do ciągłego pomiaru glukozy (CGM)?

• Czy oprogramowanie pompy współpracuje z telefonem lub laptopem?

Płacenie za pompę

Większość firm ubezpieczeniowych pokrywa koszty pomp insulinowych. Jeśli jednak ubezpieczenie ma wysoki udział własny, może być konieczne pokrycie dużej części kosztów. Polisa może obejmować tylko niektóre pompy, dlatego należy się upewnić.

Jeśli masz problemy z zapłaceniem za pompę insulinową, niektóre organizacje mogą Ci pomóc. Większość firm farmaceutycznych oferuje pomoc finansową osobom mającym trudności z opłaceniem leków i materiałów eksploatacyjnych. Zapytaj swojego lekarza o inne programy, które również mogą pomóc w opłaceniu leków.

Możesz wybrać

Używanie pompy jest opcją, a nie koniecznością. Należy pamiętać, że niezależnie od stosowanego leczenia można zmienić zdanie. Wiele osób stale korzysta z pompy, a inne przechodzą na zastrzyki, gdy wyjeżdżają na wakacje, chcą, aby miejsca infuzji się zagoiły lub po prostu chcą odpocząć.

Lekarz wyjaśnia, jak zdrowa dieta w cukrzycy typu 2 i plan posiłków mogą wpłynąć na sytuację osoby walczącej o utrzymanie poziomu cukru we krwi pod kontrolą.

Węglowodany

Węglowodany dostarczają paliwa. Wpływają na poziom cukru we krwi szybciej niż tłuszcze i białka. Ich źródłem są głównie:

• Owoce

• Mleko i jogurt

• Chleb, płatki zbożowe, ryż i makaron

• Warzywa skrobiowe, takie jak ziemniaki, kukurydza i fasola

Niektóre węglowodany są proste, jak cukier. Inne węglowodany są złożone, takie jak te znajdujące się w fasoli, orzechach, warzywach i pełnych ziarnach.

Węglowodany złożone są lepsze dla organizmu, ponieważ ich trawienie trwa dłużej. Dają stałą energię i błonnik.

Być może słyszałeś o liczeniu węglowodanów. Oznacza to, że należy śledzić ilość węglowodanów (cukru i skrobi) spożywanych każdego dnia. Liczenie gramów węglowodanów i równomierne rozdzielanie ich między posiłki pomoże ci kontrolować poziom cukru we krwi.

Porozmawiaj ze swoim lekarzem, zarejestrowanym dietetykiem lub edukatorem w zakresie cukrzycy o tym, jak kontrolować ilość spożywanych węglowodanów. Mogą oni zalecić stosowanie indeksu glikemicznego. Indeks ten określa, jak różne pokarmy podnoszą poziom cukru we krwi. Im wyższy indeks, tym bardziej podnoszą one poziom cukru.

Jeśli zjesz więcej węglowodanów, niż wynosi zapotrzebowanie na insulinę, poziom cukru we krwi wzrośnie. Jeśli zjesz zbyt mało, poziom cukru we krwi może spaść zbyt nisko. Aby poradzić sobie z tymi zmianami, należy wiedzieć, jak liczyć węglowodany.

Jedna porcja węglowodanów równa się 15 gramom węglowodanów.

Zarejestrowany dietetyk może pomóc w ustaleniu planu liczenia węglowodanów, który będzie odpowiadał twoim specyficznym potrzebom. W przypadku osób dorosłych typowy plan obejmuje od dwóch do czterech porcji węglowodanów w każdym posiłku i od jednej do dwóch w ramach przekąsek.

Możesz wziąć prawie każdy produkt spożywczy z półki, przeczytać etykietę i wykorzystać informacje o gramach węglowodanów, aby dopasować go do swojego planu posiłków w cukrzycy typu 2.

Każdy może stosować liczenie węglowodanów. Jest ono najbardziej przydatne dla osób, które przyjmują więcej niż jedną dawkę insuliny dziennie, korzystają z pompy insulinowej lub chcą mieć większą elastyczność i różnorodność w wyborze posiłków.

Błonnik

Błonnik pochodzi z pokarmów roślinnych – owoców, warzyw, pełnego ziarna, orzechów, fasoli i roślin strączkowych. Pomaga on w trawieniu i kontrolowaniu poziomu cukru we krwi. Czujesz się pełniejszy, więc jesz mniej, co jest zaletą, jeśli chcesz schudnąć.

Osoby stosujące dietę bogatą w błonnik są mniej narażone na wysokie ciśnienie krwi i choroby serca.

Większość Amerykanów nie spożywa wystarczającej ilości błonnika. Skup się więc na tych produktach:

• Świeże owoce i warzywa

• Gotowana suszona fasola i groch

• Pełnoziarniste pieczywo, płatki śniadaniowe i krakersy

• Brązowy ryż

• Żywność z otrębami

Błonnik najlepiej pozyskiwać z pożywienia. Jeśli jednak nie możesz go dostarczyć w wystarczającej ilości, pomocne może być przyjmowanie suplementów błonnika. Przykładami są psyllium, metyloceluloza, dekstryna pszenna i polikarbofil wapnia. W przypadku przyjmowania suplementu błonnika należy powoli zwiększać jego ilość. Pomoże to uniknąć gazów i skurczów. Ważne jest także, aby po zwiększeniu spożycia błonnika pić wystarczającą ilość płynów.

Tłuszcz

Cukrzyca zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na choroby serca. Dlatego należy ograniczyć spożywanie niezdrowych tłuszczów, takich jak tłuszcze nasycone i tłuszcze trans.

Głównym źródłem tłuszczów nasyconych są sery, wołowina, mleko i pieczywo.

Unikaj tłuszczów trans, które są szkodliwe dla serca. Sprawdzaj, czy na liście składników nie ma „częściowo uwodornionych” olejów. Pamiętaj też, że jeśli na produkcie widnieje napis „0 gramów tłuszczów trans”, to w rzeczywistości może on zawierać do pół grama tłuszczów trans na porcję.

Dla zdrowej diety:

• Wybieraj chude kawałki mięsa.

• Nie należy smażyć potraw. Zamiast tego możesz piec, broilować, grillować, prażyć lub gotować.

• Wybieraj produkty mleczne o niskiej zawartości tłuszczu lub beztłuszczowe. Wliczaj je do dziennej liczby węglowodanów.

• Używaj roślinnego sprayu do gotowania lub obniżającej poziom cholesterolu margaryny zawierającej stanole lub sterole.

• Zamiast tłuszczu zwierzęcego wybieraj płynne oleje roślinne.

Zarejestrowany dietetyk może udzielić Ci więcej informacji na temat przygotowania i wyboru odpowiednich dla Ciebie tłuszczów.

Sól

Cukrzyca zwiększa ryzyko wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi. Zbyt duża ilość soli może zwiększać to ryzyko. Twój lekarz lub dietetyk może poprosić Cię o ograniczenie lub unikanie:

• Sól i sól kuchenna (lub przyprawy solne)

• Mieszanki ziemniaków, ryżu i makaronu w pudełkach

• Konserwy mięsne

• Zupy i warzywa w puszkach z dodatkiem soli

• Żywność peklowana lub przetworzona

• Ketchup, musztarda, sosy sałatkowe, inne produkty do smarowania oraz sosy w puszkach

• Pakowane zupy, sosy i gulasze

• Żywność kiszona

• Mięsa przetworzone: mięso obiadowe, kiełbasa, bekon i szynka

• Oliwki

• Słone przekąski

• Glutaminian monosodowy (MSG)

• Sosy sojowe i do steków

Wskazówki dotyczące gotowania z niską zawartością soli

• Używaj świeżych składników i żywności bez dodatku soli.

• W przypadku ulubionych przepisów konieczne może być użycie innych składników i zmniejszenie lub wyeliminowanie soli.

• Jako bazę do marynat do mięs użyj soku pomarańczowego lub ananasowego.

• Sprawdzaj zawartość sodu na etykietach produktów spożywczych.

• Wybieraj mrożone dania, które zawierają 600 miligramów lub mniej sodu. Ogranicz się do jednej takiej mrożonej przekąski dziennie.

• Używaj świeżych, mrożonych lub konserwowych warzyw bez dodatku soli. Najpierw je opłucz.

• Jeśli kupujesz zupy w puszkach, szukaj tych o niskiej zawartości sodu.

• Unikaj mieszanek przypraw, które zawierają sól, np. sól czosnkową.

Które przyprawy mogą zastąpić sól?

Zioła i przyprawy poprawiają naturalny smak potraw bez użycia soli. Przygotuj poniższe mieszanki do mięs, drobiu, ryb, warzyw, zup i sałatek.

Mieszanka pikantna

• 2 łyżki stołowe suszonego cząbru, rozdrobnionego

• łyżeczka świeżo zmielonego białego pieprzu

• 1 łyżka stołowa suchej musztardy

• łyżeczka mielonego kminku

• 2 łyżeczki cebuli w proszku

• łyżeczka czosnku w proszku

• łyżeczka curry w proszku

Niespodzianka bez soli

• 2 łyżeczki czosnku w proszku

• 1 łyżeczka bazylii

• 1 łyżeczka oregano

• 1 łyżeczka sproszkowanej skórki cytryny lub odwodnionego soku z cytryny

Przyprawa ziołowa

• 2 łyżki stołowe suszonych liści kopru lub bazylii, rozdrobnione

• 1 łyżeczka nasion selera

• 2 łyżki stołowe cebuli w proszku

• łyżeczka suszonych liści oregano, pokruszonych

• Szczypta świeżo zmielonego pieprzu

Pikantna przyprawa

• 1 łyżeczka goździków

• 1 łyżeczka pieprzu

• 2 łyżeczki papryki

• 1 łyżeczka nasion kolendry (rozgniecionych)

• 1 łyżka rozmarynu

Ile możesz zjeść?

Sprawdzaj wielkość porcji na etykietach produktów żywnościowych. Porcje mogą być mniejsze niż myślisz. Jedz tylko tyle, ile przewidziano w twoim planie żywieniowym dla chorych na cukrzycę. Nadmiar kalorii powoduje przyrost tkanki tłuszczowej i zbędnych kilogramów.

Nie opuszczaj jednak posiłków. Jedz je i przekąski o stałych porach każdego dnia.

Co to jest dieta TLC dla diabetyków?

Jeśli masz również wysoki poziom cholesterolu, lekarz prawdopodobnie zaleci Ci coś, co nazywa się planem TLC (therapeutic lifestyle changes).

Celem jest obniżenie poziomu cholesterolu, zrzucenie zbędnych kilogramów i zwiększenie aktywności fizycznej. Pomaga to zapobiegać chorobom serca, które są bardziej powszechne w przypadku cukrzycy.

Stosując dietę TLC, będziesz:

• Ograniczać tłuszcz do 25%-35% całkowitej dziennej ilości kalorii.

• Nie spożywaj więcej niż 7% dziennych kalorii z tłuszczów nasyconych, 10% lub mniej z tłuszczów wielonienasyconych i do 20% z tłuszczów jednonienasyconych (takich jak oleje roślinne lub orzechy).

• Ogranicz węglowodany do 50%-60% dziennej dawki kalorii.

• Dąż do spożywania 20-30 gramów błonnika każdego dnia.

• Przeznacz 15%-20% dziennej dawki kalorii na białko.

• Ograniczenie stężenia cholesterolu do 200 miligramów dziennie.

Konieczne jest także zwiększenie aktywności fizycznej i przestrzeganie zaleceń lekarskich.

Czy można pić cukier?

Być może słyszałeś, że osoby chore na cukrzycę nie powinny spożywać cukru stołowego. Niektórzy lekarze tak twierdzą, ale inni są bardziej wyrozumiali.

Większość z nich twierdzi, że niewielkie ilości słodyczy są w porządku, o ile stanowią część zdrowego planu żywieniowego. Cukier stołowy nie podnosi poziomu cukru we krwi bardziej niż skrobia.

Pamiętaj jednak, że cukier to węglowodan. Kiedy więc jesz słodkie produkty, takie jak ciastka, ciasta czy cukierki, nie jedz innego węglowodanu lub skrobi (np. ziemniaków), który zjadłbyś tego dnia.

Innymi słowy, zastępuj, a nie dodawaj. Ostatecznie całkowita ilość gramów ma większe znaczenie niż źródło cukru.

Uwzględnij wszelkie zamiany w swoim budżecie węglowodanowym na dany dzień. Dostosuj swoje leki, jeśli dodajesz cukry do posiłków. Jeśli przyjmujesz insulinę, dostosuj dawkę do dodanych węglowodanów, aby utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą w jak największym stopniu. Sprawdzaj poziom glukozy po zjedzeniu słodkich pokarmów.

Czytaj etykiety produktów spożywczych, aby wiedzieć, ile cukru i węglowodanów znajduje się w jedzonych i pitych przez ciebie rzeczach. Sprawdzaj także, ile kalorii i ile tłuszczu znajduje się w każdej porcji.

Inne substancje słodzące

Do jedzenia i napojów można dodawać sztuczne słodziki. Wiele z nich zawiera jednak węglowodany, dlatego należy dokładnie sprawdzać etykiety. Jeśli to konieczne, dostosuj inne produkty spożywcze w posiłku lub leki, aby utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą.

Niektóre substancje słodzące, zwane alkoholami cukrowymi, mają trochę kalorii i mogą nieznacznie podnosić poziom glukozy. Jeśli zjesz ich zbyt dużo, możesz mieć gazy i biegunkę. Przykłady obejmują:

• Ksylitol

• Mannitol

• Sorbitol

Do nadania słodkości można także użyć stewii. Jest to produkt naturalny, który nie zawiera kalorii.

Co z alkoholem?

Zapytaj swojego lekarza, czy możesz pić alkohol. Jeśli tak, pij tylko okazjonalnie, kiedy poziom cukru we krwi jest dobrze kontrolowany. Większość win i napojów mieszanych zawiera cukier, a alkohol ma także dużo kalorii.

Osoby cierpiące na cukrzycę często mają problemy ze snem. lekarz wyjaśnia przyczyny tego stanu rzeczy.

Istnieje kilka przyczyn problemów ze snem u osób z cukrzycą typu 2, w tym obturacyjny bezdech senny, ból lub dyskomfort, zespół niespokojnych nóg i zwiększone oddawanie moczu w nocy.

Problemy ze snem a cukrzyca typu 2

Bezdech senny polega na przerwach w oddychaniu podczas snu. Okresy zatrzymania oddechu nazywane są bezdechami, które są spowodowane niedrożnością górnych dróg oddechowych. Bezdechom towarzyszą liczne krótkie epizody przebudzenia w ciągu nocy – zazwyczaj nie zdajesz sobie sprawy z tych zaburzeń snu, ponieważ nie jesteś całkowicie przebudzony. Gdyby jednak zmierzono Twój sen w laboratorium snu, technicy zarejestrowaliby zmiany w falach mózgowych charakterystyczne dla przebudzenia.

Bezdech senny powoduje niski poziom tlenu we krwi, ponieważ zatory uniemożliwiają dopływ powietrza do płuc. Niski poziom tlenu wpływa również na pracę mózgu i serca. Nawet dwie trzecie osób, które cierpią na bezdech senny, ponieważ mają tendencję do tycia, jest cięższych niż ogół populacji.

Bezdech senny zmienia nasz cykl snu i jego fazy. W niektórych badaniach powiązano zmienione fazy snu z obniżeniem poziomu hormonu wzrostu, który odgrywa kluczową rolę w budowie ciała, np. tkanki tłuszczowej, mięśni i tłuszczu brzusznego. Naukowcy znaleźli możliwy związek między bezdechem sennym a rozwojem cukrzycy i insulinooporności (niezdolności organizmu do wykorzystania insuliny).

Neuropatia obwodowa, czyli uszkodzenie nerwów w stopach i nogach, to kolejna przyczyna zaburzeń snu. Uszkodzenie nerwów może powodować utratę czucia w stopach lub objawy takie jak mrowienie, drętwienie, pieczenie i ból.

Zespół niespokojnych nóg jest specyficznym zaburzeniem snu, które powoduje intensywną, często nieodpartą chęć poruszania nogami. Temu zaburzeniu snu często towarzyszą inne odczucia w nogach, takie jak mrowienie, ciągnięcie lub ból, co utrudnia zasypianie lub utrzymanie snu.

Zarówno hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi), jak i hiperglikemia (wysoki poziom cukru we krwi) mogą wpływać na sen u osób z cukrzycą. Hipoglikemia może wystąpić, gdy pacjent nie jadł przez wiele godzin, np. przez noc, lub gdy przyjmuje zbyt duże dawki insuliny lub innych leków. Hiperglikemia występuje, gdy poziom cukru wzrasta powyżej normy. Może się to zdarzyć po spożyciu zbyt dużej ilości kalorii, pominięciu leków lub chorobie. Stres emocjonalny również może powodować wzrost poziomu cukru we krwi.

Otyłość, czyli zbyt duża ilość tkanki tłuszczowej, jest często związana z chrapaniem, bezdechem sennym i zaburzeniami snu. Otyłość zwiększa ryzyko wystąpienia bezdechu sennego, cukrzycy typu 2, chorób serca, nadciśnienia, zapalenia stawów i udaru mózgu.

?

Jak rozpoznaje się problemy ze snem?

Lekarz zapyta pacjenta o jego rytm snu, m.in. czy ma problemy z zasypianiem lub utrzymaniem snu, czy jest senny w ciągu dnia, czy ma trudności z oddychaniem podczas snu (w tym chrapanie), czy odczuwa ból nóg, czy porusza nogami lub kopie nogami podczas snu.

Lekarz może skierować pacjenta do specjalisty w dziedzinie zaburzeń snu, który może przeprowadzić specjalne badanie snu, zwane polisomnogramem, w celu pomiaru aktywności podczas snu. Wyniki badania snu mogą pomóc lekarzowi w postawieniu dokładnej diagnozy i zaleceniu skutecznego i bezpiecznego leczenia.

Jak leczy się problemy ze snem u chorych na cukrzycę typu 2?

Istnieje kilka metod leczenia problemów ze snem u osób z cukrzycą, w zależności od schorzenia:

Jeśli u pacjenta zdiagnozowano bezdech senny, lekarz może zasugerować, aby schudł, co ułatwi mu oddychanie.

Innym potencjalnym sposobem leczenia jest stałe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP). W przypadku aparatu CPAP pacjenci zakładają maskę na nos i/lub usta. Dmuchawa powietrza wtłacza powietrze przez nos i/lub usta. Ciśnienie powietrza jest regulowane w taki sposób, aby było wystarczające do zapobiegania zapadaniu się tkanek górnych dróg oddechowych podczas snu. Ciśnienie jest stałe i ciągłe. Aparat CPAP zapobiega zamykaniu się dróg oddechowych podczas stosowania, ale epizody bezdechu powracają, gdy aparat CPAP zostaje odstawiony lub jest stosowany nieprawidłowo.

W leczeniu bólu neuropatii obwodowej lekarz może przepisać proste leki przeciwbólowe, takie jak aspiryna lub ibuprofen, leki przeciwdepresyjne, takie jak amitryptylina, lub leki przeciwdrgawkowe, takie jak gabapentyna (Gralise, Neurontin), tiagabina (Gabitril) lub topiramat (Topamax). Inne metody leczenia obejmują karbamazepinę (Carbatrol, Tegretol), pregabalinę (Lyrica), zastrzyki z lidokainy lub kremy, takie jak kapsaicyna.

W leczeniu zespołu niespokojnych nóg stosuje się różne leki, w tym leki dopaminergiczne, środki nasenne, leki przeciwdrgawkowe i przeciwbólowe. Lekarz może również przepisać żelazo, jeśli jego poziom jest niski.

Bezsenność podstawowa

Istnieje również kilka leków, które leczą bezsenność, w tym:

• Leki dostępne bez recepty, takie jak leki przeciwhistaminowe, w tym difenhydramina (np. Benadryl). Leki te powinny być stosowane krótkotrwale i w połączeniu ze zmianą nawyków dotyczących snu.

• Leki stosowane w leczeniu problemów ze snem, takie jak: daridoreksant (Quviviq), eszopiklon (Lunesta), lemboreksant (Dayvigo), suvoreksant (Belsomra), zaleplon (Sonata) i zolpidem (Ambien).

• Benzodiazepiny to starszy typ leków wydawanych na receptę, które powodują uspokojenie, rozluźnienie mięśni i mogą obniżać poziom lęku. Do benzodiazepin, które były powszechnie stosowane w leczeniu bezsenności, należą: alprazolam (Xanax), diazepam (Valium), estazolam (ProSom), flurazepam (Dalmane, Dalmadorm), lorazepam (Ativan), temazepam (Restoril) i triazolam (Halcion).

• Leki przeciwdepresyjne, takie jak nefazodon (Serzone) i bardzo małe dawki doksepiny (Silenor).

Jak mogę poprawić jakość mojego snu?

Poza lekami, zalecenia dotyczące poprawy snu to:

• Naucz się technik relaksacyjnych i oddechowych.

• Posłuchaj płyty CD z dźwiękami relaksacyjnymi lub odgłosami natury.

• Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne, nie później niż kilka godzin przed snem.

• Nie należy spożywać kofeiny, alkoholu ani nikotyny wieczorem.

• Unikanie lub ograniczenie do minimum drzemek

• Jeśli nie możesz zasnąć, wyjdź z łóżka i zrób coś w innym pomieszczeniu. Wróć do łóżka, gdy poczujesz senność.

• Używaj łóżka tylko do spania i aktywności seksualnej. Nie kładź się w łóżku, aby oglądać telewizję lub czytać. W ten sposób łóżko stanie się miejscem do spania, a nie do leżenia bezsennego.

• Spróbuj terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), która jest pierwszą metodą leczenia bezsenności.

Nadmierną senność można leczyć za pomocą leku solriamfetol (Sunosi), który okazał się skuteczny w utrzymywaniu osób z bezdechem sennym w stanie czuwania przez dłuższy czas.

Czy istnieją inne powiązania między snem a cukrzycą typu 2?

Według kilku badań osoby, które mają złe nawyki związane ze snem, są bardziej narażone na nadwagę lub otyłość oraz rozwój cukrzycy typu 2. Przewlekłe niedobory snu mogą prowadzić do insulinooporności, która może skutkować wysokim poziomem cukru we krwi i cukrzycą.

Niektóre badania wykazują, że przewlekłe niedobory snu mogą wpływać na hormony regulujące apetyt. Na przykład, najnowsze wyniki badań łączą niewystarczającą ilość snu z niższym poziomem hormonu leptyny, który pomaga kontrolować metabolizm węglowodanów. Wykazano, że niski poziom leptyny zwiększa apetyt na węglowodany niezależnie od ilości spożytych kalorii.

Eksperci doktora wyjaśniają, w jaki sposób przeszczep komórek wysepek może być stosowany w leczeniu cukrzycy typu 1.

?

Jakie są korzyści z przeszczepu komórek wyspowych?

Udany przeszczep komórek wysepek może znacząco poprawić jakość życia osoby chorej na cukrzycę.

Po przeszczepie komórki wysepek wznawiają uwalnianie insuliny, aby utrzymać prawidłowy poziom cukru we krwi w odpowiedzi na jedzenie, ćwiczenia fizyczne i inne zmiany w organizmie.

Udane przeszczepienie komórek wysepek może przynieść następujące korzyści:

• Przywrócenie lub poprawa zdolności organizmu do regulowania poziomu cukru we krwi. Potrzeba częstych pomiarów poziomu cukru we krwi i codziennych wstrzyknięć insuliny może zostać ograniczona, a u mniejszości pacjentów wyeliminowana trzy lata po przeszczepie. Chociaż brak konieczności przyjmowania zastrzyków z insuliny może trwać tylko kilka miesięcy lub rok, przeszczep komórek wysepek zmniejsza liczbę epizodów niskiego poziomu cukru we krwi na dłuższy czas.

• Poprawa jakości życia.

• Ograniczenie rozwoju długoterminowych powikłań cukrzycy, w tym chorób serca, nerek, udaru mózgu oraz uszkodzeń nerwów i oczu.

Jakie są zagrożenia związane z przeszczepieniem komórek wyspowych?

Tak jak w przypadku wszystkich przeszczepów narządów i tkanek, największym wyzwaniem jest odrzucenie komórek dawcy. Układ odpornościowy służy do ochrony organizmu przed „inwazją” substancji, które do niego nie należą – na przykład bakterii i wirusów. Nawet jeśli przeszczepione komórki wysepek są korzystne, układ odpornościowy biorcy rozpoznaje je jako „obce” i próbuje je zniszczyć. Ten atak na tkankę dawcy nazywany jest „odrzuceniem”.

Wszyscy biorcy przeszczepów muszą do końca życia przyjmować silne leki, które tłumią reakcję układu odpornościowego i zapobiegają odrzuceniu. Wiele z tych leków ma poważne skutki uboczne. Długotrwałe skutki stosowania tych leków immunosupresyjnych lub zapobiegających odrzuceniu przeszczepu nie są jeszcze znane, ale podejrzewa się, że mogą one zwiększać ryzyko zachorowania na raka.

Jak skuteczna jest transplantacja komórek wyspowych w leczeniu cukrzycy?

Naukowcy opracowali procedurę przeszczepiania komórek wysepek w celu leczenia cukrzycy w latach 60. ubiegłego wieku. Pierwsze próby transplantacji, które rozpoczęto w latach 90. ubiegłego wieku, powiodły się jedynie w 8% przypadków, co przypisywano temu, że dostępne wówczas leki zapobiegające odrzuceniu przeszczepu zaburzały skuteczność insuliny.

Jednak w 1999 roku badania kliniczne przeprowadzone na Uniwersytecie Alberta w Edmonton w Kanadzie przyniosły nową nadzieję. Stosując udoskonalone techniki pobierania i przygotowywania niezwykle delikatnych komórek wysepek dawcy, a także ulepszone leki zapobiegające odrzuceniu, badacze osiągnęli 100% sukces. Wszyscy pacjenci biorący udział w badaniu zostali uwolnieni od konieczności stosowania insuliny na okres co najmniej jednego miesiąca.

Jednak sukces „Protokołu z Edmonton”, jak go nazwano, nie był równie udany w późniejszych badaniach, a liczba przeszczepów komórek wysepek zmniejszyła się w ostatnich latach. The Collaborative Islet Transplant Registry podał w 2009 roku, że 70% dorosłych z cukrzycą typu I nie przyjmowało insuliny przez rok, 50% przez dwa lata i 35% przez trzy lata.

Czy każdy chory na cukrzycę może otrzymać przeszczep komórek wysepek?

Zazwyczaj kandydatami do przeszczepienia komórek wysepek są osoby w wieku od 18 do 65 lat, chorujące na cukrzycę typu 1 od ponad 5 lat i doświadczające powikłań związanych z cukrzycą, takich jak częste okresy utraty przytomności z powodu braku insuliny oraz wczesne objawy problemów z nerkami, które mogą prowadzić do ich niewydolności.

Podobnie jak w przypadku wszystkich procedur medycznych, należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko. Transplantacja jest zarezerwowana dla osób z poważnymi powikłaniami cukrzycy.

Czy przeszczep komórek Islet Cell Transplantation można wykonać w każdym szpitalu?

Ponieważ przeszczep komórek wyspowych w leczeniu cukrzycy jest nadal uważany za terapię eksperymentalną, nie jest on powszechnie dostępny. Obecnie w programach badawczych dotyczących komórek wysepek uczestniczy 17 amerykańskich ośrodków. American Diabetes Association zaleca, aby przeszczep trzustki lub komórek wysepek był wykonywany tylko w niektórych dużych ośrodkach, które są najlepiej przygotowane do obsługi złożonych i długoterminowych potrzeb medycznych i osobistych pacjentów po przeszczepie.

Jaka jest przyszłość badań nad przeszczepianiem komórek wysepek?

Istnieją dwa główne obszary zainteresowania badań nad przeszczepianiem komórek wysepek:

Naukowcy pracują również nad opracowaniem metod przeszczepiania komórek wysepek, które zmniejszą lub wyeliminują ryzyko odrzucenia przeszczepu i konieczność stosowania immunosupresji. Jedna z metod polega na pokryciu komórek wysepek specjalnym żelem, który uniemożliwia układowi odpornościowemu rozpoznawanie i namierzanie komórek dawcy.