Lekarz mówi ci.

Cukrzyca może zwiększyć ryzyko amputacji. Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób ta choroba nerek może wpływać na stan Twoich nóg i stóp.

Możesz jednak zrobić kilka rzeczy, aby zachować zdrowe stopy i nogi. Kontroluj swój stan zdrowia i pamiętaj, aby codziennie chronić i kontrolować swoje stopy.

A jeśli lekarz zaleci amputację, możesz nadal chronić swoje zdrowie i zapobiegać przyszłym problemom.

Jak cukrzyca może zaszkodzić twoim stopom i nogom

Cukrzyca wiąże się z dwoma innymi schorzeniami, które zwiększają ryzyko amputacji stopy: chorobą tętnic obwodowych (PAD) i neuropatią cukrzycową.

PAD może powodować zwężenie tętnic doprowadzających krew do nóg i stóp, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia owrzodzeń (otwartych ran) i zakażeń. Jeśli nie masz dobrego krążenia, może to również powodować wolniejsze gojenie się tych ran.

Neuropatia to uszkodzenie nerwów. Wysoki poziom cukru we krwi spowodowany cukrzycą może uszkodzić nerwy i naczynia krwionośne w organizmie. Dotyczy to również nerwów w stopach i nogach. Jeśli nerwy są uszkodzone, możesz nie odczuwać bólu, ciepła, zimna, ostrych przedmiotów lub innych objawów owrzodzenia lub infekcji. Jeśli masz neuropatię w stopach, możesz chodzić przez cały dzień z kamieniem w bucie i nic o tym nie wiedzieć. Oznacza to, że możesz się skaleczyć i nie zauważyć tego, dopóki nie dojdzie do zakażenia.

Zwiększa to ryzyko poważnego zakażenia lub gangreny, czyli obumarcia tkanki. W niektórych ciężkich przypadkach jedynym sposobem, w jaki lekarze mogą wyleczyć zakażenie lub gangrenę, jest amputacja lub usunięcie skaleczonego miejsca.

Inne czynniki również mogą zwiększać prawdopodobieństwo amputacji:

• Występowanie amputacji stóp związanych z cukrzycą w rodzinie

• Inni członkowie rodziny chorujący na cukrzycę

• Owrzodzenia stóp

• Złamania stopy

• Wolno gojące się rany

• Grzybica paznokci u nóg lub inne zakażenia paznokci

• Bunions

• Nagniotki

• Grube modzele

?

Unikaj amputacji

Jeśli chorujesz na cukrzycę, szczególnie ważna jest odpowiednia pielęgnacja stóp, aby zmniejszyć ryzyko amputacji. Prawdopodobieństwo uniknięcia amputacji stopy jest znacznie większe, jeśli zdrowie i stopy traktowane są priorytetowo. Jeśli masz cukrzycę, wysokie ciśnienie krwi lub wysoki poziom cholesterolu, postaraj się je kontrolować.

Codziennie sprawdzaj stan swoich stóp. Obejrzyj każdą ich część, nawet między palcami. Zwróć uwagę na takie zmiany jak:

• Pęcherze

• Skaleczenia

• Pęknięcia

• Odleżyny

• Zaczerwienienie

• Białe plamy lub obszary

• Grube modzele

• Różne kolory – oznaka problemów z ukrwieniem

• Wrastające paznokcie

• Brodawki podeszwowe (narośla w kolorze cielistym)

• Ciepłe plamy

Jeśli są one zimniejsze lub cieplejsze niż zwykle, może to być również oznaką, że coś jest nie tak. Przesuń piórkiem lub lekkim przedmiotem wzdłuż stopy, aby upewnić się, że ją czujesz.

Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie sprawdzić stanu swoich stóp, poproś o pomoc członka rodziny. Jeśli zauważysz problem lub nie jesteś pewien, czy coś jest w normie, skontaktuj się z lekarzem.

Nie pal. Podobnie jak PAD i cukrzyca, palenie uszkadza małe naczynia krwionośne i wpływa na przepływ krwi do stóp. Utrudnia także organizmowi gojenie się ran. Te czynniki zwiększają ryzyko amputacji.

Uprawiaj ćwiczenia fizyczne. Może to pomóc w kontrolowaniu cukrzycy i poprawić przepływ krwi do stóp.

Noś obuwie ochronne. Uraz palca u nogi lub stopy może prowadzić do poważnych problemów. Medicare i niektórzy inni ubezpieczyciele zdrowotni pokrywają koszty obuwia na receptę, które zmniejsza ryzyko wystąpienia problemów ze stopami. Muszą one chronić wszystkie części stóp, co wyklucza sandały, drewniaki i inne obuwie, które nie zakrywa ich całkowicie.

Spotykaj się z lekarzem co najmniej raz w roku. Jeśli masz uszkodzone nerwy, konieczne mogą być wizyty u lekarza zajmującego się stopami (podiatry) lub u lekarza diabetologa (endokrynologa) nawet co miesiąc lub dwa. Pomogą oni utrzymać poziom cukru we krwi pod kontrolą dzięki lekom, diecie i ćwiczeniom. Obejrzą oni również Twoje stopy i nogi, aby upewnić się, że nic im nie dolega. Im wcześniej wykryje się wrzody i inne problemy, tym lepiej.

Alternatywy dla amputacji stopy

Nawet w przypadku poważnej infekcji lub rany, która nie chce się zagoić, lekarz może nie od razu zasugerować amputację stopy. W zależności od stanu zdrowia, lekarz może zalecić:

• Operację chirurgiczną w celu oczyszczenia rany i usunięcia martwej tkanki

• Antybiotyki, które otrzymasz w szpitalu przez rurkę (kroplówkę) wprowadzoną do żyły

• Amputacja jednego lub więcej palców u nóg

• Operacja, która zapewnia nowy przepływ krwi do stopy, zwana rewaskularyzacją

?

Jeśli lekarz zaleci amputację

Lekarz spróbuje najpierw wyleczyć infekcje lub rany za pomocą leków. Nie zaleci amputacji, chyba że tkanka w stopie lub nodze obumiera lub już obumarła.

Jeśli konieczna będzie operacja, chirurg usunie uszkodzoną tkankę stopy lub nogi i postara się zachować jak najwięcej zdrowej tkanki.

Nie myśl o tym, że jest to niepowodzenie w leczeniu cukrzycy. Pomyśl o tym, że jest to sposób na szybsze wyleczenie, dzięki czemu będziesz mógł wrócić do czynności, które lubisz.

Należy również pamiętać, że w ten sposób można pozbyć się poważnej infekcji, która mogła doprowadzić do amputacji całej nogi. Wiele osób, którym amputowano stopę, cieszy się lepszym zdrowiem nawet po operacji.

Pytania do lekarza

Przed zabiegiem należy spisać wszystkie pytania, a następnie przynieść je na wizytę. Oto kilka z nich, które pomogą Ci zacząć:

• Jak długo będę przebywać w szpitalu?

• Co się stanie, jeśli trudno mi będzie poradzić sobie z utratą stopy?

• Czy otrzymam sztuczną kończynę? Jeśli nie, to dlaczego?

• Co mogę zrobić, aby uniknąć kolejnej amputacji?

• Ile to będzie kosztować?

• Kiedy mogę wrócić do pracy po operacji?

• Czy istnieje grupa wsparcia, która mogłaby mi pomóc?

?

W szpitalu

Po operacji pacjent zostanie przeniesiony na salę pooperacyjną. Tam ktoś będzie kontrolował ciśnienie krwi, puls i oddychanie. Gdy te parametry życiowe powrócą do normy, zostaniesz przeniesiony do pokoju szpitalnego, gdzie będziesz mógł oczekiwać:

• Opieki medycznej, takiej jak zmiana opatrunków na rany oraz leków przeciwbólowych

• Fizykoterapia, np. delikatne rozciąganie i specjalne ćwiczenia

• Informacje o protezie lub sztucznej stopie

Po operacji będziesz przebywać w szpitalu przez okres do 2 tygodni. Ważne jest, aby zespół medyczny kontrolował poziom cukru we krwi i obserwował, czy nie występują objawy infekcji.

Pierwsze dni w domu

Jeśli szpital wypisuje Cię do domu po kilku dniach, oznacza to, że wszystko zaczęło się dobrze. Oznacza to, że zespół opieki zdrowotnej uważa, że stan pacjenta jest dobry i że może on przejąć inicjatywę w opiece nad sobą. Aby kontynuować postępy, należy przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza dotyczących kąpieli, aktywności, fizykoterapii i pielęgnacji rany.

Jeśli odczuwasz ból, nie sięgaj po to, co masz w apteczce. Zażywaj tylko to, co zalecił lekarz, ponieważ niektóre leki przeciwbólowe, a nawet zwykła aspiryna, mogą zwiększać ryzyko krwawienia.

Zadzwoń do chirurga, jeśli pojawią się jakiekolwiek nowe objawy, takie jak zaczerwienienie, obrzęk, krwawienie, nasilający się ból, drętwienie lub mrowienie. Każdy z tych objawów może być normalny, ale w niektórych przypadkach oznaczają one, że należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Potrzebujesz odwyku stacjonarnego?

Niektórzy ludzie po amputacji nie mogą wrócić do domu prosto ze szpitala. Osoby, które nie są w stanie dobrze poruszać się po operacji lub które mają kilka problemów zdrowotnych, mogą zamiast tego zostać w ośrodku rehabilitacyjnym. Podczas rehabilitacji zespół rehabilitacyjny może skupić się na:

• gojenie się ran

• Budowanie siły

• Przygotowanie nogi do założenia protezy lub sztucznej stopy

• Pomoc w samodzielnym poruszaniu się, z lub bez sztucznej stopy

• Nauczenie Cię, jak dbać o nogę i protezę

?

Trwający powrót do zdrowia: Ciało i umysł

Rehabilitacja będzie ważnym elementem powrotu do zdrowia po amputacji stopy, nawet jeśli nie trafisz do ośrodka bezpośrednio ze szpitala. Rehabilitacja może mieć charakter stacjonarny lub ambulatoryjny, możesz też korzystać z opieki domowej.

Gojenie się rany może potrwać 2 miesiące. Będziesz współpracować z kilkoma osobami, które pomogą Ci przystosować się do życia po zabiegu. Na przykład, endokrynolog pomoże Ci kontrolować poziom cukru we krwi. Terapeuta fizyczny pomoże Ci nabrać sił i nauczyć się poruszać. Terapeuta zajęciowy pomoże Ci dowiedzieć się, jak wykonywać codzienne czynności w domu i w pracy.

Jeśli planujesz używać sztucznej stopy, rehabilitacja obejmie odpowiednie dopasowanie protezy, naukę chodzenia na niej oraz naukę dbania o kończynę i protezę. Jeśli noga spuchnie, w ciągu pierwszych 3 miesięcy po amputacji możesz mieć tymczasową protezę, dopóki nie wyzdrowieje. Protezę stałą można otrzymać dopiero po upływie od 6 do 12 miesięcy.

Innym ważnym elementem rehabilitacji może być dbałość o zdrowie psychiczne. Utrata kończyny może wywołać u każdego silne emocje. Po amputacji często występują u ludzi:

• Depresja

• Lęk

• Żałoba

• Zaprzeczanie

• Uczucia samobójcze

Porozmawiaj z zespołem opieki zdrowotnej o tym, jak się czujesz po operacji. Mogą oni pomóc w znalezieniu pomocy w postaci grup wsparcia lub leków, które poprawią samopoczucie.

Możliwe jest także spotkanie z terapeutą zdrowia psychicznego, np. psychologiem lub pracownikiem socjalnym, aby omówić swoje uczucia związane z amputacją.

Możliwe komplikacje

Każdy zabieg chirurgiczny wiąże się z ryzykiem wystąpienia infekcji lub zakrzepów krwi. Amputacja stopy może prowadzić do:

• Bólu nerwów

• Fantomowy ból stopy (wydaje ci się, że odczuwasz ból w stopie, której już nie ma).

• Ostrogi kostne na końcu nogi

W celu leczenia tych problemów może być konieczny większy zabieg chirurgiczny, ale mogą one być również niewielkie. U niektórych osób można uzyskać ulgę w bólu bez stosowania leków. Zapytaj swojego lekarza, czy możesz poczuć się lepiej, stosując masaż, akupunkturę, ciepło lub zimno albo zmieniając sposób dopasowania sztucznej stopy.

Ważne jest, aby trzymać się planu leczenia cukrzycy zaleconego przez lekarza, uważnie obserwować poziom cukru we krwi i zdrowo się odżywiać.

Jeśli ktoś, kogo kochasz, choruje na cukrzycę, dowiedz się, jak możesz go wesprzeć i pomóc mu radzić sobie z chorobą.

Dowiedz się więcej o chorobie. Istnieje wiele mitów i błędnych przekonań na temat cukrzycy. Na przykład nieprawdą jest, że do zachorowania na cukrzycę może doprowadzić duża ochota na słodycze lub że ćwiczenia fizyczne nie są bezpieczne dla chorych.

Dowiedz się, jak działa cukrzyca, jak zapobiegać nagłym wypadkom i powikłaniom oraz poznaj inne informacje, które mogą okazać się przydatne. Powinieneś także poznać objawy niskiego poziomu cukru we krwi (hipoglikemii) i wysokiego poziomu cukru we krwi (hiperglikemii) oraz dowiedzieć się, jak należy postępować w takich sytuacjach. Możesz zapytać bliską osobę, czy możesz jej towarzyszyć podczas wizyty u lekarza.

Niech to będzie wysiłek zespołowy. Diagnoza cukrzycy to szansa dla całego gospodarstwa domowego na wprowadzenie zdrowych nawyków. Zachęć wszystkich do jedzenia pożywnych posiłków, rzucenia palenia i pozostania aktywnym.

Wiedz, kiedy się wycofać. Pamiętaj, że to osoba chora na cukrzycę jest odpowiedzialna za jej leczenie, a nie Ty. Nie zmieniaj planu opieki ani nie próbuj kontrolować posiłków czy przekąsek. Życie z cukrzycą to ciężka praca, a zachęta i wsparcie są lepsze niż niechciane rady lub, co gorsza, skarcenie.

Pomóż złagodzić stres. Zbyt duży stres może podnieść poziom cukru we krwi i utrudnić kontrolowanie cukrzycy. Jednak radzenie sobie z chorobą może być stresujące. Zachęcaj bliską osobę do mówienia o uczuciach i frustracjach. Spróbujcie razem medytować, spacerować, uprawiać ogród lub obejrzeć zabawny film.

Spodziewaj się wahań nastroju. Wahania poziomu cukru we krwi mogą sprawić, że dana osoba stanie się nerwowa, zdezorientowana, niespokojna lub drażliwa. Lepsza kontrola poziomu cukru we krwi może pomóc uniknąć tych wahań. Zaoferuj wsparcie emocjonalne i zachęć bliską osobę do przyłączenia się do grupy wsparcia lub porozmawiania o profesjonalnym doradztwie, jeśli uważasz, że mogłoby to pomóc.

Rozmawiaj otwarcie o wszelkich problemach z sypialnią. Cukrzyca może wpływać na wiele części ciała, w tym na narządy płciowe. Kobiety chore na cukrzycę są bardziej narażone na infekcje pochwy i dróg moczowych, natomiast problemy takie jak uszkodzenie nerwów mogą powodować suchość pochwy i sprawiać, że seks będzie niewygodny lub nawet bolesny. Mężczyźni cierpiący na cukrzycę są bardziej narażeni na zaburzenia erekcji. Czasami cukrzyca może wpływać na samoocenę, co może powodować mniejsze zainteresowanie seksem.

Należy szczerze mówić o wszelkich problemach i zachęcać partnera do rozmowy z lekarzem na temat wszelkich kwestii.

Wskazówki dla opiekunów

Jeśli jesteś głównym opiekunem osoby chorej na cukrzycę, możesz zrobić jeszcze więcej:

• Przypominaj o konieczności regularnego sprawdzania poziomu cukru we krwi.

• Pomagać im w umówieniu się na wizytę u lekarza.

• Zaoferuj zapisywanie objawów lub innych problemów i pomóż im rozmawiać o nich z lekarzem.

• Wspólnie zaplanujcie, jak postępować w nagłych przypadkach związanych z cukrzycą lub w przypadku wystąpienia powikłań.

• Wspieraj je w dokonywaniu dobrych wyborów żywieniowych i wspólnie przygotowujcie zdrowe posiłki.

• Wybierz się z nimi na spotkanie grupy wsparcia dla chorych na cukrzycę.

Pomoc w zarządzaniu lekami

Osoby chore na cukrzycę muszą przyjmować leki zgodnie z zaleceniami. Czasami mogą potrzebować w tym niewielkiej pomocy.

Upewnij się, że dana osoba jest w stanie samodzielnie podać sobie lekarstwo. Czy potrafi ona otworzyć nakrętkę na butelce z tabletkami lub podać sobie insulinę? Czy wszystkie leki przeciwcukrzycowe są przechowywane w dogodnym miejscu?

Jeśli Twój bliski przyjmuje pigułki, kapsułki lub tabletki, użyj kalendarza pigułek. Ten plastikowy pojemnik ma wyszczególnione dni tygodnia i jest podzielony na części dnia. Można go kupić w większości większych aptek. Wypełniaj kalendarz raz w tygodniu lub raz w miesiącu, w zależności od potrzeb. Regularnie sprawdzaj, czy nie pominięto jakiejś dawki.

Może się zdarzyć, że Twój przyjaciel lub krewny nie widzi dobrze i nie jest w stanie odczytać zawartości butelki z receptą. Umów się na wizytę u okulisty w celu zbadania wzroku.

Uzyskaj wsparcie

Zadbaj także o siebie. Jeśli opieka nad chorym staje się stresująca, warto porozmawiać z kimś zaufanym – przyjacielem, krewnym lub doradcą. Można także zapisać się do grupy wsparcia.

Aby znaleźć taką grupę, zapytaj swojego bliskiego lekarza, sprawdź w miejscowym szpitalu lub Amerykańskim Stowarzyszeniu Diabetyków.

Lekarz wyjaśnia niektóre z najczęściej używanych słów i zwrotów, które możesz usłyszeć podczas rozmowy z lekarzem na temat zespołu metabolicznego, insulinooporności lub cukrzycy.

1/30

Jeśli zaczniesz zagłębiać się w temat cukru we krwi, możesz odnieść wrażenie, że mówisz w innym języku! Oto kilka najczęstszych słów i zwrotów, które możesz usłyszeć podczas rozmowy z lekarzem na temat zespołu metabolicznego, insulinooporności lub cukrzycy.

Glukoza we krwi

2/30

Glukoza to rodzaj cukru, który komórki organizmu wykorzystują do produkcji energii. Organizm wytwarza ją ze spożywanych pokarmów i dostarcza do komórek poprzez krew. Poziom cukru we krwi – czyli ilość glukozy we krwi – mierzy się zazwyczaj w miligramach na decylitr (mg/dl).

Glukometr

3/30

Urządzenie, które mierzy poziom cukru we krwi. Najpierw należy włożyć pasek testowy do glukometru. Następnie nakłuwa się opuszkę palca lancetem – urządzeniem ze sprężynką w środku, które wysuwa małą igłę ze skóry, aby uzyskać kroplę krwi. Dotknij paska testowego do krwi, a na wyświetlaczu pojawi się Twoja liczba.

Przeczytaj instrukcję obsługi swojego modelu, aby upewnić się, że używasz go prawidłowo.

Hiperglikemia i hipoglikemia

4/30

W ten sposób lekarze określają, czy poziom cukru we krwi jest wysoki czy niski. (Dobrym sposobem na zapamiętanie różnicy jest to, że dźwięk „O” występuje zarówno w „hipo-„, jak i „low”). Zazwyczaj hiperglikemia to poziom powyżej 160 mg/dl, ale lekarz może ustalić dla Ciebie inną wartość docelową. Czasami ludzie mają wysoki poziom cukru we krwi w bardzo wczesnych godzinach porannych, co nazywane jest „zjawiskiem świtu”. Hipoglikemia jest zwykle mniejsza niż 70 mg/dl; w przypadku ciężkiej hipoglikemii może dojść do omdlenia.

Efekt Somogyi

5/30

Nazywany również „efektem odbicia”, występuje wtedy, gdy poziom glukozy we krwi staje się bardzo wysoki po tym, jak był bardzo niski, zazwyczaj podczas snu. Jeśli zdarza się to często, może być konieczne sprawdzenie poziomu cukru we krwi w środku nocy. Często można zapobiec efektowi Somogyi, jedząc wieczorem przekąskę lub dostosowując dawkę insuliny.

Trzustka

6/30

Gruczoł wielkości dłoni, położony tuż poniżej i za żołądkiem. Grupy komórek zwanych wysepkami (czasami nazywane wysepkami Langerhansa) wytwarzają hormony i soki trawienne, które pomagają w rozkładzie i wykorzystaniu pożywienia.

Komórki beta wytwarzają insulinę, a komórki alfa – glukagon.

Insulina

7/30

Hormon, który pomaga komórkom wykorzystywać glukozę. Jeśli trzustka nie wytwarza insuliny lub wytwarza jej za mało, można przyjmować insulinę produkowaną przez człowieka. Rodzaje insuliny opisują, jak szybko i jak długo działają: szybko działająca, regularna lub krótko działająca, średnio działająca i długo działająca. Do kontrolowania poziomu cukru we krwi może być potrzebny więcej niż jeden rodzaj insuliny.

Zastrzyki

8/30

Sposób podawania insuliny do organizmu. Jednym ze sposobów jest wstrzyknięcie za pomocą igły i strzykawki. Strzykawka składa się z dwóch części: rurki, do której wchodzi insulina, oraz tłoka, czyli części, którą się naciska. Peny insulinowe wyglądają bardzo podobnie do długopisów, którymi się pisze. Napełnia się go wkładami, wybiera dawkę i robi zastrzyk. Wstrzykiwacze ciśnieniowe wykorzystują wysokie ciśnienie zamiast igły, aby wtłoczyć insulinę przez skórę w postaci impulsu.

Pompa insulinowa

9/30

Urządzenie to nosi się lub nosi przy ciele. Cienka rurka łączy je z igłą, która wchodzi tuż pod skórę. Pompa podaje insulinę przez cały dzień, aby pomóc w utrzymaniu stałego poziomu glukozy we krwi. Można również zaprogramować dawkę insuliny w porze posiłku lub gdy poziom cukru we krwi jest zbyt wysoki. Częściej używają go osoby z cukrzycą typu 1, ale może z niego korzystać także osoba z cukrzycą typu 2.

Insulina bazowa

10/30

Słowo „bazowa” pomoże Ci zapamiętać, co to jest: insulina podstawowa. Nie chodzi o rodzaj insuliny, ale raczej o powód jej przyjmowania. Insulina ta, zwana także „insuliną bazową”, pomaga utrzymać stały poziom glukozy we krwi między posiłkami i w ciągu nocy. Osoby z cukrzycą typu 1 przyjmują insulinę podstawową, ponieważ ich trzustka jest uszkodzona. Osoby z cukrzycą typu 2 mogą, ale nie muszą jej potrzebować.

Insulina w bolusie

11/30

Brzmi to jak „bonus” i tak właśnie jest: insulina, którą osoba chora na cukrzycę przyjmuje podczas jedzenia lub gdy musi obniżyć stężenie glukozy we krwi. Może to być inny rodzaj insuliny niż insulina podstawowa lub insulina bazowa. Osoby korzystające z pomp insulinowych otrzymują wlew bolusa. Wstrzyknięcie insuliny to zastrzyk bolusowy.

Glukagon

12/30

Kolejny hormon wytwarzany przez trzustkę. Działa odwrotnie niż insulina i podnosi poziom glukozy we krwi. Jest również dostępny w zestawie na wypadek nagłego niskiego poziomu glukozy we krwi, w przypadku gdy nie możesz jeść ani pić, aby podnieść poziom cukru we krwi. Jeśli zemdlałeś lub masz drgawki, ktoś inny może zrobić ci zastrzyk.

Odporność na insulinę

13/30

W ten sposób lekarze opisują sytuację, w której komórki nie wykorzystują prawidłowo insuliny, nawet jeśli jest jej pod dostatkiem. Zazwyczaj nie można stwierdzić, że ma się insulinooporność, ale prowadzi ona do rozwoju prediabetes i cukrzycy, ponieważ glukoza nie może przedostać się z krwi do komórek. Jest to związane z otyłością, wysokim ciśnieniem krwi i wysokim poziomem cholesterolu. Utrata wagi może pomóc w odwróceniu tego stanu rzeczy.

Prediabetes

14/30

Glukoza we krwi, która jest wyższa niż normalnie, ale nie na tyle, aby oznaczała cukrzycę. Nazywa się to również upośledzoną tolerancją glukozy lub upośledzoną glikemią na czczo. Jeśli ją masz, istnieje większe prawdopodobieństwo, że zachorujesz na cukrzycę typu 2. Możesz zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę poprzez utratę wagi, większą aktywność fizyczną lub przyjmowanie leku przeciwcukrzycowego o nazwie metformina.

Cukrzyca

15/30

Jest to choroba, którą ludzie zazwyczaj mają na myśli, mówiąc „cukrzyca”, kiedy organizm ma problemy z wykorzystaniem lub nie może wykorzystać glukozy zawartej we krwi do celów energetycznych. W przypadku typu 1 naturalne mechanizmy obronne organizmu niszczą komórki beta trzustki, które wytwarzają insulinę. W typie 2 trzustka nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny lub organizm nie potrafi jej dobrze wykorzystać.

Cukrzyca ciążowa

16/30

Kobiety w ciąży mogą zachorować na cukrzycę ciążową, która zwykle ustępuje po porodzie. Uważanie na to, co się je i aktywność fizyczna pomogą utrzymać niski poziom cukru we krwi oraz zdrowie Twoje i dziecka. Niektóre kobiety muszą również przyjmować insulinę. Jeśli raz zachorujesz na cukrzycę ciążową, istnieje większe prawdopodobieństwo, że zachorujesz na nią ponownie, a także, że w późniejszym czasie rozwinie się u Ciebie cukrzyca typu 2.

Cukrzyca „krucha

17/30

Starsze określenie cukrzycy, która jest trudna do kontrolowania, ponieważ stężenie glukozy we krwi bardzo szybko zmienia się z wysokiego na niskie. Czasami nazywa się to cukrzycą labilną lub niestabilną.

Cukrzyca insipidus

18/30

Przyczyną tego rodzaju cukrzycy są problemy z przysadką mózgową lub nerkami. Poziom glukozy we krwi jest prawidłowy, ale odczuwasz duże pragnienie, jesteś osłabiony i często siusiasz.

Cukrzycowa kwasica ketonowa

19/30

„DKA jest stanem nagłym, który występuje, gdy we krwi znajduje się dużo glukozy, ale bardzo mało insuliny. Aby uzyskać energię, organizm rozkłada tłuszcz, w wyniku czego powstają ketony. Jeśli te nagromadzą się we krwi, możesz zapaść w śpiączkę i umrzeć.

Badanie stężenia glukozy we krwi na czczo

20/30

Lekarz sprawdza poziom glukozy we krwi po 8-12 godzinach bez jedzenia. Badanie to jest wykorzystywane do diagnozowania stanu przedcukrzycowego i cukrzycy. Możesz je wykonać nawet wtedy, gdy wiesz już, że masz cukrzycę, aby ją kontrolować.

Doustny test tolerancji glukozy

21/30

Kolejny test, który pomaga lekarzowi zdiagnozować stan przedcukrzycowy i cukrzycę. Poprzedniego dnia nic nie jesz. Aby rozpocząć badanie, lekarz pobierze próbkę Twojej krwi. Następnie wypijesz słodzony napój, a lekarz pobierze kilka kolejnych próbek krwi w ciągu następnych 2 lub 3 godzin. Wyniki powiedzą lekarzowi, jak Twój organizm wykorzystuje glukozę. Czasami test ten jest nazywany inicjałami: OGTT.

A1c

22/30

Badanie to – zwane także badaniem hemoglobiny A1c, HbA1c lub glikohemoglobiny – mierzy „średnią” ilość cukru we krwi w ciągu ostatnich 2 do 3 miesięcy. Informuje o tym, jak dużo glukozy przylgnęło do czerwonych krwinek. Wynik jest wyrażony w procentach, a jego wartość zależy od wieku i stanu zdrowia pacjenta. Na przykład, A1c na poziomie lub poniżej 7% może obniżyć ryzyko wystąpienia poważniejszych problemów związanych z chorobą u osoby dorosłej.

Endokrynolog

23/30

Lekarz, który specjalizuje się w gruczołach i hormonach, takich jak insulina. Jeśli niedawno zdiagnozowano u ciebie cukrzycę, masz problemy z jej kontrolowaniem, występują u ciebie komplikacje z tego powodu lub używasz pompy insulinowej, być może będziesz potrzebował wizyty u endokrynologa.

Edukator ds. cukrzycy

24/30

Pracownik służby zdrowia, który posiada wiedzę i doświadczenie w nauczaniu i wspieraniu osób z prediabetes lub cukrzycą w zapobieganiu temu schorzeniu lub radzeniu sobie z nim. Mogą to być lekarze, pielęgniarki, dietetycy, specjaliści od zdrowia psychicznego, fitnessu lub farmaceuci. Litery „CDE” po ich nazwisku oznaczają „certyfikowanego edukatora ds. cukrzycy” i oznaczają, że spełnili oni standardy i zdali pisemny test.

Stan przedpokwitaniowy i popokwitaniowy

25/30

Są to wymyślne sposoby na określenie „przed jedzeniem” i „po jedzeniu”. Zazwyczaj odnoszą się one do badania poziomu cukru we krwi lub odczytu glukozy po jedzeniu. Porównanie tych liczb pomaga zobaczyć, jak organizm reaguje na jedzenie. Stan przedpokarmowy to okres tuż przed posiłkiem. Stan poposiłkowy to czas od 1 do 2 godzin po posiłku.

Węglowodany

26/30

Obok białka i tłuszczu jest to jeden z trzech rodzajów składników odżywczych w pożywieniu. „Węglowodany to w skrócie cukry i skrobia. Są one głównym źródłem paliwa dla organizmu. Zdrowe węglowodany to produkty pełnoziarniste, owoce i warzywa. Niezdrowe węglowodany to żywność z dodatkiem cukrów oraz niewielką ilością witamin i minerałów – np. ciastka, napoje gazowane i słodycze.

Liczenie węglowodanów

27/30

Sposób na zaplanowanie tego, co zjeść. Należy śledzić liczbę (lub gramy) węglowodanów w jedzeniu. Liczenie węglowodanów może pomóc w ustaleniu ilości insuliny, jaką należy przyjmować.

Indeks glikemiczny

28/30

Nie wszystkie węglowodany są takie same. Ten system rankingowy pomaga porównać produkty spożywcze pod względem tego, jak szybko podnoszą one poziom glukozy we krwi. Węglowodany szybko podnoszą poziom glukozy, podczas gdy jednoczesne spożywanie białka, tłuszczu lub błonnika niweluje ich działanie. Ładunek glikemiczny uwzględnia również wielkość porcji, co pozwala lepiej ocenić, jak wpłynie na poziom cukru we krwi.

Wymiana list

29/30

System planowania posiłków, który grupuje produkty spożywcze jako węglowodany, mięso i jego zamienniki lub tłuszcze. Polega to na tym, że można zamieniać określone wielkości porcji różnych produktów w obrębie tych grup, aby uzyskać te same podstawowe wartości odżywcze.

Test ketonowy może ostrzec Cię przed poważnym powikłaniem cukrzycy, zwanym cukrzycową kwasicą ketonową (DKA). Dowiedz się, czym są ketony, kiedy należy je zbadać i jak to zrobić.

Podwyższony poziom tej substancji we krwi może oznaczać, że masz bardzo wysoki poziom cukru we krwi. Zbyt duża ilość ketonów może wywołać DKA, która jest stanem nagłym.

Regularne badania wykonywane w domu mogą wykryć, kiedy poziom ketonów jest zbyt wysoki. Wówczas można podać insulinę, aby obniżyć poziom cukru we krwi lub zastosować inne leczenie, aby zapobiec powikłaniom.

Czym dokładnie są ketony?

Każdy je ma, niezależnie od tego, czy choruje na cukrzycę, czy nie. Ketony to związki chemiczne wytwarzane w wątrobie.

Wytwarzają się, gdy w organizmie nie ma wystarczającej ilości hormonu insuliny, który przekształca cukier (glukozę) w energię. Potrzebne jest inne źródło energii, dlatego organizm wykorzystuje tłuszcz.

Wątroba przekształca ten tłuszcz w ketony, rodzaj kwasu, i wysyła je do krwiobiegu. Mięśnie i inne tkanki mogą je następnie wykorzystać jako paliwo.

Dla osoby bez cukrzycy proces ten nie stanowi problemu. Jednak w przypadku cukrzycy wszystko może wymknąć się spod kontroli i spowodować nagromadzenie zbyt dużej ilości ketonów we krwi. Jeśli ich poziom jest zbyt wysoki, może to zagrażać życiu.

Kto powinien wykonać test ketonowy?

Test może być potrzebny osobom cierpiącym na cukrzycę typu 1. W tym typie cukrzycy układ odpornościowy atakuje i niszczy komórki trzustki, które wytwarzają insulinę. Bez niej wzrasta poziom cukru we krwi.

U osób z cukrzycą typu 2 również może wystąpić wysoki poziom ketonów, ale nie jest to tak częste, jak w przypadku typu 1.

Badania mogą wykazać, kiedy poziom ketonów jest wysoki, dzięki czemu można go leczyć, zanim dojdzie do choroby.

Kiedy należy się badać?

Lekarz prawdopodobnie zaleci badanie poziomu ketonów, gdy:

• poziom cukru we krwi jest wyższy niż 250 miligramów/decylitr (mg/dl) przez dwa dni z rzędu

• Jesteś chory lub uległeś wypadkowi

• Chcesz ćwiczyć, a poziom cukru we krwi wynosi ponad 250 mg/dl

• Jesteś w ciąży

Symptomy

Test należy wykonać również wtedy, gdy wystąpią u Ciebie niektóre z objawów DKA:

• Pragnienie

• Suchość w ustach

• Częste oddawanie moczu

• Zmęczenie

• Sucha lub czerwona skóra

• Nudności, wymioty, ból brzucha

• Kłopoty z oddychaniem

• Dezorientacja

• Owocowy zapach w oddechu

Jeśli poziom cukru we krwi jest wysoki lub jesteś chory, sprawdzaj poziom ketonów co 4 do 6 godzin. W czasie ciąży badaj go codziennie rano, przed zjedzeniem śniadania.

Do testu ketonowego wykorzystuje się próbkę siuśków lub krwi. Porozmawiaj z lekarzem o tym, które rozwiązanie jest dla Ciebie najlepsze.

Badanie moczu

Ten rodzaj testu można kupić w lokalnej aptece i wykonać w domu. Możesz go również wykonać w gabinecie lekarskim.

Aby wykonać test, należy nasikać do czystego pojemnika w celu pobrania próbki, a następnie wykonać następujące czynności:

• Włóż pasek z testu do próbki (lub możesz przytrzymać pasek testowy pod strumieniem moczu).

• Wstrząśnij delikatnie paskiem.

• Pasek zmieni kolor; instrukcja informuje, jak długo to potrwa.

• Sprawdź kolor paska z tabelą dołączoną do zestawu testowego. W ten sposób poznasz poziom ketonów.

Badanie krwi

Badanie to można wykonać w domu lub w gabinecie lekarskim. Aby pobrać próbkę krwi, lekarz wprowadzi cienką igłę do żyły na ramieniu w celu pobrania krwi lub nakłuje palec.

Można także użyć domowego glukometru i pasków testowych. Niektóre glukometry wykrywają również ketony.

Aby wykonać ten rodzaj testu w domu:

• Włóż jeden z pasków testowych do glukometru aż do oporu.

• Umyj rękę wodą z mydłem, a następnie osusz ją

• Nakłuć palec przy użyciu lancera

• Umieść kroplę krwi w otworze na pasku

• Sprawdź wynik, który zostanie wyświetlony na glukometrze

Co oznaczają moje wyniki?

Badanie moczu wykaże, że masz:

• Brak ketonów

• Śladowe ilości ketonów

• Umiarkowany poziom ketonów

• Duża ilość ketonów

Wyniki badań krwi:

• Mniej niż 0,6 = normalny

• 0,6 – 1,0 = nieznacznie podwyższony

• 1,0 – 3,0 = umiarkowanie wysoki

• Wyżej niż 3,0 = bardzo wysoki

Zapisz swoje wyniki na wykresie lub w dzienniku. Dzięki temu można śledzić ich poziom w czasie.

Nieznacznie podwyższony poziom może oznaczać, że w organizmie zaczęły gromadzić się ketony. Mogłeś przegapić zastrzyk insuliny. Należy ją przyjąć jak najszybciej i sprawdzić ponownie za kilka godzin.

Umiarkowany lub wysoki poziom oznacza, że może wystąpić DKA. Jeśli poziom jest bardzo wysoki, należy skontaktować się z lekarzem lub udać się na pogotowie.

Co dzieje się potem?

Zadzwoń do swojego lekarza, aby dowiedzieć się, czy potrzebujesz więcej insuliny. Być może zaleci on udanie się do najbliższego oddziału ratunkowego.

Spróbuj także obniżyć poziom ketonów:

• Pij więcej wody, aby wypłukać je z organizmu

• Badaj poziom cukru we krwi co 3 do 4 godzin

• Nie ćwicz, jeśli masz wysoki poziom cukru we krwi i wysoki poziom ketonów

Jeśli masz cukrzycę ciążową, może być konieczne przyjmowanie insuliny w celu obniżenia poziomu cukru we krwi. Jest ona bezpieczna w użyciu i nie zaszkodzi Twojemu dziecku.

Insulina jest hormonem, który pomaga komórkom pobierać i wykorzystywać glukozę. Twoja trzustka wytwarza insulinę, ale ten rodzaj insuliny, który przyjmujesz, jest wytwarzany w laboratorium. Lekarz może ją przepisać, jeśli organizm nie wytwarza jej wystarczająco dużo, aby utrzymać poziom cukru we krwi w normalnym zakresie. Pomoże to zapobiec problemom dla Ciebie i Twojego dziecka.

Insulina nie przenika przez łożysko, co oznacza, że nie może dostać się do dziecka, więc jest bezpieczna w stosowaniu zgodnie z zaleceniami.

Przyjmowanie insuliny

Wstrzykuje się ją pod skórę za pomocą strzykawki lub penów insulinowych. Nie można przyjmować insuliny w postaci tabletek ani jej pić. Ilość i częstotliwość podawanej insuliny prawdopodobnie zmieni się w czasie ciąży.

Niektóre rodzaje insuliny działają w ciągu kilku minut; inne działają wolniej, ale dłużej. Insulinę szybko działającą przyjmuje się podczas posiłku, więc zaczyna ona działać od razu, aby pomóc organizmowi wykorzystać glukozę ze spożytego pokarmu. Lekarz prawdopodobnie przepisze ten rodzaj insuliny, a także insulinę działającą przez około 12 godzin lub przez całą noc.

Insulina o dłuższym czasie działania (24-godzinna) nie była badana u kobiet w ciąży.

Na co zwracać uwagę

W miejscu wstrzykiwania insuliny może pojawić się bolesność i twarde grudki. Aby temu zapobiec, staraj się nie robić zastrzyku w tym samym miejscu za każdym razem.

Insulina może również powodować niski poziom cukru we krwi (hipoglikemię), gdy we krwi jest za mało glukozy, aby organizm mógł prawidłowo funkcjonować. Jest to bardziej prawdopodobne, jeśli pominiesz posiłek lub zastosujesz zbyt dużą dawkę insuliny.

Należy pamiętać o objawach ostrzegawczych: zawrotach głowy, poceniu się, drżeniu i niewyraźnym widzeniu. Najlepszym sposobem leczenia jest szybkie spożycie cukru, np. rodzynek, miodu, albo tabletek lub żelu z glukozą. Niski poziom cukru we krwi może być niebezpieczny dla Ciebie i Twojego dziecka, dlatego należy natychmiast podjąć odpowiednie działania.

Po ciąży

Przed wyjściem ze szpitala należy sprawdzić poziom cukru we krwi. Jeśli jest w normie, możesz przestać przyjmować insulinę.

Ponieważ jednak chorowałaś na cukrzycę ciążową, istnieje większe prawdopodobieństwo, że w późniejszym okresie zachorujesz na cukrzycę typu 2. Dla bezpieczeństwa powinnaś wykonać badanie poziomu cukru 6 miesięcy po porodzie, a następnie zazwyczaj co 3 lata lub tak często, jak zaleci lekarz.

Inne leki

Jeśli masz problemy z przyjmowaniem insuliny lub nie chcesz jej stosować, porozmawiaj z lekarzem o dostępnych opcjach.

Możliwe, że zamiast tego będziesz mógł przyjmować tabletki przeciwcukrzycowe, aby kontrolować poziom cukru we krwi. FDA nie zatwierdziła leków innych niż insulina dla kobiet w ciąży, ponieważ przenikają one przez łożysko. Badania wykazują jednak, że leki takie jak metformina i gliburyd są bezpieczne i niektórzy lekarze je przepisują.

Jeśli chcesz zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę — lub poradzić sobie z tym schorzeniem — możesz spróbować diety w insulinooporności. Dowiedz się, co należy jeść i jak może to pomóc.

Właściwy zestaw produktów spożywczych utrzymuje insulinę i poziom cukru we krwi w ryzach. W przypadku insulinooporności równowaga ta zostaje zaburzona. Twojemu organizmowi trudniej jest spalać pokarmy w celu uzyskania energii. A kiedy w krwiobiegu gromadzi się zbyt dużo cukru, możesz być na dobrej drodze do rozwoju cukrzycy typu 2 lub prediabetes.

A to z kolei może prowadzić do stosowania diety insulinoopornej.

Cele ogólnospołeczne

Do stosowania diety w insulinooporności nie potrzeba specjalnych produktów spożywczych. W skrócie, należy jeść mniej niezdrowego tłuszczu, cukru, mięsa i przetworzonej skrobi, a więcej warzyw, owoców, pełnoziarnistych produktów zbożowych, ryb i chudego drobiu. Zmiana nawyków może być jednak trudna. Dlatego zanim zaczniesz, pamiętaj o kilku prostych wskazówkach.

Przyjmij zdrowe nawyki. Załamanie się diety w niczym Ci nie pomoże. Chodzi o zmianę podejścia do jedzenia. Należy działać powoli i budować nowe nawyki, które mogą się utrwalić. Może uda Ci się pić mniej słodzonych napojów gazowanych. Albo całkowicie z nich zrezygnować.

Niech to zadziała na Twoją korzyść. Możesz lubić inne potrawy niż te, które lubią jeść inni. Dieta musi być dopasowana do Twoich kubków smakowych i stylu życia, abyś mógł się jej trzymać. Większość ludzi potrzebuje wsparcia na tej drodze, więc dobry dietetyk może być wielkim sprzymierzeńcem.

Nie opuszczaj posiłków. Może Ci się wydawać, że pomijanie posiłków oznacza mniej kalorii i większą utratę wagi. To jednak sprawia, że poziom insuliny i cukru we krwi rośnie i spada. A to może prowadzić do zwiększenia ilości tłuszczu na brzuchu, który sprawia, że organizm jest bardziej odporny na insulinę.

Skup się na kaloriach i jakości. Debata na temat najlepszego połączenia węglowodanów, białek i tłuszczów nie ma jednoznacznych odpowiedzi. Najlepiej jest uważać na całkowitą ilość kalorii i naprawdę je liczyć. Dlatego zrezygnuj z białego ryżu na rzecz pełnoziarnistego.

Zmieniaj posiłki. Nie ma magicznej potrawy, która załatwiłaby wszystko, więc zmieniaj to, co jesz. Jeśli masz wybór, wybieraj te produkty, które zawierają więcej witamin, minerałów i błonnika.

Co jeść

Oto, do czego należy dążyć, przygotowując posiłki i przekąski.

Dużo warzyw. Trudno się tu pomylić. Na przykład ciemnozielone warzywa liściaste, takie jak szpinak. Mają one niską zawartość węglowodanów i kalorii, a są pełne składników odżywczych, więc możesz jeść ich tyle, ile chcesz.

Najlepsze są świeże warzywa. Jeśli wybierasz mrożonki lub konserwy, upewnij się, że nie zawierają dodatku tłuszczu, soli ani cukru.

Uważaj na warzywa skrobiowe, takie jak ziemniaki, groch i kukurydza. Mają one więcej węglowodanów, więc traktuj je bardziej jak zboża i nie przesadzaj z ich ilością.

Dużo owoców. Są one pełne witamin, minerałów i błonnika, co sprawia, że są kolejnym doskonałym wyborem. Zamień owoce na słodycze, aby poskromić swój apetyt. Dodaj jagody do zwykłego, beztłuszczowego jogurtu, aby zrobić z niego deser.

Również w tym przypadku najlepsze są świeże owoce. Unikaj owoców z puszki z dodatkiem syropu. I pamiętaj, że owoce liczą się jako węglowodany.

Duża zawartość błonnika. Spożywanie więcej niż 50 gramów błonnika dziennie pomaga zrównoważyć poziom cukru we krwi. Migdały, czarna fasola, brokuły, soczewica i płatki owsiane są bogate w błonnik.

Ograniczenie węglowodanów. Możesz jeść węglowodany, ale ogranicz je i wybieraj mądrze. Zamiast przetworzonej żywności, takiej jak białe pieczywo i makaron, wybieraj węglowodany zawarte w owocach, warzywach, pełnych ziarnach, fasoli i niskotłuszczowym nabiale.

Jeszcze lepsze są pełne ziarna, które nie zostały przerobione na mąkę. Na śniadanie wybieraj więc płatki owsiane zamiast tostów.

Chude białko. Chcesz mieć pewność, że dostarczasz wystarczającą ilość białka, ale nie wtedy, gdy jest ono naładowane tłuszczem. Ogranicz wołowinę, jagnięcinę i wieprzowinę i trzymaj się:

• Kurczak lub indyk bez skóry

• Ryby, takie jak tuńczyk biały, sardynki i łosoś

• Niskotłuszczowy ser i białka jaj

• Białka pochodzenia roślinnego, takie jak fasola, soczewica i masło orzechowe

Zdrowe tłuszcze. Zamiana tłuszczów nasyconych i trans na zdrowe może obniżyć insulinooporność. Oznacza to mniej mięsa, pełnotłustego nabiału i masła, a więcej oliwy z oliwek, oleju słonecznikowego i sezamowego.

Niskotłuszczowy nabiał. Dzięki niskotłuszczowemu mleku i zwykłemu, beztłuszczowemu jogurtowi otrzymujesz wapń, białko i mniej kalorii. Ponadto, kilka badań wykazało, że niskotłuszczowy nabiał obniża odporność na insulinę.

Jeśli jesteś przyzwyczajony do pełnego tłuszczu, możesz go powoli ograniczać. Może spróbuj przez jakiś czas mleka 1% lub 2%, zanim przejdziesz na odtłuszczone.

Co należy ograniczyć lub czego unikać

Staraj się trzymać z daleka od

Przetworzonej żywności, która często zawiera dodatek cukru, tłuszczu i soli. Jeśli produkt jest w puszkach, pudełkach, opakowaniach i innych opakowaniach, prawdopodobnie jest przetworzony.

Tłuszcze nasycone i tłuszcze trans, które mogą zwiększać oporność na insulinę. Pochodzą one głównie ze źródeł zwierzęcych, takich jak mięso i sery, a także żywność smażona na częściowo uwodornionych olejach.

Słodzone napoje, takie jak napoje gazowane, owocowe, mrożone herbaty i woda witaminowa, które mogą powodować przybieranie na wadze.

Niezależnie od tego, czy chorujesz na cukrzycę, czy też Twój lekarz uważa, że jesteś w grupie ryzyka, prawdopodobnie słyszałeś o badaniu A1c. To powszechne badanie krwi dostarcza informacji na temat poziomu cukru we krwi w celu wykrycia i leczenia cukrzycy.

Co to jest test A1c?

Jest to główny sposób sprawdzenia, czy dana osoba ma cukrzycę i jak sobie z nią radzi. Badanie to może być nazywane badaniem hemoglobiny A1c, HbA1c lub glikohemoglobiny.

Badanie A1c mierzy średni poziom cukru we krwi – lekarz może nazwać to stężeniem glukozy we krwi – w ciągu ostatnich 2 do 3 miesięcy. Wyniki mówią, jak dobrze funkcjonuje Twój plan leczenia cukrzycy lub czy masz cukrzycę.

Przypomina to średnią z gry w baseball w danym sezonie. Pojedynczy mecz nie mówi, jak dany zawodnik radzi sobie w całej karierze. Wyniki badań z jednego dnia nie dają pełnego obrazu tego, jak działa Twoje leczenie.

Jeśli masz cukrzycę, powinieneś wykonywać badanie A1c co najmniej dwa razy w roku. Nie jest to badanie na czczo. Można je wykonać o dowolnej porze dnia, przed lub po jedzeniu.

Dlaczego jest to ważne?

W czerwonych krwinkach znajduje się hemoglobina, która przenosi tlen z płuc do komórek całego ciała. Glukoza dostaje się do czerwonych krwinek i pokrywa cząsteczki hemoglobiny. Im więcej glukozy masz we krwi, tym więcej masz powlekanych cząsteczek hemoglobiny.

Wskaźnik A1c mierzy, jak duża część hemoglobiny jest pokryta cukrem. Im wyższy poziom, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów w przyszłości. Oznacza to, że twój plan kontroli poziomu cukru we krwi nie działa najlepiej.

Jak często należy przeprowadzać badania?

Lekarz prawdopodobnie zleci Ci wykonanie testu A1c zaraz po zdiagnozowaniu cukrzycy. Badanie można również wykonać, jeśli lekarz uważa, że możesz zachorować na cukrzycę. Badanie pozwoli określić poziom wyjściowy, dzięki czemu będziesz mógł zobaczyć, jak dobrze kontrolujesz poziom cukru we krwi.

Częstotliwość wykonywania badań zależy od kilku czynników, takich jak:

• Rodzaju cukrzycy, na którą chorujesz

• Kontrola poziomu cukru we krwi

• Plan leczenia

Jeśli masz prediabetes, co oznacza, że masz duże szanse na rozwój cukrzycy, prawdopodobnie będziesz badany raz w roku.

Jeśli masz cukrzycę typu 2, nie używasz insuliny, a poziom cukru we krwi mieści się w docelowym zakresie, możesz poddać się badaniu dwa razy w roku.

W przypadku cukrzycy typu 1 badania mogą być wykonywane trzy lub cztery razy w roku.

Jeśli chorujesz na cukrzycę typu 2 i stosujesz insulinę lub masz problemy z utrzymaniem poziomu cukru we krwi w docelowym zakresie, prawdopodobnie będziesz poddawany czterem badaniom w ciągu roku.

Badania mogą być przeprowadzane częściej, jeśli zmieni się plan leczenia cukrzycy lub jeśli zaczniesz stosować nowy lek.

Co oznacza Twój numer A1c?

Wyniki zostaną przedstawione w postaci procentowej. U osób bez cukrzycy wynik powinien wynosić poniżej 5,7%.

Wynik pomiędzy 5,7% a 6,4% oznacza stan przedcukrzycowy.

Dla osób z cukrzycą, A1c na poziomie 7% lub niższym jest powszechnym celem leczenia. Ktoś, kto przez długi czas nie leczył cukrzycy, może mieć poziom powyżej 8%.

Jeśli masz cukrzycę, a Twój poziom A1c jest wyższy od docelowego, lekarz może zmienić plan leczenia, aby obniżyć poziom A1c.