Lekarz mówi ci.

W jaki sposób ziemniaki wpływają na poziom cukru we krwi? Dowiedz się więcej na temat indeksu glikemicznego i tego warzywa bogatego w skrobię.

Ziemniaki stanowią 30% warzyw spożywanych w ciągu roku przez przeciętnego dorosłego mieszkańca Stanów Zjednoczonych. Ich skórka jest bogata w błonnik, są niskokaloryczne i zawierają ważne składniki odżywcze, takie jak witamina C, potas i witamina B6. Są też pełne skrobi, czyli węglowodanów.

Ale mimo że ziemniaki zaliczane są do zdrowych węglowodanów złożonych, organizm trawi je szybciej niż inne rodzaje węglowodanów złożonych. Te rozłożone węglowodany zalewają krew cukrem. To sprawia, że poziom cukru we krwi szybko wzrasta.

Indeks glikemiczny

Aby zrozumieć, jak pokarm bogaty w węglowodany złożone, taki jak ziemniak, zachowuje się w organizmie, należy znać jego indeks glikemiczny (IG).

Indeks glikemiczny to skala, w której węglowodany są oceniane w skali od 0 do 100. Im wyższa liczba, tym szybciej dany produkt podnosi poziom cukru we krwi. Pokarmy o niskim IG powoli uwalniają cukier do organizmu, dając mu więcej czasu na jego zmagazynowanie lub wykorzystanie. Pokarmy o wysokim indeksie trawiennym są trawione szybciej niż te o niskim.

• Produkty o wysokim indeksie glikemicznym mają wartość 70-100.

• Żywność o średnim indeksie glikemicznym ma wartość 55-69.

• Żywność o niskim indeksie glikemicznym ma wartość 55 lub niższą.

Ziemniaki należą do produktów o wysokim indeksie glikemicznym. Jedna filiżanka ziemniaków może mieć taki sam wpływ na poziom cukru we krwi jak puszka napoju gazowanego. Jedno z badań wykazało, że kobiety, które jadły duże ilości ziemniaków, zwiększyły ryzyko zachorowania na cukrzycę. Zastąpienie ich produktami pełnoziarnistymi zmniejszyło to ryzyko. Wniosek z tego taki, że: Jeśli na twoim talerzu znajdzie się dużo tego warzywa, oznacza to, że istnieje większe prawdopodobieństwo, że spowoduje ono problemy z poziomem cukru we krwi.

Indeks glikemiczny ziemniaków zmienia się w zależności od sposobu ich przygotowania. Oto kilka przykładów:

• Pieczone ziemniaki: 111

• Ziemniak gotowany: 82

• Tłuczone ziemniaki instant: 87

• Frytki 73

Wszystkie te oceny znajdują się w kategorii lub powyżej kategorii wysokiej.

Obciążenie glikemiczne

Inną ważną miarą tego, jak warzywa mogą podnieść poziom cukru we krwi, jest ładunek glikemiczny (GL). Podczas gdy indeks glikemiczny mówi, jak szybko wzrośnie poziom cukru we krwi po spożyciu niektórych pokarmów, ładunek glikemiczny pozwala określić, jak wysoko może on wzrosnąć.

Aby uzyskać tę liczbę, należy pomnożyć indeks glikemiczny przez gramy węglowodanów w pokarmie i podzielić przez 100. Ładunek glikemiczny produktów spożywczych można ocenić w następującej skali:

• Wysoka wartość to 20 i więcej.

• Poziom średni to 11-19.

• Poziom niski – 10 i mniej.

Pieczone ziemniaki ruskie mają aż 33 glikemie. Biały gotowany ziemniak ma wskaźnik GL równy 25. Oba te produkty mają wyższy wskaźnik GL niż porcja żelków czy pączek.

Proste zamiany ziemniaków

Dieta bogata w warzywa może znacznie utrudnić kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Nie musisz ich całkowicie unikać, ale jeśli już je spożywasz, powinieneś ograniczyć ich porcje do minimum. W międzyczasie możesz:

• Zamiast zwykłego ziemniaka można użyć słodkich ziemniaków lub batatów. Upieczony słodki ziemniak nadal znajduje się w górnej części średniego zakresu indeksu glikemicznego, więc nie nakładaj go na talerz. Ale od czasu do czasu słodki ziemniak może zaspokoić głód na ziemniaki z indeksem 64 zamiast 111.

• Fasola może dodać do talerza skrobię, podobnie jak ziemniaki, ale zawiera znacznie więcej błonnika i białka.

• Pełne ziarna, takie jak komosa ryżowa czy brązowy ryż, mogą dać ci zastrzyk węglowodanów bez dużego skoku poziomu cukru we krwi.

• Kalafior gotowany na parze i tłuczony na puree to zamiennik tłuczonych ziemniaków o niższej zawartości węglowodanów.

Odmiana ziemniaka, którą spożywasz, może również wpływać na szybkość przenikania cukru do krwi. Niektóre z nich, np. odmiana Carisma, mają indeks glikemiczny zaledwie 53. Ogólnie rzecz biorąc, ziemniaki woskowe, takie jak paluszki czy ziemniaki czerwone, mają niższy indeks glikemiczny. Ziemniaki skrobiowe, takie jak Russet i Idaho, mają wyższy IG.

Lipodystrofia to problem ze sposobem, w jaki organizm wykorzystuje i magazynuje tłuszcz. Zmienia ona wygląd i może powodować poważne komplikacje. Lipodystrofię nabytą nazywa się lipodystrofią nabytą, jeśli się z nią nie urodziłeś.

Lipodystrofia to problem ze sposobem, w jaki Twój organizm wykorzystuje i magazynuje tłuszcz. Nazywa się ją nabytą, jeśli nie występuje od urodzenia. Choroba często dotyczy tkanki tłuszczowej znajdującej się tuż pod skórą, dlatego może zmienić Twój wygląd. Może również powodować inne zmiany w organizmie.

U niektórych osób zakażonych wirusem HIV występuje lipodystrofia (LD-HIV). Może to być związane z przyjmowanymi przez nie lekami lub z samą chorobą.

Inne nabyte lipodystrofie to:

• Nabyta uogólniona lipodystrofia (AGL) lub zespół Lawrence’a

• Nabyta częściowa lipodystrofia (APL), zwana również postępującą lipodystrofią lub zespołem Barraquer-Simonsa

• Zlokalizowana lipodystrofia

AGL często pojawia się u dzieci, ale mogą na nią zachorować również dorośli. APL zaczyna się zwykle około 8-10 roku życia. Oba schorzenia trzykrotnie częściej dotykają dziewcząt niż chłopców. Obie powodują utratę tkanki tłuszczowej z twarzy, przez co osoba może wyglądać na chorą lub znacznie starszą niż jest w rzeczywistości.

Zlokalizowana lipodystrofia może wystąpić u każdego w każdym wieku. Mały dołeczek w zlokalizowanej lipodystrofii może wyglądać dziwnie, ale prawdopodobnie nie spowoduje żadnych innych problemów.

Ponieważ jednak tkanka tłuszczowa wytwarza hormon leptynę, u osób z większymi obszarami nabytej lipodystrofii może być jej za mało w organizmie. Leptyna mówi organizmowi, że zjadłeś wystarczająco dużo i że masz produkować insulinę. Tłuszcz może również gromadzić się w miejscach, w których nie powinien, takich jak krew, serce, wątroba i nerki. W zależności od rodzaju lipodystrofii u danej osoby, może ona powodować inne problemy, w tym cukrzycę, wysoki poziom cholesterolu i trójglicerydów, choroby wątroby i niewydolność nerek.

Lekarze mogą pomóc w radzeniu sobie z tymi powikłaniami. Jeśli wygląd zewnętrzny jest powodem do niepokoju, można skorzystać z chirurgii kosmetycznej.

?

Przyczyny

Często lekarze nie wiedzą, co jest przyczyną nabytej lipodystrofii, ale istnieją pewne czynniki, które ją wywołują:

• infekcje, takie jak odra, zapalenie płuc, mononukleoza zakaźna lub zapalenie wątroby

• Choroba, w której układ odpornościowy atakuje organizm (zwana chorobą autoimmunologiczną)

• Powtarzające się zastrzyki lub uciskanie tego samego miejsca na ciele

• Uraz

Na przykład osoby chore na cukrzycę, które muszą codziennie wstrzykiwać insulinę, mają tendencję do miejscowej lipodystrofii w miejscach, w których ciągle robią sobie zastrzyki. Jest to dobry powód, aby często zmieniać miejsce wstrzyknięcia.

Objawy

Wszystkie rodzaje nabytej lipodystrofii powodują utratę tkanki tłuszczowej, ale u każdej osoby oznacza to coś innego. Typ choroby, na który cierpi dziecko, będzie miał wpływ na:

• Gdzie to się dzieje

• Jak dużo tłuszczu jest tracone

• Inne skutki dla ich ciała

AGL. Osoby te tracą tłuszcz spod skóry na całym ciele, w tym na twarzy, ramionach, nogach, dłoniach, a czasami podeszwach stóp. Mogą wyglądać na bardzo umięśnione, a pod skórą będzie można dostrzec żyły.

Dzieci z AGL są cały czas bardzo głodne i szybko rosną. Dorośli mogą mieć duże dłonie i stopy oraz mocne, kwadratowe kości szczęki, jeśli ich gospodarka hormonalna jest zaburzona, a oni ciągle rosną. Mogą mieć większe niż zwykle narządy płciowe (łechtaczkę i jajniki, penisa i jądra).

Kobieta może mieć nieregularne miesiączki lub nie mieć ich wcale. Mogą mieć zespół policystycznych jajników (PCOS). Prawdopodobnie pojawi się dodatkowe owłosienie na górnej wardze i podbródku.

U niektórych osób z AGL występują plamy ciemnej, aksamitnej skóry pod pachami, na szyi, wokół pępka lub sutków, a także na dłoniach i stopach.

Z powodu utraty tkanki tłuszczowej chory może mieć problemy z wykorzystywaniem cukru w organizmie lub kontrolowaniem poziomu cukru i trójglicerydów we krwi. Może mieć powiększoną wątrobę lub śledzionę.

APL. Ten typ dotyka tylko górnej części ciała, po obu stronach. Zwykle zaczyna się od twarzy i przenosi się na szyję, ramiona i klatkę piersiową.

Zlokalizowany. Wygląda to jak wgniecenie na skórze, ale sama skóra wydaje się być w porządku. Wielkość może być różna. Może występować w jednym miejscu lub w wielu. Mogą też występować tkliwe lub bolesne zgrubienia.

Uzyskanie diagnozy

Gdy idziesz do lekarza, przeprowadza on pełne badanie i zadaje pytania dotyczące zdrowia dziecka:

• Jakie objawy zauważyłaś/eś?

• Kiedy po raz pierwszy je zauważyłeś?

• Czy zmiany w wyglądzie dotyczą tylko niektórych obszarów, czy też całego ciała?

• Czy mieli zapalenie tkanki łącznej – spuchnięte zgrubienia pod skórą lub czerwoną wysypkę?

• Czy chorują na cukrzycę?

• Jakie inne problemy zdrowotne lub niedawne urazy miał/a?

• Czy sprawdzałeś poziom cukru, cholesterolu i trójglicerydów we krwi?

Badania tkanki tłuszczowej mogą potwierdzić diagnozę.

W przypadku biopsji skóry lekarz wycina mały fragment skóry i sprawdza komórki pod mikroskopem.

Lekarz może również poszukać wzorca utraty tkanki tłuszczowej z:

• Pomiaru grubości fałdu skórnego, sprawdzającego, ile skóry można ścisnąć między palcami w określonych miejscach na ciele.

• Specjalne badanie rentgenowskie, które mierzy gęstość mineralną kości

• Specjalny rezonans magnetyczny całego ciała (MRI), który wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do tworzenia obrazów tkanek zawierających tłuszcz.

Badania krwi sprawdzają:

• Cukier we krwi

• Zdrowie nerek

• Tłuszcze

• Enzymy wątrobowe

• Kwas moczowy

Jeśli lekarz podejrzewa APL, sprawdzi krew pod kątem obecności specyficznego sposobu, w jaki organizm atakuje komórki tłuszczowe.

Badanie moczu pozwala wykryć problemy z nerkami.

Pytania do lekarza

• Jaki to typ lipodystrofii?

• Czy wiesz, co ją spowodowało?

• Czy potrzebne są jeszcze jakieś badania?

• Ile innych osób z tym schorzeniem leczyłeś/aś?

• Jaki jest najlepszy sposób leczenia tego schorzenia?

• Na jakie inne objawy powinniśmy zwracać uwagę?

• Czy musimy się zgłosić do innych lekarzy?

• Czy jest coś, co mogę zrobić, aby moje dziecko wyglądało i czuło się „normalnie”?

• Czy możemy wziąć udział w badaniach nad lipodystrofią?

Leczenie

Ponieważ nie można zastąpić brakującej tkanki tłuszczowej, celem jest uniknięcie powikłań choroby. Dużą rolę odgrywa zdrowy styl życia.

Każdy chory na lipodystrofię powinien stosować dietę niskotłuszczową. Jednak dzieci nadal potrzebują wystarczającej ilości kalorii i dobrego odżywiania, aby prawidłowo się rozwijać. Również ćwiczenia fizyczne pomogą Twojemu dziecku zachować zdrowie. Aktywność fizyczna obniża poziom cukru we krwi i może zapobiegać niebezpiecznemu odkładaniu się tłuszczu.

Osoby z AGL mogą otrzymywać zastrzyki z metreleptyny (Myalept), które zastąpią brakującą leptynę i pomogą zapobiec innym chorobom. Statyny i kwasy tłuszczowe omega-3, występujące w niektórych rybach, mogą również pomóc w kontrolowaniu wysokiego poziomu cholesterolu i trójglicerydów.

Jeśli dziecko choruje lub zachoruje na cukrzycę, będzie musiało przyjmować insulinę lub inne leki w celu kontrolowania poziomu cukru we krwi.

Kobiety z AGL nie powinny stosować doustnych środków antykoncepcyjnych ani hormonalnej terapii zastępczej w okresie menopauzy, ponieważ mogą one pogorszyć poziom niektórych tłuszczów.

Lekarz może przepisać balsam lub krem rozjaśniający i zmiękczający ciemne plamy na skórze. Dostępne bez recepty wybielacze i peelingi prawdopodobnie nie przyniosą oczekiwanych rezultatów i mogą podrażnić skórę.

Z wiekiem dziecko może być poddane operacji plastycznej, która pomoże mu wypełnić twarz przeszczepem skóry z ud, brzucha lub skóry głowy. Lekarze mogą również zastosować implanty i zastrzyki z wypełniaczy, aby pomóc w zmianie kształtu twarzy. Osoby z APL, które mają dodatkowe pokłady tłuszczu, mogą skorzystać z liposukcji, aby pozbyć się niektórych z nich, ale tłuszcz może ponownie się odkładać. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jakie podejście do swojego wyglądu ma sens i kiedy.

Opieka nad dzieckiem

Ponieważ choroba ma wpływ na wygląd zewnętrzny, troska i współczucie są równie ważne jak lekarstwa. Skup się na utrzymaniu dziecka w zdrowiu i wspieraniu go.

Nadaj ton innym. Bądź pozytywnie nastawiony i otwarty. Ludzie mogą nie wiedzieć, jak zareagować lub co powiedzieć, aby nie wścibiać się, nie obrażać i nie zawstydzać Ciebie i Twojego dziecka. Gdy ktoś pyta o dziecko, należy rzeczowo mówić o jego stanie.

Rób, co możesz, aby podnieść poczucie własnej wartości. Staraj się skupiać swoje pochwały na osiągnięciach, a nie na wyglądzie.

Zachęcaj do zawierania przyjaźni. Ale dzieci to też dzieci, więc przygotuj je na nieprzyjemne spojrzenia i słowa. Możesz pomóc im przećwiczyć, jak będą reagować, odgrywając role i z humorem.

Warto rozważyć skorzystanie z profesjonalnej porady. Ktoś, kto posiada odpowiednie wykształcenie, może pomóc dziecku i całej rodzinie uporządkować uczucia związane z tą chorobą.

Czego można się spodziewać

Z czasem osoby z AGL mogą stracić większość lub całość tkanki tłuszczowej. W przypadku APL proces ten zwykle zatrzymuje się po kilku latach.

Ogólnie rzecz biorąc, im więcej tłuszczu się traci, tym poważniejsza jest choroba. Jednak wiele osób z lipodystrofią prowadzi aktywne i produktywne życie.

Aby zapobiec powikłaniom, należy ściśle współpracować z lekarzem. Na przykład, u osób z AGL mogą wystąpić problemy z sercem i wątrobą. Cukrzyca może być trudna do opanowania. Mogą u nich wystąpić zaburzenia autoimmunologiczne, takie jak bielactwo (jasne plamy na skórze), reumatoidalne zapalenie stawów i pewien rodzaj zapalenia wątroby.

Osoby z APL prawdopodobnie nie będą miały problemów związanych z insuliną, które często występują w przypadku AGL. Może to jednak prowadzić do nieprawidłowego lub całkowitego uszkodzenia nerek oraz do powstawania druz, drobnych złogów tłuszczu w tylnej części oczu, które mogą być związane ze zwyrodnieniem plamki żółtej związanym z wiekiem (AMD). U kobiet może pojawić się dodatkowy tłuszcz na biodrach i udach. AGL i APL mogą być również związane z zaburzeniami autoimmunologicznymi, w tym z reumatoidalnym zapaleniem stawów i celiakią.

Naukowcy badają lipodystrofię i być może znajdą więcej sposobów na jej leczenie.

Uzyskiwanie wsparcia

Jeśli szukasz społeczności, dobrym miejscem na początek jest Lipodystrophy United. Zawiera ona informacje na temat choroby, a także społeczność internetową dla osób z lipodystrofią i ich rodzin.

Przyczyny, objawy i leczenie cukrzycowego obrzęku plamki żółtej, choroby oczu wywołanej przez cukrzycę. Dowiedz się więcej od lekarza.

Osoby chore na cukrzycę muszą sobie radzić z wieloma problemami. Wysoki poziom cukru we krwi może prowadzić do innych schorzeń, takich jak problemy z oczami.

Najczęstszym z nich jest cukrzycowy obrzęk plamki żółtej. Jest on poważny i może pozbawić Cię wzroku.

Jest to przerażająca możliwość, ale wiedza o tym, na co zwracać uwagę i odpowiednie leczenie mogą pomóc w ochronie wzroku.

W przypadku cukrzycy ważne jest, aby co roku badać wzrok, nawet jeśli nie zauważasz problemów. W przypadku wystąpienia problemu należy niezwłocznie udać się do okulisty. Okulista może skierować Cię do okulisty, który specjalizuje się w leczeniu siatkówki i może zapewnić leczenie. Jeśli problem zostanie wcześnie wykryty, istnieje szansa, że uda się zapobiec długotrwałym uszkodzeniom.

Przyczyny

Wysoki poziom cukru we krwi osłabia naczynia krwionośne w oczach. Może to powodować ich przeciekanie lub niekontrolowany wzrost w siatkówce, wrażliwym na światło obszarze z tyłu oka. Nazywa się to retinopatią cukrzycową.

Gdy płyn przesiąka do siatkówki, może to spowodować cukrzycowy obrzęk plamki. Przeciek powoduje obrzęk siatkówki, co utrudnia pracę plamki żółtej – specjalnej, wrażliwej części, która zapewnia ostre widzenie.

Objawy

Cukrzycowy obrzęk plamki żółtej nie zawsze powoduje objawy.

Może jednak wystąpić:

• mieć zamazane lub pofałdowane obrazy bezpośrednio przed oczami

• widzieć kolory, które wydają się wyprane

Jeśli tak się stanie, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Uzyskanie diagnozy

Przed przystąpieniem do badań lekarz może zadać ci pytania:

• Czy zauważyłeś zmiany w swoim widzeniu? Jeśli tak, to jakiego rodzaju?

• Czy zdiagnozowano u Ciebie cukrzycę? Jeśli tak, to kiedy?

• Czy ktoś w Twojej rodzinie choruje na tę chorobę?

• Jak ostatnio zachowywałeś się pod względem poziomu cukru we krwi i A1c?

• Czy masz wysokie ciśnienie krwi lub wysoki poziom cholesterolu?

• Czy cierpisz na inne schorzenia?

Konieczne jest dokładne zbadanie wzroku, które zwykle obejmuje:

• Badanie ostrości wzroku.

  Sprawdza, jak dobrze widzisz na różne odległości.

• Rozszerzone badanie oka.

  Lekarz użyje kropli do rozszerzenia źrenic i obejrzy wnętrze oczu. Będzie szukał oznak choroby, w tym uszkodzonych lub przeciekających naczyń krwionośnych, obrzęków i złogów tłuszczowych na siatkówce.

Jeśli lekarz uzna, że pacjent ma cukrzycowy obrzęk plamki, może być konieczne wykonanie jednego lub obu tych badań:

• Angiogram fluoresceinowy (FA)

  wykonuje zdjęcia siatkówki przy użyciu specjalnego barwnika, który pomaga znaleźć nieszczelne naczynia krwionośne. Barwnik jest wstrzykiwany w ramię, ale szybko dociera do oka.

• Optyczna koherentna tomografia (OCT)

  wykorzystuje specjalną kamerę do fotografowania siatkówki. Jest ona bardzo czuła i może wykryć nawet niewielkie ilości płynu i obrzęki.

Pytania do lekarza

• Co jest przyczyną moich objawów?

• Czy stracę wzrok?

• Czy jestem narażony na inne choroby oczu?

• Czy masz doświadczenie w leczeniu cukrzycowego obrzęku plamki?

• Jaką metodę leczenia mi zalecasz?

• Czego mogę się po nim spodziewać?

• Co jeszcze mogę zrobić, aby chronić swój wzrok?

• Jak często będę musiał kontrolować wzrok?

Leczenie

W leczeniu cukrzycowego obrzęku plamki lekarze mogą stosować leki wstrzykiwane do oczu, które pomagają zatrzymać przeciek i spowalniają wzrost nowych naczyń krwionośnych. Do leków tych należą:

• aflibercept (Eylea)

• bevacizumab (Avastin)

• acetonid fluocinolonu (Iluvien)

• pegaptanib (Macugen)

• ranibizumab (Lucentis)

W ciężkich przypadkach mogą również wystąpić

. Lekarz użyje maleńkiego lasera na oku, aby uszczelnić przeciekające naczynia krwionośne. Aby opanować problem, może być konieczne przeprowadzenie więcej niż jednego zabiegu. Zazwyczaj zabieg nie jest bolesny, ale może wystąpić lekkie uczucie kłucia, gdy laser dotyka oka.

Czasami pomocne mogą być zastrzyki steroidowe.

Innym sposobem leczenia jest zabieg chirurgiczny zwany witrektomią. Jest ona zwykle wykonywana z powodu krwawienia (nie obrzęku plamki), a lekarze usuwają płyn, który zamazuje widzenie i zastępują go przezroczystym roztworem.

Dbanie o siebie

Możesz zrobić wiele, aby zapobiec pogorszeniu się stanu zdrowia. Po pierwsze, kontroluj swoją cukrzycę poprzez kontrolowanie poziomu cukru we krwi, ciśnienia tętniczego i cholesterolu.

Zmiana diety, utrzymanie prawidłowej wagi i ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w rozwiązaniu tych problemów. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o najlepszych sposobach postępowania.

Nie należy także rezygnować z regularnych badań okulistycznych. Objawy mogą się ujawnić. Lekarz musi się z Tobą zobaczyć, aby sprawdzić, jak działa Twoje leczenie.

Czy straciłeś już częściowo wzrok? Jeśli same okulary nie wystarczają, porozmawiaj z lekarzem o pomocach wizualnych, takich jak szkła powiększające. Zapytaj o źródła informacji w Twojej okolicy, które mogą pomóc Ci w nauce umiejętności życia z utratą wzroku.

Czego można się spodziewać

Leczenie może pomóc w ochronie wzroku. Może ono znacznie zmniejszyć ryzyko utraty wzroku.

Należy kontrolować przebieg cukrzycy i przestrzegać planu leczenia. Dzięki temu będziesz miał największe szanse na zachowanie wzroku i niezależności.

Uzyskiwanie wsparcia

Więcej informacji na temat chorób oczu związanych z cukrzycą można znaleźć na stronie internetowej Amerykańskiego Stowarzyszenia Diabetyków. Znajdują się tam linki, które mogą pomóc w uzyskaniu potrzebnego wsparcia.

Jeśli Twoje dziecko choruje na cukrzycę, musisz dbać o szczegóły dotyczące poziomu cukru we krwi i diety, aby utrzymać je w zdrowiu. Dowiedz się, jak najlepiej pomóc dziecku radzić sobie z tą przewlekłą chorobą.

Badanie poziomu cukru we krwi – trzymaj się celu

Lekarz poinformuje Cię, jak często należy sprawdzać poziom cukru we krwi, jakie są docelowe wartości oraz jaka metoda jest najlepsza dla Twojego dziecka. Można nakłuwać palec lub badać inną część ciała, można też wyposażyć dziecko w specjalny glukometr.

Do Ciebie może należeć podawanie insuliny w zastrzyku lub za pomocą pompy insulinowej. Lekarz poinformuje Cię, w jakiej dawce i kiedy należy ją podawać.

Dzieci nie lubią ukłuć igłą, ale są sposoby, aby to ułatwić:

• Ćwiczenia oddechowe. Oddychaj głęboko razem z nimi, aby pomóc im się zrelaksować. Jeśli będą spokojne, uszczypnięcie nie będzie tak dotkliwe. Jeśli masz młodsze dziecko, poproś je, aby dmuchało w różdżkę do robienia baniek. W ten sposób zachęcisz je do powolnego i głębokiego wydechu.

• Pozwól im wybrać palec, który chcą ukłuć. Niech razem z Tobą odliczają do zera, aby wiedziały, kiedy poczują ukłucie.

Zrób listę kontrolną i sprawdzaj ją każdego ranka przed szkołą, aby upewnić się, że dziecko ma wszystko, czego potrzebuje do sprawdzenia poziomu cukru we krwi w ciągu dnia. Jeśli dziecko może nosić własne przybory, sprawdź, czy znajdują się one w jego torbie. Niektóre rzeczy, które dziecko powinno mieć ze sobą:

• Miernik poziomu cukru we krwi, paski testowe i lancety

• Insulina, strzykawki lub pióra insulinowe. Nawet jeśli dziecko korzysta z pompy insulinowej, musi mieć zapasowe urządzenie na wypadek jej uszkodzenia.

• Miernik ketonowy i paski testowe do badania krwi lub moczu

• Szybko działające źródło węglowodanów, takie jak tabletki z glukozą lub sok

• Zestaw ratunkowy z glukagonem (jeśli lekarz go przepisał)

• Środki antyseptyczne lub wilgotne chusteczki

Bez względu na to, czy dziecko nosi do szkoły własne przybory, czy też przechowuje je u pielęgniarki szkolnej, upewnij się, że są one w pełni zaopatrzone i nie straciły ważności.

Zdrowo się odżywiajcie – jako rodzina

Jeśli Twoje dziecko choruje na cukrzycę, zachęć całą rodzinę do zdrowszego odżywiania. Jeśli wszyscy wprowadzą zmiany, nie będą mieli poczucia, że coś tracą. Należy zapytać lekarza, czy dziecko może jeść słodycze przy specjalnych okazjach, takich jak urodziny, i czy w takim przypadku konieczne będzie dostosowanie dawki insuliny.

Aby nie stracić równowagi, planuj posiłki i przekąski dziecka z wyprzedzeniem. Jeśli dziecko je obiad w szkole, dowiedz się, co jest podawane w stołówce. Wiele szkół na początku tygodnia umieszcza w Internecie wykaz menu i informacje o wartościach odżywczych.

Monitoruj ćwiczenia

Jeśli Twoje dziecko uprawia sport lub ma zamiar być bardziej aktywne niż zwykle, sprawdź poziom cukru we krwi przed rozpoczęciem aktywności. Sprawdź go ponownie podczas aktywności fizycznej i po jej zakończeniu.

Ćwiczenia fizyczne mogą wpływać na poziom cukru we krwi nawet przez 24 godziny, dlatego może być konieczne podanie dodatkowej insuliny lub zjedzenie dodatkowej przekąski. Wspólnie z lekarzem opracuj plan dostosowany do ich potrzeb.

Informuj szkołę

Z pomocą lekarza opracuj plan postępowania medycznego dla swojego dziecka. Przekaż jego kopię szkole. Powinien on określać, co szkoła powinna zrobić w każdej sytuacji. Poniższe pytania mogą pomóc w rozpoczęciu pracy:

• Jakie leczenie należy zastosować, gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki lub zbyt niski?

• Czy mogą samodzielnie kontrolować poziom cukru we krwi?

• Jakie są wytyczne dotyczące uprawiania sportu w zależności od poziomu cukru we krwi lub innych czynników?

Takie rzeczy jak przyjęcia i wycieczki mogą wymagać dodatkowych przygotowań. Wspólnie z pracownikami szkoły możesz sprawić, że cukrzyca pozostanie pod kontrolą.

Pozwól nastolatkowi stać się bardziej niezależnym

Nastolatki pragną większej swobody i niezależności. Jeśli dziecko choruje na cukrzycę, jest bardzo prawdopodobne, że będzie chciało radzić sobie z nią samodzielnie lub przynajmniej przy znacznie mniejszej pomocy z Twojej strony.

Uwolnienie się od części kontroli może być dla Ciebie przerażające, ponieważ po drodze może dojść do pomyłek i problemów, ale jest to ważny krok w procesie dorastania.

Jeśli Twoje dziecko jest gotowe do samodzielnego leczenia cukrzycy, wypróbuj poniższe sposoby, aby pomóc mu poczuć się bardziej odpowiedzialnym:

• Powoli pozbywaj się kontroli i upewnij się, że poradzą sobie z zadaniem.

• Staraj się nie nagabywać o ich troskę o siebie.

• Chwal ich, gdy dobrze sobie radzą. To zainspiruje je do dalszej pracy.

• Pozwól pacjentowi spędzić trochę czasu sam na sam z lekarzem. Może to pomóc im poczuć się bardziej odpowiedzialnymi za opiekę nad nimi.

• Przypomnij im, że mogą z Tobą porozmawiać o wszystkim, kiedy tylko będą tego potrzebować.

Posiadanie planu awaryjnego

Nawet przy starannym planowaniu może dojść do zbyt wysokiego lub niskiego poziomu cukru we krwi dziecka. Oprócz insuliny awaryjnej dziecko powinno mieć zawsze pod ręką „pudełko z niskim poziomem cukru”. Do tego zestawu należy zapakować kilka szybko działających źródeł węglowodanów, takich jak tabletki glukozy, twarde cukierki i sok.

Poinformuj nauczycieli, kierowców autobusów, trenerów i opiekunów dziecka o jego cukrzycy. Upewnij się, że wiedzą oni, co robić w razie problemów i z kim się skontaktować.

Dla dzieci z cukrzycą typu 1 okres dojrzewania ma dodatkowe znaczenie: Zmienia ono sposób radzenia sobie z chorobą.

Będzie to wymagało dodatkowego wysiłku, ale możesz pomóc swojemu dziecku zachować zdrowie w tej fazie.

Jak dojrzewanie wpływa na cukrzycę

Okres dojrzewania rozpoczyna się wraz z wydzielaniem hormonów płciowych – estrogenu u dziewcząt i testosteronu u chłopców. Hormony te podnoszą poziom cukru we krwi dziecka. Podobnie jest z hormonami stresu, takimi jak kortyzol, które również mogą gwałtownie wzrosnąć w tym okresie życia nastolatka.

Te substancje chemiczne mogą zmienić komórki w organizmie dziecka tak, że nie wykorzystują one insuliny tak dobrze, jak wcześniej. Nazywa się to insulinoopornością. W rzeczywistości insulina może być od 30% do 50% mniej skuteczna, gdy dziecko przechodzi okres dojrzewania. Wszystkie te hormony są najsilniejsze w nocy, co oznacza, że rano Twoje dziecko może mieć wysoki poziom cukru we krwi.

W międzyczasie dziecko rośnie, nabiera masy i buduje mięśnie, co oznacza, że będzie musiało więcej jeść. W sumie te zmiany oznaczają, że w okresie dojrzewania będzie potrzebowało więcej insuliny.

Wyjątkiem jest okres, kiedy dziewczynka ma miesiączkę. Wtedy może być konieczne przyjmowanie mniejszej lub większej ilości insuliny niż przez resztę miesiąca. Poziom cukru we krwi może wzrosnąć na kilka dni przed miesiączką, a następnie spaść w pierwszych dniach krwawienia. Ważne jest, aby regularnie sprawdzać poziom cukru i obserwować, jak wpływa na niego miesiączka. Z czasem będą mogły zauważyć pewne prawidłowości i dostosować swoje leczenie tak, aby nie dopuścić do zbyt wysokiego lub niskiego poziomu cukru we krwi w tym okresie miesiąca.

Jak cukrzyca wpływa na dojrzewanie?

Cukrzyca może spowodować, że u niektórych dzieci dojrzewanie płciowe rozpocznie się później. Może się tak zdarzyć, jeśli cukrzyca nie jest pod kontrolą i nie otrzymują one wystarczającej ilości insuliny. Chłopcy mogą nie rosnąć tak szybko lub nie przybierać na wadze tak szybko, jak inni chłopcy w ich wieku. U dziewczynek pierwsza miesiączka może pojawić się później niż zwykle, a ich cykle mogą nie przebiegać zgodnie z regularnym harmonogramem.

Niektórzy naukowcy uważają, że prawidłowe leczenie cukrzycy może pomóc dziecku w terminowym osiągnięciu dojrzałości płciowej.

Jak możesz pomóc swojemu dziecku

Zmiany związane z dojrzewaniem i leczeniem cukrzycy mogą być trudne do opanowania dla dziecka, dlatego będzie ono potrzebowało Twojej pomocy.

Ponieważ w okresie dojrzewania zmieni się poziom cukru we krwi i zapotrzebowanie na insulinę, dziecko będzie musiało regularnie badać i kontrolować poziom cukru we krwi. Pomoże to lekarzowi wyszukać tendencje i ustalić najlepszy plan podawania insuliny. Ważne jest, aby znaleźć odpowiednią rutynę, ponieważ hormony wzrostu utrudniają komórkom dziecka wykorzystanie insuliny.

Problem polega na tym, że dzieci w okresie dojrzewania mają również do czynienia ze zmianami w życiu społecznym, wahaniami nastrojów i większą niezależnością. Może to oznaczać, że radzenie sobie z cukrzycą schodzi na dalszy plan na liście ich priorytetów. Aby pomóc im pozostać na właściwej drodze:

• Spróbuj jak najwcześniej zaangażować je w opiekę nad chorymi na cukrzycę. Im więcej rozumieją na temat działania insuliny, przyczyn zmian i znaczenia kontroli poziomu cukru we krwi, tym lepiej będą w stanie radzić sobie z chorobą samodzielnie.

• Wyjaśnij, że nadal ważne jest, aby zwracali uwagę na swoje zdrowie. Jeśli poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki lub zbyt niski, mogą nie być w stanie robić rzeczy, na które mają ochotę.

• Pomóż córce zrozumieć, że dzielenie się z Tobą danymi dotyczącymi poziomu cukru we krwi może pomóc Tobie i jej lekarzowi w łatwiejszym radzeniu sobie z cukrzycą podczas okresu.

Jeśli wystąpią jakiekolwiek nagłe, niewyjaśnione zmiany poziomu cukru we krwi dziecka, należy skontaktować się z lekarzem. Być może nadszedł czas, aby wszyscy usiedli i opracowali nowy plan walki z cukrzycą.

Dowiedz się, jakie są istotne różnice między tymi dwoma nagłymi przypadkami cukrzycy i co powinieneś zrobić, jeśli przydarzą się one Tobie lub Twojej bliskiej osobie.

Wstrząs insulinowy oznacza bardzo niski poziom cukru we krwi. Śpiączka cukrzycowa to sytuacja, w której pacjent traci przytomność z powodu wysokiego lub niskiego poziomu cukru we krwi. Te dwa nagłe przypadki cukrzycy mogą wystąpić, jeśli nie kontrolujesz poziomu glukozy i insuliny. Choć mają różne objawy i przyczyny, oba wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Ważne jest, aby wiedzieć, co robić, jeśli przydarzą się tobie lub twojej bliskiej osobie.

Co to jest wstrząs insulinowy?

Wstrząs insulinowy to potoczne określenie niskiego poziomu cukru we krwi lub hipoglikemii. Może być również nazywany reakcją na insulinę.

Dokładny poziom cukru we krwi, który prowadzi do wystąpienia objawów, jest różny, ale zazwyczaj wynosi mniej niż 70 mg/dl. Niski poziom cukru we krwi powoduje, że organizm uwalnia hormon epinefrynę, zwaną także adrenaliną. Powoduje to wczesne objawy wstrząsu insulinowego, które mogą wystąpić bardzo szybko. (Dowiedz się więcej o niskim poziomie cukru we krwi).

Jeśli nie podejmiesz natychmiastowego leczenia spadku poziomu cukru we krwi, Twój mózg przestanie otrzymywać glukozę, a objawy będą się pogarszać. Jeśli poziom cukru utrzymuje się na niskim poziomie przez zbyt długi czas, może dojść do napadu drgawek lub śpiączki cukrzycowej.

Co to jest śpiączka cukrzycowa?

Oznacza to, że tracisz przytomność, gdy poziom cukru jest bardzo niski, jak w przypadku hipoglikemii, lub bardzo wysoki, zwany hiperglikemią. W śpiączce cukrzycowej pacjent żyje, ale nie może się obudzić ani reagować na widok, dźwięk lub inne bodźce.

Kiedy się zdarza?

Największe prawdopodobieństwo wystąpienia hipoglikemii występuje w przypadku pominięcia posiłku po wstrzyknięciu insuliny lub przyjęcia zbyt dużej dawki insuliny.

Do śpiączki cukrzycowej dochodzi, gdy nie podejmuje się działań mających na celu wyrównanie zbyt wysokiego lub zbyt niskiego poziomu cukru we krwi. Poziom cukru spada, gdy nie jesz przez jakiś czas lub dostajesz za dużo insuliny, ale może też wzrosnąć, jeśli pominiesz dawkę insuliny lub innego leku przeciwcukrzycowego, nie przestrzegasz planu diety lub ćwiczysz mniej niż zwykle. Infekcje, zaburzenia hormonalne i poważne choroby mogą również powodować wzrost poziomu cukru we krwi u osób z cukrzycą. Wysoki poziom cukru we krwi zwykle pojawia się wolniej niż niski.

Kilka innych czynników zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia śpiączki cukrzycowej, w tym:

• Pompa insulinowa, która nie działa prawidłowo

• Uraz, operacja lub inny problem zdrowotny, np. niewydolność serca

• Celowe pomijanie posiłków lub niestosowanie insuliny

• Picie alkoholu lub zażywanie nielegalnych narkotyków

Kogo dotyczą?

Te dwa nagłe przypadki mogą wystąpić u każdego chorego na cukrzycę, ponieważ u wszystkich osób z tą chorobą mogą wystąpić nieprawidłowe wahania poziomu cukru we krwi.

Wstrząs insulinowy jest powszechny u osób z cukrzycą typu 1, ale może również wystąpić u osób z cukrzycą typu 2, które przyjmują insulinę.

U osób z cukrzycą typu 2 śpiączka cukrzycowa może być spowodowana albo hipoglikemią, albo bardzo wysokim poziomem cukru we krwi, zwanym zespołem hiperosmolarnym. Jest to sytuacja, w której organizm próbuje pozbyć się nadmiaru cukru, wydalając go z moczem. W ciągu kilku dni lub tygodni może to doprowadzić do zagrażającego życiu odwodnienia, a w końcu do śpiączki.

Jeśli chorujesz na cukrzycę typu 1, bardziej prawdopodobne jest, że zapadniesz w śpiączkę cukrzycową z powodu hipoglikemii lub cukrzycowej kwasicy ketonowej, kiedy organizm zaczyna wykorzystywać kwasy tłuszczowe zamiast cukru jako paliwo.

Objawy

Najczęstsze objawy hipoglikemii, czyli wstrząsu insulinowego, to:

• Trzęsienie się, światłowstręt lub zawroty głowy

• Uczucie zdenerwowania, niepokoju, rozdrażnienia lub zmieszania

• Palpitacje serca

• Pocenie się, dreszcze i uczucie lepkości

• Głód

• Nudności

• Słabość

• Uczucie senności lub niezdarności

• Niewyraźne lub zaburzone widzenie

• Mrowienie lub drętwienie warg, języka lub policzków

• Bóle głowy

Objawy te mogą wystąpić również przed śpiączką cukrzycową. Mogą też wystąpić objawy hiperglikemii, takie jak:

• Uczucie silnego pragnienia

• Dużo sikać

• Zmęczenie

• Nudności i wymioty

• Duszność

• Ból brzucha

• Oddech o owocowym zapachu

• Suchość w ustach

• Palpitacje serca

Jeśli jednak chorujesz na cukrzycę od dłuższego czasu, możesz zapaść w śpiączkę bez tych objawów.

Leczenie wstrząsu insulinowego

Amerykańskie Stowarzyszenie Diabetyków (American Diabetes Association) naucza, że w leczeniu hipoglikemii należy stosować zasadę 15-15: Należy spożyć 15 gramów węglowodanów, aby podnieść poziom cukru we krwi, a następnie po 15 minutach ponownie sprawdzić jego poziom. Takie podejście pomaga powoli podnosić poziom cukru, aby nie wzrastał on zbyt szybko. Te niewielkie ilości węglowodanów możesz dostarczyć w następujących produktach:

• Tabletki z glukozą lub żelowe tubki

• 4 uncje (1/2 szklanki) zwykłego, niedietetycznego napoju gazowanego

• 1 łyżka stołowa cukru, miodu lub syropu kukurydzianego

• 8 uncji mleka beztłuszczowego lub 1%

Jeśli poziom glukozy pozostaje niebezpiecznie niski, może być konieczne podanie glukagonu w zastrzykach w celu jego podwyższenia. Lekarz mógł przepisać Ci zestaw do wstrzykiwania glukagonu. Postępuj zgodnie z instrukcjami dotyczącymi wstrzykiwania glukagonu w pośladek, ramię lub udo. Poinformuj rodzinę, przyjaciół i współpracowników, jak podawać glukagon, jeśli nie będziesz w stanie zrobić tego samodzielnie.

Leczenie śpiączki cukrzycowej

Jeśli zapadniesz w śpiączkę cukrzycową, potrzebujesz natychmiastowej pomocy medycznej. Poinformuj swoich bliskich, przyjaciół i współpracowników, że jeśli zemdlejesz, muszą natychmiast zadzwonić pod numer 911 i poinformować ratowników, że jesteś chory na cukrzycę.

Rodzaj leczenia śpiączki cukrzycowej zależy od tego, czy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki czy zbyt niski oraz od dokładnej przyczyny tego stanu. Jeśli jest on zbyt wysoki, pacjent może otrzymać dożylnie płyny oraz potas, sód lub fosforany w celu leczenia odwodnienia, insulinę, aby pomóc tkankom w przyswajaniu cukru, a także leczenie ewentualnej infekcji. Jeśli poziom cukru we krwi jest zbyt niski, pacjent może otrzymać zastrzyk z glukagonu lub dekstrozy.

Poznaj najnowsze i najskuteczniejsze dostępne testy do sprawdzania poziomu cukru we krwi u osób chorych na cukrzycę.

Regularne badania mogą również pomóc w uniknięciu długotrwałych problemów zdrowotnych, które mogą wynikać z tej choroby, takich jak:

• Choroba serca

• Udar mózgu

• Wysokie ciśnienie krwi

• Wysoki poziom cholesterolu

• Ślepota

• Choroba nerek

• Problemy skórne

Badania wykazują, że u osób z cukrzycą typu 1 lub typu 2 utrzymywanie docelowego poziomu cukru we krwi i HbA1c zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań.

Sposoby badania poziomu cukru we krwi

Tradycyjne domowe monitorowanie glukozy

Nakłuwasz palec małą, ostrą igłą zwaną lancetem, umieszczasz kroplę krwi na pasku testowym, a następnie umieszczasz pasek w glukometrze, który wyświetla poziom cukru we krwi. Zapisujesz wyniki testu, aby móc podzielić się nimi z lekarzem. Na podstawie wyników oboje możecie dostosować swoją dietę, ćwiczenia lub leki.

Glukometry różnią się pod względem funkcji, poręczności, szybkości, wielkości, kosztów i czytelności (z większymi wyświetlaczami lub instrukcjami mówionymi, jeśli masz problemy ze wzrokiem). Urządzenia podają wyniki w czasie krótszym niż 15 sekund i przechowują te informacje do wykorzystania w przyszłości.

Niektóre glukometry obliczają również średni poziom cukru we krwi w danym okresie czasu. Niektóre posiadają również oprogramowanie, które pobiera informacje z glukometru i wyświetla wykresy oraz tabele z wynikami poprzednich testów. Glukometry i paski do pomiaru cukru we krwi są dostępne w aptece.

Mierniki, które sprawdzają inne części ciała

Niektóre urządzenia pozwalają na badanie górnej części ramienia, przedramienia, podstawy kciuka i uda.

Wyniki tych badań mogą różnić się od poziomu cukru we krwi uzyskanego za pomocą opuszki palca. Poziomy w opuszkach palców szybciej wykazują zmiany. Jest to szczególnie ważne, gdy poziom cukru zmienia się szybko, np. po posiłku lub po wysiłku fizycznym.

Jeśli masz objawy niskiego poziomu cukru we krwi, nie polegaj na wynikach testów z innych części ciała.

System ciągłego monitorowania glukozy

Niektóre z tych urządzeń są połączone z pompami insulinowymi. Nie są one tak dokładne, jak wyniki pomiarów glukozy z palca. Mogą jednak pomóc w znalezieniu wzorców i trendów w poziomie cukru. Jeśli zdecydujesz się na tę metodę, lekarz umieści pod skórą maleńki czujnik, który co 5 minut będzie sprawdzał poziom cukru we krwi. Czujnik ten przesyła dane do monitora, który nosi się jak pager przez kilka dni.

Nadal będziesz musiał sprawdzać poziom cukru w ciągu dnia; ciągłe monitorowanie poziomu glukozy tego nie zastępuje. Daje lekarzowi więcej informacji o tendencjach, których samokontrola może nie wykazać.

Kiedy należy badać poziom cukru we krwi?

Każda osoba jest inna. Lekarz poinformuje cię, kiedy i jak często powinieneś sprawdzać poziom cukru we krwi.

Jeśli stosujesz insulinę częściej niż raz dziennie lub używasz pompy insulinowej, eksperci zalecają sprawdzanie poziomu cukru we krwi co najmniej trzy razy dziennie.

Co może mieć wpływ na wyniki?

Wyniki mogą być niedokładne, jeśli masz anemię lub podagrę. Jeśli jest gorąco, wilgotno lub znajdujesz się na dużej wysokości, może to również wpłynąć na wyniki. Podobnie jak witamina C.

Jeśli wyniki nie są zgodne z oczekiwaniami, należy ponownie skalibrować glukometr i sprawdzić paski.

Poniższa tabela przedstawia idealne zakresy stężeń cukru we krwi dla większości dorosłych, z wyjątkiem kobiet w ciąży. Twój idealny zakres może być inny niż u innych osób i będzie się zmieniał w ciągu dnia, dlatego skonsultuj się z lekarzem, aby ustalić swoje docelowe wartości.

Domowe monitorowanie poziomu cukru we krwi i HbA1c

Ważne jest również sprawdzanie poziomu HbA1c. Wiele domowych glukometrów może wyświetlać średni odczyt poziomu cukru we krwi, który jest skorelowany z testem HbA1c.

Kiedy powinienem zadzwonić do lekarza?

Zapytaj swojego lekarza o docelowy poziom cukru we krwi. Wspólnie zaplanujcie, jak postępować w przypadku zbyt wysokiego lub zbyt niskiego poziomu cukru we krwi oraz kiedy należy skontaktować się z lekarzem. Poznaj znaki ostrzegawcze wysokiego lub niskiego poziomu cukru we krwi i wiedz, co możesz zrobić, jeśli pojawią się objawy.

Kontroluj poziom cukru w czasie

Zapisuj wszystkie wyniki swoich badań. Większość monitorów glukozy posiada pamięć do tego celu. Zapisy mogą zwrócić uwagę na wszelkie problemy lub tendencje.

Ponadto zapisy z badań pomogą lekarzowi wprowadzić niezbędne zmiany w planie żywieniowym, lekach lub programie ćwiczeń. Na każde badanie kontrolne należy zabierać ze sobą te dane.

Jak zbadać poziom cukru we krwi w domu

Wykonaj następujące kroki:

?

Dlaczego powinieneś sprawdzać poziom cukru we krwi

Badanie poziomu glukozy we krwi może pomóc w leczeniu cukrzycy, ponieważ pokazuje:

• Jak dobrze działa twój plan leczenia cukrzycy

• W jaki sposób ćwiczenia fizyczne i jedzenie wpływają na poziom cukru we krwi

• W jaki sposób stres i choroba wpływają na poziom cukru we krwi

• Jak dobrze działają Twoje leki na cukrzycę

• Kiedy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki lub zbyt niski

?

Kto powinien sprawdzać poziom cukru we krwi?

Należy badać poziom cukru we krwi, jeśli:

• Przyjmujesz insulinę

• W ciąży

• Trudności z kontrolowaniem poziomu glukozy we krwi

• Niski poziom glukozy we krwi, zwłaszcza bez objawów ostrzegawczych

• Posiadanie ketonów w wyniku wysokiego poziomu glukozy we krwi

?

Kiedy należy badać poziom cukru we krwi?

Zależy to od typu cukrzycy, na którą chorujesz:

• Cukrzyca typu 1. To zależy od lekarza. Może on zalecić wykonywanie testów od 4 do 10 razy dziennie. Na przykład, możesz badać się przed posiłkami i przekąskami, przed i po ćwiczeniach, przed snem, a nawet w nocy. Częstsze wykonywanie badań może być konieczne w przypadku choroby, zmiany codziennej rutyny lub rozpoczęcia przyjmowania nowych leków.

• Cukrzyca typu 2. Zależy to od tego, jakie leki są stosowane w leczeniu cukrzycy:

• Insulina. Lekarz może zalecić wykonywanie badań kilka razy dziennie, w zależności od rodzaju i dawki stosowanej insuliny. W przypadku wielokrotnych wstrzyknięć w ciągu dnia, badania należy przeprowadzać przed posiłkami i przed snem. Jeśli stosujesz tylko insulinę długo działającą, możesz potrzebować testów tylko dwa razy dziennie, przed śniadaniem i kolacją.

• Leki. Jeśli stosujesz leki w celu leczenia cukrzycy, lekarz poinformuje Cię, jak często należy kontrolować poziom cukru we krwi.

• Zmiana stylu życia. Jeśli polegasz na diecie i ćwiczeniach, codzienne badanie poziomu cukru we krwi może nie być konieczne.

?

Poznaj wszystkie zalety quinoa w diecie Low-Carb & GI-friendly. Dowiedz się więcej o tej odżywczej potędze.

Quinoa jest również źródłem składników odżywczych, bogatym w mangan, miedź oraz inne witaminy i minerały.

Quinoa i węglowodany

Nie jest to żywność o niskiej zawartości węglowodanów. Jedna filiżanka ugotowanej quinoa zawiera ponad 39 gramów węglowodanów. To o 50% więcej niż w takiej samej ilości brązowego ryżu i prawie tyle samo, co w białym ryżu.

Jeśli cierpisz na cukrzycę typu 2 lub inne schorzenia, możesz zwracać uwagę na ilość spożywanych węglowodanów. Ale nie wszystkie węglowodany są sobie równe. Quinoa zaliczana jest do pełnych ziaren, co jest dla Ciebie lepsze niż ziarna rafinowane, takie jak biała mąka.

Quinoa ma indeks glikemiczny 53, który określa, jak szybko podnosi ona poziom cukru we krwi. Wynik ten plasuje quinoa w środkowym przedziale pomiędzy dobrymi i złymi węglowodanami.

Quinoa zawiera stosunkowo dużo białka – znacznie więcej niż pełnoziarniste zboża, takie jak jęczmień czy gryka.

Białko sprawia, że jesteś syty na dłużej, więc jesz mniej. Utrzymanie zdrowej wagi jest kluczowym elementem kontroli cukrzycy typu 2.

Quinoa a problemy żołądkowo-jelitowe

Quinoa nie jest prawdziwym zbożem. Nie zawiera więc glutenu, białka występującego w zbożach takich jak pszenica, jęczmień i żyto.

Gluten może uszkodzić jelito cienkie, jeśli cierpisz na rzadkie schorzenie zwane celiakią. Jedno z badań wykazało, że osoby z celiakią, które spożywały około ćwierć filiżanki quinoa dziennie przez 6 tygodni, dobrze ją tolerowały.

Ale nawet jeśli nie masz celiakii, unikanie glutenu może pomóc w przypadku wrażliwych jelit. Dotyczy to osób z chorobami zapalnymi jelit, takimi jak Crohns czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego. Niektórzy badacze uważają, że quinoa może pomóc poprzez zmianę bakterii jelitowych.

Można spróbować przestawić się na chleb lub makaron z quinoa zamiast pszenicy i sprawdzić, czy złagodzi to objawy żołądkowo-jelitowe.

Sposoby na spożywanie quinoa

Quinoa jest uniwersalnym dodatkiem do spiżarni. Szybko się gotuje i jest szeroko sprzedawana. Ugotowana na parze quinoa może zastąpić w wielu przepisach kuskus lub pszenicę bulgur. Można ją gotować na parze, piec i smażyć. Można również:

Spożywać jako płatki śniadaniowe. Dodać niewielką ilość świeżych owoców lub orzechów. Posypka z cynamonu może również podnieść walory smakowe.

Zastąpić nią ryż. Przygotować pilaw z quinoa jako dodatek do dania głównego.

Dodawaj do zup i sałatek. W ten sposób można zwiększyć zawartość białka i błonnika.

Jedz jako przekąskę. Quinoa może być gotowana jak popcorn.

Zamień ją na makaron. Można jej użyć zamiast makaronu w sałatce makaronowej.

Jeśli myślisz o dodaniu quinoa do swojej diety, porozmawiaj z lekarzem. Lekarz poinformuje Cię, czy jest ona odpowiednia i pomoże Ci ustalić, w jakich ilościach należy ją spożywać.

Czasami poziom cukru we krwi może być zbyt niski, nawet jeśli nie cierpisz na cukrzycę. Hipoglikemia może mieć kilka przyczyn i często zdarza się, gdy nie jadłeś od dłuższego czasu. Dowiedz się więcej o objawach hipoglikemii i o tym, co robić dalej.

Hipoglikemia to stan spowodowany niskim poziomem glukozy (cukru we krwi). Glukoza to główny sposób pozyskiwania energii przez organizm. Stan ten występuje najczęściej u osób z cukrzycą, które mają problemy z przyjmowaniem leków, jedzeniem lub ćwiczeniami fizycznymi. Czasami jednak niski poziom glukozy we krwi może wystąpić także u osób bez cukrzycy. Istnieją dwa rodzaje hipoglikemii niecukrzycowej:

• Hipoglikemia reaktywna, która występuje kilka godzin po zjedzeniu posiłku

• Hipoglikemia na czczo, która może być związana z lekami lub chorobą

?

Objawy hipoglikemii

Większość ludzi odczuwa objawy hipoglikemii, gdy poziom cukru we krwi wynosi 70 miligramów na decylitr (mg/dl) lub mniej. Objawy mogą być różne, w zależności od tego, jak niski jest poziom cukru we krwi. Obejmują one zazwyczaj:

• Głód

• Trzęsienie się

• Lęk

• Pocenie się

• Bladość skóry

• Szybkie lub nieregularne bicie serca

• Senność

• Zawroty głowy

• Kręcenie głową

W miarę pogłębiania się hipoglikemii mogą wystąpić następujące objawy

• Dezorientacja

• Niewyraźne widzenie

• Omdlenia, utrata przytomności, drgawki

Co powoduje hipoglikemię u osób z cukrzycą?

Leki przeciwcukrzycowe: Zapytaj swojego lekarza, czy któryś z leków może powodować niski poziom cukru we krwi. Na dole formularza

Leczenie insuliną może powodować niski poziom cukru we krwi, podobnie jak pewien rodzaj leków przeciwcukrzycowych zwanych sulfonylomocznikami. Do powszechnie stosowanych sulfonylomoczników należą:

• Glimepiryd (Amaryl)

• Glipizyd (Glucotrol)

• Gliburyd (Diabeta, Micronase)

• Mikronizowany gliburyd (Glynase)

Starsze, rzadziej stosowane sulfonylomoczniki częściej powodują niski poziom cukru we krwi niż nowsze leki. Przykłady starszych leków to:

• Chlorpropamid (Diabinese)

• Repaglinid (Prandin)

• Tolazamid (Tolinase)

• Tolbutamid (Orinaza)

Niskie stężenie cukru we krwi może wystąpić również po spożyciu alkoholu lub po zażyciu allopurynolu (Zyloprim), probenecydu (Probalan) lub warfaryny (Coumadin) razem z lekami przeciwcukrzycowymi.

Hipoglikemia nie powinna wystąpić w przypadku samodzielnego stosowania inhibitorów alfa-glukozydazy, biguanidów (takich jak metformina) i tiazolidynedionów, ale może się zdarzyć, gdy są one stosowane z sulfonylomocznikiem lub insuliną.

Twoja dieta: Niski poziom cukru we krwi może wystąpić w przypadku przyjmowania zbyt dużej ilości insuliny w stosunku do ilości węglowodanów, które spożywasz lub pijesz. Na przykład, może się to zdarzyć:

• Po zjedzeniu posiłku zawierającego dużo cukrów prostych

• Jeśli nie zjesz przekąski lub nie zjesz pełnego posiłku

• Jeśli jesz później niż zwykle

• Jeśli pijesz alkohol bez jedzenia

Nie opuszczaj posiłków, jeśli chorujesz na cukrzycę, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki przeciwcukrzycowe.

Co powoduje hipoglikemię reaktywną?

Hipoglikemia reaktywna wynika z obecności zbyt dużej ilości insuliny we krwi. Dochodzi do niej zazwyczaj w ciągu kilku godzin po jedzeniu. Inne możliwe przyczyny to:

• Występowanie stanu przedcukrzycowego lub zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę

• Operacja żołądka

• Rzadkie defekty enzymatyczne

Co wywołuje hipoglikemię na czczo?

Hipoglikemia na czczo może mieć kilka przyczyn:

• Leki, takie jak aspiryna i leki sulfa

• Zbyt częste spożywanie alkoholu

• Choroby wątroby, nerek, serca i trzustki

• Niski poziom niektórych hormonów

• Niektóre nowotwory

Testy i diagnostyka hipoglikemii

Aby zdiagnozować hipoglikemię niecukrzycową, lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zada pytania na temat wszystkich przyjmowanych leków. Będzie chciał dowiedzieć się wszystkiego o stanie zdrowia pacjenta oraz o przebytych chorobach lub operacjach żołądka.

Lekarz będzie sprawdzał poziom glukozy we krwi, zwłaszcza w przypadku wystąpienia objawów. Lekarz sprawdzi również, czy czujesz się lepiej, gdy poziom cukru powróci do normalnego poziomu.

Jeśli lekarz podejrzewa hipoglikemię, pacjent może być zmuszony do pozostania na czczo do czasu wystąpienia objawów. Lekarz będzie badał poziom glukozy we krwi w różnych okresach postu.

Aby sprawdzić, czy u pacjenta nie występuje hipoglikemia reaktywna, konieczne może być wykonanie testu tolerancji mieszanych posiłków (MMTT). W tym celu pacjent przyjmuje specjalny napój, który podnosi poziom glukozy we krwi. Lekarz będzie sprawdzał poziom glukozy we krwi przez kilka następnych godzin.

Leczenie hipoglikemii

Jeśli chorujesz na cukrzycę, sprawdzaj poziom cukru we krwi. Jeśli jego poziom jest poniżej docelowego lub poniżej 70, zjedz lub wypij 15 do 20 gramów węglowodanów. Możesz przyjąć sok, twarde cukierki lub tabletki glukozy. Zwykle pomaga to w ustąpieniu objawów. Za 15 minut ponownie sprawdź poziom cukru we krwi i co 15 minut podawaj leki, jeśli poziom jest nadal niski. Jeśli nie czujesz się dobrze lub jeśli nie możesz podnieść poziomu cukru we krwi, zadzwoń pod numer 911.

Jeśli nie masz cukrzycy: Aby uzyskać długoterminowe rozwiązanie, sposób leczenia hipoglikemii zależy od tego, co jest jej przyczyną. Jeśli przyczyną niskiego poziomu cukru we krwi jest lek, konieczna może być jego zmiana. Jeśli przyczyną jest nowotwór, konieczna może być operacja.

Aby szybko rozwiązać problem, można zjeść lub wypić 15 gramów węglowodanów w postaci soku, tabletek glukozy lub twardych cukierków. W przypadku ciężkiej hipoglikemii konieczne może być podanie zastrzyku z glukagonu lub glukozy dożylnie. FDa zatwierdziła trzy leki do leczenia bardzo niskiego poziomu cukru we krwi:

• Baqsimi – przyjmowany w postaci proszku do nosa

• Dasyglukagon (Zegalog) – przyjmowany we wstrzyknięciu

• Gvoke? – przyjmowany we wstrzyknięciu

Zapobieganie hipoglikemii

Jeśli chorujesz na cukrzycę, możesz wprowadzić kilka prostych zmian, które pomogą Ci utrzymać stały poziom cukru we krwi:

• Spożywaj co najmniej trzy równomiernie rozłożone posiłki każdego dnia, a pomiędzy nimi podawaj przekąski zgodnie z zaleceniami.

• Ćwicz 30 minut do 1 godziny po posiłku. Sprawdzaj poziom cukru przed i po ćwiczeniach oraz omów z lekarzem, jakie zmiany możesz wprowadzić.

• Przed zażyciem insuliny i dawki leku przeciwcukrzycowego należy dwukrotnie sprawdzić ich działanie.

• Jeśli pijesz alkohol, zachowaj umiar i kontroluj poziom cukru we krwi.

• Należy wiedzieć, kiedy lek osiąga maksymalne stężenie.

• Badaj poziom cukru we krwi zgodnie z zaleceniami lekarza.

• Noś przy sobie bransoletkę identyfikacyjną z informacją, że jesteś chory na cukrzycę.

Jeśli nie masz cukrzycy, zapytaj lekarza, czy nie powinieneś zmienić sposobu odżywiania lub ilości ćwiczeń fizycznych. Takie zmiany w diecie mogą pomóc:

• Jedz małe posiłki i przekąski co kilka godzin.

• Należy spożywać różnorodne produkty, w tym białkowe, tłuste i bogate w błonnik.

• Nie spożywać dużej ilości pokarmów wysokocukrowych.

Współpracuj z lekarzem, aby ustalić, czy przyczyną objawów mogą być inne czynniki.

Jeśli zemdlejesz

Hipoglikemia może spowodować utratę przytomności. W takim przypadku należy podać zastrzyk z glukagonu.

Glukagon jest lekiem na receptę, który podnosi poziom cukru we krwi. Może on być potrzebny w przypadku ciężkiej hipoglikemii. Ważne jest, aby członkowie rodziny i przyjaciele wiedzieli, jak podać zastrzyk, jeśli wystąpi reakcja na niski poziom cukru we krwi.

Jeśli zauważysz, że ktoś ma ciężką hipoglikemię, zadzwoń pod numer 911 lub zabierz go do najbliższego szpitala na leczenie. Nie próbuj podawać nieprzytomnej osobie jedzenia, płynów ani insuliny, gdyż może się ona udławić.

Nie prowadź samochodu, gdy masz niski poziom cukru we krwi

Jest to niebezpieczne. Jeśli prowadzisz samochód i masz objawy hipoglikemii, zjedź z drogi, sprawdź poziom cukru we krwi i zjedz coś słodkiego. Odczekaj co najmniej 15 minut, sprawdź poziom cukru we krwi i w razie potrzeby powtórz te czynności. Przed dalszą jazdą zjedz coś zawierającego białko i węglowodany (np. krakersy z masłem orzechowym lub ser i krakersy). Bądź przygotowany. Na wszelki wypadek przechowuj w samochodzie źródło cukru, np. tabletki glukozy.

Po zdiagnozowaniu u Ciebie cukrzycy typu 1, możesz wejść w fazę miesiąca miodowego. W czasie jej trwania może być Ci łatwiej utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą. Dowiedz się więcej

Tak jak w przypadku prawdziwego miesiąca miodowego, tak i w przypadku cukrzycy nie trwa on wiecznie. Ale w tym czasie może być Ci łatwiej utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą.

Jak zaczyna się faza miodowego miesiąca

W cukrzycy typu 1 układ odpornościowy, czyli system obrony organizmu przed zarazkami, przestaje działać. Niszczy on komórki beta trzustki, które wytwarzają insulinę – hormon pomagający organizmowi magazynować cukier na energię.

Bez komórek beta podaż insuliny spada, a poziom cukru we krwi wzrasta. Aby utrzymać poziom cukru we krwi na właściwym poziomie, konieczne jest przyjmowanie insuliny w postaci zastrzyków lub za pomocą pompy.

U większości osób z cukrzycą typu 1 po zdiagnozowaniu choroby następuje pewien okres, w którym pozostałe komórki beta są w stanie pompować wystarczającą ilość insuliny, aby kontrolować poziom cukru we krwi. Jest to faza miodowego miesiąca. W tym czasie może nie być konieczne przyjmowanie tak dużej ilości insuliny.

Co ją wywołuje?

Ponieważ układ odpornościowy niszczy komórki beta, które wydzielają mniej insuliny, poziom cukru we krwi wzrasta. Zazwyczaj objawy cukrzycy typu 1 zaczynają się, gdy pozostanie tylko 30% komórek beta. Może to być moment postawienia pierwszej diagnozy i rozpoczęcia przyjmowania insuliny.

Około 60% osób z cukrzycą typu 1 przechodzi w fazę miodowego miesiąca wkrótce po zdiagnozowaniu choroby. W tym okresie trzustka nadal wytwarza nowe komórki beta, ponieważ stare obumierają. Te komórki beta wytwarzają wystarczającą ilość insuliny, aby utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą.

Remisja częściowa a remisja całkowita

W fazie miesiąca miodowego poziom cukru we krwi powinien być bardziej stabilny. Mniej będzie wahań w górę i w dół. Możliwe, że będziesz mógł zmniejszyć dawkę insuliny.

Większość osób, które przechodzą w fazę miesiąca miodowego, uzyskuje „częściową remisję”, co oznacza, że nadal musisz przyjmować insulinę, aby kontrolować poziom cukru we krwi.

U bardzo małej liczby osób dochodzi do „całkowitej remisji”. Osoby te mogą zaprzestać przyjmowania insuliny lub innych leków przeciwcukrzycowych, ponieważ trzustka wytwarza wystarczającą ilość insuliny, aby zaspokoić potrzeby organizmu.

Jak długo to trwa?

Faza miesiąca miodowego rozpoczyna się zwykle około 3 miesięcy po rozpoczęciu leczenia cukrzycy typu 1. Może ona trwać od 1 miesiąca do 13 lat. Długość miesiąca miodowego jest różna dla każdej osoby.

W miarę upływu czasu i obumierania kolejnych komórek beta trzustka wytwarza mniej insuliny. Kiedy coraz trudniej jest kontrolować poziom cukru we krwi, konieczne jest zwiększenie dawki insuliny.

Co należy robić w fazie miesiąca miodowego?

Faza miesiąca miodowego nie oznacza, że jesteś wyleczony lub że w ogóle nie chorowałeś na cukrzycę. Nawet jeśli poziom cukru we krwi jest prawidłowy, organizm nadal potrzebuje insuliny. A trzustka może nie być w stanie wyprodukować jej tyle, aby utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą.

Trudno jest przewidzieć, ile insuliny wyprodukuje trzustka w fazie miesiąca miodowego. W rezultacie poziom cukru we krwi może wahać się w górę i w dół.

Konieczne będzie sprawdzanie poziomu cukru we krwi kilka razy dziennie. Lekarz poinformuje Cię, jak często należy wykonywać badania. Lekarz może zalecić dostosowanie dawki insuliny w zależności od poziomu cukru we krwi, diety i intensywności ćwiczeń fizycznych.

Czy faza miesiąca miodowego ma wpływ na rozwój cukrzycy w przyszłości?

Faza miesiąca miodowego poprawia kontrolę poziomu cukru we krwi w krótkim okresie czasu. Może ona również zmniejszyć szanse na wystąpienie powikłań cukrzycy w przyszłości, takich jak:

• retinopatia cukrzycowa – uszkodzenie naczyń krwionośnych w oczach

• Nefropatia cukrzycowa — uszkodzenie nerek

• Neuropatia cukrzycowa — uszkodzenie nerwów

Czy można wydłużyć fazę miesiąca miodowego?

Są rzeczy, które możesz zrobić, aby dłużej pozostać w fazie miesiąca miodowego. Pomocne mogą być regularne treningi. W jednym z badań okres miesiąca miodowego trwał pięć razy dłużej u osób, które ćwiczyły po postawieniu diagnozy.

Witamina D może także spowolnić uszkodzenie trzustki, choć nie zostało to udowodnione. Mniejsze uszkodzenia mogą prowadzić do dłuższego miesiąca miodowego.

Mamy nadzieję, że pewnego dnia będziemy dysponować metodami leczenia, które powstrzymają komórki odpornościowe przed atakiem na trzustkę. W ramach badań klinicznych naukowcy analizują sposoby zresetowania odpowiedzi immunologicznej i powstrzymania końca miesiąca miodowego.